https://virgool.io/feed/@m_67599243 fa 2026-06-10 13:03:49 https://files.virgool.io/upload/users/4129434/avatar/RX3L4L.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_67599243 https://virgool.io/@m_67599243/%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D9%86-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%86%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D9%85-bzqpqo7zzsdz قسمتسالن بیمارستان ساکت بود. بوی الکل و عطر تلخ لحظه‌های آخر، در فضا پخش بود.پشت پنجره، آسمان خاکستری شده بود، و باد پرده‌ی نازک اتاق را آهسته تکان می‌داد.مارگارت با پالتوی مشکی، آرام وارد شد.پرستار گفت:– «حالش رو به وخامته. بیشتر اوقات خوابیده... ولی امروز، انگار منتظر کسیه.»مارگارت سر تکان داد و به‌سوی اتاق قدم برداشت.شماره‌ی روی در، عجیب بود. عدد ۲۱۷… مثل سالی که برای اولین‌بار همدیگر را دیده بودند.در را باز کرد.اردوان، لاغر و نحیف، روی تخت افتاده بود. پوست صورتش رنگ‌پریده، ولی هنوز هم اقتداری خفته در چشمانش باقی مانده بود.اکسیژن کوچکی به بینی‌اش وصل بود. وقتی صدای قدم‌ها را شنید، آرام پلک زد.مارگارت جلو رفت. برای لحظه‌ای هردو فقط به هم نگاه کردند.بعد، با صدایی خش‌دار گفت:– «می‌دونستم میای… تو همیشه می‌اومدی، فقط دیر.»مارگارت لبخند محوی زد.– «و تو همیشه می‌رفتی، بدون خداحافظی.»اردوان خندید، ولی سرفه جایش را گرفت.او نگاهش را به چشمان مارگارت دوخت.– «سام… خوبه؟»مارگارت لحظه‌ای مردد ماند، اما بعد با همان صدای آرام و آرامش‌یافته‌ی همیشگی گفت:– «آره. موفقه. دوست‌داشتنیه… درست مثل پدرش.»اردوان نگاهش لرزید.– «کاش یه بار بغلش می‌کردم... کاش بچگیشو دیده بودم.ولی... شاید همین که تونستم چیزی براش جا بذارم، کافی باشه.»مارگارت کنارش نشست. دستش را گرفت.– «تو خیلی چیزا جا گذاشتی… ولی فقط برای اون نبود. برای منم بود.»سکوت.دست‌هایشان مثل دو برگ چروک‌خورده در هم قفل شد.اردوان با چشم‌هایی خسته گفت:– «مارگارت... منو بخشیدی؟»مارگارت چشم‌هایش پر از اشک شد. سرش را پایین انداخت.– «سال‌هاست... هر شب، هم بخشیدمت... هم لعنتت کردم.»اردوان اشکی آرام از گوشه‌ی چشمش ریخت.چیزی میان ضعف و تسکین.– «حقته… ولی تو تنها کسی بودی که عاشقش شدم. و هیچ‌وقت نگفتم، چون ترسیدم از عشق ضعیف شم…»مارگارت به‌آرامی سرش را روی دست‌های اردوان گذاشت. صدایش آرام و شکسته بود:– «و من... تمام عمر، از این ترسِ تو، تنها موندم.ولی حالا دیگه نمی‌ترسم. چون بالاخره اومدم.»اتاق ساکت شد.فقط صدای تپش ضعیف مانیتور بود.و قلبی که بالاخره، بعد از همه‌ی آن سال‌ها… برای چند لحظه با عشق دوباره تپید.مارگارت که همه‌چی رو روی دوش خودش حمل کرده، حالا در لحظه‌ای که همه‌چیز می‌تونه فروریخته بشه، برمی‌گرده به قلب گذشته‌اش…نه به‌خاطر دروغ، نه از سر ترحم — بلکه چون عشق، با وجود همه زخم‌ها، هنوز زنده است.مارگارت کنار تخت ایستاده بود. اردوان خوابش برده بود، اما هنوز نفس‌های کوتاه و بی‌ثباتش، هوای اتاق را سنگین می‌کرد.نور زرد چراغ مطالعه روی میز، سایه‌ی پیرمرد را کشیده بود روی دیوار.مارگارت همان‌طور که به او نگاه می‌کرد، قطره‌ای اشک بی‌صدا روی گونه‌اش لغزید.پیش خودش گفت:– «تو رفتی... بی‌خداحافظی.و من موندم… با یه بچه، با یه دل شکسته، با سکوت.ولی حالا... حالا دیگه نمی‌خوام بذارم تنها باشی.»صبح روز بعد، پرستار وارد اتاق شد.مارگارت روی صندلی کنارش نشسته بود، بی‌خواب، اما مصمم.پرستار گفت:– «خانم مارگارت، اگه بخواید ما می‌تونیم براتون سرویس اقامت بیمارستانی فراهم کنیم.»مارگارت لبخندی زد.– «لازم نیست. من اینجام. کنار همسرم می‌مونم.»پرستار جا خورد، اما با احترام سر تکان داد.بعد از رفتن او، مارگارت خم شد، دست اردوان را گرفت. آرام در گوشش گفت:– «نمی‌دونم چقدر وقت داری،اما تا وقتی هنوز صدای نفس‌هات هست…من کنارت می‌مونم.نه برای جبران…برای خودمون.»او به پرستار دستور داد لوازمش را بیاورند. گوشی‌اش را برداشت و به منشی کلینیک در لندن پیام داد:> «تا اطلاع ثانوی خارج از کشور خواهم بود. جلسات سام رو با دکتر جایگزین هماهنگ کن. فعلاً هیچ‌کس نمی‌دونه کجام.»او حالا تصمیم گرفته بود:نه برای گذشته، نه برای دروغ…بلکه برای «پایانِ در آرامش» باقی‌مانده‌ای که هنوز می‌شد ساختش.برای اولین‌بار بعد از سال‌ها،مارگارت دروغ نمی‌گفت.و چیزی در نگاه بی‌رمق اردوان، وقتی بیدار شد و دید هنوز کنارش نشسته، گفت:او هم فهمیدهبخش بعدی: آرامشِ ناگهانیساعت نزدیک عصر بود.نور غروب از پنجره‌ی نیمه‌باز اتاق بیمارستان افتاده بود روی ملحفه‌های سفید و صورت تکیده‌ی اردوان.صدای ملایم دستگاه تنفس، مثل پچ‌پچِ زندگی، فضا را پر کرده بود.مارگارت کنار تخت نشسته بود. دستی روی دست اردوان، و چشمانش آرام خیره به او.اردوان چشم باز کرد. نگاهش مدتی طول کشید تا ثابت شود.وقتی دید مارگارت هنوز آنجاست، لبخندی محو روی لب‌های خشکش نشست. صدایش ضعیف بود اما گرم:– «تو... هنوز اینجایی؟»مارگارت سرش را تکان داد.آهسته، با نرمی یک زمزمه:– «کجا باید برم؟»اردوان لب‌هایش لرزید. نگاهش برق زد.– «فکر نمی‌کردم... واقعاً بمونی. فکر می‌کردم فقط یه خداحافظی باشه. یه لحظه‌ی کوتاه.اما الان... الان دلم کمتر می‌ترسه.»مارگارت دستش را فشار داد.– «من سال‌ها به رفتنت فکر کردم... حالا فقط می‌خوام کنارت باشم، برای موندنت.هرچند کوتاه… هرچند آخرین بار.»اردوان پلک‌هایش را بست، اشکی از گوشه‌ی چشمش چکید. صدایش در نیمه‌خواب آمد:– «این... بزرگ‌ترین آرامشی‌ـه که از خیلی سال پیش داشتم.نه پول، نه ملک... فقط همین حضور تو…همین بودن.»مارگارت با انگشتانش اشک را از گونه‌اش پاک کرد. پیشانی‌اش را آهسته به دست اردوان تکیه داد.و هر دو، برای چند دقیقه فقط «بودند».نه گذشته، نه آینده.فقط همان لحظه، باهم.پایان قسمت پنجمارت به یری که بخوای، کنارت می‌سازمش. قدرت قلم قدرت قلم Sun, 14 Dec 2025 23:52:46 +0330 https://virgool.io/@m_67599243/%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D9%86-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%86%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D9%85-afidxbcif3oj قسمت چهارمسکوت سنگینی بینشان افتاده بود. فقط صدای عقربه‌های ساعت روی دیوار می‌آمد. مارگارت هنوز بی‌حرکت نشسته بود، دست‌ها در هم گره خورده، نگاهش دوخته به نقطه‌ای نامعلوم روی زمین.آریس جرعه‌ای آب خورد. آرام گفت:– «مارگارت… پدربزرگم چند وقتیه که می‌دونه داره می‌ره. بیماریش پیشرفته‌ست… سرطان پانکراس. مدت‌هاست دکترها گفتن زمان زیادی نداره.»مارگارت سرش را بلند کرد. نفسش لرزید، اما هنوز خودش را نگه داشته بود.– «از کی؟… از کی می‌دونه؟»– «دقیق نمی‌دونم. ولی حداقل شش ماهه که مطمئن شده. تو این مدت، بیشتر ساکت شده بود. انگار داشت خودش رو آماده می‌کرد که… بره، ولی بی‌سروصدا.»مارگارت لحظه‌ای پلک زد. صدایش آرام و لرزان بود:– «اون همیشه همین بود… حرف نمی‌زد. همه‌چیو توی خودش می‌ریخت. حتی درد.»آریس گفت:– «این بار اما… انگار خواست یه کار درست بکنه. می‌خواست سام بدونه کیه. خواست تو بدونی… خواست من بیام.»مارگارت پوزخندی تلخ زد، اشکش بالاخره چکید.– «ولی خیلی دیر اومدی، آریس... خیلی دیر.»آریس آهی کشید.– «می‌دونم. اما هنوز نرفته. هنوز وقت هست.»مارگارت به دیوار روبه‌رو خیره شد. بعد بلند شد، قدم‌زنان رفت به سمت پنجره، پشت به آریس ایستاد.– «اون مرد، با اینکه هیچ‌وقت کنارمون نبود… ولی همیشه سایه‌ش با ما بود. سام… اونو فقط به‌عنوان یه نیکوکار می‌شناسه. یه اسمِ دور... حالا اگه بفهمه که اون مرد، پدرشه؟ و حالا داره می‌میره؟… نمی‌دونم چی می‌کنه.»آریس از پشت گفت:– «به نظرم… باید قبل از اینکه خیلی دیر بشه، خودت بری پیشش.»مارگارت برگشت. نگاهش محکم‌تر شده بود.– «می‌خوام برم. همین هفته. من باید برم. باید روبه‌روش بشینم، حتی اگه حرفی نزنه. باید ازش بپرسم… چرا؟ باید بهش بگم… بخشیدمش، حتی اگه سام نبخشه.»آریس سری تکان داد. لبخندی کمرنگ نشست گوشه‌ی لبش.– «فکر کنم اون منتظر همینه… که یه‌بار دیگه، تو رو ببینه. نه به‌عنوان سایه‌ی گذشته… به‌عنوان زنی که هنوز اهمیت داره.»مارگارت اشک‌هایش را با دستمالی جمع کرد، اما این بار لبخندی آرام روی لبش بود.– «آریس… ممنونم که اومدی. این سفر برای من، فقط دریافت یه وصیت‌نامه نبود. یه زخم قدیمی رو هم باز کرد... شاید هم شفا داد.»آریس نگاهش را از پنجره به او دوخت.– «امیدوارم هنوز برای شفا دیر نشده باشه.»آریس از دفتر بیرون آمد.سالن کلینیک همچنان ساکت بود. منشی با نگاهی کنجکاو اما مؤدب، فقط سری تکان داد و مشغول کارش شد.هوای بیرون گرفته بود. باران ریزی می‌بارید. آریس بی‌هدف چند قدم در پیاده‌رو قدم زد.صدای خیابان، ماشین‌ها، مردم… انگار هیچ‌کدامش با حال درونی‌اش هماهنگ نبود.احساس می‌کرد وزن دنیا روی شانه‌هایش افتاده. اما در دلش، چیزی شبیه به آرامش هم بود.انگار یک مرحله از مأموریتش را انجام داده بود.دست در جیبش کرد تا موبایلش را درآورد.صفحه روشن شد.تماس دریافتی.پدربزرگ – اردوان فروتنآریس ایستاد. پلک زد. لحظه‌ای نفسش بند آمد. انگار گوشی سنگین‌تر از همیشه شده بود.با دستانی کمی لرزان، تماس را پاسخ داد.– «سلام پدربزرگ…»صدای آن‌سوی خط آرام، گرفته و نفس‌گیر بود… اما هنوز همان اقتدار قدیمی را داشت:– «آریس... لندن رسیدی؟»– «آره… همین چند ساعت پیش.»مکثی در صدا افتاد.– «رفتی پیشش؟»آریس چشمش به آسمان افتاد. قطره‌ای باران روی گونه‌اش لغزید، شاید اشک نبود… ولی شبیهش بود.– «آره. رفتم پیشش.»– «خب؟... چی گفت؟... فهمید؟»آریس نفس عمیقی کشید. صدایش آرام بود:– «مارگارت فهمید… ولی سام هنوز نه.»اردوان ساکت شد. سکوتش سنگین بود. بعد با صدایی خسته گفت:– «درستش هم همینه… سام هنوز آماده نیست.»– «پدربزرگ… مارگارت می‌خواد بیاد پیشت.»صدای اردوان لرزید.مکثی طولانی.بعد گفت:– «مارگارت؟... اون… هنوز می‌خواد منو ببینه؟»آریس فقط گفت:– «آره… و فکر کنم تو هم اینو می‌خواستی. فقط نمی‌تونستی بگی.»سکوتی دیگر.و بعد صدای آرام، شکسته، و شاید برای اولین بار، بی‌دفاعِ اردوان:– «فکر نمی‌کردم... هنوز هم... جایی تو دلش برام مونده باشه.»آریس با لبخندی غمگین گفت:– «بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی...»اردوان آهی کشید، از آن آه‌هایی که تهِ قلب را خالی می‌کند.– «بگو بیاد. قبل از اینکه خیلی دیر بشه.»تماس تمام شد. آریس ایستاد، گوشی را پایین آورد و به آسمان نگاه کرد.نه فقط باران می‌بارید، انگار دل یک خانواده هم داشت کم‌کم خالی می‌شد... برای باز شدناردوان در خیالاتش گم شدفلاش‌بک – لندن / ۲۸ سال پیش / یک بعدازظهر بارانیباران ریز اما مداوم، روی سنگ‌فرش‌های خیس خیابان «ناتینگ‌هیل» می‌رقصید. هوا بوی قهوه‌ی تازه و کتاب‌های کهنه می‌داد.اردوان، مردی جوان و خوش‌پوش، با پالتوی طوسی و چمدان چرمی، مقابل یک کتاب‌فروشی قدیمی ایستاد.تابلویی چوبی و رنگ‌پریده بالای در نوشته بود:"Margaret's Book Haven"پناهگاه کتاب‌های مارگارت.در را باز کرد. صدای زنگ کوچکی بلند شد.داخل مغازه، بوی کاغذ، چوب و دمنوش گل‌گاوزبان، فضا را پر کرده بود. دیوارها از کتاب پر بود و نور زردرنگ آباژورها، گرمایی دلنشین به آن عصر خاکستری می‌داد.و آنجا…مارگارت، با لباس پشمی سورمه‌ای‌رنگ، موهایی که پشت سر بسته بود و عینک گرد کوچک روی چشم، کنار میز پذیرش نشسته بود. داشت کتابی را می‌خواند و زیر لب یادداشت می‌کرد.تا چشمش به اردوان افتاد، لبخند زد.لبخندی بی‌تکلف، بی‌دلیل… از آن لبخندهایی که انگار جرقه‌ای در هوا می‌زنند.اردوان گفت:– «سلام… دنبال یه کتاب خاص می‌گردم. ولی شاید بیشتر از کتاب… دنبال یه لحظه‌ی فرار از این بارون لعنتی‌ام.»مارگارت با لحن شوخ اما لطیفی گفت:– «اینجا هم فقط کتاب داریم، هم پناه از بارون. ولی لحظه‌ی فرار، به خودتون بستگی داره.»اردوان خندید.– «پس انگار جای درستی اومدم.»نگاهش افتاد به تابلویی روی دیوار که با خطی لطیف نوشته بود:"Books are where souls meet."(کتاب‌ها جایی‌اند که روح‌ها به هم می‌رسند.)انگار تقدیر، همین حالا داشت رخ می‌داد.مارگارت گفت:– «اسم کتابی که دنبالشین رو می‌دونید؟»اردوان چند لحظه فکر کرد. بعد لبخند زد و گفت:– «نه… ولی شاید، اگه اجازه بدین، یکی از شما بگیرم.»مارگارت لحظه‌ای جا خورد. لبخندش پررنگ‌تر شد، اما این بار پشتش کمی تپش قلب بود.– «شما... ایرانی هستین؟»– «بله، اردوانم. اردوان فروتن. برای یک پروژه‌ی اقتصادی اومدم لندن. ولی فکر کنم یه چیز خیلی اقتصادی‌تر اینجاست…»مارگارت ابرو بالا انداخت:– «چی مثلاً؟»– «دل.»خنده‌ی نرم مارگارت در فضای مغازه پیچید. مثل موسیقی بی‌کلامی که از ته دل بلند شود.او گفت:– «من مارگارتم. صاحب این کتاب‌فروشی. و... ظاهراً از امروز، فروشنده‌ی دل هم شدیم.»نگاه‌شان برای چند ثانیه در هم قفل شد.همان‌جا، میان کتاب‌ها، باران، و عطری گنگ از گذشته و آینده…چیزی متولد شد.نه فقط یک عشق، بلکه قصه‌ای که تا سال‌ها بعد، فراموش نشد. حتی اگر جدایی آمد. حتی اگر سکوت کشید.اما هیچ‌وقت خاموش نشد..خب... بریم سراغ ادامه، جایی که حقیقت پشت لبخند مارگارت ترک برمی‌داره:بازگشت به حال – دفتر مارگارت / چند دقیقه بعد از رفتن آریسمارگارت هنوز پشت میز ایستاده بود. دستش روی پوشه‌ای بود که از اردوان رسیده بود، اما نگاهش به نقطه‌ای دور در پنجره‌ی بارانی گره خورده بود.صدای در زدن منشی آمد.– «خانم مارگارت، همه‌چی خوبه؟»مارگارت با صدایی آهسته گفت:– «بله عزیزم... همه‌چیز خوبه.»اما در دلش می‌دانست:هیچ‌چیز خوب نیست. از این لحظه، همه‌چیز داره از هم می‌پاشه.او آرام روی صندلی نشست. دست‌هایش را در هم گره کرد.ذهنش پر شد از گذشته.۲۸ سال پیش...زمانی که با اردوان آشنا شد، دل‌باخته بود. اما خیلی زود فهمید اردوان مردی‌ست از دنیایی دیگر.و بعد، وقتی رفت...او تنها ماند.تنها، باردار نبود.اما زمانی که "سام" از رابطه‌ای دیگر متولد شد، یک تصمیم خطرناک گرفت:بگذار باور کند این بچه از اوست.نه برای پول.نه فقط از روی ترس.بلکه از جایی از دلش که می‌خواست هنوز بخشی از اردوان را نگه دارد... حتی اگر ساختگی باشد.و حالا، پس از سال‌ها سکوت، حالا که مرگ در راه است و همه‌چیز دارد افشا می‌شود…مارگارت دیگر نمی‌داند چگونه این دیوار شیشه‌ای را نگه دارد.با خودش زمزمه کرد:– «اگه بفهمن سام پسرش نیست...اون همه ارث؟ اون وصیت؟ اون کلینیک؟هیچ‌کدوم دیگه بهش تعلق نداره... و سام… از همه‌چیز سقوط می‌کنه.پسرم هیچ‌وقت اینو نمی‌فهمه. نمی‌پذیره. نابود می‌شه...»اشک روی گونه‌اش چکید.اما نه اشک عشق، نه اشک دلتنگی...اشک ترس بود.مارگارت، حالا اسیر دروغی بود که خودش ساخته بود.نه می‌توانست ادامه‌اش دهد...نه جرات داشت به حقیقت اعتراف کند.همان لحظه، موبایلش زنگ خورد.شماره ناشناس.با دست لرزان گوشی را برداشت.صدای آرام اما محکم آریس پشت خط بود:– «مارگارت... من یه چیزی فهمیدم.می‌خوام مستقیم از خودت بپرسم…سام واقعاً پسر پدربزرگمه؟»مارگارت نفسش برید.دنیا برای چند ثانیه از حرکت ایستاد.مارگارت گوشی رو با مکثی سنگین کنار گوش نگه داشت. صدای آریس هنوز توی خط بود:– «مارگارت...می‌پرسم: سام واقعاً پسر اردوانه؟»لحظه‌ای سکوت…مارگارت پلک زد. دستش لرزید. اما انگار صدای درونی که سال‌ها باهاش زندگی کرده بود، دوباره توی ذهنش گفت:«نه الان... نه حالا... نه وقتی‌که همه‌چی به مو بنده.»نفس عمیقی کشید و با صدایی محکم‌تر از درون شکست‌شده‌اش گفت:– «بله، آریس. سام پسرشه. نمی‌دونم چرا چنین سوالی اصلاً تو ذهنت اومده… ولی اگه قراره به مردی که در آستانه‌ی مرگه، شک کنیم، پس دیگه چی از آدمیت مونده؟»آریس چیزی نگفت. سکوتش ترسناک بود. مارگارت ادامه داد:– «اردوان شاید پدر خوبی نبود، ولی این یکی حقیقت داره… سام بچه‌شه. اینو همیشه بدون.»تماس قطع شد.مارگارت گوشی را پایین گذاشت. دست‌هایش می‌لرزید.آهسته زمزمه کرد:– «ببخش آریس… اما این یه رازه که باید با من دفن شه.»او بلند شد. رفت سمت آینه.نفس عمیقی کشید و لبخندی مصنوعی روی لب آورد.چند قدم آن‌طرف‌تر، روی میز، پاسپورتی باز بود.در کنارش، دو بلیت پرواز به مقصد ، فرانسه.مارگارت با صدایی نرم برای خودش گفت:– «ژان... بالاخره بعد از این‌همه سال، می‌بینمت. کاش هنوز... تو همون آدمی باشی که منو می‌فهمید.»ژان، مردی فرانسوی با گذشته‌ای پر از شعر و شراب و شب‌های پاریسی... کسی بود که مارگارت قبل از آشنایی با اردوان، عاشقش شده بود.اما زندگی، او را سمت اردوان برد.و حالا که اردوان در مسیر خاموشی بود…مارگارت داشت راهی بازگشت به عشقی می‌شد که فکر می‌کرد شاید هنوز جایی در دل دنیا برایش مانده باشد.او به آرامی شروع کرد به بستن چمدان. لباس‌ها را تا می‌زد، عطر محبوبش را درون ساک گذاشت، و نگاهی به عکس سام انداخت.زمزمه کرد:– «پسرم… من برای تو دروغ گفتم، برای تو ساختم، برای تو موندم.اما حالا… یه بار باید برای خودم برم.»پایان قسمت چهارم قدرت قلم قدرت قلم Thu, 24 Jul 2025 18:36:39 +0330 https://virgool.io/@m_67599243/%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D9%86-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%86%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D9%85-c5crkpsuza5c قسمت سومآریس هنوز درگیر جمله‌ی آخر نامه بود که در اتاق یکباره باز شد و نارنج خانم با پاکتی در دست، آرام وارد شد.– «اینم گفتن بعد از خوندن نامه، بهت بدم عزیزم.»آریس با ابروهای درهم، پاکت را گرفت. هنوز ذهنش درگیر اسم‌ها و اعتراف پدربزرگ بود.به آرامی پاکت دوم را باز کرد.داخلش یک بلیت پرواز بود.تهران – لندن / جمعه، ساعت ۶:۴۵ صبح / به نام: آریس فروتنکنارش یک یادداشت کوتاه با دست‌خط آشنای پدربزرگ:آریس جان،اگه این نامه رو می‌خونی، یعنی پذیرفتی که بار این راز رو به دوش بکشی.تاخیر جایز نیست. مارگارت منتظر نیست… اما سزاوار دانستنه.فراموش نکن، نه به عنوان نوه‌ی من، بلکه به عنوان کسی که روزی باید حافظ نام فروتن باشه، این وظیفه با توئه.– اردوان»آریس لحظه‌ای خشکش زد. تا جمعه؟ یعنی فقط چند روز فرصت داشت تا برای دیدن زنی که کل وجودش را زیر سوال برده بود، آماده شود؟ زنی که معشوقه‌ی پدربزرگش بود... و مادرِ برادری نادیده.با عجله نامه را دوباره خواند. ذهنش پر شده بود از سوال:سام چطور آدمیه؟ اصلاً می‌دونه وجود آریس رو؟مارگارت... او در مورد آریس چی فکر می‌کنه؟ آیا نفرتی در دل دارد یا پنهانی منتظر این روز بوده؟آریس به تقویم دیواری نگاه کرد. جمعه خیلی دور نبود.و در دلش گفت:– «پس... قراره این هفته، همه‌چیز تغییر کنه.»آریس در سکوت چمدان را بست. خانواده‌اش بهانه را پذیرفته بودند؛ گفته بود سفرش برای بازدید از یک گالری هنری‌ست که مدت‌ها منتظر دیدنش بوده.هیچ‌کس شک نکرد. چه کسی ممکن بود فکر کند در دل این سفر، رازی مدفون شده در سه دهه قرار دارد؟هواپیمای لندن، بوی باران و گذشته را با خودش آورد.خانه‌ای که زمانی ملک پدربزرگش بود، حالا به نام خودش ثبت شده بود. همان‌قدر باشکوه، همان‌قدر ساکت... اما عجیب‌تر از همیشه. انگار دیوارهای این خانه، صدها قصه پنهان را در خود نگه داشته بودند.چمدانش را در اتاق طبقه‌ی بالا گذاشت، دوش کوتاهی گرفت و پس از نوشیدن قهوه‌ای تلخ در آشپزخانه‌ی سرد و سنگی، نگاهی به نامه انداخت.آدرس هلدینگ فروتن – شعبه لندنطبقه‌ی دهم یکی از برج‌های مالی در ناحیه‌ی مرکزی شهر.دلش قرص نبود، اما تردید را پشت نگاه جدی‌اش پنهان کرد.سوار تاکسی شد. چشم از شیشه‌ی خیس برنداشت.در دلش تکرار می‌کرد:– «به خاطر پدربزرگ… به خاطر حقیقت…»وقتی به ساختمان رسید، آسمان لندن هنوز بارانی بود. از آسانسور بالا رفت. با هر طبقه‌ای که گذشت، ضربان قلبش تندتر می‌شد.در طبقه‌ی دهم، در شیشه‌ای با لوگوی هلدینگ فروتن، مقابلش ایستاده بود. در را باز کرد. فضای مدرن، رسمی، سرد و در عین حال آشنا.زنی با لبخند رسمی نزدیک شد.– «سلام، می‌تونم کمکتون کنم، خانم؟آریس برای لحظه‌ای مکث کرد. بعد با صدایی آرام گفت:– «بله… من اومدم تا با کسی صحبت کنم. اسمم آریس فروتن هست… نوه‌ی آقای اردوان فروتن.»سکوت...زن دیگر لبخند نمی‌زد.انگار نام "فروتن" چیزی را در ذهنش روشن کرده بود. آهسته گفت:– «لطفاً همین‌جا منتظر بمونید، آقای فروتن... بهشون خبر می‌دم که اومدید.»آریس ایستاد. نگاهی به اطراف انداخت. تابلوهای مدرن، مجسمه‌ای مینیمال، و در انتهای سالن... یک عکس بزرگ از پدربزرگش.لبخند کمرنگی زد.همه‌چیز تازه داشت شروع می‌شد.در دفتر منشی، زن جوان پس از چند لحظه بازگشت و گفت:– «آقای دکتر سام مشغول مشاوره‌ست، ولی شما می‌تونید تشریف ببرید. لطفاً از این طرف.»آریس با سری آرام و چهره‌ای بی‌احساس وارد راهرو شد. دیوارها پر از گواهینامه‌های پزشکی، افتخارات علمی و قاب‌های مدرن بودند. اسم «دکتر سام الکساندر» با فونتی شیک بر روی در اتاق حک شده بود.آریس نفس عمیقی کشید. دستش را روی دستگیره گذاشت.در را باز کرد.سام، مردی بلندقد و خوش‌پوش، با روپوش سفید، پشت میزش نشسته بود. چهره‌ای آرام، جدی و متمرکز داشت. تا نگاهش به آریس افتاد، لبخند مؤدبانه‌ای زد:– «سلام... بفرمایید. لطفاً بشینید. شما باید... دوشیزه فروتن باشید؟»قبل از اینکه آریس پاسخی بدهد، در اتاق ناگهانی باز شد.مارگارت.موهایی خاکستری‌شده اما هنوز شکیل، چهره‌ای جذاب و نگاه تیز. وقتی چشمش به آریس افتاد، لحظه‌ای در جایش خشکش زد. اما خیلی سریع به خودش مسلط شد.با صدایی محکم اما کنترل‌شده گفت:– «سام عزیزم، میشه برای چند دقیقه ما دو نفر تنها باشیم؟»سام کمی جا خورد، اما با لبخند گفت:– «حتماً مامان. من توی اتاق مشاوره‌ام.»و از در بیرون رفت.در بسته شد.مارگارت لحظه‌ای به آریس خیره ماند. بعد با صدایی که حالا نرم‌تر و کم‌لرزتر شده بود گفت:– «تو... آریسی. نه؟»آریس فقط سری تکان داد.مارگارت به سمت پنجره رفت، پرده را کنار زد. انگار نیاز داشت به چیزی بیرون از اتاق خیره شود تا بتونه صحبت کند.– «سام هیچ‌چیز نمی‌دونه. برایش اردوان فقط یه مردِ نیکوکار بوده که از دور، از طریق وکیل، گاهی هزینه‌ها و شهریه‌هاشو می‌داده. من بهش نگفتم. اردوان هم نخواست که بدونن.»بعد برگشت، مستقیم به چشم‌های آریس نگاه کرد.– «اومدی که بگی حقیقت چیه؟ یا فقط اومدی وصیت رو برسونی؟»آریس لحظه‌ای سکوت کرد. صدایش آرام بود ولی محکم:– «شاید هردو.»مارگارت کمی جلو آمد، نفس عمیقی کشید و گفت:– «پس قبل از اینکه چیزی به سام بگی... اول باید بدونی حقیقت، فقط یه طرف ماجرا نیست. اردوان رفت... اما خیلی چیزها هنوز باقی مونده. و اگر سام الان اینو بفهمه، ممکنه همه‌چیز از دست بره.»او به کمدی رفت، از آن پوشه‌ای بیرون آورد و گذاشت روی میز.– «اگه واقعاً می‌خوای بدونی چی بوده و چرا... اینو بخون. بعدش تصمیم بگیر. ولی قسم می‌خورم، هیچ‌وقت از اردوان چیزی نخواستم... و سام هم فقط یه پسر ساده‌ست، دنبال آرامش.»آریس به پوشه نگاه کرد. حس می‌کرد لب پرتگاهی ایستاده.در ذهنش پیچید:"آیا حقیقت همیشه همون چیزیه که باید گفته بشه؟ یا بعضی وقتا باید باهاش زندگی کرد... نه افشاپوشه‌ی مهر و موم‌شدهآریس با دستانی لرزان پوشه را باز کرد. داخلش چند برگ کاغذ بود، به خط پدربزرگش، دقیق و منظم.روی اولین صفحه نوشته شده بود:"برای مارگارت... و سام، اگر روزی دانست"آریس نگاهی به مارگارت انداخت. او هنوز ایستاده بود، چهره‌اش جدی اما بی‌خبر.آریس شروع کرد به خواندن متن صفحه‌ اول، صدایش فقط برای خودش شنیده می‌شد:مارگارت عزیز،اگر این نامه را می‌خوانی، یعنی روزی فرا رسیده که دیگر من نیستم تا در سایه پنهان بمانم.شاید بپرسی چرا هیچ‌وقت برنگشتم... چرا نگذاشتم سام بداند پدرش کیست.راستش، برای مردی مثل من، که همیشه قدرت و اقتدار داشته، پذیرشِ ترس، سخت‌ترین کار دنیاست.من ترسیدم. از نگاه دیگران، از قضاوت‌ها، از فروریختن تصویری که ساختم.اما نه تو مقصر بودی، نه سام. گناه فقط مال من بود.سام، پسری فوق‌العاده شده. از دور دیدمش، خواندم، شنیدم، افتخار کردم...و در تمام این سال‌ها، تنها چیزی که نگذاشت قلبم آرام بگیرد، همون نبودنِ کنار شما بود.مارگارت، من بیمارم. خیلی وقت است. دکترها گفتند که چیز زیادی نمانده.و حالا... زمان پایان بازیست.وصیت‌نامه‌ام را نوشتم. بخشی برای سام، بخشی برای تو.اما باور کن، این‌ها فقط تلاش کوچکی‌ست برای جبران...نه مال، نه ملک، نه کلینیک، نه سهام... هیچ‌کدام اندازه‌ی یک «پوزش واقعی» نیستند.اگر هنوز در دلِ تو، چیزی از گذشته مانده...مرا ببخش.اردوانآریس دست از خواندن برداشت. نفس در سینه‌اش حبس شده بود. مارگارت هنوز نمی‌دانست.آهسته پوشه را بست. نگاهی آرام اما سنگین به زن مقابلش انداخت.مارگارت پرسید:– «چی نوشته بود؟»آریس چند لحظه سکوت کرد... بعد گفت:– «اون... خیلی چیزا رو گفته. ولی یه چیز مهم‌تر... اون مریضه، مارگارت. حالش خوب نیست... و شاید برای همین، حالا وقتشه که همه‌چیز روشن بشه.»مارگارت عقب رفت. به صندلی پشت سرش تکیه داد. دست روی سینه‌اش گذاشت، نفسش گرفت.صدایش شکست:– «مریضه؟!… چرا هیچ‌وقت بهم نگفت؟…»اشک در چشمانش حلقه زد، اما سعی کرد کنترلش را حفظ کند.آریس در دلش گفت: حالا تو هم شکستی درست مثل منپایان قسمت سوم"و حالا، تو هم شکستی، درست مثل من." قدرت قلم قدرت قلم Sun, 20 Jul 2025 16:22:16 +0330 https://virgool.io/@m_67599243/%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D9%86-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%86%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D9%85-yi8oehtsin1t قسمت دوم صبح روز بعد خبری از حاج اردوان نبود به نارنج خانم (خدمتکار) گفته بود تا بهمون بگه نارنج: حاج اردوان صبح زود رفتن گفتن که نیازی نیس برید پیششون فعلا به کارا برسید و اگه مشکلی پیش اومد زنگ بزنید بعد از رفتن همه سر کار نارنج خانم یه نامه بهم داد که با خوندنش تمام بدنم سست شدنامه‌ای از پدربزرگ فروتنبه تو، نازنین نوه‌ام،می‌دانم که نبود ناگهانی من در صبح امروز، تو و دیگران را متعجب کرده. اما سال‌هاست باری بر دوش من سنگینی می‌کند که دیگر توان نگه‌داشتنش را ندارم. حالا زمان آن رسیده که حقیقتی را با تو در میان بگذارم که ممکن است نگاهت را به من، به گذشته‌مان، و حتی آینده‌ات تغییر دهد.بیش از سه دهه پیش، در سفری کاری به لندن، با زنی آشنا شدم. نامش مارگارت بود؛ زنی باوقار، مهربان و خردمند. آن روزها احساساتم را پشتِ مسئولیت‌هایم پنهان کردم، اما زندگی راه خودش را می‌رود، حتی اگر ما از آن چشم بپوشیم.مارگارت و من، صاحب پسری شدیم... سام. امروز ۲۶ سال دارد. او پزشکی توانا در زمینه‌ی زیبایی و جراحی ترمیمی‌ست. مردی شریف، مستقل و آرام. هرگز نخواستم این حقیقت را از شما پنهان کنم، اما موقعیت، آبرو، و از همه مهم‌تر، ترس... مانعم شد.اکنون تصمیمی گرفته‌ام که شاید برای تو غیرقابل درک باشد: کلینیک تخصصی من در لندن، از این پس متعلق به سام خواهد بود. همچنین بیست درصد از سهام اصلی من در هلدینگ فروتن، به نام مادرش، مارگارت، منتقل خواهد شد.و حالا مهم‌ترین بخش این نامه:تا زمانی که من، اردوان فروتن، زنده‌ام، هیچ‌کس نباید از وجود سام و مارگارت خبردار شود. این راز، فعلاً باید در دل تو بماند.و این تویی، آریس عزیزم، که وظیفه‌داری در زمان مشخص‌شده، وصیت‌نامه را شخصاً به دست مارگارت برسانی.این تنها اعتماد من به توست... و سنگین‌ترین امانت عمرم.با تمام قلبم،پدربزرگتاردوان فروتنآریس بهت‌زده به نامه خیره مانده بود. انگار کلمات روی کاغذ داشتند زهرشان را آرام‌آرام توی جانش می‌ریختند. دستش کمی می‌لرزید. و نگاهش بین واژه‌ها عقب‌جلو می‌رفت، انگار امید داشت چیزی را اشتباه خوانده باشد.سام؟ برادر ناتنی؟ مارگارت؟ لندن؟انگار تکه‌هایی از پازل زندگی پدربزرگش، که همیشه محکم و بی‌نقص به نظر می‌رسید، حالا یکی‌یکی می‌افتادند و تصویری تازه و بیگانه شکل می‌دادند.نفس عمیقی کشید. قلبش به شدت می‌کوبید.– «چرا من؟ چرا به من گفتی؟»زمزمه‌ای زیر لب بود، بیشتر برای خودش.او همیشه فکر می‌کرد نزدیک‌ترین نوه‌ به پدربزرگه، چون شبیه‌ترین‌شان بود. حالا می‌فهمید که این نزدیکی، فقط محبت نبود؛ انتخابی بود... برای امانتی بزرگ.آریس بلند شد. نامه را با دو دست گرفت، آن را دوباره تا کرد و با دقت در جعبه‌ی چوبی کوچکی که روی میز بود، گذاشت. نگاهش به بیرون پنجره افتاد. آسمان مثل دلش، گرفته بود.از این لحظه به بعد، دیگر فقط نوه‌ی اردوان فروتن نبود...او نگهبان یک راز بود. رازِ یک زندگی پنهان پایان قسمت دوماگر خواستی ادامه‌ی داستان، واکنش آکمکت کنم. قدرت قلم قدرت قلم Tue, 15 Jul 2025 20:16:27 +0330 https://virgool.io/@m_67599243/%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D9%86-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%86%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D9%85-okpaxehc9nmt همه چی از اون جایی شروع شد که پدربزگم مریض شد و مجبور بود برای درمان به فرانسه برهو همه ما دور هم جمع شدیم و اون آخرین باری بود که با عشق و محبت دور هم جمع شدیماون روز پدربزرگم مثل کسی که باور داره روز های آخر عمرشه حرف هاشو زد. و در آخر به وکیلش گفت وصیت نامشو بخونهوکیل شروع کرد:📜 وصیت‌نامه رسمی آقای مهندس اردوان فروتنبه نام خداوند جان و خردمن، اردوان فروتن، فرزند ارشد، متولد ۱۳۳۰، در کمال سلامت عقلی و جسمی، و با آگاهی کامل از مسئولیت‌های خود در قبال خانواده، جامعه و میراثم، این وصیت‌نامه را در تاریخ ۱۰ تیر ۱۴۰۴ به نگارش درآورده‌ام.1. دارایی‌ها:این‌جانب صاحب مجموعه‌ای از دارایی‌ها شامل موارد زیر می‌باشم:سه کارخانه فعال در حوزه صنایع غذایی، نساجی و داروسازیزنجیره فروشگاه‌های فروتن در سراسر کشوردو مؤسسه خیریه با نام‌های "امید فردا" و "باران مهربانی"چند ملک مسکونی و تجاری در تهران، شیراز و اصفهانحساب‌های بانکی، اوراق بهادار و سهام در بازار بورس2. تقسیم اموال:با توجه به مسئولیت‌های اخلاقی، اجتماعی و خانوادگی، وصیت می‌کنم:۳۰٪ از کل اموالم (اعم از نقدی و غیرنقدی) به طور مساوی بین دو فرزندم،کاوه و کتایون، تقسیم گردد.۲۰٪ از دارایی‌ها به نوه‌ام یکتا افشار تعلق گیرد که در حوزه محیط زیست فعالیت می‌کند، مشروط بر آن‌که این دارایی را در پروژه‌های سبز هزینه کند.و۲۰٪ از دارایی‌ها به نوه‌ام آریس فروتن تعلق گیرد، با این شرط که از این سرمایه برای توسعه فعالیت‌های هنری خود در زمینه نقاشی، برپایی نمایشگاه‌های هنری، و حمایت از هنرمندان جوان استفاده کند۱۰٪ از سهام فروشگاه‌های زنجیره‌ای، جهت ایجاد شغل برای زنان بی‌سرپرست، در اختیار مؤسسه خیریه "امید فردا" قرار گیرد.کارخانه داروسازی من، به صورت کامل در اختیار دانشگاه علوم پزشکی تهران جهت توسعه داروهای درمانی ارزان‌قیمت قرار گیرد.۱۵٪ از اموال به دوست دیرینم دکتر بهرام اردکانی واگذار گردد، به پاس سال‌ها همراهی، مشروط بر آن‌که بخشی از آن صرف بورسیه تحصیلی دانش‌آموزان بی‌بضاعت گردد.باقی‌مانده دارایی‌ها پس از پرداخت بدهی‌های قانونی، مالیات و هزینه‌های تدفین، به نفع عام در مؤسسه "باران مهربانی" صرف آموزش و سلامت کودکان مناطق محروم گردد.3. وصیت‌های اخلاقی:فرزندانم را به صداقت، مهربانی، ساده‌زیستی و حفظ کرامت انسانی توصیه می‌کنم.اگر در زندگی‌ام اشتباهی کرده‌ام، از همه کسانی که ناخواسته رنجانده‌ام، طلب بخشش دارم.این وصیت‌نامه در حضور دو شاهد و با مهر و امضای رسمی تنظیم شده است.شاهد اول: بهرام اردکانیشاهد دوم: منوچهر برومندبا احتراماردوان فروتن🖋️ امضا🗓️ تاریخ: ۱۴۰۴بعد از تموم شدن وصیت نامه پدر بزرگم به اتاقش رفتکتایون: پدر جان چند لحظه صبر کنید میخام باهاتون حرف بزنماردوان: الان نه دخترم پایان قسمت اول قدرت قلم قدرت قلم Mon, 14 Jul 2025 18:53:59 +0330