https://virgool.io/feed/@m_45440034 fa 2026-06-16 09:30:53 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@m_45440034 https://virgool.io/@m_45440034/%D8%A2%D8%AA%D8%B4-%D9%88-%D8%A2%D8%A8-korbbyvp5c93 در کنار اتوبان، جایی که زندگی به سرعت در حال گذر بود و صدای خودروها به گوش می‌رسید، من ایستاده بودم. احساس می‌کردم که روح سردی در میان بوته‌ها غوطه‌ور شده است. این احساس، حس تنهایی عمیقی را در من به وجود می‌آورد. در دستانم آتشی شعله‌ور بود که به آرامی می‌سوخت و گرما و نورش را به اطراف می‌پاشید. این آتش، نمادی از امید و زندگی بود که در دل تاریکی‌ها می‌درخشید. چهره‌ام سوخته و خسته بود. آبی که از آن سرازیر می‌شد، نشان از درد و رنجی داشت که در طول زمان بر دوش کشیده بودم. این آب، نماد اشک‌ها و غم‌هایی بود که در دل داشتم، اما در عین حال، نشان‌دهنده قدرتی بود که در من وجود داشت. قدرتی برای ادامه دادن، برای زنده ماندن و برای مبارزه با چالش‌ها. در این لحظه، به یاد تمام لحظات سختی افتادم که پشت سر گذاشته بودم. هر بار که به زمین افتادم، دوباره بلند شدم و ادامه دادم. آتش در دستانم، یادآور آن شور و شوقی بود که هرگز نمی‌خواستم از دست بدهم. این آتش به من یادآوری می‌کرد که زندگی با تمام چالش‌هایش، زیباست و ارزش جنگیدن دارد.در کنار اتوبان، در میان بوته‌ها، من به خودم قول دادم که هرگز تسلیم نشوم. حتی اگر چهره‌ام سوخته باشد و قلبم پر از غم، باید به دنبال نور و گرما باشم. این آتش در دستانم، نشانه‌ای از اراده‌ام بود، اراده‌ای که هرگز نمی‌گذارد خاموش شود. من باید به جلو بروم، باید زندگی کنم و باید با تمام وجودم بجنگم ابراهیم ابراهیم Mon, 04 May 2026 08:30:10 +0330 https://virgool.io/@m_45440034/%D9%BE%DA%98%D9%88-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%B3-pjm5d1bxytfr روز یکشنبه‌ای آفتابی، من تصمیم گرفتم که با دوچرخه‌ام به پارک بروم. وقتی روی دوچرخه نشستم و به راه افتادم، احساس می‌کردم مثل یک قهرمان دوچرخه‌سواری در حال رکاب زدن هستم. اما ناگهان، فرمون دوچرخه‌ام قفل شد و من در میانه یک شیب تند قرار داشتم. قلبم داشت به تندبال زده پرچم خود را تکان می‌زد!به محض اینکه صدای ترمز را از پشت سرم شنیدم، وحشت کرده و با تمام توان سعی کردم به کنار خیابان بروم. در همین لحظه، مینی‌بوسی به سرعت از کنارم رد شد و من بی‌آنکه بفهمم، به یک پژو پارس نو که درست در جلوی من پارک شده بود، زدم!فرمون دوچرخه‌ام به صندوق عقب پژو پارس نفوذ کرده و در یک لحظه بد، داشتم فکر می‌کردم که اگر این ماشین صاحبش را برنده مادام العمر یک پژو نو کند. به یکباره با یک "بند هشت سانت" و "بند دو سانت" ماشین را برید و صدای آن مثل اعتراف یک گربه بدبخت از دست صاحبش به گوشم رسید!راننده پژو که به طرز عجیبی در حال خوردن آجیل بود، با دیدن این صحنه نگران‌کننده، به سمتم برگشت و با یک چهره‌ی متعجب گفت: "چرا خودت رو به زحمت انداختی؟ من تازه امروز این ماشین رو گرفتم!"من هم در حالی که سعی می‌کردم بر ناتوانی‌ام بخندم، جواب دادم: "ببخشید، من فکر کردم که شاید یک دوچرخه‌رانی مثل من، به پژو پارس هم کمک کند تا جوان‌تر بشود!" همه‌ی جمعیت اطراف شروع به خنده کردند و من فهمیدم که گاهی اوقات باید از اشتباهات خنده‌دار به عنوان یک داستان طنزآمیز استفاده کنیم. در پایان، راننده و من یاد گرفتیم که در حین دوچرخه‌سواری، مراقب پژوهای پارس های جدید باشیم جدید باشیم! ابراهیم ابراهیم Wed, 19 Nov 2025 03:21:38 +0330