https://virgool.io/feed/@m_70392664 مدتی است به جنون نوشتن و دانستن مبتلا شدم و داروی این جنون چیزی جز نوشتن و دانستن نیست fa 2026-04-15 06:48:45 https://files.virgool.io/upload/users/3439890/avatar/aGbL2h.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_70392664 https://virgool.io/@m_70392664/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D9%85-%D8%A7%DB%8C%D9%86%D9%82%D8%AF%D8%B1-%D8%B6%D8%B9%DB%8C%D9%81%D9%87-eoyirsv84qur اگر قرار بود بر اساس اراده ، آدم ها رو دسته بندی کنن من جز آدم های بی ارده دسته بندی میشدم.یعنی اگر یه صف از آدم ها بر اساس ارادشون می بستین من احتمالا اون آخر ماخرا بودم.از بچگی اینطوری بودم و نه به درس علاقه داشتم و نه ورزش و نه به هیچی.البته به کامپیوتر خیلی علاقه دارم و بیشتر وقتم رو پشتش میگذرونم و با کیبوردش تامل دارم.این وسط کلی ایده هم دارم که صف شدن و تلنبار شدن اما همین که میام یه تیکه اش رو انجام بدم یه فکر میاد تو سرم که داود بشین اینو کامل بهش فکر کن و یه برنامه بنویس و همین که دست از کار میکشم ذهنم مملو از فکرهای چرت میشه.یعنی میشینم که فکر کنم و بنویسم اما یهو مبینم که دارم به چیزهایی فکر میکنم که از مسئله من خیلی دوره .روزها میگذره و سالها همینطور میان و میرن و من پشت این سیستم هنوز تو نقطه اولم ایستادم و دارم حسرت روزهای گذشته رو میخورم. داود تحصیلی داود تحصیلی Tue, 30 Dec 2025 18:21:26 +0330 https://virgool.io/@m_70392664/%D8%A7%D8%B9%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D9%BE%D9%88%D8%B1%D9%86%D9%88%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%81%DB%8C-%D9%88-%D8%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-trlkmizyqmxn بیا دیگه خودمون رو گول نزنیم و نگیم هر وقت بخوایم میتونیم بذاریمش کنار...شاید بگی نه بابا من که اینطوری نیستم اینم فقط برای سرگرمیه.هر وقت جدی اراده کنم میتونم مثل آب خوردن بذارمش کنار.کاش میتونستم ایموجی نگاه چپ چپ رو اینجا بفرستم اما گویا نمیشه.مثل آب خوردن میذاری کنار؟مطمئنی؟من که تعداد دفعات ترکم از تعداد دفعات آلوده بودنم بیشتر شده.هربار میگم ترک میکنم مغزم میگه بشین بابا کشتمیون با این ترک کردنت.میری تو اینترنت ماشالا همه دکترای ترک گرفتن و هر کسی یه راهکاری میده.من تو زندگیم ندیدم و نشنیدم یکی تونسته باشه با این راهکارها این مسئله رو بذاره کنار.الان یکی میگه چرا من تونستم.بیاین این دوتا رو اشتباه نگیریماول از همه باید بگم اعتیاد به خودارضایی با اعتیاد به پورنوگرافی باهم خیلی فرق دارن و درسته تقریبا همپوشانی بین این دو وجود داره اما این دو تا اصلا یکی نیستن.بخوام خیلی جدی بهت بگم اعتیاد به پرونوگرافی خیلی بدتر از اعتیاد به خودارضاییه.علت اون اینکه دقیقا مثل شخصی که بخاطر - فرار از درد - به مواد مخدر رو میاره و باعث آرامش موقتش میشه ما هم برای فرار از بی لذتی و یکنواختی زندگیمون به دیدن مداوم این تصاویر اعتیاد داریم تا به آرامش موقت برسیم.شاید بگی نه بابا من همینطوری نگاه میکنم و اصلا دنبال آرامش نیستم.بیا خودمون رو گول نزنیم.آیا تو با دیدن اولین ویدیو کارتو تموم میکنی؟ یا یه مدت نسبتا طولانی بین ویدیوهای مختلف میچرخی.بین ویدیوهایی که بهت پیشنهاد میکنه کلیک میکنی و یه مدت کوتاهی اونو نگاه میکنی و بعد میری سراغ بعدی و بعدی.هربار یه چیز جدیدتر و خشن تر یا یه چیز متفاوت تر تا حال کنیم.شاید روز اول و دوم حال کنیم اما هر چی جلوتر میریم نه تنها حال نمیکنیم بلکه حالمون بدتر و بدترم میشه.حتی تو کشورهای خارجی که از بچگی بحث دین و اخلاقم نبوده بازم این حس بد در اونام به وجود میاد و دنبال ترکش هستن.میدونی بدی این تصاویر اینکه به دور از واقعیت و اغوا کننده هستند.ذهن ما مملو از تصاویر فانتزی میشه که در دنیای واقعی لنگه اونو به سختی پیدا میکنیم .اونجا هیچ محدودیتی از هیچ نظر نیست.نه از نظر سن و جنس و رنگ پوست.اما دنیای واقعی خیلی محدودیت داره و تقریبا غیرممکنه بتونیم این همه تنوع رو تجربه کنیم.مشکل دقیقا از همینجا شروع میشه.با دیدن ویدیوهای متنوع یه زنجیره ای از افکار و ذهن چرانی ها شروع میشه که هر چقدرم جلوتر میریم بیشتر و بیشتر میشه.درست زمانی که میخوایم یه کاری رو شروع کنیم یا اصلا نمیتونیم یا اگرم بتونیم به شدت کیفیت کارمون رو پایین میاره و نمیذاره تمرکز کنیم.شاید اصلا هیچ تصویری اون لحظه تو ذهنمون نباشه اما یهو وسط کار دلزده میشیم و نمیدونیم علتش چیه.دست از کار میکشیم تا کمی به روند کارمون فکر کنیم اما با کلی فکر بازم به نتیجه نمیرسیم.میدونی چرا اینطوری میشه؟چون مغزمون در سطح ناخودآگاه در پس زمینه در حال آنالیز کلی ویدیو هست.اصطلاحا مغزمون قفل میشه.درست مثل کسی که یه خاطره خوب یا بد رو پشت سر گذاشته و الان میخواد طبیعی رفتار کنه اما نمیشه.پورنوگرافی صنعتی رو به رشد و فراگیر که در دهه اخیر به علت بالاتر رفتن کیفیت اینترنت و فراگیر شدن اون خیلی پیشرفت کرده و شاهد ترویج انواع و اقسام آن هستیم.تازه خیلی هاشون ویدیوهای با کیفیت رو رایگان در اختیارمون میذارن.این کار رو واقعا سخت میکنهچطور معتاد میشم؟بدترین دردی که انسان نمیتونه تحمل کنه درد بی لذتیه.خودتم میدونی که مغز ما به دنبال یک هدف مشخص هست که اونم کسب لذته.در پروسه بیولوژیکی تکامل ما انسان ها ، تمامی حرکات و رفتاری که باعث بقای ما بشه رو با لذت توام کرده.انسان ، از لذت زیاد زده میشه اما از بی لذتی قطعا دیوانه میشه و آدما برای فرار از بی لذتی دست به هر کاری میزنن.وقتی لذت ها به اوج خودشون میرسن کم کم سر و کله بی معنایی پیدا میشه و وقتی این بی معنایی وارد میشه دوست خوبمون افسردگی هم باهاش وارد میشه.شاید در ظاهر ما خیلی سالم به نظر برسیم.بگیم بخندیم و کار کنیم و معاشرت کنیم اما درونیمون درست زمانی که تنها میشیم خاموش میشه و حس های بد بهمون حمله میکنن.برای فرار از این احساسات باز به چیزهای بد پناه میبریم.تکرار خستمون میکنه و این خستگی تاریکی میشه بر افکارمون.خوب حالا باید چیکار کنیم؟اول از همه اگر هیچ هدف مشخصی تو زندگیت نداری بهتره بری یه هدف برای خودت تعیین کنی.من خودم ساخت ویدیو برای یوتیوب رو هدف گذاشتم..این خیلی مهمه چون بدون اون اصلا نمیتونی.در مرحله بعدی باید یه راهکار خنده دار و ابتدایی برای رسیدن به اون هدف مشخص کنیم.بعدش؟مشخصه دیگه حالا باید خوراک ذهنمون رو قطع کنیم و کمی بی لذتی رو تحمل کنیم.یه هفته نیازه که روانی بشید و خواسته های مغزتون زیاد بشه.هر دقیقه بهتون یاد آوری میکنه اما این هفته بهش بگین ساکت شو.تو این یه هفته بهروری ندارید اما به خودتون بگید که اینم جز پروسه ترکه.بعد در طی دو هفته تا سه هفته این به طرز عجیبی فروکش میکنه و براتون جالب میشه.گولشو نخورید این الکیه.خیلی آروم میشه و بهتون میگه باشه هیچی نمیخوام فقط کاش فقط یه عکس میدیدم و فورا ساکت میشه.باید بهش گوش ندید.من خودم هدفم تولید ویدیو برای یوتیوب گذاشتم و هر روز روی شورت ویدیو وقت میذارم.بدون هوش مصنوعی انیمیشن میسازم. داود تحصیلی داود تحصیلی Wed, 03 Dec 2025 14:36:20 +0330 https://virgool.io/@m_70392664/%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%AF%D8%B1%D8%AF-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86-%D9%87%D8%A7-lcewtmgt7i9l شاید تصور کنید بزرگترین درد انسانها سلامتی و پول باشه اما میتونم بگم نه اصلا اینطوری نیست.میتونم دوتا موقعیت رو براتون ترسیم کنم...حالا ببین شما کدوم رو انتخاب میکنی :1- اول اینکه تنها هستید در یه جزیره سرسبز و پر از امکاناتی که تو دنیای مدرن هست.2 - بودن با یار زیبارو تنها در یک جزیره دور افتادهمیتونم بگم تو اولی شما بعد از یه مدتی عقلتون رو از دست میدید اما در دومی احتمال دووم آوردنتون خیلی بالاستپولی که نتونه انسان رو به معشوقه حقیقی خودش برسونه اون پول هیچ ارزشی نداره...حتی خودتون هم دیدید خیلی از افراد مشهور دنیا در اوج قدرت و ثروت دست به کارهایی مثل تجاوز میزنن...بنظرتون آیا اون پول نمیتونست براشون این رابطه ها رو به وجود بیاره؟چرا میتونست اما اون رابطه ای که دلخواه اون آدم باشه رو نه...اونا دنبال رابطه ای هستن که از جنس واقعیت باشه نه تظاهر.اینجاست که ماهیت اصلی رابطه با معشوقه حقیقی مطرح میشه...من میدونم خوشبختی در گروه بودن با کسانی که عمیقا دوستشون داریم...منظورم خانواده و یا دوستان نیست...این علاقه ای که ازش صحبت میکنم یه چیزی فراتر از این هاست....خیلی از آدم ها این احساس رو تجربه نمیکنن و دقیقا تمام عمر به دنبال این احساس میگردن.و خیلی ها هم اصلا نمیتونن درک کنن این احساس یعنی چی.برای همین زمانی که حتی کلی برنامه داریم یا کلی ایده که میتونه ما رو به پول برسونه ، فورا دچار اهمال کاری میشیم چون هیچ کدوم از این کارها ماهیت اصلی ما رو تغییر نمیده و ما صرفا جزیره خوش و آب و هوا رو بدست میاریم نه اون معشوقه گم شده.شاید شما هم دیدی کسانی که روابط خیلی زیادی دارن..به هر کسی میرسن باهاش آشنا میشن و خیلی صیمیمی برخورد میکنن.داشتن روابط خیلی زیاد نشون میده این آدم تنهاست چون وقتی کسی با یار حقیقی خودش آشنا میشه دیگه قفل میشه و هیچ جایی برای هیچ کسی یا چیزی نمیذاره.خیلی ها از در بیخیال دنیا رو سپری میکنن اما همیشه و همه جا یه چیزی درونش فریاد میزنه پس گمشده تو کجاست.اما حالا چطور میشه گمشده حقیقی رو پیدا کرد.من به این حقیقت رسیدم که این معشوقه نصفش درون ماست و ما هنوز اون انسان کامل رو درون خودمون پیدا نکردیم.ما هنوز عاشق خودمون نشدیم.ما خودمون رو دوست نداریم.مشکل دقیقا همینجاست که ما به دنبال پول میریم نه به دنبال عشق.یاد بگیریم تو این دنیا به چیزی از تمام وجود عشق بورزیم و فقط در این صورته که معشوقه حقیقی سر راهمون قرار میگیره. داود تحصیلی داود تحصیلی Wed, 16 Jul 2025 12:19:31 +0330 https://virgool.io/@m_70392664/%D9%81%D9%88%D8%AA-%D9%81%D8%AA%DB%8C%D8%B4-%D9%88-%D9%86%D8%AD%D9%88%D9%87-%D8%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%A2%D9%86-lmwyrjusz8sh فوت فتیش داری دوست من ؟ گاهی دچار ذهن چرانی در مورد این مساله میشی؟گاهی با اینکه سعی میکنی از فکرش بیرون بیای اما مرتبا تو ذهنت جوونه میزنه و شروع میکنی به خیال پردازی در موردش.این روزها تو جامعه هم انگار همه مدها زوم کردن رو فتیش ها و هر روز روی جذاب تر کردن اون ها مانور میدن و این کار و برای فوت فتیش ها سخت تر کرده.یادمه قدیم ها جوراب ها رنگی و مچی و کالج و این چیزا نبود و خیلی جوراب شاخی میتونستی پیدا کنی یه جوراب با عکس پرنده بود که انگار اونم بصورت پیکسلی میدوختن که الان آدمو یاده ماینکرفت میندازه.اما ذات یک فتیش دقیقا چیه؟چرا اصلا فتیش وجود داره؟ماهیت اصلی یه فتیش تنها جذب هست.یعنی ماهیت فتیش تنها یک کنش ذهنی است و واکنش آن به طبع برانگیختگی و یا شروع یک ذهن چرانی است.نمیخوام قلمبه سلمبه حرف بزنم و خیلی عامیامه میگم.اول بگم این اصلا و ابدا بیماری نیست و شما کاملا سالم و طبیعی هستید.شما در انتخاب نوع فتیشی که دارید اصلا صاحب اختیار نبودید و انگار این فتیش در چرخه بیولوژیکی انسانی به شما ارث رسیده.وقتی حرف از ارث و وراثت میشه یعنی این موضوع در DNA شما وجود داره و هر لحظه در حال تکثیر این تو کل وجود شماست.اگر نگاهی به همه فوت فتیش های جهان بندازید، می بینید دیگه فرق نداره طرف زن یا مرده و یا اینکه رنگ پوستش چه رنگیه و حتی کدوم کشور و یا حتی قاره زندگی میکنه چون تقریبا دارای یک خواستگاه مشترک هستند و این کاملا واضحه که پای DNA اینجا مشهوده.ارتباطی به دوران کودکی و خردسالی و بازی پا و این چیزها نداره.فتیش پا دارای انواع گوناگونیه و هر کسی یه جور پا رو دوست داره اما بطور کلی در خصوص فتیش پا یک مسله کاملا مشترک هست و اون رایحه پا است.یعنی تقریبا بیشتر افراد فوت فتیش از بوی پا لااقل در حد معقول و کم لذت میبرن.پس ترکیبات شیمیایی که در اثر تولید عرق پا بوجود بیاد در مغز افراد فوت فتیش به رایحه خوب و دلنشین تفسیر میشه.مسئله مهمی که در مورد فتیش پا وجود داره اینکه افراد فوت فتیش به هر پایی جذب نمیشن و به بوی هر پایی تمایل ندارن و حتی با قرار گیری در معرض بوی پا احساس انزجار هم از خودشون نشون میدن.بیشتر افراد به پاهایی با فرم زیبا علاقمند هستن.برای این افراد پاهای تمیز و شسته شده جذابیت کمتری داره و نیاز دارن اون پا کمی عرق کرده باشه و بو گرفته باشه.جوراب و کفش منبعی از این بو هستند و برای همین این اشخاص به این اجسام هم جذب میشن.اگر به این افراد کفش و جوراب تمیز و نو بدید هیچ احساسی بهش ندارن و باید حتما پوشیده شده باشن و حتما باید آغشته به بوی عرق پا باشن.اگر چیزی در ساختار DNA تا به الان پابرجا مونده و تونسته دوومون بیاره نشون میده این فتیش در زمان گذشته یه نیاز بوده و برای بقا طراحی شده.علت اصلی بوجود آمدن این موضوع اینکه در دوران تکاملی انسان و در اثر تکامل حس بویایی، مغز انسان یاد گرفته به بعضی از بوها واکنش بده.مثلا در اثر ایجاد بوی فساد ، انسان دچار حالت تهوع میشه و به این خاطره که انسان رو از نزدیک شدن و احتمال خوردن مواد در حال فساد دور نگه داره.حتی در گرسنگی شدید هم نزدیک شدن به گوشت در حال فساد غیرممکن بود.آیا این مسله همین الان هم وجود نداره؟در دورانی پاهای انسان ها تماس مستقیمی با خاک داشته و به علت وجود باکتری ها زیاد در خاک ، پوست انسان دچار فرسایش زیادی میشده و تولید عرق خط اصلی دفاع در برابر این گونه باکتری هاست.عرق پا تندتر و قوی تره و برای همین بوی عرق پا با سایر نقاط بدن متفاوته.اما در اثر تولید این عرق و خشک شدن آن بویی بسیار بد بوجود میومده که توسط مغز به بوی فساد تفسیر میشده و انسان رو از نزدیک شدن بهش دور نگاه میداشته.این به منزله به خطر افتادن بقای انسان بوده و نیاز بوده این بو از بوهای دیگه متمایز بشه.طی چندین نسل مغز یاد گرفت بین بوی پا و بوی فساد تمایز ایجاد کنه و بو پا رو نادیده بگیره و یا حتی اونو به منزله تحریک جنسی تفسیر کنه.بنابراین بوی پا نه تنها بد نبوده بلکه بسیار خوش و دلپذیر بوده.میدونید که هر دو جنس زن و مرد هنوزم از اندکی از بوی بدن همدیگه خوششون میاد.طی سالهای متمادی و افزایش روند بهداشت این بو کمتر شده و طی چندین نسل به علت عدم نیاز به این فتیش ، کم کم افرادی به دنیا آمدن که دیگر فتیش پا نداشتن.اما هنوزم افرادی وجود دارن که مثل نیاکان ما بوی پا برایشان به منزله تحریک جنسی است.حالا درمان :حالا که فهمیدیم علت بوجود اومدنش چیه چطوری میتونیم باهاش کنار بیایم.اول از همه اگه شما راضی هستید و خیلی هم حس خوبی دارین ، در این مورد باید بگم درمان نیاز نیست و برو حالشو ببر اما اگه رفته رو مخت و نمیذاره زندگی کنی و مرتبا وادارت میکنه یه کاری بکنی که دوست نداری پس پایین رو بخون :بهم بگید شما با گرسنگی و تشنگی و خواب چطور رفتار می کنید؟ آیا در این موارد هم فتیش دارید ؟ خیر چون اینها در دسترس هستند و چون بصورت روزانه این نیازها پاسخ داده میشن به دغدغه ذهنی تبدیل نشدن و برای همین باید کسی کنارتون باشه تا در صورت بروز این احساس بتونید بهش دسترسی داشته باشید.بله ازدواج میتونه تا حد زیادی این مسئله رو پوشش بده و از شدتش کم کنه.تو انتخاب همسر هم روی این قصه مانور بدید و فکر نکنید در آینده همه چی قراره حل بشه.اما مهم ترین نکته : اگه مثل من مجرد هستند و نمیتونید ازدواج کنید :اول:به هیچ وجه جلوی افکارتون رو نگیرید.به هیچ وجه اونارو سرکوب نکنید و اجازه بدید حسابی پرواز کنن و هر جا میخوان برن.احساس کنید این یه کار مقدسه و شما دارید حسابی در مورد پا خیال پردازی میکنید.دوم : به هیچ وجه ذهنتون رو با نگاه کردن به مملوی از عکس ها و فیلم ها پر نکنید که ذهنتون مرتبا با آنالیز اونها شما رو اذیت کنه.این عکس ها در استدیوها و زیر نور کافی و دستکاری زیاد گرفته میشن و واقعی نیستن و چون در دنیای واقعی وجود ندارن ، باعث اعتیاد بهشون میشه.اگر بهش اعتیاد پیدا کردین باید اول اینو درمان کنید.سوم : هر بار این احساس بهتون دست داد اصلا از فکر کردن بهش دوری - نـکنید - و کافیه بشینید و اتفاقا روش تمرکز کنید و بذارید ذهنتون حسابی پرواز کنه اما به هیچ وجه کاری نکنید ( دیگه خودتون میدونید چه کاری رو میگم ).اوایل خیلی سخته و هربار تحریک میشید شما رو مجبور به کاری میکنه ، اما شما - کاری نکنید -و در عوض فقط روی افکارش تمرکز کنید.یعنی خیال پردازی که شروع شد بذارید بره جلو و به در بسته بر بخوره.بعد از حدود 2 هفته ذهنتون به محض شروع شدن افکار سریع خاموش میشه.تصمیم گرفتم خودم تجربه کنم و برای مدت دو هفته به هر قیمتی شده بود دیدن فیلم و عکس رو کنار گذاشتم و اینستاگرام رو هم پاک کردم.اون اوایل من هر بار این فکر به ذهنم میرسید رو مینوشتم و چیزی حدود 45 بار در روز این افکار تو ذهنم بود.میدونید افکار مثل یه وهم میان و نمیشه دقیق اونو نوشت اما هربار شدید میشد رو مینوشتم.شاید فقط موقع خواب عمیق و یا غذا خوردن با خانواده این مشکل کمی کمرنگ میشد.حتی سر کلاس و تو تاکسی و قدم زدن و حتی تو دستشویی و دیگه هر چیزی که فکرشو بکنید این افکار منو دیونه کرده بود.تو این دو هفته ساعت ها اجازه میدادم ذهنم بره سمتش و هر وقت میومد میگفتم بفرما عزیزم راحت باش.بعد از دو هفته میزان این تفکرات رسید به 15 بار در روز.تو این مدت دو هفته هیچ عکس و فیلمی ندیده بودم و ذهنم حسابی سم زدایی شده بود.جالبه یکمی آدم بی رمقی شده بودم.احساس هرچند ضعیف اما خیلی خوبی داشتم.وقتی به یک ماه رسید میزان افکار من به چیزی حدود 2 یا سه بار رسیده بود.هربار سوژه ای مثلا تو خیابون یا مهمونی یا هر جایی میدیدم خیلی بدجور تحریک میشدم اما درجا در موردش رویا پردازی میکردم و اجازه میدادم ذهنم هر جا دوست داره بره اما به هیچ وجه اجازه نمیدادم منو مجبور به کاری بکنه.الان در این مرحله هستم و میتونم بگم این افکار اصلا از بین نرفته و هر روز میان اما خیلی خیلی خیلی کمتر شدن و شدتی ندارن و احساس خیلی خوبی دارم. داود تحصیلی داود تحصیلی Mon, 12 Aug 2024 14:18:46 +0330