https://virgool.io/feed/@m_54195703 fa 2026-04-14 09:49:35 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@m_54195703 https://virgool.io/@m_54195703/%D9%84%D9%85%D8%B3-%D9%86%D9%88%D8%B1-zntkwpdyh1fr نام رمان: جاودانگی یک نگاه#پارت_7دخترهایی با کیف‌های مدرسه، درحال قدم‌زدن به‌سوی همان مدرسه‌ی سوفیا بودند؛ خنده‌شان با بوی صبح و بخار نان تازه درهم آمیخته بود. مورفیوس، میان آن سرخوشی، نگاهش به دختربچه‌ای افتاد که از آن جمع جدا شد و ناگهان به پهلوی او خورد.دخترک کوتاه‌قد بود، با چشم‌هایی رنگ آسمان پس از باران. صورتش اما نه کودکی را بازمی‌تاباند نه آرامشی را — فقط اندوه.الف لبخندی زد و پچ‌پچ‌کنان گفت:«هی، مورفیوس، فرصت خوبیه. چند سکه‌ی چی می‌خوای دربیاری؟ مردم از این صحنه‌ها سریع دلشون می‌لرزه.»اما مورفیوس نگاهش را از چشمان دخترک برنداشت. او چیزی در درون آن نگاه حس کرد… دردی ظریف، واقعی، که شاید سال‌ها هیچ‌کس نشنیده بود. آهسته خم شد، دست‌هایش را بالا آورد و صورت کوچک دخترک را میانِ کف دستانش گرفت.صدایش آرام و از ته دل بود.«چی شد، کوچولو؟ چرا ناراحتی؟ اسمت چیه؟»دختر بغضش ترکید، سرش را بالا آورد، و ناگهان بی‌اختیار خودش را در آغوش مورفیوس انداخت. گرمای آن تماس برای لحظه‌ای او را از زمین جدا کرد؛ ضربان‌های کوچکی چون تپش بال یک پرنده، قلبش را پر کرد.دخترک هق‌هق‌کنان گفت:«مامانم مریضه… باید می‌رفتم مدرسه، امتحان داشتم، ولی نتونستم… دیرم شد.»مورفیوس بی‌آنکه فکر کند، دستش را روی سر دختر گذاشت.«ناراحت نباش. مادرت خوب می‌شه، قول می‌دم. من کمکت می‌کنم، فقط حالا بخند، باشه؟»لبخندی نرم بر لب دخترک نشست. مورفیوس چند حرکت کودکانه و مسخره انجام داد، از آن‌هایی که در نگاه مردم شاید نمایشی احمقانه بود، اما از دلش برمی‌آمد. خنده‌ی دختر، همان لحظه، او را میلیاردر کرد — نه با پول، بلکه با احساسی از پاکی.زمانی که دخترک با چهره‌ای شاد دور شد، الف با ذوق گفت:«ببین، جیبت پر شد! ایول به تو!»مورفیوس فقط به دست‌هایش نگاه کرد؛ به گرمایی که هنوز از دست‌های دختر در آن مانده بود.آراکان ساکت ماند. نگاهش میان شور و حیرت وقف شده بود.مورفیوس آرام گفت:«بازار لباس منتظره، نه؟ اما شاید امشب باید چیزی برای بخشیدن بخریم، نه فقط برای پوشیدن.»سه‌تایی به‌راه افتادند؛ و در پسِ هر گامِ مورفیوس، هنوز خنده‌ی آن دخترک به‌شکل نوری کوچک در هوا می‌رقصید writing_01 writing_01 Tue, 24 Feb 2026 19:25:22 +0330 https://virgool.io/@m_54195703/%D8%A8%D8%B1%D8%B2%D8%AE-%D9%81%D8%B1%DA%A9%D8%A7%D9%86%D8%B3-%D9%87%D8%A7-rscdymvkhavd رمان: جاودانگی یک نگاه#پارت_6در مسیر مبهمی که گام‌هایش را به سمت «کسب» هدایت می‌کرد، ناگهان سکوت محضِ رؤیا با یک فرکانس شفاف شکسته شد. صدایی بود وضوحِ بیداری داشت، نه خلسهٔ خواب. دختری با قامتی باریک و کمر کشیده، که قدم‌هایش رو به بلندی می‌رفت. سوفیا.او غرق در مکالمه‌ای تلفنی بود. صدایش، یک اثر هنری از خستگیِ روزمره و نفرتی بود که از ریشه به روزگار سیاه بافته شده بود.اوا، خانهٔ مامانت می‌مونی یا میری خانهٔ پدربزرگت؟»صدای سوفیا از میان لایه‌های ذهن مورفیوس عبور کرد. «نه، نه، نمی‌تونم خونهٔ مامان بمونم. این هفته هم باید برگردم اونجا. می‌دونی که، اگه این لعنتی‌ها نبود… کاش می‌شد فرار کنم از این زندگی، کاش می‌شد یه روز دیگه هم بیدار نشدم.»این کلمات، همچون خنجری از جنس یخ خالص، به اعماق قلمرو مورفیوس فرو رفتند. این همان اندوه عمیقی بود که او لحظه‌ای پیش، هنگام غرق شدن در بیهوشی، جذب کرده بود؛ اما این بار، این رنج با لحنی خشن و بی‌تفاوت توسط زنی به او منتقل می‌شد که هیچ امیدی در صدایش باقی نبود.مورفیوس، با تلاشی که گویی وزن هر قدمش بر خلاف جهت جاذبه بود، به سمت منبع صدا پیش رفت. او به سختی قدم برمی‌داشتتلفن ناگهان به یک نویز سفید خشن تبدیل شد. سوفیا گوشی را با عصبانیت قطع کرد و زیر لب غرولند کرد: «دوباره نویز افتاده روی خط… لعنت به این زندگی.»درست در همین لحظه، دست مورفیوس روی شانه‌اش نشست. تماس آن‌قدر ناگهانی بود که سوفیا برگشت و چشمانش به مورفیوس دوخت. او آماده بود تا در آن لحظهٔ نزدیکی، نگاهی به مدرسه یا دنیای بیرون بیفکند، اما نگاهش متوقف شد.ناگهان، در کنار مورفیوس، آراکان با خشم تجمّد یافت. هاله‌اش از نظم و قانون به شدت می‌لرزید. «چه کردی؟ تو فرکانس او را ردیابی کردی؟ این ممنوع است! او بخشی از رؤیاهای تو نیست؛ او متعلق به بیداری است!»مورفیوس به زمین خیره شد، نفس‌نفس می‌زد، گویی انرژی خود را از دست داده بود. «من… او داشت از من متنفر بود. او از دنیا متنفر بود. این حس، این دردِ محض، همان نیرویی بود که مرا پایین می‌کشید. چرا باید دوباره این حس را تجربه کنم؟»از میان سایه‌ها، اِلف با وقار قدم پیش گذاشت، صدایش آرامشِ سردی را القا می‌کرد. «طبیعی است که دردهای انسان‌ها را بشنوی، مورفیوس. این دردِ سوفیاست.» الف با لحنی عمیق‌تر ادامه داد: «زیرا او تنها کسی است که در این دنیای سنگی، هنوز توان بیدار شدن را دارد. و تو، مورفیوس، باید بیاموزی که چطور از این بیداری اندک محافظت کنی… یا شاید، چطور آن را به ملکیت خود درآوری. writing_01 writing_01 Sat, 21 Feb 2026 16:28:53 +0330 https://virgool.io/@m_54195703/%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7-%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%88-%D8%A8%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D8%AF%DB%8C-lcq4wxwqndmq نام رمان: جاودانگی یک نگاهپارت:5سوفیا، با قدم‌هایی سست اما مصمم، از در خانه بیرون زد. هر قدم روی آسفالت، یادآور تعهد اجباری‌اش به مدرسه و آینده‌ای مبهم بود. آهنگی آرام و ملایم از هدفون‌هایش پخش می‌شد؛ موسیقی‌ای که تلاشی ضعیف برای پوشاندن صدای درونی ناامیدی‌اش بود. سوار سرویس نشد. نیاز داشت که اندکی راه برود، تا شاید وزن هوای صبحگاهی، اندکی از بار روی شانه‌هایش را کم کند.در همین حین، مورفیوس، که در کوچه‌ای تنگ و کثیف زانو زده بود، با خستگیِ غیرقابل تحمل از جای برخاست. لباس‌های گشاد و خاکی که از یک اهدا به او داده شده بود، تضاد مضحکی با هیبت سابقش داشت.آراکان با غرور ساختگی ساعت مچی‌اش را تنظیم کرد؛ هر تیک آن، یادآور بی‌نظمی مورفیوس بود. «خواب، مورفیوس، تنها یک توهم از دست دادن کنترل است. اینجا تو کنترل را به دست نمی‌آوری، بلکه آن را وا می‌گذاری.»اِلف که از میان انبوهی از زباله‌ها یک برگ خشک را با ظرافت برمی‌داشت، نجوا کرد: «حالا این خستگی چطور است؟ این همان اندوهی است که انسان هر شب می‌پذیرد تا بتواند دوباره صبح شود.»مورفیوس دست بر شکم فشرد. گرسنگی، یک درک زجرآور و ملموس بود. «این ضعف… هرگز بخشی از قلمرو من نبود.»در آن لحظه، نور ضعیف و آشنایی در میان غبار کوچه‌شان سوسو زد. مورفیوس پلک زد. «صبر کن… این صدا…»او بدون توجه به هشدارها، با تمام قدرت باقی‌مانده‌اش، خود را به سوی آن فرکانس کشید. آراکان و الف در تعقیبش، در حالی که آراکان غرولند می‌کرد: «دوباره چه چیزی را تعقیب می‌کنی؟لرزش شدید بود. منظره عوض شد. مورفیوس خود را در یک راهروی تنگ و تاریک یافت، جایی که بوی قهوه و مواد شوینده کهنه به مشام می‌رسید. او موفق نشده بود وارد رؤیا شود، بلکه به یک تداخل ادراکی میان دنیای خود و دنیای سوفیا قدم گذاشته بود.او دورش را دید. افرادی از کنارش رد می‌شدند، اما این بار، آن‌ها از او خنده‌شان نمی‌گرفت؛ آن‌ها به او نگاهی سطحی و بی‌تفاوت می‌انداختند، همان‌طور که به دیوار یا کف اتاق نگاه می‌کنند. این خندهٔ خاموش، برای مورفیوس از هر فریادی دردناک‌تر بود.با عصبانیت داد زد: «چرا می‌خندید؟ چه چیزی مرا مسخره کرده است؟»سکوت حاکم شد. آراکان با غرور خود را صاف کرد و الف با خنده‌ای مهربان پاسخ داد:«مسخره‌ات می‌کنند چون تو شبیه یک انسان نیستی، مورفیوس. شکلت، بوی لباس‌هایت، این شکم خالی… روی طرز پوشیدن و گرسنگی‌ات نیاز به پول داری. انسان‌ها تو را تنها وقتی جدی می‌گیرند که پول داشته باشی و سالم به نظر برسی.»الف ادامه داد: «اما فرکانسی که دنبالش بودی… آه، آن فرکانس درد بود. دردِ او.»آراکان با لحنی قاطع حرفش را قطع کرد: «حالا ساکت! پول، مورفیوس، در این دنیا، همان جادوی تو است. وظیفه تو از این به بعد مشخص شد: باید لبخند را بر لبان یک انسان ایجاد کنی، او را از این فاز افسردگی و بدبختی ببری بیرون. با این کار، هم پول به دست می‌آوری، هم لباس می‌خرید و هم به هستی‌ات معنا می‌دهی.»مورفیوس به آن‌ها خیره شد. «درک نمی‌کنم. چطور می‌توانم کسی را از بدبختی‌اش بیرون بکشم وقتی خودم… یک گرسنهٔ بی‌لباس هستم؟ زندگی انسان پیچیده است.»الف شانه بالا انداخت: «خیلی پیچیده است. اما برای شروع، به چیزی نیاز داری که تو را از کوچه بیرون ببرد. و تنها راه، کمک کردن به یک انسان ضعیف دیگر است، نه جستجوی او writing_01 writing_01 Tue, 17 Feb 2026 21:23:09 +0330 https://virgool.io/@m_54195703/%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%B3-%D8%B6%D8%B9%D9%81-cgs2z86pbito نام رمان: جاودانگی یک نگاه#پارت_4مورفیوس در میان خیابان‌های خیس، قدم برمی‌داشت. زمین انسان‌ها عجیب بود؛ سخت، اما پر از بافتی که چشمان اثیری‌اش به سختی آن را پردازش می‌کردند. ناگهان، آسمان شکافت و باران آغاز شد.او دست‌هایش را گشود، همانند کسی که عمری در انتظار این لحظه بوده است. خندید. خنده‌ای که از ته ریه‌هایی که تازه یاد گرفته بود نفس بکشد، برمی‌خاست. قطرات سرد باران به پوستش می‌خورد و او را نمی‌لرزاند، بلکه جان می‌داد.«تاریکی شب…» زمزمه کرد، و نگاهش به آسمان دوخته شد. «آهنگ زیبای قلمرو من… این رعد، سمفونیِ ابدیت است که برای گوش‌هایتان کُند شده.»او در آن لحظه، نه تنها محیط، بلکه خودِ ضعف را هم جشن می‌گرفت.در اتاقش، سوفیا از تخت برخاست. دیگر هیچ اثری از خواب نبود، و اشتیاقی سرکش او را به سوی پنجره می‌کشاند.«من عاشق بیرونم…» به هوای درونش اعتراف کرد، هوایی که با صدای رعد و برق در هم آمیخته بود. دیگر دغدغه‌ای برای خدای خواب یا آرزوهای پوچ نداشت؛ تنها یک نیاز برای تنفس در آن هوای مرطوب و خشن شب بود.او پنجره را باز کرد و نفس عمیقی کشید، گویی هوای شهر، همان چیزی بود کهمورفیوس همچنان در کوچه‌ها گام برمی‌داشت، مغزش پر از داده‌های خام انسانی بود. ناگهان، دو موجود نوری در مقابلش ظاهر شدند؛ دو شکل شبیه به فرشته. یکی با وقارِ ملایم، و دیگری با اخمی که پیشانی‌اش را خط انداخته بود. آنها در میانه یک بحث شدید بودند.ایستید!» مورفیوس با صدایی که هنوز قدرت فرمان الهی را داشت، فریاد زد.موجودات در جا خشک شدند.«شما کیستید و اینجا چه می‌کنید؟» مورفیوس پرسید.موجود مهربان با لحنی لرزان پاسخ داد: «ما راهنمایان شما در این قلمرو هستیم، ای ارباب… اماهمکار نمی‌فهمد که شما دیگر خدا نیستید. باید او را راهنمایی کنیم و او باید اطاعت کند.»موجود دوم (جدی و سخت‌گیر) با لحنی تند گفت: «باید به ما گوش دهی! تو دیگر خدای رؤیا نیستی، تو انسان هستی!»مورفیوس از این جدال بی‌پایان خسته شد. «بس است! هر دو ساکت.» او با یک تلنگر ساده، تعادل آنها را به هم زد و باعث شد به شکل نورهای کوچک درآیند و عقب بنشینند.موجود دوم (جدی و سخت‌گیر) با لحنی تند گفت: «باید به ما گوش دهی! تو دیگر خدای رؤیا نیستی، تو انسان هستی!»مورفیوس از این جدال بی‌پایان خسته شد. «بس است! هر دو ساکت.» او با یک تلنگر ساده، تعادل آنها را به هم زد و باعث شد به شکل نورهای کوچک درآیند و عقب بنشیننداما پیش از آنکه مکالمه کامل شود، مورفیوس متوجه چیزی دیگر شد. در سایه‌ی یک دیوار، مردی روی زمین افتاده بود. ظاهری شبیه به خودش داشت، اما رنگ پریده و رنجور. پتویی پاره‌پاره دور خود پیچیده بود. آن انسان، مست بود و در خوابی عمیق فرو رفته بود.مورفیوس غریزی به سمت او رفت. زانو زد و دستش را دراز کرد تا او را لمس کند. در آن لحظه، تمام بار سنگین ضعف، خستگی، اعتیاد و اندوه آن مرد، مانند یک موج ویرانگر، مستقیماً وارد وجود خدای سابق شد.او برای اولین بار، خستگی را حس کرد. خستگیِ ابدی انسان. تعادلش را از دست داد و در میان بوی تند الکل و رطوبت، به زمین افتاد و بیهوش شدسوفیا، همچنان در کنار پنجره ایستاده بود، غرق در لذت باران. سپس، با نگاهی گذرا به خیابان، مردی را دید که روی زمین افتاده بود.«آه، یک معتاد جدید،» با لحنی خالی گفت. «انگار این شهر از این نمونه‌ها کم ندارد. چقدر شلخته خوابیده.»او آن مرد را نادیده گرفت. بی‌تفاوتی‌اش، تلاقی سرنوشت را برای لحظه‌ای کامل کرد. خنده‌ی کوچکی بر لبانش نشست، و به آرامی به سمت تخت بازگشت و در غیاب مورفیوس، به خوابی آرام فرورفت writing_01 writing_01 Thu, 12 Feb 2026 18:01:26 +0330 https://virgool.io/@m_54195703/%D8%AA%D9%88-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%D9%88-%D9%85%D9%86-%D8%A2%D9%85%D8%AF%D9%85-i72qdxyly4gh نام رمان: جاودانگی یک نگاه#پارت3در قلمرو رؤیا، که زمانش از شن‌های ابدی هم کندتر می‌گذشت، امشب هر ثانیه همچون پتکی بر جمجمه‌ی خدایان فرود می‌آمد.تختِ مرمرین مورفیوس شروع به لرزیدن کرد. این لرزش نه از تلاطم یک رؤیای زمینی، بلکه از تغییر ماهیت هستی‌اش برمی‌خاست. نوری یخ‌زده از درونش فوران کرد، و سپس… دردی که حتی خدایان کهن هم از آن بی‌خبر بودند، سینه‌اش را شکافت. حس کردنلحظه‌ی نیمه‌شب فرارسید، نه با موسیقی ستارگان، بلکه با فریاد فرمان پدر: «برو! به سوی سوفیا، به سوی زمین… و رویاهای او را با تنِ خودت به حقیقت برگردان!»مورفیوس خواست بایستد، اما پاهایش دیگر از جنس اثیری نبود؛ تبدیل به ستون‌های سنگین شده بود. جیغی کشید که از هر آوای ترس فوبتور مهیب‌تر بود؛ جیغی که پرده‌های هستی‌اش را درید. خانواده‌اش با وحشت از راه رسیدند. فوبتور، با نگاهی که همیشه به دنبال کابوس بودزمزمه کرد: «این عجب دردی‌ست! حس انسان چطور است؟ اگر من بودم، وحشت را به شریان‌هایشان می‌دوختماما پدر، هیپنوس، با قامتی استوار، صدای هشدارش را فرمان داد: «ساکت! این حکم است، نه بازی!»سقوط آغاز شد. زمینِ نرم رؤیا از زیر پاهایش ناپدید شد و مورفیوس به سوی آن سیاهی پرتاب شد، جایی که آسمان، غرق در لکه‌هایی از تاریکی نامتعارف بود. بدنش با خاکی نم‌زده برخورد کرد. اولین نفس، سخت و خشن بود. او با خود زمزمه کرد: «این ضعف است؟ این همان حقیقت است؟… عجب حسِ باعظمتی.»در بُعدی موازی، در اتاق خوابی کوچک، تولد سوفیا در سکوت مطلق سپری شده بود. انرژیِ عجیبی در کالبد او جریان داشت؛ نخوابیده بود، اما خستگیِ روزمرگی هم او را رها کرده بود.چشمانش را به اجبار بست.و در تار و پود آن بیداری اجباری، تصویری محکم شد: مردی قدرتمند، زانو زده بر خاک.او خاک را حس می‌کرد، نه با چشم، بلکه با روحی که تازه بیدار شده بود. مرد در آن رؤیای نیمه‌هوشیار، خاک را بو می‌کشید و می‌گفت: «بوی عجیبی‌ست…»ناگهان، صدای مرد به وضوح در سر سوفیا طنین انداخت، گویی در گوشش نجوا می‌کند: «من خالق رویاها هستم، و تو، آرزوی خودت را در تار و پودِ وجود من دوختی.»سوفیا با شوک از جا پرید. نفس‌نفس می‌زد، گویی از قعر یک چاه بیرون کشیده شده بود. فوراً از جا برخاست و آب نوشید.«آوا… ببین این چه بود؟» با خود فکر کرد. «این چه خوابی‌ست که از من نرفته؟ این دختر مرا تا مرز جنون می‌کشاند با این افسانه‌ها!» writing_01 writing_01 Thu, 12 Feb 2026 17:55:14 +0330 https://virgool.io/@m_54195703/%D8%B2%D9%85%D8%B2%D9%85%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DB%8C%DA%A9-%D8%A7%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D9%88-%D9%86%D8%A8%D8%B1%D8%AF-ngbipgsf7pfd جاودانگی یک نگاهنام رمان:#پارت_2سوفیادر سکوت غبارگرفته‌ی اتاق، خورشیدِ تولدِ ، تنها گرمای تهی‌کننده بود. قلبم سنگین بود، وزنی که از سال‌ها پیش بر شانه‌هایم سنگینی می‌کرد؛ یادگار خانه‌ای که از هم پاشید، جایی که دیوارها فریاد می‌کشیدند و عشق، به تازیانه‌ای از خشونت تبدیل می‌شد. مادرم… پدرم… اعتیاد و خیانت. من از آن ویرانه‌ها گریختم، اما خودِ سوفیا را جا گذاشتم.حال، زنی بودم بدون رنگ، بدون هدف؛ زنده‌ای که فقط نفس می‌کشید، چرا که برای آرزو کردن، دیگر چیزی نمانده بود. هر طلوع، تکرارِ یک شبِ بی‌خوابی بود.«سوفیا! باز در خودت غرق شدی؟»صدای آوا — رشته‌ی محکم‌تری که مرا به این سویِ زمین نگه داشته بود — از میان مه بیرونم کشید. چشمانم را بستم و باز کردم. آوا کنارم ایستاده بود، با آن لبخند بازیگوشی که تنها او می‌توانست در دنیای خاکستری من بیافریندبه چی فکر می‌کردی؟» آوا پرسید و لحنش ناگهان تغییر کرد، گویی وارد بازی تازه‌ای شده. «درباره‌ی خدای خواب…»«خدای خواب؟» زمزمه کردم، صدایی که به سختی متعلق به خودم بودبه چی فکر می‌کردی؟» آوا پرسید و لحنش ناگهان تغییر کرد، گویی وارد بازی تازه‌ای شده. «درباره‌ی خدای خواب…»«خدای خواب؟» زمزمه کردم، صدایی که به سختی متعلق به خودمآوا نزدیک‌تر شد، انگار راز مهمی را فاش می‌کرد. «همین‌طور که می‌گن، او خالق قلمرویی‌ست که ما شب‌ها به آن پناه می‌بریم. او حاکم سایه‌هاست… و امروز تولد توست، سوفیا. تولدی که هر آرزویی را اگر با نیروی کافی همراه باشد، شکل می‌دهد.»خندیدم. خنده‌ای خشک و بی‌روح. «آرزو؟ من مدت‌هاست که ظرفیت آرزو کردن را در خودم کشته‌ام، آوا.»«پس برای دیدنِ کسی که باید می‌دیدی آرزو کن!» اصرار کرد. «اگه خدای خواب واقعاً حاکم رؤیا باشه، می‌تونه شکل کسی رو بگیره که تو در اعماق وجودت می‌خوای باهاش ملاقات کنی. یه شب برای یک بار هم که شده، ریسک کن.»نگاهم ثابت شد. انگار در آن لحظه، نیرویی از ناخودآگاهم فوران کرد. تصویری گذرا، نه انسانی، نه زمینی… پر از قدرت ناشناخته و زیبایی باستانی«من آرزویی برای دیدن یک انسان ندارم.» گفتم، با لحنی که خودم را هم لرزاند. «اما اگر خدای خوابی باشد که بتواند در رؤیاها شکل بگیرد… آرزو می‌کنم شکل آن کسی را بگیرد که در تصور من از قدرت و راز است. بگذارید امروز، او را ببینم.»ما با هم خندیدیم. خنده‌ای سبک‌تر از آن بود که از ته قلبم بیاید، اما برای لحظه‌ای، سنگینیِ ابدیت را فراموش کردم. writing_01 writing_01 Mon, 09 Feb 2026 16:57:43 +0330 https://virgool.io/@m_54195703/%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%B1%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AD%D8%AA%DB%8C-%D8%B1%D8%A4%DB%8C%D8%A7%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D9%81%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%85%D9%86-%D9%85%DB%8C-%D8%A2%DB%8C%D9%86%D8%AF-%D8%A7%D9%85%D8%B4%D8%A8-%DA%86%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D9%82%D8%AF%DB%8C%D8%B1-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D9%87-%D9%86%D8%B8%D9%85-%D9%87%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%B1%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%DA%A9%D9%86%D8%AF-y0mjeilaxy99 نام رمان: جاودانگی یک نگاه#پارت_اول مورفیساینجا، هیچ قانونی جز خواست من وجود ندارد. هر آنچه دل بخواهد، به حقیقت می‌پیوندد.من خالق دیوار نازکی هستم که میان بودن و نبودن، میان بیداری و آرامش ابدی کشیده شده است.سال‌هاست بر تختی از جنس رؤیا نشسته‌ام؛ در سرزمینی که هر طلوع و غروب خورشید، تکراری بی‌معناست.جاودانگی، برای من یعنی تحمل سنگینیِ تماشای بی‌پایان.این قلمرو را با پدر، مادر و سه برادرم بنا کرده‌ایم. من جانشین پدرم، هیپنوس هستم — خدای شخص‌گونۀ خواب، فرستنده‌ی رؤیاها به جهان فانی.مادرم، نمِزیس، تجسّم عدالت خدایان است؛ و برادرانم هرکدام بر بخشی از رؤیاها فرمان می‌رانند:فوبتور: خدای کابوس‌ها و ترس‌های شبانهفانتازوس: خدای رؤیاهای غیرقابل‌پیش‌بینی، اشیای بی‌جان و مناظر وهم‌آلودانیوس: برادر بزرگ‌ترم، حافظ ارواح رؤیاستاما وظیفه‌ی من چیز دیگری‌ست — من شکل و ظاهر رؤیاها را خلق می‌کنم و توانایی تقلید چهره‌ی انسان‌ها را دارم؛ هر زمان بخواهم، در خواب‌شان ظاهر می‌شوم.امشب، شب تولد سوفیاست؛ انسانی فانی که قرار است برای نخستین‌بار، رؤیایش را من بسازم.او آرزو خواهد کرد کسی را که دوست دارد، در خواب ببیند… و من شکل او را خواهم گرفت.اما پدرم گفت:هیپنوس: «قرار نیست شکل او را در خواب بگیری، مورفیس. این بار باید در سرزمین انسان‌ها ظاهر شوی… به شکل خودِ انسان.»مورفیس: «چی؟ تبدیل به انسان؟ کی همچین چیزی گفته؟»هیپنوس: «دستور از سوی ناظر بزرگ آمده. وقتی ساعت دوازده شب شود و تولد او تمام گردد، تو به انسان تبدیل خواهی شد.»سکوت میان ما چیره شد.من پرسیدم: «چرا؟ چرا بخاطر یک دختر باید از تخت خدایی‌ام پایین بیایم؟پدرم نفس عمیقی کشید؛ همه‌چیز در سکون فرو رفت، تا اینکه گفت:هیپنوس: «نمی‌دانم…»و خاموش شد.او رفت، و من ماندم با دلشوره‌ای عجیب.احساسی که هیچ‌گاه در وجود یک خدا معنایی نداشت: استرس و هیجان انسانی قرار بود برای یک روز — فقط یک روز — انسان شوممن مورفیس‌ام، خدای خواب — و امشب، برای نخستین‌بار، قرار است بیدار شوم.قرار بود برای یک روز — فقط یک روز — انسان شوم writing_01 writing_01 Mon, 09 Feb 2026 14:16:06 +0330 https://virgool.io/@m_54195703/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D9%84%D9%82-%D8%B1%D8%A4%DB%8C%D8%A7-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B1%D8%A4%DB%8C%D8%A7-%D8%AA%D8%A8%D8%AF%DB%8C%D9%84-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF-safhagns1vdg جاودانگی یک نگاهنام رمان: جاودانگی یک نگاهژانر: فانتزی عاشقانه تخیلی‌در قلمرویی که رنگ‌ها مرز ندارند و قوانین، تنها انعکاس اراده‌اند، مورفیس، خدای خواب، فرمانروایی می‌کند. او همه چیز را می‌سازد؛ از ناب‌ترین آرزوها تا تلخ‌ترین ترس‌ها.اما ناگهان، سوفیا وارد می‌شود. او نه یک رویا، بلکه تجسم خرد و استقلال است، و با حقیقت محضش، مورفیس را وادار می‌کند تا با بزرگترین چالش خود روبرو شود تبدیل شدن به یک انسان writing_01 writing_01 Sun, 08 Feb 2026 15:31:33 +0330