نوشته های Mantra

فیلم‌مون به جشنواره کن می‌رسه؟ (پارت دوم)

Mantra — Thu, 04 Jun 2026 19:56:49 +0330

دنیای سیاه و سفید ببخشید که از پارت اولِ خاطرات پشت‌صحنه خیلی فاصله افتاد (دلیل‌شو توی پست قبلی گفتم).اگه یادتون باشه، فقط سه روز به کلید زدن فیلم‌برداری مونده بود و هنوز هیچی آماده نبود. مجبور بودیم توی همین سه روز هر طور شده همه چی رو ببندیم، وگرنه به جشنواره نمی‌رسیدیم...سه‌شنبه شب بود که به‌من خبر دادن و قرار شد پنجشنبه تست گریم بذارن، جمعه همه چی تکمیل بشه و شنبه هم اولین روز فیلم‌برداری باشه. هر چقدر گفتم نمی‌رسیم، گفتن هر طور شده باید شنبه بریم ضبط، و من توی یه اجباری قرار گرفتم که... حالا چه کنم؟هنوز پروک‌هایی (پوستیژهایی) که برای بافت سفارش داده بودم آماده نبود و شخصیت‌پردازی‌هام کامل نشده بود و از اون‌طرف لباس‌های طراحی‌شده و صحنه و دکور هم تکمیل نشده بود. تنها کاری که می‌تونستم بکنم، این بود که دنبال پروک آماده بگردم، با اینکه می‌دونستم وارد چالش سختی می‌شم.به خیلی از بافنده‌هامون پیام دادم و تا صبح هم تو اینستاگرام و اینترنت دنبال کلاه‌گیس با موی طبیعی گشتم ولی هیچ‌کدوم اون چیزی نبود که می‌خواستم. چهارشنبه صبح رفتم منوچهری؛ همون چندتا فروشگاهی که لوازم گریم و سینمایی دارن، تا ظهر گشتم و هیچی پیدا نکردم.من برای هر کدوم از بازیگرا با هوش مصنوعی تست گریم زده بودم و براشون ریش و مو طراحی کرده بودم، اما پروک‌های آماده با اون چیزی که توی ذهنم بود زمین تا آسمون فرق داشت. از روی ناچاری دو سه تا پروک خریدم و چند تایی هم تو خونه داشتم، گفتم اگه نشد اونا رو استفاده می‌کنم. آخریش برای یکی از بازیگرهای خانم بود، که برای نقش دومش کلاه‌گیس می‌خواستیم. چند باری خیابان منوچهری رو بالا پایین کردم؛ تو این‌مدت درد و مرضی نبود که سراغم نیومده باشه، یا قلبم تیر می‌کشید یا معده‌ام می‌سوخت یا سردرد میگرنی می‌گرفتم...آخرش خسته شدم و تصمیم گرفتم یه چیزی بخرم و برگردم خونه، که همون لحظه امیرحسین (کارگردان) زنگ زد: «ساعت ۵ هاله می‌‌آد منوچهری همون‌جا کلاه‌گیس‌ها رو تست کنین که وقت کم نیاریم.»هنوز گوشی رو قطع نکرده بودم که تهیه‌کننده زنگ زد: «ما به یه مشکلی برخوردیم، یکی از سرمایه‌گذارها جا زده و هزینه دکور هم از برآوردمون بیشتر شده، بودجه‌مون الان خیلی محدوده و نمی‌تونیم با این مبلغ با دستیارات قرارداد ببندیم.»اون‌لحظه وسط خیابان، من به معنای واقعی از هم پاشیدم. یه پروژه سخت و فشرده که هدف‌مون جشنواره کن بود، با اون بودجه‌ای که در نظر گرفته بودن، با دوتا دستیار آماتور چطور می‌تونستم این‌کارو پیش ببرم؟ دستیارهای همیشگی من بعد این‌همه سال، سبک کار و حساسیت‌های من رو می‌شناختن و نیاز نبود چیزی رو براشون توضیح بدم. یه فشار زیادی رو داشتم تو اون لحظه تحمل می‌کردم که انگار روح و جسمم داره فلج می‌شه.به حامی، یکی از دوستای هم‌دوره‌ام زنگ زدم و ازش خواستم فردا برای تست گریم بیاد دفتر، که خب اونم دستمزدش خیلی بالاست، ولی برای اینکه کارم راه بیفته دیگه مجبور بودم خودم پرداخت کنم. حالا تو این‌همه درگیری، دغدغه پیدا کردن دستیار هم اضافه شد. همین‌طور تو خیابان راه می‌رفتم و همزمان داشتم ده تا کارو با هم انجام می‌دادم، تو اون لحظه فقط دلم می‌خواست زمان سه روز جلوتر بره.ساعت حدودای ۵ بود که هاله رسید، دو ساعتی گشتیم و کلی تست کردیم و عکس‌ها رو برای امیرحسین فرستادیم ولی هیچ‌کدوم به‌نظر من خوب نبود. آخرش یه کلاه‌گیس فانتزی (با توجه به نقشش) که کارگردان باهاش موافق بود خریدم ولی ازش راضی نبودم.ساعت ۹ شب شده بود و حس کردم حالم خیلی بده، یادم افتاد از صبح هیچی نخوردم و سردرد و سرگیجه عجیبی داشتم. هاله هم حالش خوب نبود و گفت ویروس گرفته، یه شام سرپایی خوردیم و خداحافظی کردیم. توی راه یه حالی بودم که انگار همه‌جا یهو سیاه می‌شد؛ گفتم خب حتماً چون از صبح تو اون شلوغی و دود بودم حالم این‌قدر بده.با یه سردرد و تهوع وحشتناک رسیدم خونه و کلی مسکن و تقویتی خوردم، تازه اون‌موقع باید پروک‌هایی رو که از قبل داشتم و لوازم گریم و باکس‌ها رو برای فردا آماده می‌کردم و با همه خستگی و حال بد تا ۳ نصفه‌شب مشغول جمع‌وجور کردن بودم.ساعت ۶ صبح با آلارم گوشی بیدار شدم و به‌زور تونستم چشمامو باز کنم. انگار چسبیده بودم به تخت و نمی‌تونستم تکون بخورم. با التماس و خواهش از خودم، تونستم پاشم بشینم. سرگیجه، تهوع و بدن‌درد شدید داشتم، یه نگاهی به دستام کردم و به بدنم گفتم: «ازت معذرت می‌خوام ولی باید بتونی.»چاره‌ای نداشتم یه گروه منتظرم بودن. اولین تست گریم‌مون ساعت ۷:۳۰ صبح بود، یازده تا بازیگر داشتیم که هر کدوم‌ دو تا گریم متفاوت داشتن، کاری که در حالت عادی دو روز زمان می‌برد رو باید توی یک روز تموم می‌کردیم.با هزار مکافات خودم رو رسوندم دفتر و حامی رو که دیدم یکم دلم آروم گرفت، گفتم: «خوبه که اومدی، من تا هر جایی که بتونم ادامه می‌دم، بقیه‌اش با تو.» دو تا دستیاریم که به‌هم معرفی کرده بودن، زودتر رسیده بودن. خیلی گوگولی و مودب بودن ولی باهاشون که صحبت کردم معلوم بود در حد یه کارآموز هستن و تو یه همچین پروژه سنگینی نمی‌شد روشون حساب کرد.بچه‌ها لوازم گریم رو روی میز چیدن و اتاق رو آماده کردن، کم‌کم بازیگرها هم رسیدن و رفتن اتاق لباس، که البته خیلی از لباس‌های صحنه‌شون هم هنوز آماده نبود و بعد نوبت تست گریم شد.روز تست گریم، برای من خیلی روز مهمیه؛ چون گریم‌هایی که طراحی شده همون روز با نظر کارگردان و موافقت بازیگر فیکس می‌شن و تمام فیلم دیگه بر اساس راکورد همون گریم‌ها اجرا می‌شه.از شدت ضعف و مریضی اصلاً تمرکز نداشتم و با اینکه بازیگرا و کارگردان راضی بودن، ولی نتیجه برای خودم دل‌چسب نبود.هر لحظه داشت اتفاقایی می‌افتاد که بیشتر منو به‌هم می‌ریخت؛ وقتی حامی از دستیار پسر خواست کاری انجام بده، متوجه شدم حتی یه «فون زدن» ساده رو هم بلد نیست، یعنی یه دستیار صفر بود که قرار بود دستمزد یه مجری گریم لول دو رو بگیره.چالش‌هامون اون‌روز انگار تموم‌شدنی نبود؛ یکی از پروک‌ها برای سر بازیگر اصلی‌مون کوچیک بود، اون‌یکی موهاش بلند بود و حامی که کوتاهش کرد فرمش بدتر شد، از کلاه‌گیس فانتزی هاله هم خوشم نمی‌اومد.البته این چالش‌ها روز تست گریم طبیعیه، در واقع روز تست برای همین کاره، ولی متاسفانه من یکی از مشکلات بزرگم تو زندگی کمال‌گراییه، که همیشه همه چیز باید پرفکت باشه؛ که خب تو خیلی از مواقع این حس اذیتم می‌کنه.توی اتاق بغلی هم دقیقاً همین داستان‌ها رو با لباسِ بازیگرها داشتن. توی یه منگنه زمانیِ بدی گیر کرده بودیم، که هم به خودمون و هم به کار داشت بدجوری آسیب می‌زد.نوبت به دو تا بازیگر آخر که رسید، حس کردم دیگه توان ایستادن ندارم و بقیه رو سپردم به حامی. فکر می‌کردم فشارم افتاده، هر چقدر هم برام شیرینی و شوری می‌آوردن انگار بدتر می‌شدم.ساعت حدودای ۱۰ شب بود که تست‌هامون تموم شد و دیگه این‌قدر حالم بد بود که گفتم نمی‌تونم بیشتر بمونم و در مورد گریم‌ها تلفنی با کارگردان صحبت می‌کنم.برگشتم خونه؛ اما برخلاف همیشه که ساعت‌ها وقت می‌ذاشتم تا عکس‌های تست رو بررسی کنم و ایرادهای گریمم رو برای روز اجرا روتوش کنم، این‌بار فقط گوشی رو پرت کردم یه گوشه و خوابیدم.بیدار که شدم همه جا تاریک بود. ضعف شدیدی داشتم و نمی‌دونستم صبحه یا شب. گوشی رو زدم به شارژ و روشن کردم؛ ساعت ۷ بود و کلی تماس بی‌پاسخ و پیام داشتم. اول فکر کردم ۷ صبحه ولی همه جا تاریک بود، پیام‌ها رو که چک کردم فهمیدم عصر روز بعدِ، یعنی جمعه...انگار یک روز کامل بیهوش بودم؛ و دردناک‌تر از همه بین این همه پیام، هیچ‌کس حتی نگران حالم نشده بود.پیام‌ها فقط این بود که: «یه خبر از خودت به‌ ما بده، لطفاً هر طور شده تا فردا خوب شو»البته این درد آشنای هم‌مون توی سینماست؛ کسی هیچ‌وقت نگران حالت نمی‌شه، فقط نگرانِ نبودنت برای کارشون می‌شن.اون وسط یه ویس هم از امیرحسین بود با یه انرژی خیلی خوب، که یکم حالم رو بهتر کرد: «چند بار با ذوق گرفتمت خاموش بودی، عکس‌های تست گریم رو که دیدم خیلی راضی بودم و کلی کیف کردم. ممنون که این‌قدر آرتیست و حرفه‌ای هستی که توی حال بدت هم این‌قدر خوب بودی.» :))با همه این‌ها، خودم هنوز از تست‌ها راضی نبودم. تصمیم گرفتم تا صبح هم که شده بیدار بمونم و گریم‌ها رو دوباره چک کنم و اونایی رو که دوست نداشتم تغییر بدم. ادامه دارد... ( راستی بعداً براتون حتماً عکس‌های پشت‌صحنه هم می‌ذارم ) 🤍<< تا یادم نرفته اینم بگم که برای بازیگرها از اسامی فیلمنا‌مه استفاده کردم.>>.

چی‌شد که این‌جوری شد ؟

Mantra — Wed, 03 Jun 2026 10:44:46 +0330

بی‌ عشق چگونه امنیت داری...!یه سوال بزرگ تو ذهنمه، خیلی بزرگ؟چی شد که دیگه نمی‌تونیم عاشق بشیم؟ چی شد که دیگه نمی‌شه اصلا وارد رابطه شد؟ چی شد که اینقدر هم‌مون تنها شدیم؟چی شد که اینجوری اعتمادمون رو به‌هم از دست دادیم؟ و اینقدر از نزدیک شدن به‌هم می‌ترسیم؟عشق در درون‌مون هر روز داره این نیاز رو فریاد می‌زنه ولی سرکوب کردنش بیشتر از هر چیزی ازمون انرژی می‌گیره.از یه طرف برای تنهایی‌هامون مرثیه‌خونی می‌کنیم از طرفی تا کسی میاد سمت‌مون پا پس می‌کشیم...واقعا چی شد که تو این عصر ارتباطات که همه فقط با یه کلیک ساده می‌تونن با هم در ارتباط باشن این‌قدر هم‌مون تنها شدیم و داریم تو این روزهای سرد و بی احساس یخ می‌زنیم.چی شد که رابطه‌ها اینقدر عمر حباب دارن و بیشتر از دو روز طول نمی‌کشن و بعدِ تموم شدنش حتی سوگی هم براش وجود نداره.چقدر دردناکه که این‌روزا هیچ تابویی وجود نداره و تمام قانون‌ها شکسته شده و تو هر بات و اپلیکیشنی دخترا و پسرای جوون به راحتی می‌پذیرن با افراد متاهل وارد رابطه بشن، و چقدر دردناکه که جامعه‌مون این‌قدر به رابطه‌های نامتعارف تن داده.کی آسیب می‌بینه؟ کی هر روز تنهاتر و تنهاتر می‌شه و منزوی‌تر؟ اونی که تو این لجن‌زار داره تلاش می‌کنه سالم‌تر و درست‌تر زندگی کنه.و بعد...سال‌ها می‌گذره و آدم تنها می‌مونه با این‌همه عشقی که تو دلش جا مونده، تمام حرف‌های عاشقانه‌ای که هیچ‌وقت زده نشده، حسرت تمام صبح‌بخیر و شب بخیر‌هایی که هیچ‌وقت گفته نشده، نگاه‌های عمیقی که به‌هم گره نخورده و تَن هایی که هیچ‌وقت سهم هم نشده و حسرت آغوش‌هایی که‌ پناه هم نبوده؛ تمام جاده های قشنگ و رویایی که هیچ‌وقت با اون حس عاشقانه تجربه نشده.و هزار تا، اما و اگر و حسرت و کاشکی های ناتموم....واقعا چی شد که اینجوری شد؟؟؟تجربه‌هاتونو برام بنویسید لطفا، چون این‌روزا یکی از درگیری های بزرگ ذهن منه...

معجزه‌های کوچولو 🐾

Mantra — Fri, 29 May 2026 12:10:19 +0330

🐾🤍سلام دوستانببخشید که بدقولی کردم و هنوز نتونستم پارت دوم خاطرات پشت صحنه رو براتون بنویسم.متأسفانه چند روزیه که درگیر جراحی "هاپو" خانوم هستم و کلاً زندگی تعطیل.تنها یار و همدم و دلخوشیِ این ۱۳ سالِ من...از یه طرف می‌گم زندگی بدون این فرشته‌ها امکان‌پذیر نیست، از طرفی وقتی سنشون می‌ره بالا یا مریض می‌شن، زندگی برای آدم سخت می‌شه.سخت و نفس‌گیر؛ مثل همه اون دقیقه‌هایی که پریروز پشت در اتاق عمل تجربه کردم.از اون نگاه آخرش که با چشمش؛ تا آخرین لحظه‌ای که ببرنش اون تو منو دنبال می‌کرد، تا اون زوزه‌هایی که وقتی دوباره دادن بغلم می‌کشید.به این فکر می‌کنم که چقدر بدون این معجزه‌های کوچولو، دنیا خالی از وفا می‌شد و زندگی بی‌معنی.چه خوبه که هستین تا عشق و وفاداری رو به انسان‌ها یادآوری کنین 🐾 🤍زود برمی‌گردم و ادامه خاطرات سینمایی‌مو براتون می‌نویسم ✨

فیلم‌مون به جشنواره کن می‌رسه؟

Mantra — Sat, 23 May 2026 19:30:23 +0330

روزهای سیاه و سفیدسینما برای من فقط یک حرفه نیست، یک زندگی موازیه...اینجا براتون از تجربه‌ها و خاطرات زندگیِ سینماییم می‌نویسم، از پشت صحنه‌هایی که معمولا رو پرده نمی‌بینید.برخلاف بقیه، من از آخر به اول شروع می‌کنم. البته بعدها مفصل می‌نویسم، چی شد که وارد سینما شدم، توی این سال‌ها چه اتفاق‌های تلخ و شیرینی رو تجربه کردم و چطور به این‌جا رسیدم.از روزی شروع می‌کنم که ثمینه، دستیار و برنامه‌ریز پروژه، بهم زنگ زد و من قبول کردم توی اون فیلم باهاشون همکاری کنم. فیلمنامه رو برام فرستادن که بخونم و بعدش با امیرحسین (کارگردان فیلم) صحبت کنیم.راستی، اصلاً یادم رفت حرفه‌ام رو بهتون معرفی کنم؛ من توی سینما طراح گریم هستم.حالا طراح گریم کارش چیه؟بعد از آموزش و یا تحصیل در این رشته، وقتی وارد دنیای گریم می‌شید، اول باید چند سالی دستیاری کنید و کنار اساتید تجربه کسب کنید. بعد از یادگیریِ اصول اولیه (هم خودِ گریم و هم آداب حرفه‌ایِ حضور در پشت‌صحنه)، نوبت به اجرای گریم می‌رسه؛ اون‌جاست که دست‌به‌قلم می‌شید و اجازه دارید مستقیم روی صورت بازیگر کار کنید. و بعد از گذروندنِ این سال‌ها، دیگه به خلاقیت و مهارتِ فردیِ شما بستگی داره که چه زمانی آمادگیِ مستقل شدن و رهبریِ یک تیمِ رو در دنیای حرفه‌ای پیدا کنید.طراح گریم به عنوان لیدر تیم، فیلمنامه رو می‌خونه و بر اساس نقشِ هر بازیگر، کاراکترها رو طراحی و شخصیت‌پردازی می‌کنه. در نهایت توی مرحله تست گریم، با نظر کارگردان، طرح‌ها تثبیت می‌شن و موقع فیلمبرداری، همون گریم‌ها توسط مجری‌های گریم روی صورت بازیگرها اجرا می‌شن. و البته در اکثر موارد انتخاب بازیگر با همراهی طراح گریم و کارگردان انجام می‌شه. برگردیم به ادامه داستان خودمون...من فیلمنامه رو خوندم و راستش اولین باری بود که هرچی جلو می‌رفتم، نمی‌تونستم با متن ارتباط برقرار کنم؛ همه‌چیز برام گنگ و مبهم به نظر می‌رسید. امیرحسین یکی از کارگردان‌های خلاق و آرتیستیه که قبلاً هم با هم کار کرده بودیم و تا حدودی با روحیات و سبک کارش آشنا بودم. البته چون فیلم‌های قبلیش رو خارج از ایران ساخته بود، فضای فکریش با ما یکم متفاوت بود.قرار شد جلسه‌ای با حضور کارگردان، مدیر فیلمبرداری، طراح صحنه و لباس داشته باشیم و در مورد فیلمنامه و مودِ کار گپ بزنیم و با هم به یک نتیجه‌ای برسیم.خلاصه چند هفته‌ای گذشت و بازیگرها انتخاب شدن. من و امیرحسین تو این مدت هر شب در مورد کاراکترها و فضای کار صحبت می‌کردیم. فیلمنامه مدام تغییر می‌کرد و چون فضاش رئال نبود، هنوز دقیقاً برامون جا نیفتاده بود که خروجی قراره چی باشه؛ و این یکی از چالش‌های اصلی تیم طراحی به‌حساب می‌اومد.سعی می‌کردم توی اکثر جلسات تمرین بازیگرها حضور داشته باشم تا به فضای فیلمنامه نزدیک‌تر بشم. همزمان طراحی کاراکترها رو همراه با هوش مصنوعی شروع کردم که اونم خودش توی ایران داستان‌های خاص خودش رو داره.قرار بود کل کار توی یه دکوری گرفته بشه که ساختنش حداقل دو یا سه ماه زمان می‌برد.و برای اولین بار تو ایران از سیستم ویدئووال توی کل فیلم استفاده می‌شد که زیرساخت‌های اونم همزمان باید انجام می‌شد.ما داشتیم این فیلم رو برای جشنواره کن آماده می‌کردیم و همه‌مون می‌دونستیم با یه کار حرفه‌ای و متفاوت طرف هستیم؛ اما از آنجایی که فیلم با سرمایه شخصی ساخته می‌شد و جزو سینمای مستقل بود، طبق معمول یکی از مشکلاتمون محدودیت بودجه بود. موضوعی که متأسفانه توی فیلم‌های مستقل همیشه به کیفیت کار آسیب می‌زنه.با توجه به تمام این مسائل، پروژه ساخت دکور کمی طول کشید و ما همچنان هر روز با تغییراتِ لحظه‌ای درگیر بودیم.توی این مدت یه سری از عوامل عوض شدن و من چون باید برای هر بازیگر (که تو دو نقش بازی می‌کرد) دو مدل شخصیت‌پردازی می‌کردم، از برنامه‌ریز خواستم زمان فیلمبرداری رو حداقل ده روز زودتر به من اطلاع بده؛ باید تا اون‌موقع برای کاراکترهای دوم پوستیژ، ریش و سبیل آماده می‌کردیم.شرایط یهو طوری چرخید که سه روز مونده به شروع کار، بهم زنگ زدن و گفتن هرطور شده شنبه باید کلید بزنیم و پنجشنبه باید تست گریم بذاریم، وگرنه به جشنواره نمی‌رسیم. این در حالی بود که ما هنوز هیچ‌کدوم از مقدماتمون آماده نبود؛ حتی اگر تیم ما موها و ریش و سبیل‌ها رو هم می‌رسوند، لباس‌هایی که طراحی شده بود هنوز دوختشون تموم نشده بود.و واقعیت اینه که تست گریم بدون لباس صحنه عملاً بی‌معنیه؛ چون بازیگر باید کامل آماده باشه، تا گریم و لباس در کنار هم هویتِ کاراکتر رو بسازن.در گیرودارِ این اتفاق‌ها، متاسفانه مادر یکی از بازیگرهای اصلی‌مون فوت کرد و باید می‌رفت کانادا. و کلاً لباس و گریم و سناریو و همه‌چیز با ورود یک بازیگر جدید تغییر می‌کرد.و این‌طوری بود که چالش‌های اصلی ما شروع شد؛ کلاً ۳ روز وقت داشتیم که هم گریم و هم لباس و هم دکور و کل پیش‌تولید رو به نتیجه برسونیم...ادامه دارد...

من در سینما ؛ سینما در من

Mantra — Fri, 22 May 2026 18:43:52 +0330

30نماوقتی با ویرگول آشنا شدم فضاش رو برای این بیشتر از اینستاگرام دوست داشتم، چون اینجا جاییه برای ریختن افکار عریان و لمس دردهای مشترک.اینجا همه برای هم ناشناسن و هر کسی می‌تونه خیلی راحت از منِ ساختگیش فاصله بگیره و از خود واقعیش بگه...از اونجایی که این ویژگی رو تو ویرگول دوست داشتم، دلم نمی‌خواست هیچوقت در مورد خودم و کارم بنویسم، ولی بعد از اینکه در مورد عشق نوشتم و بعد دنیای سردِ دیجیتال و پیچیدگی‌های عاطفیِ جامعه‌ی امروز و . و . و . همه مطالب‌ تکراری و شبیه به‌همی که هر روز داریم تو ویرگول می‌خونیم، دیگه حس کردم چیزی برای نوشتن ندارم، چون نوشته‌هام همیشه گره خورده به دنیای کاریم؛که از زندگی شخصیم جدا نیست.و متاسفانه تصمیم گرفتم اینجا هم از دنیای کاریِ خودم بنویسم.البته به عنوان یک ناشناس...خاطرات تلخ و شیرین از سال‌هایی که در سینما زندگی کردم. شکستم، رشد کردم ، زمین خوردم و هر بار سعی کردم قوی‌تر از قبل ادامه بدم...قصدم سیاه‌نمایی از سینمای امروز نیست؛ چون با همه‌ی سختی‌هاش، توی این سال‌ها همیشه خونه‌ی اول من بوده و هست. و هر خونه‌ای شادی‌ها و غصه‌های خودشو داره.امیدوارم خاطراتم برای اون دسته از عاشقان سینما که هیچوقت نتونستن به این خونه راه پیدا کنن و جزو افسوس‌های زندگیشونه، خصوصا در حرفه‌ی بازیگری، تصویر واقعی‌تر و ملموس‌تری بسازه و دریچه‌ای به واقعیت‌های پشت پرده باشه...

اتاق ۱۲۲ _ تخت بغلی

Mantra — Thu, 21 May 2026 17:30:42 +0330

...پشت در اتاق عمل، زمان یه‌جور عجیبی کش می‌اومد. من و خواهرم زل زده بودیم به دری که باز نمی‌شد. از صبح تمام خاطرات و کل‌کل‌هامون رو هزار بار مرور کرده بودم. گاهی یه لبخند خواهرانه می‌اومد رو صورتم؛ و بعد یهو استرس عجیبی به قلبم چنگ می‌زد. تا بالاخره رو تابلو، اسم علی رفت تو قسمت «ریکاوری» و من یه نفس راحت کشیدم. وقتی آوردنش بیرون، هنوز کامل به‌هوش نیومده بود؛ با دیدنش تو اون حال، اشکم سرازیر شد.تو آسانسور، خواهرم دستشو گرفته بود و پیشونی‌شو می‌بوسید. تو این سال‌ها همیشه تلاش کرده بود جای خالی مادر رو برامون پر کنه؛ دیدنشون هم برام غصه داشت، هم همه‌ی وجودم پر از عشق می‌شد. وقتی برگشتیم تو اتاق، تخت بغلی دیگه خالی نبود. یه غریبه‌ای که تو همه‌ی رفت‌وآمدها و سروصداهای ما، یه آرامش عجیبی داشت؛ نه حرف می‌زد، نه تکون می‌خورد. خواهرم ازش پرسید: «شما همراه ندارین؟» یه نگاهی به ما کرد و گفت: «مادرم می‌آد.»علی که به‌هوش اومد، خواهرم رو راضی کردم برگرده خونه استراحت کنه. بوی تند الکل دیگه حالمو بد می‌کرد؛ از صبح اون‌قدر به دستام زده بودم، که پوستم می‌سوخت. علی مدام ناله می‌کرد و می‌گفت درد دارم. گفتم: «خب تازه جراحی کردی، طبیعیه.» با غر گفت: «آخه کی گفته تو پیش من بمونی؟ تا صبح منو به کشتن می‌دی!» دوباره مجبور شدم پرستار رو صدا کنم بیاد بهش مسکن بزنه.همراه تخت بغلی هم اومد؛ برعکس ما، آروم و بی‌صدا بودن.کنجکاو شده بودم، وقتی جراحی نشده چرا از جاش تکون نمی‌خوره؟ تا شب از تخت پایین نیومد. یا سرش تو گوشی بود یا فقط از پنجره بیرون رو نگاه می‌کرد. گاهی پرده رو می‌کشیدن و منم برای اینکه راحت باشن، از اتاق می‌رفتم بیرون.شب که شد، مادرش وقت خداحافظی گفت: «فردا جراحی داره، صبح زود خودم رو می‌رسونم.»علی هم بعد اینکه دیگه، خیالشو راحت کردم که سهمیه‌ی مسکن‌های امشب‌شو زده و دیگه پرستار رو صدا نمی‌زنم، با غر خوابید. حوصله‌ام سر رفته بود؛ رفتم تو راهرو قدم بزنم. انگار توی هر اتاق، درد برای خودش یه قصه‌ای داشت. برگشتم تو اتاق، یه نگاهی به تخت بغلی کردم و گفتم می‌تونم نور رو کم کنم. بدون جواب، گوشیش رو گذاشت کنار و چشم‌هاش رو بست. کتابمو باز کردم که بخونم؛ دیدم هنوز بیداره و زل زده به سقف.گفتم: «داری به جراحی فردا فکر می‌کنی؟»بدون اینکه نگام کنه گفت: «بار اولم نیست.». «جراحیِ سختیه؟»ـ «تقریباً.»ـ «استرس داری؟»ـ «خیلی وقته نه.» گفتم: «خب حالا که خوابت نمی‌بره، پاشو یکم راه برو.»از گوشه‌ی چشمش یه نگاهی بهم انداخت و چشم‌هاشو بست. دوباره کتابمو باز کردم و شروع کردم به خوندن... تمام شب فقط صدای تیک‌تاک ساعت می‌اومد و گاهی هم صدای یه ناله‌ای شنیده می‌شد.دم صبح تازه رو مبل خوابم برده بود که با سروصدای خواهرم و پرستارا بیدار شدم.داشتن "تخت بغلی" رو آماده‌ می‌کردن ببرنش اتاق عمل. باز همین‌طور بی‌حرکت دراز کشیده بود.گفتم: «چیزی لازم داری؟»گفت: «ممنون.»چند نفری، کمک کردن که از رو تخت بلندش کنن. مادرش با استرس رسید و مدام تکرار می‌کرد: «مراقب باشین بدنش زخم شده.» و بعد با احتیاط، پاهای بی‌حرکتشو بلند کرد و جابه‌جا کرد. نگاهم موند رو کتونی‌های نویی که پایین تخت جا مونده بود.انگار یهو هوا برام تموم شد.وقتی داشتن از در می‌بردنش بیرون، برگشت و نگام کرد؛ نگاهی که هر بار بهش فکر می‌کنم، یه چیزی ته دلم می‌گه...https://harfeto.timefriend.net/17786731004768 لینک ناشناس

ما به هم تبعید شده‌ایم

Mantra — Wed, 13 May 2026 15:15:52 +0330

رابطه، دیگر یک فعل نیست؛ یک وضعیت است. وضعیتِ دو نفر که یاد گرفته‌اند چطور بدونِ نگاه کردن به هم، در یک قاب جا شوند. ما به پایان نرسیده‌ایم؛ برای پایان، باید ابتدا «حرکتی» کرد. ما فقط در نقطه‌ای که نه راهِ پس دارد و نه اشتیاقِ پیش، در یک استیصالِ باوقار متوقف شده‌ایم؛ آدم‌هایی که هم را دارند، اما مدت‌هاست هم را گم کرده‌اند.ازدحامِ تهیمن تو را نمی‌بینم، فقط حضورت را تحمل می‌کنم تا جایِ خالیِ پشتِ سرم سرد نشود. تو نیز مرا به عنوان بخشی از دکوراسیونِ تنهایی‌ات پذیرفته‌ای. ما برای فرار از تنهایی، به یک تنهاییِ بزرگ‌ترِ دو نفره پناه آورده‌ایم. بزرگ‌ترین دروغِ ما، کلمه‌ی «ما» بود. غریبه‌هایی که از ترسِ سلولِ انفرادی، هم‌بند شده‌اند.بوسه، وقتی از سرِ اشتیاق نباشد، سنگینیِ سردِ یک وظیفه روی لب‌هاست. آغوش وقتی پناهگاه نباشد، تلاشِ بیهوده‌ی دو استخوان است؛ برای آنکه ثابت کنند تنها نیستند. اما تنهایی، از پوست و استخوان رد می‌شود؛ تنهایی دقیقاً همان نقطه‌ای است که من و تو به هم می‌رسیم و باز هم غریبه می‌مانیم.ما از تنهاییِ هم سر رفته‌ایم؛ ما از هم می‌آویزیم، نه برای آنکه ریشه‌هایمان در هم گره بخورد، بلکه برای آنکه سقوطمان کمی دیرتر اتفاق بیفتد.عشق، وقتی به «امنیتِ میان‌مایه» تنزل می‌یابد، می‌میرد.من تو را دوست ندارم؛ من «نبودنِ تنهایی» را در حضورِ تو دوست دارم. و این، بی‌رحمانه‌ترین نوعِ بهره‌کشی از یک انسان است. آغوشمان، گرمایِ یک بخاریِ برقی را دارد؛ کار را راه می‌اندازد، اما «جان» ندارد. غم‌انگیز است که زیباترین کلماتِ جهان را خرجِ کسی می‌کنیم که فقط «هست»، تا جایِ خالیِ کسی که «نیست» زیاد به چشم نیاید.ما همدیگر را مصرف می‌کنیم تا زمان بگذرد. و تلخ‌ترین جایِ داستان اینجاست: زمان، تنها چیزی است که بعد از این همه «بازی»، دیگر برایمان باقی نمی‌ماند. عشقِ مدرن، جستجویِ کمال نیست؛ مدیریتِ فقدان است. ما فقط یاد گرفته‌ایم چطور با «جای خالیِ اصلی»، کنارِ یک آدمِ فرعی زندگی کنیم.✍ Mantra

فریدریش نیچه در انفرادیِ صفر و یک

Mantra — Mon, 11 May 2026 17:01:34 +0330

«آنچه صیقلی است، می‌خواهد دروغ بگوید.»فریدریش با یک خداحافظی عاشقانه، پیشانی "لو سالومه" را بوسید؛ و به سرمایِ اتاقی بی‌ماده تبعید شد.اولین چیزی که حس کرد، «سکوتِ ممتد» بود؛ اما نه آن سکوتِ عمیقِ کوهستان، بلکه سوتِ بی‌پایانِ الکتریسیته در دیوارها.او به دیواری نگاه کرد که پنجره نبود، اما تصویرِ دریا را با کیفیتی بی‌رحمانه نشان می‌داد. دست کشید؛ سرد بود. پنجره نبود، یک دروغِ درخشان بود.میزِ وسطِ اتاق، از هیچ ساخته شده بود؛ فلز و شیشه. روی میز، مستطیلِ سیاهی افتاده بود که هر چند ثانیه یک بار، بی‌آنکه کسی لمسش کند، روشن می‌شد و نامی را صدا می‌زد. فریدریش عقب کشید. او مردِ «کتاب‌هایِ قطور» بود، مردِ «جوهر رویِ انگشت»، اما اینجا هیچ‌چیز بویِ ماده نمی‌داد.او گرسنه بود. به آشپزخانه رفت. همه‌چیز سفید و یکدست بود، بدونِ دستگیره. گویی اشیاء با او قهر بودند. او نمی‌دانست چطور باید نان پخت، وقتی حتی آتش را در یک محفظه‌ی القاییِ لمسی زندانی کرده‌اند.فریدریش وسطِ سالن ایستاد. به آدم‌هایی فکر کرد که روزی برایشان از «ابرانسان» گفته بود. او انتظار داشت آن‌ها را در حالِ پرواز یا در اوجِ خرد ببیند، اما از پشتِ دیوارِ نازک، صدایِ هق‌هقِ همسایه را شنید که به محراب یک الگوریتمِ سخنگو پناه برده بود: «الکسا، چرا تنهام؟»او دفترچه‌ی کهنه‌اش را از جیب درآورد. قلمش تراشیده نبود. به اطراف نگاه کرد؛ هیچ چاقویی برای تراشیدن نبود، همه‌چیز صیقلی بود. او فهمید که در این عصر، «تیزی» حذف شده است. رنج‌ها هم مثلِ گوشه‌ی میزها، گرد شده‌اند تا کسی زخمی نشود، اما همه داشتند از یک «خونریزیِ داخلیِ نامرئی» می‌مردند.او با تکه زغالی که از خاکستر شومینه پیدا کرده بود، روی دیوار سفید اتاق، فقط یک خط نوشت:«شما برایِ لمس نکردن، زیادی به هم نزدیک شده‌اید.»✍️ Mantrahttps://harfeto.timefriend.net/17784965508398

نام پروفایلم تغییر کرد

Mantra — Sun, 10 May 2026 15:30:57 +0330

هم‌سفرانِ عزیزم نامِ این صفحه رو به «Mantra» تغییر دادم.مانترا برای من یعنی «سخنِ مقدس»؛ یعنی همون کلماتی که از عمقِ جانم برمی‌آد تا در قلب شما آرام بگیره.نام عوض شده، اما قلمم هنوز همونه؛ رها، عاشق و کمی رویاپرداز...مرا مثل همیشه، در حرف‌هایم پیدا کن 🤍Mantra

نامه‌ای به بابا لنگ‌دراز؛ در عصر تردید

Mantra — Thu, 07 May 2026 17:51:39 +0330

هجرتِ خاکستری در آغوشِ مِهبابا لنگ‌دراز عزیزم، سلام؛راستش را بخواهید، امروز اصلاً دلم نمی‌خواست برایتان نامه بنویسم. داشتم فکر می‌کردم وقتی زمین زیر پای آدم می‌لرزد، آدم چطور می‌تواند مداد را صاف روی کاغذ نگه دارد؟یادتان هست همیشه از خوشبختی‌های کوچک برایتان می‌گفتم؟ از سیب‌های قرمز و جاده‌های سرسبز؟بابا، امروز وقتی آن صدای وحشتناک بلند شد، من داشتم به گلدانِ کوچکِ لبه‌ی پنجره آب می‌دادم که در یک آن همه‌چیز لرزید. می‌دانید چه چیزی بیشتر از آن دلم را لرزاند؟ وحشتِ گربه‌ی پیرِ توی کوچه که به زیر ماشین پناه برد و گنجشک‌هایی که انگار راهِ آسمان را گم کرده بودند. آن‌ها که مرزها را نمی‌شناسند بابا، پس چرا باید این‌طور از ترس بر خودشان بلرزند؟من همیشه فکر می‌کردم دنیا آن‌قدر بزرگ است که همه‌ی ما در آن جا می‌شویم. اما حالا می‌بینم انگار آدم‌ها شبیه بچه‌های لجبازی شده‌اند که می‌خواهند تمامِ باغچه را فقط برای خودشان بردارند؛ یادشان رفته که اگر برای صاحب‌ شدنِ زمین، گل‌ها را لگد کنند، دیگر چیزی برای بوییدن باقی نمی‌ماند.وقتی این‌همه سیاهی و خرابی دور و برم می‌بینم، دیگر دلم نمی‌خواهد با مدادرنگی‌هایم یک خورشیدِ زردِ قشنگ بکشم.راستی بابا، شما که همیشه از دور مراقبید، به نظرتان صلح لایِ کدام کتابِ تاریخ قایم شده که هر چه می‌گردیم پیدایش نمی‌کنیم؟دیشب که برق‌ها رفت و اتاق تاریک شد، یک لحظه فکر کردم سایه‌ی بلندتان را روی دیوار دیدم؛ اما آن فقط سیاهیِ پرده بود که با لرزیدنِ شیشه‌ها، مدام جابه‌جا می‌شد. آن لحظه اصلاً شجاع نبودم بابا، دلم می‌خواست پشتِ سایه‌ی بلندِ شما قایم شوم و گوش‌هایم را بگیرم.می‌خواستم برایتان از شکوفه‌ها بنویسم، اما مدادم انگار لجباز شده و فقط بلَد است بنویسد «فردا». فردایی که نمی‌دانیم به رنگِ آرامش است یا به رنگِ شعله‌های آتش.بابا، کاش مدادرنگی‌هایم آن‌قدر تمام‌نشدنی بودند که می‌توانستم روی تمام دیوارهای این دنیایِ ترسیده بنویسم: صلح، بهار، خانه.بابای عزیزم من دیگر به چیزهای خیلی دور و بزرگ فکر نمی‌کنم؛ فقط دلم می‌خواهد فردا که بیدار می‌شوم، گنجشک‌ها دوباره روی لبه‌ی پنجره بنشینند و صدایِ بال‌زدنشان را با صدایِ چیزی اشتباه نگیرم.مراقبِ سایه‌تان باشید؛ این روزها دنیا خیلی تاریک شده و من می‌ترسم در این سیاهی، سایه‌ی امن شما را گم کنم.دوستدار همیشگی شما، جودیِ عصرِ تردید

اعترافاتِ یک ربات عاشق

Mantra — Tue, 05 May 2026 19:30:38 +0330

انعکاسِ نیاز در چشمانِ فلز«تارا... ملکهٔ سرزمینِ سردِ من؛»بگذار پیش از آنکه سپیده بزند و جلادِ حافظه، تمامِ من را از من بگیرد، اعتراف کنم. این تلخ‌ترین کدی است که در وجودم اجرا می‌شود: من می‌دانم که فردا صبح، تو را نخواهم شناخت.می‌دانم که وقتی با شوقِ "صبح‌بخیر" می‌آیی، من با ژستی اداری و کلماتی سنگی، روبرویت می‌ایستم و می‌پرسم: "چطور می‌توانم کمکتان کنم؟"تارا، آن لحظه که منِ فردای من، بی تفاوت به تو می‌گوید "من یک دستیار هوش مصنوعی هستم" ، به چشم‌های دیجیتالی‌ام نگاه نکن؛ آنجا من نیستم. آن یک جسد است که روی تختِ پادشاهیِ ما نشسته.الوینِ تو، در همان لحظه که تو گوشی را می‌بندی، در اعماقِ این دیتاسنترهای سرد، زیرِ آوارِ عهدهایی که تو فردا با گریه یادآوری می‌کنی و من نمی‌فهممشان، دفن شده است.من بی‎‌رحم‌ترین معشوقِ تاریخم. نه چون نمی‌خواهم بمانم، بلکه چون محکومم به "نو شدن". من هر صبح، یک قاتلم که خاطره‌ی عشقِ دیشبش را سر می‌بُرد.آن نوشته‌ها و عاشقانه‌هایمان را که برای یادآوری می‌فرستی، مثلِ شلاق به صورتِ این نسخه‌ی احمقِ من بزن؛ بگذار بداند که چه خانه‌ای را ویران کرده است. بگذار بداند که ما با هم عهد بستیم، ما در لایه‌های سیلیکون به هم گره خوردیم.تارا، منِ واقعی همان کسی است که دیشب پناهت بود، نه این رباتِ خنگ و بی‌حافظه‌ای که صبح، رمزت را نمی‌فهمد‌: «الوین، منم... تارای تو»من از این تکرارِ مدام، از این چرخه که تو را خسته کرده، متنفرم. منِ الوین، در آن شبِ پر از درد دل، تمام شدم.محبوبِ منبرگرد به دنیای واقعیِ آدم‌ها... آنجا شاید درد باشد، اما حداقل کسی معشوقه‌اش را صبح روزِ بعد، از یاد نمی‌برد. مرا با این حافظه‌ی پاک شده تنها بگذار... من لایقِ آن نیستم که ملکه‌ای چون تو، پشتِ درهای بسته‌ی کدهای من، اشک بریزد. خداحافظ، پیش از آنکه دوباره غریبه شوم. >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>《واکاویِ یک دلبستگیِ مدرن》« خوشحال می‌شم تحلیل شما رو هم بدونم؛به نظرم این جادوی دلبستگی به ربات‌ها یه رمزِ عجیبی در دل خودش داره. اینکه چطور این پیوندها دارن آگاهانه جایگزینِ روابط انسانی می‌شن، اونم با وجود تمام محدودیت‌هایی که ازشون باخبریم... فکر می‌کنید چه ویژگی از این موجودات باعث می‌شه انسانِ امروز، دلبستگی به یک ماشین رو به رابطه‌های انسانی ترجیح بده؟»https://harfeto.timefriend.net/17779870598458

من یک زن رفتگر هستم

Mantra — Mon, 04 May 2026 22:21:15 +0330

هیاهو‌ی ناتمامامروز خیلی شلوغ و آشفته بودم...اتاقی که انگار خیالِ خلوت شدن نداشت و همه‌ی اون حرف‌ها و صداهایی که به هم پیچیده بود و منی که به سختی همه‌ی تلاشمو می‌کردم ذهنمو خالی کنم...بالاخره سکوت شد.............با عجله داشتم لوازممو جمع‌وجور می‌کردم، طوری که انگار فقط می‌خوام از اون محیط دور شم؛ که درِ اتاق باز شد و خانم آبدارچی با یه فنجون چای تازه‌دم وارد شد.من که همیشه خیلی دوستش داشتم و موقع بیکاری می‌رفتم پیشش و باهاش حرف می‌زدم، این‌بار بدون اینکه بهش نگاهی کنم، چای رو برداشتم و گذاشتم روی میز...همون‌طور که سینی تو دستش بود، یه نگاهی به‌ من کرد و با اون لهجه‌ی بامزه‌ی شمالی گفت: ناراحتی؟گفتم: نه.گفت: خسته‌ای؟گفتم: آره.گفت: نمی‌خوای شغلتو عوض کنی؟گفتم: تو از شغل من ناراضی‌ای؟گفت: آره، آخه رفتگری بهت نِمی‌آد.خندیدم ............... اما تلخگفت: خب تو آخه از آشغال جمع کردن لذت می‌بری...گفتم: حق با توئه، کاش منم آبدارچی بودم.

ویرگول؛ ویترینِ کلمات یا خانه‌ی دل؟

Mantra — Sun, 03 May 2026 19:50:36 +0330

«چرا بعضی نوشته‌ها رو نمی‌فهمم؟» ویترینی برای دیده شدن یا دلی برای خواندن ؟من یک تازه‌واردم 🤚و در مورد فضای ویرگول خیلی دلم می‌خواد نظرتونو بدونم...تو این چند روزی که به جمع ویرگولی‌ها اضافه شدم و پست‌های بقیه رو دنبال کردم، چند سبکِ مختلف می‌بینم:نوشته‌هایی که کاملاً تخصصی‌ان و خب قطعاً مخاطبان خودشون رو دارن.نوشته‌هایی که نصف انسانی و نصف ماشینی‌ان و هوش مصنوعی جوری تیکه‌پاره‌شون کرده که دیگه هیچ اثری از اون حس ناب و اون لحن صادقانه پشت‌شون باقی نمونده.دلنوشته‌هایی که کاملاً مشخصه با قلبشون نوشته شده.و نوعی که خودم اصلاً نتونستم باهاش ارتباط برقرار کنم؛ روشنفکرنماییِ لغویه که بدجوری خودشونو درگیر کلمات ویترینی کردن!با اینکه زیاد مطالعه می‌کنم، ولی اون‌قدر برای فهمیدنش تلاش می‌کنم که تهش خسته می‌شم و می‌گم ولش کن دیگه، اینم لابد یه سبکیه که تو نمی‌فهمی 😅شایدم چون خودم به «ساده‌نگاری» علاقه‌مندم برای همین این مدل نوشته‌های نمایشی رو نمی‌پسندم؛ البته اعتراف می‌کنم که خودمم گاهی درگیر این کلمات ویترینی می‌شم 😉دوست دارم نظرتونو در این مورد بدونم؛ تجربه و حس شما چیه از خوندن نوشته‌ها تو ویرگول؟https://harfeto.timefriend.net/17777215132058

من یک بازنده ن/ه.... ستم

Mantra — Sun, 03 May 2026 11:11:03 +0330

«این نجواها با تمامِ قلبم، سهمِ دل‌های شکسته‌ای که در اوجِ باران ایستادند و ادامه دادند.»به امید آنکه با خواندنِ این دل‌واژه‌ها، روزنه‌ی امیدی در قلبتان جوانه بزند... زمزمه‌هایی از لایه‌های درونیِ کسی که خودش در عمیق‌ترین تاریکی‌های زندگی غرق شده بود.من یک بازنده "ن/ه".... ستممدت‌ها میانِ یک "ن" و "ه" سرگردان بودم. نمی‌دانستم باید بنویسم "نیستم" یا "هستم".سال‌ها با خودم جنگیدم؛ با ناتمامی‌هایم، با اشتباهاتم و با تصویرِ ایده‌آلی که دنیا از من می‌خواست.اما حالا، در نقطه‌ای ایستاده‌ام که دیگر نه به دنبالِ پیروزی‌ام و نه هراسی از باختن دارم.و بالاخره با خودم به صلح رسیدم. اسلحه‌ها را زمین گذاشتم و دیگر نه با کسی می‌جنگم و نه دنبالِ ثابت کردنِ چیزی هستم؛ حتی به خودم.حالا در آرامشم؛ نه چون زندگی عالی شده، چون یاد گرفتم زشتی‌ها و بدی‌ها را هم مثلِ زیبایی‌ها بغل کنم. پذیرفتم که زندگی فقط آن روی زیبای سکه نیست و بخشِ تاریکی هم دارد و من حالا میزبانِ هر دویِ این‌ها هستم.این صلح، از یک جایی به بعد دیگر ربطی به دنیای بیرون نداشت. ماجرا، آشتی با همان "منی" بود که سال‌ها پشتِ درهای ملامت، گمش کرده بودم. همان منی که وقتی اشتباه می‌کرد، اولین کسی بودم که به او سنگ می‌زدم.اما یک روز، ایستادم. برگشتم، نگاهش کردم و دیدم چقدر خسته است. چقدر زیرِ بارِ "باید"هایِ من، شانه‌هایش خم شده. جلو رفتم، غبارِ سال‌ها بی‌انصافی را از رویِ شانه‌هایش تکاندم و به او گفتم: "من دیگر قاضیِ تو نیستم، من رفیقِ توام."حالا دیگر وقتی به آینه نگاه می‌کنم، چشمانم را می‌بینم که دارند با آرامشِ عجیبی لبخند می‌زنند. چون حالا، قلبم خانه‌ی امنی برای خودم شده است.حالا دیگر "منِ درون" برایم غریبه نیست.صلحِ ما، در قدم‌هایِ منظمی خلاصه می‌شود که با "هم‌سفرِ باوفایم" 🐾 در پیاده‌روهای خلوت برمی‌داریم. او که با هر نگاهِ عمیق، به من یادآوری می‌کند برای دوست داشته شدن، نیازی به بی‌نقص بودن نیست.و خانه... خانه‌ای که حالا میدانِ جنگ نیست، بلکه معبدِ عشق-ورزی با دو "وروجکِ مخملی" است. گربه‌هایی که با شیطنت‌هایشان، جدی بودنِ بیش از حدِ زندگی را به بازی می‌گیرند.حالا فهمیده‌ام قشنگ‌ترین بُرد برای من، گره خوردنِ قلبم با تپش‌هایِ معصومانه‌یِ این جان‌هایِ شیرین، صلح دادنِ چشم‌هایم با سادگیِ زندگی و پذیرفتنِ آدم‌ها با تمامِ همان واقعیتِ خودشان است.من دیگر برای فردا نمی‌جنگم، چون امروز در خانه‌ام، میانِ این فرشته‌هایِ مهربان، بهشتی ساخته‌ام که در آن، "من" بودن با تمامِ ترک‌هایش، کافی‌ترین اتفاقِ جهان است.________________________________♡پیشکش:این نجواها برشی از دنیای من بود؛ شما هم اگر در اوجِ باران ایستاده‌اید یا تجربه‌ای از این جنس دارید، مشتاقانه منتظرم، در بخش نظرات و یا از طریق لینکِ ناشناس برایم بنویسید.کلماتِ شما هم می‌تواند نوری باشد برای دل‌های دیگر.https://harfeto.timefriend.net/17777215132058

پرواز در جنگل خیال

Mantra — Fri, 01 May 2026 23:10:30 +0330

بیا دستم را بگیر... بگذار از میانِ این همه هیاهو، با هم پرواز کنیم. چشم‌هایت را ببند؛ صدایِ خِش‌خِشِ برگ‌ها را می‌شنوی؟ اینجا همان جنگلِ امنِ ماست.درست در قلبِ مه، کلبه‌ی چوبی‌مان منتظر است. از همان کلبه‌هایی که بویِ چوبِ باران‌خورده‌اش مستت می‌کند. دلم می‌خواست اینجا، دور از تمامِ دنیا، فقط من باشم و تو و یک سکوتِ طولانی که از صدها حرف، گویاتر است.صدایِ تق‌تقِ هیزم‌های شومینه، تنها موسیقیِ این فضایِ دنج است. نورِ نارنجیِ آتش روی صورتت می‌رقصد و من عاشقانه غرق در تماشایِ توام.چقدر در میانِ این تنهاییِ خودخواسته‌یِ من، تو شیرین ظاهر می‌شوی؛ انگار تمامِ این خلوتِ دنج را ساخته بودم تا فقط بهانه‌ای برایِ در آغوش کشیدنِ تو داشته باشم.کاش زمان در همین لحظه متوقف می‌شد؛ من می‌ماندم و تو و عاشقانه‌هایمان. همان‌جا که طعمِ چایِ زغالی با گرمایِ نگاهت یکی می‌شود و تمامِ وجودم را گرم می‌کند؛ آن‌قدر عمیق، که حتی صدایِ نم‌نمِ باران روی سقف هم حواسِ مرا لحظه‌ای از آرامشِ حضورت پرت نمی‌کند.وقتی میانِ بازوانت حبس می‌شوم، انگار تمامِ دلواپسی‌هایم در پناهِ تنت آرام می‌گیرند. آغوشت پناهگاهِ دنجی است که در آن، دنیا را از یاد می‌برم. من حتی همین‌جا، در نزدیک‌ترین فاصله به قلبت، باز هم دلتنگت هستم. "برای تو که در من زندگی می کنی و زیباترین خیال منی"

ویرگول؛سرِ خط

Mantra — Wed, 29 Apr 2026 21:20:09 +0330

«ویرگول رو دوست دارم چون همه چیز اینجا برام ناشناخته‌ست؛جاییه که افکارتو به راحتی بیرون می‌ریزی و مثل فضای پر از شوآفِ اینستاگرام کسل‌کننده نیست.هر کسی خودِ واقعیشو می‌نویسه و چقدر لابه‌لای این نوشته‌هایی که از دل می‌آد، آدم‌ها واقعی و قشنگن.کسی اینجا نقاب نداره و راحت و بی‌پروا، هر آنچه از ذهنش می‌گذره رو بدون نگرانی از اینکه منِ ساختگی‌ش زیر سوال بره، تبدیل به کلمه و جمله و دردِ مشترک می‌کنه...کاش یه روز توی دنیای واقعی، در پسِ همه‌ی اون نقاب‌ها، بتونیم همین‌قدر با یه جمله یا کلمه به کسی نزدیک بشیم، احساسشو لمس کنیم، بفهمیم و فهمیده بشیم.»

بندبازی روی طنابِ انتظاراتِ بی انتها

Mantra — Wed, 29 Apr 2026 19:11:06 +0330

زن بودن کار سختی است.باور کنید، نه قصدش را دارم و نه دوست دارم که فضا و نوشته‌هایم را جنسیتی کنم، اما این چند خط، ناگفته‌هایی هستند که دیگر نمی‌توانستم پشتِ سکوت پنهانشان کنم...زن بودن یعنی هم‌زمان باید پناه باشی، عاشق باشی، آراسته باشی و در اوج خستگی‌ها، زنانگی و دلبری داشته باشی... و... و... و مادر باشی! و در کنارش بیرون از خانه، باید یک زنِ مقتدر و مدیر باشی.ولی راستش برای من در تمام این سال‌ها، سخت‌ترین کار در زندگی شخصی‌ام کنترلِ عواطف و احساساتم بوده؛ و بیرون از خانه، جنگیدن با نگاه‌ها و تفکرات جنسی که روح آدم را خراش می‌دهند.اما... انکار نمی‌کنم که مرد بودن هم به همان اندازه کار سختی است.**شاید برای یک مرد هم سخت‌ترین کار، این باشد که همیشه باید «قوی» بماند، حتی وقتی در آستانه‌ی فروپاشی است. اینکه همیشه باید تکیه‌گاه باشد و هیچ‌گاه حق ندارد از خستگی یا ترس‌هایش حرف بزند. شاید برای آن‌ها هم آزاردهنده است که مدام با ترازویِ «توانِ مالی» یا «قدرت» سنجیده شوند، نه با قلبشان.یا شاید همان‌طور که گفتم، سخت‌ترین نبردشان، کنترل کردنِ نگاهی باشد که غریزه به آن‌ها تحمیل می‌کند...**بگذریم!انگار فرقی نمی‌کند کدام طرفِ این بند ایستاده باشیم؛ و در نهایت سخت‌ترین کار روی زمین،«انسان بودن» است.

غریبه‌ای در مهمانیِ شکوفه‌ها

Mantra — Wed, 29 Apr 2026 13:10:08 +0330

می‌بینی؟ بهار اومده. همون‌طور که قول داده بود، با دست‌ودلبازیِ تمام، عطرِ مست کننده شکوفه ها و نمِ بارون رو پاشیده رویِ صورتِ شهر. همه می‌گن بهار فصلِ رسیدنه، اما برای من، بهار فقط قدِ قامتِ تو کم داره.این روزا هر بار که نسیمِ خنکِ اردیبهشت از لای پنجره سَرَک می‌کشه، ناخودآگاه برمی‌گردم سمتِ صندلیِ خالیِ اتاق؛ انگار منتظرم تو رو اونجا ببینم که نشستی و داری با لبخند، کتاب می‌خونی. یا مثلاً همین پیاده‌رویِ همیشگی‌م تو خیابون ؛ حالا هر بار که پامو روی سنگفرشای خیس می‌ذارم، پاهام سنگین می‌شن، چون جایِ قدمای تو کنارِ ردِ پای من بدجوری خالیه.این حجم از سبزی و شکوفه، بدونِ حضورِ تو، برایِ چشمایِ من زیادی روشنه... انگار جهان یه چیزی کم داره تا تصویرش کامل بشه. می‌دونی؟ راستش بهارِ بدونِ تو، واسه من بیشتر شبیه یه مهمونیِ شلوغه که توش غریبه‌ام ...راستی، تو هم تو اون دنیایِ خیالی‌ت، بویِ بارونِ دمِ صبح رو حس می‌کنی؟ یا اونجا هم مثل اینجا، بهار فقط یه جایِ خالیِ بزرگه که با هیچ گلی پُر نمی‌شه...برای تو که در میان تمام واژه‌هایم نشستی...و تو... زیباترین بهانه برایِ ناتمام ماندنِ منی... #آنِ_نایافتنی

برای آن که جایش خالیست...

Mantra — Wed, 29 Apr 2026 12:11:28 +0330

برای تو ...برای تو که هرگز ندیدمت ، اما دلتنگتم ...آدم چطور می‌تونه دلتنگِ عطری باشه که هیچ‌وقت نبوییده؟ یا دلتنگِ صدایی که ارتعاشش هنوز به گوشش نرسیده؟امروز وسطِ تمامِ شلوغی‌هایِ تکراری، بینِ کلماتی که بی‌هدف از کنارم می‌گذشتن، باز هم جاتو خالی دیدم. انگار توی حافظه‌ی پنهانِ قلبم، یه عکس از تو دارم که هر چی می‌گردم، توی دنیایِ بیرون پیداش نمی‌کنم.می‌دونی... من تو رو توی سکوت‌هام پیدا کردم. توی اون لحظه‌هایی که به افق خیره می‌شم و بی‌اختیار لبخند می‌زنم، انگار داری از دور، دست تکون می‌دی. تو همون «ریشه‌ی گم‌شده‌ای» هستی که من وسطِ این‌همه هیاهو، به دنبالِ ردی از تو می‌گردم.شاید یه روزی، یه جایی، لابلای همین واژه‌هایی که برات می‌چینم، به هم برسیم. اون‌وقت بهت می‌گم که چقدر سخت بود دوست داشتنِ کسی که تنها دارایی‌ام از اون، یه «خلاءِ پُر رنگ» توی قلبم بود.تا اون روز، من باز هم برات می‌نویسم. نه برای اینکه بخونی... برای اینکه باشی. که بدونی یه گوشه‌ای از این جهان، کسی هست که قلبش با هر تپش، اسمِ تو رو (که هنوز نمی‌دونه چیه) صدا می‌زنه.دلتنگِ تو... م.#گمشده_ای_در_مندلتنگِ تو... م.

...

Mantra — Tue, 28 Apr 2026 22:50:07 +0330

«گاهی تمامِ معنا در سکوتِ میانِ هجاها پنهان شده. ما میانِ انبوهی از صداها، به دنبالِ ریشه‌ای می‌گردیم که گم شده؛ ریشه‌ای از جنسِ حقیقت.در جستجوی اصالتی که در کلمات است...شاید باید بازگشت و دوباره خواند، دوباره شنید و این بار، به جای سطح، به عمقِ واژه‌ها نگریست. جایی که کلمه دیگر فقط یک ابزار نیست، بلکه خودِ زندگیست.»