https://virgool.io/feed/@m_59583493 fa 2026-04-15 06:48:06 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@m_59583493 https://virgool.io/@m_59583493/%DB%8C%DA%A9-%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D9%87-%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%D8%AA-pxmmawo4kfvu آن روز، هوا عجیب بود؛ نه مثل روزهای قبل سنگین وخفه! چشم‌هایم راکه بازکردم، صدای تلویزیون خانه راپرکرده بود. مجری باهیجان می‌گفت:«جنگ تمام شد، آتش‌بس اعلام شد. برای چندلحظه فقط خیره ماندم.تاوقتی مادربزرگ راندیدم که روبه‌روی تلویزیون ایستاده وزیرلب صلوات می‌فرستد، باورم نشد. بابابزرگ کناراو نشسته بود ودست‌هایش رابالاگرفته بود. اشک‌هایشان مثل قطره‌هایی ازآرامش، روی صورتشان می‌لغزید.دلم پرکشید.به حیاط رفتم. آسمان آن روزهم فرق داشت… آبی‌تر، آرام‌تر. انگارخودش هم ازپایان این کابوس خسته شده بود.پدرم کناردرحیاط ایستاده بودوآرام بامادرم حرف می‌زد. صدایشان کم بود، اماچندکلمه شنیدم: بایدبرگردیم… دیگه خطرکمه!برای اولین باربعدازمدت‌ها حس کردم «امید» یک کلمه‌ی واقعی است، نه فقط یک شعار.باعجله به داخل رفتم وچمدانم رابستم. مادرم چندبارپرسید: «همه چی روگذاشتی؟ این‌بار چیزی جا نمونده؟»درچشمانش ترسی بودکه هنوز کامل نرفته، اما زیرآن یک برق امیددیده می‌شد.گفتم: «مامان، نگران نباش، همه‌چی خوب میشه.»راستش هنوزخودم هم نمی‌دانستم این جمله را به اومی‌گویم یا به خودم.غروب شده بود که همه‌چیز آماده شد. بااقوام خداحافظی کردیم. جنگ هرچند تمام شده بود، امازخم‌هایش هنوزنپخته باقی مانده بود.داخل ماشین که نشستیم، مادرم گفت:«میشه جاتو باهام عوض کنی؟ می‌خوام پشت بخوابم.»جایمان راعوض کردیم. کنارپدرنشستم و کمربندم رابستم. جاده خلوت بود. آهنگ آرامی پلی کردم؛ نوایی که سال‌هاپیش برایم نشانه‌ی روزهای عادی بود.روزهایی که قدرشان رانمی‌دانستیم.صدای جاده باموسیقی قاطی شده بود. برای اولین باربعدمدت‌هادیگرصدای انفجار، نبودفقط سکوت…سرم راتکیه دادم وچشم‌هایم رابستم. ذهنم رفت سراغ روزهایی که پشت سرگذاشته بودیم. درهمین فکرها بودم که ناگهان ماشین لرزید..آن‌قدر که قلبم هم تکانی خورد.پدربه‌سرعت فرمان راچرخاندوماشین رابه کنار جاده خاکی کشاند. آهنگ راکم کردم. صدای باد وجیرجیرلاستیک درتاریکی پخش شد.وقتی پیاده شدیم، فهمیدیم لاستیک ترکیده.پدرچراغ گوشی‌اش راروشن کردوگفت: «خدارو شکرهمین‌جاشد… اگروسط پیچ بود»نخواست ادامه بدهد.مشغول تعویض لاستیک شد. اماچنددقیقه بعد صدای ناراحتش راشنیدم:«اِه… نه… زاپاس هم ترکیده!»بدترین سناریودربدترین زمان…تاریکی مثل پرده‌ای ضخیم دورمان پیچیده بود. جاده خلوت، ومازیریک پل، بین کوه وبیابان گیرکرده بودیم.نشستیم کنارجاده. مادرم آرام زیر لب دعا می‌خواند. پدرسعی می‌کردآرامش راحفظ کند، اما ازلحنش پیدابودمضطرب است.به جاده نگاه می‌کردم وفکرمی‌کردم:«تازه جنگ تموم شده… مردم چه‌طوراعتماد کنن؟ کی تواین تاریکی می‌ایسته؟»باتردیدگوشی‌ام رابالاگرفتم وچراغ قوه راتکان دادم.اولین ماشین رد شد.دومی.سومی…ولی باورم نمی‌شدوقتی چهارمی مکث کرد، سرعت کم کرد… وبعدایستاد.قلبم گرم شد.ازداخلش دونفر پیاده شدند. پرسیدند: «کمک لازم دارید؟»واین جمله انگاربالای سرماچراغی روشن کرد.چندماشین دیگرهم آرام‌ترعبورکردند، سرشان رابیرون آوردندوحالمان را پرسیدند.وقتی مردی تنهاباچهره‌ای خسته ایستادوگفت:«زاپاسم به ماشین شمامی‌خوره، بگیرین. هر دیگرنتوانستم جلوی لبخندم رابگیرم.پدرزوددست‌به‌کارشد. نیمه‌شب گذشته بودو هوا سردترمی‌شد. من کنارماشین نشسته بودم وچشم ازجاده برنمی‌داشتم.یک‌دفعه ماشینی دیگر آمد.اما این یکی فرق داشت.سه مرد با لباس رسمی، با بی‌سیم پیاده شدند. نور چراغ‌هایشان روی صورت ما افتاد.ناخودآگاه مضطرب شدم.به پدر اشاره کردم.به ما رسیدند.یکی‌شان گفت: «ببخشید، گزارش شده بود مورد مشکوکی زیر پل دیدن. اومدیم بررسی کنیم.»وقتی داستانمان را تعریف کردیم، خندیدند. یکی‌شان گفت:«راستش مردم بعد جنگ حساس شدن. هرچی می‌بینن سریع گزارش میدن.»بعد از چند لحظه معذرت‌خواهی کردند و با مهربانی گفتند:«بیاید شام مهمون ما باشید. این ساعت جاده امن نیست.»ما تشکر کردیم، اما گفتیم باید راه بیفتیم. آنها هم بدرقه‌مان کردند و آرزو کردند در امنیت برسیم مقصد.وقتی دوباره داخل ماشین نشستیم، این‌بارحس عجیبی داشتیم.احساس می‌کردم تاریکی جاده دیگرترسناک نیست.چون می‌دانستم پشت هر چراغ ماشینی، یک دل مهربان نشسته.و هر وقت یاد آن شب می‌افتم، لبخند می‌زنم.به آن همه صمیمیت، آن همه دل بزرگ…به این‌که در سخت‌ترین روزها، ذات واقعی مردم معلوم می‌شود.و منبا تمام وجود، با هر خاطره‌ای که زخم دارد یا لبخند…به هموطنانم افتخار می‌کنم. ریحانه چهاردولی ریحانه چهاردولی Thu, 20 Nov 2025 22:41:11 +0330 https://virgool.io/@m_59583493/%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B1%DB%8C%D8%B2%DB%8C-xio8dlfqitk4 چگونه برنامه ریزی کنیم؟دردنیای پرهیاهوی امروزه ومشغله هایی که هرروزه پیش روی ماقرار دارد. زندگی بدون برنامه ویایک پلن ازپیش تعیین شده تقریباغیرممکن است.احتمالابرای شماهم پیش آمده که برنامه ای که برای خوددرنظرگرفتید؛ اماچیزهایی سرراهتان قرار گرفته وبرنامه ریزی شمامختل شده.این یک چیزطبیعی است وما نبایدناامیدشویم و دست ازبرنامه ریزی برداریم وبایدپلن جدیدی رو درلحظه جایگزین کنیم.چگونه برنامه ریزی کنیم؟دردنیای پرهیاهوی امروزه و مشغله هایی که هرروزه پیش روی ماقرار داردزندگی بدون برنامه ویک پلن ازپیش تعیین شده تقریبا غیرممکن خواهد بود.قصه ازجایی شروع شدکه مشغله های من خیلی زیادشدومن ازهدفی که داشتم روزبه روزدورترودورترمیشدم حتی بعضی کارهایم رافراموش میکردم وزندگی من دچاراختلال و بی نظمی فراوانی شده بودوکم کم باعث آسیب به زندگی وآینده من شده بود. پس تصمیم گرفتم که شرایط رادرست کنم، به دنبال راهکارهایی برای مشکل خودرفتم ونتایج تحقیقات و تجربه هاومشورت بادوستان واستادان ومشاوران راکه کسب کردم باشما به اشتراک بگذارم.راهکارهایی برای برنامه ریزی:(اولویت بندی کنیم):یعنی کارهای مهم رااول ازهمه درطبقه اول برنامه قراردهیم. وبراساس اهمیت کارهاآنهاراازطبقه های بالاوبه مراتب به طبقات پایین تر قراردهیم. این نوع اولیت بندی برای هرفردمتفاوت است.(وقت خودراسازماندهی کنیم):اوقات خودرابیهوده هدرندهیم وبرای تک تک لحظات خودپلن بچینیم.حتی برای خواب، تفریح...ویاحتی ساعت هایی را برای بیکارچرخیدن درنظربگیریم این حرف شایدبه ظاهرمسخره باشداماگاهی مابه آن نیازمندیم. اوقات فراغت نیزبرای مادارای اهمیت است ودربرنامه مابایدقراربگیرد. مابایدتایمی رابرای گردش، وقت گذراندن بادوستان،رفتن به کافه، سینما، پارک و... قراردهیم. (برنامه های خودرادردفترچه ای یادداشت کنیم):نوشتن یک امرکمک کننده به انسان است. بانوشتن مغز خودراواداربه اطاعت ناخودآگاه میکنیم. درامریادگیری وبه خاطرسپردن کارهای مهم ویاحتی روزمره بسیارضروری می باشد.راهکار: حتمالازم نیست دفترچه ای داشته باشیم،میتوانیم ازنوت گوشی هم استفاده کنیم. مثلاخودمن وقتی به خریدمیروم لیست خریدخودرادرنوت گوشی مینویسم یابرنامه های روزانه خودرا درآن یادداشت میکنم.(هدف مشخصی روانتخاب کنیم):اگردرزندگی هدف مشخصی نداشته باشیم، انگیزه ای هم برای انجام کارهایمان به وجودنمی آید، درنتیجه برنامه ریزی درستی نخواهیم داشت. برای این کار باید: ۱ـ هدف مشخصی داشته باشیم ۲ـ هدف های قابل اندازه گیری، یعنی بتوانیم پیشرفتمان رادرآن زمینه درنظربگیریم ۳ـ هدف های قابل دستیابی، یعنی رسیدن به آنهاامکان پذیرباشند ۴ـ هدف های زمان دار، یعنی بگوییم مثلا من۴سال دیگرلیسانس میگیرم.(مروربرنامه درپایان هفته):اگردرآخرهرهفته برنامه خودرامرورکنیم، مشکل را پیدامیکنیم. درنتیجه درهفته های آتی ، برنامه ای منظم ترودقیق تری خواهیم داشت.نکته: برنامه هایی که مینوسیم همیشه بایدانعطاف پذیرباشند.برنامه انعطاف پذیربرنامه ایست که اگر یکی ازکارهاانجام نشدبتوانیم سریع برنامه ای جایگزین آن کنیم.(درنظرگرفتن پاداش برای خود):اگردرپایان کارهایمان طبق برنامه پیش رفت برای خودتشویقی درنظربگیریم، انگیزه مابالاتررفته درنتیجه عملکردبهتری خواهیم داشت.مثال: چون این هفته همه چیزطبق برنامه پیش رفتدرهفته ی آینده یک ساعت به اوقات فراغت خوداضافه میکنم تاخستگی این هفته جبران شود.این هاتنهاگوشه ای ازراهکارهای برنامه ریزی است که من طبق تجربیات خودباشمابه اشتراک گذاشتم ودراین مدت تحول درزندگی خودراخیلی احساس کردم بااینکه درنظرمابرنامه ریزی کاری بسیاردشوارتلقی شده اماوقتی آن رابه یک نوع عادت تبدیل کنیم زندگی راحت تری راتجربه میکنیم وبه همه ی کارهایمان میرسیم.برای مثال: برنامه ریزی به مدیریت کردن مادرمسائل مختلف کمک می کند، به پیشرفت ما درزمینه های تحصیلی بسیارکمک کننده است، به کاهش استرس و اضطراب ماکمک می کندویاحتی مارابه سوی پیشرفت و موفقیت هل می دهد.همچنین باعث میشودماراحت ترتصمیم بگیریم ومدیریت بالایی پیداکنیم ودرمواقعی که درکارمااختلالی پیش می آیدجایگزین مناسبی درلحظه انتخاب کنیم.تعادل داشتن بین کاروزندگی ودرس ازجمله موفقیت هایی است که مابابرنامه ریزی کسب میکنیم.امیدوارم این پست برای شما هم مفید بوده باشد.امیدوارم ریزیوفوایدآن پی برده باشیدوموفقیت جدیدآوردید. ریحانه چهاردولی ریحانه چهاردولی Thu, 16 Oct 2025 17:10:19 +0330