https://virgool.io/feed/@m_50482441 fa 2026-04-15 01:37:17 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@m_50482441 https://virgool.io/@m_50482441/%D8%A8%DB%8C%D8%A7-%DA%A9%D9%85%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D9%82%D8%B5%DB%8C%D9%85-smrtdvykya3b میگن دیوانگی هم عالمی داره. بخدا که داره. دو هفته افسردگی مطلق. دو هفته تمام دو وعده غذا خوردن،چهارده ساعت خوابیدن، در سکوت نشستن. دو هفته تمام ندیدن افتاب و مهتاب و جنبنده و خزنده، البته بجز اعضای خانواده. دو هفته تمام مرور تمام نقایص ظاهری، عملکردی، خانوادگی، ژنتیکی. دو هفته پوچی و بی معنایی. دو هفته فکر کردن به مرگ.یکهو امروز از خواب بیدار شدم با انگیزه های درونی شدید. خوشگل شدم؟ باهوش شدم؟ توانا شدم؟ چرا انگار از درون قفسه سینه‌م احساس گرما می‌کنم؟ چرا نمی‌تونم ثابت بشینم، یا بخوابم؟ چرا انقدر به معنویت علاقه پیدا کردم؟ فقط دعا کن از این شرایط (war) بیام بیرون، بخدا که ده تا کلاس ثبت نام میکنم. طراحی لباس، نقاشی، پیانو، برنامه نویسی، آرایشگری. اوه، نزدیک بود یادم بره. دانشگاه، باید دانشگاه ثبت نام کنم. بالاخره دفعه بعدی که شرایط حساس شد باید بتونم به بشریت کمک کنم . حس می‌کنم انرژی دارم. اصلا خوابم نمی‌آد. چطوره آهنگ بزارم و کمی برقصم؟ آره ایده خوبیه. فردا باید کلا خونه رو تمیز کنم. بعد دوره پایتون جادی رو دانلود کنم تا تمرین کنم. باید لباس کاملا محجبه بخرم، چون دیشب به خدا قول دادم حتما همه اشتباه های گذشته‌م رو جبران کنم. باید برای بقیه الگو بشم. آره خدا منو فردستاده تا بقیه رو نجات بدم. چرا هر چی صدای آهنگ رو زیاد می‌کنم بازم از صداهای توی مغزم آروم تره؟ باید برقصم، چون الان حالم خیلی خوبه... Alien Alien Tue, 24 Jun 2025 02:21:44 +0330 https://virgool.io/@m_50482441/%D9%85%D9%85%DA%A9%D9%86%D9%87-%DB%8C%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%B2%DB%8C-%D9%85%D9%86%D9%85-srva5tldp0li شروع سال ۱۴۰۳ برام شروع خوبی بود. خودمو پیدا کرده بودم. تقریبا ثبات روانی پیدا کرده بودم. یکی از هزاران کاری که نصفه ولش کرده بودم رو به اتمام رسوندم. و یه کاری که خیلی وقت پیش شروع کرده بودم رو داشتم ادامه میدادم، که باز شروع شد. بازم روزای سیاه اومد. شرایط الانو نمیگم چون این شرایط از توان پردازشی مغزم کلا خارجه. شرایط درون خودم رو میگم.تقریبا ۳ سال پیش تشخیص دادن دوقطبی نوع دو دارم. البته باید زودتر از اینا میفهمیدم یا حد اقل میرفتم کمک میگرفتم. بگذریم، روزای خیلی سختی رو گذروندم، خیلی سخت. با اینکه تقریبا هیچ کاری توی زندگیم نمیکردم و فقط یه مصرفگرا بودم. پارسال بود که چون احساس بهتری داشتم (و البته پولی برام نمونده بودم) تراپی و درمان رو رها کردم. راستش حس خوبی داشتم. احساس میکردم از شر تراپیستی که فقط با یه جلسه بهم گفته بود 《همونطو که روانشناس قبلیت تشخیص داده، دوقطبی داری》، مهر تاییدی بر دوقطبی بودنم زده بود و بعدش عملا کار خاصی نمی‌کرد و قرصایی که بی‌حال و گیجم کرده بودن خلاص شدم. عجیبه ولی یک سال بدون علائم شدیدی گذشت. داشتم تقریبا با سرعت نسبتا خوبی جلو می‌رفتم. ولی بعد از رد شدن تو یه مصاحبه کاری‌ای خیلی براش تلاش کرده بودم (تدریس زبان) و شنیدن اخبار جن.گ بشدت افتادم تو دره افسردگی. یک هفته قبلش بخاطر یک سری کارها تا صبح بیدار میموندم و اشتباه بزرگی کردم. اون شب بیداری ها و استرس های مداوم باعث شدن مانیک بشم، البته هیپومانیک. و بعدم اینطوری افسردگی.میدونید چیه من همیشه تو زندگیم آدمی بودم که به هیچی نرسیده. یعنی حتی شده تا ۹۰ درصد هم پیش برم و نرسیده باشم. تو کل دوران تحصیلی مدرسه دانش آموز نمونه‌ای بودم. ولی سال آخر (پیش دانشگاهی سال ۹۶) با شروع علائم گند زدم به همه چی. منی که نمره زیر ۱۷ نداشتم اون سال با ۱۰ و ۱۲ پاس شدم.دو بار کنکور رو گند زدم. بعدم رفتم دانشگاه آزاد. دانشگاه رو نصفه و نیمه ول کردم. شروع یادگیری طراحی وبسایت. یک سال کامل پاش گذاشتم میدونید تهش چی شد؟ فقط html و css بلد بودم. با وجود بالا و پایین شدن خلقم و مشکلاتی که تو خونه داشتم بخاطر انصراف از دانشگاه.تصمیم گرفتم بخاطر رضایت خانواده بازم دانشگاه برم. این بار با ذوق و شوق بیشتر شروع کردم ولی ترم سه فهمیدم این بار هم تصمیمم رو تو دوره مانیکم گرفتم. نمیتونستم تمرکز کنم. نمیتونستم خلقم رو نگه دارم. افسردگی های طولانی مدت و دوره های هیپومانیای وسطش اصلا اجازه نمیدادن به درس فکر کنم.ول کردم اومدم شهرمون. یک سال کامل تحت درمان بودم. داروهایی که حالم رو بدتر می‌کرد، تراپیستی که هیچی بارش نبود.بعد همرو ریختم دور و به خودم قول دادم تحت هیچ شرایطی دیگه سمت دارو نرم. فک میکردم میتونم دووم بیارم. البته خوب دووم اوردم. یک سال و ۳ ماه بدون افتادن ته چاه افسردگی یا مانیای شدید پیشرفت بزرگی بود. حس می‌کردم با وجود ده سال عقب موندن از زندگیم حس می‌کردم دارم یه کاری می‌کنم. ولی شرایط اینجوری شد. منم افتادم تو افسردگی ای که معلوم نیست ک ازش بیام بیرون.الان ۲۷ سالمه، نه تقریبا ۲۸. هیچی ندارم تو زندگیم. هیچی. تلاشهایی که دیده نمی‌شن. دووم اوردن هایی که تنهایی بوده. و بقیه فقط دارن یه ادم تنبل و بی مصرف ازت میبینن.درد بدیه. اینکه ده سال از عمرت رو همش با دنده یک بری، درحالی که بقیه دارن با ماشین اتومات و با دنده ۴ میرن.حالا این نقطه از زندگیم، تقریبا نزدیک سی سالگی، بدون شغل، بدون مهارت، ناتوان، سوالم اینه: 《اصلا ممکنه یه روزی اوضاع زندگیم نرمال بشه؟ زندگی رویایی نمی‌خوام، نرمال، میشه؟》 Alien Alien Sat, 21 Jun 2025 20:43:47 +0330