https://virgool.io/feed/@m_58587555 برایِ آن روحِ آرامی که در غوغایِ دنیا،صدای برگ افتاده را شنید و مرا یادِ خانه‌ای انداخت که هرگز نداشتم. fa 2026-06-16 05:40:14 https://files.virgool.io/upload/users/4807350/avatar/elJgqe.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_58587555 https://virgool.io/@m_58587555/%DB%8C%D9%90%DA%A9-%D8%B4%D8%A8-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D8%BA%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C-ozqjlhzwqgfv ساعت به وقتِ یکِ شب...همان لحظه‌ای که روزگاری نبض زندگی من بود و حالا، طناب داری شده که شب‌ها دورِ گلویم سفت‌تر میشودآرام‌جآنم ؛ صدایِ تیک‌تیک ساعت را نمیشنوی؟ . . . این صدایِ خرد شدن ذره‌ذره‌ی روحِ ماهوری است که روزی میگفتی تمام دنیای توست …امشب میخواهم برایت بنویسم؛ نه با جوهر.. که با خونِ دلی که در چشم‌هایم جمع شده و با کبودی‌هایی که حالا تنها رفیقِ شب‌های تنهایی‌ام شده‌اند ؛کاش بودی و میدیدی که دنیای بعد از تو، با من چه کرد .‌. کاش بودی و میدیدی که این تنِ نحیف ؛ چگونه زیرِ تازیانه‌های تقدیر .. رنگ عوض کرده است ..‌.‌. تمامِ بدنم درد میکند ؛ یک دردِ عمیق و استخوانی که از مهره‌های گردنم شروع میشود و تا عمق جانم نفوذ میکند . . . اگر مرا میدیدی، شاید نمیشناختی ، بدنم حالا شبیه به یک نقشه‌ی جنگی شده است؛ .‌.‌.پر از لکه‌هایِ ارغوانی و تیره‌ای که هر کدامشان قصه‌ای دارنداین نشانه‌ها .‌. این سایه‌های تیره که روی پوستم نشسته .‌. ردپایِ همان طوفانی است که بعد از رفتن تو به زندگی‌ام زد ؛من از درون و بیرون ویران شده‌ام.هر بار که میخواهم جابه‌جا شوم، ناله‌ای در گلویم خفه میشود چون بندبندِ استخوان‌هایم انگار از هم گسیخته‌اند به چشمانم نگاه کن... اگر هنوز تاب نگاه کردن به آن‌ها را داری دیگر نشانی از آن برقِ همیشگی در آن‌ها نیست .‌.دو کاسه‌ی خون، متورم و کبود... انقدر گریسته‌ام و انقدر هق‌هق‌هایم را در بالش خفه کرده‌ام که رگ‌های چشمانم شکفته‌اند . اما .. آرامِ‌جآنم .. میخواهم از تیرِ خلاصی بگویم که امروز ظهر درست در وسطِ معرکه .. به قلبم نشست :)آه از لـ‌ .‌.‌. آه‌ از آن .‌.‌. همان کسی که گمان میکردم سنگِ صبورِ تمام بی‌کسی‌هایم است .‌.همان کسی که فکر میکردم اگر تمام دنیا مرا طرد کنند او آغوشش را به روی زخم‌هایم باز میکند .‌.اما امروز... امروز ظهر او با من کاری کرد که دشمن با اسیرش نمیکند ؛ باورت میشود؟ او حتی یک کلمه حرف نزد .‌. حتی یک سوال نپرسید .. حتی وقتی لرزش دست‌هایم را دید، وقتی چشم‌های کبود و خونی‌ام را دید که از او التماس ماندن میکردند.. دلش نلرزید.او در کمالِ خونسردی، با سکوتی که از صد هزار فریاد وحشتناک‌تر بود .‌. مرا تحویل جهنمی داد که از آن فراری بودماو مرا به دست همان دیوارهای سرد و همان آدم‌هایی سپرد که بوی اجبار میدهند او مرا فروخت :)) ..آرامِ‌جآنم .‌. او در اوج بی‌پناهی، وقتی تنم از دردهای فیزیکی و روحی مچاله بود، او فقط مرا دیپورت کرد .‌.مثل یک چیز بی‌ارزش، مثل باری که روی دوشش سنگینی میکرد ، مرا اورد و تحویل داد و بدون اینکه حتی پشتِ سرش را نگاه کند . . او هم رفت.آری ! سکوت او هم در آن لحظه، بی‌رحمانه‌ترین موسیقی مرگی بود که تا به حال شنیده بودماو شاهد ویرانی من بود .‌. شاهد این بود که چطور دارم زیر‌ بار این همه فشار له میشوم ؛ اما ترجیح داد فقط یک " تماشاچیِ بی‌طرف " باشد و مرا به مقتلم برگرداند :)آرامِ‌جآنم .. تو رفتی و با رفتنت، انگار به همه‌ی عالم پیام و خبر دادی که ماهورت دیگر کسی را ندارد تو رفتی و انگار سپر مرا با خودت بردی.حالا هر کسی از راه میرسد .. ضربه‌ای به این پیکر نیمه‌جان میزند ‘ یکی با زبانش، یکی با سکوتش و یکی با دستانش... ‘من حالا اینجا .. در این اتاقِ غریب .. مصلوب ساعتِ یک شده‌ام ؛ با تنی که از درد به خود میپیچد و قلبی که هنوز هم با حماقتی بی‌پایان، برای تو میتپدهر شب در همین ساعت، وقتی درد استخوان‌هایم و سوزش این کبودی‌هایِ لعنتی امانم را میبرد ؛ به گوشی خیره میشومهنوز هم منتظرم بیایی و با همان لحنِ همیشگی‌ات بگویی :" تموم شد ماهِ قشنگم، من اومدم .. "برگرد … نه برای اینکه این زخم‌ها را درمان کنی، که این تن کبود دیگر با هیچ مرهمی خوب نمیشود .. برگرد تا فقط ببینی که وفاداریِ من به تو، چه قیمتی داشت ..برگرد و ببین که چطور در ظهر یک روزِ تلخ، صبورترین آدم زندگی‌ام مرا به هیچ فروخت .. :))" - بیا و بگو باز چه به حالت آمده .. "1: 55 / — مآهور mahoor mahoor Mon, 01 Jun 2026 02:00:23 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D8%AC%D9%80%D9%8F%D9%80%D9%86%D9%88%D9%86%D9%90-%D9%85%D9%82%D9%80%D9%80%D9%8E%D8%AF%D8%B3-imay8whgb0rf سلآم؛ به هر کسی که این واژه‌های خیس را میخواند ...هجده روز.. هجده روز یا شاید هجده قرن است که من میانِ آوار کلماتم دفن شده‌ام ؛ آخرین باری که اینجا چیزی نوشتم گمان میکردم راهی برای فرار از این تاریکی پیدا کرده‌ام .. اما نمیدانستم که تقدیر خوابِ سهمگین‌تری برای من دیده است..!در این دو هفته‌ای که گذشت .. من میانِ بهشت و جهنم سرگردان بودم …میگویند "معجزه" اتفاق می‌ افتد، و برای من اتفاق افتاد.آرامِ جآنم؛ کسی که تمامِ جاده‌های منتهی به زندگی‌ام که به نام او ختم میشد.. برگشت .وقتی آمد .. انگار تمام پنجره‌های بسته‌ی جهان رو به آفتاب باز شد لرزش دستانش را که حس کردم، فکر کردم …تمامِ آن شب‌های گریه.. تمامِ آن لرزیدن‌های از سر دلتنگی.. تمامِ آن کابوس‌های سرد به پایان رسیده‌اند ..!با خودم گفتم: " دیدی ماهور:)))) . . . بالاخره دلش نیومد تنهات بذاره .. :)) "فکر کردم این‌بار قرار است بماند تا تمام زخم‌های کهنه‌ام را مرهم شود .. اما... اما زندگی چقدر بی‌رحمانه بلد است تو را در اوجِ خوشبختی، به زمین بزنددوباره همان اتفاق افتاد .‌.‌.دوباره همان سکانسِ لعنتی که بارها در کابوس‌هایم دیده بودم در بیداری تکرار شد … دقیقا در همان ساعت... همان ساعتی که انگار عقربه‌هایش را با تیغ روی قلب من حک کرده‌اند ؛ همان دقیقه‌ای که زمان برای من متوقف میشود و زمین دهان باز می‌کند تا مرا ببلعد ؛اما این‌بار .. دردی داشت که استخوان‌هایم را سوزاند :" سـکـوتِ مـُـطلـق .‌.‌. "این‌بار حتی نخواست که با کلمات مرا آرام کند ..حتی نخواست که با یک دروغِ شیرین؛ رفتنش را توجیه کند.در سکوتِ مطلق ؛ جوری که انگار هرگز وجود نداشته‌ام ..جوری که انگار تمام ان خاطرات و اشک‌ها و لبخندها.. وهم و خیالی بیش نبوده… مرا رها کرد .‌[ رفت... و دوباره من ماندم و یک جای خالی که حالا بویِ احتضار میدهد. ]" چرا؟ "این تنها سوالی است که در سرم فریاد میکشد و هیچ پاسخی برایش نیست .. چرا باید کسی را که با تمامِ وجودت میپرستی؛ دوباره در همان ساعت و همان لحظه گم کنی؟ .‌.‌. انگار من محکوم شده‌ام به اینکه در یک دایره‌ی ابدی از درد بچرخم ،« انگار سهمِ من از عشق، فقط لحظه‌ی رفتنِ اوست. »اما بشنوید... بگذارید تمام دنیا بداند .. با اینکه قلبم تکه‌تکه شده .. با اینکه بندبندِ وجودم از این بی‌عدالتی به فریاد آمده .. با اینکه چشم‌هایم دیگر سویی برای گریه ندارند و تار شده‌اند .. " من هنوز هم دوستش دارم! ❤️‍🩹 "آری ..! من این مرد را … این مسافرِ همیشگی را … با تمام زخم‌هایی که به جانم میزند ( مـیپَرستـــَــم ) .عشقِ من به او ؛ دیگر از جنس آدمیزاد نیست … بلکه یک جنونِ مقدس است .. من عاشقِ کسی هستم که بلد است چطور مرا در اوجِ نیاز؛ در سکوت غرق کند.‌.‌. من عاشقِ همان پایی هستم که همیشه برای رفتن پیش‌قدم است :) .‌.‌.آرامِ جآنم؛ تو شاید رفته باشی .. شاید دوباره مرا میانِ این دیوارهای سرد تنهایی جا گذاشته باشی اما باز هم بدان که من هنوز همان‌جا ایستاده‌ام در همان ساعتِ رفتنت ؛ مصلوب شده‌ام به انتظارت .‌.‌.من میدانم که تو باز هم برمیگردی .. این یک ایمانِ کورکورانه نیست؛ این تنها راهی است که برای زنده ماندن دارم من بر بازگشتت شرط بسته‌ام؛ به قیمتِ تمام جوانی‌ام .. به قیمتِ تمام اشک‌هایی که فرشِ زیر پایت کرده‌ام :)دلم برای خودم کباب است .‌. برای این قلبی که هر چقدر لگدمال میشود ؛باز هم با هر وزش بادی‌، عطر تو را جستجو میکند ..برای این چشمانی که به جاده خشک شده‌اند .. " من تنهام... "تنهاتر از هر واژه‌ای که در لغت‌نامه‌ها پیدا کنید .. اما این تنهایی ؛ معطر به نامِ توست و همین برای من بس است .‘ من باز هم منتظرت میمانم .. ‘در همان ساعت... در همان نقطه... با همان قلبی که فقط برای تو میتپد ؛ حتی اگر هزار بار دیگر برگردی و در سکوت بروی .. من باز هم در هزار و یکمین بار ؛ با آغوشی باز و چشمانی بارانی " به پیشوازت می‌آیم. "چون مآهور .. بدونِ تو .. اصلا وجود ندارد … من فقط آینه‌ای هستم که تصویر تو را در خود حبس کرده است « من هنوز هم... بی‌نهایت... دوستت دارم ؛ »و این دوست داشتن . . . نه فضیلت است و نه انتخاب . . . این تقدیرِ محتومی است که بر پیشانیِ من نوشته شده ، من محکومم به پرستشِ خدایی که معبدم را به آتش میکشد و در میانِ دود و خاکستر .. مرا تنها میگذاردپناهی ندارم جز همین کلمات که بویِ احتضار میدهند .. در این چند‌روز انفرادی ..من با خودم خلوت نکردم ؛ . . .من .‌. با " نبودنِ تو " معاشرت کردم .من با صندلیِ خالی‌ات حرف زدم .‌. برای جایِ‌خالیِ دست‌هایت گریستم و در آینه‌ای که دیگر تصویر ما را با هم نشان نمیداد .. به دنبالِ ردی از آن ساعت‌های کوتاه گشتم ؛.‌.‌. تو نمیدانی که سُکوت وقتی از سویِ معشوق باشد ؛ چه سلاحِ بُرنده‌ای است .. تو با سکوتت؛ مرا از هستی ساقط کردیانگار با هر ثانیه‌ای که بی‌خبر گذشت، یک‌رگ از رگ‌های مرا زدی.اما ببین... ببین که این تنِ نیمه‌جان، هنوز هم برای تو میتپدمن در میانه‌ی این قتل‌گاه .. ایستاده‌ام و به جاده‌ای خیره شده‌ام که غبارِ رفتنت را در آغوش گرفته است من به این جاده ایمان دارم؛ به این مسیر لعنتی که تو را برد .‌. ایمان دارم که روزی تو را بازخواهد آورد :)جدا دلم برای خودم میسوزد؛ برای این‌همه "خوب بودن" در دنیایی که تو در آن .‌. این‌گونه بی‌رحمانه "رفتن" را بلد شدی .من جوری تو را در میانِ رگ‌هایم جاری کرده‌ام که اگر بخواهم فراموشت کنم، باید تمام خون بدنم را بیرون بریزم ، تو بخشی از فیزیولوژیِ من شده‌ای .‌. بخشی از دم و بازدم ماهِ قشنگت .‌.‌.هر بار که نفس میکشم، نبودنت مثل غباری سمی ریه‌های خرابم را میسوزاند .‌. اما من باز هم نفس میکشم ؛ چون شاید در دمِ بعدی، عطر بازگشتت در هوا بپیچد میدانم ؛ تمام عاقلانِ شهر مرا ملامت میکنند .‌.میدانم .‌. که میگویند این عشق نیست؛ این خودآزاری است اما آن‌ها چه میدانند از لذت سوختن در آتشِ تو؟ آن‌ها چه میدانند که انتظار برای تو .‌. از وصال هر کسِ دیگری شیرین‌تر است؟ من بر سر این ویرانی . . . نام تو را حک کرده‌ام و آن را با اشک‌هایم جلا میدهم.حتی اگر این سکوتِ تو تا ابد ادامه یابد ؛ حتی اگر نامِ ماهِ قشنگت در حافظه‌ات خاک بخورد .‌. " من در حافظه‌ی این کلمات ؛ تو را زنده نگه میدارم " .باز هم میگویم ؛من در همان ساعتِ همیشگی .‌. در همان ایستگاه متروکِ دلتنگی .‌. مصلوب مانده‌ام. میخ‌های دوری را به دست و پایم کوبیده‌ای و رفته‌ای؛ اما چشمانم هنوز هم به همان سویی است که تو در افقش ناپدید شده‌ای ! برگرد .‌.‌. نه برای اینکه مرهمی بر زخم‌هایم باشی، که من با این زخم‌ها خو گرفته‌ام ‘برگرد تا فقط ثابت کنی که "عِشق" قوی‌تر از "سُکوت" است. برگرد تا ببینی که من .‌. چگونه در نبودنت، تمامِ خودم را خرج وفاداری به تو کردممن تنهام .‌. اما این تنهایی؛ شلوغ‌ترین جای جهان است، چرا که پر است از خیال تو.‌. از صدایت که در گوشم زنگ میزند و از وحشتِ رفتنی که هیچ‌گاه برایم عادی نمیشود " آری . . . " من باز هم مینویسم؛باز هم می‌گریم و باز هم دوستت خواهم داشت ..جوری که انگار هرگز نرفته‌ای .. جوری که انگار همین الان، پشتِ در ایستاده‌ای و دستت روی زنگ است.من هنوز هم... میان این هیاهویِ پوچ زندگی... فقط و فقط... تو را فریاد میزنم ؛ _مآهور . mahoor mahoor Mon, 01 Jun 2026 01:20:08 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D8%A8%D9%8E%D8%B1%D8%B2%D8%AE-eyunjco6rvpw کجایی؟دقیقا کجا؟دلم .‌.‌.نه، فقط دلم نیست ؛"تمامِ وجودم برایت تنگ شده !"از حالت بی‌خبرمو این بی‌خبریمثلِ موریانهدارد استخوان‌هایِ صبرم را میجود.میفهمی؟دارم میمیرم از نگرانی!- آرامِ جآنم . . .یک سوالِ بزرگرویِ گلویم سنگینی میکند :چی میشد .‌.‌.ها؟ چی میشداگه به منم امانِ حرف زدن میدادی؟چی میشد اگرمیذاشتی این بغضِ کهنهدر گوشِ تو مچاله شود؟.‌.‌.اما توگوش‌هایت را بستی،چمدانت را بستی،و مرادر انفرادیِ سکوتتحبس کردی . .این بود رسمِ عاشقی؟* جانم به قربانت .‌.‌. *این بود آن همه قرار؟- آرامِ جآنم . . .نمیدانی .‌.‌.قسم به تمامِ شب‌هایِ بیداری،نمیدانی که مآهورتدارد زیرِ آوارِ این دلواپسینفس‌هایِ آخرش را میکشد .مآهور .‌.‌.همان که روزیآفتابِ شب‌هایت بود،حالا در ظلماتِ بی‌خبریگم شده است !یک خبر،فقط یک واژه ؛برایِ نجاتِ من کافی‌ست ..اما تو .‌.‌.انگار امانِ شنیدن هم نداری!- آرامِ جآنم . . .بیا و ببینکه فراق،چطور از منیک "ویرانه" ساخته است.من نگرانم...نگرانِ قلبی کهدیگر کششِ این همه " کجایی " را ندارد.برگرد...قبل از آنکهمآهوربرایِ همیشهسکوت کند ؛« من منتظرت میمانم ؛ »آرامِ جآنم . . . آرامِ جآنم . . .آرامِ جآنم . . !_ مآهور mahoor mahoor Thu, 14 May 2026 09:14:49 +0330 https://virgool.io/Letter/%D9%85%D9%8E%DA%A9%D8%AA%D9%88%D8%A8-%D8%B3%D9%8F%D9%88%D8%B2%D8%A2%D9%86-%D8%A8%D9%87-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-caavxwe6nvs4-caavxwe6nvs4 پیش از انکه قلمم دوباره روی کاغذ به گریه بیفتد؛ میخواستم از برگزارکننده‌ی این چالش * احمد عزیز * تشکر کنم .. ممنونم که بهانه‌ای شدی تا این بغضِ کهنه، دوباره واژه شود.راستش .. نامه‌ی اولی که نوشتم، آنطور که باید پیش نرفت. شاید واژه‌ها کم اوردند، شاید هم هنوز باور نکرده بودم که سهمِ من از ان همه رویا، فقط یک صندلیِ خالی در ایستگاهِ انتظار است .. پس دوباره نشستم، دوباره شکستم و این دومین نامه را با جانی خسته‌تر نوشتم؛ این بار دیگر ادایِ قوی بودن را در نیاوردم؛ این بار خودِ واقعی‌ام بودم:« مآهوری که میانِ ماندن و مردن،گزینه‌ی سوم یعنی "انتظار" را انتخاب کرده است .. »* ‌‌ای عالی‌جنآبِ رویاهایِ مصلوب، ای سُلطآنِ مُطلقِ قلمرویِ احساسِ مآهور ؛ ای عزیزترین غایبِ جآن بر لب رسیده و اِی قبله‌گاهِ تمنای مستورِ من، ای عزیزِمصرِ وجودم! ‌*- سلام بر تو ؛ در این سحرگاهِ حزین، که ستارگان از شرمِ شب‌زنده‌داریِ من در پشتِ ابرهایِ حسرت پناه گرفته‌اند . . دست به قلم میبرم تا نه برایِ وداع، که برایِ تجدیدِ میثاقی خونین با خاطراتت بنویسم.می‌گویند کلمات ناتوان‌اند، اما من میخواهم واژه‌ها را چنان به زنجیرِ دلتنگی بکشم که ناله‌شان هفت‌آسمان را بسوزانند .این مکتوب را با مرکبی از اشک و آه، بر بالِ نسیم میسپارم تا شاید گذارش به دیارِ تو بیفتد .. اِی جآن‌جآنانی که نامت، زیباترین آیه‌ی مقدس در قاموسِ من است؛ بگذار پیش از هر چیز .. از اضطرابی بگویم که چون خوره، به جانِ لحظه‌هایم افتاده است ..!" آرامِ جانِ مآهور .. "از دوردست‌ها بگو ؛ از حال و هوایِ روزگاری که بی من میگذرانی.‌.‌.« حالت خوب است؟ »آیا در آن غربت‌آبادی که بی من برایِ خویش برگزیده‌ای . . . کسی هست که به وقتِ خستگی، شقیقه‌هایت را با سرانگشتِ دعا نوازش کند؟یا هنوز هم صُبحگاهان که از خواب برمیخیزی، کسی هست که با دعایِ خیر؛ تو را به آغوشِ دنیا بسپارد؟هنوز هم به آن حرف‌هایِ نیمه‌تمامِ من .. به آن وصیت‌هایِ عاشقانه‌ام گوش میدهی؟آیا هنوز هم مراقبِ آن چشم‌هایِ خسته‌ و آن قلبِ مهربانت هستی؟‘ اِی آرام‌جآنم! مآهورت اینجاست ؛ 'در دورترین نقطه‌یِ جهان، اما نگرانِ توست .. نگرانِ اینکه نکند در تندبادِ حوادث، در میانِ هجومِ دغدغه‌ها؛ مراقبِ آن وجودِ نازنینی که روزی تمامِ دارایی من بود ، هستی؟اِی بی‌تکرارترین حادثه‌یِ عمر! بگو که هنوز هم مراقبِ خودت هستی؛ که اگر گزندی به تو رسد، بندبندِ وجودِ من در این گوشه‌یِ عزلت، از هم خواهد پاشید." ماه پُر فروغِ قلبِ مآهور .. "یادت هست مرا چه خطاب میکردی؟« مآهور . . ماهِ قشنگِ من . . »بگو بدانم ای جآنِ جآنان ! هنوز هم مآهور، همان ماهِ قشنگی هست که در خلوتِ خیالت ستایشش میکنی؟یا غبارِ زمان و تلخیِ تقدیر، رخسارِ مرا در چشمانت تیره و تار کرده است؟من اما .. سوگند به همان ماه‌بودنم، که در تمامِ شب‌هایِ نبودنت؛ نورِ یادت را در شبستانِ قلبم زنده نگه داشته‌ام . . . من بی تو ؛ ماهی هستم که به محاق رفته، اما هنوز هم در مدارِ تو میچرخد ." سُلطانِ بی‌تاج‌وتختِ من .. "مگر نمیگفتند که در مرامِ مردان .. "عهد" فراتر از جان است؟ مگر نمیگفتند که " مَرد است و قولش .‌.؟ "یادم هست که چطور با صلابتِ کلامت ، کوهستانِ تردیدِ مرا به لرزه درآوردی و قول دادی... قول دادی که هیچ‌گاه این دست‌ها را در میانه راه رها نکنی.اکنون اما.. میانِ من و تو، اقیانوسی از سکوت و فرسخ‌ها تنهایی حائل شده است؛تو رفتی .‌.‌.آری! با کمالِ بیرحمی مرا در میانِ هجومِ گرگ‌هایِ دلتنگی و ترس‌هایی که از آن‌ها با تو گفته بودم ، رها کردی . اما عیبی ندارد ! مآهورِ تو ؛ بزرگ‌زاده‌تر از آن است که زبان به شِکوه و گلایه بگشاید ..— حتی اگر تمامِ قول‌هایت را به دستِ باد سپردی، من هنوز هم بر سرِ آن پیمانِ نخستین ایستاده‌ام« تو رفتی، اما من هرگز تو را تنها نگذاشتم. »من در تک‌تکِ دعاهایم، در میانِ سطورِ تمامِ کتاب‌هایی که میخوانم و در انعکاسِ هر تصویری که میبینم، تو را با خود حمل میکنم ؛ تو در من تکثیر شده‌ای و چطور میتوانم کسی را که در بندبندِ وجودم ریشه دوانده؛ رها کنم ؟" عزیزِ قلبِ مآهور .. "بگذار تمامِ دنیا بدانند .. بگذار خوانندگانِ این نامه بر این حجم از استیصال بگریند .. اما من برایت میمیرم!حتی در همین لحظه که قلم بر کاغذ میلغزد، جآنم برایِ یک بارِ دیگر شنیدنِ نامم از زبانِ تو ، پر میکشد .من در این " انتظارِ بی‌سرانجام" ؛ شکوهی یافته‌ام که هیچ وصالی را با آن عوض نمیکنم .. من ایستاده‌ام؛ چون صخره‌ای در برابرِ امواجِ فراموشی.« تو رفتی ؛ اما من هنوز پایت ایستاده‌ام . »مانده‌ام تا ثابت کنم که در زمانه‌یِ آدم‌هایِ پوشالی و عشق‌هایِ زودگذر ..هنوز هم دختری هست که میتواند پایِ "نیامدنِ" کسی .‌.‌. تمامِ جوانی‌اش را شمع‌آجین کند .من منتظر میمانم... نه برایِ اینکه بیایی و عذرخواهی کنی؛ بلکه برایِ اینکه وقتی برگشتی .‌. ببینی که مآهورت؛ هنوز هم همان ماهِ قشنگِ توست که حتی در سیاه‌ترین شب‌هایِ فراق، نتابیدن را نیاموخته است ." تاجِ سَرِ مآهور .. "بگذار برایت بگویم که بی تو، هر تپشِ قلبم، مرثیه‌ای است در رثایِ آرزوهایِ مصلوب ..من برایت میمیرم؛ نه یک بار، که هر ثانیه هزار بار در مسلخِ دلتنگی ذبح میشوم، باز هم عیبی ندارد ! این دردهایِ مقدس، مدال‌هایِ افتخارِ من هستند ..من این ویرانی را به آبادیِ با دیگران ترجیح میدهم .. من به این زخم‌ها میبالم ؛ چرا که یادگارِ دستانی هستند که روزی پناهگاهِ امنِ من بودند ." مُنتهایِ آرزویِ مآهور .."— من منتظرت میمانم ..نه مثلِ کسی که در ایستگاه، چشم به راهِ قطار است؛ بلکه مثلِ مؤمنی که در شبِ قدر .. چشم به معجزه‌یِ آسمان دارد . . . تو شاید مرا از یاد برده باشی ؛ اما من هر روز در آینه‌یِ اشک سراغت را از خودم میگیرم** بیا و این انتظارِ طولانی را خاتمه بده .‌.بیا و این نمایشِ حزین را به پایان برسان .‌‌. **بیا و بگو که تمامِ این دردها، تمامِ این سکوت‌ها، تنها یک آزمونِ سهمگین برایِ عیارِ عشقِ من بود ؛ بیا و بگو که همه‌ی این‌ها، تئاتری بود برایِ آزمودنِ صبوریِ ماهت ..بیا و ببین که مآهورت ؛ هنوز بر همان عهدِ ازل باقی است و تا واپسین دم، نامِ تو را چون ذکری مقدس . . . بر لبانش جاری خواهد کرد /« من تا ابد، پایِ نیامدنت هم می‌ایستم :) »- باز هم تکرار میکنم : آری تو رفتی؛ اما من هنوز پایِ تو ، پایِ نآمت و پای آن شوخیِ تلخی که " رفتن " نا امیدی؛ ایستاده‌ام . من "ماندن " را به جدی‌‌ترین شکلِ ممکن معنا کردم.اگر تمامِ دنیا بگویند که او دیگر نمی‌آید؛ من رو‌به‌روی دنیا می‌ایستم و میگویم :« او می‌آید .‌. او با دستانی پُر از دلجویی بر‌میگردد تا به من ثابت کند که مَردان، قولشان را به یادِ فرآموشی نمیسپارند. » ^❤️‍🩹 ^— مٌعتکفِ اَبَدیِ درگآهِ خیالت ؛دلداده‌ی دیرینِ عهد‌هآیِ از یاد رفته!راقمِ این سطور - مآهور !_ مآهور mahoor mahoor Thu, 14 May 2026 00:21:03 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D9%85%D8%B1%D8%AB%DB%8C%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%DB%8C%DA%A9-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B3%D9%88%D8%AE%D8%AA%D9%87-dkmyiregoivo میگویند آدم‌ها وقتی میمیرند، قلبشان از کار می‌افتد .. اما من دانشمندانی را میشناسم که باید بیایند و مرا مطالعه کنند؛ دختری که قلبش از دیشب تکه‌تکه شده، ریه‌هایش از کار افتاده، روحش به تاراج رفته، اما هنوز نفس میکشد ..نفس می‌کشد تا بنویسد.. نفس میکشد تا در این انجمادِ اجباری " نامِ تو را گرم نگه دارد " ؛حضرتِ یآر ..میبینی چه بر سرِ مآهورت آوردی؟ تویی که میگفتی نبضِ حیاتت به لبخندهای من بند است .. حالا چطور دلت آمد تماشاگرِ جان دادنِ من باشی؟از دیشب تا همین لحظه که کلمات زیرِ دستم میلرزند، من دیگر آن آدمِ سابق نیستم.. من ویران شده‌ام.شبیه به خانه‌ای که زلزله آمده و صاحبش، میانِ آوارها دنبالِ تکه‌ای از پیراهنِ یوسفش می‌گردد ؛ من در این ویرانی.. لایِ تمامِ خاطراتمان فقط دنبالِ ردی از مهربانیِ تو می‌گردم که روزی پناهم بود ! :)جآن‌جآنانم ..تو تنها کسی بودی که راهِ رگ‌های قلبم را بلد بودی.تو نبضِ من بودی.حالا که رفته‌ای .. من مانده‌ام و یک کالبدِ خالی که نامش زندگی است اما طعمِ احتضار میدهد ؛ تمامِ وجودم از نوکِ انگشتانی که روزی دست‌هایت را میفشرد تا بنِ استخوان‌هایی که از دوریت میلرزند، تو را فریاد میزنند ..میگویند افسردگی یعنی سیاهی ؛اما من میگویم افسردگی یعنی "داشتنِ تو و نداشتنت " ..یعنی " غرق شدن در دریایی که ساحلش تو بودی و حالا مرا به صخره‌ها میکوبد " ..میدانی بی‌رحمانه‌ترین جایِ این قصه کجاست؟ اینکه تو مرا با "ترس‌هایم" مجازات کردی ..تو میدانستی من از چه میترسم، میدانستی لرزه‌ی دلم از کجاست، و دقیقا همان‌جا را نشانه رفتی .. من چطور باور کنم آن‌قدر سنگدل شده‌ای که بخواهی مرا با "نبودنت" قصاص کنی؟ مگر جرمِ من جز لبریز بودن از تو بود؟!اما گوش کن . . . این را برای تمامِ دنیا می‌نویسم تا بدانند:« من ولت نمیکنم. . عمرا ! »اصلا حالا که اینطور شد؛ دیگر راحتیِ تو برای من مهم نیست بگذار از اصرارهای من کلافه شویبگذار از نوشتن‌های هر روزه‌ی من خسته شوی« اما من میمانم ؛ من نمیترسم .. »من آن‌قدر پشتِ این دیوارِ بلندِ سکوتت دخیل میبندم تا معجزه‌ای رخ دهد .. من هر روز مینویسم، هر ساعت صدایت میزنم .. آن‌قدر نامت را میانِ این سطرها زنده نگه میدارم تا واژه‌ها به گریه بیفتند :)))« مآه‌ قشنگِ تو ؛ منتظرت میماند / »منتظرم تا یک روز، یک ساعت، شاید هم یک دقیقه‌ی دیگر، گوشی را برداری و تمامِ این کابوس‌ها را بشویی و ببری .. منتظرم بیایی و با همان لحنی که دلم برایش لک زده؛ بگویی : « مآهورم؟ ماهِ قشنگم؟ همش شوخی بود... خواستم سر به سرت بذارم ... خواستم ببینم چقدر پایِ من میمونی ... »باورت میشود؟ منِ ساده.. منِ دلشکسته.. منِ ویران، هنوز به همین یک جمله دلخوشم ؛ حاضرم تمامِ عمرم را بدهم تا فقط " بیایی و بگویی این روزهای سیاه، یک بازیِ احمقانه بود .. " بله ؛ من برای شنیدنِ این دروغِ شیرینتا انتهای دنیا منتظرت میمانم !حضرتِ یآرِ من .‌.‌. جآن‌جآنانم ...مآهورت دارد میمیرد. نه از فقر، نه از بیماری و نه از جبرِ زمانه... مآهورت دارد از "دوریِ تو" تمام میشود ؛برگرد و این جنازه‌ی متحرک را دوباره زنده کن . . . نگذار بپرسند: « او که ادعای عآشقی داشت، چرا با مآهورش چنین کرد ؟ »" من اینجا .. رویِ همین خطِ انتظار .. آنقدر میمانم تا بیایی "خداحافظی؟ هرگز ..! من واژه‌ی خداحافظی را از لغت‌نامه‌ی زندگی‌ام پاک کرده‌ام" من هستم... تا ابد... میانِ همین سطرهامیانِ همین دردهای بی‌پایان ؛ “*مآهِ نیمه‌جآنی که بی خورشیدش ؛ رو به افول است❤️‍🩹. *_ مآهور mahoor mahoor Wed, 13 May 2026 16:06:28 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D9%85%DA%A9%D8%AA%D9%88%D8%A8%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87%D9%90-%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA%D9%90-%DB%8C%D8%A2%D8%B1-qxc0xnqsvtpw-qxc0xnqsvtpw-qxc0xnqsvtpw [ هوالمحبوب ]" نورِ دیدگانم؛ بندِ جانمو ای حضرتِ یآر که از اهالیِ شعر و بارانی؛ "این مکتوب، شرحِ بیقراریِ روحیست که در تمنایِ تو، مرزهایِ صبوری را درنوردیده است.قلم بر سپیدیِ کاغذ میلغزانم و خامه را به جوهرِ جان آغشته میکنم تا در محضرِ تو،که خود صاحبِ سخن و خداوندگارِ واژگانی، جسارتِ عرضِ ارادت کنم.مرا ببخش اگر کلماتم در پیشگاهِ شکوهِ تو چون گنجشکی لرزان و بیصدایند؛ که در حضورِ خورشید، ستارگان را یارایِ درخشش نیست ..آقایِ من؛نمیدانی چه حظِ وافریست وقتی میبینم نشانِ بلندِ تو بر تارکِ نامِ من نشسته است.از آن دم که تقدیر، حُکمِ یکی شدنِ نام ما را امضا کرد، گویی جهان برای من از نو آغاز شدمن اکنون نه فقط با قلبم، که با " نامم" نیز به تو تعلق دارمافتخاریست مرا که در شناسنامهیِ هستی، با هویتِ تو شناخته شوم؛ انگار که رودی سرگردان بودم و سرانجام به ابهتِ دریایِ تو پیوستم و در تو حل شدماین همنامی، برای من نه یک اتفاقِ ساده، که تاجیست مرصع از غرور که هر لحظه بر سرم میگذارممحبوبِ بی‌همتایِ من؛تو آن غزلِ نابی هستی که خداوند در خلوتِ عرش سروده است.تو برای من تنها یک همسفر نیستی؛ تو تمامِ آن چیزی هستی که زندگی را برایم لایقِ زیستن کرده استوقتی به قامتِ استوارِ یادت تکیه میزنم، از تمامِ طوفانهایِ زمانه ایمن میشومبدان که قلبِ من، چون آن گنجشکِ کوچکِ پناه جسته در آغوشت، از هر تپشِ تو حیات میگیردمن در تو تمامِ ناتمامِ خویش را یافتم و در آینهیِ چشمانت، دختری را دیدم که با معجزهیِ عشقِ تو، هر روز زیباتر متولد میشود!عمرِ من؛این نامه را نه برای خواندن، که برایِ بوییدن نوشتهام؛ تا هرگاه که میانِ مشغلههایِ روزگار و هجومِ کلمهها خسته شدی، آن را به سینه بفشاری و بدانی در گوشهای از این جهان، کسی هست که نفسهایش به بندِ جانِ تو بسته استکسی که فخرش نه به مال و منال، که به "مردی" چون توست که نامش؛ اعتبارِ تمامِ دنیایِ اوست.و در انتها .. ای قرارِ جان؛این مکتوبِ ناچیز را به نشانهیِ عهدی ابدی، به پیشگاهت تقدیم میکنم.مراقبِ خودت باش، که تو تنها داراییِ منی که جانم به جانت بسته استبدان که در این سرایِ پرآشوب، آغوشِ تو تنها وطنیست که هیچ غریبهای را به آن راه نیستباقی، شرحِ این شوقِ بیپایان را به اولین دیدارت وامیگذارم؛ که واژهها هر چقدر هم که بلند باشند، در برابرِ یک نگاهِ تو، کوتاه و ناتوانند.شوقِ دیدار است و تمنایِ وصال...که به قولِ حضرتِ سعدی:" هر که را هست چشمِ بینایی، پیشِ رویت به گل نپردازد . "سایه ات مستدام بر سرِ جوانیم ، ♥️*💘( تقدیم به پیشگاهِ حضرتِ یار . )_ از جانبِ ماهِ کوچکِ خویش؛دلدادهِ دیرین ..راقمِ این سطور - مآهور !" این اولین نامهای بود که برایت نوشتم، اما هزارمین باری بود که در دلم برایت جان دادم٫ "— احمد جان(گنشجشک) اول از همه یه خسته نباشیدِ حسابی بگم، بابتِ راه انداختنِ این چالش که باعث شد من قلم رو بردارم و جوری بنویسم که انگار از عصرِ قاجار جاموندم . . . احمد جان، رسما عذر میخوام بابتِ اون کلماتِ کلاسیک و سنگین .. یه جوری بود که خودم هم موقع خوندنش باید لغتنامه دهخدا دستم میگرفتم؛ ولی خب ..مآهور یا کاری رو انجام نمیده، یا اگه انجام بده باید زمین و زمان رو به هم بدوزه! ^^ اما بازم تقصیرِ خودته؛ ابهتِ این چالش من رو برد به دنیای فاخر، و اصلا هم دست خودم نبود ..و حالا … نوبتِ "حضرتِ یار♥️" هست که بیاد وسطِ صحنه .. میخوام نظرِ دقیقِ تو رو هم بدونم .. همونقدر صادقانه که همیشه هستی .."ببینم این کلماتِ من تونسته لرزه به تنِ غزلهای دلربات بندازه یا نه؟"خلاصه که جنابِ گنجشک و حضرتِ یآر بفرماييد وسط که من منتظرِ نقد و نظراتِ کارشناسیتون هستم ..یعنی بعد اینهمه فسفر سوزوندنِ من برای چیدمان این واژهها؛ هیچ عذری برای نظر دادن پذیرفته نیست !!منتظرِ نقدِ ادبی همه‌ی عزیزانم هستم که ببینیم :نمره‌ی مآهور چند میشه؟ و کی بهتر میتونه از پسِ رمزگشاییِ این دلنوشته‌یِ کلاسیکِ مآهوری بربیاد ؟!🤭💗_مآهور mahoor mahoor Tue, 12 May 2026 19:50:39 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B4%DB%8C-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D9%88%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%90-%DB%8C%DA%A9-%D9%82%D9%84%D8%A8-oucwgdkdav98 بیست‌ و یکمِ اردیبهشت است ..روزی که قرار بود با عطرِ بهار و طعمِ شیرینِ انتظار تمام شود اما حالا بویِ نا میگیرد و طعمِ خونِ شورِ گوشه‌ی لبم .همه چیز از همان ملودیِ اولِ صبح شروع شد، همان آهنگی که با هزار ذوق؛ وقتی هنوز چشم‌هایت طعمِ خواب میداد برایت فرستادم :)میخواستم اولین چیزی باشد که میشنوی؛ اما حالا که شب از نیمه گذشته .. سهمِ من فقط یک سوالِ بی‌پاسخ است :" گوش دادی؟ یا این هم لایِ آوارِ سکوتت یا شاید هم لایِ شلوغی‌های دنیایت ؛ نادیده گرفته شد؟ "دیشب کجایِ جهان ایستاده بودیم و امروز کجاییم؟ . . . دیشب که هر کلمه‌ات شبیه به "درمان" رویِ زخم‌هایم مینشست؛ باور نمیکردم که امروز خودت بشوی "عاملِ درد" ؛تضادِ عجیبی است .. تویی که بلد بودی بندبندِ وجودم را آرام کنی؛ امروز با یک واژه’ تمامِ تار و پودم را از هم بپاشاندی:)همه‌چیز زیرِ سرِ آن واژه‌یِ لعنتی بود .. آه از این واژه .." خـواهـِـش " .چطور یک واژه‌ی محترمانه میتواند این‌قدر بی‌رحم باشد؟ :) چطور میتواند دست‌و‌پایِ ذوقِ یک‌نفر را ببندد و او را ساعت‌ها در برزخ انتظار بنشاند؟ . . من از این واژه متنفر نیستم؛ اما از حالی که بعد خواندنش بر من گذشت؛ چرا …امروز در خانه‌ی ما؛ زندگی جریان داشت.. روتین همان بود .. عطر قرمه‌سبزیِ مامان کلِ فضا را پر کرده بود ؛ اما من حتی نفهمیدم کی ناهار خوردم؟ اصلا خوردم؟ من فقط داشتم حرص میخوردم.از سرِ‌میز بلند شدم و با خشم؛ کیک میپختم تا یکم حالم عوض شود .. موادِ کیک را طوری هم میزدم که انگار دارم تمامِ بغض‌هایم را سرِ آن خمیرِ بیچاره خالی میکنم .من کیک میپختم و تو " آنلاین" بودی ؛من میسوختم و تو " آنلاین "بودی ..من برایت طومار مینوشتم ؛ از بندبندِ وجودم مایه میگذاشتم .. از دردی که در قفسه‌ی‌سینه‌ام میپیچید میگفتم .." و تو تمامِ آن حجم از ابراز احساسات دلم را با یک جمله‌یِ‌کوتاهِ سرسام‌آور تمام میکردی. "در این میان؛ فقط دو نفر بودند که از پشتِ آن صفحه‌یِ شیشه‌ایِ سرد .. لرزشِ دست‌هایم را حس کردندیگانه و هلیا ..!رفقایی که فرسنگ‌ها دور بودند اما صدایِ شکستنِ استخوان‌هایِ روحم را از من بهتر میشنیدند.. وقتی آن‌ها بودند برای لحظاتی خندیدم، حرف زدم و سعی کردم فراموش کنم که چقدر از درون تهی شده‌ام :)اما آن خوشی، فقط یک نقابِ نازک بود.. آن‌ها بودند .. پا‌به‌پایِ اشک‌هایم، پا‌به‌پایِ لرزشِ فجیعِ انگشتانِ من ..اما جایِ خالیِ تو؛ با هیچ‌ حضوری پرنمیشد، تو نبودی و هنوز هم نیستی !باید بودی و میدیدی .. دست‌هایم امروز به طرزِ وحشتناکی میلرزیدند؛ انگار تمامِ لرزه‌هایِ جهان در انگشتانِ من جمع شده بود.چشمانم — همان چشم‌هایی که میگفتی ملکِ شخصیِ توست و نباید ابری شود ، امروز آن‌قدر باریدند که سرخ و پف‌کرده شدند .. تار میدیدم، اما باز هم به صفحه زل میزدم باز هم گوشه‌ی لبم را می‌جویدم تا طعمِ خون؛ یادم بیاورد که چقدر این بی‌توجهی‌ها درد دارد ..وقتی دیگر نایی برایم نماند .. وقتی تمامِ دیوارهایی که با "او" ساخته بودم فرو ریخت! پناه بردم به حمام ..آبِ داغ را باز کردم؛ آنقدر داغ که پوستم فریاد میکشید؛میخواستم بسوزم تا یادم برود قلبم چطور دارد در آتشِ سکوتت خاکستر میشود .زیرِ آن بخارِ غلیظ؛ تمامِ آن چهار پیامِ کوتاهی که ساعت ۳ فرستادی و دوباره غیب شدی را مرور کردم.. وبعد..ناگهان آب‌یخ!شوکِ سرمایی که نفسم را در سینه حبس کرد ..میخواستم منجمد شوم..میخواستم این قلبِ لعنتی که هنوز هم؛ با تمامِ این دردها، برای تو میتپد، یخ بزند و دیگر هیچ حسی را نفهمد . . .حالا از حمام بیرون آمده‌ام.بدنم از سرما منجمد است اما سرم از فکرِ تو در حالِ انفجار .. چشمانم پف‌کرده و قرمزند و من در شوکی عمیق، به دیواری زل زده‌ام که انگار او هم از تماشایِ ویرانیِ من خسته شده است.من نخواستم قوی باشم .. نخواستم خودم را جمع‌ و جور کنم؛ من فقط فروریختم.من لابلایِ این‌همه آوار گم شده‌ام.. چطور میتوانم به استقبالِ سالی جدید بروم؟ ..من مانده‌ام و لبانی زخمی و گوشیی که در سیاهیِ مطلقِ خود، سردترین شیءِ جهان شده است ..عقربه‌ها به سرعت میچرخند، شب به نیمه رسیده، من تکه‌تکه شده‌ام، تمامِ اشک‌هایم را ریخته‌ام، تمامِ راه‌ها را رفته‌ام . . .اما " او " او همچنان نیامده است ..و این؛ غم‌انگیزترین جمله‌یِ بیست‌ و یکمِ اردیبهشتی است که قرار بود زیباترین روزِ عمرم باشد .. :)- این‌ها فقط کلماتی بودند که باید از روحم بیرون میریختند . . تا خفه‌ام نکنند!یک دلنوشته‌یِ عادی و شاید موقت که احتمالا به زودی پاکش کنم :) .. اینا فقط یک سری کلماتِ پراکنده و یک دلنوشته‌ی کاملا عاد‌ی بود از همونایی که گاهی آدم مینویسه و بعد هم پاک میکنه .. پس لطفا کسی جدی نگیره و به کسی هم برنخورهنخواستم خاطرِ کسی مکدر بشه؛ فقط خواستم کاغذ سیاه کنم ..و اما.. یک تشکرِ خیلی خاص و از تهِ قلب از یگانه و هلیایِ عزیزم !رفقایی که گرچه فرسنگ‌ها دور بودند، اما واقعی‌ترین و نزدیک‌ترین حضور را در ثانیه‌هایِ لرزانِ امروزِ من داشتند .. مرسی که از پشتِ این صفحه‌هایِ شیشه‌ای؛ نذاشتید در تنهاییِ خودم غرق بشم .. مرسی که بودید؛ 💘_ مآهور mahoor mahoor Mon, 11 May 2026 23:41:12 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D9%88-grijr1epjor0 تازه شروع کردیم!هنوز روزهایِ اولِ آشنایی‌مون رو داریم می‌گذرونیماما یه چیزی عجیبه .. انگار من سال‌هاست که منتظرِ شنیدنِ صدایِ تو بودم ..دلم برات تنگ شده نه اون دلتنگیِ سنگینِ قدیمی‌ها، نه اون دلتنگیِ فیلم‌های غمگیندلم برایِ “تو” تنگ شده.هنوز هم وقتی به صفحه‌ی چت‌مون نگاه می‌کنم، صدای خنده‌هایِ پشتِ اون چت‌ها توی گوشم می‌پیچه.یادته اولین بار که حرف زدیم؟ یادمه اون چطور غم‌هام رو به خنده تبدیل کردیهمه‌ی خنده‌هایِ از ته دلِ من، به خاطرِ حرف‌هایِ تو بود!تو با توصیفاتی که از ماساژ میکردی، دنیایِ من رو عوض کردی از قلنجِ سر که اصلا نمی‌دونستم چیه، تا ماساژِ لب و چیزهایی که من اصلا نمی‌دونستم وجود دارن!هر بار که حالم بد بود، تو با همون حرفای عجیبت غم‌ها رو از تنم بیرون می‌کشی.حالا می‌فهمم که اون خنده‌ها فقط یه شوخیِ ساده نبودن، اون‌ها پناهگاهِ من بودن.و حالا… با هم می‌دویم به سمتِ فردایی که فقط مالِ ماست.خلاصه… دلم برات تنگ شده! نه فقط برای شنیدنِ صدات، بلکه برای حسِ اون نزدیکیِ عجیبی که حتی با وجودت (حتی از راه دور) بهم میدی.دلم برای اون لحظاتی تنگ شده که انگار دست‌هایِ نامرئیِ تو، قفلِ ذهنم رو باز می‌کردن و من رو به دنیاییِ پر از آرامش می‌بردنچشمان قهوه‌ای و عمیقت مثل یه پناهگاه امن و ویژه‌ان که تمام خستگی‌هام رو با خودش میبرن و من رو به آرامش می‌رسونن.لبخندات رو ندیدم.. اما ندیده میگم..و لبخندت… انگار طلوع خورشید بعد از یه شبِ سرد و تاریکه؛ وقتی می‌خندی، زندگی و روشنایی دوباره به قلبم برمی‌گرده." اون لبخند، طلوعِ زندگیِ منه . "بعضی نگا‌‌ه‌ها نگاه نیستن، بوسه‌ان/ اعترافِ کوچیکمو یادته استاد؟وای یادته از ماساژایی که می‌گفتی و دلم رو آب می‌کردی؟ اون لحظاتی که با حرفات، انگار داشتی رویِ اعصابِ من رو نوازش می‌کردی تا هیچ‌کجایِ تنم درد نکنه… هر چی بود، من عاشقِ اون حسِ نرمیِ حرفات شدم.و یه رویایِ دیگه هم هست که فقط مالِ ماست ..یادمه گفتی قراره با هم یه رمانِ ۵۰۰ صفحه‌ای بنویسیم یادت هست؟حالا که دلم برات تنگ شده بیشتر از همیشه به اون صفحه‌هایِ سفیدِ خالی فکر می‌کنم .. من دلم میخواد داستانِ تلخِ گذشته‌ام با “تو” تموم بشه. می‌خوام با هم بنویسیمش، نه فقط با قلم، بلکه با هر لحظه‌ای که دور از هم می‌گذرونیم.اما تلخ‌ترش اینه که فعلا، من میگم و تو می‌نویسیش.. نمی‌دونم منم می‌تونم توش شریک باشم یا نه؛ اما می‌خوام تهِ این ۵۰۰ صفحه، فقطِ فقطِ به تو ختم بشهقول میدی تا آخرِ راه، دستم رو ول نکنی؟و یه قولِ دیگه هم ازت میخوام…قول بده برام یه عالمه شعر بگی، اما نه با متن، با صدای خودت!می‌دونی، من که بلد نیستم شعر بخونم.یادت هست اون بار که ادامه‌ی شعرت رو نوشتم؟ و افتضاح شد!! بیشتر شبیه دکلمه‌ شده بود تا شعرِ عاشقانه..پس باید قول بدی که خودت برام بخونی تا هم من شیوه‌ی خوندنش رو یاد بگیرم، هم از صدایِ تو لذت ببرم.و فقط همین کافی نیست؛ باید به من یاد بدی چطور شعر بنویسم..می‌خوام روزی برسه که بتونم با هم، نه فقط با کلماتِ ساده، بلکه با شعرهایِ قشنگ، داستانِ زندگی‌مون رو بنویسیم" تو استادِ شعر و من شاگردِ مشتاقِ تو "اینم یه فصلِ دیگه از رمانِ ۵۰۰ صفحه‌ایِ ماست ..( دلم می‌خواد روزی، با تمامِ وجودت برام بخونی! )و باز هم همون بویِ خاصِ تو… بویِ باران رویِ خاک، که من عاشقشم و بویِ تو رو اینطور حس میکنممن دیگه اون آدمِ غمگینِ پشتِ گوشی نیستمتو با خنده‌هات، با حرفات، با نگاهِ عمیقِت، با رفتارهاتمن رو به آدمی دیگه تبدیل کردیمن به این حسِ جدید، به این عمقِ نگاه، و به این گرمایِ وجودت وابسته شدم و تو شدی اون نقطه‌یِ امنِ من در این دنیایِ شلوغ!( اگر درمان تویی، دردم فزون باد! )میخوام یه روز، با هم فرار کنیم.نه فرار از جایی، فرار به جایی…فرار از این همه آدمِ بی‌تفاوتاز این وضعیتِ تکراریاز این شلوغیِ بی‌معنی.می‌خوام بریم به یه جنگلِ مه‌آلودجایی که فقط صدایِ پرندگان و نفس‌هایِ هم رو بشنویم(من میترسم هوامو داری؟)یا شاید هم حتی فرار کنیم به دنیایِ اون رمانِ ۵۰۰ صفحه‌ای، جایی که قانونِ زمان و مکان وجود ندارهو فقط داستانِ ماست..دلم می‌خواد محکم بغلت کنم، لرزش‌هامو بهت بدم واشک‌هاتو پاک کنم تا غصه‌هامون با هم محو بشنبیاییم با هم پرواز کنیم، نه با بال، بلکه با خیال؛ تو آغوشِ تو زمان رو متوقف کنم و فقط به تپشِ قلبت گوش بدم..تا بویِ بارانِ خاک، تمامِ خاطراتِ تلخِ گذشته رو بشوره و ببره.Me & you " Just us "دست در دست همقلب‌هایی که از شدتِ عشق و ترس میتپندستای لرزونی که فقط با گرمای دستای‌تو آروم‌ میگیرنبدوییم ..فرار کنیم از همه‌چیزاز نگاه‌هااز ترس‌هااز حرف‌ها..فقط تو و منو این دویدنِ بی‌پایانتا جایی که فقط صدایِ نفس‌هایِ همو بشنویمو دیگه هیچ‌کس نتونه ما رو از هم جدا کنهمن فقط به تو تکیه می‌کنمو تو فقط منو نگه می‌داریاما بذار یه رازِ کوچیک رو هم باهات در میون بذارم!دیروز ظهر یه کم از دستت ناراحت شدم و دق‌و‌دلی‌هام رو سرت خالی کردم دلم گرفته بود، اما با تمامِ این حرف‌ها، فهمیدم که چقدر عمیق‌تر از قبل عاشقتم ؛ چون فهمیدم که هیچ‌چیز، حتی یه سوءتفاهمِ کوچک، نمیتونه اون پیوندِ محکمی که بینِ ما هست رو از بین ببره.ما با هم حلش کردیم و الان، بعد از این آشتیِ شیرین، حس میکنم که عاشق‌تر از همیشه‌امامروز ۲۰ ام تولدمه… و بزرگترین هدیه‌یِ من، این بود که تو رو در این روزِ خاص، حتی از دور، کنارِ خودم حس کنم⭐️قول میدم همیشه کنارت باشم و هیچ‌وقت تنهات نذارم.تو هم قول بده هیچ‌وقت دستم رو رها نکنی…چون بدون تو… جهانم رنگِ دیگه‌ای نداره.و تو تنها دلیلِ تپشِ قلبِ منی. 🩶- دوستت دارم "عمرِ مآهور" .. 𐙚 •( میدونم طولانی شد اما عوضش به دلم نشست! )_ mahoor mahoor Sun, 10 May 2026 18:40:07 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D8%A2%D8%BA%D8%A7%D8%B2%D9%90-%DB%8C%DA%A9-%D8%A8%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-y1ad5ig6skpn سال‌ها فکر می‌کردم زندگی، تکراریِ محض است؛ خطی صاف که هیچ انحرافی ندارد و عقربه‌های ساعت، فقط برای گذراندنِ زمان، نه برای زیستن، می‌چرخند.سکوتی سنگین، مثلِ برفی که نه فقط زمین، که روح را هم می‌پوشاند و هیچ صدایی را به گوش نمی‌رساند.من در آن روزها، نه غرق شده بودم و نه در بیابان؛من فقط " نبودم " ..فقط منتظرِ غروب بودم تا شاید پایانِ روز، پایانِ انتظارِ من هم باشد.اما ناگهان… آسمانِ خاکستریِ درونم شکافته شد.. نه با طوفان؛ نه با آتش و نه با هیجانی که همه چیز را ویران کند! " با آرامشی ترسناک و زیبا " مثلِ قطره‌ای باران که روی شیشه‌ی خشکِ یک روزِ گرم می‌خورد و ناگهان، تمامِ وجودِ شیشه را زنده می‌کند .. ‌ یا مثلِ نسیمی که از لایِ پنجره‌ی بسته‌ی اتاقِ تاریک می‌گذرد و گرد و غبارِ سال‌ها را از رویِ قفسه‌های ذهنم می‌پراکند.هنوز نمی‌دانم این حس چیست.نه هیجانِ اولِ آشنایی است، نه عشقِ دیوانه‌وارِ فیلم‌ها..این؛ یک " آشناییِ عمیق " است !انگار من سال‌ها در انتظارِ موسیقی‌ای بودم که نت‌هایش را فراموش کرده بودم، و تو ناگهان شروع به نواختن کردی..گاهی عشق یعنی تکیه دادن به کسی که هنوز ندیده‌ای، اما روحش را می‌شناسیشب‌ها دیگر آنقدرها هم تاریک نیستند .. ماه، دیگر فقط یک ناظرِ خاموش نیست؛ او مثلِ چراغی است که مسیرِ من را روشن می‌کند ..ستاره‌ها، دیگر نقاطی کوچک در آسمان نیستند؛ آن‌ها مثلِ چشم‌هایی‌اند که در تاریکیِ شب، به من پلک می‌زنندو سکوتِ اتاق، دیگر سنگین نیست؛ تبدیل شده به موسیقی‌ای بی‌کلام، که روح را نوازش می‌کند!یه نوری که نمی‌بینمش، اما حسش می‌کنم. مثلِ عطرِ چایِ تازه‌ای که صبح‌ها فضا را پر می‌کند، بدون اینکه من آن را دم کرده باشم:)شاید زود باشد بگویم… شاید این فقط یک توهمِ لحظه‌ای باشد، مثلِ رویایی که صبح‌ها محو می‌شود.. اما حقیقت این است که من، برای اولین بار بعد از سال‌ها، دارم " منتظرِ فردا " میمانم!نه برای اینکه فردا چه می‌خواهد بشود؛ ‌بلکه برای اینکه می‌دانم یک نفر هست که می‌تواند این انتظار را شیرین کندگاهی فکر می‌کنم شاید دیوانه شدم.. اما نه!« این دیوانگی نیست؛ این آگاهی است »این همه فکر کردن به یک نفر، مثلِ سوزاندنِ خودم نیست؛ مثلِ روشن کردنِ شمع‌هایی است که سال‌ها خاموش بودند.وقتی به چشمانم در آینه نگاه می‌کنم، لبخندی کوچک و واقعی می‌بینم .. لبخندی که سال‌ها بود از روی صورتم پاک شده بود..چشم‌هایم دیگر آنقدرها هم خسته نیستند.. این آدم، حتی اگر فقط یک پیامِ کوتاه باشد، کلِ روزم را متحول می‌کند !حتی اگر فقط یک نگاهِ دزدکی باشد، کلِ روزم را متحول می‌کند.این تغییر، تصادفی نیست؛ این،نتیجه‌ی یک انتخابِ آگاهانه است.دیگه تنها راه نمیرم، حالا دستت رو گرفتم تا مسیرِ ناشناخته رو با هم طی کنیممن دیگر آن آدمِ قبلی نیستم ..من کسی‌ام که حالا امید را با چشمان خودش می‌بیند .. امیدی که از دلِ روزهای گذشته‌ی من بیرون آمده است ..!شاید ترسناک باشد .. شاید خطرناک باشد؛ مثلِ راه رفتن روی لبه‌ی پرتگاه ، یا پرواز کردن با بال‌هایِ پاره؛ بدون اینکه مطمئن باشی به زمین میرسی.اما با این حال، دیگر نمی‌خواهم به عقب برگردمنمی‌خواهم دوباره به آن قفسِ امنِ تنهایی برگردممی‌خواهم این مسیرِ ناشناخته را ادامه دهم ..حتی اگر پایانش، درد باشد!چون حالا من چیزی برای از دست دادن دارمو این داشتن ارزشِ هر ریسکی را دارد..قلبم، ریتمی جدید پیدا کرده است و من… دارم یاد می‌گیرم که دوباره امیدوار باشم.حتی اگر این امید؛ مثلِ شمعِ ضعیفی وسطِ طوفانِ زندگی‌ام بسوزد.. می‌خواهم این شمع را نگه دارم.می‌خواهم بگذارم نورش، راهم را روشن کندمی‌خواهم بگذارم گرمایش یخ‌های قلبم را آب کند.قول میدی یه‌روزی باهم زیر بارون برقصیم؟دیگه دنبالِ هیجانِ لحظه‌ای نیستم. دنبالِ اون آرامشی‌ام که وقتی کنارمی، زمان وایمیسه. همین که می‌دونم جایی هست که می‌تونم بدونِ نقابِ زندگی، خودم باشم .. همین کافیه تا تمامِ ترس‌هایِ دیروز،. بی‌معنی بشن.تو رو نمیدونم، اما من امروز، فردا و همیشه رو فقط با تو، دوست دارم ..نه به عنوانِ یک رویا، بلکه به عنوانِ یک واقعیتِ تازه و این؛ آغازِ یک بیداری است.🩶( دوستت دارم؛ )_مآهور mahoor mahoor Sat, 09 May 2026 12:32:36 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D9%81%D9%82%D8%B7-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D8%A8%D8%B2%D9%86-px517yevjowm دلم برای خندیدن از تهِ دل تنگ شده ..همینقدر بی جون:)))یادم نمیاد آخرین بار کی از تهِ تهِ دلم خندیدم!از اون خنده‌هایی که آدم حس می‌کنه قلبش از جاش درمیاد، از اون خنده‌هایی که اشک رو گوشه‌ی چشم می‌نشونه و تا تهِ دل آدم میره.« من عاشق خندیدنم ! » حتی وقتایی که حالم بده، باز هم می‌خندم.. ولی بیشتر وقت‌ها اون خنده‌ها مالِ من نیستن - مصنوعین، دروغین؛ یه لبخندِ بی‌جون که فقط روی صورتم جا خوش کرده، نه روی دلم:) انگار دلم خیلی وقته یادش رفته چطور باید سبک بشه! تا الان، هیچ‌وقت از تهِ دلم نخندیدم اما گریه چرا؛ بارها، بارها، بارها... از تهِ دلم گریه کردم. از اون گریه‌هایی که انگار یه دست نامرئی میاد و گلوت رو می‌فشاره؛ جوری که یهو نفس کشیدن هم یادت میره، جوری که فقط بغض می‌مونه و چشم‌هایی که خیس میشن و هیچی جز خستگی نمیگن. حرفای دلم رو هیچ‌وقت کسی نشنید. اما من... منِ ماهور، همیشه تمام تلاشم رو کردم که حرفِ دلِ بقیه رو بشنوم. که بفهممشون. که بهشون اهمیت بدم. که وقتی دلشون پره، یک‌جوری یه گوشه‌ی امن براشون باشم. و عجیبه! این کار بهم آرامش میده! انگار وقتی یکی حرفِ دلش رو می‌زنه، یه تکه از حسِ گناهی که روی قلب من نشسته، برداشته میشه. انگار می‌بینم یکی بالاخره تخلیه شده، و همین، به منم یه ذره نفس میده .. یه ذره آرامش ! یه ذره حسِ زنده بودن. نمی‌دونم چرا اینجوریم... ولی از وقتی یادم میاد، همین بودم. از بچگی؛ همیشه همین‌طور بودم. یادمه دوران ابتدایی، یه دختر توی کلاس‌مون بود که همیشه حالش بد بود؛ ناراحت بود، گریه می‌کرد، با کسی حرف نمیزد و زنگ تفریح‌ها تنها می‌موند؛ نه خودش سمت کسی می‌رفت، نه اجازه می‌داد کسی سمتش بره.و من، توی دنیای کوچیک بچگیم، که هنوز نمی‌فهمیدم آدم‌ها چرا این‌قدر سنگین و خاموش میشن، با عقل کوچیکم هزار تا حدس می‌زدم « شاید مامان‌باباش دعواش کردن... شاید چیزی که می‌خواسته رو براش نخریدن... شاید نمره‌ش بد شده... شاید... هزار تا شاید دیگه » اون موقع‌ها این چیزا رو درک نمی‌کردم. و خب حق هم داشتم؛ یه دختر بچه‌ی ۷، ۸ ساله از "حالت روحی" و این چیزا چی می‌فهمه؟ ولی یه روز، به خودم جرأت دادم و رفتم کنارش؛ هرچی بی‌محلی کرد، هرچی گفت برو اذیتم نکن.. من باز هم کَنه‌تر از این حرفا بودم (تا الانم هستم.) زنگ ورزش بود؛ اون زنگ‌هایی که برای من از همه مزخرف‌تر بودن! اولش یه نرمش کوتاه، بعدش می‌گفتن هرکاری که دلتون می‌خواد بکنید. همه‌ی دوستام میرفتن پای بازی، و من موندم کنارِ فرشته. آره؛ اسمش فرشته بود... و واقعا هم لایق این اسم بود. چون خودش، خودش بود؛ حتی اگه خودش نمی‌دونست!باهاش حرف میزدم، حرفای بچگونه‌ی خودم رو... از همون خزعبلات همیشگی « امروز اینجوری کردم، با فلانی این‌کارو کردم، بابام اینو گفت، مامانم اونو گفت، داداشم فلان کرد… » ولی اون ساکت بود! انگار صداهای توی مغزش از صدای من بلندتر بودن. فقط یه جمله توی ذهن کوچیکم چرخید و بهش میگفتم "فرشته... چیشده؟ تو چرا اینجوریی؟ پاشو بخند، بدو، حرف بزن، یه‌کاری کن اصلا پاشو بریم بازی…" اون اما هیچی نمی‌گفت؛ سکوتش رو ادامه می‌داد و من هم، حرف زدنم رو ! آخرش دستش رو گرفتم و بردمش پیشِ دوستام و توی گوشش گفتم: "میشه از این به بعد بهترین دوستم باشی فرشته؟ قول میدم اذیتت نکنم." (تا الانم این عادتم رو نگه داشتم؛ ادمایی رو که دوست دارم، چه مینویسم و چه حرف میزنم با اسم خودشون صدا میزنم. دقت کردین؟؟) اون هم که هیچ دوستی نداشت، قبول کرد!بعد چند وقت... حالش بهتر شد! خیلی بهتر. رابطه‌ش با بچه‌های کلاس بهتر شده بود؛ حرف میزد، می‌خندید، می‌دوید، بازی می‌کرد، شیطونی می‌کرد... با دوستام ارتباط قشنگی گرفته بود و من وقتی خوشحالی‌شون رو می‌دیدم، دل توی دلم نبود. انگار خودم هم همون‌جا، وسط همون خنده‌ها، زنده و زنده‌تر میشدم!فرشته از دردهاش می‌گفت و من نمی‌فهمیدم. نمی‌تونستم درکش کنم؛ ولی تنها کاری که از دستم برمی‌اومد این بود که بهش بگم « نمی‌خواد هیچ کاری کنی... فقط حرف بزن. هیچی رو توی دلت نگه ندار. فقط حرف بزن، همین. » همین که حرف میزد و صداش رو می‌شنیدم، برام کافی بود؛وقتایی هم که گریه می‌کرد، با دست‌هام گونه‌هاش رو پاک می‌کردم. اون واقعی‌ترین دوستِ بچگیِ من بود. نه حسادت داشت، نه ادا … فقط خودش بود و من هم کنارش، خودِ خودم بودم. هم من کمکش می‌کردم، هم اون بی‌صدا کمکم می‌کرد.و بالاخره، بعد از مدت‌ها … می‌تونستم خنده‌ی از تهِ دلش رو ببینم:))) خنده‌ای که انگار از تهِ چاه اومده بود بالا و بالاخره رسیده بود به نور.بچگی .. واقعا دوران قشنگی بود؛ من عاشقش بودم؛ هیچی نمی‌فهمیدم، فقط سعی می‌کردم گوش بدم اما الان... الان همه‌چی رو می‌فهمم. با پوست و استخونم. درکش می‌کنم. و هر بار که می‌فهمم، تمام قلبم پاره‌پاره میشه و ازش خون می‌چکه! اشکام پشت سر هم می‌ریزن، ولی بازم گوش میدم. بازم میگم: « نمی‌خواد چیزی رو توی دلت نگه داری؛ فقط حرف بزن :)آره... هیچ‌وقت هیچی رو توی دلت نگه ندار! من نگه داشتم که این شدم؛ که این‌همه بغض، این‌همه خستگی، این‌همه درد، توی سینه‌م تلنبار بشه و آخرش فقط یه آدمِ خسته ازم بمونه. بعضی وقتا زودتر از موعد بالغ شدن، خوب نیست... بماند… خیلی چیزها کشیدم که لایقش نبودم. و تموم شد... گذشت... اما زخمش موند. روی روحم.روی دلم.روی نفس‌هام.روحم خسته‌ست... داغونم.و ای کاش فرشته می‌موند برام؛ ای کاش هنوز بود؛ اما یادم نیست چندم بودیم که از مدرسه‌مون رفت و نقل مکان کردن. منم اون موقع، بچه‌تر و بی‌خبرتر از اون بودم که حتی شماره‌شون رو بگیرم. ولی یه چیزی دلم رو آروم می‌کنه "اینکه حداقل نذاشتم اون کودکِ درونش بیشتر و بیشتر بمیره." نمی‌دونم الان کجاست، نمی‌دونم توی چه حالیه، فقط امیدوارم هرجا هست، حالش خوب باشه... و دیگه مثل بچگی‌هاش، هق‌هق گریه نکنه. ‌. بچه بودم، فقط نگاش می‌کردم و اشکاش رو پاک می‌کردم و بغلش می‌کردم، با تمامِ حسِ بچگیم... اما اگه الان بود، بهش می‌گفتم گریه نکنه؛ داد و حرف بزنه!می‌گفتم عذرخواهی نکنه می‌گفتم اگه لازم باشه، خودم با همه‌ی دنیام پشتش می‌ایستم؛ بازم بهش گوش می‌دادم. پشتش رو خالی نمی‌کردم. و این‌بار... نه با حسِ بچگیم، بلکه با حسِ درد و رنج و سختی، بغلش می‌کردم؛ و با تمام وجود، اشکاش رو پاک می‌کردم. چون من تحمل دیدن اشک ریختنِ کسی رو ندارم. آره... این منم؛ ماهور ! خیلی عجیب نیست؟ خودمم دقیق نمی‌دونم چطور باید بگم... چطور باید جمعش کنم... اما اینو می‌دونم که بله ..| " من مآهـورم! " |پ‌.ن - یه دل‌نوشته‌ی خالی … که دلم خواست برای چند لحظه اینجا ثبتش کنم. شاید بعدا حذفش کنم .. شاید هم نگهش دارم. . نمی‌دونم ._ مآهور mahoor mahoor Mon, 04 May 2026 15:40:13 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D8%AF%D9%84-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%DA%AF%D8%B1%DA%AF-%D9%88-%D9%85%DB%8C%D8%B4-apksqxl9jp7o سلام به همگی، یا بهتره بگم سلام به خودم که امروز دلم خواست بازم یه دل‌نوشته‌ی طولانی و پر از حس رو اینجا ثبت کنم.مدتی بود که احساس میکردم یه‌چیزی کم دارم، یه چیزی که بتونه حرف‌های توی دلم رو بیرون بریزه و انگار همین سریال "لحظه گرگ و میش" همون بهانه‌ای شد که من دوباره قلم( یا بهتره بگم کیبورد! ) دست بگیرم.راستش رو بخواین، این سریال با همه‌ی فراز و نشیب‌هاش، یه‌جورایی من رو با خودش برد یه دنیای دیگه، دنیایی که بعضی وقتا خیلی شبیه زندگی واقعی ماست و بعضی وقتا.. خب، بضی وقتا اون‌قدر عجیب و غیر ممکنه که فقط توی قاب تلویزیون میشه دید.از همون قسمت اول، شخصیت یاسمن با اون همه سختی و فشاری که روی دوشش بود، من رو جذب کرد. اما چیزی که واقعا قلبم رو به تپش انداخت و اشک رو به چشمم اورد؛. مآدری کردن خالصانه‌اش برای سوگند بود. اینکه یاسمن، مادری که بچه‌اش نیست، رو مثل گوشت خون خودش دوست داشته باشه، فداکاری کنه و تمام وجودش رو وقفش کنه؛ واقعا قابل ستایشه. این حجم از عشق بی‌قید و شرط، چیزیه که شاید توی زندگی واقعی کمتر ببینیم. و بعد اون اتفاق عجیب تر: " بعد طلاق هم سوگند کنار یاسمن موند! " این نشون میده که گاهی پیوند‌های عمیق‌تری بین آدم‌ها شکل میگیره که از خودِ سند ازدواج هم محکم‌تره.اما داستان به همین‌جا ختم نمیشه. پیچیدگی روابط بعد از طلاق، همیشه یه بحث داغ بوده. ارتباط سروش و یاسمن بعد از جدایی‌شون، و اینکه چطور تونستن با وجود اینکه زن و شوهر نبودن؛ یه احترام و درک متقابل رو حفظ کنن، خیلی برام جالب بود. تازه، وقتی یاسمن با حامد ازدواج کرد و سروش هم زندگی خودش رو شروع کرد، باز هم این ارتباط دوستانه حفظ شد! « انگار یه درک نانوشته بینشون بود که نباید از هم دور بشن . »و بعد هم میرسیم به یکی از جذاب‌ترین بخش‌های سریال برای من: " دیدارهای چندباره‌ی سروش و حامد و گپ زدنشون. "واقعا؟ یعنی ممکنه مردی که حالا همسرِ زنِ طلاق گرفته‌ی دوست دیگه‌اش هست، انقدر راحت باهاش رفیق باشه و حرف بزنه؟ اونم بدون هیچ حسادتی، بدون هیچ کنایه‌ای؟ . اینکه حامد هیچ مشکلی با ارتباط یاسمن و سروش نداشت و حتی مثل کوه پشتشون بود؛ نقطه‌ی عطفی بود که من رو به فکر فرو ‌برد.این سطح از بلوغ و بزرگواری،واقعا تحسین‌بر‌انگیزه!انگار حامد فهمیده بود که عشق واقعی، به معنی "مالکیت" نیست، بلکه به معنی "حمایت‌و‌خوشبختی" طرف مقابل؛ حتی در کنار کس دیگه‌ست. و قسمت چهارم که از نظر من حتی از قبلی‌ها هم جالب‌تر بود: "پذیرش کامل حامد. " حامد فقط محمد، پسر یاسمن رو قبول نکرد، بلکه سوگند رو هم با آغوش باز پذیرفت و با هردوتاشون مثل یه دوست خوب و پدر مهربون رفتار کرد.این یعنی ساختن یه خانواده‌ی جدید، یه خانواده‌ی واقعی که اساسش بر پایه‌ی ‘عشق، احترام و درکه’ نه فقط یه رابطه‌ی سمی. دیدن اینکه چطور حامد تونست این چهارچوب رو بپذیره و نه تنها مشکلی نداشته باشه، بلکه عضوی فعال و حامی در این خانواده‌ی جدید باشه؛ واقعا من رو تحت تاثیر قرار داد.— این سریال، یه جورایی به من نشون داد که شاید اون چیزایی که ما توی زندگی واقعی "غیرممکن" یا "خیلی کم پیش میاد" می‌دونیم، اگه پر از عشق و درک متقابل باشه؛ می‌تونه اتفاق بیفته .."لحظه گرگ و میش"، فقط یه داستان نبود، یه جور آرزو بود برای دنیایی که توش انسانیت، فداکاری و عشق، حرف اول رو بزنه. دنیایی که توی اون، روابط پیچیده، به جای اینکه باعث جدایی بشن، آدم‌ها رو به هم نزدیک‌تر می‌کنن.— آقا حامد چقدر قشنگ عاشقی رو بلد بودی:))/ حالا که این دل‌نوشته رو نوشتم و تموم شد، حس می‌کنم یه بخشی از حرف‌های دلم رو بیرون ریختم. ممنون که تا انتها همراهم بودین. امیدوارم این دل‌نوشته؛ مثل یه فانوس توی لحظه‌های گرگ و میش زندگیتون، یه نور کوچیک و دلگرم کننده بهتون هدیه داده باشه. تا نوشته‌ای دیگه؛ بدرود!🤎_ مآهور mahoor mahoor Sat, 02 May 2026 16:10:30 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D8%AF%D8%B1-%D8%AC%D8%B3%D8%AA%D8%AC%D9%88%DB%8C%D9%90-%D9%86%D9%80%D9%88%D8%B1%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%90-%D9%85%D9%90%D9%87-%D8%AA%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D9%80%D8%AF-qox8amamtrdy سلام.خیلی فکر کردم که مخاطب این نامه رو چه کسی قرار بدم ولی به نتیجه‌ای نرسیدم!پس بی‌مخاطب می‌نویسم و رندوم.- نمیدونم از کجا شروع شد. انگار یه جایی توی مسیر، یه گره کور خورد به همه‌چی؛ به آینده، به کار، به خودم، به تصمیم‌هایی که گرفتم و به تصمیم‌هایی که نگرفتم.. از اون گره‌هایی که هرچی بیشتر می‌خوای بازشون کنی، سفت‌تر می‌شن.هر بار فکر کردم " این‌بار دیگه می‌فهمم، این‌بار دیگه جمع‌وجور می‌شه "؛ اما فقط بیشتر توی هم پیچیده شد. حس می‌کنم مدتیه فقط دارم توی یه حلقه می‌دوم، بی‌اینکه بدونم کِی شروع شد و قرار کجاش تموم بشه.راستش، بعضی روزها جدی‌جدی فکر می‌کنم من سهل‌انگارترین آدم روی زمینم! نه می‌دونم دقیقا کجام، نه می‌دونم دارم چیکار می‌کنم. فقط یه جورایی دارم ادامه میدم..یه‌جور ادامه دادنِ بی‌نقشه؛ انگار چشم‌هام بازه ولی دید ندارم. می‌نشینم به تصمیم‌های گذشته‌ام نگاه می‌کنم، یکی‌یکی.یه جاهایی به خودم میگم:" کاش اون تصمیم رو نمی‌گرفتی . "یه جاهایی هم میگم:" اگه اینو هم نمی‌گرفتی، شاید الان اصلا اینجا نبودی . "گیر کردم بین دو تا صدای متضاد : - یکی که مدام سرزنشم می‌کنه، یکی که میگه « تو تقصیری نداشتی، تو فقط سعی کردی بهترین خودت باشی؛ همون‌قدر که بلدی . »نمیدونم چم شده، واقعا نمیدونم. همیشه سعی کردم امید باشم برای همه! سعی کردم وقتی بقیه تو تاریکی بودن، من یه‌ذره نور، یه‌ذره لبخند یا یه کلمه دلگرمی باشم؛ یه جایی که بتونن تکیه بدن، حتی اگه خودم خسته بودم.ولی حالا … حالا انگار اون نوری که تو چشم بقیه بودم، از خودم برداشته شده. انگار همه‌چی رو برای همه خرج کردم و خودم موندم توی یه اتاق نیمه‌تاریک، با دیواری که معلوم نیست چقدر ازم دوره.یه جوری شدم که نمی‌فهمم، فقط می‌دونم خالی‌ام. نه اونجوری که چیزی نداشته باشم، نه… بیشتر شبیه اینه که زیاد حمل کردم، زیاد کشیدم، و حالا دست‌هام دیگه چیزی برای نگه داشتن ندارن!قبلا همه‌چی رو تو دفترم می‌نوشتم.صفحه‌ها شاهد شب‌زنده‌داری‌هام بودن، استرس‌هام، رویاهایی که هزار بار عوض شدن و هنوزم یه‌جور نصفه‌نیمه هستن.اما این بار، ترجیح دادم اینجا بنویسم؛ شاید برای اینکه یه روزی که برمی‌گردم و این روزها رو مرور می‌کنم، بفهمم چقدر از پس طوفان‌ها برآمدم، حتی وقتی خودم فکر می‌کردم دارم می‌بازم.شاید می‌خوام یه نشونه‌ای برای خود آینده‌ام بذارم؛ یه رد پا که اگر روزی گم شد، بدونه قبلا هم توی مه راه رفته و زنده مونده ..چیز عجیبیه؛ با همه‌ی این خستگی‌ها، با این همه شلوغی توی سرم، هنوز یه گوشه‌ای از ذهنم آینده رو روشن می‌بینه.اما مشکل اینجاست : دیگه صبرم اون آدم قبل نیست. قبلا می‌تونستم بگم " باشه، می‌گذره، فقط باید تحمل کنم . " الان حس می‌کنم دیگه فقط تحمل می‌کنم؛ دیگه اسمش زندگی نیست.انگار دارم برای این می‌جنگم که فقط « دوام بیارم »، نه برای اینکه « واقعا زندگی کنم » .هر روز صبح بیدار میشم و یه لحظه خیره می‌مونم به سقف، و از خودم می‌پرسم:" دارم کجا می‌رم؟ برای چی؟ برای کی؟ . " جواب مشخصی ندارم. فقط می‌دونم یه چیزی ته دلم هنوز نمی‌ذاره ول کنم.گاهی فکر می‌کنم شاید مشکل از اینه که سال‌ها خودم رو توی نقش " منبع امید " حبس کردم. همیشه باید محکم می‌بودم، منطقی، لبخند به لب، شنونده‌ی خوب.. همیشه یه جایی توی حرف‌هام یه چراغ روشن می‌کردم برای بقیه . اما هیچ‌وقت جدی نپرسیدم: « خودِ من چی؟ من وقتی تاریکم، به کی تکیه می‌کنم؟ »الان که دارم این‌ها رو می‌نویسم، حس می‌کنم یه آدمی‌ام که وسط یه سالن شلوغ وایستاده، همه رو دلداری داده، همه رو بغل کرده، همه رو فرستاده دنبال نور خودشون، و وقتی سالن خالی شده، تازه فهمیده خودش تو تاریکی مونده !با همه‌ی این‌ها، یه چیزی هست که نمی‌تونم انکارش کنم :من هنوز می‌خوام خوب باشم. هنوز می‌خوام نسوزم، نمی‌خوام تبدیل بشم به آدمی که از تلخی حرف می‌زنه، از ناامیدی.فقط خسته‌ام.خسته از جنگیدنِ بی‌وقفه، از تلاش برای قوی بودن وقتی که درونم مثل شیشه ترک خورده. خسته از اینکه هر بار یه‌کم خودم رو جمع می‌کنم، انگار یه موج جدید میاد و دوباره همه‌چی رو می‌ریزه به‌هم.خدایا … واقعا نمی‌دونم چم شده، نمی‌دونم کجای مسیرم، نمی‌دونم چی کار باید بکنم.فقط می‌دونم دیگه مثل قبل طاقت ندارم. نمی‌خوام فقط زنده بمونم؛ می‌خوام زندگی کنم.نمی‌خوام فقط برای بقیه نور باشم؛ می‌خوام یه ذره از اون نور برسه به خودم.اگه هنوز تو همه‌ی این شلوغی و گره و مِه، چشم‌هات روی من هست .." کمکم کن "یه نشونه، یه راهِ ریز، یه روزنه‌ی کوچیک، هرچقدر هم که کم، فقط چیزی نشونم بده که بفهمم هنوز این همه جنگیدن یه معنایی داره، که این خالی شدن و این خستگی، تهش به یه جایی می‌رسه که بشه توش نفس کشید؛ نه فقط دووم اورد، که بشه توش واقعا زندگی کرد./ یازدهم اردیبهشت ماهِ چهارصدوپنج /_ مآهور mahoor mahoor Fri, 01 May 2026 14:40:38 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D9%87%D9%85%DB%8C%D9%86%D8%AC%D9%88%D8%B1%DB%8C-vdrjjmsyhv8i به نظرم اینکه از ای‌فیلم جلو زدم و لحظه گرگ و میش رو چند قسمت جلوتر دیدم، اصلا ایده جالبی نبود، چشمام رو از گریه کور کردم برای حامد🙏🏻.نمیدونم نمیشه گفت اذیت کردن خودم، باید خالی میشدم، از سر شب هر تلاشی تونستم کردم تا حالم بهتر شه یکم، نشد، باید گریه میکردم باید مثل همیشه با گریه برون ریزی میکردم، نمیدونم جدیدا چرا انقد سخت شده گریه کردن برام.ولی من بیشتر از یاسمن ناراحت حامد شدم، خیلی گناه داشت، برای ادمی که عشق و وابستگی رو باور نداشت، ولی درگیرش شد، بد هم شد، حامد واقعا یاسمن رو دوست داشت هیچ وقت هم نتونست فراموش کنه، یاسمن هم دوسش داشت ولی اشتباه کرد، اشتباه کرد جای حامد رو خواست یه جور دیگه پر کنه، ذاتا سروشو هم دوست نداشت ولی برای بچش خیلی مادری کرد، میدونین داشتم به این فکر میکردم زندگی پر از یاسمن هاست، کاش هیچ وقت هیچ کدوممون یاسمن نباشیم.۳روزه سر جمع ۴ساعت خواب مفید نداشتم، و امروز همونقدری که خوابیدم همش خواب حامد رو دیدم:))))))(من میگم جنبه سریال دیدن ندارم کسی باور نمیکنه😂) mahoor mahoor Tue, 21 Apr 2026 10:35:14 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D8%A7%D9%90%DB%8C-%DA%A9%D9%80%D8%A2%D8%B4-syts9pbtcqud روزِگآر که دستِ من و تو نیست ظاهرا، بیا رهاش کنیم هرجور دوست داره پیش بره . کلمات چیستند، که چون میخ‌ها در پایم فرو رفته‌اند و چون شاخه‌های نرگس در دستانم منتظرند …" کلمات که با من سیگار میکشند و منتظرند . "دلم جوری تنگ آمده که دوست دارم چنگ بزنم، از سینه بکشم بیرون ببرم زیر شیرآب.بشورمش تا پاک بشه از این همه غم!آه؛ ای کاش دنیا دست بچه‌ها بود نه آدم بزرگا._ مآهور! mahoor mahoor Sun, 19 Apr 2026 22:51:30 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D9%88-%D8%B4%D8%A8-xj25snlg1mn9 و شب همچون سرطانی ترسناک ذره ذره جانمان را میبلعد ..خستگی از تنم چکه میکند؛ احساس انسانی را دارم که خستگی را به رگ هایش تزریق کرده اند؛چشمانم همه هستی ام را تاریک و یک رنگ میبیند،چنان که گرده خاموشی را بر سر دنیا و فانی هایش ریختند.گوش هایم دروازه خود را بسته اند؛گویی که بخواهند"مرا"در این سکوت مرگ بار غرق بکنند؛لبانم انگار که چندین سال است که با خودشان قهر کرده اند و عهد بستند هیچ گاه لبخند را بر خود مهمان نکنند.مغزم از فشار انبوه فکر و خیال به ستوه آمده است و در این میان قلبم لجوجانه به تپیدن ادامه میدهد .؛دقیقا نمیدانم چه‌شد، که حال روزگار با من این‌‌چنین میکند .._ مآهور mahoor mahoor Sun, 19 Apr 2026 11:18:02 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A2%DB%8C%DB%8C-ocbfgdeysapr تنهاییم از خودم بزرگ‌تر شده.نه اون‌قدر بزرگ که به‌ راحتی درونش جا بشم و فضای اضافه هم بیارم، اما اون‌قدر بزرگ که تمامم رو بپوشونهو از این زندگی و دنیا حذفم کنه.استتار به حرفه‌ای‌ترین شکل ممکن‌ .. به قدری هم‌رنگ و هم‌شکل تنهاییم شده‌م که دیگه دیده نمی‌شم’هنوز وجود دارم، هنوز هستم، هنوز نفس می‌کشم؛ ولی شواهد کافی واسه‌ش وجود نداره. دیده نمی‌شم.- یه گوشه‌ی این دنیا اسیر و گروگان این تنهایی بزرگ‌تر از خودمم ._ مآهور ؛ mahoor mahoor Fri, 17 Apr 2026 22:08:37 +0330 https://virgool.io/@m_58587555/%D8%A8%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85-%D9%86%D8%A7%D9%85%DB%8C%D9%90-%DB%8C%D8%B2%D8%AF%D8%A2%D9%86-qlencfmx4xjr سلام من ماهورم و تازه‌واردِ ویرگولم و هیچ اشنایی با ویرگول و کسی ندارمیکی از روزهایی که باز توی بی حوصله‌ترین حالتِ ممکن خودم بودم خیلی رندوم تصمیم گرفتم یه نیم‌نگاهی به ویرگول بکنم ببینم توش چخبره، تا..تا به یک دام افتادم'یک دامی که بشدت وسوسه‌ام کرد و به سمت خودش کشوند تا منم بتونم صفحه‌ای داشته باشم،بنظرم خیلی باحال و بامزه به‌نظر میاد پس عضو شدم تا کم‌کم شروع کنمو امیدوارم موندم با دوام پیش بره. mahoor mahoor Wed, 15 Apr 2026 12:09:16 +0330