https://virgool.io/feed/@m_57906049 fa 2026-04-15 01:37:43 https://files.virgool.io/upload/users/4361713/avatar/DCQ18Q.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_57906049 https://virgool.io/@m_57906049/%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D9%88%D8%B1%D9%85-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D8%AB%D8%B1-%D8%B1%DA%98-%D9%84%D8%A8-h0zcog8i1c3f بعضی وقت‌ها که از جلوی مغازه‌های لوازم آرایشی یا کافه‌های ادایی خیلی شلوغ رد می‌شیم شاید از خودمون بپرسیم؛ همه که دارن از نداشتن پول ناله میکنن و شاخص‌های اقتصادی هم این رو تایید می‌کنه؛ چرا مردم بیشتر به سمت خرج‌های این شکلی میرن. به این رفتار در اقتصاد رف "اثر رژ لب" گفته می‌شه که شاخصی غیررسمیه. اگر کنجکاو هستین بیشتر درباره‌اش بدونین با من همراه باشین.اثر رژ لباثر "رژ لب" چیست؟اثر "رژ لب" به این معناست که در شرایط رکود اقتصادی مردم به سمت خرید کالاهای لوکس کوچیک و نسبتا ارزون می‌رن. این شاخص از رفتارهای روزمره به دست میاد و میتونه نشونه‌ای از وضعیت روانی جامعه در شرایط رکود اقتصادی یا بی‌ثباتی اقتصادی باشه. وقتی قدرت خرید مردم کم می‌شه و توان خرید کالاهای بادوام یا سرمایه‌گذاری رو ندارند ترجیج میدن که با خرید چیزهای کوچیک مثل رژلب، ماچا، لبوبو و ... حس رضایت رو به دست بیارن.منشأ نظریه‌ی اثر رژ لبسال 2001 که آمریکا توی رکود اقتصادی بعد از حملات 11 سپتامبر بود؛ لئونارد لودر، مدیرعامل شرکت Estee Lauder متوجه شد که فروش رژ لب افزایش خیلی زیادی داشته. در حالی که فروش املاک، خودرو و کالاهای لوکس کاهش داشته.لودر این پدیده رو یک شاخص اقتصاد رفتاری معرفی می‌کنه که در شرایط رکود، مصرف‌کننده‌ها به جای خرید کالاهای لوکس، کالاهای کوچیک و مقرون به صرفه رو که بهشون حس رضایت و زیبایی بده رو انتخاب می‌کنن. در بحران مالی سال 2008 و در دوران کرونا در سال 2020، دوباره این نظریه تایید شد.از رکود اقتصادی تا شادی‌های کوچکمردم ایران این روزها تورم‌ بالایی رو تجربه می‌کنند، هر چند تورم در ایران چیز جدیدی نیست ولی در سالهای اخیر به یک بیماری مزمن تبدیل شده. این تورم با کاهش قدرت خرید و نااطمینانی اقتصادی در ایران شدت گرفته و خیلی از خانواده‌ها توان خرید کالاهای بزرگ و گرون قیمت رو از دست داده‌اند.توی همین شرایط سخت، فروش بعضی کالاهای کوچیک مثل رژ لب، عطرهای اقتصادی، لوازم آرایشی کوچیک بیشتر شده.توی شرایط سخت اقتصادی، انسان‌ها نیاز بیشتری حس زیبایی، آرامش و شادی دارن. اگر نتونن خودرو یا لوازم خونگی بخرن، یک محصول کوچیک که حس خوبی بهشون بده رو جایگزین میکنن.سه بحران اقتصادی – رکود اقتصادی 2001، بحران مالی جهانی 2008 و دوران کرونا در سال 2020، نشون داد که فروش محصولات آرایشی رشد زیادی رو تجربه کرده. در بحران مالی 2008، داده‌های موسسات بازاریابی نشون داده که در آمریکا و اروپا، فروش لوازم آرایشی بین 10 تا 15 درصد رشد داشته در حالی که بازار مسکن، خودرو و کالاهای بادوام کاهش شدیدی داشتن.بنابراین تمام شواهد نشون میده که این اثر وجود داشته، در قسمت بعدی تاثیر نسل زد رو در این شاخص بررسی می‌کنیم.نسخه‌ی خاص"اثر رژ لب" نسل زدگزارش جدید PwC نشون میده نسل زد هم کالاهای لوکس کوچیک مخصوص به خودش رو داره. نسل زد هم دنبال چیزهای لوکس کوچیک هستن اما این ولخرجی‌ها در مقایسه با نسل‌های قبلی یکم متفاوت‌تر هست.طبق گزارش جدید PwCکه تقریبا یک میلیون تراکنش، از جمله تراکنش‌های کارت اعتبار و کارت نقدی رو تجزیه و تحلیل کرده، نشون داده که نسل زد نسخه خاص خودش رو از شاخص رژ لب داره. در این گزارش اشاره می‌کنه که این نسل به سمت کالاهایی مثل یک ماچای گرون قیمت یا کرم‌های مراقبتی پوست میره که بهشون حس رضایت و تندرستی میده.مثلا ماچا به دلیل سطح بالای آنتی‌اکسیدان‌ها و این ادعا که می‌تونه به کاهش استرس در کنار سایر مزایای سلامتی کمک کنه، یکی از نوشیدنی‌های این نسل تبدیل شده.چرا این پدیده در ایران مشهودتر است؟در ایران اثر رژ لب نه تنها وجود داره بلکه شدت بیشتری هم داره به این دلایل: تورم های دو رقمی و کاهش قدرت خریدوقتی درآمد واقعی کاهش پیدا کنه افراد به سمت خریدهای کوچیک میرن نیاز روانی به امید و زیباییتوی این فضای پراسترس ناشی از بالا رفتن نرخ ارز و بی‌ارزش شدن همه روزه پول ملی، مردم دنبال چیزهای کوچیک برای خوب شدن حالشون می‌گردن و این می‌تونه یک قهوه توی یک کافی‌شاپ لوکس باشه یا خوردن سوشی توی یک رستوران کره‌ایرشد فروشگاه‌های آنلاین و اینستاگرامیقیمت‌های رقابتی توی این پلت‌فرم ها باعث شده که محصولات کوچیک خیلی راحت‌تر در دسترس باشن. ریلزها و تخفیف‌ها همه به افزایش این رفتار کمک میکنن.تغییرات سبک زندگی نسل زدنسل زد حتی توی سخت‌ترین شرایط اقتصادی هدیه به خودش رو رها نمیکنه و برای خودش ارزش قائل میشه.اثر رژ لب مختص زنان هستاین پدیده فقط مربوط به زنان نیست اما در بازارهای زنانه بیشتر دیده می‌شه؛ چون لوازم آرایشی ارزون‌ترین محصولات خودمراقبتی محسوب میشه و در فرهنگ اجتماعی، زیبایی و مکان‌های لوکس ابزار افزایش اعتماد به نفس است. همچنین شبکه‌های اجتماعی "حال خوب با خریدهای کوچیک" رو تشویق می‌کنن.مزایای روانی خریدهای حال خوب کن در شرایط بد اقتصادیخریدهایی که در روزهای سخت اقتصادی و با هزینه کم انجام میشه، این اثرات رو دارن:احساس کنترل ایجاد میکنناسترس اقتصادی رو کاهش میدنرضایت لحظه‌ای میارنباعث تقویت اعتماد به نفس میشنحرف آخرخریدهای کوچیک شکل مدرنی از "تاب‌آوری مردم" در شرایط سخته؛ پس مسئول محترم این رفتارهای مردم فقط تسکینی به درد روانی ناشی از فقر هست نه بهبود وضعیت اقتصاد. پس فکری به حال اوضاع اقتصادی کن.اگر تجربه شخصی از این پدیده داری برام بنویس؟ توی شرایط بد اقتصادی دوست داری پولت رو بیشتر کجا خرج کنی؟ Sayeh Sayeh Wed, 10 Dec 2025 01:48:44 +0330 https://virgool.io/@m_57906049/%D9%85%D8%B1%DA%AF-%D9%88-%D8%AA%D8%B1%D8%B3-%D8%A7%D8%B2-%D8%A2%D9%86-euafmi9wzvgq فحش و ناسزا ندید که این چه موضوعیه، این شتریه که دم در خونه همه‌ی ما می‌خوابه و همه ازش می‌ترسیم. پس تا آخر این نوشته رو بخون شاید دلیلی شد برای اینکه راهی پیدا کنیم برای کنترل این ترس و بعدش بریم به کارهای بدمون بیشتر فکر کنیم تا حداقل یه خاطره خوب بشیم برای یک نفر.ترس از مرگفکر مرگ و از دست دادن عزیزانتوی این یک ماهه‌ی گذشته، بعد از مرگ یک پسر بچه معصوم زیر عمل قلب، یک مادر 28 ساله به دلیل سرطان و یک مادر 67 ساله؛ بیشتر به مرگ فکر می‌کنم. بعد از مراسم خاکسپاری و شب توی تاریکی جاده وقتی داشتم به مردن فکر می‌کردم، حس کردم توی قبرم و نمی‌تونم نفس بکشم. همه این‌ها مثل سکانس‌های یک فیلم ترسناک از ذهنم عبور میکنه؛ از غسالخونه تا گذاشتن توی قبر و ریختن خاک روی آدم، تنها گذاشتنش توی یک بیابون تاریک و... همه اینها دیر یا زود برامون اتفاق میفته. اما آدم‌ها رفتارهای متفاوتی در مواجه با مرگ دارن. اما اگر ترس از مرگ و فکر کردن درباره آن به وسواس فکری تبدیل بشه از دیدگاه روانشناسی بهش "تاناتوفوبیا" میگن که در ادامه اون رو با تجربه خودم در زمان کودکی بیشتر توضیح میدم.اولین تجربه مرگ عزیزپدربزرگم برای ما نوه‌ها، حکم پدر رو داشت؛ چون از وقتی یادم میاد خونه‌مون کنار هم بود و ما رو پدربزرگ و مادربزرگ (مادری) بزرگ کرده بودند. میتونم بگم من توی 9 سالگی، وقتی پدربزرگم فقط 58 سالش بود، یه بار از دست دادن پدر رو تجربه کردم. بیمارستان اعلام کرد که به دلیل اثرات شیمیایی دوران جنگ بوده و شهید شده ولی چون خودش دوست نداشت بدون هیچ پیشوندی روی سنگ قبرش به خاک سپرده شد.ترس از مرگ عزیزانتوی اون دوران اصلا درک نمی‌کردم که مرگ چیه و چرا برای مرگ کسی باید گریه کرد. تا اینکه پدربزرگم بعد از فقط یک هفته بستری بودن توی بیمارستان خیلی ناگهانی فوت کرد.قبل اون فکر می‌کردم که بابا علی فقط با ما مهربون بوده، ولی وقتی برای مراسم خاکسپاریش جای سوزن انداختن نبود، فهمیدم با همه مهربون بوده تا جایی که بعد از سی سال همه به خوبی ازش یاد می‌کنن. یاد این بیت سعدی میفتم که می‌فرمایند: " نام نیکو گر بماند ز آدمی به کزو ماند سرای زرنگار"بعد از فوت پدربزرگم این وسواس فکری و فکر کردن به مرگ پدر و مادرم خیلی بیشتر شد ولی با کسی درباره‌اش حرف نمی‌زدم. شاید چون هیچ آگاهی و اطلاعی نداشتم اون رو طبیعی می‌دونستم. ولی این وابستگی و ترس از دست دادن همیشه با من بود. در ادامه به علت‌های دیگه‌ای که باعث ترس از مرگ میشه، اشاره می‌کنم و بعدش درباره روش‌های مقابله و درمانش.علت‌های ترس از مرگاین پدیده ریشه در جنبه‌های روانشناختی و فلسفی داره که منجر به اضطراب از مرگ میشه:· نگرانی‌های وجودی و آرزوی زندگی ابدیناشناخته بودن جهان پس از مرگ، معنای زندگی رو پوچ میکنه. جاودانه بودن همیشه یکی از آرزوهای انسان بوده و حماسه گیلگمش؛ اولین اثر بزرگ ادبی جهان، به داستان‌های حماسی درباره ترس از مرگ و تلاش برای زندگی ابدی شهرت داره.· مسائل روان شناختیافکار مرگ میتونه به صورت وسواس‌گونه بخشی از تروما و افسردگی باشه. اینجا شیرین به طور کامل درباره تروما نوشته. که در این مورد تجربه مرگ والدین یا یک فرد عزیز میتونه باعث تروما بشه. تجربیات تلخ زندگی که هر فردی در زندگی داشته نیز می‌تونه منجر به ترس از مرگ بشه.وقتی یک نفر در مدیریت استرس دچار مشکل میشه، اینجا بیتا درباره استرس بیشتر توضیح داده، ممکنه ذهن به سمت افکار منفی و هستی شناختی مانند مرگ کشیده بشه. بچه‌هایی که در یک محیط سرزنش‌گر بزرگ میشن، احتمال بیشتری داره که به هراس از مرگ مبتلا بشن.حالا که علت‌ها رو بررسی کردیم باید روش‌های مقابله با اون رو هم توضیح بدیم.روش‌های غلبه بر ترس از مرگ راه‌های مقابله با این ترس خیلی میتونه متفاوت باشه و شاید هر کسی روش‌های خاص خودش رو پیدا کنه در ادامه فقط به چند روش اشاره می‌کنم.· پذیرش مرگ به عنوان بخشی از زندگیباید نگاه خودمون به ماهیت زندگی رو تغییر بدیم و به این درک برسیم که مرگ بخشی از چرخه‌ی حیاته. می‌تونیم به جای ترس، با آرامش بیشتری زندگی کنیم. فکر کردن به مرگ میتونه به ما کمک کنه قدر لحظات رو بیشتر بدونیم، روابط و اهداف معنادارتری داشته باشیم.· روی زندگی حال تمرکز کنیمبا تکنیک‌های ذهن آگاهی در زمان حال زندگی کنیم و به گذشته و آینده کاری نداشته باشیم. با کارهایی مثل تمرین‌های تمرکز حواس، تنفس عمیق و تمرینات آرامش‌بخش می‌تونیم این کار رو انجام بدیم.· اهداف خود را دنبال کنیمفقط بر روی اهداف و علاقه‌های خودمون تمرکز کنیم. برنامه روزانه مانند ورزش و تغذیه سالم داشته باشیم.· به دیگران کمک کنیمبرای حتی لحظه‌ای به دیگران خوشحالی هدیه کنیم. یا اگر خیلی خوش اقبال بودیم، با بودن در زمان و مکان مناسب، مثل دهقان فداکار یا حسن امیدزاده (معلم فداکار گیلانی که جون 30 دانش آموزش رو نجات داد) بتونیم قاب و خاطره خوبی برای دیگران بسازیم.حرف آخراز مردن گریزی نیست باید از زندگی و بودن در این دنیا لذت ببریم و تا جایی که می‌تونیم زندگی رو برای خودمون و دیگران جای زیباتری کنیم.شما بیاید بگید، چقدر به مرگ فکر می‌کنین و این فکر چه تاثیری روی زندگی‌تون داره؟ Sayeh Sayeh Sun, 07 Dec 2025 15:03:45 +0330 https://virgool.io/@m_57906049/5-%D8%B1%D8%A7%D9%87%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%B4%DA%AF%D9%81%D8%AA-%D8%A7%D9%86%DA%AF%DB%8C%D8%B2-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D9%81%D8%B3%D8%B1%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%AA%D9%88%D9%84%D8%AF-yf5zr52hz4tx چه حسی روز تولدتون دارید؟ اگر روز تولدتون یا حتی سال نو خوشحال نیستین، باید بگم که شما تنها نیستین و خیلی از آدم‌ها این حس رو تجربه می‌کنن. من هم تا چند سال پیش، یک هفته قبل از تولدم احساسات متناقضی رو تجربه می‌کردم که از توضیح دادن به اطرافیان که برای تولدشون خوشحال بودن؛ خجالت می‌کشیدم. با اینکه عاشق بهار و اردیبهشت هستم، اما همیشه دعا می‌کردم اولین روز اردیبهشت از روی تقویم حذف بشه و یا من کلا در دسترس نباشم. تا اینکه بالاخره یه جایی خوندم که چیزی به نام افسردگی تولد وجود داره؛ مهم اینه بدونیم چرا به وجود میاد و باید برای غلبه بر اون چه کارهایی انجام بدیم که در ادامه بیشتر درباره‌اش حرف می‌زنیم.استرس ناشی از افسردگی تولدچرا روز تولدمون خوشحال نیستیم؟باید ببینیم چه چیزهایی باعث میشن که ما در این روز یا حتی چند روز قبل از زمینی شدنمون دچار این حس غم و اضطراب بشیم.شاید اولین و مهم‌ترین دلیلش اینه که تولد برای ما یک شاخصِ زمانه؛ما موفقیت‌ها و شکست‌هامون برای رسیدن به اهداف را با سنمون اندازه‌گیری می‌کنیم. هدف‌هایی مانند خرید خونه تا 40 سالگی، بچه‌دار شدن تا فلان سن. اگر به این اهداف تا این سن نرسیم دچار استرس می‌شیم.احساس شکست که ناشی از تجربه‌های نزیسته است؛ کارهایی که دلمون می‌خواسته انجام بدیم و به هر دلیلی نتونستیم. احساس می‌کنیم هر سال که میگذره به دلیل بالاتر رفتن سن از ما دورتر می‌شن.بحران هویت؛چند روز مونده به تولدمون دچار بحران هویت می‌شیم (بودن یا نبودن) اصلا چرا اومدیم؛ چرا باید بریم؟ بعدش چی میشه؟احساس ارزشمند نبودن؛دلیل دیگه می‌تونه این باشه که فکر می‌کنیم اونقدر مهم و ارزشمند نیستیم که در روز تولدت بهمون توجه بشه و از این توجه دچار اضطراب میشیم.5 راه کار عملی برای مقابله با افسردگی تولدروش‌هایی که می‌تونیم برای مقابله با افسردگی تولد استفاده کنیم:پذیرفتن و آگاه شدن به این حس. باید بپذیریم که این حس وجود داره. حتی اگر یکی از اطرافیانتون دچار این حس شد، باید به حس اون احترام بزارید. از سورپرایز کردن آنها جددا خودداری کنین چون استرس رو در آنها افزایش میده.برنامه‌ریزی کردن و دادن جایزه. سعی کنیم بر اساس نیازها و خواسته‌های خودمون برای این روز برنامه‌ریزی کنیم. برای این روز بهترین هدیه رو برای خودمون بخریم.ارزش قائل شدن برای دستاوردها. برای دستاوردهای سال گذشته خودمون ارزش قائل باشیم. اگر هدفی در سال گذشته داشتیم و به هر دلیلی به اون هدف نرسیدیم، اصلا خودمون رو سرزنش نکنیم. برای سال بعد دوباره اهدافمون را بنویسیم و برای رسیدن به اون‌ها تلاش کنیم. خیلی از آدم‌ها بدون هیچ هدفی زندگی می‌کنن.با استفاده از تکنیک‌های شناختی-رفتاری الگوهای منفی ذهن‌ رو خط بزنیم و الگوهای مثبت رو جایگزین کنیم. با تکنیک‌های ذهن آگاهی می‌تونیم استرس و اضطراب در این روز رو کنترل کنیم. در صورتی که راهکارهای قبلی موثر نبودن بهترین روش حرف زدن با یک روان‌شناسه تا بتونه ریشه‌های عمیق این افسردگی رو پیدا کنه و کمک کنه که این افسردگی طولانی نشه.حالا شما بیاید از حسی که روز تولدتون دارید بگید... Sayeh Sayeh Wed, 03 Dec 2025 20:25:42 +0330 https://virgool.io/@m_57906049/%DB%8C%DA%A9-%D8%AA%D9%82%D9%84%D8%A8-%D8%AA%D8%AD%D9%85%DB%8C%D9%84-%D8%B4%D8%AF%D9%87-utoqbqrmzgby همه ما از دوران کودکی با پدیده تقلب آشنا شدیم و خیلی هم باهاش دوست هستیم. شاید جالب‌ترین تقلب تاریخی در قرون وسطا و فروش بهشت توسط کلیسا بوده و تا به امروز شاهد پیشرفت‌های چشم‌گیر تقلب در همه عرصه‌ها بودیم.اینجا در مورد داستان یک تقلب افتخارآفرین، ریشه‌های تقلب‌ دانش‌‌آموزها و اگر تا آخر همراه من باشین بهترین روش‌‌های تقلب رو هم بهتون پیشنهاد میدم. داستان تقلب همه ما زنگ انشاء و موضوع "پول بهتر است یا ثروت" رو به یاد داریم. برای من انشاء نوشتن و امتحان انشاء در دوران ابتدایی، جزو یکی از سخت‌ترین و عذاب‌آورترین روزها بود. در حالی که هیچ مشکلی با اعداد نداشتم ولی با کلمات هیچ جوره دوست نبودم. هیچ‌وقت، هیچ ایده‌ای برای نوشتن موضوع انشاء نداشتم و مغزم برای کنار هم قرار دادن کلمات و جملات هنگ می‌کرد. سخت‌ترین کار دنیا، ایده داشتن و نوشتناز اونجایی که نمره این درس مثل درس‌های دیگه توی کارنامه می‌اومد باید یک فکر اساسی می‌کردم. برای همین برای نوشتن انشاءها به یکی از عموها پناه می‌بردم و اون ‌می‌گفت و من می‌نوشتم. همیشه با این جمله شروع می‌کرد"سلام، سلامی به گرمی آفتاب عالم‌تاب که اگر جان داشت آن را به کوهستان می‌بردم و با عطر شقایق‌های وحشی آشنا می‌کردم"نمیدونم خودش از کجا خونده بود و حفظ کرده بود ولی این جمله شده بود اولین جمله بی‌ربط شروع همه انشاءهای من. تا اینکه رسید به موضوع "کتاب و کتاب‌خوانی"، چون عمو نبود مجبور شدم از ته یه کتابی که درباره این موضوع بود تقلب کنم و انشاء رو کامل کنم تا رسید به روز امتحان. تا موضوع رو دیدم (کتاب و کتاب‌خوانی) تمام بدنم به رعشه افتاد، چون حتی کلمه‌ای از اون انشائی که با تقلب نوشته بودم، یادم نبود. تمام عزمم رو جزم کردم که برای اولین بار تقلب کنم. در حالی که معلم هنوز در حال دادن برگه‌های امتحانی بود و پشتش به من بود، دفترم که زیر میز بود رو بیرون آوردم و در چشم برهم زدنی صفحه رو کندم و گذاشتم زیر برگه امتحان. امتحان تموم شد ولی از استرس فهمیدن معلم، شب‌ها خوابم نمی‌برد. چون برای یک معلم خیلی آسون بود بفهمه که اون انشاء رو یه بچه دبستانی ننوشته. بالاخره روز اعلام نمره‌ها رسید، معمولا نمره‌ها رو بلند میخوندن ولی این بار معلم اولین نفر اسم من رو خوند و گفت بیا جلو کلاس واستا. حدسم درست بود! یعنی فهمیده! احساس می‌کردم نفسم بند اومده و دارم میرم به سمت جوخه‌ی دار. اون مسیر کوتاه، انگار ساعت‌ها طول کشید، هیچ چیزی نمی‌شنیدم و قلبم از شدت تپش داشت از گلوم میومد بیرون. چشم‏‌هام بسته بود و منتظر بودم که طناب رو بندازن دور گردنم، که شنیدم معلم میگه "انشاءت به عنوان بهترین انشاء بین همه کلاس‌ها انتخاب شده". از خوشحالی نمی‌دونستم باید چی کار کنم نه برای انتخاب شدن برای نفهمیدن معلم. اون لحظه یکی از بهترین‌ لحظه‌های زندگیم بود و بعد اون تصمیم گرفتم دیگه از این کارها نکنم. پس روش تقلبی رو انتخاب کنید که بهش اطمینان دارید. ریشه‌های تقلب در سیستم آموزشی چرا دانش آموزها توی دوران مدرسه تقلب می‌کنند؟ به نظر شما مقصر دانش‌آموزها و دانشجوها هستن یا سیستم آموزشی؟ بله قطعا مقصر اصلی تقلب، سیستم آموزشی فشل و پوچیه که بر اساس نمره بنا شده و هیچ ساختاری برای فهم مفاهیم به دانش‌آموزها نداره. سیستم آموزشی مسئول نابودی خلاقیت دوران مدرسه ما، انشاء مظلوم‌ترین درس بود. شاید به این دلیل که هیچ کسی اون رو درس مهمی حساب نمی‌کرد و ارزشی برای نوشتن قائل نبودند. هرجایی معلم‌ها توی ریاضی و علوم وقت کم میاورند فقط زورش به این زنگ انشاء بیچاره می‌رسید. البته برای منی که هیچ چیزی از نوشتن بلد نبودم خیلی خوشحال‌کننده بود. برای ریاضی می‌دونستیم دو دو تا چهار تا می‌شه ولی از انشاء نوشتن چیزی به ما یاد نداده بودن. توی آموزش چیزی به اسم منحنی یادگیری وجود داره اما در دوران مدرسه و برای درس انشاء هیچ آموزشی وجود نداره که یادگیری و منحنی یادگیری به وجود بیاد. یادگیری در نقطه مبدأ مختصات گیر کرده و بیشتر بچه‌ها در نوشتن مشکل داشتند و هنوز هم دارند. اما متاسفانه بر اساس اون سیستم نمره‌دهی، این درس در کنار بقیه درس‌ها قرار می‌گرفت و باید ارزیابی می‌شد. البته این سیستم آموزشی فشل به بقیه درس‌ها هم رحم نکرده و ما از اون درس‌های دیگه هم چیزی زیادی یاد نگرفتیم. پس نباید به این سیستم بیشتر از این اعتماد کنیم و راه‎‌های دیگه‌ای برای یادگیری امتحان کنیم که قطعا بازدهی بالاتری داره. روش‌های رایگان تقلبحالا که فهمیدیم مقصر تقلب من و شما نیستیم، حتی پیکاسو هم گفته "هنرمندان بد کپی می‌کنند، هنرمندان خوب دزدی می‌کنند" بیاید روش‌های تقلب یا یادگیری آسون رو با هم یاد بگیریم:در دورانی که نوح هراری در کتاب انسان خداگونه ادعا می‌کند که بشریت در حال عبور از انسان‌گرایی به سمت موجودی ناشناخته به نام دیتا است. حجم انبوهی از اطلاعات هر ثانیه در حال تبادله. باید به سمت فهم مفاهیم برویم چون نیازی به حفظ مفاهیم نداریم. از دیگران الگو بگیریم و شاید بهتر باشه در ابتدای مسیر حتی کپی کنیم. از اینترنت به عنوان تسهیلگر استفاده کنیم و جواب هر سوالی رو با جست‌وجو پیدا کنیم در این صورت بیشتر در ذهن میمونه.برای یادگیری انگیزه داشته باشیم و برای آن هدف داشته باشیم.حالا شما بیاید بگید تا حالا تقلب کردید و از نظر شما مقصر کیه؟ Sayeh Sayeh Mon, 01 Dec 2025 22:56:51 +0330 https://virgool.io/@m_57906049/%D8%AA%D9%84%D9%86%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%B1-%D9%85%D8%B9%D8%AA%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%85-ww2ntrqcedxx چند ساعت در روز رو به اینستاگرام و در کل به گذروندن وقت‌مون در شبکه‌های اجتماعی صرف می‌کنیم؟تا حالا شده فکر کنیم اگر این شبکه‌های اجتماعی نبودن، چی کارهایی می‌تونستیم انجام بدیم. شاید بگید خیلی کسل‌کننده میشد و آدم حوصله‌اش سر می‌رفت پس باید به فضای مجازی و اینستاگرام پناه ببریم. اما چاره‌ی کار این نیست. حالا میخایم کمی درباره میزان تاثیری که اینستاگرام در یک خانواده داشته، مشکلات و راه‌حل ترک یا کم کردن استفاده از اینستاگرام رو با هم مرور می‌کنیم.یکی از محصولات دنیای دیجیتال، به وجود اومدن شبکه‌های اجتماعی مثل اینستاگرام هست. هرچند نمی‌تونیم مزیت‌های آن رو برای کسب‌و‌کارها نادیده بگیریم. اما باید قبول کنیم که توی شبکه‌های اجتماعی، این الگوریتم‌ها هستند که برای ما تصمیم می‌گیرن. الگوریتم‌ها با دونستن علایق ما و نشون دادنش، ما رو توی اون محیط میخکوب می‌کنند تا غذایی که اونا برای ما تهیه کردند رو مصرف کنیم. بنابراین اکثر مطالب در این فضا سطحی هستن یا محتوای زردی که هیچ ارزشی ندارن. بنابراین وقت گذروندن در این فضا، بی‌حوصله‌گی و عدم تمرکز رو بیشتر می‌کنه.اعتیاد به اینستاگراممن هم چند سال پیش و توی دوران کرونا توی دام اینستاگرام افتادم. توی دوران کرونا چون دانشگاه بسته شده بود و قرنطینه بودیم، اینستاگرام شده بود تنها رفیقم، همیشه توی تمامی لایوهای اینستاگرام حاضر بودم. فرقی نمی‌کرد کی حرف می‌زد یا چی می‌گفت. هیچ کدوم از استوری‌ها، پست‌ها و کامنت‌های دوستان و فامیل از چشم‌تیزبین من پنهان نبودن، در چشم برهم زدنی و در ثانیه اول دیده می‌شدن. بدون هیچ دلیلی همیشه درحال بالا و پایین کردن صفحات دیگران بودن و خودم را با بقیه مقایسه می‌کردم، که چقدر بقیه خوشحال و موفق هستن اما من نه. بعد از چند وقت فهمیدم که اوضاع اصلا خوب نیست برای همین گوش خودم رو محکم تابیدن که باید برای این اعتیاد، کار اساسی انجام بدم که در انتها بهش می‌رسم.ضریب نفوذ اینستاگرام در خانواده‌ی منحالا بیاید از وضعیت خانواده خودم در این روزها بگم. بعد از اینکه بعد از چند سال دوباره به آغوش خانواده برگشتم، با صحنه عجیبی روبرو شدم که در ادامه بیشتر درباره‌اش توضیح می‌دم.اول از بزرگِ خانواده یعنی پدرم شروع می‌کنم؛ با اینکه ساعت هفت صبح میزنه بیرون و فقط برای نهار و یه استراحت کوتاه میاد خونه ولی ساعت هشت شب، که خسته از کار میرسه خونه تا دوازده شب بدون هیچ توقفی در حال اسکرول کردن اون هم با صدای خیلی زیاد در اینستاگرامه . اینجا درباره الگوریتم خیلی خوب توضیح داده شده اما من هیچ شکی ندارم که صفحه اکسپلور پدر من از هیج الگوریتم موجودی تبعیت نمیکنه یا شاید هم از الگوریتم آش استفاده میکنه. چون معجونی از همه چیزه. به این صورت که: بلافاصله بعد از این که محمود کریمی مداحیش تموم میشه، معین شروع میکنه به خوندن یه حلقه طلایی. یا بعد از یک کلیپ خنده‌دار از مهیارحسن، آقای رسایی میاد و درباره سیاست‌های جنگی، جت‌های ایران و نحوه مقابله در جنگ احتمالی دوم حرف میزنه.در همین حین، مادرم هم در حال گشت‌و‌گزار در فضای اینستاگرامه اما با ریتمی هماهنگ‌تر که شامل آشپزی و تربیت فرزنده. حالا چرا تربیت فرزند راستش خیلی خودم هم درک نمی‌کنم که برای سه تا فرزند بالای سی سال چه روش‌های تربیتی می‌تونه اثرگذار باشه.خواهر بزرگه هم در به در دنبال سلف لاو در کلیپ‌ها می‌گرده و امیدوارم که پیدا کنه. از سمت گوشی یلدا (خواهرزاده محترمه) هم فقط آهنگ‌های کی‌پاپ کره‌ای و رپ انگلیسی و فارسی رو میشه شنید.از اونجایی که عروس خانواده در یکی از همین قرعه‌کشی‌های داخل اینستاگرام؛ یه گوشی آیفون مفته صاحب شده، پس به طور سرسختانه‌ای همه بلاگرهای فروش محصولات از کیف و کفش گرفته تا لوله‌های پروفیلی رو دنبال می‌کنه. در کنارش بردارم هم به دنبال انواع اجنه در روستاهای مختلف در صفحه‌های مختلف می‌گرده. در همین حین کوچکترین عضو خانواده (برادرزاده) در حال تنبک زدن و خوندن "مو روش کراش دارُم".حالا جمعه‌هایی رو تصور کنین که همه در کنار هم و موبایل به دست هر کسی یه گوشی از خونه رو تصاحب کرده و از هر گوشی، ملغمه‌ای از همه این صداها بیرون بیاد. علاوه بر این تلویزیون هم روشن باشه و صدای "من فرزاد فرحداد هستم با برنامه 24 در خدمت شما" در فضای خونه پخش بشه. در این لحظه‌ی تاریخی، آلودگی صوتی به بالاترین حد خودش در خونه رسیده و هیچ کسی توجهی به هیچ چیزی نداره جز اون صفحه...اثرات اینستاگرام و اسکرول کردن در آنحالا چه مشکلات دیگه‌ای علاوه بر کم شدن ارتباط کلامی اعضای خانواده با هم به وجود میاد. مشکل اسکرول کردن باعث کاهش تمرکز میشه، چیزی که در کتاب کار عمیق به آن اشاره میکنه و میگه تفاوت انسان‌های موفق و ناموفق در میزان ساعت‌های کار عمیق اونهاس. هر چقدر فردی برای کار عمیق که نیاز به تمرکز داره بیشتر وقت بزاره، موفق‌تره.علاوه بر این، عادت اسکرول کردن یه مانع جدی برای تمرکزه چون مدام به مغز دوپامین کاذب میده و نمیزاره ذهن رو درگیر چیزی بکنه. چون در اینستاگرام محصول ما هستیم، زمان و توجه ما توسط بلاگرها به کسب‌و‌کارها فروخته میشه، همون چیزی که ریشه تولید محتوای زرد بوده که محصول و مخاطب از هم جدا بشن.چه کارهایی برای ترک اعتیاد به اینستاگرام انجام بدیمخیلی عجولانه و هیجانی تصمیم نگیریم که بلافاصله اون رو حذف کنیم. بزاریم مغز خیلی آهسته به این کار عادت کنه. اولین کار اینه، که نتیفیکیشین‌ها رو خاموش کنیم تا ما رو وسوسه نکنه برای چک کردن پست‌ها یا استوری‌های جدید.محدودیت زمانی مشخص کنیم مثلا فقط دو ساعت در روز و برای این کار می‌تونیم از قابلیت‌های خود اینستاگرام استفاده کنیم.بهتره زمان‌هایی که الگوریتم برای ما در حال تصمیم‌گیری هست رو به حداقل برسونیم مثل قانون 90 به 10. مثلا 90 درصد اینترنت غیرالگوریتمی استفاده کنیم یعنی خودمون تصمیم بگیریم و بریم سراغ محتواهای باکیفیت مانند سایت متمم که محتوا همون محصوله و محتوای همیشه سبز تولید میکنن. باید برای موفق شدن ذهن درگیر مسائلی بشه که نیاز به تفکر و حل مساله داره.ما فقط خودمون اجازه داریم برای بی‌حوصله‌گی و کسلی، برای وقت و زمان خودمون تصمیم بگیریم نه هوش مصنوعی و الگوریتم‌ها.حالا شما بیاید بگید دوست دارین وقت‌تون رو برای چه کارهای مفیدی صرف کنین؟ چند ساعت در روز رو در شبکه‌های اجتماعی هستین؟ آیا تا حالا تجربه ترک یکی از این فضاهای اجتماعی رو داشتین؟ اثراتش چی بوده؟ Sayeh Sayeh Tue, 25 Nov 2025 07:29:12 +0330 https://virgool.io/@m_57906049/%DA%86%D8%B1-%D8%A7-%D9%84%D8%A7%D8%BA%D8%B1-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%85-nkmsm628czeq حالت چهره من، وقتی این روزها میرم روی ترازو و وزن یک سال قبلم رو هر روز می‌بینم.از یک سال قبل ورزش و تا اندازه‌ای رژیم غذایی رو شروع کردم. قبلا هم ورزش می‌کردم اما جزو روتین زندگیم نبود، هر وقت که حالم خوب نبود، پناه می‌بردم به ورزش، ولی همین که سرم شلوغ می‌شد؛ فراموشش می‌کردم. ولی همیشه دوست داشتم که ورزش بخشی از روتین زندگیم باشه. تا اینکه یک سال قبل یهویی به خودم اومدم و دیدم دوباره وزنم اضافه شده و باید یه فکر اساسی برای آب کردن این چربی‌های بی‌ریخت؛ بکنم.انگیزه اصلییکی دیگه از انگیزه‌های رفتن به باشگاه و رژیم گرفتن، دختر عمه بود. دختر عمه از چاق‌ترین افراد فامیل بود و اونقد توی سن کم چاق شده بود که حتی راه رفتن و نفس کشیدن براش سخت بود ولی خیلی هم چاقیش رو دوست داشت. بالاخره در یک اقدام غافلگیرکننده که همه فامیل در بهت و حیرت بودن، رفته بود دکتر تغذیه و توی دو ماه ده کیلو لاغر شده بود. وقتی همه دیدن که دختر عمه تونسته لاغر کنه، باشگاه و رژیم شد یه اپیدمی در فامیل.حس و حال باشگاهمن هم از قافله عقب نموندم و از یک سال قبل باشگاه رو شروع کردم. روزهای اول خیلی سخت بود، تمام بدنم هر روز درد می‌کرد و نای راه رفتن نداشتم. ولی بعد از چند ماه همه چیز برام فرق کرد و عاشق روزهایی شدم که باشگاه دارم. از صبح لحظه‌شماری میکنم برای رفتن به باشگاه. حس و حال باشگاه رو دوست دارم چون کنار کسایی هستی که با وجود کار، بچه و کلی مشغله‌های دیگه برای خودشون و بدن‌شون ارزش می‌زارن و اون وسط جایی خالی می‌کنند که برای خودشون باشن. یک دوست پرانرژی هم پیدا کردم که با هم تمرین می‌کنیم و یه جورایی انگیزه همدیگه شدیم برای رفتن به باشگاه.رقابت بین دو گروهدو گروه همزمان با هم توی باشگاه تمرین می‌کنیم. یک حس رقابت نامحسوس بین دو گروه برای لاغر و خوش اندام شدن وجود داره. اما یه تفاوت خیلی زیاد بین دو مربی هم هست. یکی هر لحظه و همه جا در حال فروش خدمات خودشه با تعریف کردن از شاگردهاش. بلند داد میزنه و به شاگردهاش میگه چقدر وزن کم کردی و چقدر خوش‌تیپ شدی در حالی که شکم همون شاگردی که داره ازش تعریف کنه بدجوری از لباس زده بیرون و میگه من هم هستم. یا بعضی شاگرداهاش لاغر هستن و برای چاق شدن پناه آوردن به باشگاه. ولی احتمالا مربی اونا رو هم جزو کارنامه درخشانش برای لاغر کردن شاگرداش ذکر می‎‌کنه.اما یک جریان کاملا متفاوتی توی سمت حریف وجود داشت. مربی ما در سکوت کامل به کارش ادامه میداد. نه از تغییرات شاگرداش چیزی به زبون میاورد نه اصلا براش مهم بود که چی بودی و چی شدی. از حق نگذریم، من از هر کدوم از بچه های گروه خودمون هم پرسیدم؛ گفتن هیچ تغییر وزنی نداشتن. با اصرار یکی از بچه های گروه بالاخره از یک ماه قبل، مربی ما هم تصمیم گرفت دهن باز کنه و با تعریف کردن از تغییرات ما شروع به فروش محصولش کنه. فکر میکنم تا الان جواب داده چون حداقل ماهایی که هیچ تغییری نداشتیم باز هم داریم ادامه میدیم اونم پرقدرت‌تر از قبل.آیا واقعا تغییر وزن مهمه؟راستش تا دو ماه پیش از اینکه حتی یک گرم ناقابل هم کم نکرده بودم خیلی ناراحت بودم. البته بگم که سایزم کم شده البته نه زیاد. تصمیم گرفتم از روتینی که دارم و از مسیر لذت ببرم بالاخره اون تغییری که دوست دارم اتفاق میفته. چون همیشه اون چیزی که برای بقیه توی یک ماه اتفاق میفته برای من حداقل شش ماه طول می‌کشه بهش برسم، پس صبر کردن رو خوب یاد گرفتم.دختر عمه چی شددختر عمه بعد از یک سال رژیم سفت و سختی که گرفت بیشتر از چهل کیلو کم کرد و الان باید بگم از من ده کیلو کمتره . همه خانواده‌ اعتقاد دارن که شفا پیدا کرده چون اگر همون جوری ادامه می‌داد احتمالا آینده‌ی خوبی در انتظارش نبود. واقعا به این اراده‌ای که داشته غبطه می‌خورم چون خیلی‌ها با این مشکل دست و پنجه نرم می‌کنند ولی شاید جرات و اراده تغییر سبک غذا خوردن‌ و زندگی‌شون رو ندارند. یا خیلی‌ها شروع می‌کنند و خیلی زود خسته می‌شن. پس وقتی می‌بینیم یک نفر تونسته این راه رو بره یعنی همه می‌تونیم فقط استمرار و استمرار و استمرار نیازه.خوب شما بیاید بگید؛ شده تا حالا ورزش و رژیم رو حداقل برای یک سال ادامه بدید و نتیجه‌ای نگرفته باشین؟ چی کار کردید که انگیزه داشته باشین ادامه بدین؟ Sayeh Sayeh Fri, 21 Nov 2025 19:43:15 +0330 https://virgool.io/@m_57906049/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%BA%D8%B1%DB%8C%D8%A8%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7-yro6lchqqslr مهاجرت هر کسی داستانی داره، داستان من پر بود از آدم های خوب. آدم هایی که هنوز بعد از گذشت چهار سال طعم شیرین و روح نواز دورهمی ها رو میتونم حس میکنم و یکرنگی اون جمع در آن زمان برام آرام بخشه.خوب باید از اولین نفر شروع کنم. اولین نفر، توی فروم اپلای ابرود پیدا شد. این پلت فرم یه زمانی برای بچه هایی که میخواستن برای مهاجرت تحصیلی برن یه منبع عالی برای به دست آوردن اطلاعات دست اول بود. اطلاعاتی از بچه هایی که رفته بودن و یا برای رفتن آماده می شدن. برای تمامی کشورها دسته بندی وجود داشت و کلی اطلاعات از کشورهای مختلف به جز کشور مدنظر من. هیچ اطلاعاتی نبود خشک خشک عین یه بیابون بی آب و علف.خیلی ناامید شدم ولی بازم بهش سر می زدم تا شاید یک نفر بیاد و بتونم باهاش ارتباط بگیرم. تا اینکه بالاخره شد و یه نفر پیام گذاشت... هرکسی که برای فلان بورسیه اپلای کرده با این شماره برای راهنمایی تماس بگیره...برای من یه نوری توی تاریکی بود هرچند یکم ترس هم داشتم. تماس گرفتم، دانشجوی سال دوم دکترا بود توی همون کشور مدنظر. همراه من شد، برای انگیزه دادن و تشویق کردنم که راهم رو ادامه بدم. هر روز مثل یه مشاور پیگیری می کرد که مصاحبه ها رو انجام بدم و استرس نداشته باشم.توی ذهنم این سوال بود که چرا باید این کار رو انجام بده و حتما آخرش هزینه این همه وقت و انرژی رو حساب می کنه که از نظر من حقش هم بود.تا اینکه گذشت و نتیجه ها اومد و بورسیه رو گرفتم. برخلاف تصورم درخواست هیچ چیزی نشد و هدف فقط کمک برای آسون تر شدن مسیرم بود. خیلی از گرفتن بورسیه خوشحال نشدم چون کشور مدنظر خیلی شناخته شده نبود و خیلی ها حتی اسمش رو هم نشنیده بودن و نمی دونستن کجای این کره خاکی هست. باز هم فرد موردنظر تشویقم کرد که پشیمون نشم و ادامه بدم. بالاخره رسید به ویزا و سفارت. ترس تمام وجودم رو گرفته بود ولی نباید نشون میدادم. هیچ تجربه ای نداشتم و اولین نفر توی خانواده بودم که داشت مهاجرت میکرد. چون نفر اولی که کمکم میکرد پسر بود و میدونستم نگاه یک دختر با نگاه پسر میتونه تفاوت داشته باشه و توی اون شهری که من میخواستم برم، زندگی نمیکرد اطلاعات دقیقی نداشت. پس باید بیشتر توی کانال های تلگرام می گشتم تا اطلاعات بیشتری پیدا کنم.نفر دوم یا به عبارتی فرشته دوم پیدا شد. دیدم توی گروه خیلی خواهرانه همه چیز رو با جزئیات توضیح میده. ازش چند تا سوال پرسیدم و جواب داد. بعدش پرسید کدوم دانشگاه، جواب که دادم گفت من و همسر و دخترم هم توی همین شهر زندگی میرکنیم. کنارت هستم تا بتونی راحت تر توی این مسیر ناشناخته قدم بزاری. بالاخره موعد رفتن شد. همه وجودم پر از استرس و هیجان بود. استرس از پا گذاشتن توی یک کشور غریب و هیجان زندگی جدید.در ایستگاه قطار شهر مدنظر این زوج داست داشتنی منتظرم بودم. برای من مثل فرشته هایی بودن توی اون جای ناشناخته.کم کم این غریبه ها، برام آشناهایی شدند که انگار سالهاست میشناسم. تصور اینکه آدم هایی هستند که بدون هیچ چشم داشتی مهربون هستن برام لذت بخش بود و شاید بهترین تجربه این مهاجرت. Sayeh Sayeh Sun, 16 Nov 2025 22:30:56 +0330 https://virgool.io/@m_57906049/%D9%87%D9%86%D8%B1-%D8%AE%D9%88%D8%B4%D8%AD%D8%A7%D9%84-%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%86-%F0%9F%98%8A-zl9boosxsdeu انسان از ابتدای خلقت حتی زمان که به زمین تبعید شد به دنبال گمشده ای به نام خوشحالی بوده است. همه به دنبال پاسخ به این پرسش هستند، که چگونه می توانند انسان خوشحالتری در زندگی باشند. برای به دست آوردن خوشحالی به دنبال ثروت، شهرت، روابط عاشقانه و کلی روش های جدید و مدرن می روند و در انتها ناامید باید برگردند به خودشان، بله خودِ خودشان. اگر به این نتیجه برسیم که ما انسان ها قرار است آدم های خیلی معمولی باشیم و از بودن، بودن در این لحظه، در اینجا، لذت خواهیم برد. از این نفس هایی که بدون هیچ تلاشی می آیند تا ممد حیات شوند. فقط کافی است برای رسیدن به این لحظه، ذهن شلوغ، پرحرف و سرزنشگر را رها کنیم و سری به دنیای شگفت انگیز درون مان داشته باشیم تا بفهمیم و درک کنیم که ما جزیی از خالق بزرگ هستیم. خوشحالی کالایی لوکس پشت ویترین و برای افراد خاص نیست، برای همه انسان ها در دسترس هست فقط کافیه خودت رو بشناسی... Sayeh Sayeh Sat, 15 Nov 2025 21:28:31 +0330