https://virgool.io/feed/@m_55735225 fa 2026-06-07 15:33:15 https://files.virgool.io/upload/users/2486887/avatar/y6BHRK.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_55735225 https://virgool.io/@m_55735225/%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%A8-%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1%D8%B4-%D9%85%D8%B1%DA%AF-vsp3znwcirqd وقتی به قعر سقوط میکنیداما باز میگردید تا دوباره نور را در آغوش بگیرید،حیات معنای جدیدی برای شما پیدا خواهد کرد...اصل اول میشود پذیرش رنج،اینکه درک کنیم و بپذیریم و شاید کنار بیاییم که جهان رنج است و هر کسی مسئول رنج خویشتنِ خویش است،اصل دوم می شود یافتن معنایی برای ادامه حیات،دلیلی که شما به خاطر آن صبح ها از تخت بیرون می آیید و به ادامه حیات می پردازید،اصل سوم میشود پذیرش مرگ،با درک این موضوع که وجود تاریکیست که نور را ارزشمند می کند ،در می یابید که وجود مرگ است که زندگی را ارزشمند می کند،بنابراین درک این حقیقت شما را با مفهوم تازه ای از حیات که زیستن در لحظه است مواجه میکند،همانطور که خیام در رباعیاتش می گوید یا استیو جابز در سخنرانی فارغ التحصیلان دانشگاهی که هر روز را طوری زندگی کنید که گویی روز آخر عمرتان است،درک و آگاهی و پذیرش مرگ این قدرت را به شما می دهد تا ارزش های زندگی خود را بار دیگر سطح بندی کنید و الویت های مهم زندگیتان را بشناسید مثل شادی،لذت بردن از چیزهای کوچک،لبخند زدن به عابران،ساده گرفتن دلخوری ها و بها دادن به احساسات....پول،قدرت،ثروت،شهرت و هر آنچه که تمام عمر برای داشتن آنها میجنگیم حالا معنای چندانی ندارند،نه اینکه تلاش نکنیم،کار نکنیم یا نخواهیم پول در بیاوریم،بلکه یاد میگیریم نخواهیم به هر قیمتی اینکار را انجام دهیم،یا تک به تک لحظاتمان را فدای این شاید چرک کف دست کنیم اینجاست که چراغی در ذهن روشن میشود پس این طول زندگی نیست که مهم است بلکه کیفیت آن است،چرا که انسانهایی را میشناسیم که ۱۰۰ ها سال عمر کرده اند اما شاید به تعداد انگشتان یک دست هم زیست نکردند و بالعکس انسانهایی که شاید ۳۰ سال عمر کرده اند اما به اندازه ۱۰۰ سال زیست داشتند،این یک تمرین روزانه برای درک ارزشمندی زندگی در همین فرصت کوتاه پیش روست که اتفاقا مرگ است که به آن معنا می بخشد.... ابریشم ابریشم Thu, 07 Sep 2023 15:51:07 +0330 https://virgool.io/@m_55735225/%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AA-%DA%AF%D9%81%D8%AA-%D9%88-%DA%AF%D9%88-fxvyhppbwojl چند وقت پیش یه پادکست گوش میکردم که میگفت ما (انسانها و خصوصا ما ایرانی ها)بلد نیستیم با هم گفت و گو کنیم،مثلا تو همین فضای مجازی کامنت اول به دوم دعوامون میشه و نمیتونیم با هم در یک فضای صلح آمیز به گفت و گو بپردازیم خصوصا وقتی عقایدمون کاملا متفاوته و در دو جبه سیاه و سفید ایستادیم،تهش به توهین و تحقیر و شخصی سازی و زیر سوال بردن هویت همدیگه می رسه ،که خوب یکی از دلایلش اینه که ما انسانها اساسا از تغییر میترسیم یعنی هر چقدر که سن ما بالاتر میره برامون سخت تر میشه تا عقایدمون رو گاها تغییر بدیم و انعطاف پذیر باشیم،چرا؟چون ما بودن در آرامش یقیین رو به طوفان تردید ترجیح میدیم،خودمونی تر بگم حال تغییر عقیده یا کوتاه اومدن از تفکر و عقاید خودمون رو نداریم و معتقدیم هر چی من میگم درسته و همه حقایق نزد من هست.اجازه بدید یه مثال بزنم ، فردی به نام جان پیر بوگوم چهار سال پیش از اینکه ترامپ رئیس جمهور آمریکا بشه در یک پیش بینی به یقین میگه که ترامپ قرار رئیس جمهور آمریکا بشه و وقتی از او سوال میپرسند که چطور این کار رو انجام دادی جمله درخشانی میگه؛ میگه من به طرز متعصبانه ای بی تعصب هستم.خب کاش این قضیه عدم گفتمان فقط به فضای مجازی ختم میشد که خب متاسفانه اینطور نیست و اساسی ترین تاثیر عدم گفت و گو در مدارس ما دیده میشه،معلم (با احترام به تمام معلمان) به عنوان یک دانای کل شناخته میشه که جواب های قاطعی رو در برابر هر سوال داره مثلا وقتی در درسی مثل جغرافیا ۹۹ درصد جوابها خاک حاصلخیز و نور مناسب و ....است.این نحوه پاسخ گویی مانند سد محکمی در برابر تمامی سوال ها ، بازیگوشی ها و کنجکاوی های کودکان تنها به جواب های محدود کننده ای بسنده میکنه که خود،از گفتمان جلوگیری میکنه و خوب نباید ناگفته بماند که نظام آموزشی ما چنین رفتاری و حکم میکنه. حالا باید گفت چرا گفتمان و تعامل از طریق گفت و گو مهم است ،چون باعث خلاقیت میشه و باعث تولید اندیشه میشه دقت بفرمایید تولید اندیشه،رشد،شکوفایی و سِیر ممتدی از ویژگی های این چنینی که در نهایت و به صورت زنجیره وار باعث رشد جمعی ما خواهد شد .لذا جامعه ای که نمیتونه با عقاید مختلف رو به رو بشه و گفت و گویی سالم داشته باشه تا بتونه در حین بحث و گفت و گو یاد بگیره و یاد بده، خلاقیت کمتری خواهد داشت. ابریشم ابریشم Fri, 23 Jun 2023 00:34:40 +0330 https://virgool.io/Sakkoo/%D8%B1%D9%86%D8%AC-rfp0u80wsulq شاید بتوانم بگویم که من دچار رنجم،رنجی عمیق آنگونه که دکتر مجتبی شکوری با آن صدای دلنشینش آن را تعریف میکرد،صوتی دلنشین که رنج را برایم معنا کرد،شاید تا آن روز نام این احساس را افسردگی،ناراحتی،اندوه،خشم و یا هر چیز دیگری تعریف میکردم،اما رنج نه...او میگفت رنج فاصله بین واقعیت موجود و تصور ماست پس تصویر سازی و قدرت رویا پردازی که انسان را از سایر جانداران جدا می سازد موجب رنج او در دنیای واقعی می شود.اجازه بدهید این طور بگویم برای مثال گربه ها هیچ زمان اهمیتی نمی دهند که چرا یک گربه می شود وارث تمام ثروت فلان طراح لباس یا چرا گربه ای در جای دیگری با نمک و فلفل به عنوان وعده غذایی روی میز غذا مینشیند چرا؟چون گربه ها تصویر سازی نمیکنند که جهان باید برای تمام گربه ها و گربه سانان جایی امن و سرشار از عدالت باشد.اما در دنیای دیجیتالی و تو خالی امروزی گاها هستند انسان هایی که می نشینند و رویا میبافند و تصویر جهانی سرشار از عدالت را در ذهن خود مجسم میکنند،اما به محظ اینکه چشم میگشایند واقعیت جهان به صورتشان سیلی میزند،آنگاه این فاصله میان رویا تا واقعیت برایشان با رنج پر می شود،رنجی که هر چقدر هم بگویند نپرس چرا و ادامه بده تو وقتی شبها در تخت خوابت خوابیده ای و به سکوت گوش می دهی مدام از خودت و شاید از عالمی دیگر می پرسی چرا؟موقع فکر کردن به این موضوع مدام این رباعی خیام در ذهنم تکرار می شودای آمده از عالم روحانی تفتحیران شده در پنج و چهار و شش و هفتمی نوش ندانی ز کجا آمده ایخوش باش ندانی به کجا خواهی رفتو می گویم جناب خیام کاش بودی و به تو میگفتم که دلم میخواهد بدانم از کجا آمده ام و به کجا خواهم رفت تا ببینم که آیا این مبدا و این مقصد ارزش تحمل این حجم از رنج که قلبم را در مشت گرفته و پس از هر شادی قلبم را می فشارد را دارد یا نه؟ ابریشم ابریشم Mon, 12 Jun 2023 00:15:06 +0330