<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
    <channel>
        <title>نوشته های هنر مدرن</title>
        <link>https://virgool.io/feed/@m_67876218</link>
        <description></description>
        <language>fa</language>
        <pubDate>2026-06-16 09:14:23</pubDate>
        <image>
            <url>https://files.virgool.io/upload/users/4488190/avatar/fm0KzO.jpg?height=120&amp;width=120</url>
            <title>هنر مدرن</title>
            <link>https://virgool.io/@m_67876218</link>
        </image>

                    <item>
                <title>نظری به آثار شیدا رمضان‌پور</title>
                <link>https://virgool.io/@m_67876218/%D9%86%D8%B8%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D8%B4%DB%8C%D8%AF%D8%A7-%D8%B1%D9%85%D8%B6%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D9%88%D8%B1-rxuvk5znzdgn</link>
                <description>گالری نقاشی شیدا رمضان پوردر نقاشی‌های شیدا رمضان‌پور با جهانی مواجه‌ایم که در آن فیگور انسانی از هویت فردی تهی شده و به «نشانه» بدل می‌شود؛ رویکردی که ریشه در اکسپرسیونیسم اروپایی و به‌ویژه آثار ادوارد مونک و بعدها فرانسیس بیکن دارد. چهره‌های بی‌صورت، بدن‌های کشیده و فضاهای معلق، نه روایت‌گر یک داستان بیرونی، بلکه بیانگر وضعیت روانی انسان معاصرند؛ انسانی که میان خشونت، ترس و تعلیق وجودی گرفتار شده است. از مجموعه نقاشی شیدا رمضان پوراستفاده از فرم‌های دفرمه و حذف جزئیات آناتومیک، یادآور گذار مدرنیسم از بازنمایی واقعیت به بیان درونی است؛ همان مسیری که از گویا در «نقاشی‌های سیاه» آغاز شد و به اکسپرسیونیسم قرن بیستم انجامید.  از نظر ترکیب‌بندی و زبان بصری، آثار رمضان‌پور به سنت سوررئالیسم نیز نزدیک می‌شوند؛ جایی که عناصر نمادین چون بزِ شاخ‌دار، مارپیچ، قاب در قاب، و فضاهای دوپاره، به منطق رؤیا و ناخودآگاه ارجاع می‌دهند.از مجموعه نقاشی شیدا رمضان پور این رویکرد را می‌توان در امتداد کارهای ماکس ارنست یا حتی فضای متافیزیکی جورجو د کیریکو دید؛ فضاهایی ساکت، تهدیدآمیز و سرشار از پیش‌آگاهی فاجعه. مارپیچ‌ها و موجودات نیمه‌اسطوره‌ای، حافظه‌ای کهن را احضار می‌کنند؛ گویی نقاش میان اسطوره، روان‌کاوی فرویدی و اضطراب معاصر پلی بصری ساخته است.  از حیث رنگ و ماده، محدودیت پالت خاکستری، زردهای مرده و لکه‌های سرخ خون‌گون، به سنت نقاشی‌های تیره‌ی پساجنگ اروپا تعلق دارد؛ همان فضایی که در آثار بیکن، دوبوفه و حتی هنر اکسپرسیونیسم انتزاعی متأخر دیده می‌شود.از مجموعه نقاشی شیدا رمضان پورضربه‌قلم‌های خشن، بافت‌های ساییده و مرزهای ناپایدار میان فیگور و پس‌زمینه، نشان می‌دهد که نقاش بیش از تصویرسازی، در پی ثبت «وضعیت» است؛ وضعیتی میان انسان، خشونت آیینی و زوال معنا. در مجموع، سبک شیدا رمضان‌پور را می‌توان نوعی اکسپرسیونیسم نمادینِ معاصر دانست که با آگاهی تاریخی و شهود شخصی، به بازخوانی ترس‌های کهن در بدن انسان امروز می‌پردازد.از مجموعه نقاشی شیدا رمضان پور</description>
                <category>هنر مدرن</category>
                <author>هنر مدرن</author>
                <pubDate>Wed, 17 Dec 2025 01:00:36 +0330</pubDate>
            </item>
            </channel>
</rss>