https://virgool.io/feed/@m_62417068 علاقه مند به نوشتن، مطالعه و تفکر و حرف زدن fa 2026-04-15 10:58:22 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@m_62417068 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%AC%D8%B0%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%AA-%D8%B3%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%84-%D9%85%D9%87%D9%85%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D8%B4%DB%8C-kbnoff0vg5s1 کدام جذابیت؟؟؟؟؟؟حیف وقت!حیف بودجه!حیف بازیگر!!!!!شما فقط بازیگر نقش میثم رو با پرویز پورحسینی مقایسه کن، قشنگ شاهد یک عقب گرد هستیم!مسلم هم فقط ادا در میاره! مسلم رو باید زیسته باشی تا جاذبه تو مخاطب رو مسحور کنه!هِی.... سِد جواد سِد جواد Mon, 25 Aug 2025 19:38:15 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D9%85%D8%B1%D8%AB%DB%8C%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D9%86%DA%AF%DB%8C%D8%B2%D9%87-cqi5t0riaglx دوستی دارم که به غایت موفق است. دکترای فلسفه اسلامی دارد و چند سالی هم هست که ارشد علوم قرآنی. تمام قرآن و دو ششم نهج‌البلاغه را حفظ است، مبلغی فعال در راهپیمایی اربعین و فضای مجازی است و ده کتاب تألیفی هم دارد. خلاصه از هر جهت که نگاه کنی، از ما سرتر است.یک روز صحبت از موفقیت‌های او شد و او دلش پر بود. گفت: «تو فقط بخش موفق من را می‌بینی و نوک کوه یخ را، اما از رنج و مشکلاتم خبر نداری.» بعد برایم تعریف کرد که شب روزی که مدرک دکترا را گرفتند، جشن کوچکی برپا کرده بودند. نامه‌ای نوشته بود که بخواند اما منصرف شده بود. با اجازه خودش، بخشی از آن نامه را برایتان می‌آورم.در آن نامه نوشته بود: «...اینجا باید تشکر کنم از کسی که همیشه پشتم بود، مثل دوست و مشاور، مثل یک مربی. وقتی همه با دید تحقیر به من نگاه می‌کردند، او تشویقم کرد. وقتی همه گفتند نمی‌شود و باید مثل بقیه باشی، او گفت هرگز مثل بقیه نباش. وقتی گفتم می‌خواهم قرآن را حفظ کنم، گفت برو جلو و به عقب نگاه نکن. وقتی از آرزوهایم گفتم، گفت می‌دانم که می‌توانی...» و همین‌طور ادامه داد تا به اینجا رسید: «زیاده وقتتان را نگیرم، تشکر می‌کنم از خودم! کسی که حرف‌ها را شنید، رنج کشید، ولی جلو رفت.»عجیب بود و به او گفتم: «تو موفقیت ظاهری‌ات را مدیون همین رنج و مبارزه‌ای هستی که دیگران نمی‌بینند.» چقدر این حرفش درست بود! در دنیای امروز، همه ما در معرض قضاوت‌های دیگران هستیم. هر روز حرف و حدیث‌هایی می‌شنویم که می‌توانند به راحتی امیدمان را نابود کنند. حرف‌هایی مثل "این کار برای تو نیست"، "چرا وقتت را هدر می‌دهی؟" یا "مگر از بقیه چه چیزی بیشتر داری؟" این‌ها مانند سدهایی هستند که جلوی راهمان سبز می‌شوند.اما ما باید از حرف‌های مردم عبور کنیم. این تنها راه رسیدن به جایی است که آرزویش را داریم. نباید اجازه دهیم کلمات دیگران، به جای سوخت، تبدیل به ترمز حرکت ما شوند. هر بار که کسی با دید تحقیر به ما نگاه می‌کند، باید به یاد آوریم که او فقط نوک کوه یخ را می‌بیند. او نمی‌داند که ما چه رنج‌ها و شب‌بیداری‌هایی را تحمل کرده‌ایم. ما تنها کسی هستیم که تمام مسیر را می‌دانیم. تمام سختی‌ها و تلاش‌ها، تمام شکست‌ها و دوباره برخاستن‌ها.موفقیت، نتیجه یک مبارزه درونی است. مبارزه‌ای با ترس‌ها و شک‌ها. مبارزه‌ای که شاید هیچ‌کس جز خودمان از آن خبر نداشته باشد. پس در این مسیر، بزرگترین حامی ما خودمان هستیم. کسی که حرف‌ها را می‌شنود، رنج می‌کشد، اما جلو می‌رود. همیشه در پایان این راه، لحظه‌ای می‌رسد که می‌توانیم به خودمان بگوییم: "متشکرم که تسلیم نشدی." این بزرگترین ستایشی است که می‌توانیم بشنویم. سِد جواد سِد جواد Thu, 21 Aug 2025 16:44:08 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%AD%D8%AC%D9%91%D8%A7%D8%AC-%D8%A8%D9%86-%DB%8C%D9%88%D8%B3%D9%81-zcqwfydcfp7u گویا بعد از آن حرف‌های سخیف نتانیاهو، اردن به فکر آموزش دفاع از کشور برای عموم افتاده است. این خبر، هول و هراس را به جان دیگر کشورهای عربی و اسلامی هم انداخته است، اما واقعاً جای تعجب دارد! مگر نه اینکه این‌ها همان پیکره‌های بزرگ و بزرگ‌نمای به اصطلاح مسلمانی هستند که سال‌هاست به خواب زمستانی رفته‌اند؟ واقعاً می‌توان انتظار داشت که این هیکل‌های سنگین، تکانی بخورند و از خودشان و موجودیتشان دفاع کنند؟ذهنم ناخودآگاه به آن داستان قدیمی می‌رود؛ حکایت عربی بیابانگرد که شترمرغش مرد. می‌گویند دور شترمرغِ بی‌جانش می‌چرخید و با سوز و گداز، مرثیه می‌خواند: "شترمرغ عزیزتر از جانم! تو که بال‌هایت سالم است، چرا بلند نمی‌شوی؟! تو که پاهایت سالم است، چرا بلند نمی‌شوی؟! تو که گردنت سالم است، چرا بلند نمی‌شوی؟!" بیچاره یادش نبود که تمام این اعضا و جوارح سالم هم، بدون روح، نفسی برای بلند شدن ندارند. امروز، حکایت این "کشورهای معلوم الحال اسلامی" هم دقیقاً همین است. تمام پیکرشان سرجایش است، ارتش دارند، ثروت دارند، منابع دارند، اما روح ندارند! روحی از جنس غیرت دینی، از جنس شرافت انسانی و از جنس حماسه.آن روزها که ندای عِرق عربی‌شان گوش فلک را کر می‌کرد، کجا رفت؟ آن غیرت بزرگ و آن حماسه بی‌مثال جمال عبدالناصری که در وجودشان شعله می‌کشید، چه شد؟ همه را به هیچ فروختند و هیچ هم نگرفتند. امروز نزدیک‌ترین کشور به غزه، یعنی مصر، حتی یک سنگ به سمت اسرائیل پرتاب نکرده و فقط به طرح‌های بی‌فایده و وهمی برای آتش‌بس دل خوش کرده است. این‌ها در حالتی از بی‌تفاوتی مطلق، تنها نظاره‌گر جنایت‌اند.یاد داستان حجاج بن یوسف ثقفی می‌افتم. برای کسانی که نمی‌دانند باید بگویم، حجاج سال‌ها بر کوفه و بصره حکم می‌راند و سیاستش مشت آهنین بود، به ویژه در برابر شیعیان. مردی قاتل و بی‌رحم که حتی سر سفره‌اش هم دستور به کشتن مخالفان می‌داد. می‌گویند روزی قومی وحشی به مرزهای اسلامی حمله کردند و زنان مسلمان را به اسارت گرفتند. وقتی زن‌ها را با زنجیر به سمت قایق‌ها می‌بردند، زنی فریاد زد: "یا حجّاج!" این "یا" برای استغاثه بود؛ برای یاری خواستن از حاکم مسلمان. این فریاد به گوش حجاج رسید و غیرتش به جوش آمد. این مرد وحشی، از تخت برخاست و گفت: "یا لبیک!" یعنی "فریاد تو را شنیدم و به یاری‌ات می‌آیم." سپس لشکر جمع کرد، آن قوم وحشی را تار و مار کرد و حتی مرزهای حکومت مروانی را گسترش داد!عجیب نیست که این صفت، این غیرت، حتی در وجود قاتلی مثل حجاج هم قابل تقدیر است؟ اما امروز چه داریم؟ مصر چسبیده به فلسطین که حتی یک سنگ هم نینداخته. اردن که هر وقت اوضاع قراشمیش می‌شود، حریم هوایی‌اش را می‌بندد و بی‌طرفی موهومش را فریاد می‌زند. عربستانی که به جای حمایت از مظلوم، سرگرم "توسعه" است و معلوم نیست در سرش چه سودایی دارد. ترکیه‌ای که منافقانه رفتار می‌کند و در خفا با دشمن همکاری می‌کند.حقاً که دنیای عجیبی است! آدم آرزو می‌کند حجاج امروز سر از قبر بیرون می‌آورد و وضعیت را می‌دید. مطمئنم که از این همه بی‌غیرتی و بی‌شرافتی، افسردگی می‌گرفت و ترجیح می‌داد به همان برزخ جهنمی خود بازگردد. چه دردناک است دیدن این شترمرغ‌های بی‌غیرت که بال و پا دارند، اما روحی برای برخاستن نه! سِد جواد سِد جواد Tue, 19 Aug 2025 08:49:24 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%A8%D8%AF%D9%88%D9%86-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-wuhyli3act4l داوری‌های بی‌پروا درباره شخصیت‌های بزرگ تاریخی، به‌خصوص در حوزه حساس تاریخ اسلام، مصداق بارزِ «جاهلانه و متفرعن» عمل کردن است. این روزها انگار هر کسی که چند روایت تاریخی را، آن هم به شکلی ناقص و بدون تحلیل، خوانده، خود را در مقام قضاوت می‌بیند و با تکیه بر اطلاعات دست چندم و شتاب‌زده، حکم به «انحراف» و «عاقبت‌به‌شری» می‌‌دهد.این نوع نگاه به تاریخ، نه تنها با سیره پژوهشی علمای بزرگی چون دکتر ابراهیم آیتی یا شهید مطهری که با دقت و وسواس به تحلیل تاریخ می‌پرداختند فرسنگ‌ها فاصله دارد، بلکه نشان می‌دهد که امر خطیرِ تاریخ‌شناسی از دست اهل فن خارج شده و به دست کسانی افتاده که «هرّ را از برّ» تشخیص نمی‌دهند.چگونه ممکن است که یک شخصیت بزرگ مانند حسن مثنی، پسر امام حسن (ع) و همسر دختر امام حسین (ع)، که در کربلا جنگیده و مورد اعتماد ائمه برای تولیت موقوفات بوده، به همین سادگی با یک روایت ناقص، منحرف و عاقبت‌به‌شر خوانده شود؟ این قضاوت‌های بی‌رحمانه و غیرکارشناسانه، نتیجه‌ی غیبت پژوهش‌های دقیق و فنی در فضای عمومی است.لزوم فیلتر کردن روایت‌های تاریخیتاریخ، به‌خصوص تاریخ پرالتهاب صدر اسلام، یک «متن مقدس» نیست که هر چه در آن آمده، لزوماً صحیح باشد. اتفاقاً در این دوره، نقل‌قول‌های مغرضانه و ساختگی، به‌ویژه از سوی مورخان اهل‌سنت که تحت‌تأثیر دستگاه‌های خلافت اموی و عباسی بودند، فراوان است. ابن اثیر در «الکامل» به صراحت از بزرگانی مانند مالک اشتر با عنوان «اراذل و اوباش» یاد می‌کند. آیا کسی که چنین روایتی را بخواند و فیلتر نکند، می‌تواند خود را پژوهشگر تاریخ بداند؟تازه اگر از این هم بگذریم و به گویندگان اطمینان داشته باشیم باید با دقت به تحلیل متون بپردازیم و زود قضاوت نکنیم.در مورد حسن مثنی، روایت مربوط به برخورد تند او با امام سجاد (ع) یک نمونه‌ی بارز است. از بررسی سند اگر چشم بپوشیم و آنچه مرحوم مفید نقل کرده را بر روی چشم بگذاریم می بینیم که این روایت، که توسط بزرگان مانند شیخ مفید در «الإرشاد» نیز نقل شده، در نهایت به توبه و پشیمانی حسن مثنی ختم می‌شود. چگونه می‌توان این پایان را نادیده گرفت و فقط به بخش اول آن چسبید تا حکم به «انحراف» داد؟ این نوع قضاوت، در واقع بزرگ‌نمایی یک خطا و کوچک‌نمایی یک اصلاح است که هیچ سنخیتی با انصاف ندارد.نکته دوّم این است که بیعت این مرد بزرگ با عبدالرحمن بن اشعث در شورش به علیه حجّاج، ابدا به عنوان امامت او بر این بزرگمرد نیست بلکه با توجه به شرایط خاصی که حجّاج به مردم و به هاشمیان تحمیل کرده است و البته با عنایت به تقابل حجاج با ایشان در زمینه موقوفات اهل بیت ع و اینکه حجاج اصرار داشته «عمر بن علی» را هم در اداره موقوفات داخل کند و او نمی پذیرفته و نهایتا به شام رفته و از عبدالملک خواسته عریضه بنویسد می توان به روحیه ضد ظلم ایشان رسید به ویژه اینکه حضور ایشان در کربلا و روحیه فرزندان و نوادگانشان نیز در این زمینه بسیار عجیب و باعث دقت است.قدر متیقن‌ها؛ ملاک داوری درباره حسن مثنیبرای فهم شخصیت حسن مثنی، باید به «قدر متیقن‌ها» و حقایق مسلم تاریخی رجوع کرد، نه به شبهات و روایات مغرضانه. این قدر متیقن‌ها، شامل موارد زیر است:مورد تأیید ائمه: او مورد اعتماد ائمه اطهار (ع) بود. تولیت موقوفات اهل‌بیت (ع) که در برخی اقوال از امام سجاد (ع) به او واگذار شد، بالاترین نشانه وثاقت و اعتماد ائمه به اوست.پاکی و شرافت نسب: او نوه امام حسن (ع) و داماد امام حسین (ع) بود و از این رو، پاکی و شرف نسبی او بر کسی پوشیده نیست.راوی حدیث: حسن مثنی از راویان احادیث اهل بیت ع استقیام علیه ظلم: او در شورش علیه حجاج بن یوسف ثقفی شرکت کرد. باز تاکید می کنم که این قیام، نه بر اساس «امامت» ابن اشعث، بلکه بر اساس روحیه پاک‌باز و عدالت‌خواه او برای مبارزه با ظلم و فساد حاکم بود. کسانی که این اقدام او را انحراف می‌دانند، گویا فراموش کرده‌اند که مبارزه با ستم، جوهره دینداری است و ائمه (ع) نیز همواره پیروان خود را به این امر تشویق می‌کردند.وای به روزی که ما قاضی باشیم!نکته پایانی و تلخ این است که امر امامت، به وضوح امروز برای ما روشن نبوده است و حتی در میان فرزندان ائمه نیز گاهی برداشت‌ها متفاوت بود و بعضا مواجهه هایی تلخ و شیرین بین ائمه و سایر امام زادگان گزارش شده.این تفاوت‌ها را نباید به معنای دشمنی و انحراف دانست، بلکه باید آن‌ها را در بستر تاریخی خود تحلیل کرد.امّا وای به روزی که تقسیم بهشت و جهنم به دست ماها بیفتد! با این نگاه شتاب‌زده و غیرمنصفانه به تاریخ، شاید از هزاران انسان پاک‌نفس تنها چند نفر را مستحق بهشت بدانیم. این بی‌احتیاطی در قضاوت، به همان اندازه که به شخصیت‌های تاریخی آسیب می‌زند، به باورهای دینی ما نیز لطمه می‌زند. پس بیایید دست از قضاوت‌های بی‌رحمانه برداریم و در امور مربوط به اهل‌بیت (ع)، به جای تندی و تعصب، به قول افراد متخصص در این زمینه رجوع کرد. واقعا عجیب است که از دکتر محمدابراهیم آیتی که شهید مطهری در زمینه تاریخ اسلام او را مرجع رجوع خود می دانست به چه کسانی رسیده ایم!!! باید حسابی حواس جمع بودمراجعه کنیم سِد جواد سِد جواد Mon, 18 Aug 2025 22:24:33 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%AF%D8%B1-%D8%BA%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D9%90-%D9%86%D8%B8%D9%85-bqgqggdpnz7p میشه برایم سؤال بود که علی (ع)، این مرد بزرگ الهی، چرا در آخرین لحظات عمرش دست روی کلمه «نظم» گذاشت. تقوا را همه کم‌وبیش شنیده‌ایم و از زبان خطبای محترم در جاهای مختلف، از مسجد محل تا نماز جمعه و تلویزیون، به گوشمان خورده است؛ اما اینکه نظم در کنار تقوا بیاید، عجیب است، نیست؟روشن است که وقتی آدمی در لحظات مرگ است و دستش از همه جا کوتاه، آنچه در درون دارد بیرون می‌ریزد. دغدغه‌ها، وصیت‌ها، اعتراض‌ها و حتی کینه‌ها. خیلی به آن لحظه فکر می‌کنم و عجیب است که آدم‌های خیلی بزرگ و آدم‌های حقیر در همین لحظات شناخته می‌شوند.اما علی (ع)، این بلندنظر بلندهمت که تمام هفت شهر عشق را طی کرده، در آخرین لحظات در کنار خانواده، از تقوا و نظم می‌گوید. گویی نسبت به خانواده‌اش و البته جامعه‌ای که با آن مواجه بوده، بیش از همه نگران این دو است.تقوا به کنار، اما نظم در بیان او تقریباً همین مفهومی را دارد که ما در هزار و اندی سال بعد دریافت می‌کنیم. نظم داشته باش؛ یعنی وقت پرت نداشته باش، برای کارهایت حساب‌وکتاب داشته باش، همه چیز را سر جای مناسبش قرار بده، انرژی‌ات را هدر نده و از تمام توانت استفاده کن، و ساختار داشته باش.دنیای آرمانی من، یا تو بگو ایران آرمانی من، ایرانی است که شما نظم را در کوچه و بازارش می‌بینی. وقتی صبح از خانه بیرون می‌آیی، تناسب و تعادلی ناشی از همین نظم می‌بینی و صفا می‌کنی. یک مثال بزنم: دیشب همسرم ماکارونی بار گذاشته بود که یک‌دفعه گاز رفت، بدون هیچ اطلاع قبلی. بعد دیدم از شیشه در ورودی خانه، چیزی شبیه آژیر گردان به چشمم می‌خورد. اینها همه همراه شد با کوبیده‌شدن چیزی بر در ورودی خانه که باعث ترس خانواده شد. رفتم ببینم چه شده که دیدم بله! مأمور محترم اداره گاز، ماشین محترم‌تر اداره گاز را در کوچه ما و تنگ ماشین من پارک کرده و دوسوم کوچه را سد کرده. یک ماشین از بالای کوچه و دو ماشین پایین کوچه معطل مانده‌اند و این بنده خدا در حال تعمیر نشتی علمک گاز است.دقت کنید که این اتفاق بدون هیچ نوع اطلاع قبلی رخ داد؛ یعنی این بزرگوار دقیقاً زمان پخت شام و ساعتی که مردم از سر کار برگشته‌اند و قصد حمام رفتن دارند، در یک اقدام چریکی این واقعه را رقم زد. بعد معترض بود که مردم آژیر را می‌بینند ولی باز می‌آیند، انگار تقصیر مردم است و این بزرگوار نمی‌توانست کمی بالاتر پارک کند تا مشکل ایجاد نشود. خلاصه به من گفت شما دنده‌عقب بگیر و از کوچه برو بیرون و منِ اسکول هم دنده‌عقب گرفتم و کمی که رفتم، مسیر قفل شد و شما پیدا کنید پرتقال‌فروش را!تازه بعد از این حماسه باشکوه، من ماندم و آبگرمکن زمینی متعلق به دهه هفتاد یا هشتاد و جهاد من برای روشن‌کردن دوباره آن و تلاش برای نمردن در این مسیر و خفه‌نشدن در خانه!همین‌جا به یکی دیگر از تراژدی‌های این روزها اشاره کنم. رسم شده شما مراجعه کنی به اداره‌های مختلف، از پست‌بانک تا خود بانک و...، با این جمله مواجه بشوی که «کارمند محترم در مرخصی است و هفته بعد می‌آید!» عجیب است که وقتی این جمله از دهان کارمند بیرون می‌آید، مثل ورد هری‌پاتر معجزه می‌کند؛ یعنی تقریباً مکالمه تمام می‌شود و شما سِحر می‌شوی! با دست از پا درازتر برمی‌گردی خانه و در جواب سؤال‌های خانگی می‌گویی: خب کارمند محترم مرخصی بود، ان‌شاءالله هفته بعد!و کسی نیست به این توجه کند که بر اساس قانون مصوب کشور، هر کارمندی که به هر دلیلی به مرخصی می‌رود، کارهای او نباید روی زمین بماند. اما چه قانونی؟ این جمله جادویی چنان سِحرآمیز است که هیچ کس به یادش نمی‌آید که برای هر کارمند، باید یک جانشین وجود داشته باشد. کسی باید پرونده‌ها را پیگیری کند، پاسخگوی مردم باشد، و اجازه ندهد چرخ زندگی مردم به خاطر نبود یک نفر از حرکت بایستد. این اتفاقات، چیزی نیست جز مصداق بارز بی‌نظمی.شاید علی (ع) در آن لحظات آخر، به همین مسائل فکر می‌کرد. به اینکه چه می‌شود اگر نظم نباشد؟ نتیجه آن، همان چیزی است که من و شما هر روز در زندگی‌مان می‌بینیم: نظم در جامعه نباشد، زندگی مردم مختل می‌شود. نظم در کوچه نباشد، گاز خانه‌ات قطع می‌شود و مجبور می‌شوی با یک آبگرمکن قدیمی سر و کله بزنی. نظم در اداره نباشد، کار تو معطل می‌ماند و باید هفته‌ها منتظر بمانی.بزرگی علی (ع) در این است که فقط به معنویات و تقوا اکتفا نکرد، بلکه به زیرساخت‌های یک جامعه سالم هم توجه داشت. او می‌دانست که حتی با داشتن بالاترین درجات تقوا، اگر نظم نباشد، جامعه فلج می‌شود. باز خود دانی! سِد جواد سِد جواد Thu, 07 Aug 2025 17:59:19 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D9%86%D9%82%D8%AF%DB%8C-%D8%A8%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%AF%D9%87-%DB%8C-%D8%B9%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AA%D9%85%DB%8C-tdbmq9jyadfb چند سالی است که با کتاب عادتهای اتمی محشورم و امروز تصمیم گرفتم مختصری از آنچه در ذهن درباره این کتاب دارم را به نگارش در آورم. این کتاب روی قدرت تغییرات کوچک و عادت‌های ریز برای رسیدن به موفقیت‌های بزرگ تأکید داره. ایده اصلی اینه که با بهبودهای یک درصدی روزانه، می‌تونید در بلندمدت نتایج فوق‌العاده‌ای بگیرید.این کتاب واقعاً نکات ارزشمندی داره و برای خیلی‌ها مفید بوده. اما امروز می‌خوام از دیدگاه دیگه‌ای بهش نگاه کنیم و ببینیم آیا تمرکز صرف روی عادت‌های ریز همیشه بهترین رویکرد است؟ ، و با اجازه بزرگترا در مقابل، قصد دارم تا ایده "عادت‌های چکشی" یا همان "اقدامات بزرگ و هدفمند" را مطرح کنم.پیش‌فرض اصلی "عادت‌های اتمی": قدرت تغییرات یک درصدیشاید مهمترین پیش‌فرض کلیدی کتاب "عادت‌های اتمی" اینا هستند:بهبودهای کوچک و پیوسته، منجر به نتایج بزرگ می‌شوند. جیمز کلیر می‌گه اگه هر روز فقط ۱ درصد بهتر بشی، در طول یک سال ۳۷ برابر بهتر میشی. این ایده روی ایجاد سیستم‌ها و فرآیندهای کوچک تمرکز داره که به مرور زمان، نتایج چشمگیری رو رقم می‌زنن.عادت‌ها، خودکار و ناخودآگاه هستند. کتاب بر این تاکید داره که هدف اصلی ایجاد عادت، اینه که اونقدر تکرارش کنیم تا به یک رفتار ناخودآگاه و بدون نیاز به اراده تبدیل بشه."سیستم" مهم‌تر از "هدف" است. کلیر معتقده که به جای تمرکز بر اهداف، باید روی ساخت سیستم‌هایی تمرکز کنیم که ما رو به اهدافمون می‌رسونن.نقدی بر لزوم تمرکز صرف بر عادت‌های ریزدرست است که عادت‌های اتمی می‌توانند بسیار قدرتمند باشند، اما این رویکرد در همه شرایط و برای همه اهداف بهترین نیست و چالش‌هایی نیز دارد که لزوم شخصی سازی این قبیل از نوشته جات را بیشتر جلوی چشم می آورد:نادیده گرفتن اهمیت "اقدامات بزرگ و اولیه":نقد: گاهی اوقات، برای شروع یک مسیر جدید یا رسیدن به یک هدف بزرگ، نیاز به یک "جهش اولیه" یا یک "ضربه چکشی" داریم، نه صرفاً تغییرات ریز.مثلاً برای شروع یک کسب‌وکار جدید، خرید تجهیزات اولیه، اجاره دفتر یا استخدام اولین کارمند، اقدامات کوچکی نیستند. اینها اقدامات بزرگ و هدفمند هستند که مسیر را باز می‌کنند.مثال: فرض کنید شما می‌خواهید یک وزن قابل توجهی کم کنید (مثلاً ۲۰ کیلوگرم). شروع با "۱ درصد بهتر شدن" ممکن است به معنی اضافه کردن ۵ دقیقه پیاده‌روی روزانه باشد. این خوب است، اما شاید لازم باشد در کنارش یک تغییر اساسی در رژیم غذایی ایجاد کنید یا ثبت‌نام در یک باشگاه را شروع کنید. اینها اقدامات چکشی و بزرگتری هستند که موتور تغییر را روشن می‌کنند.عدم کافی بودن برای اهداف بزرگ و فوری:نقد: برای برخی اهداف که نیاز به سرعت و تعهد بالا دارند، اتکا به تغییرات یک درصدی ممکن است کافی نباشد یا حتی کند باشد.مثال: اگر شما در حال آماده شدن برای یک ماراتن در سه ماه آینده هستید و قبلاً هیچ ورزشی نکرده‌اید، اضافه کردن ۱ درصد تمرین روزانه شما را به خط پایان نمی‌رساند.شما نیاز به یک برنامه تمرینی فشرده و متعهدانه دارید که شامل ساعت‌ها دویدن در هفته باشد، نه فقط چند دقیقه اضافه. اینجا نیاز به یک "عادت چکشی" از نوع تمرینات سنگین و هدفمند دارید.غفلت از "انگیزه اولیه" و "تعهد شدید":نقد: در حالی که عادت‌های اتمی به پایداری کمک می‌کنند، اما ممکن است عامل اولیه "انگیزه شدید" یا "تعهد عمیق" را که افراد را به سمت شروع یک کار بزرگ سوق می‌دهد، نادیده بگیرند. گاهی اوقات، یک چالش بزرگ و یک تعهد آشکار می‌تواند انگیزه بسیار قوی‌تری برای شروع و ادامه باشد.مثال: چالش‌هایی مثل "۷۵ روز سخت" (75 Hard Challenge) یا "۱۰۰ روز کدنویسی" (100 Days of Code) بر همین اساس طراحی شده‌اند. اینها عادت‌های اتمی نیستند؛ بلکه اقدامات بزرگ، فشرده و هدفمندی هستند که نیاز به تعهد بالایی دارند و نتایج سریعی هم به همراه می‌آورند.ریسک ماندن در تصویر کوچک :نقد: گاهی اوقات تمرکز بیش از حد بر بهینه‌سازی‌های کوچک و یک درصدی، ما را از تصویر بزرگ‌تر و اقدامات واقعاً مؤثر غافل می‌کند. ممکن است درگیر بهبود یک درصد از کاری شویم که اصلاً در اولویت نیست.مثال: شما ساعت‌ها وقت صرف می‌کنید که مثلاً سرعت تایپ خود را یک درصد بهتر کنید، در حالی که مشکل اصلی در کار شما این است که اصلاً نمی‌دانید چه چیزی را تایپ کنید! گاهی اوقات لازم است به عقب برگردیم و یک اقدام بزرگ و استراتژیک بگیریم (مثلاً تعریف پروژه‌های بهتر) تا اینکه روی جزئیات کوچک تمرکز کنیم.معرفی "عادت‌های چکشی": اقدامات بزرگ، هدفمند و با استمراردر مقابل رویکرد "عادت‌های اتمی" که بر خرد کردن کارها به کوچک‌ترین واحدهای ممکن و خودکارسازی آنها تمرکز دارد، ایده "عادت‌های چکشی" را مطرح می‌کنیم:عادت‌های چکشی به اقدامات بزرگ، هدفمند و فشرده‌ای اطلاق می‌شوند که با تعهد و استمرار بالا، تغییرات سریع و قابل توجهی را در زندگی ایجاد می‌کنند. این عادت‌ها لزوماً "ریز" نیستند، بلکه نیازمند سرمایه‌گذاری زمانی، انرژی و اراده قابل توجهی در یک بازه زمانی مشخص هستند.ویژگی‌های عادت‌های چکشی:هدفمند و مشخص: این عادت‌ها معمولاً برای رسیدن به یک هدف بزرگ و واضح طراحی شده‌اند.نیازمند تعهد بالا: به دلیل بزرگی و شدت، نیاز به اراده و نظم بالایی دارند.ایجاد تغییرات سریع‌تر: پتانسیل ایجاد نتایج و تحولات قابل توجه در یک بازه زمانی نسبتاً کوتاه را دارند.شکستن الگوهای قدیمی: گاهی اوقات برای خلاص شدن از عادت‌های بد ریشه‌دار، به یک شوک و تغییر بزرگ نیاز داریم.ایجاد اعتماد به نفس: موفقیت در یک چالش بزرگ و فشرده، می‌تواند اعتماد به نفس فوق‌العاده‌ای برای ادامه مسیر به شما بدهد.مثال بارز: چالش ۷۵ روز سخت (75 Hard Challenge)یکی از بهترین نمونه‌های یک عادت چکشی، چالش 75 Hard است که توسط اندی فریسل (Andy Frisella) طراحی شده. این یک برنامه تناسب اندام و توسعه ذهنی ۷۵ روزه است که شامل این موارد می‌شود:دو جلسه تمرین روزانه ۴۵ دقیقه‌ای (یکی در فضای باز).رژیم غذایی سخت و بدون تقلب.نوشیدن حدود ۴ لیتر آب در روز.خواندن ۱۰ صفحه از یک کتاب غیرداستانی توسعه فردی.گرفتن عکس پیشرفت روزانه.عدم مصرف الکل و غذای ناسالم.چرا 75 Hard یک عادت چکشی است و نه اتمی؟شدت بالا: این چالش ۱ درصد بهتر شدن نیست؛ بلکه یک تغییر بزرگ و شدید در سبک زندگی است.تعهد بی‌وقفه: حتی یک روز عدم رعایت منجر به شروع مجدد چالش از روز اول می‌شود. این یک سیستم "همه یا هیچ" است که تعهد شما را به چالش می‌کشد.هدف بزرگ: هدف نهایی تنها تناسب اندام نیست، بلکه ساختن قدرت ذهنی، نظم و اعتماد به نفس است.نتایج سریع و محسوس: افرادی که این چالش را با موفقیت به پایان می‌رسانند، معمولاً تغییرات فیزیکی و ذهنی قابل توجهی را تجربه می‌کنند.سایر مثال‌ها برای عادت‌های چکشی:چالش‌های برنامه‌نویسی مثل "۱۰۰ روز کدنویسی": هر روز برای ۱۰۰ روز کد بنویسید، بدون وقفه.پروژه‌های "فشرده": مثل نوشتن یک کتاب در یک ماه (NaNoWriMo) یا راه‌اندازی یک وب‌سایت در یک هفته.تمرینات نظامی یا بوت‌کمپ‌های فشرده: که برای تغییرات سریع در آمادگی جسمانی و نظم طراحی شده‌اند.درنهایت، ترکیب رویکردها: اتمی برای پایداری، چکشی برای جهشنکته مهم اینجاست که "عادت‌های اتمی" و "عادت‌های چکشی" لزوماً متضاد نیستند، بلکه مکمل یکدیگرند.عادت‌های چکشی می‌توانند به شما یک شروع قدرتمند بدهند، شما را از رکود خارج کنند، و نتایج اولیه قابل توجهی ایجاد کنند که به شما انگیزه می‌دهند. آنها می‌توانند موتور اولیه تغییر را روشن کنند و شما را وادار به شکستن الگوهای قدیمی کنند.عادت‌های اتمی سپس برای پایداری و نگهداری این تغییرات در بلندمدت وارد عمل می‌شوند. بعد از یک دوره فشرده "عادت چکشی"، می‌توانید آن تغییرات بزرگ را به عادت‌های کوچک‌تر و قابل مدیریت‌تر تبدیل کنید تا در بلندمدت پایدار بمانند.مثال: شما چالش ۷۵ روز سخت را با موفقیت به پایان می‌رسانید (عادت چکشی). حالا که به نظم در ورزش و رژیم غذایی عادت کرده‌اید، می‌توانید این نظم را با ایجاد عادت‌های اتمی کوچک‌تر (مثل ۵ دقیقه کشش صبحگاهی، یا آماده کردن غذای سالم برای روز بعد) حفظ کنید و آن را به بخش جدایی‌ناپذیری از زندگی‌تان تبدیل کنید.نتیجه‌گیری: انتخاب ابزار مناسب برای هر هدفهمانطور که یک نجار برای هر کاری ابزار مناسب خودش را دارد، ما هم باید برای اهداف مختلفمان، رویکردهای مناسبی را انتخاب کنیم:برای تغییرات تدریجی، بهبودهای مستمر، و پایداری بلندمدت: عادت‌های اتمی فوق‌العاده‌اند.برای شروع‌های قوی، شکستن رکود، اهداف بزرگ و فوری، و ایجاد تحولات سریع: عادت‌های چکشی می‌توانند بسیار مؤثر باشند.گاهی اوقات لازم است با یک ضربه چکشی محکم شروع کنیم تا دیوار مقاومت را بشکنیم، و سپس با تغییرات اتمی و پیوسته، آن مسیر را پایدار نگه داریم و به سمت موفقیت‌های بزرگتر حرکت کنیم. سِد جواد سِد جواد Thu, 31 Jul 2025 14:15:16 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%B1%D8%A7%D8%B2%D9%90-%D9%86%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%86%D9%90-%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D8%B9-dtxnaakrw6kk به این فکر کرده‌اید که چرا گاهی اوقات، با وجود آشکارترین حقایق و درخشان‌ترین مسیرها، باز هم مسیری دیگر را برمی‌گزینیم؟چرا انسان، در مواجهه با کمالات بزرگ، گاهی به جای هم‌مسیر شدن، راهی جداگانه در پیش می‌گیرد؟راز این مساله، که ریشه‌هایی در روانشناسی و انتخاب‌های پیچیده انسانی دارد، در گفتگویی شنیدنی از زبان خلیل بن احمد فراهیدی، آن دانشمند کم‌نظیر سده دوم هجری، گشوده شده است.خلیل بن احمد فراهیدی (متوفی ۱۷۰ یا ۱۷۵ هجری قمری)، نه تنها یک ادیب، بلکه یکی از برجسته‌ترین و خلاق‌ترین دانشمندان تاریخ اسلام محسوب می‌شود.او بنیان‌گذار علم عروض (وزن شعر عربی)، واضع اولین فرهنگ لغت عربی (کتاب العین) و نظریه‌پرداز در علم نحو و موسیقی بود، خلاصه اسمش را و سوادش را تریلی نمی کشد.ابوزید نحوی از خلیل می‌پرسد:"چرا مردم، علی (علیه السلام) را رها کردند؟ کسی که نزدیکی‌اش به پیامبر (ص) نهایت نزدیکی بود، جایگاهش در میان مسلمانان بی‌بدیل بود، و فداکاری‌هایش برای اسلام، بی‌اندازه! مگر مقام او بر کسی پوشیده بود؟!"این پرسش، فقط یک سوال تاریخی نیست؛ پژواکِ پرسشی است که در زندگی همه ما وجود دارد، به عبارت دیگر ما در مواجهه با حقائق عالَم من جمله ولایت، ممکن است انتخابی اینگونه نماییم، پس باید حواس جمع تر شویم، بگذریم:چرا گاهی بهترین گزینه را انتخاب نمی‌کنیم؟چرا از قله‌های برتر و والاترین ایده‌ها، به سمت مسیرهای آشنا و راحت‌تر متمایل می‌شویم؟پاسخ خلیل بن احمد، این است:"غلبه کرد! به خدا قسم، نور او [علی] بر نورهای دیگران برتری دارد... اما مردم به کسانی که شبیه خودشان هستند، بیشتر تمایل دارند. مگر نشنیده‌ای که شاعر می‌گوید: 'هم شکل به هم شکل خود می‌پیوندد؛ آیا نمی‌بینی که فیل، فیل را می‌جوید؟'"خلیل، در این جمله، یک حقیقت کلیدی روانشناختی را برملا می‌کند: "علی (علیه السلام) در یک افق دیگر بود و فاصله‌اش خیلی زیاد بود."این جمله، سرآغاز یک تأمل جدی است:چالش فاصله ادراکی: وقتی کسی در اوج کمال و در افقی بسیار فراتر از درک عمومی قرار می‌گیرد، حتی اگر هم خیلی آدم حسابی باشد، فهم او و ارتباط گرفتن با او دشوار می‌شود.ما آدم‌ها، تمایل داریم با کسانی ارتباط برقرار کنیم که بتوانیم آن‌ها را بفهمیم؛ نه آنقدر دور که غریب باشند و نه آنقدر نزدیک که معمولی.وقتی این فاصله ادراکی زیاد می‌شود، انتخاب "راحت‌تر" و "آشنا‌تر" در نظر ما جذاب‌تر جلوه می‌کند.اینجاست که "انتخابِ خوبِ در دسترس"، بر "انتخابِ عالیِ دور از دسترس" غالب می‌شود. این پدیده، در بسیاری از ابعاد زندگی ما تکرار می‌شود:از انتخاب شغل و شریک زندگی گرفته تا پذیرش ایده‌های نو و تغییرات بزرگ.چالش میل به هم‌سنخی: طبیعت انسان به سمت هم‌سنخی و هم‌شکل بودن گرایش دارد. ما به سوی کسانی کشیده می‌شویم که شبیه ما فکر می‌کنند، شبیه ما زندگی می‌کنند، یا حداقل برایمان قابل درک‌ترند.یک رهبر الهی با کمالات بی‌حد و مرز، ممکن است برای انسان‌های عادی، به دلیل تفاوت فاحش در "شکل وجودی" و "افق فکری"، احساس بیگانگی ایجاد کند. اینجاست که ما ناخواسته به سمت کسانی می‌رویم که حس می‌کنیم بیشتر "ما" هستند، حتی اگر این انتخاب، به قیمت از دست دادن کمال حقیقی باشد.راهکار چیست؟چگونه می‌توانیم این "فواصل" را پر کنیم و به جای گریز از قله، به سوی آن حرکت کنیم؟تمرین برای "ارتقاء ادراک":اولین گام، پذیرش این واقعیت است که برای درک کمال، باید خود را بالا بکشیم. این به معنای مطالعه، تفکر، و تلاش برای فهمیدن ابعاد وجودی کسانی است که فراتر از ما هستند. برای فهمیدن کوه، باید صعود کرد، نه اینکه در دره ماند و کوه را رها کرد. پرورش ذهن و روح، ما را قادر می‌سازد تا افق‌های بلند را درک کنیم.شجاعت در انتخاب "ناآشنا":گاهی برای رسیدن به رشد، باید از دایره راحتی خود خارج شویم و به سمت چیزهایی برویم که شاید در ابتدا "آشنا" نیستند. انتخاب قله‌های کمال، نیازمند شجاعت برای پذیرش تفاوت‌ها و تلاش برای غلبه بر میل طبیعی به هم‌سنخی سطحی است. این شجاعت، در هر تصمیمی که ما را به سوی رشد و کمال سوق می‌دهد، ضروری است.بهره‌گیری از واسطه‌ها و اهل فنّ:برای درک کمالات پیچیده، نیاز به راهنمایانی داریم که بتوانند این "فاصله ادراکی" را برای ما کمتر کنند. این راهنماها می‌توانند معلمان، اندیشمندان اسلام شناس، یا کسانی باشند که خود راهی به سوی آن قله‌ها پیموده‌اند و قادرند زبان کمال را به زبان ما ترجمه کنند. جستجو برای چنین راهنمایانی، قدمی حیاتی است.کشف "هم‌شکلی حقیقی":باید درک کنیم که هم‌شکلی واقعی، نه در ظاهر یا عادت‌ها، بلکه در "هدف" و "ارزش‌های" مشترک نهفته است. اگر هدف ما رسیدن به کمال است، آنگاه والاترین انسان‌ها و متعالی‌ترین ایده‌ها، "هم‌شکل" حقیقی ما هستند، حتی اگر در ظاهر و افق فکری متفاوت باشند. این بصیرت، مسیر ما را روشن‌تر می‌کند.بد نیست یک بار هم که شده، موضوع را لز این زاویه دید ببینیم و بررسی کنیم و خود را در این زمینه مَحَک بزنیم. یعنی «آیا شجاعت انتخابِ بزرگ را داریم؟!»فراموش نمی کنم که یکی از اساتید از این حرف می زد که مدت ها «اپانیشادها» را می خوانده و لذت می برده یا بیانات «لائوتسه» ی چینی را که بسیار عالی هستند و به درد بخور، ایشان می گفت مقداری که گذشت از خودم پرسیدم: چرا خیلی جذب این دو شده ام؟! و فهمیدم بخاطر این است که این ها به افقی که من در آن هستم نزدیکترند و سراغ نهج البلاغه (مثلا) نمی روم، چرا؟؟ چون او در یک ساحت دیگر است. و بعد از این ایشان می گفت که با همه احترامی که هنوز برای آنها قایلم، از آنها عبور کردم... سِد جواد سِد جواد Thu, 12 Jun 2025 16:09:11 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%A8%D9%8F%DA%A9%D9%8F%D8%B4-%D8%A8%DA%A9%D9%8F%D8%B4-x9lhusazv1p1 تذکر:" دیشب جایی دعوت بودم و خلوتی و توجهی دست داد و حاصلش این چند بیت بود، گفتم بد نیس این را به اشتراک بگذارم، البته اسکلت اشعار را در آن میهمانی کذائی ساختم و بعد رویش کار کردم تا این شد که هست با این همه نقص"به تیغ خود بکش مرا، بکش بکش که راضیمجدا نما سر مرا، جدا نما که راضیمو میل کشتنم اگر، هنوز در دلت نبودنشان بزار و قیمتی بنه به من، که راضیممیان دشمنانِ خود، خجل مکن مرا، بیانشانه هم نشد نشد، به یک کِرِشمه راضیمخیال وصل تیغ تو، چکامه ایست دلرباچه حاجتی به نغمه ها، به این چکامه راضیمجهانِ پر صدا مرا، فسرده کرد و بینوااز این جهان پُر صدا به یک نظاره راضیمگناه هر دقیقه ام، قرین توبه ایست نابدر این مسیر پُر گنه، به این اِنابه راضیمبه پند پیر میکده، سکوت شد قرین منتو نشنوی صدای من، بکش بکش که راضیمو کشتگان این سرا، برندگان عالَمندبه تیغ خود بکش مرا، بکش بکش که راضیم«عجب بکش بکشی!» سِد جواد سِد جواد Thu, 12 Jun 2025 11:33:02 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%AA%D9%8F%D9%81-%D8%A8%D9%87-%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%84%DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C-xi3abszlv4lm من آدم بی ادبی نیستم ولی واقعا داغ کردم و عصبی ام.تف به کمالگرایی! آره، درست شنیدید. تف. اونم از ته دل. از اون تف‌هایی که دیگه حال نداری آب دهنت رو هم قورت بدی و مستقیم می‌فرستی سمت اون قلّه ی دست‌نیافتنی که مثل یه کابوس هر شب و روز تو گوشت وز وز می‌کنه: "بیشتر تلاش کن! بهتر باش! کامل باش!"نمی‌دونم برای شما هم پیش اومده یا نه، ولی من دیگه از این کمالگرایی لعنتی خسته شدم. از اینکه برای یه کار ساده، ساعت‌ها وقت می‌ذارم و آخرش هم با یه حسرت بزرگ از نتیجه نهایی فاصله می‌گیرم. از اینکه پروژه‌های بزرگ زندگیم رو به تعویق می‌ندازم، چون ته دلم می‌دونم هر چقدر هم تلاش کنم، اون چیزی که "باید" باشه، نمی‌شه.واقعاً کی این واژه "کامل" رو اختراع کرد؟ اصلاً چی هست این کمال؟ یه موجود فضایی با ۱۰ تا دست و پا که همزمان هم داره ویولن می‌زنه، هم ماراتن می‌دوئه و هم یه پایان‌نامه دکترا می‌نویسه؟ آخه مگه می‌شه؟ چرا باید اینقدر خودمون رو آزار بدیم برای چیزی که از اساس وجود نداره؟من دیگه نمی‌تونم. نمی‌تونم هر عکسی که می‌گیرم رو ساعت‌ها ادیت کنم تا یه لکه‌ی ریز هم توش نباشه. نمی‌تونم هر متنی که می‌نویسم رو انقدر بازنویسی کنم تا مبادا یه کلمه جابه‌جا باشه. نمی‌تونم هر ایده‌ای که به ذهنم می‌رسه رو تا مرحله نابودی تحلیل کنم، چون ممکنه "کامل" نباشه.می‌دونید، خنده داره. ما انقدر به دنبال کمالیم که از خود زندگی جا می‌مونیم. از لذت لحظات ساده، از اشتباهات قشنگی که باعث رشد می‌شن، از نقص‌هایی که ما رو منحصربه‌فرد می‌کنن. ما داریم یه مسابقه رو می‌بازیم، چون اصلاً خط پایانی وجود نداره!پس : مرگ بر کمالگرایی! من دیگه حاضر نیستم برده این واژه پوچ باشم. می‌خوام زندگی کنم، با تمام نقص‌ها و اشتباهاتم. می‌خوام بخندم، حتی اگه خنده‌هام "کامل" نباشن. می‌خوام بنویسم، حتی اگه غلط املایی داشته باشم. می‌خوام باشم، همین‌طور که هستم. نه اون‌طور که "باید" باشم. میخام زندگی کنم با همه نقص هام سِد جواد سِد جواد Tue, 10 Jun 2025 22:01:13 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7-lldlk0wn7h7v مدت هاست عجیب احساس تنهایی میکنمگاهی احساس یک وصله ناجور را دارم، شبیه یک بیگانه بین کلّی شبیه هم، شاید مثل " ایتی" در زمین!اگر با این احساس پیش مشاور جماعت بروم (با همه احترام) ممکن است کلّی برچسب به آن بچسبانند و در گوشه ای از قفسه بیماری های روانی متداول بچپانند و کار را تمام کنند! روی همین حساب است که من ضمن احترام به این طبقه شریف، زیاد اعتمادی به ایشان و طریقتشان ندارم.آدم ها را که زیارت میکنم غالبا خوبند، دقیق که می‌شوم می بینم: برخی زیاد حوصله ندارند و عجله دارند که زود بروند و به کامشان برسند، برخی خشمگینند و زیاد نمیشود سمتشان رفت، عده ای خیلی طنازند و همش می خندند، به هر چیز با ربط و بی ربط و برخی هم بی تفاوتند، انگار آمده اند کارشان را بکنند و بروند و تو برایشان وجود نداری و کاری به کارت ندارند، و معدودی هستند که واقعا روم به دیوار " لاشی" اند، یعنی اندک شرف و انسانیتی در وجودشان یافت نمیشود، انگار هر چه استعداد داشته اند در بدذاتی به فعلیت رسانده اند، خب این هم هنری است!و سرم را که خوب می چرخانم آدمی که در نخ موضوعات مهم باشد، زیاد نمی بینم، همان‌ها که مثل کیمیا نایابند و اصل جنسند از نظر من، همان کسی که سر در گریبان تفکر فرو برده باشد و سرش آنجا گیر کرده باشد است، بله او را هنوز پیدا نکرده ام، البته غیر از یکی دو نفری که رسم روزگار غدار این بود که فاصله بیندازد بین ماها!اینجور وقت ها آدم کلّی چیز را امتحان می کند، بلکم خلاص شود از این مخمصه نکبت، برخی از خوبهایش را عریضه می کنم:مثلا پرخوانی و ادای کِرم کتاب را در آوردننوشتن افراطیفیلم و سریال دیدنحرّآفی و ...و خلاصه کلّا هر چیزی که یک دنیای موازی برایش بسازد و خلسه ای بیافریند برای رستن از این گردونه ولی خب نمی شود با چیزهای بدلی به پیشواز این تنهایی رفت.حقیقت این است که تمرین لازم است تا با این تنهایی مواجه شویم، من به عقلم میرسد که تمریناتی برای توسعه فهم به آن جاهایی که در نگاه بدوی چیزی حسابشان نمیکنیم ولی واقعیت دارند و هستند و اثرگذارند درست مثل زمینی که روی آن پا میگذاریم امّا از آنها دریافتی نداریم، چرا؟ چون نوک پیکان توجهات ما صرف چیزهای دیگر شده است و طبیعی است که قاعده عالم این است که به هر چه توجه کنی بیشتر شبیه آن می شوی، مبهم حرف میزنم ولی واقعیت این است که اگر سربسته نگویم حرفم به درد نمیخورد، البته اگر الان به درد بخور باشد!!شاید این تنهایی صدای رنج فطرت من است که پدرش درآمدهشاید جوابش، یعنی جواب اقناعی اش لمس غیب است و غرقگی در ملکوت عالَمشاید دوایش به پیشواز رازهای مگوی عالَم رفتن استشاید درمانش " سکوت" و مثل شیداها به آیه های زیبای دنیا، نگریستن استشاید، نمی دانم! جواب قرص و محکمی ندارم" ولی جذابیت این احساس مگو و چالشهایش به همین است که مواجهه با آن، زیاد به فکریات و استدلال شکل و دوم و احتجاج ... نیست به دل است و تحرک آن و بالا و پایین رفتنشمن یکی با خودم قرار گ بخوردهیهات تنهایی ش شود ار این سِد جواد سِد جواد Tue, 10 Jun 2025 21:47:09 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%B9%D8%B0%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85-%D8%AC%D9%84%D8%B3%D9%87-qhj0nfq2h8h8 به هر چه معتقدید اجازه بدید نفسی بکشیم از این همه «جلسه». می‌دونید چیه؟ ما کار نمی‌کنیم، ما جلسه می‌گذاریم که به این نتیجه برسیم که چرا کار نکردیم! مثل سیزیف، هر روز تخته سنگ جلسات بی‌نتیجه رو هل می‌دیم بالای کوه، فقط برای اینکه فردا دوباره قل بخوره پایین و دوباره از نو شروع کنیم.اوضاع از این قراره که صبح با هزار امید و آرزو می‌آییم سر کار. لبخند می‌زنیم، قهوه می‌خوریم، بعد چی؟ «بریم جلسه؟». و اینجاست که فاجعه آغاز می‌شود. وارد اتاقی می‌شیم که بوی چای سرد و ته مانده شیرینی‌های جلسه قبلی می‌ده. بعد یکی شروع می‌کنه به حرف زدن. حرف زدن درباره حرف‌هایی که قبلاً هزار بار زده شده. اسلایدهای پاورپوینتی که رنگ عوض می‌کنن ولی محتواشون همونه. مثل اینه که فیلم «دوباره، دوباره، دوباره» رو می‌بینیم، منتها این بار با بازیگرای متفاوت و دیالوگ‌های تکراری‌تر!بعد از دو ساعت که شبیه دو سال می‌گذره، احساس می‌کنیم یه کار مهم انجام دادیم. چرا؟ چون نشستیم. نفس کشیدیم. پلک زدیم. حتی شاید یه خودکار هم چرخوندیم! این احساس «اشباع از جلسه» یه دروغ بزرگ و چرب و چیليه که مغز ما رو می‌پیچونه. فکر می‌کنیم چون توی جلسه بودیم، پس مثمرثمر بودیم. غافل از اینکه تنها چیزی که ثمر داده، یه لیست بلندبالا از کارهای نکرده و قرارهای جدید برای «جلسه بعدی» است.قهرمانان پوشالی و فتوحات کاغذیجالب اینجاست که بعضی‌ها تو همین جلسات بی‌مغز، تبدیل به قهرمان می‌شن. با اعتماد به نفس کاذب، نظرات تکراری رو با لحن جدید بیان می‌کنن، از «سینرژی» و «پارادایم شیفت» حرف می‌زنن و آخر سر هم یه جمع‌بندی خشک و خالی تحویل می‌دن که فقط باعث می‌شه همه احساس کنن به جای حل مشکل، فقط داریم صورت مسئله رو خوشگل‌تر می‌کنیم. بعد با همون حس رضایتِ پوشالی، می‌ریم سراغ میز کارمون و منتظر «جلسه بعدی» می‌مونیم تا دوباره به همین چرخه‌ی باطل برگردیم.تا کی می‌خوایم دور خودمون بچرخیم و به جای اینکه آستین بالا بزنیم و واقعاً کار کنیم، فقط انرژی‌مون رو تو اتاق‌های کنفرانس حروم کنیم؟ وقتشه اگه عرضشو داریم و آرمان‌گراییمون رو در مسلخ جلسات ذبح نکردیم، به کارهای واقعی برگردیم! یا نه... شاید بهتره یه جلسه بذاریم تا در مورد این موضوع صحبت کنیم؟! سِد جواد سِد جواد Mon, 02 Jun 2025 20:33:55 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%AE%D8%B4%DA%A9%D9%87-%D9%85%D9%82%D8%AF%D8%B3%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-bif7ffmhphrn روابط اجتماعی و حضور فعال در میان مردم، ستون فقرات زندگی مؤمنانه و ابزاری برای رسیدن به قرب الهی است. اما گاهی اوقات، رویکردی به دین پیدا می‌کنیم که ما را از این حقیقت اساسی دور می‌سازد. این رویکرد، که از آن با عنوان "خشک‌مقدسی در زندگی اجتماعی" یاد می‌کنیم، دین را به مجموعه‌ای از اعمال فردی و کناره‌گیری از جامعه تقلیل می‌دهد. این طرز فکر، به جای اینکه ما را به سیره نورانی اهل بیت (ع) نزدیک کند، فاصله‌ای عمیق میان ما و تعالیم اصیل ائمه اطهار ایجاد می‌کند.این نوع از خشک‌مقدسی چیست و چه آسیبی می‌زند؟خشک‌مقدسی را در یک نگاه، می‌توان در بالا بردن برخی موضوعات درجه دوم و غفلت از ابعاد اجتماعی دین خلاصه کرد. در این رویکرد:اهمیت بخشیدن بیش از حد به جزئیات فرعی: گاهی بر سر مسائلی که از نظر جایگاه شرعی در درجه دوم قرار دارند، پافشاری بیش از حد می‌شود؛ در حالی که ابعاد کلیدی‌تر و اساسی‌تر دین، مانند حقوق مردم و حضور اجتماعی، مغفول می‌ماند.انحصار دین در مناسک فردی: دین را تنها به نماز و روزه و عبادات شخصی محدود می‌دانیم و از نقش سازنده دین در جامعه، روابط انسانی و حل مشکلات عمومی و مبتلا به که ما را عملا فلج کرده غافل می‌شویم.فاصله گرفتن از جامعه به بهانه آلودگی‌ها: به این دلیل که جامعه پر از خطا و گناه است، یا افراد اشتباهاتی دارند، خودمان را کنار می‌کشیم. این کناره‌گیری، عملاً میدان را برای نروییدن خوبی‌ها و گسترش ناهنجاری‌ها باز می‌گذارد.عدم تحمل ناهنجاری‌هایی که در خانواده و دوستان و ... می بینیم: به جای تلاش برای اصلاح یا حتی تحمل موقت برخی خطاها در مسیر انجام وظایف بزرگ‌تر، صورت مسئله را پاک می‌کنیم و از موقعیت فرار می‌کنیم.این رویکرد، درست نقطه مقابل سیره اهل بیت (ع) است. امامان ما، خودشان همیشه در بطن جامعه بودند و مردم را نیز به حضور فعال و مؤثر در آن ترغیب می‌کردند. آن‌ها از مردم جدا نمی‌شدند؛ بلکه در کنار مردم زندگی می‌کردند، به مشکلاتشان رسیدگی می‌کردند و حتی در مراسم کسانی که شاید هم‌عقیده آن‌ها نبودند، شرکت می‌جستند.آسیب‌های خشک‌مقدسی:انزوای مؤمنین: دیندار واقعی را گوشه‌نشین می‌کند و او را از تأثیرگذاری مثبت در جامعه بازمی‌دارد.تضعیف جامعه دینی: وقتی مؤمنین از هم جدا شوند و به مسائل اصلی جامعه بی‌توجه باشند، جامعه اسلامی قدرت و انسجام خود را از دست می‌دهد.تصویر غلط از دین: دین را خشک، بی‌روح، غیرمنعطف و بریده از واقعیت‌های زندگی نشان می‌دهد که این امر، خود به دین‌گریزی نسل جوان دامن می‌زند.کاهش همدلی و تفاهم: شکاف بین افراد را بیشتر می‌کند و مانع از درک متقابل و وحدت کلمه می‌شود.درس مهمی از امام باقر (ع) برای فهم بهتر این موضوع و مقایسه دینداری سطحی با دینداری عمیق اهل بیت (ع)، به روایت زیبای زراره از امام باقر (ع) توجه کنیم:ترجمه روایت:«زراره می‌گوید: من همراه امام باقر (علیه‌السلام) در تشییع جنازه مردی از قریش بودم. عطاء (یکی از فقها و علمای مشهور آن زمان) نیز در آنجا حضور داشت. ناگهان زنی شروع به فریاد زدن کرد. عطاء با ناراحتی گفت: "یا ساکت شو وگرنه ما برمی‌گردیم!" زن ساکت نشد و عطاء برگشت. من به امام باقر (علیه‌السلام) عرض کردم: "عطاء بازگشت." امام فرمود: "چرا؟" گفتم: "آن زن فریاد زد و عطاء گفت یا ساکت شو یا ما برمی‌گردیم، اما او ساکت نشد و عطاء برگشت." امام (علیه‌السلام) فرمود: "ما به راهمان ادامه دهیم. اگر ما هرگاه چیزی از باطل را در کنار حق دیدیم، به خاطر آن باطل، حق را رها کنیم، پس دیگر حق مسلمانی را ادا نکرده‌ایم؟" زراره ادامه می‌دهد: وقتی بر جنازه نماز خوانده شد، صاحب جنازه به امام باقر (علیه‌السلام) عرض کرد: "خداوند شما را رحمت کند، برگردید که ثواب خود را برده‌اید و شما توانایی پیاده رفتن زیاد را ندارید." امام (علیه‌السلام) از بازگشت خودداری کرد. من (زراره) به ایشان عرض کردم: "اجازه برگشت به شما داده شده و من هم سؤالی دارم که می‌خواهم از شما بپرسم." امام (علیه‌السلام) فرمود: "ادامه بده. ما که با اجازه او نیامدیم و با اجازه او هم برنمی‌گردیم. این (تشییع جنازه) یک فضل و پاداشی است که خودمان در پی آن بودیم و به همان اندازه که فرد جنازه را همراهی کند، بر آن اجر داده می‌شود."»مقایسه دینداری خشک‌مقدسانه با سیره اهل بیت (ع) در این روایت:برخورد با خطا و ناهنجاری: خشک‌مقدسی (نمونه عطاء): وقتی عطاء فریاد زن (که یک ناهنجاری رفتاری بود) را شنید، کل حضور خود در تشییع جنازه را که یک حق مسلمانی بسیار مهم بود، رها کرد و برگشت. این یعنی به دلیل یک خطای جزئی، یک کار بزرگ و پرثواب را کنار گذاشتن. این همان بالا بردن یک موضوع درجه دوم (آرامش ظاهری مراسم) و غفلت از یک بعد مهم اجتماعی دین (ادای حق مسلمانی) است.سیره اهل بیت (ع): امام باقر (ع) فرمودند: "اگر ما هرگاه چیزی از باطل را در کنار حق دیدیم، به خاطر آن حق را رها کنیم، دیگر حق مسلمانی را ادا نکرده‌ایم؟" این یعنی دین ما به ما می‌آموزد که خطاها و ناهنجاری‌ها نباید مانع از انجام وظایف و ادای حقوق اجتماعی ما شوند. ما باید بتوانیم با وجود کاستی‌ها و معایب، در جامعه حضور فعال داشته باشیم و از خیررسانی دست نکشیم.گسترش دایره ارتباطات و عبور از محدودیت‌ها: خشک‌مقدسی: غالباً افراد خشک‌مقدس دایره ارتباطات خود را بسیار محدود می‌کنند؛ فقط با کسانی معاشرت می‌کنند که کاملاً همفکر و هم‌عقیده آن‌ها هستند، چرا که غفلت از ابعاد اجتماعی دین، آن‌ها را به سمت انزوا سوق می‌دهد.سیره اهل بیت (ع): امام باقر (ع) در تشییع جنازه یک "مرد قریشی" (که لزوماً شیعه ایشان نبوده است) شرکت کردند. این نشان می‌دهد که اهل بیت (ع) برای ادای حقوق و انجام وظایف اجتماعی، به تفاوت‌های قبیله‌ای یا حتی مذهبی اهمیت نمی‌دادند. آن‌ها دایره ارتباطات خود را گسترده نگاه می‌داشتند تا بتوانند در جامعه حضور فعال و تأثیرگذار داشته باشند و همه ابعاد دین، از جمله ابعاد اجتماعی، را رعایت کنند.اخلاص و هدف‌مندی در عمل اجتماعی: خشک‌مقدسی: گاهی اعمال اجتماعی خشک‌مقدس‌ها، بیشتر برای جلب رضایت مردم یا حفظ ظاهر است. یا اینکه اگر کسی از آن‌ها خواست برگردند، فوراً برمی‌گردند چون انگیزه قوی و الهی ندارند. این ناشی از همان غفلت از عمق و اهداف والای اجتماعی دین است.سیره اهل بیت (ع): امام باقر (ع) حتی پس از اینکه صاحب جنازه گفت "برگردید"، باز هم بر ادامه مسیر تأکید کردند. فرمودند: "ما که با اجازه او نیامدیم و با اجازه او هم برنمی‌گردیم. این فضیلت و پاداشی است که خودمان در پی آن بودیم." این یعنی حضور ما در اجتماع و انجام کارهای نیک، باید از روی نیت خالص الهی باشد، نه صرفاً برای خودنمایی، کسب شهرت یا ترس از سرزنش. این اخلاص است که به اعمال اجتماعی ما ارزش و دوام می‌بخشد و آن را از سطح یک عمل سطحی به یک عبادت عمیق تبدیل می‌کند.واقعا که فاصله من و امثال من با آدم حسابی ها و افق دیدشان از زمین تا آسمان است! سِد جواد سِد جواد Sun, 01 Jun 2025 18:32:42 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%B3%D9%86%D8%AA-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%D8%B1%D9%88%DB%8C%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D8%AC%DB%8C%D8%A8-x7r7th4v6sf2 امسال، دوباره پدر شدم و یک دختر دیگر به زندگی من آمد. در کنار تمام شادی‌ها و سختی‌هایش، با پدیده‌ای مواجه شدم که همیشه در منطقه ما رایج بوده، اما حالا با چشم دیگری به آن نگاه می‌کنم: سنت بازدید از نوزاد تازه به دنیا آمده آمیخته با خرافات. مثلاً وقتی مهمان می‌آید، برخی می‌گویند: "باید نوزاد بیچاره را بیرون بیاوری تا نحسی روی او نیفتد، بعد من داخل شوم!" یا برای موهای سیخ‌سیخ دختر کوچکم می‌گویند: "باید برایش قربانی کنی، مثلاً یک خروس!"این حرف‌ها در نگاه اول عجیب به نظر می‌رسند، اما نشان می‌دهند که چطور باورهای ریشه‌دار اما بی‌اساس در فرهنگ ما جای گرفته‌اند. سؤال اینجاست: با چه منطقی؟ چرا؟ آیا عقل این را می‌گوید یا قرآن و روایات موید این مطلب هستند؟ برای من، که تلاش می‌کنم به دنبال حقیقت و رهایی از بند خرافات باشم، تفکیک عادات و رسوم من‌درآوردی از احکام و سنت‌های ریشه‌دار دینی یک ضرورت است.تقابل عقل، دین و خرافه: آزمون باورهای رایجاولین گام در مواجهه با چنین ادعاهایی، محک زدن آن‌ها با عقل سلیم است. آیا از منظر علمی و منطقی، ارتباطی بین نحسی وجود یک انسان (مهمان) و بیرون آوردن نوزاد از اتاق وجود دارد؟ یا آیا مدل موی نوزاد و نیاز به قربانی کردن یک خروس با هم مرتبط هستند؟ پاسخ قاطعانه منفی است. نه موی سیخ‌سیخ نوزاد (که می‌تواند تحت تأثیر عوامل ژنتیکی یا موقعیت در رحم باشد) و نه حضور یک مهمان در اتاق، هیچ ربطی به بدیمنی، نیاز به رفع بلا یا جلب شانس ندارند. این ادعاها، صرفاً باورهای خرافی هستند که فاقد هرگونه پایه علمی و منطقی‌اند. گام بعدی، رجوع به متون دینی معتبر (قرآن و روایات صحیح) است. آیا در قرآن کریم یا سنت و سیره معصومین (علیهم السلام) که چشمه زلال هدایت هستند، حتی یک اشاره کوچک به چنین موضوعی شده است؟ هرگز. در اسلام، قربانی کردن دارای جایگاه و فلسفه‌ای مشخص است؛ مانند قربانی حج، یا قربانی عقیقه برای سلامتی فرزند (که معمولاً پس از هفت روز و با آداب خاص انجام می‌شود و نه صرفاً برای مدل مو یا رفع نحسی مهمان!). هیچ‌یک از این موارد، مرتبط با ویژگی‌های ظاهری نوزاد یا نحسی افراد نیستند. همچنین، دین اسلام همواره به مهمان‌نوازی و اکرام مهمان تأکید فراوان دارد و هیچ‌گاه شرط و شروط خرافی برای ورود مهمان قائل نشده است. قبح پیروی از مشهورات: دام‌های پنهانمن، متوجه شده‌ام که انسان آگاه و سالک، نمی‌تواند به سادگی تسلیم مشهورات و عقل جمعی ناآگاه شود. مشهورات، هرچند ممکن است ریشه‌های کهنی داشته باشند و توسط افراد زیادی تکرار شوند، اما لزوماً منطقی یا صحیح نیستند. همانطور که امام علی (ع) می‌فرمایند: "حق را از روی مقدار و کثرت اهل آن نشناسید، بلکه حق را بشناسید تا اهلش را بشناسید." این فرمایش، نشان می‌دهد که پیروی کورکورانه از اکثریت، معیار حقانیت نیست.قبح پیروی از مشهورات من‌درآوردی برای من به عنوان یک انسان آگاه از چند جهت قابل بررسی است:آلوده شدن به شرک خفی: وقتی من به جای توکل بر خدا و استفاده از عقل، به چنین باورهای بی‌اساس پناه می‌برم و مثلاً نوزادم را از اتاق بیرون می‌کشم، در حقیقت بخشی از قدرت و تدبیر را از خداوند سلب کرده و به یک امر خرافی نسبت می‌دهم. این نوعی شرک خفی است که از توحید ناب فاصله می‌گیرد.هدر رفتن منابع و انرژی: انجام قربانی برای چنین دلایل بی‌اساسی، هدر دادن مال و وقت است. در حالی که همین منابع می‌توانند صرف امور خیر و واقعی، مانند کمک به نیازمندان، یا حتی خرید مایحتاج ضروری نوزاد شوند.تضعیف عقلانیت دینی: ترویج این نوع باورها در جامعه، به تدریج جایگاه عقل و تفکر منطقی را در فهم دین تضعیف می‌کند. دین اسلام، دین عقلانیت است و هرگونه تفکر غیرعقلانی و خرافی، به معنای دوری از جوهر دین است.تداوم چرخه خرافات: وقتی من به عنوان یک فرد آگاه نیز تسلیم چنین مشهوراتی می‌شوم، خود به تقویت و تداوم چرخه خرافات کمک می‌کنم. انسان سالک وظیفه دارد که نه تنها خود را از این قید و بندها رها کند، بلکه در حد توان، به آگاهی‌بخشی جامعه نیز بپردازد و به این "سنت‌های" بی‌اساس "نه" بگوید.البته چند مورد جزئی دیگر هم هست که برای پرهیز از اطاله بیشتر از آنها صرف نظر می کنم، در خانه مغز و روح و شخصیت من اگر کس است یک حرف بس است! سِد جواد سِد جواد Thu, 29 May 2025 10:25:23 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%B1%D9%8E%DA%AF%D9%90-%D8%B3%D9%81%D8%A7%D9%87%D8%AA-mujmptd877ko این روایت عمیق و پرمغز که می‌فرماید: "هلک من لیس له حکیم یرشده و ضل من لیس له سفیه یعضده" (نابود شد کسی که حکیمی ندارد تا او را هدایت کند و گمراه شد کسی که سفیهی ندارد تا او را یاری رساند)، به زیبایی اهمیت وجود دو نوع شخصیت در زندگی ما را روشن می‌کند: حکیم برای هدایت و سفیه برای حمایت. در حالی که بخش اول این روایت یعنی نیاز به راهنمایی حکیم به وفور مورد بحث قرار گرفته، بخش دوم آن که کمتر به آن پرداخته شده، دریچه‌ای جدید به سوی درک ضرورت حمایت و ترویج نیکی‌ها باز می‌کند.گمراهی بدون سفیه: ضرورت ترویج نیکی‌هابخش دوم این روایت، "ضل من لیس له سفیه یعضده"، به این نکته اشاره دارد که حتی افراد خوب و شایسته نیز بدون یاری و پشتیبانی یک "سفیه" ممکن است در گمنامی و گمراهی باقی بمانند. در اینجا، واژه "سفیه" به معنای منفی و مذموم آن به کار نرفته، بلکه منظور از آن کسی است که جسارت، بی‌باکی و شور و شوقی برای حمایت و ترویج دیگران دارد. این سفیه، لزوماً فردی خردمند و فیلسوف نیست، بلکه کسی است که با شور و اشتیاق و شاید با روش‌هایی غیرمتعارف، نام و نشان نیکان و شایستگان را بر سر زبان‌ها می‌اندازد و زمینه شکوفایی استعدادهایشان را فراهم می‌آورد.فرض کنید در جامعه‌ای، افراد با استعداد، خلاق و نیکوکاری وجود دارند که هر یک می‌توانند منبع خیر و برکت باشند. اما اگر کسی نباشد که آنها را معرفی کند، از کارهایشان بگوید، و استعدادهایشان را به دیگران بشناساند، این افراد در انزوا و گمنامی باقی می‌مانند. اینجاست که نقش "سفیه" آشکار می‌شود. سفیهی که می‌توان او را استعاره‌ای از "آدم‌های بی‌ترمز" دانست. آدم‌های بی‌ترمز، کسانی هستند که برای ترویج و حمایت از دیگران، هیچ مانعی سر راهشان نمی‌بینند. آنها با شور و حال، بدون حساب و کتاب‌های معمول، و شاید حتی با شیطنت‌های مثبت، این گوهرهای پنهان را به معرض نمایش می‌گذارند.متاسفانه، در بسیاری از جوامع، با وجود افراد فوق‌العاده و نیک‌اندیش، ما با "قحطی سفیه" روبرو هستیم. قحطی سفیهی که جرأت کند و نام نیکان را ببرد، از تلاش‌هایشان بگوید، و برای معرفی آنها از هیچ تلاشی فروگذار نکند. این کمبود، نه تنها به ضرر آن افراد نیکوکار است که از شکوفایی و دیده شدن باز می‌مانند، بلکه به ضرر جامعه‌ای است که از بهره‌مندی از استعدادها و خوبی‌های آنها محروم می‌شود.بخل نوین: از سکوت تا بخل در لایکاین سکوت و بی‌تفاوتی در قبال معرفی و ترویج نیکان، نوعی بخل نوین است. بخلی که نه در ندادن مال، بلکه در ندادن "نام" و "فرصت" به دیگران تجلی می‌یابد. ما به راحتی می‌توانیم در مورد ضعف‌ها و کاستی‌های دیگران حرف بزنیم، اما کمتر پیش می‌آید که با شور و شوق از خوبی‌ها و توانمندی‌هایشان یاد کنیم.این بخل در عصر دیجیتال، شکل جدیدی به خود گرفته: بخل در لایک. در دنیای امروز که شبکه‌های اجتماعی حرف اول را می‌زنند، یک "لایک" یا یک کامنت مثبت، می‌تواند حکم همان "فریاد سفیه" را داشته باشد. بسیاری از استعدادها، هنرمندان، نویسندگان، و فعالان اجتماعی، کار خود را در این فضا آغاز می‌کنند و تنها راه دیده شدنشان، حمایت و ترویج کاربران دیگر است. اما متاسفانه، می‌بینیم که حتی در فضای مجازی نیز، بخل ورزی رواج دارد. از ترس اینکه مبادا با یک لایک یا کامنت مثبت، کسی دیگر از ما بهتر دیده شود، یا اینکه حسادت و رقابت‌های ناسالم، مانع از تقدیر و تشکر ساده از کارهای خوب دیگران می‌شود. این "آدم‌های بی‌ترمز" در فضای مجازی هم کم پیدا می‌شوند. کسانی که بدون فکر کردن به سود و زیان شخصی، تنها به دنبال ترویج و بالا کشیدن کارهای خوب دیگران باشند.این بی‌تفاوتی و بخل در ترویج نیکی‌ها، چه در دنیای واقعی و چه در فضای مجازی، به مرور زمان باعث می‌شود که نیکی‌ها در سایه بمانند و افراد با استعداد، به دلیل عدم حمایت و معرفی، از رسیدن به جایگاه واقعی خود باز بمانند. این موضوع، نه تنها به ضرر آن افراد است، بلکه به ضرر جامعه‌ای است که از پتانسیل‌های بی‌نظیر آنها محروم می‌شود.بنابراین، روایت "ضل من لیس له سفیه یعضده" یک تلنگر جدی است. این روایت به ما یادآوری می‌کند که برای رستگاری و پیشرفت، تنها داشتن حکیم برای هدایت کافی نیست، بلکه به "سفیه"هایی نیاز داریم که با شور و اشتیاق و بدون بخل، نیکی‌ها را ترویج کنند و زمینه شکوفایی استعدادهای پنهان را فراهم آورند. بیایید سفیه یکدیگر باشیم و در این قحطی نوین، بخل نوین را کنار بگذاریم و با صدای بلند، نام نیکان و شایستگان را بر زبان آوریم. چه تلخ است که کوهی از علم و آگاهی ناب و اخلاق و عادات و آداب در اطراف ما حضور داشته باشند ولی چون دچار بخل هستیم دلمان نخواهد که جلو بیفتند.بد نیست که رَگِ سفاهتمان را بجنبانیم تا آدم حسابی ها، در جامعه گُم نشوند. سِد جواد سِد جواد Wed, 28 May 2025 23:40:57 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-%DA%A9%D9%8F%D9%86%D8%AA-%D9%85%D9%88%D9%86%D8%AA-%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D9%88-u4ks1p2fmaym در دل سیاهچال مخوف شاتو دیف، جایی که زمان در ایستایی دردناک خود محبوس شده بود، کشیش فاضل، آبه فاریا، گنجینه‌ای گرانبهاتر از طلا و جواهر به ادموند دانتس بخشید: دانش. اما این دانش، محصول انباشت بی‌هدف نبود. فاریا با تجربه‌ای عمیق و تأمل بسیار، عصاره‌ای از علوم و فلسفه را در اختیار شاگرد خود قرار داد. او به دانتس گفت: "من نزدیک به پنج هزار جلد کتاب در کتابخانه خود در رم داشتم؛ اما پس از چندین بار خواندن آنها، دریافتم که با صد و پنجاه کتاب به خوبی انتخاب شده، انسان اگر نگوییم خلاصه کاملی از تمام دانش بشری، دست‌کم هر آنچه را که یک انسان واقعاً باید بداند، در اختیار دارد."این جمله قصار فاریا، تلنگری است به رویکرد رایج در بسیاری از جریان‌های موسوم به "توسعه فردی" در عصر حاضر. در دنیای امروز، بمباران اطلاعاتی امری روزمره است. کتاب‌ها، پادکست‌ها، دوره‌های آموزشی آنلاین، سمینارها و محتواهای بی‌شمار در شبکه‌های اجتماعی، وعده بهبود و تحول فردی را می‌دهند. ذهنیت توسعه فردی‌گرا، اغلب فرد را به سمت مصرف هرچه بیشتر این محتوا سوق می‌دهد؛ ایده‌های نو، تکنیک‌های جدید، چکیده‌های کتاب‌ها و سخنرانی‌های انگیزشی، پیاپی در ذهن انباشته می‌شوند. اما آیا این تراکم اطلاعات لزوماً به "دانستن" و در نهایت "رشد" منجر می‌شود؟حکمت فاریا در تقابل آشکار با این رویکرد قرار می‌گیرد. او بر "انتخاب خوب" و "خواندن مکرر" تأکید دارد. این یعنی ارزش نه در تعداد عناوین خوانده شده یا دوره‌های گذرانده شده، بلکه در عمق فهم و هضم مطالب است. ذهنیت توسعه فردی امروز، گاهی قربانی توهم "دانستن" می‌شود. فرد احساس می‌کند با مصرف حجم زیادی از اطلاعات، در حال پیشرفت است، در حالی که این اطلاعات به ندرت فرصت نشستن، ریشه دواندن و تبدیل شدن به فهم عمیق و تغییر پایدار را پیدا می‌کنند.تراکم بی‌رویه اطلاعات می‌تواند منجر به فلج تحلیلی شود. دریایی از توصیه‌ها و راهکارها پیش روی فرد قرار می‌گیرد، اما عدم توانایی در اولویت‌بندی و انتخاب، او را از اقدام بازمی‌دارد. هر ایده جدیدی، جای ایده قبلی را می‌گیرد و هیچ‌کدام به مرحله اجرا و آزمون نمی‌رسند. این وضعیت، شبیه داشتن کتابخانه‌ای عظیم است که هرگز فرصت خواندن عمیق هیچ یک از کتاب‌های آن فراهم نمی‌شود.علاوه بر این، تمرکز بر کمیت به جای کیفیت در کسب دانش توسعه فردی، می‌تواند به سطحی‌نگری دامن بزند. افراد به دنبال "ترفندها" و "راه‌حل‌های سریع" می‌گردند و از پرداختن به مبانی و اصول عمیق‌تر غافل می‌شوند. این در حالی است که به قول فاریا، "فلسفه" که همان درک عمیق و ارتباط دادن دانش‌هاست، با انباشت صرف به دست نمی‌آید، بلکه نیازمند تأمل، ترکیب و عبور از سطح به عمق است.همانطور که دانتس با راهنمایی فاریا، تنها با ابزارهایی ابتدایی و دانشی گزینش شده توانست از زندان ذهن و جسم خود رها شود و بر سرنوشت خویش مسلط گردد، توسعه فردی حقیقی نیز نه در گرو انباشت سرگیجه‌آور اطلاعات، بلکه در گرو انتخاب آگاهانه منابع، تأمل عمیق بر آموخته‌ها و از همه مهمتر، به کار بستن آن‌ها در زندگی روزمره است. شاید زمان آن رسیده که در مواجهه با سونامی اطلاعات در حوزه توسعه فردی، به یاد حکمت کشیش پیر بیفتیم و به جای پر کردن انبار ذهن از هزاران عنوان سطحی، به دنبال "صد و پنجاه کتاب به خوبی انتخاب شده" خود باشیم؛ کتاب‌هایی که با خواندن مکرر و تأمل عمیق در آن‌ها، نقشه راه رهایی و تسلط بر خویشتن را برایمان روشن می‌کنند، این گوی و این میدان! سِد جواد سِد جواد Wed, 21 May 2025 22:59:16 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D9%85%D9%87%DB%8C%D8%A7%D8%B1-%D8%B9%DB%8C%D8%A7%D8%B1-do2bgobhheme امسال مهیار عیار رو دیدم.به دلم نشست.اهل فن نیستم و از چیزای تکنیکی سر در نمیارم.ولی فرهنگ پهلوانی و عیاری رو دوست دارم.چه شوالیه باشنچه ساموراییچه شرق چه غربهمه آدمای پهلوان و جوانمرد رو دوست دارند.به نظرم حتی اگه جامعه ای هدفش رو بازسازی این فرهنگ تعریف کنه حتی بدون رنگ های دیگهخیلی از مشکلاتش حل میشهدیدم اصناف هم در گذشته فتوت نامه داشتندمثلا فتوت نامه بنّآها با چند مادّه که همه باید بهش تعهد می دادنبد نیس که ماها هم فتوت نامه بنویسیممثلا:چشم پاکی، رسم من استزبانم به کلام زشت نخواهد چرخیدنماز اول وقت خواهم خواندهمیشه دیگران را اطعام خواهم کرداهل تحصیل معرفت خواهم بوددیگران را صادقانه دوست خواهم داشت و....این شاید پلّه اوّل است سِد جواد سِد جواد Sun, 12 Jan 2025 22:42:25 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%B6%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AF-dje9njepk2xg جبران خلیل جبران در کتاب پیامبر، قضیه جذابی را نقل می کند.اجمالش این است که پیامبر، مراجعین فراوانی داشت، مثلا کارگر می آمد، بقال می آمد، نانوا می آمد، زن می آمد و مرد و کودک و پیر و جوان و همه و همه از مسأله هایشان می پرسیدند و جواب می گرفتند و می رفتند. کشیش وقتی دید خلوت شده جلو رفت و گفت: کمی هم از دین می گفتی!پیامبر گفت: مگر چیزی غیر از دین هم گفتم.این کشیش و حال و هوایش حکایت حال ماهاست. من مخصوصا در حیطه مطالعات مربوط به توسعه فردی و به سازی و رشد به این نتیجه رسیدم که اگر حواسمان نباشد، مبتلا به نوعی خود ارضایی جدید می شویم. یعنی این کتاب را میخانیم و آن را هم میخوانیم و بادانسته ها صفا می کنیم و آخرش یک مثقال عمل و تغییر در کل زندگیمان دیده نمی شود، خب اسم این چیزی غیر از خودارضایی با دانسته هاست؟خلاصه اینکه: کشیش با خطابه و طرح مسأله های نو به نو صفا می کرد و میخاست پیامبر هم اینگونه باشد، در حالیکه بقال چیزی میخاست که گره کور زندگی واقعیش را باز کند و برای تغییر واقعی له له میزد.کمی اطراف خود را خلوت کنیم.ولع اطلاعات جدید را کنترل کنیم.گور کتابهای متعدد به درد نخور را از اطرافمان کم کنیم.واقعیت این است که اگر کتابی سه چهار سال در کتابخانه تان بوده و شما از آن بهره ای نبرده اید معنیش این است که با دانسته هایتان از آن خودارضایی کرده اید و نه تغییر.خلاصه از ما گفتندر خانه اگر کس هست یک حرف بس است! سِد جواد سِد جواد Sat, 04 Jan 2025 22:48:47 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%DA%A9%D8%AF%D9%88%D9%85-%D8%AF%D9%85%D8%A7%D8%BA-%D8%B9%D9%85%D9%84%DB%8C%D9%87-i0464bhkivz5 من اینستاگرام ندارم، ولی گاهی که «جانان» در آن چرخ می زند به کلیپ های مختلف، ناخنکی می زنم که بدانم چه خبر است و فضای آن به چه شکلی است. یکی از کلیپ هایی که به ظاهر تِم طنز داشت و جسارتاً واقعاً حالم را به هم زد، اونجایی بود که مردی میانسال دخترانش را در چپ و راست خود گذاشته بود و خودش وسط نشسته بود و دست راست و چپش را روی گردن آنها قرار داده بود و جلوی هر کدام از این دختران، یک تشت پر آب گذاشته شده بود.آقایی که ظاهر فیلم می گرفت و از صدایش معلوم بود که جوان تر است، سوالاتی را از این پیرمرد پُر حاشیه می کرد، خوب یادم نیست مثلا یک بار پُرسید:کدوم زیاد خرید می کنه؟ تا این را پرسید، این مرد گرد یکی از دختران را خم کرد و سرش را در آب فرو برد!یک بار پرسید:دماغ کدوم عملیه؟باز همان داستان تکرار شد.عجیب تر از این اتفاق؛ خنده هایی بود که نشان از رضایت و تحمّل این فضا برای آنها بود.راستی که گاه، فضای مجازی، ذایقه معنوی آدم ها را عوض می کند و یکی از نمودهای آن از بین رفتن احترام بین افراد است. مردى در خدمت پیامبر صلى الله علیه و آله بود که خبر به دنیا آمدن فرزندش را به او دادند. رنگش دگرگون شد…پیامبر صلى الله علیه و آله فرمود: تو را چه شد؟ .. گفت: وقتى از خانه بیرون آمدم همسرم درد زایمان داشت و حالا برایم خبر آوردند که دختر زاییده است. پیامبر صلى الله علیه و آله فرمود:... سایه بانش آسمان و روزى دهنده اش خدا و او یک دسته گل است که تو او را مى بویى. سِد جواد سِد جواد Fri, 02 Feb 2024 17:14:04 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D9%85%D8%B1%D8%AF-%D9%85%D8%A8%D8%A7%D8%B1%DA%A9-pbihmwbo7a9n امسال از روز مرد، یک پولیور نصیب من شد. خیلی هم عالی.ولی ورای این حرف ها، احساس می کنم باید خودم را به کلامی درباره علی بن ابی طالب علیه السلام میهمان می کنم چون این اعتباریات متراکم زیاد به دلم نمی چسبند و در این روز باید از آنچه مهم تر است هم چیزی بچشم .شیخ صدوق در امالی خود نقل می کند که فردی از خلیل بن احمد فراهیدی صاحب العین که ادیبی مشهور بلکه یکی از وزنه های ادبیات عرب است پرسید:چرا مردم علی را با آن همه فضیلت رها کردند و سراغ دیگری رفتند؟ مگر واضح نبود که او چقدر بزرگ است؟ مگر این داستان، ابهامی دارد؟خلیل جوابی می دهد که واقعا محشر است. او به قاعده ای طلایی که خیلی ها به آن توجّه ندارند اشاره می کند. او خیلی خلاصه می گوید: علی ع مشکلش همان فضایلش بود، یعنی اگر علی ع فردی بود خوش اخلاق و با عادات عالی و نزدیک افق ادراکی آنها، برایشان راحت تر بود که به سراغ او بروند امّا او بخاطر اینکه در عالَمی دیگر خانه کرده بود برای اکثر ایشان نامأنوس بود و ترجیح دادند به جای اینکه تغییر ساحت داده و به او نزدیک شوند به سراغ کسانی بروند که بیشتر به ایشان نزدیکتر است. علی ع به تعبیر بوعلی بین اصحاب کالمعقول بین المحسوس بود و کم آدمی پیدا می شود که از تراکم محسوسات خارج شود و عقل خویش را در افق معقولات پرورش دهد. پس او در جهانی دیگر خانه داشت و دیگران در جهانی دیگر. به عبارت دیگر آدم ها وقتی ببینند کسی دو سه درجه بهتر است، برایشان خیلی جذّاب است ولی وقتی کسی خیلی بالاتر است او را کنار می زنند و دیگر برایشان چیز جذّابی به نظر نمی رسد و کم کم او را از حیطه توجّه و محوریّت، حذف می کنند.فَقَالَ بَهَرَ وَ اللَّهِ نُورُهُ أَنْوَارَهُمْ وَ غَلَبَهُمْ عَلَى صَفْوِ كُلِ‏ مَنْهَلٍ‏ وَ النَّاسُ إِلَى أَشْكَالِهِمْ أَمْيَلُ أَ مَا سَمِعْتَ الْأَوَّلَ حَيْثُ يَقُولُ: و کلُّ شَکلٍ لِشَکلِه آلِفٌ أَما تری الفیلَ یألَفُ الفِیلاً سِد جواد سِد جواد Thu, 25 Jan 2024 10:56:57 +0330 https://virgool.io/@m_62417068/%D8%B1%DB%8C%DA%86%D9%84-%DA%A9%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D9%85%D9%8E%D8%B1%D8%AF%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%DB%8C%D9%84%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D9%81-%D9%85%D8%A7-fj3vdhfoyv22 من در برابر تو احساس شرم دارماحساسی که از اعماق جانم بر می آید و تا واژگانم می رسدآری در برابر تو احساس شرم دارم امّا:وقتی به تو می رسم در تو فقط یک چیز می بینم:«حماسه» «آری احساس می کنم تو به حسین ع نزدیکتری و همین است که ما را در نقطه ای به هم می رساند.»تو دردِ یک ملّت را فهمیدی و زیستی و برای آن فدا شدیشکّ دارم دنیای مادّی امروز تو را بفهمددر دنیایی که در آن پیام بازرگانی حکومت می کند و پیوسته از خوردن و نوشیدن و چریدن صحبت می شود از تو سخن نمی گویند چون تو را نمی فهمند امّا: برای من تو بزرگی و مردتر از خیلی های اطرافمآری من در نقطه ای به تو میرسم سِد جواد سِد جواد Sat, 21 Oct 2023 14:31:47 +0330