https://virgool.io/feed/@m_72537119 fa 2026-06-15 23:57:43 https://files.virgool.io/upload/users/4853995/avatar/778h2R.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_72537119 https://virgool.io/@m_72537119/%EF%BA%9F%EF%BB%A8%EF%BA%92%EF%BA%B6-%DA%BE%EF%BA%8E%DB%8C-%D8%A7%EF%BA%A3%EF%AF%BF%EF%BA%8E%DB%8C-%EF%AE%94%EF%BB%AE%EF%AE%94%EF%BB%AE%D8%B1%EF%AF%BE%EF%BB%AE-p5kbetltwrzn ﺟﻨﺒﺶ ھﺎی اﺣﯿﺎی ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺗﻼش ھﺎی ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﺑﺮای اﺣﯿﺎی اﻣﭙﺮاﺗﻮری ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﭘﺲ از ﺳﻘﻮط آن ﺗﻮﺳﻂ اﺗﺤﺎد ﺷﯿﻼ–ﺗﺎﻧﮓ در ﺳﺎل ۶۶٨ ﻣﯿﻼدی ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﯾﻦ ﺟﻨﺒﺶ ھﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ آﻣﯿﺰ ﺷﺪﻧﺪ. ﭘﺲ از ﺳﺎل ۶۶٨ ﻣﯿﻼدی، ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺟﻨﺒﺶ اﺣﯿﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ در ﺳﺮاﺳﺮ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ھﺎی ﺳﺎﺑﻖ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ و ﺑﺮﺧﯽ ﺣﺘﯽ در ﻗﻠﻤﺮو ﺗﺎﻧﮓ آﻏﺎز ﺷﺪ. ﯾﮏ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺟﺪﯾﺪ در ﻣﯿﺎن ﻣﻮرﺧﺎن ﮐﺮه ای ﺑﯿﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻮﻧﮓ ﯾﻪ، ﺑﻨﯿﺎﻧﮕﺬار ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﺗﻪ ﺑﻮﻧﮓ، از ﻧﻮادﮔﺎن آﻧﺴﻮﻧﮓ )ﭘﺴﺮ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮﺟﺎﻧﮓ( و ﺧﺎﻧﺪان ﮔﻮ ﺑﻮده اﺳﺖ. اﯾﻦ ﻧﻈﺮﯾﻪ ھﻨﻮز ﺑﻪ طﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ، ﭼﻮن ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت ﺑﯿﺸﺘﺮی در ﺣﺎل اﻧﺠﺎم اﺳﺖ و ﭘﺲ از اراﺋﻪ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻧﮫﺎﯾﯽ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ آﯾﺎ واﻗﻌﺎ ً اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ اﺳﺖ ﯾﺎ ﺧﯿﺮ.ﺟﻨﺒﺶ آﻧﺴﻮﻧﮓ و ﮔﻮم ﻣﻮﺟﺎم:ﭘﺲ از ﺳﻘﻮط ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ در ﺳﺎل ۶۶٨ ﻣﯿﻼدی،ﮔﻮم ﻣﻮﺟﺎم، ژﻧﺮال ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﯾﮏ ﺟﻨﺒﺶ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮔﺴﺘﺮده را آﻏﺎز ﮐﺮد و ﭘﻨﺎھﻨﺪﮔﺎن ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ را از ﻣﻨﺎطﻘﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻠﻌﻪ ی ﮔﻮﻧﮕﻤﻮ ﮔﺮد آورد. ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ھﺎی او ﻋﻤﺪﺗﺎ ً در دره و ﺣﻮﺿﻪ ی رود ﺗﻪ دوﻧﮓ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻮد. او در آﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻦ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻣﻘﺎم ﺗﺎﻧﮓ و ﯾﮏ راھﺐ ﺑﻮداﯾﯽ ﺑﻪ ﻧﺎم ﻓﺎ آن، ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﯽ را ﻋﻠﯿﻪ اﻗﺘﺪار ﺗﺎﻧﮓ آﻏﺎز ﮐﺮد. ھﺪف اﺻﻠﯽ او اﺣﯿﺎی ﮐﺎﻣﻞ ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺑﻮد،او در ﻧﮫﺎﯾﺖ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ را در ھﺎن ﺳﻮﻧﮓ، واﻗﻊ در اﺳﺘﺎن ھﻮاﻧﮕﮫﻪ ﺟﻨﻮﺑﯽ، اﺣﯿﺎ و زﻧﺪه ﮐﺮد. ژﻧﺮال ﮔﻮم ﻣﻮﺟﺎم، ﺷﺎھﺰاده آﻧﺴﻮﻧﮓ، از ﻓﺮزﻧﺪان ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮﺟﺎﻧﮓ، را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺎدﺷﺎه ﺟﺪﯾﺪ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ زﻧﺪه ﺷﺪه ﻣﻨﺼﻮب ﮐﺮد. اﯾﻦ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺗﻮﺳﻂ ﺷﯿﻼ و ﺣﺎﮐﻢ آن، ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﻮﻧﻤﻮ، ﻣﻮرد ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ. اﯾﻦ دو ﺟﻨﺎح از درون ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ و اﯾﻦ درﮔﯿﺮی ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺗﺮور ﮔﻮم ﻣﻮﺟﺎم ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﭘﺎدﺷﺎه آﻧﺴﻮﻧﮓ ﺷﺪ. ﻣﺮگ ﮔﻮم ﻣﻮﺟﺎم، ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮِ زﻧﺪه ﺷﺪه را ﺑﻪ ﺷﺪت ﺿﻌﯿﻒ ﮐﺮد. آﻧﺴﻮﻧﮓ ﮐﻤﯽ ﭘﺲ از اﯾﻦ روﯾﺪاد ﺗﺴﻠﯿﻢ ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﻮﻧﻤﻮ ﺷﺪ و ﻧﺎم »ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮدوک« و ھﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﺎم »ﮐﯿﻢ« ﻧﺎم ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ ﺷﯿﻼ را ﺑﻪ او اﻋﻄﺎ ﮔﺮدﯾﺪ. ﺗﻌﺪاد دﻗﯿﻖ ﻣﺮدم ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﮐﻪ از آﻧﺴﻮﻧﮓ ﺑﻪ ﺷﯿﻼ ﭘﯿﻮﺳﺘﻨﺪ، ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ، اﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺗﺼﻮر ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ اﮐﺜﺮ آﻧﮫﺎ ﺑﻪ ﺑﺨﺸﯽ از ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﺑﻮدوک ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه اﻧﺪ. ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﺑﻮدوک در ﺳﺎل ۶٨٣ ﻣﯿﻼدی ﺗﻮﺳﻂ ﭘﺎدﺷﺎه ﺷﯿﻨﻤﻮن ﻓﺮزﻧﺪ ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﻮﻧﻤﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺗﮫﺪﯾﺪ اﺣﺘﻤﺎﻟﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﺷﻮرش ﻣﺮدم ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺑﻪ ﺟﮫﺖ اﺣﯿﺎی ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ، ﻣﻨﻘﺮض ﮔﺮدﯾﺪ.ﺟﻨﺒﺶ ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮕﺴﺎﻧﮓ و ﺗﻪ ﺟﻮﯾﻮﻧﮓدر ﭘﯽ ﺳﻘﻮط ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺣﻤﻠﻪ ھﺎی ﻣﺘﺤﺪۀ ﺳﻠﺴﻠﻪ ھﺎی ﺗﺎﻧﮓ و ﺷﯿﻼ در ﺳﺎل ۶۶٨ ﻣﯿﻼدی، ﺑﺨﺶ ﻋﻤﺪه ای از اﺷﺮاف و ﻓﺮﻣﺎﻧﺪھﺎن ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ، از ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ و ﻓﺮزﻧﺪش ﺗﻪ ﺟﻮﯾﻮﻧﮓ)ﺑﻌﺪا ً ﭘﺎدﺷﺎه ﮔﻮ از ﺑﺎﻟﮫﻪ(، ﻧﺎﮔﺰﯾﺮ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ و ﺟﺴﺘﺠﻮی ﻣﺄﻣﻨﯽ ﺗﺎزه ﺷﺪﻧﺪ. ﺳﻠﺴﻠﮥ ﺗﺎﻧﮓ ﺑﺮای ﺗﺜﺒﯿﺖ ﻧﻔﻮذ ﺧﻮد در ﻣﻨﺎطﻖ ﺳﺎﺑﻖ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ، اﯾﺸﺎن را ﺑﻪ اﯾﺎﻟﺖ ﯾﺎﻧﮕﺰو ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ ﻟﻘﺐ دوک ﺟﯿﻦ ﺑﺨﺸﯿﺪ؛ اﻣﺎ ﻣﺤﺒﻮﺑﯿﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ در ﻣﯿﺎن ﻣﺮدم ﻣﺤﻠﯽ – ﺑﻪ وﯾﮋه ﻗﻮم ﻣﻮھﻪ)ﻣﺎﻟﮕﺎل( داﺷﺖ، ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻣﻘﺎم ھﺎی ﺗﺎﻧﮓ را ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺖ.]١[ در ﺳﺎل ۶٩۶، ﻗﯿﺎم ﺧﯿﺘﺎن ھﺎ ﻋﻠﯿﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪاران ﺗﺎﻧﮓ، ﺑﮫﺘﺮﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ را ﺑﺮای ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ و ﻣﺘﺤﺪش ﮔﻮﻟﺴﺎ ﺑﯿﻮ ﻓﺮاھﻢ ﮐﺮد ﺗﺎ ﻧﻔﻮذ ﺗﺎﻧﮓ را ﺑﻪ ﭼﺎﻟﺶ ﺑﮑﺸﻨﺪ. آﻧﺎن ﺑﺎ ﺑﺴﯿﺞ ﺟﻨﮕﺠﻮﯾﺎن ﻗﻮم ﻣﻮﺧﻪ و ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪﮔﺎن ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ، ﮐﻨﺘﺮل ﻣﻨﺎطﻘﯽ از ﺣﻮاﻟﯽ رود ﻟﯿﺎﺋﻮ را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺗﻼش ﮔﺌﻮﻟﺴﺎ ﺑﯿﻮ ﺑﺮای ﭘﺬﯾﺮش ﻟﻘﺐِ دوک از ﺗﺎﻧﮓ ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪ و ﺗﺎﻧﮓ ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪھﯽ ﻟﯽ ﮐﺎﯾﮕﻮ ﺑﻪ ﺳﺮﮐﻮب آﻧﺎن ﭘﺮداﺧﺖ. ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ھﻤﺮاه ﭘﯿﺮواﻧﺶ ﺑﻪ ﮐﻮھﺴﺘﺎن دوﻧﮕﻤﻮ ﮔﺮﯾﺨﺖ، وﻟﯽ ﻧﮫﺎﯾﺘﺎ ً در ﺟﺮﯾﺎن ﻧﺒﺮد ﺑﺎ ﻧﯿﺮوھﺎی ﺗﺎﻧﮓ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ. ﺟﻨﺒﺶ آﻧﺴﻮﻧﮓ و ﮔﻮم ﻣﻮﺟﺎم ﺟﻨﺒﺶ ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮕﺴﺎﻧﮓ و ﺗﻪ ﺟﻮﯾﻮﻧﮓ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺗﻨﮕﻪٔ ﺗﯿﺎن ﻣﻦ ﻟﯿﻨﮓ، ﺑﺎر ﺳﻨﮕﯿﻦ رھﺒﺮی ﺑﺮ دوش ﭘﺴﺮش، ﺗﻪ ﺟﻮﯾﻮﻧﮓ، ﮔﺬاﺷﺘ ﻪﺷﺪ. ﺗﻪ ﺟﻮﯾﻮﻧﮓ ﺑﺎ ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪھﯽ ﻣﺠﺪد ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪﮔﺎن ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ و ﻣﻮﺧﻪ ھﺎ، ﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﻧﺒﺮد ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﻨﻨﺪه ای در ھﻤﺎن ﻣﻨﻄﻘﻪ، ﻧﯿﺮوھﺎی ﺗﺎﻧﮓ را ﺷﮑﺴﺖ دھﺪ. اﯾﻦ ﭘﯿﺮوزی ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎز زﻣﯿﻨﻪ ﺳﺎز ﺗﺄﺳﯿﺲ ﯾﮏ دوﻟﺖ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺷﺪ. در ﺳﺎل ۶٩٨ ﻣﯿﻼدی، ﺗﻪ ﺟﻮﯾﻮﻧﮓ رﺳﻤﺎ ً ﺧﻮد را ﭘﺎدﺷﺎه ﺟﯿﻦ اﻋﻼم ﮐﺮد و ﭘﺎﯾﺘﺨﺖ را در دوﻧﮕﻤﻮ ﺑﺮﭘﺎ ﺳﺎﺧﺖ. اﯾﻦ دوﻟﺖ ﮐﻪ در ﻣﻨﺎﺑﻊ ﭼﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎم ﺟﯿﻦ و در ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﻌﺪی ﺑﺎ ﻋﻨﻮان ﺑﺎﻟﮫﻪ ﯾﺎ ﺑﻮھﺎی ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد، وارث ﻓﺮھﻨﮕﯽ و رﺳﻤﯽ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ و ﻧﻤﺎﯾﻨﺪۀ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎﻟﮕﺎل ھﺎ در ﻣﻨﻄﻘﻪ ﮔﺮدﯾﺪ. ﺑﺎ وﺟﻮد ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﺗﻪ ﺟﻮﻧﮓ ﺳﺎﻧﮓ، ﻧﻘﺶ او در ﺑﺴﯿﺞ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ھﺴﺘﻪ ھﺎی ﻗﺪرت و ھﻤﮕﺮاﯾﯽ اﻗﻮام ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﺑﺮای ﺑﻨﯿﺎد اﯾﻦ دوﻟﺖ، ﺗﺎ اﻣﺮوز ﻣﻮرد ﺗﺄﮐﯿﺪ ﻣﻮرﺧﺎن اﺳﺖﺟﻨﺒﺶ واﻧﮓ ﮔﻮن:ﮐﺎﻧﮓ ھﻮﮔﯿﻮﻧﮓ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه از واﻧﮓ ﮔﻮ ن، اﺗﺤﺎد واﻗﻌﯽ ﺳﻪ ﭘﺎدﺷﺎھﯽ را ﺑﺪون ﮐﻤﮏ ﺧﺎرﺟﯽ و ﺑﺎ ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺮ ﺑﺎزﻣﯽ ﮔﺮدد، واﻧﮓ ﮔﻮن در ﺳﺎل ٩٣۵ ﻣﯿﻼدی ﺑﺎ ﻓﺘﺢ ﺷﯿﻼ ﮐﻪ وارث ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺑﻮد، ﯾﮑﯽ از ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮﯾﻦ ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ھﺎی ﮐﺮه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮان داﺧﻠﯽ ﮐﺮه رﻗﻢ زد، ﺣﮑﻮﻣﺖ او ﯾﻌﻨﯽ ﮔﻮرﯾ ﻮاﺧﺘﺮاﻋﺎت ﻓﺮاوان و ﻓﻨﺎوری ھﺎی ﺟﺪﯾﺪی را ﺑﺮای ﮐﺮه ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن آورد ﺑﻪ طﻮر ﻣﺜﺎل در ﺣﻮزه ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺳﻼح ھﺎی ﮔﺮم )ﺗﻔﻨﮓ( ﺑﺮای ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﺎر در ﮐﺮه ﺑﻪ ﮔﻮرﯾﻮ آﻣﺪ. ﻧﺎم ﮐﺮه اﻣﺮوزی ﻧﯿﺰ از ﮔﻮرﯾﻮ ﺑﻪ ارث ﺑﺮده ﺷﺪه، و ﺷﮑﻞ ﮐﻮﺗﺎه ﺷﺪه ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﺎد اﺳﺘﻘﻼل ﮐﺮه ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﯽ آﯾﺪ. تاریخ و دین تاریخ و دین Fri, 12 Jun 2026 17:17:30 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87%EF%BA%B7%EF%BA%8E%DA%BE%EF%BA%AA%EF%BA%A7%EF%BA%96-%EF%BB%A7%EF%BA%8E%DA%A9-%D8%B1%D8%A7%EF%BB%A7-%EF%AE%93-xek1lsdhyue0 ﺑﺮ ﭘﺎﯾﻪ اﺳﻨﺎد ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﺮه ای ﺳﺎﻣﮕﻮک ﺳﺎﮔ ﯽ ﺷﺎھﺪﺧﺖ ﻧﺎک راﻧﮓ )ﻻھﯽ( 32 دﺧﺘﺮ ﭼﻮی ری و واﻧﮓ ﺟﺎﺷﯿﻞ، ﭘﺎدﺷﺎه ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﻧﺎک راﻧ ﮓ ﺑﻮد. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﭘﺎدﺷﺎھﯽ اﻏﻠﺐ ﻣﻮرد ﭘﺎدﺷﺎه ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﻧﺎک راﻧ ﮓﻣﻨﺎﻗﺸﻪ ﻗﺮار ﻣﯽ ﮔﯿﺮد و ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻮﺳﻂ داﻧﺸﻤﻨﺪان ﮐﺮه ای ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﻣﺴﺘﻘﻞ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد، در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺟﻮاﻣﻊ آﮐﺎدﻣﯿﮏ ﭼﯿﻨﯽ و ژاﭘﻨﯽ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻧﺎم ﻧﺎک راﻧﮓ را ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪاری ﻟﯿﻮﻧﺪاﻧ ﮓ ارجاع می دهند همچنین در سریال جامیونگ گو به او اشاره شده است.ﺣﺮﻓﻪ:ﺑﺮ اﺳﺎس ﺳﺎﻣﮕﻮک ﺳﺎﮔ ﯽ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ را در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ او در ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ، ﺷﺎھﺰاده ھﻮدوﻧ ﮓﺳﺎل ٣٢، ﭼﻮﯾﺮ یﺣﺎل ﮔﺸﺖ و ﮔﺬار در اوﮐﺠﻪ ﺑﻮد ﻣﻼﻗﺎت ﮐﺮد و او را ﺑﺎ دﺧﺘﺮش، ﺷﺎھﺰاده ﺧﺎﻧﻢ، ازدواج ﮐﺮد. ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ. در آن زﻣﺎن، ﻓﺘﺢ ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ دﺷﻮار ﺑﻮد، زﯾﺮا زﻧﮓ ﺧﻄﺮی داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ طﻮر ﺧﻮدﮐﺎر زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ دﺷﻤﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد و اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺖ را اﻋﻼم ﮐﺮد، ھﻮدوﻧﮓ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺑﺎزﮔﺸﺖ، ﯾﮏ ﻗﺎﺻﺪی را ﺑﺮای ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺗﺎ وارد اﺳﻠﺤﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻮد و آن را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﺪ. ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ او ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﺮای اﺳﺘﻘﺒﺎل از ﺷﺎھﺰاده ﺧﺎﻧﻢ آﻣﺎده ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، اﻣﺎ اﮔﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺪ اﯾﻦ ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم دھﺪ، ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ از او اﺳﺘﻘﺒﺎل ﮐﻨﺪ. ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ از ﺳﺨﻨﺎن ھﻮدوﻧﮓ ﭘﯿﺮوی ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ھﻮدوﻧﮓ ﭘﺪرش، ﭘﺎدﺷﺎه ﺗﻤﻮﺷﯿ ﻦرا ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ. ﭘﺎدﺷﺎه ﭼﻮﯾﺮی ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ دﺧﺘﺮش را ﮐﺸﺖ و ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺷﺪ. تاریخ و دین تاریخ و دین Mon, 08 Jun 2026 06:23:21 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D9%BE%D8%A7%D8%AF%D8%B4%D8%A7%D9%87-%DA%86%D9%88%DB%8C%D8%B1%DB%8C-icfhrhf6xxzk ﭘﺎدﺷﺎه ﭼﻮﯾﺮی طﺒﻖ ﮔﺰارش سامگوک ساگی ﭘﺎدﺷﺎه ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﻧﺎﮐﺮاﻧ ﮓ ﺑﻮد. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ھﻤﺮاه ﺑﺎ ﻋﻨﻮان »ﭼﻮﯾﺮی«ﻣﻮرد ﻣﻨﺎﻗﺸﻪ اﺳﺖ ﺑﺴﯿﺎری از ﻣﺤﻘﻘﺎن ﮐﺮه ای ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﻣﺴﺘﻘﻞ و ﭼﻮﯾﺮی را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ ﻣﯽ داﻧﻨﺪ اﻣﺎ ﻣﺤﻘﻘﺎن ﭼﯿﻨﯽ و ژاﭘﻨﯽ ﻣﻌﻤﻮﻻ ً ادﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺎم ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ ﺑﻪ فرمانداری لیلانگ اﺷﺎره دارد و ﭼﻮﯾﺮی ﯾﮏ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪار ﭼﯿﻨﯽ ﺑﻮد.ﻣﺮور ﮐﻠﯽ:ھﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺷﺎھﺰاده ھﻮدوﻧﮓ ﻓﺮزﻧﺪ ﭘﺎدﺷﺎه ﺗﻤﻮﺷﯿﻦ ﺳﻮﻣﯿﻦ ﭘﺎدﺷﺎه ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺑﺮای ﺷﮑﺎر ﺑﻪ اوﮐﺠ ﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﭘﺎدﺷﺎه ﭼﻮﯾﺮی ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ دﯾﺪار ﮐﺮد )در انجمن علمی چین و ژاپن ﭘﺎدﺷﺎه ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﻓﺮد ﺑﻪ ﻋﻨﻮانﻓﺮﻣﺎﻧﺪار ﻓﺮﻣﺎﻧﺪاری ﻟﯿﻼﻧﮓ، ﺗﻔﺴﯿﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ و آﻧﮫﺎ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ ﮐﻪ دﺧﺘﺮش ﺷﺎھﺪﺧﺖ ﻧﺎﮐﺮاﻧ ﮓ را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ھﻤﺴﺮ ھﻮدوﻧﮓ درﺑﯿﺎورﻧﺪ.ﭘﺎدﺷﺎه ﺗﻤﻮﺷﯿﻦ ﮐﻪ ﻗﺼﺪ داﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ پادشاهی ناکرانگ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ و از ھﻮدوﻧﮓ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد طﺒﻠﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﺻﻮر تﺧﻮدﮐﺎر ﺣﻤﻠﻪ دﺷﻤﻦ ﺑﻪ ﮐﺸﻮر را ﺑﻪ ﻣﺮدم اطﻼع ﻣﯽ دھﺪ را از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮد ھﻮدوﻧﮓ ﯾﮏ ﭘﯿﺎﻣﺮﺳﺎن را ﻓﺮﺳﺘﺎد و از ﺷﺎھﺪﺧﺖﻧﺎﮐﺎراﻧﮓ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دھﺪﺷﺎھﺪﺧﺖ ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺷﻤﺸﯿﺮ طﺒﻞ را ﺑﺮای ھﻮدوﻧﮓ ﭘﺎره ﮐﺮد و ﭘﺲ از آن ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﺑﻪ ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﻧﺎﮐﺮاﻧﮓ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد. ﺑﻪدﻟﯿﻞ ﭘﺎره ﺷﺪن طﺒﻞ ﭼﻮﯾﺮی از ﺣﻤﻠﻪ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﻧﺸﺪ و ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮای ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﻤﻠﻪ آﻣﺎده ﺷﻮداو ﻓﻘﻂ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ طﺒﻞ ﭘﯿﺶ از ﺗﺠﺎوز ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪه اﺳﺖ. او راھﯽ ﺟﺰ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪن ﻧﺪاﺷﺖ و ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ و ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.خیلی ممنون که این مقاله را دیدید اگر بیشتر خواستید درباره ناکرانگ و چویری بیشتر بدانید جومونگ 3 را ببینید تاریخ و دین تاریخ و دین Sun, 07 Jun 2026 05:38:25 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87%EF%BA%B3%EF%BB%AE%EF%BA%B3%EF%BA%8E%EF%BB%A7%D9%88-lwdce1fok5fz ﺳﻮﺳﺎﻧﻮ ﯾﺎ ﺳﻮﺳﻮﻧﻮ )زاده ۶٧ ﻗﺒﻞ از ﻣﯿﻼد-درﮔﺬﺷﺘﻪ ۶ ﻗﺒﻞ از ﻣﯿﻼد(؛ دوﻣﯿﻦ ھﻤﺴﺮ ﺟﻮﻣﻮﻧﮓ ﻣﺎدر ﺑﯿﺮﯾﻮ و اونجو وﻟﯿﻦ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺎﮐﺠ ﻪ بود ھﻤﺴﺮ اول ﺳﻮﺳﺎﻧﻮ ﺟﯿﻨﺪا ووﺗﺎﺋﻪ ﺑﺮادر ﮐﻮﭼﮏ اﻣﭙﺮاﺗﻮر ﮔﻮﻣﻮا ﺑﻮد، و ﻣﻮرﺧﺎن ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻓﺮزﻧﺪان او ﺑﯿﺮﯾﻮ و اوﻧﺠﻮ از او ﺑﻮده اﻧﺪ او در ﺗﺄﺳﯿﺲ ﮔﻮﮔﻮرﯾ ﻮ بکجه ﻧﻘﺶ ﻣﮫﻤﯽ داﺷﺖ. ﺗﻔﺴﯿﺮ اﺳﻢ و ﺷﺨﺼﯿﺖاﺳﻢ ﺳﻮﺳﺎﻧﻮ ﺑﻪ طﻮر ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﺎ ﺷﺨﺼﯿﺖ وی ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ دارد. اﺳﻤﯽ ﮐﻪ ﯾﻮﻧﺘﺎﺑﺎل ﺑﺮای دﺧﺘﺮش اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده ﻣﻌﺎﻧﯽ زﯾﺎدی دارد. ﺳﻮﺳﺎﻧﻮ ﺑﻪ طﻮر ﮐﻠﯽ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﻧﻮر ﺧﻮرﺷﯿﺪ اﺳﺖ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ آﻓﺘﺎب ﻋﻤﻮد ﺑﻪ زﻣﯿﻦ در ﺣﺎل ﺗﺎﺑﺶ اﺳﺖ. اﻣﺎ اﯾﻦ اﺳﻢ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ اﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ. ﺳﻮﺳﺎﻧﻮ ﯾﻌﻨﯽ دﺧﺘﺮی ﺷﺎداب و روﺷﻨﻔﮑﺮ، اھﻞ ﻋﻤﻞ، اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﻮدن. رﻧﮓ ﻧﻤﺎدﯾﻦ اﯾﻦ اﺳﻢ زرد اﺳﺖ و زرد ﯾﮏ رﻧﮓ ﺣﯿﺎت ﺑﺨﺶ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ طﻮر ﯾﮑﺴﺎن ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﺗﺎﺑﺪ و ھﻤﻪ ﮐﺎﺋﻨﺎت را ﺑﻪ ﻣﺴﺎوات ﻣﻮرد [٧]ﻟﻄﻒ ﺧﻮد ﻗﺮار ﻣﯽ دھﺪﺑﺮﻗﺮاری دو اﻣﭙﺮاﺗﻮری: طﺒﻖ وﻗﺎﯾﻊ ﺛﺒﺖ ﺷﺪه در ﮐﺘﺎب ﺳﺎﻣﮕﻮک ﺳﺎﮔﯽ ﺳﻮﺳﺎﻧﻮ دﺧﺘﺮ ﯾﻮﻧﺘﺎﺑﺎل ﻓﺮد ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪی ﮐﻪ در ﺟﻮﻟﺒﻮن ﻧﻔﻮذ زﯾﺎدی داﺷﺖ، ﺑﻮد. او و ﺟﻮﻣﻮﻧ ﮓ ﻗﺼﺪ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ازدواج ﮐﻨﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺳﺮی دﻻﯾﻞ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻧﯿﻔﺘﺎد و او ﺑﺎ اوﺗﻪ ازدواج ﮐﺮد و ﺻﺎﺣﺐ دو ﭘﺴﺮ ﺷﺪ. ﭘﺲ از ﺳﺎل ھﺎ و ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ اوﺗﻪ او ﺑﺎ ﺟﻮﻣﻮﻧﮓ ازدواج ﮐﺮد و ھﻤﺮاه ھﻢ اﻣﭙﺮاﺗﻮری گوگوریو را ﺗﺄﺳﯿﺲ ﮐﺮدﻧﺪ.. ﺳﺎل ھﺎ ﺑﻌﺪ، و ﭘﺲ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮ ﯾﻪ ﺳﻮﯾ ﺎﺟﻮﻣﻮﻧﮓ رﻓﺘﻨﺪ، ﭘﺎدﺷﺎه ﺟﻮﻣﻮﻧﮓ ﺑﺎﻧﻮ ﯾﻪ ﺳﻮﯾﺎ را ﻣﻠﮑﻪ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ و ﭘﺴﺮ ﺧﻮد را وﻟﯿﻌﮫﺪ ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﮐﺮد. ﺳﻮﺳﺎﻧﻮ ﻧﯿﺰ ﭘﺲ از ﮐﺴﺐ اطﻤﯿﻨﺎن از ﻋﺪم ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﻈﺮ ﺟﻮﻣﻮﻧﮓ در اﯾﻦ راﺑﻄﻪ، ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﻪ ﺗﺮک ﮔﻮﮔﻮرﯾﻮ ﮔﺮﻓﺖ، و ھﻤﺮاه ﺑﺎ ﻓﺮزﻧﺪان و ده وزﯾﺮ ﺑﻪ ﺑﺎﮐﺠ ﻪ ﺟﻨﻮب رﻓﺖ طﻮﻟﯽ ﻧﮑﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﭘﺴﺮش اونجو اﻣﭙﺮاﺗﻮری ﺑﺎﮐﺠ ﻪ را تاسیس کرد تاریخ و دین تاریخ و دین Sat, 06 Jun 2026 05:45:16 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%DA%A9%DB%8C-%DA%86%D9%88%D9%84-ld1ayzkn7s13 کی چول درگذشتهٔ ۱۶ ژوئن ۱۳۵۶ که با نام مغولی بایان بوکا نیز شناخته می‌شد از چهره‌های سیاسی و اشراف برجسته در اواخر دورهٔ گوریو بود. پس از آن‌که خواهر کوچک‌ترش، امپراتریس کی — همسر طغون تیمور[۲] — پسری به دنیا آورد، کی چول به لقب شاهزادهٔ داخلی دوک‌سونگ مفتخر شد.[۳] تاریخ و دین تاریخ و دین Sat, 06 Jun 2026 04:51:11 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%B4%D8%A7%D9%87%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D9%88%DA%A9-%D9%87%D9%88%D9%86%DA%AF-nttu0eb7f1ik شاهزاده دوک‌ هونگ نام اصلی وانگ هه پسر پادشاه چونگ‌سون گوریو بود که بعدها به عنوان مدعی سلطنت گوریو با حمایت مغولان مطرح شد.مدعی سلطنت گوریو با حمایت مغولان مطرح شد.پس از آن‌که پادشاه گونگ‌مین، برادرزادهٔ ناتنی او، به تخت پادشاهی گوریو رسید، شاهزاده دوک‌هونگ گوریو را ترک کرد و در دادو، پایتخت دودمان یوآن، ساکن شداز آن زمان، او با نام مغولی خود، تاش تمور نیز شناخته می‌شد که در خوانش چینی–کره‌ای به صورتتاپساچوپموکا نوشته می‌شد او در مقطعی از زندگی خود به آیین بودایی گروید و راهب شد، اما بعدها زندگی غیرروحانی را از سر گرفت.[۴] تاریخ و دین تاریخ و دین Thu, 04 Jun 2026 10:56:54 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%DA%AF%D9%88%D9%85-%D9%85%D9%88%D8%AC%D8%A7%D9%85-y33acpoxfhqh این یک نام کرهای است؛ نام خانوادگی گوم است.گوم موجام )به کرهای: 검모잠)؛ )؟-۶۷۰ ،)رهبر نظامی جنبشی کوتاه مدت برای احیای امپراتوری گوگوریو پس از سقوط آن توسط تانگ و در اواخر سده هفتم میلادی بود. پس از سقوط گوگوریو به دست تانگ در سال ۶۶۸ میلادی او یک جنبش مخالف را در دره رودخانه تهدونگ برانگیخت و در سال ۶۷۰ میلادی، آنسونگ را به عنوان پادشاه جدید گوگوریو منصوب کرد. پایتخت در شهرستان چهریونگ امروزی، استان هوانگهه جنوبی، کره شمالی قرار گرفته است. این شورش به طور خلاصه در سامگوک ساگی، کتاب دهم گوگوریو شرح داده شده است. تاریخ تولد او مشخص نیست. طبق کتاب سامگوک ساگی، او به عنوان یک مقام نظامی به رتبه ته هیونگ، رسید که هفتمین رتبه در میان ۱۴ رتبه مقامات گوگوریو بود. با این حال، تاریخ جدید تانگ نام او را گئوم موجام و منصب او را ِده جانگ ثبت کرده است. سامگوک ساگی شرح میدهد که چگونه پس از سقوط گوگوریو، گئوم موجام از قلعه گونگمو، خارج شد و با رسیدن به جنوب رودخانه پائه، پیش از عزیمت به سمت قلمرو شیلا، با چندین مقام تانگ و راهب فا آن، ملاقات کرد و آنها را کشت.در مسیر شیلا، او در جزیره سایا )جزیره سویای امروزی( با آن سانگ مالقات کرد و آنها با هم به دژ هان ) چائریونگ امروزی، شهرستان چائریونگ، استان هوانگهه جنوبی ( آمدند. در آنجا آنسونگ به عنوان پادشاه گوگوریو جدید اعلام شد. شیلا برای دفع حمالت به کمک کشور دیگری نیاز داشت و مشتاقانه با گوگوریو جدید اتحادی بست که مقابل جاه طلبی های تانگ مقابله کندمبارزه گئوم موجام همانند مبارزه بوکسین، رهبر بکجه، که یک دهه تلاشی مشابه با گئوم موجام را برای احیای بکجه انجام داد اما سرانجام با خیانت های داخلی شکست خورد و احیای بکجه با موفقیت همراه نشد. کشته شدن گئوم ]۱[ موجام راه را برای پراکندگی دیگری برای مردم گوگوریو نیز هموار کرد اما عده زیادی به شیلا منتقل شدند. تاریخ و دین تاریخ و دین Thu, 04 Jun 2026 04:54:44 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D9%BE%D8%A7%D8%AF%D8%B4%D8%A7%D9%87-%D8%A7%D9%88%DB%8C%D8%AC%D8%A7-hkjxte0wa2in پادشاه اویجا )زاده ۵۹۹ میلادی و درگذشت ۶۶۰ میلادی( )هانگول:의자왕، هانجا:義慈王 )سی و یکمین و آخرین پادشاه بکجه یک پادشاهی از میان سه پادشاهی کره بود. او همچنین خواهرزاده ملکه سوندوک از شیلا بود. او وقتی قدرت را در دست گرفت، که از طرف نیروهای چینی سلسله تانگ و شیلا تهدید میشد. او در سال های ۶۴۱ تا ۶۶۰ میلادی حکومت کرد. در زمان سلطنت وی امپراتوری شمالی گوگوریو که تحت کنترل ژنرالی به نام یون گه سومون بود. مقاومت جانانه ای را علیه شیلا و تانگ انجام داد. شیلا در پاسخ در نهایت تبدیل به متحد نزدیک سلسلٔه چینی تانگ شد و این موضوع سبب ایجاد تهدید برای بکجه در مرکز شد. بر اساس سامگوک ساگی وی پسر ارشد پادشاه مو بود. بر اساس یک افسانه در سامگوک یوسا؛ مو رعیتی از بکجه بود که با شاهزاده خانم سونهوا، سومین دختر پادشاه جینپیونگ از شیلا ازدواج کرده بود )فرضیٔه مادر و فرزندی اویجا و سونهوا(؛ اما این موضوع به عنوان یک واقعٔه تاریخی صحیح در نظر گرفته نمیشود، زیرا به دلیل کشف مدارکی بحث برانگیز در ژانویه سال ۲۰۰۹ ،نشان میدهد مادر پادشاه اویجا ملکه ساتک دختر وزیر ساتک جوک دوک است. اویجا در ماه ژانویه سال ۶۳۲ به عنوان ولیعهد منصوب شد و بعد از مرگ پدرش در سال ۶۴۱ پادشاه شد. فرمانروا اویجا به ژنرال گیبک، که یکی از بزرگترین فرماندهان بکجه بود بخاطر پیروزی های پی در پی او به او حسادت میکرد و به او شک داشت که گیبک خیانت کند و چند سال او را به مناطق مرزی دور افتاده فرستاد و همین باعث شد که قدرت بکجه کم شود و قلعه هایی که گیبک گرفته بود را یکی یکی از دست بدهد.حکومتوی در ابتدا با سلسلٔه چینی تانگ روابط دوستانه ای داشت بعد از مدتی اویجا به منظور حمله به شیلا با گوگوریو متحد شد. در سال ۶۴۲ او نبردی را علیه شیلا ترتیب داد و در حدود ۴۰ دژ را از این کشور تصرف کرد. او همچنین نیروهایی شامل ده هزار سرباز را به منظور تصرف »دژ دایا« از شیلا فرستاد. در کش و قوس این نبرد دختر و داماد کیم چونچو کشته به شیلاحمله کرد و سعی شدند. سال بعد با همراهی گوگوریو؛ بکجه مجددًا نمود تا مسیرهای دیپلماتیک آن را با تانگ قطع کند. زمانی که نیروی های شیلا و تانگ در سال ۶۴۵ به گوگوریو حمله نمودند؛ او به شیلا حمله نمود و ۷ قلعه از آن را تصرف نمود. باکجه و گوگوریو در سال ۶۵۵ مرز شمالی شیال را مورد هجوم قرار دادند. در کتاب سامگوک ساگی آمده است که او پسر بزرگ پادشاه مو بوده است و پس از مرگ او در سال ۶۴۱ میلادی به قدرت رسید در سال اول حکومت، او روابط خود را با شیال به خوبی حفظ کرد تا از جنگ دوری کند اما چیزی که مشکوک بود اینست که او در اولین سال حکومتش ۲ بار برای دیدار پادشاه یونگنیو به گوگوریو رفت. دو ماه بعد از آخرین دیدار آنها در اوایل سال ۶۴۲ میلادی باکجه به کمک گوگوریو به شیلا حمله کرد.در سال ۶۶۰ میلادی با حملٔه نیروهای تانگ - شیلا باکجه علی رغم تالشهای ژنرال گیبک نابود شد و اویجا به تانگ برده شده و در آنجا درگذشت و ۸ سال بعد نیروهای تانگ و شیال، گوگوریو را نیز نابود کردند. او جوان عاقلی بود که در زمان ولیعهدی سیاست های خوبی به خرج داد اما پس از رسیدن به سلطنت با سیاست های نادرست، استفاده از وزیران نالایق و تبعید ژنرال گیبک باعث شد باکجه در بدترین شرایط قرار گیرد و ۰۰۰/۱۳۰ نفر از ارتش قدرتمند تانگ به فرمادهی سو دینگفانگ و ۰۰۰/۵۰ نفر از ارتش شیال به فرماندهی کیم یوشین قلعٔه سابی را تسخیر کردند و در نتیجه بکجه از تاریخ محو شد. تاریخ و دین تاریخ و دین Tue, 02 Jun 2026 13:15:16 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%B3%D9%85-%D8%B4%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%AA%D9%84%D8%AE-saqcgbtamu7f سم شوری تلخ سمی هست که کسی آتیش می گرفت بخاطر اینکه زنده بماند خودش را میندازه روی زمین و با خاک صورتش را درست می کند و کم‌کم شکلش عوض می شود خود به خود مثل شیاژدونگ ا می چان سو در سریال بهشت درآتش آن هم سم شوری تلخ وارد بدنش شده بود تاریخ و دین تاریخ و دین Fri, 29 May 2026 12:00:26 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D9%88%D8%B2%DB%8C%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D9%86%DA%AF-%DA%86%D9%88%D9%86-%D9%88-%D9%87%DB%8C%D9%88%DA%AF-%D8%B3%D9%88-ooo6uef8qnjf هونگ سو و سانگ چون سیاستمدار و نخست‌وزیر برتر برجسته بکچه آن زمان بوده آنها نه تنها یک مشاور ساده بلکه باهوش شناخته می‌شوند سال 660 میلادی بود بکچه در آستانه جنگ سرنوشت ساز با اتحاد شیلا و تانگ شکل گرفت پادشاه اویجا به شدت در تلاش بود که کشورش را آماده دفاع کند او از مشاوراش یعنی هیوگ سو و سانگ چون کمک خواست ولی این جلسه بی فایده بود تا نوبعد به هیونک سو شد او با وقار و اعتماد به نفس به پادشاه نزدیک بود پادشاه ما تو خطر هستیم تعداد گروگان ها زیاد و ارتش ما بسیار ضعیف شده است و وزیر سانگ چون به دست ملکه ایونگو کشته شد و موقعی که فرمانده گیبک در نبرد هوانگسانبول کشته می شود هیونگ سو به اویجا می که که ما یک فرصت برای شکست دشمن داریم ولی اویجا قبول نمی کنند و بکچه سقوط می کند تاریخ و دین تاریخ و دین Fri, 29 May 2026 03:10:27 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%DA%A9%DB%8C%D9%85-%DB%8C%D9%88%D8%B4%DB%8C%D9%86-jdlblzo0bftk کیم یوشین )۵۹۵ – ۱۸ اوت ۶۷۳ )یکی از بزرگترین و قدرتمندترین فرماندهان و ژنرال های پادشاهی شیلا و کره در قرن ۷ میالدی بود که توانست نقش مهمی در یکپارچگی سه پادشاهی در زمان حکومت پادشاه چونچو یا همان موییل و پادشاه مونمو ایفا کند. کیم یوشین را یکی از بزرگترین و داناترین فرماندهان نظامی تاریخ کره میشناسند. او و پسر دومش کیم ون-سول با یکدیگر نقش مهمی را در دفاع از شیلا در برابر تانگ ایفا نمودند.سال های اولیه زندگی:کیم یوشین پسر ژنرال کیم سئوهیون )دومین پسر ژنرال کیم موریوک( و لیدی مانمیونگ بود که دختر کیم سوخهجونگ )کرهای: 김숙흘종 ;هانجا: 金肅訖宗) که برادر کوچکتر پادشاه جین هونگ بود. او در شهرستان مانو )کرهای: 만노군; هانجا: 萬弩郡 به دنیا آمد؛ شهرستان جینچئون امروزی( در سال ۵۹۵ ،تنها در ۱۵ سالگی به یک جنگجوی هوارنگ تبدیل شد و در سن ۱۸ سالگی یک شمشیرباز ماهر و یک گوکسئون )کرهای: 국선 ;هانجا: 國仙 ; رهبر هوارنگ(. در سن ۳۴ سالگی )در سال ۶۲۹ )به او فرماندهی کامل نیروهای مسلح شیلا داده شد. سه سال بعد، دخترخاله کیم یوشین، پرنسس دیوکمن، ملکه سئوندئوک شد و کیم یوشین را به عنوان فرمانده کل ارتش سلطنتی حفظ کرد. در زمان سلطنت ملکه سئوندئوک )۶۳۲–۶۴۷ ،)کیم یوشین دارای ده هزار سرباز خصوصی بود، در نبردهای زیادی علیه باکجه پیروز شد و به یکی از قدرتمندترین مردان شیلا تبدیل شددستاوردهای نظامی:اعتقاد بر این است که اولین درگیری نظامی کیم یوشین در فرماندهی در حدود سال ۶۲۹ پس از میلادی اتفاق افتاد و از طریق آن او به سرعت تواناییهای خود را به عنوان یک جنگجو به اثبات رساند. شیال با همسایه غربی خود، باکجه، بر سر قلمرو درگیر یک مبارزه دائمی بود. که برای هر دو طرف سود و زیان وجود داشت و مبارزه سال ها ادامه داشت. در این دوره بود که کیم یوشین درجات نظامی را طی کرد و به مقام ژنرال رسید و به یک فرمانده میدانی ماهر تبدیل شد. بکجه و شیال برای مقابله با قدرت گوگوریو و نیاتش برای گسترش قلمرو به سمت جنوب، اتحاد تشکیل داده بودند و با هم حمله موفقیت آمیزی به آن انجام دادند، شیال قلمرو شمالی و باکجه در جنوب رودخانه هان را تصرف کرد. اما شیلااتحاد را شکست و به بکجه حمله کرد تا هر دو قلمرو را برای خود تصرف کند. پس از این خیانت، بکجه با گوگوریو متحد شد. هنگامی که گوگوریو و بکجه در سال ۶۵۵ به شیلا حمله کردند، شیال برای نبرد با مهاجمان به چین )سلسلهتانگ پیوست. اگرچه مشخص نیست کیم یوشین چه زمانی برای اولین بار ژنرال شد، او مطمئنًا در این زمان فرماندهی نیروهای شیلا را بر عهده داشت. سرانجام یوشین با کمک یک ارتش ۵۰٬۰۰۰ نفری شیال و حدود ۱۳۰٬۰۰۰ نفری نیروی تانگ در سال ۶۶۰ در نبرد هوانگسان بیول به پایتخت بکجه، سابی حمله کرد.فرماندهی مدافعان بکجه را ژنرال گیبک بر عهده داشت، اما نیروهای باکجه فقط از حدود ۵٬۰۰۰ نفر تشکیل شده بودند و با جنگجویان یوشین که تعداد آنها حدود ده برابر بود، قابل مقایسه نبودند. باکجه که قب ًال مشکالت سیاسی داخلی را تجربه کرده بود، فرو ریخت. نیروهای شیالیی کیم یوشین و متحدان تانگ آنها اکنون از دو جهت بر روی گوگوریو حرکت کردند و در سال ۶۶۱ به پادشاهی به ظاهر تسخیر ناپذیر گوگوریو حمله کردند، اما دفع شدند. هرچند این حمله گوگوریو را ضعیف کرده بود. در سال ۶۶۷ حمله دیگری آغاز شد که در سال ۶۶۸ سرانجام گوگوریو را نابود کرد. شیلا هنوز مجبور بود کانون های مختلف مقاومت را تسخیر کند، اما تالشهای آنها پس از آن متمرکز شد تا اطمینان حاصل شود که متحدان تانگشان در شبه جزیره اقامت بیش از حد نخواهند کرد. پس از چند درگیری دشوار، شیلا سرانجام نیروهای تانگ را بیرون کرد و شبه جزیره را تحت حاکمیت خود متحد کرد.افسانه ها:افسانه های زیادی در مورد کیم یوشین وجود دارد. یکی از افسانه ها میگوید که زمانی به کیم دستور داده شد که ارتش شورشی را تحت سلطه خود درآورده و سرکوب کند، اما سربازانش از جنگیدن خودداری کردند زیرا ستارهای بزرگ از آسمان سقوط کرده بودند و این را به فال بد گرفتند. ژنرال برای بازیابی اعتماد سربازانش، از یک بادبادک بزرگ برای حمل یک توپ آتشین به آسمان استفاده کرد. سربازان با دیدن بازگشت ستاره به بهشت، گرد هم آمدند و شورشیان را شکست دادند. افسانه های دیگر به این موضوع اشاره میکنند که چگونه ژنرال کیم از بادبادک ها به عنوان وسیله ای برای ارتباط بین نیروهایش استفاده میکرد، زمانی که آنها بین جزایر و سرزمین اصلی تقسیم شده بودندسال های پایانی:کیم یوشین در طول زندگی خود احساس میکرد که باکجه، گوگوریو و شیلا نباید کشورهای جداگانه باشند، بلکه باید به عنوان یک واحد متحد شوند. او به عنوان نیروی محرکه اتحاد شبه جزیره کره در نظر گرفته میشود و مشهورترین ژنرال در جنگ های اتحاد سه پادشاهی استکیم یوشین به خاطر تالشهایش در لشکرکشی های کشورگشایی پاداش زیادی دریافت کرد. در سال ۶۶۸ ،پادشاه مونمو لقب افتخاری Taedaegakgan( هانگول :太大角干 :Hanja 태대각간 )را به او اعطا کرد، چیزی شبیه به "فرمانده عالی دفاع" )به معنای واقعی کلمه "بزرگترین-بزرگ-سپر ترومپت"(. بنا بر گزارشها، دهکده ای با بیش از ۵۰۰ خانوار به او داده شد و در سال ۶۶۹ حدود ۱۴۲ مزرعه اسب جداگانه به او داده شد که در سراسر پادشاهی پراکنده شده بودند. او چهار سال بعد درگذشت و ده فرزند از خود به جای گذاشت. کیم یو سین تا ۷۹ سالگی زندگی کرد و به عنوان یکی از مشهورترین ژنرالها و استادان شمشیرهای کرهای در تاریخ کره شناخته میشود. او کانون داستانها و افسانه های متعددی است و برای اکثر کره ای ها از سنین پایین آشناست. ژنرال کیم پس از مرگش در ۱۸ اوت )اولین روز از هفتمین ماه قمری( ۶۷۳ عنوان افتخاری پادشاه هیونگمو را دریافت کرد و در دامنه کوه سونگوا به خاک سپرده شد.میراث:به گفته سامگوک ساگی، کیم یوشین از نوادگان شائوهائو بود. امروزه کرهایها از کیم یوشین به عنوان یکی از بزرگترین ژنرال تاریخ کره یاد میکنند. میراث نهایی او اولین اتحاد ملت کره است. یکی از ده فرزند او، پسر دومش کیم وون سول، در زمان سلطنت پادشاه مونمو ژنرال شد و در شیالی متحد نقش مهمی بود. جینچئون گیلسانگسا زیارتگاهی است که به پرتره او در جینچئون-ایوپ، جینچئون-گان، چونگ چئونگبوک-دو اختصاص یافته است تاریخ و دین تاریخ و دین Thu, 28 May 2026 19:50:45 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%AC%D9%88-%D8%B3%D8%A7%D9%86%DA%AF-%D9%88%D9%88%DA%A9-wm06tpdbihz9 جو سانگ ووک زاده 18 ژونیه 1978 بازیگر اهل کره جنوبی است او مجموعه تلویزیونی آقای دکتر ایفای نقش کرده‌است و حتی در سریال غول و پرندگان خارزار بوده استزندگی شخصیجو سانگ ووک و بازیگر چان یو ریون از مارس 2016 قرار می گذاشت و در مه 2017 ازدواج کردند و او در 31 ژوئیه 2018 دختر دار شداو در سریال همسرم ازدواج کرد ایفای نقش کرده‌است و حتی در سریال خارق‌العاده ایفای نقش کرده‌است تاریخ و دین تاریخ و دین Thu, 28 May 2026 19:20:10 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D9%85%D8%AE%D8%AA%D8%A7%D8%B1-%D8%AB%D9%82%D9%81%DB%8C-ki0wcbwbjen3 مختار بن ابوعبید ثقفی (عربی: ٱلْمُخْتَار ٱبْن أَبِي عُبَيْد ٱلثَّقَفِيّ؛ ۱ هجری – ۶۷ هجری؛ حدود ۶۲۲ – ۳ آوریل ۶۸۷ میلادی) قیام‌کنندهٔ طرفدار علویان بود که مقر اصلی‌اش در کوفه قرار داشت. او در سال ۶۸۵ م طی دومین جنگ داخلی میان مسلمانان موسوم به فتنه دوم به دعوت شورشی را علیه خلافت اموی و نیز عبدالله بن زبیر آغاز کرد و بر بیشتر نواحی عراق چیره شد و توانست به مدت هجده ماه بر آن فرمانروایی کند.مختار از قبیله ثقیف بود و در طائف متولد شد. در سنین کودکی به کوفه برده شد و در آنجا بزرگ شد. در سال ۶۸۰ میلادی و در پی کشته شدن حسین بن علی، نوهٔ محمد پیامبر اسلام، در نبرد کربلا به‌وسیلهٔ سپاه اموی، او با خلیفه خودخوانده، عبدالله بن زبیر در مکه اتحادی برقرار کرد که این اتحاد مدت زمان زیادی به درازا نکشید. مختار پس از بازگشت از حجاز به کوفه، محمد بن حنفیه پسر علی، خلیفه چهار و امام اول شیعه، و برادر حسین را به عنوان مهدی و همچنین امام اعلام کرد و فراخوانی را برای برپایی یک خلافت علوی و نیز قصاص خون قاتلان حسین اعلان کرد. در اکتبر ۶۸۵ و پس از اخراج حاکم زبیری کوفه، کنترل شهر را به‌دست گرفت و سپس دستور اعدام اشخاصی که در قتل حسین شرکت داشتند را صادر کرد. وی توانست طی چند نبرد بر مخالفان خود در کوفه و سپس سپاه اموی چیره شود. اما، در نهایت روابط خصمانه مختار با آل زبیر باعث شکست وی و سپس کشته شدنش به دست نیروهای حاکم زبیری بصره، مصعب بن زبیر، پس از چهار ماه محاصره شد.اگرچه، مختار شکست خورد اما جنبشی که او بنیان نهاد عواقب بسیاری به دنبال داشت. پس از مرگ او، پیروانش یک فرقهٔ تندروی شیعی را به وجود آوردند که بعدها به نام کیسانیه معروف شد و آموزه‌های جدیدی را گسترش دادند که بعدها بر تشیع تأثیر گذاشت. مختار جایگاه اجتماعی موالی (مردم محلی مسلمان شده) را بهبود بخشید و آنان توانستند وزن سیاسی خود را افزایش دهند. پس از گذشت ۶۰ سال، کیسانی‌ها و موالی توانستند نقشی مهم و پررنگ را در انقلاب عباسیان ایفا کنند. نقش و جایگاه مختار در میان مسلمانان بحث‌برانگیز است. بسیاری او را به عنوان پیامبری دروغین محکوم کرده‌اند اما از سوی شیعه به خاطر حمایتش از علویان تکریم شده است. دیدگاه تاریخ‌نگاران امروزی در مورد او از قیام‌کننده‌ای که در دعوتش صادق بود تا فردی جاه‌طلب و فرصت‌طلب، متغیر است.مختار در سال اول هجری مقارن با ۶۲۲ میلادی در طائف چشم به جهان گشود. پدر او، ابوعبید بن مسعود بن عمرو بن عوف بن عقده بن قسی بن منبه بن بکر بن هوازن ثقفی، از قبیله بنی ثقیف بود. پدر او از صحابه‌های محمد و از فرماندهان سپاه اسلام به‌شمار می‌رفت که در نبرد پل با شاهنشاهی ساسانی (۶۳۴ میلادی) کشته شد. مادر او، دومه دختر عمرو بن وهب بود.[۱][۲][۳] قبیله بنی‌ثقیف یکی از شاخه‌های قبیلهٔ بزرگ قیس عیلان به‌شمار می‌آمد.[۴]القابکنیه مختار را ابواسحاق نوشته‌اند و لقب او «کیسان» به معنی زیرک و باهوش بوده است. بنابر روایت اصبغ ابن نباته، «کیسان» از سوی علی بن ابی‌طالب و در کودکی به مختار داده شده بود.[۱]زمینه تاریخیدر پی مرگ محمد در سال ۶۳۲م، ابوبکر به خلافت رسید. او پس از دو سال درگذشت و عمر بن خطاب جانشینش گشت. او فتوحات مسلمان را که از زمان ابوبکر آغاز شده بود، ادامه و گسترش داد[۵] و پدر مختار، ابوعبید را به جبهه عراق در برابر شاهنشاهی ساسانی اعزام کرد. سرانجام، ابوعبید در نوامبر ۶۳۴م و در نبرد پل کشته شد.[۶] در سال ۶۴۴م، عمر به دست برده‌ای پارسی به نام پیروز نهاوندی کشته شد و جانشینش عثمان برای دوازده سال به فرمانروایی پرداخت و سرانجام او نیز در ۶۵۶ به‌دست شورشیان مسلمان کشته شد.[۵]پس از مرگ عثمان، علی بن ابی‌طالب، داماد و پسر عموی محمد، به خلافت رسید و پایتخت خلافت را از مدینه به کوفه انتقال داد[۵] شماری از صحابه پیامبر از جمله معاویه فرماندار سوریه، خلافت علی را نپذیرفتند و بدین ترتیب جنگ داخلی میان مسلمانان درگرفت. در ژوئیه ۶۵۷م، نبرد صفین با سرپیچی نیروهای علی از حمله و درخواست معاویه برای حکمیت به پایان رسید. علی با اکراه گفتگو را پذیرفت، اما گروهی از نیروهایش که بعدها به خوارج مشهور شدند، اقدام علی را در پذیرش حکمیت محکوم کردند و آن را یک بدعت نامیدند. حکمیت نتوانست اختلاف و درگیری علی و معاویه را پایان دهد. سرانجام، در ژانویه ۶۶۱، علی به دست یکی از خوارج کشته شد.[۵]حسن، پسر بزرگ علی، به خلافت رسید، اما معاویه خلافت او را به چالش کشید و به عراق یورش برد.[۵] در اوت ۶۶۱، حسن با معاهدهٔ صلحی، خلافت را به معاویه واگذار کرد و از آن پس پایتخت خلافت به دمشق منتقل شد. معاویه چند سال پیش از مرگش، فرزندش یزید را به عنوان جانشینش معرفی کرد و بدین ترتیب خلافت بنی‌امیه را پایه‌ریزی کرد. نامزدی یزید باعث مخالفت علویان شد؛[پ ۱] زیرا آن را نقض‌کننده معاهده صلح می‌دانستند که در آن توافق شده بود تا معاویه جانشینی برای خود برنگزیند.[۷]زندگانی مختار از ابتدا تا ۶۰ سالگیمختار در مدینه بزرگ شد و در سیزده سالگی به همراه پدرش در نبرد پل شرکت کرد که در روحیات او تأثیر نهاد. با مرگ پدرش در آن نبرد، سرپرستی او به عمویش، سعد بن مسعود ثقفی، سپرده شد.[۸] مختار پس از فتح عراق به دست مسلمانان[۹] به نزد عمویش، سعد بن مسعود ثقفی، رفت و در نزد او به‌سر می‌برد.[۶] پس از به خلافت رسیدن علی، سعد به حکومت مدائن منصوب شد و در آنجا مختار به پست‌های کوچکی در حکومت علی دست یافت.[۶][۱۰] مختار همراه با عمویش تا هنگام کشته شدن علی در مدائن به‌سر برد. با کشته شدن علی بن ابی‌طالب، حسن بن علی حکومت سعد را ابقا کرد و مختار برای مدتی به بصره رفت.[۸] هنگامی که حسن مشغول بسیج نیروهایش برای جنگ با معاویه بود، در نزدیکی مدائن به‌دست یکی از خوارج زخمی شد و به خانهٔ عموی مختار برده شد. بنابر برخی گزارش‌ها در آنجا مختار به عمویش پیشنهاد داد تا حسن را به معاویه تسلیم کنند تا بتوانند حمایت سیاسی معاویه را برای خود کسب کنند که این پیشنهاد با مخالفت عمویش مواجه شد.[۶][۱۱] به روایت دیگر، مختار در هنگام زخمی شدن حسن بن علی در پی سوءقصد به او در نزد عمویش حضور داشت و به درمان حسن پرداخت. پس از صلح حسن و معاویه، مغیرة بن شعبه به فرمانداری کوفه گمارده شد و مختار از عراق به مدینه رفت و به نشست و برخاست با اهل بیت و به‌خصوص محمد حنفیه پرداخت.[۸] در مجموع، اطلاعات کمی در مورد سال‌های ابتدایی زندگی مختار موجود است و نقش او از سن شصت سالگی به بعد پررنگ می‌شودمختار و قیام حسین بن علیپس از بر تخت نشستن یزید در آوریل ۶۸۰م، کوفی‌های حامی علویان حسین بن علی، برادر کوچکتر حسن را برانگیختند تا قیامشان علیه یزید را رهبری کند. در پی این درخواست، حسین عموزاده‌اش مسلم بن عقیل را برای ارزیابی فضای سیاسی کوفه به آنجا فرستاد.[۱۳] در ابتدا، مختار میزبانی ابن عقیل را در خانه‌اش بر عهده گرفت. نعمان بن بشیر، پدرزن مختار، به دلیل رفتار ملایم با مسلم و یارانش از حکومت برکنار و عبیدالله بن زیاد به جای او منصوب گشت. در نتیجهٔ سرکوب و مانور سیاسی ابن زیاد، پراکنده شدن یاران مسلم آغاز شد و او مجبور شد که قیام را پیش از موعد مقرر آغاز کند. در این هنگام مختار در شهر حضور نداشت. او پس از شنیدن اخبار، اقدام به جمع‌آوری نیرو از اطراف و حومهٔ کوفه کرد اما پیش از رسیدن مختار به شهر، قیام ابن عقیل سرکوب شد و شکست خورد و وی به دستور ابن زیاد اعدام شد. سپس، مختار دستگیر و به نزد ابن زیاد برده شد، ولی او هرگونه شرکتش در این قیام را انکار کرد. نهایتاً، وی زندانی شد. در همان هنگام که مختار در زندان به‌سر می‌برد، در ۱۰ اکتبر ۶۸۰م، حسین بن علی در نبرد کربلا به‌دست نیروهای ابن زیاد کشته شد.[۱۴] پس از این رویداد مختار با میانجگری عبدالله بن عمر، فرزند بانفوذ عمر خلیفه دوم، که شوهرخواهر مختار نیز بود، آزاد شد و به او دستور داده شد تا کوفه را ترک کند.[همکاری با قیام عبدالله بن زبیردر همین زمان، عبدالله بن زبیر، فرزند یکی از اصحاب ارشد پیامبر به نام زبیر بن عوام، مخفیانه شروع به بیعت گرفتن برای خود در مکه کرد و توانست کنترل تمامی حجاز را به دست گیرد.[۱۶][۱۷] مختار پس از ترک کوفه رهسپار مکه شد و در آنجا پیشنهاد بیعت با ابن زیبر را کرد؛ به آن شرط که در مسائل مهم با او مشورت شود و همچنین جایگاهی درخور به او اعطا شود که با مخالفت ابن زبیر روبرو شد. در نتیجه، مختار مکه را به‌سوی طائف ترک کرد، ولی پس از یک سال ابن زبیر با تشویق مشاورانش بیعت مختار با خود را با شرایط مشابهی پذیرفت.[۱۵][۱۸] در سال ۶۸۳ میلادی و هنگامی که یزید سپاهی را برای بازپس‌گیری مکه اعزام کرد، مختار در دفاع از شهر شرکت کرد.[۱۹]پس از مرگ یزید در ماه نوامبر آن سال، سپاه اموی عقب نشست و ابن زبیر آشکارا اعلام خلافت کرد. مختار به‌وسیلهٔ مردمی که از کوفه به آنجا می‌آمدند، آگاه شد که شهر کوفه نیز به کنترل ابن زبیر درآمده است، ولی شماری از اهالی کوفه در جستجوی رهبری مستقل هستند تا رهبری آنان را برعهده گیرد. او ادعا کرد که همان مردی است که اهالی کوفه به دنبالش می‌گردند.[۲۰] هنگامی که در مکه بود از فرزند دیگر علی، محمد حنفیه، درخواست کرد تا به او اجازه داده شود تا برای خون‌خواهی حسین قیام کند و محمد حنفیه را به قدرت برساند. محمد در پاسخ، عمل او را نه تأیید و نه رد کرد و توصیه کرد که در این راه از خون‌ریزی اجتناب شود.[۲۱] پیش از این، مختار این پیشنهاد را به فرزند حسین، علی زِیْنُ الْعابِدین نیز ارائه کرد که او آن را رد کرده بود.[۲۲] پنج ماه پس از مرگ یزید، مختار که گمان می‌کرد ابن زبیر به وعده‌هایش عمل نکرده، بدون آگاه کردن او به کوفه بازگشت.[۱۵]در تدارک قیام در کوفهبازگشت به کوفه:در کوفه، مختار به جمع‌آوری و استخدام نیرو برای گرفتن انتقام از قاتلان حسین مبادرت ورزید و به آنان وعدهٔ ثروت و پیروزی داد. در همان هنگام، سلیمان بن صرد خزاعی، یکی از صحابه محمد و از بزرگان علویان کوفه، گروهی از اهالی کوفه را گردآورده بود و خودشان را توابین نامیده‌بودند. اینان قصد کردند برای جبران تنها گذاشتن حسین در نبرد کربلا با امویان به نبرد برخیزند. جنبش توابین مشکلاتی را برای مختار به‌وجود آورد. چون ابن صرد یکی از اصحاب پیامبر بود، بیشتر علویان کوفه به پشتیبانی از او برخاستند و در نتیجه مختار نتوانست تعداد حامی زیادی را گرد آورد. او به نکوهش اقدامات توابین پرداخت و قیام آن‌ها را بی‌موقع و محکوم به شکست دانست و استدلالش را بر پیر، ضعیف و بدون تجربه بودن ابن صرد در مسائل نظامی نهاده بود. سپس، او ادعا کرد که نایب محمد حنفیه است و او را مهدی نامید. او توانست شماری از جنگجویان علوی از جمله پانصد نفر از مَوالی (ساکنان محلی که به اسلام گرویده بودند)[پ ۲][۲۳] را متقاعد سازد که او تحت امر مهدی قرار دارد.[۲۴][۲۵]شماری از جنگجویان علوی که در درستی ادعاهای مختار شک داشتند، به مکه رفتند تا تأییدی بر این ادعاها در محمد حنفیه دریافت کنند. او در پاسخی مبهم به آنان گفت که او از هر کسی که خداوند برانگیزاند تا انتقام خون خانواده پیامبر را از دشمنانشان بگیرد، خشنود خواهد شد. آنان این جملات را به عنوان درستی ادعاهای مختار تفسیر کرده و برای پیوستن به او به سوی کوفه به‌راه افتادند. مختار برای متقاعد کردن ابراهیم بن مالک‌اشتر که یکی از جنگجویان بانفوذ علوی و همچنین رئیس قبیله نخعی بود و تاکنون قانع نگشته بود، نامه‌ای را به او داد و ادعا کرد که این نامه به‌دست محمد حنفیه نوشته شده است. به ظاهر، محمد حنفیه در آن خودش را مهدی نامیده و ابن اشتر را به پشتیبانی از مختار تشویق کرده بود. ابن اشتر پس از بیان شک و تردیدهایی، سرانجام به مختار ملحق شد.[۲۶] این نامه به نظر جعلی بوده است و محمد حنفیه مشارکتی در این قیام نداشته است. با این حال، او استفاده از نامش به‌وسیله مختار را تحمل می‌کرد و با فعالیت‌های مختار مخالفتی نمی‌کرد.[۲۷][۲۸] اما هنگامی که او قصد داشت تا به کوفه آمده و با هوادارانش دیدار کند، به وسیلهٔ شایعه‌ای که مختار رواج داده بود، از این کار صرف نظر کرد. این شایعه‌ها مبنی بر آن بودند که مهدی راستین در برابر ضربت شمشیر آسیب‌ناپذیر است.[۲۸][۲۹]ابن زبیر در سال ۶۸۴م، عبدالله بن یزید را به حکومت کوفه منصوب کرد و عبدالله از ترس، مختار را به زندان افکند. پس از چندی، عبدالله بن عمر برای مختار میانجگری کرد و مختار با سوگند اینکه علیه حکومت فعالیتی انجام ندهد، آزاد شد.[۳۰]برکنار کردن حاکم زبیریمختار پس از آزادی فعالیت‌هایش را از سر گرفت. در ژانویه ۶۸۵م، توابین در نبرد عین الورده از امویان شکست خوردند و بسیاری از حامیان علویان در کوفه به نیروهای مختار ملحق شدند. ابن زبیر حاکم کوفه، یعنی ابن یزید را برکنار و عبدالله بن مطیع را جایگزین او کرد تا به عنوان فرماندار، ناآرامی‌های موجود را فرونشاند که این اقدام فایده‌ای نداشت. مختار و یارانش تصمیم گرفتند حاکم زبیری شهر را در روز پنجشنبه ۱۹ اکتبر ۶۸۵ برکنار و کنترل شهر را به‌دست گیرند. در عصر روز ۱۷ اکتبر مردان مختار با نیروهای حکومتی درگیر شدند؛ در نتیجه، مختار شروع زودهنگام قیام را به‌وسیلهٔ افروختن آتش در بام خانه‌ها اعلام کرد. سرانجام، در عصر روز چهارشنبه ۱۸ اکتبر نیروهای حکومتی شکست خوردند. ابن مطیع پنهان شد و سپس با کمک مختار به بصره گریخت. مختار در مسجد شهر اعلام کرد بر اساس کتاب خدا و سنت پیامبر حکومت می‌کند و با وعده انتقام خانواده پیامبر، دفاع از مظلومان و جنگ با گناه‌کاران با مردم شهر بیعت کرد.[۳۱][۳۲]فرمانروایی بر عراق:از اکتبر ۶۸۵ یعنی ربیع الاول سال ۶۶ هجری تا شش ماه نخست سال بعد، پشتیبانی از شورش مختار به‌وسیلهٔ دو گروه مختلف و مخالف هم انجام می‌شد: اشراف قبیله‌گرای عرب و موالی. او در ابتدا تلاش کرد تا اختلافات دو گروه را برطرف کرده و آنان را آرام کند.[۳۳] بیشتر جایگاه‌های حکومتی از جمله فرمانداری موصل و مدائن به عرب‌ها داده شد. موالی که تاکنون با آن‌ها همانند شهروندان درجه دو رفتار می‌شد، حق برخورداری از غنائم جنگی و دریافت مواجب و نیز سوار شدن بر اسب را پیدا کردند. او اعلام کرد برده‌های موالی که به او ملحق شوند، آزاد خواهند شد. در نتیجهٔ افزایش پشتیبانی او از این گروه فرماندهی گارد محافظان شخصی او نیز به یکی از موالی به نام کیسان ابو عُمره داده شد.[۳۴] در همین حال، اشراف عرب از سیاست مختار در برابر موالی ناراضی بودند.[۲۵][۳۵] در این مرحله او توانسته بود کنترل بیشتر عراق و سرزمین‌های تابع آن از جمله ارمنیه، آذربایجان، جبال و قسمت‌هایی از بین‌النهیرین علیا را به‌دست‌آورد.[۳۶][۳۷] تلاش نیروهای او برای گرفتن کنترل بصره که در اختیار نیروهای زبیری بود، راه به جایی نبرد. همزمان با این تحولات عبدالملک مروان از ۱۲ آوریل ۶۸۵ در دمشق توانسته بود اریکه قدرت اموی را به دست گیرد و در تلاش بود تا بتواند کنترل نواحی از دست رفته را باز پس گیرد.[۳۸]ضد کودتا و انتقام‌گیری از قاتلان حسین:در اوائل سال ۶۸۶، سپاه اموی توانست موصل را تصرف و به‌سوی کوفه حرکت کند. مختار سه هزار سوار را به فرماندهی یزید بن انس به مقابله با آنان فرستاد. در ۱۷ ژوئیه ۶۸۶، آنان توانستند دو گروه از سپاه اموی را در نزدیکی موصل شکست دهند. در عصر همان روز و پس از آنکه دستور اعدام همهٔ اسیران شامی صادر شد، ابن انس در اثر ابتلا به یک بیماری درگذشت. با مرگ فرماندهٔ سپاه، کوفیانی که برای جنگ با گروهی دیگر از شامیان راهی شده بودند، عقب نشستند. به‌دنبال این رویداد در کوفه شایعه گشت که سپاه مختار شکست خورده و ابن انس کشته شده است. مختار در پاسخ به این وقایع هفت هزار نیروی کمکی به فرماندهی ابراهیم بن مالک اشتر را راهی میدان نبرد کرد. با خلأ ناشی از عدم وجود برتری نظامی و نفرات، اشراف کوفه که از روابط گرم مختار و طرفداری او از موالی ناراضی بودند، قصد کردند تا حکومت مختار را ساقط کنند و با این هدف کاخ او را به محاصره درآوردند.[۳۹][۴۰] آنان مختار را به سرقت و از بین بردن حیثیت و منزلتشان متهم کردند:[۴۱]او و گروهش شرافت پدران ما را نادیده می‌گیرند. او بردگان و موالی ما را به خود جلب کرد و آنان را سوار کرده و آنان قول تقسیم درآمد دولتمان را داده است. با این راه و رسم، او ما را فریفته است.[۴۲]با وجود محاصره، مختار توانست ابن اشتر را به کوفه فراخواند و ابن اشتر سه روز پس از خروجش از کوفه به شهر بازگشت و شورش را سرکوب کرد.[۴۳][۴۰]کاشی‌کاری در تکیه معاون الملک کرمانشاه که مجازات قاتلان حسین به‌دست مختار را به تصویر کشیده است.مختار پس از کنار زدن مخالفانش، مجازات کسانی که در نبرد کربلا شرکت کرده بودند را آغاز کرد. او بسیاری از آنان از جمله عمر بن سعد و شمر بن ذالجوشن را اعدام کرد.[۴۰] شمار زیادی از افراد به بهانه شرکت مستقیم یا غیرمستقیم در نبرد با حسین کشته شدند؛ در حالی که ده هزار نفر از اهالی کوفه نیز به بصره گریختند. او خانهٔ بسیاری از فراریان را ویران کرد.[۴۴] این رویدادها باعث کاهش پشتیبانی اعراب از مختار شد و او به‌طور فزاینده‌ای به موالی متکی گشت.[۴۰]نبرد خازرمختار دو روز پس از بازپس‌گیری کنترل شهر، ابن اشتر را به‌همراه سیزده هزار مرد جنگی اعزام کرد تا با سپاه اموی که به فرماندهی عبیدالله بن زیاد در حال پیشروی به سمت کوفه بود، مقابله کند. برخی سربازان مختار تختی را همراه خود داشتند که آن را در میان گرفته و ادعا می‌کردند که متعلق به علی است و برای آنان پیروزی به‌همراه خواهد داشت. گفته شده است که ایدهٔ این حرکت به مختار تعلق داشت. او این ایده را ابداع کرد تا بتواند پشتیبانی بیشتری در میان مردم مذهبی کسب کند و آن را همانند تابوت عهد می‌دانست.[۴۵][۴۶] اما خاورشناس، یولیوس ولهاوزن، معتقد است که این تفکر ابداع مختار نبوده است. مختار به آنان اجازه داد تا تخت را حمل کنند؛ زیرا او به تعصب سربازانش نیازمند بود.[۴۷] در نخستین روزهای ماه اوت ۶۸۶م سپاه مختار با سپاه اموی در کرانه‌های رود خازر روبرو شد. سپاه اموی شکست خورد و شماری از فرماندهان نظامی اموی از جمله ابن زیاد و حصین بن نمیر کشته شدند.[۴۸][۴۰] تاریخ دقیق این نبرد ناشناخته است؛ گرچه، برخی منابع مدعی‌اند که نبرد در روز ۶ اوت مطابق با دهم محرم که همان روز کشته شدن حسین بوده، به‌وقوع پیوسته است.[۴۹] مرگ ابن زیاد تکمیل کنندهٔ سوگند مختار برای انتقام از قاتلان حسین قلمداد شد.روابط با ابن زبیر:مدتی پس از اخراج ابن مطیع، مختار به ابن زبیر شکایت کرد که گرچه مختار به‌خوبی به او خدمت کرده ولی ابن زبیر به پیمانش عمل نکرده است. با این وجود، مختار آمادگی‌اش برای پشتیبانی از ابن زیبر را در صورت نیاز اعلام کرد. اگرچه، ابن زبیر، مختار را فردی وفادار می‌پنداشت اما مختار حاضر نشد تا کنترل کوفه را به فرماندار منصوب وی، یعنی عمر بن عبدالرحمن، واگذار کند. فرماندار پس از آنکه به‌دست مختار تطمیع و تهدید شد، کوفه را ترک کرد.[۵۲]در سال ۶۸۶، مختار پیشنهادی نظامی به ابن زبیر ارائه کرد تا از او در برابر حملهٔ قریب‌الوقوع بنی‌امیه به مدینه پشتیبانی کند. هدف نهایی مختار آن بود که بتواند ابن زبیر را از قدرت خلع کند. ابن زبیر پیشنهاد او را پذیرفت و مقصد سربازان مختار را وادی القرای قرار داد که دهکده‌ای واقع در شمال مدینه است اما مختار به‌جای آن سه هزار جنگجو را به فرماندهی شرحبیل بن ورس را راهی کرد و به آنان گفت که وارد مدینه گردند و منتظر دستورهای بعدی بمانند. در همین زمان ابن زبیر پرده‌دارش عباس بن سهل را همراه دو هزار جنگجوی قدرتمند با دستور همراهی سپاه ابن‌ورس تا وادی القرای اعزام کرد. او به آنان فرمان داد که در آنجا به انتظار برای مواجه شدن با سپاه سوریه بمانند و در صورت عدم پذیرش این فرمان به‌وسیلهٔ وفاداران به مختار، اجازهٔ کشتن آنان را نیز به ابن سهل داده بود. ابن ورس این پیشنهاد را رد کرد و همراه شمار زیادی از مردانش کشته شد. در نتیجه، مختار، محمد حنفیه را از شکست نقشه‌اش برای تصرف این منطقه به نفع خاندان علی مطلع کرد و پیشنهاد داد که اگر محمد حنفیه ساکنان شهر را نسبت به قصد مختار برای طرفداری از آنان آگاه کند، او سپاه دیگری را به مدینه اعزام کند. محمد حنفیه با استدلال اینکه مخالف خون‌ریزی است، این پیشنهاد را رد کرد. اگرچه، پس از آنکه ابن زبیر از اهداف مختار آگاه شد و از ترس شورش حامیان خاندان علی در حجاز، ابن حنفیه را بازداشت کرد تا به‌اجبار از او بیعت بگیرد و امیدوار بود تا مختار نیز از محمد حنفیه پیروی کند. محمد حنفیه از مختار تقاضای کمک کرد و مختار به سرعت چهار هزار جنگجوی قدرتمند را برای آزادسازی او اعزام کرد و این آغاز به تیرگی گراییدن روابط میان مکه و کوفه شد.[۵۳][۵۴][۵۵]نبرد مذارمقالهٔ اصلی: نبردهای مذار و حرورادر ۶۸۷م، مصعب بن زبیر، فرماندار بصره و برادر کوچکتر عبدالله بن زبیر، یورشی را به‌سوی کوفه آغاز کرد. بخش قابل توجهی از سپاه او از اشراف کوفه تشکیل شده بود که پیشتر از دست کشتار مختار در کوفه به بصره گریخته بودند.[۵۶] اندازهٔ سپاه مختار بسته به منابع گوناگون از سه تا شصت هزار نفر نوشته شده است.[۵۷] برجسته‌ترین چهره‌ها میان فراریان، شبث بن ربعی و محمد بن اشعث بودند که از مصعب درخواست یاری کرده و او را متقاعد کردند که با مختار بجنگد. مصعب باتجربه‌ترین فرمانده‌اش، مهلب بن ابی‌صفره که در حال نبرد با خوارج بود را احضار کرده و تهاجمش به‌سوی کوفه را آغاز کرد.[۵۸] در این هنگام، روابط مختار با یکی از نیرومندترین افرادش یعنی ابراهیم بن مالک اشتر به‌تیرگی گراییده بود. ابن اشتر فرمانداری موصل و مناطق شرقی جزیره (بین‌النهرین علیا) را در دست داشت. ممکن است یکی از عوامل این جدایی، مصعب بوده باشد.[۵۹][۵۸]مختار با آگاهی یافتن از تحرکات مصعب، اهالی کوفه را گرد آورد و به آنان وعدهٔ پیروزی در مذار را داد.[۶۰][۵۸] سپاه او به‌وسیلهٔ احمر بن شُمیط فرماندهی می‌شد. برخی از سربازان مختار که همراه با ابن اشتر در موصل بودند، پس از آنکه ابن اشتر به نامه‌های مختار بی‌توجهی کرد، به سوی مختار بازگشتند. جناح راست سپاه ابن شمیط را عبدالله بن کامل شاکری و جناح چپ سپاه را عبدالله بن وهب فرماندهی می‌کردند. فرماندهی پیاده‌نظام برعهدهٔ خطیر بن اسماعیل کندی و فرماندهی سواره‌نظام به عبدسلولی واگذار شد.[۶۱] فرماندهی موالی بر عهدهٔ محافظ مخصوص مختار یعنی ابوعمره کیسان قرار داشت.[۶۲] ابن شمیط به‌سوی بصره حرکت کرد و در مذار اردو زد و کمی بعد مصعب به رویارویی با او شتافت.[۶۳] با آنکه نیروهای موالی سوار بر اسب بودند اما فرمانده جناح چپ سپاه ابن شمیط، یعنی عبدالله بن وهب که احتمالاً از موالی‌ها بیزار بود، پیشنهاد داد از آنجایی که آنان ضعیف هستند و در صورت حمله احتمال دارد که از جنگ بگریزند، بنابراین بهتر است که پیاده به میدان بروند. ابن شمیط این پیشنهاد را پذیرفت و به موالی دستور داد تا از اسب پیاده شوند.[۶۴]پیش از نبرد، هر دو سوی نبرد نیروهایشان را احضار کردند تا از آنان بر اقتدار و فرمانبرداری از رهبرانشان یعنی ابن زبیر و مختار گواهی بگیرند. حملهٔ سواره نظام عباد با شکست روبرو شد. سپس، مهلب به جناح راست کوفی‌ها که به‌وسیلهٔ ابن کامل شاکری فرماندهی می‌شد، حمله کرد و آنان را شکست داد. جناح راست سپاه بصره به جناح چپ کوفی‌ها حمله برد و آنان را شکست داد. کمی بعد فرمانده کل نیروهای کوفی، یعنی احمر بن شُمیط، شکست خورد و کشته شد. مهلب به سواران خود دستور داد بر پیاده‌نظام کوفی‌ها بتازند که باعث گریختن کوفی‌ها شد. سپس، مصعب، محمد بن اشعث را همراه با سوارانش اعزام کر تا بر فراریان یورش برند و به آنان گفت: «انتقامتان را بگیرید [از موالی]!» بسیاری از سوارهای کوفی توانستند بگریزند ولی بیشتر پیاده‌نظام کوفی کشته شدند یا به اسارت درآمدند. همهٔ اسیران به دست کوفی‌های مهاجر در سپاه مصعب کشته شدند.[۶۵] با وجود سوءظن ابن وهاب، موالی مقاومت شدیدی از خود نشان دادند و شمار زیادی از آنان کشته شدند. رهبر آنان ابو عمره کیسان نیز احتمالاً در نبرد کشته شد؛ زیرا دیگر نامی از او در منابع پس از این رویداد نیامده است.[۶۶] بازماندگان سپاه مختار به کوفه عقب نشستند و مختار را از شکستشان آگاه کردند. این اخبار حیثیت مختار را لکه‌دار کرد. با توجه به وعدهٔ او در مورد پیروزی، موالی‌های تحت امرش که به میدان نرفته بودند، گفتند: «او این بار دروغ گفت». مختار اظهار کرد: «به خداوند از غلامان [موالی] کشتاری کرده‌اند که هرگز مانند آن را کسی نشنیده.» تاریخ دقیق این رویداد در منابع تاریخی نوشته نشده‌اند ولی برطبق تاریخ‌نگاری امروزی احتمالاً در میانهٔ سال ۶۸۶ م تخمین زده شده است.[۶۷][۶۸]نبرد حرورامصعب دست به تعقیب فراریان کوفی زد و از آنجایی که قصد داشت سریعاً خود را به کوفه برساند، سواره‌نظام را از راه زمین و پیاده‌نظام و تدارکات مورد نیاز را از راه قایق و فرات به سوی کوفه راهی کرد. مختار با آگاهی از این رویداد استحکامات کاخ کوفه را بهبود داد و به جمع‌آوری تدارکات مبادرت ورزید و کوفه را تحت فرماندهی عبدالله بن شداد قرار داد. سپس، او به سلیحین رفت؛ این مکان میان حیره و قادسیه واقع شده بود.[۶۹] او در اینجا بر روی فرات سد زد و آب آن را به کانال‌هایی که به قادسیه و حیره منتهی می‌شد، هدایت کرد؛ در نتیجه، قایق‌های مصعب به گل نشستند؛ بنابراین، سربازان مصعب مجبور شدند که پیاده ادامه راه را طی کنند. در همین حال، مصعب و سواران تحت امرش به سد حمله کردند و آن را از بین بردند و به سوی کوفه تاختند. مختار اردوی خود را به حرورا منتقل کرد تا از ورود مصعب به کوفه جلوگیری کند. مصعب نیز خیلی زود به حرورا رسید.[۷۰][۷۱]مختار، عبدالله بن قراد خثعمی را به فرماندهی شرطه‌هایش منصوب کرد. جناح راست و چپ سپاه او به ترتیب به‌وسیلهٔ سلیم بن یزید کندی و سعید بن منقذ ثوری فرماندهی می‌شدند. فرماندهی سواران و پیادگان نیز به ترتیب به عمر بن عبدالله نهدی و مالک بن عمر نهدی واگذار شد. مالک بن عمر یکی از کهنه‌سربازانی بود که در نبرد صفین سال ۶۵۷ نیز حضور داشت.[۷۲]هنگامی که دو سپاه به نزدیکی یکدیگر رسیدند، مختار به‌سوی هر یک از پنج قسمت سپاه مصعب، دسته‌ای از نیروهایش را روانه کرد و خودش در میان سربازانش ماند. نیروهای مختار توانستند در برابر نیروهای بصره‌ای بکر و عبدالقیس موفقیت‌هایی کسب کنند و آنان را عقب برانند. سپس آنان موفق شدند یک پنجم اهل جبال را نیز عقب زنند و به مصعب نزدیک شوند. در همین هنگام، مصعب همراه با سربازانش بر جایگاه مرتفعی سنگر گرفته و به‌سوی سربازان مختار تیراندازی می‌کرد. در همین میان و با نهیب مصعب، مهلب همراه به سربازان ازدی و تمیمی به نیروهای مختار یورش بردند و ضربات سختی به آنان وارد کردند. نبردی سخت تا هنگامهٔ غروب به درازا انجامید.[۷۳] بسیاری از فرماندهان و سواران مختار در این نبرد کشته شدند. مختار که همراه شرطه‌هایش می‌جنگید که حداقل سه تن از آنان نیز کشته شدند. مختار در میان کوچه شبث در ورودی جنوبی کوفه به مقاومت پرداخت ولی سرانجام مجبور شد همراه با سایر محافظانش که زنده مانده بودند به درون کاخ کوفه عقب بنشیند.[۷۴][۷۵] بر طبق جمع‌بندی تاریخ‌نگار جرالد هاثینگ، «برتری بدست‌آمده» توسط زبیریان در مذار باعث تضعیف و شکست نیروهای مختار در حرورا شد.[۷۶]مرگ و آرامگاهمصعب بن زبیر پس از پیروزی بر سپاهیان مختار برای چهار ماه کاخ مختار را در محاصره گرفت. ابراهیم بن مالک اشتر که فرماندار موصل بود، برای رهایی مختار دست به اقدامی نزد؛ چون یا دستوری برای این‌کار دریافت نکرده بود[۷۷] یا دستور مختار را رد کرده بود.[۷۸] به هر صورت او بعدها به مصعب ملحق شد.[۷۹] در ۳ آوریل ۶۸۷م، مختار همراه با نوزده نفر از کاخ خارج شد (باقی افراد از جنگیدن امتناع کرده بودند) و در حین نبرد کشته شد.[۸۰] اندکی پس از این رویداد همه جنگجویان سپاه مختار که از نبرد اجتناب کرده بودند و تسلیم آل زبیر شده بودند به دستور مصعب اعدام شدند، تعداد این افراد نزدیک به شش هزار نفر بود.[۸۱] یکی از زنان مختار، عمره بنت نعمان بن بشیر انصاری، حاضر نشد تا اقدامات شوهرش را تقبیح و محکوم کند و در نتیجه اعدام شد؛[۸۲] گرچه، همسر دیگر مختار او را محکوم کرد و بخشیده شد. دستان مختار را قطع کرده، از دیوارهای مسجد آویزان کردند.[۸۳] گزارش شده است که گور او در مقبره مسلم بن عقیل و در پشت مسجد بزرگ کوفه واقع شده است.[۸۴] گرچه برخی منابع مدعی‌اند که مصعب جسداو را سوزاند.[آرامگاهمدفن مختار مدتی مخفی بود و سپس مفقود شد. هنگامی که سید محمدمهدی بحرالعلوم (۱۷۴۲–۱۷۹۷ میلادی) به کاوش و جانمایی مسجد کوفه اقدام کرد، به سنگ قبری برخورد کرد که نام مختار بر آن نوشته شده‌بود. پس از این رویداد و در کنار بازسازی مسجد کوفه، برای قبر مختار نیز یک حرم به دستور شیخ‌العراقین در سال ۱۲۸۵ هجری قمری (حدود ۱۸۷۰ میلادی) ساخته شد.[۸۶][۸۷]همسران و فرزنداناز همسران او می‌توان به ام ثابت دختر سمرة بن جندب،[۸۸] عمره دختر نعمان بن بشیر،[۸۹] ام زید الصغری دختر سعید بن زید بن عمرو[۹۰] و أم الولید بنت عمیر بن رباح[۹۱] اشاره کرد. در این میان، عمره دختر نعمان پس از مختار به‌دست مصعب کشته شد.[۸۹]از فرزندان او می‌توان به محمد، اسحاق، ام سلمه، ابوالحکم، جبر، امیه، بلال و عمر بن مختار اشاره کرد.[۹۱][۸۸]میراثمقالهٔ اصلی: کیسانیهگرچه، مختار کمتر از دو سال حکومت کرد اما اندیشه او پس از مرگش از میان نرفت. در دوران حکومت او بود که پیشرفت و اهمیت یافتن جایگاه موالی باعث نارضایتی اشراف کوفه شد.[۹۲][۹۳] او محمد حنفیه را امام و مهدی اعلام کرد. به گفته ویلفرد مادلونگ، این نخستین بار بود که نام مهدی[پ ۳][۹۴] در تاریخ اسلام مطرح می‌شد. پس از او این ایده اهمیت یافت.[۲۵][۹۵] به گفته عبدالعزیز ساشادینا او نخستین شخصی بود که مفهوم بَداء (تغییر خواست الهی) را معرفی کرد؛ پس از شکست در نبرد مذار که پیش‌تر مدعی شد پیروزی به او وعده داده شده بود، او گفت خدا برنامه و نقشه‌اش را تغییر داده است.[۹۶][۹۷]همچنین مرتضی مطهری نیز در مورد ادعای مهدویت از سوی مختار گفته است: نخستین باری که دیده می‌شود اثر اعتقادات مهدویت در تاریخ اسلام ظهور می‌کند، در جریان انتقام مختار از قاتلان حسین بن علی است. او راه و روش مختار را سیاسی می‌داند و بیان می‌کند که او می‌دانست حمایت مردم از خود را همراه نخواهد داشت و بنا بر روایتی با علی بن حسین تماس می‌گیرد و با پاسخ منفی او به سوی محمد حنفیه می‌رود و با مطرح کردن حدیثی از سوی محمد، پیامبر اسلام مبنی بر اینکه مهدی موعود هم نام اوست، محمد حنفیه را مهدی موعود دانسته و خود را نماینده او معرفی کرد و به بازی سیاسی خود پرداخت. او همچنین در همراهی و پذیرش محمد حنفیه با مختار در مهدی دانستن خود تشکیک کرده است.[۹۸]بعدها پیروان او به شاخه‌ای از شیعه بدل شدند که با نام کیسانیه شناخته شدند.[۹۹] آن‌ها اصولی همانند غیبت و بازگشت (رجعت) مهدی را معرفی کردند. پس از مرگ ابن حنفیه برخی از کیسانی‌ها اعتقاد یافتند که او نمرده است؛ بلکه در کوه رضوی پنهان شده و روزی بازخواهد گشت تا جهان را پر از عدل و داد کند.[۱۰۰][۱۰۱][۱۰۲] گرچه، بیشتر کیسانی‌ها، پسر او ابوهاشم را به امامت برگزیدند. او سپس پیش از مرگش امامت را به محمد بن علی بن عبدالله بن عباس واگذار کرد. عباسیان از این رویداد به عنوان وسیله‌ای برای تبلیغات و کسب مشروعیت بیشتر و تقویت محبوبیتشان در میان حامیان خاندان علی، در طول انقلاب عباسی استفاده کردند. دو پسر محمد بن علی، سفاح و منصور، در نهایت خلافت عباسیان را بنیان نهادند.[۱۰۳][۱۰۴][۱۰۵] از شباهت‌های موجود میان مختار و فرماندهٔ قیام عباسیان، ابومسلم خراسانی می‌توان به استفادهٔ هر دو از موالی و رفتار مساوی بین اعراب و آنان اشاره کرد.[۱۰۶] ولهاوزن می‌نویسد: «اگر اصل رجعت صحیح باشد، پس عربی از کوفه[پ ۴][۱۰۷] [مختار] دوباره به زندگی بازگشت؛ به‌عنوان مولایی از کوفه [ابومسلم].»[۱۰۸]دیدگاه‌ها دربارهٔ مختاربسیاری از مسلمانان مختار را دروغگویی می‌دانند که خودش را در شمار پیامبران قرار داد و نیز او را در شمار دشمنان خاندان علی محسوب کرده که توانست با استفاده از نام آنان به قدرت دست یابد. او قاتلان حسین را از میان برداشت تا بتواند پشتیبانی حامیان خاندان علی را کسب کند.[۱۰۹] اگرچه، او به صراحت خودش را پیامبر نمی‌خواند اما این اتهام از ادعاهای مبالغه‌آمیز و افراطی او که در شعر یا نثری مسجع بیان می‌کرد، ریشه می‌گیرد.[۱۱۰][۱۱۱] گزارش شده است که محمد گفت: «در ثقیف دروغگویی بزرگ و نابودگری خواهد بود.»[۱۱۲] برای آنان دروغگوی بزرگ همان مختار و نابودگر حجاج بن یوسف است.[۱۱۳] از سوی دیگر، شیعیان او را به عنوان جنگجوی راستگوی علی و خاندانش و کسی که انتقام خون حسین و یارانش را گرفت، مورد احترام قرار می‌دهند. آنان ادعا می‌کنند که اظهارات پیشین بر ضد مختار در مورد پیامبری، نقش او در فرقهٔ کیسانیه و عطش قدرت او از تبلیغات اموی و زبیری سرچشمه گرفته است؛[۱۱۴] گرچه، نخستین شیعیان دیدگاهی شدیداً منفی نسبت به او داشتند که ناشی از رفتار بد مختار با حسن و بی‌کفایتیش در هنگام شورش ابن‌عقیل می‌شد. ادعای او در مورد محمد حنفیه، فرزند غیر فاطمی علی بن ابی طالب نیز ممکن است بر این موضوع اثر داشته باشد؛[۱۱۵] از آنجایی که بعدها شیعیان تنها به خط فاطمی خاندان علی وفادار ماندند.[۱۱۶]دیدگاه خاندان علیروایت‌های گوناگونی از دیدگاه اعضای خاندان علی در مورد مختار وجود دارد. یک روایت بیان می‌کند که فرزند حسین و چهارمین امام شیعه، علی زین‌العابدین پس از دیدن سرهای عمر بن سعد و ابن زیاد برای مختار دست به دعا برداشت؛[۱۱۷] در حالی که روایت دیگری بیان می‌کند که او هدایای مختار را نپذیرفت و او را دروغگو نامید.[۱۱۸] نوهٔ حسین، محمد باقر، او را ستوده: «در مورد مختار بد سخن نگویید. او قاتلان را کشت؛ انتقام خون ما را گرفت.»[۱۱۹] همچنین، هنگامی پسر مختار از باقر در مورد دیدگاهش در مورد مختار پرسید، او برایش دعا کرد.[۱۲۰] نتیجهٔ حسین، جعفر صادق، گزارش شده است که گفته: «بعد از واقعه عاشورا، هیج زنی از زنان ما آرایش نکرد تا زمانی که مختار سر بریده عبیدالله بن زیاد و عمر بن سعد را برای ما فرستاد».[۱۲۱] همچنین، گزارش شده که جعفر صادق گفته است که مختار به علی زین‌العابدین دروغ می‌بسته است.[۱۲۲]دیدگاه تاریخ‌نگاران امروزیاگرچه، اکثر قریب به اتفاق روایات تاریخی اولیه، چهره‌ای منفی از مختار ترسیم کرده‌اند[۱۲۳] اما تاریخ نگاران امروزی دیدگاه‌های گوناگونی در مورد او بیان می‌کنند. ولهاوزن نوشته است گرچه مختار ادعای پیامبری نکرد اما او همه‌گونه تلاشی کرد تا تصور اینکه یکی از آنان است را ایجاد کند و به‌گونه‌ای سخن می‌راند که گویی با خداوند مشورت و رایزنی کرده است. او در آخر اینطور نتیجه گرفته است که مختار مردی راستگو بود که برای از بین بردن اختلافات اجتماعی دوران خود تلاش می‌کرد. او در ادامه بیان می‌کند که مختار ادعاهای گزافی کرد و از نام ابن حنفیه بدون آنکه نیازی باشد بهره‌برداری می‌کرد؛ زیرا او نمی‌توانست با اعتبار نام خودش به اهدافی که در نظر داشت، برسد.[۱۲۴] او مختار را اینگونه توصیف کرده است: «... یکی از بزرگ‌ترین مردان تاریخ اسلام، [که] آینده را پیش‌بینی می‌نمود».[۱۲۵] تاریخ‌نگار هیو کندی نوشته است که مختار سعی در ایجاد اتحادی از اهالی کوفه بود اما اختلافات داخلی گریبانگیرش شده و از سوی خاندان علی نیز رها شده بود.[۱۲۶] گزارش شده که مختار پیش از مرگش گفته بود:من یکی از عربانم. دیدم که ابن زبیر به حجاز تاخت و دیدم که نجده به یمامه تاخت و مروان به شام. من نیز کمتر از دیگر مردان عرب نبودم و این ولایت را گرفتم و مانند یکی از آن‌ها بودم؛ جز اینکه به طلب انتقام خاندان پیامبر بودم که عربان از آن غافل مانده بودند و کسانی را که در خون آن‌ها دستی داشته بودند کشتم و تا امروز در این کار سخت کوشیدم …[۱۲۷]پژوهشگر شرقی، موشه شارون، این موضوع را شرح دقیقی از فعالیت‌های او می‌داند.[۱۲۸] از سوی دیگر، اسلام‌شناس و استاد مطالعات مذهبی، عبدالعزیز ساچادینا، او را جاه‌طلبی سیاسی نامیده که برای رسیدن به اهداف مورد نظرش، احساسات مذهبی مردم عامی را به بازی گرفته بود.[۱۲۹]رسول جعفریان، روحانی و پژوهشگر تاریخ ایران، در مورد مختار گفته است: «مختار چهره مقبولی در جامعه شیعه امامی داشته و از قدیم‌الایام تاکنون، نگاه منابع شیعی به وی مثبت بوده است. این به خاطر روایاتی بوده که از امامان دربارهٔ وی نقل شده است. در مقابل، منابع تاریخی مخالف شیعه که انعکاس دهنده دیدگاه اشراف کوفه و گرایش‌های اموی و زبیری‌اند، از همان عصر نخست به این سوی، از مختار یک چهره منفی ساخته‌اند و اتهاماتی مانند این که ادعای نبوت و مانند آن داشته به او وارد کرده‌اند که نه با عقل آدمی سازگار است و نه با منطق تاریخی در جامعه صدر اسلام. البته، مختار، شخصیت معصوم و غیرقابل ایرادی نیست؛ مردی سیاسی مانند بسیاری از سیاستمداران دیگر اما جانبدار اهل بیت است.»[۱۳۰]در رسانه‌هاهمانند مقتل‌ها که پیرامون کشته شدن حسین بن علی به نگارش درآمده‌اند، آثاری نیز به نام مختارنامه‌ها در دوران صفوی نگارش شده‌اند که به زندگی و قیام مختار ثقفی می‌پردازند.[۱۳۱]مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی مختارنامه به کارگردانی داوود میرباقری پیرامون زندگی و قیام مختار بر اساس دیدگاه شیعیان از سال ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۰ از شبکه یک صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد که به محبوبیت قابل توجهی دست یافت. فریبرز عرب‌نیا در این سریال نقش مختار را ایفا می‌کرد.[۱۳۲]بازی ویدئویی مختار: فصل قیام بر اساس زندگی مختار ثقفی در سال ۱۴۰۰ منتشر شد.[۱۳۳] تاریخ و دین تاریخ و دین Wed, 27 May 2026 06:50:09 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AC%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D9%86-jm1uhi3r6p7b هان جی مین (کره‌ای: 한지민؛ زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۸۲) بازیگر اهل کره جنوبی است. پس از نقش‌های جزئی در آل این و جواهری در قصر، او در مجموعه تلویزیونی رستاخیز (۲۰۰۵) ایفای نقش کرد. هان سپس نقش اصلی در درام‌های ایسان و شاهزاده زیرشیروانی، همسر آشنا، نور چشمانت و غم‌های ما ایفا کرد.فیلم‌شناسیاجرای ۱، فصل ۲پرستو آبیکارآگاه کی: راز بیوه با فضیلتکاتیادداشت پایانیپلن منبرخورد مرگبارفروشگاه جانگ-سوعصر سایه‌هادو پرتو بیناییکلیدی برای دلداستان اوخانم بکدیفالتژوزهیک پایان سال رنگارنگمجموعه تلویزیونیآل اینایسانشاهزاده زیرشیروانیحسادت آشکارهمسر آشنانور چشمانتغم‌های مایک شب بهاریپشت لمس توکشف عشق تاریخ و دین تاریخ و دین Tue, 26 May 2026 11:30:22 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%AC%D9%88%D9%86%DA%AF-%D8%AC%D9%88-%DA%86%D9%88%D8%B3%D8%A7%D9%86-rkyoyqfpdvik پادشاه جونگجو )کرهای: 정조( )زاده ۲۸ اکتبر ۱۷۵۲ - درگذشته ۱۸ اوت ۱۸۰۰ )با نام شخصی یی سان )کرهای: 이산 )بیست و دومین پادشاه سلسله چوسان بوده است. وی که از سال ۱۷۷۶ تا ۱۸۰۰ حکومت کرده است، جانشین پدربزرگش پادشاه یونگجو شده بود. پس از مرگش، فرزندش یی گونگ )پادشاه سانجو( جانشین وی شده است. او تالا ش های زیادی برای بهبود و اصالح کشور کره انجام داد. از جونگجو به عنوان یکی از موفقترین و بابصیرتترین پادشاهان چوسان نام برده میشود. وی بیست و چهار سال بر چوسان سلطنت کردجانشینی:او با نام یی سان متولد شد و پسر شاهزاده سادو )که توسط پدر خودش پادشاه یونگجو به مرگ محکوم شد( و بانو هه گیونگ بود. زمانی که او ولیعهد بود با »هونگ گوکیونگ« که یک سیاستمدار بحثبرانگیز بود؛ مالقات کرد. هونگ ابتدا قاطعانه از جلوس جونگجو بر تخت سلطنت حمایت میکرد و برای بهبود قدرت پادشاه سخت کار میکرد اما در انتها به دلیل طمع به قدرت اخراج شد. مجموعه ایسان و مجموعه سرآستین قرمز به مسائل زندگی و پادشاهی او پرداخته است.پادشاهی:جونگجو بیشتر زمان حکومتش را صرف تطهیر نام پدرش کرد. او همچنین برای پیشبرد اصالحاتش دربار را به شهر سوون نزدیک مقبره پدرش منتقل کرد. او دژ هوآسیونگ را که اکنون جزو میراث جهانی یونسکو است ساخت و در ساخت این بنا پیشرفتهترین شگردهای موجود در ساخت دیوار در زمان خود را معرفی کرد و تصمیم داشت سوون را شهری خودکفا بکند. در دوران قبل از حکومت وی به دلیل اینکه شاهزاده سادو با حکم سلطنتی پدرش کشته شده بود؛ مغشوش بود. تصمیم نهایی یونگجو چوسان مبنی بر اعدام ولیعهد سادو به شدت توسط سیاستمدارانی که علیه ولیعهد بودند، تحت تأثیر قرار گرفته بود. بعد از فوت پادشاه یونگجو و روزی که جونگجو پادشاه چوسان شد؛ او در اتاق پادشاهی بر تخت نشسته و به همه نگاه کرد و گفت: »من پسر ولیعهد سادو هستم!«. این پیام روشن لرزه بر اندام سیاستمدارانی انداخت که در مرگ پدرش درگیر بودند. او به دلیل اینکه به پدرش عنوان افتخاری پادشاهی و به مادرش عنوان »ملکٔه بیوه« را داد؛ دورانهای آشفته زیادی را تجربه کرد اما بر همه آنها به کمک هونگ گوک یونگ غلبه کرداصلاحات:او رنسانس جدیدی را در چوسان رهبری کرد و سعی نمود با کنترل سیاست کل کشور؛ باعث بهبود روند پیشرفت کشور شود. او اصلاحات زیادی در طول سلطنت خود انجام داد که از مهمترین آنها میتوان از تأسیس »کیو جانگ گاک« که یک کتابخانه سلطنتی بود نام برد. هدف از تأسیس این کتابخانه بهبود نگرش سیاسی و فرهنگی چوسان و به خدمت درآوردن افسران با استعداد برای کمک در اداره کشور بود. جونگجو همچنین رهبری جنبشهای اجتماعی نظیر به دلیل جایگاه اجتماعی شان از آن مناصب محروم شده بودند باز کردن دربهای مناصب دولتی به روی افرادی که قب ًال را بر عهده داشت. او بر اهمیت یادگیری زبان چینی و سایر زبانهای خارجی تأکید میکرد و حتی سیستمی جهت یادگیری و آزمون زبانهای خارجی دایر کرد. او یک کشتزار شخصی ساخت، برای آبرسانی یک قنات حفر کرد و روشهای جدید و پیشرفته کشاورزی را در آن امتحان کرد. جونگجو همچنین از استادان »انجمن سیلهاک« نظیر ”جونگ یاک یونگ” )معمار کاخ هواسئونگ( که از قدرت سلطنتی جونگجو حمایت میکردند؛ پشتیبانی کرد. علیرغم جایگاه سیاسی باال در چوسان؛ پادشاه جونگجو به عنوان شخصی نو آور شناخته میشودمرگ:وی در سال ۱۸۰۰ و در سن چهل و هشت سالگی بدون دیدن آرزوهای عمرش که بعدها توسط پسرش سانجو منتشر شد؛ در شرایطی راز آلود در گذشت. کتابهای زیادی در مورد علت مرگ وی نوشته شده و هماکنون این موضوع کانون بحث تاریخدانان میباشد. او به همراه همسرش “ملکه هیویی“ در شهر هواسونگ در مقبره سلطنتی به خاک سپرده شد. وی بیست و چهار سال بر چوسان سلطنت کرد تاریخ و دین تاریخ و دین Mon, 25 May 2026 06:50:10 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D9%87%D8%A7%D9%86-%D9%87%D9%87-%D8%AC%DB%8C%D9%86-wwwyv2rj74ro هان هه-جین )کرهای: 한혜진 ;زادٔه ۲۷ اکتبر ۱۹۸۱ )بازیگر اهل کره جنوبی است. او با بازی در سریال قوی باش گئوم سون موفق به کسب جایزه بهترین بازیگر زن در سال ۲۰۰۵ شد و در کره به شهرت رسید و سپس با ایفای نقش سوسانو در مجموعه تلویزیونی افسانه جومونگ به شهرت جهانی رسید. او برنده جایزه بهترین بازیگر بین المللی کره جنوبی شده است. هان هه جین از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ مجری برنامه کمپ شفا نیز بود. از جمله اثار مشهور دیگر او میتوان به سریال شفاخانه جهانی، یک کلمه محبت امیز، شین وکیل طلاق اشاره کرد.فیلم شناسی:دوستان پارک هه جین تی بی اس رمان یون جی سو ام بی سی هیون جونگ را دوست دارم هوانگ جو یون بازرس پارک مون سو سو هوا ریون ۲۰۰۳ یک درصد از همه چیز یو هیون جین ۲۰۰۳ شهر شیرین درام یون جونگ سوک ام بی سی ۲۰۰۳ من تورو دوست دارم جو هونگ ۲۰۰۴ بازار جدید انسانی جانگ یون هی کیبیاس۲ ُنِو تو یک ستاره ای ها این کیونگ ل ۲۰۰۴ عصر قهرمانان چئون تائه هی اس بی اس ۲۰۰۵ قوی باش گوم سون نا گوم سون امبیسی ۲۰۰۶ افسانه جومونگ سوسانو ۲۰۰۸ طعم شراب لی وو جو اسبیاس ۲۰۱۰ شفا خانه جهانی یو سوک ران ۲۰۱۱ پرندگان خارزار سو جونگ اون کی بی اس ۲۰۱۲ سندروم لی هی جو جیتیبیسی ۲۰۱۳ حرفی از ته دل نا اون جین اسبیاس ۲۰۱۶ پزشکان جو سو جی ۲۰۱۸ بیا غروب را تماشا کنیم نام هیون جو امبیسی ۲۰۲۰ مادران هان جونگ اون تیویان ۲۰۲۳ وکیل طالق شین لی سو جین جیتیبیسی ۲۰۲۵ منو خانوم صدا نکن گو جویونگ تی وی چوسانفیلم سینمایی: 26 سالمرد عاشق تاریخ و دین تاریخ و دین Mon, 25 May 2026 06:40:11 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D9%BE%D8%A7%D8%AF%D8%B4%D8%A7%D9%87-%DA%AF%D9%88%D9%86-%DA%86%D9%88%DA%AF%D9%88-tmgjww3xnyr5 پادشاه گون چوگو )به کرهای: 근초고왕( ،)سلطنت: ۳۴۶~۳۷۵ میالدی(؛ سیزدهمین و قدرتمندترین پادشاه بکجه ازسه پادشاهی کره و پسر پادشاه بیریو یازدهمین پادشاه بکجه بود او در زمانی به دنیا آمد که پادشاهی بکجه، یکی از ۵۴ کنفدراسیون ماهان، به تدریج ظاهر یک ملت قبیله ای به خود می گرفت. چون از جوانی هیکلی درشت داشت، درسال ۳۴۶ میلادی پس از پادشاه گیه با اینکه پسر دوم بود به سلطنت رسید. پادشاه گونچوگو تا حدی کنفدراسیون ماهان را تا منطقه جوالدو در جنوب متحد کرد و همچنین به قلعه پیونگیانگ در شمال حمله ]۲[ کرد و گگوگوون پادشاه گوگوریو را درسال ۳۷۱ میلادی کشت.زندگی:پادشاه گون چوگو اسم قبل اینکه به تخت بنشیند بویو گو بوده چهارمین پسر پادشاه بیریو یازدهمین پادشاه بکجه بود و پس از مرگ گیه دوازدهمین پادشاه بکجه به پادشاهی رسید. به نظر میرسد سلطنت او نشاندهنده برتری دائمی نوادگان پنجمین پادشاه بکجه یعنی پادشاه چوگو )که نام گون چوگو نیز برگرفته از اوست( بر فرزندان هشتمین پادشاه یعنی پادشاه گوی بوده و به ]۳ ]او درسال ۳۷۵ میالدی و در سلطنت متناوب دو خط پایان داد. سن شصت سالگی درگذشت. مرگ وی بر اثر کهولت سن بود. پس از وی حکومت به ولیعهدش گون گوسو رسید.تقویت قدرت سلطنتی:پس از رسیدن به تاج و تخت، او تصمیم گرفت تا قدرت سلطنت را در باکجه یکپارچه و مستحکم کند. او قدرت اشراف را کاهش داد و سیستم حکومت های محلی با رؤسای منطقه ای منصوب شده توسط دربار را راهاندازی کرد. او با وی هونگران دختری که قبیله جین او را به دختر خواندگی گرفته بود و بویو وا دختر پادشاه گیه ازدواج کرد و الگوی ارثی پدر و پسری را برای جانشینی تاج و تخت ایجاد نمود و پایتخت را به هانسونگ )جنوب شرقی سئول ]۴[ امروزی( منتقل کرد.گسترش قلمرو:تحت حکومت پادشاه گونچوگو، پادشاهی بکجه به بزرگترین گستره جغرافیایی و قدرت سیاسی خود رسید. قبایلباقیمانده از ماهان درسال ۳۶۹ میالدی ضمیمه شدند و کنترل بکجه بر تمام منطقه جولادو کامل شد. ایالتهایکنفدراسیون گایا در غرب رودخانه ناکدونگ نیز به بکجه پیوستند.درسال ۳۶۹ میالدی، بکجه توسط گوگوریو مورد تهاجم قرار گرفت؛ اما در نبرد چیانگ با قدرت ایستادگی کرد. درسال۳۷۱ میالدی، ارتش ۳۰٫۰۰۰ نفری بکجه به رهبری ولیعهد گونگوسو، قلعه پیونگیانگ را تصرف کرد و گگوگوون پادشاهگوگوریو را کشت.در پایان این پیروزیها، مرزهای بکجه دریای زرد را احاطه کرد و بخش اعظم شبهجزیره کره، از جمله تمام گیونگ گی،چونگچونگ، جولادو و بخش هایی از استان های گانگوون و هوانگهه تحت کنترل آنها قرار گرفت.روابط خارجی:درسال ۳۶۶ میلادی پادشاه گونچوگو با شیلا که در شرق با بکجه هممرز بود، متحد شد و توازن قدرت را در میان سه پادشاهی حفظ کرد. کنترل بکجه در بیشترین حد خود به شمال و به چین کنونی رسید. بکجه همچنین با جین درسال ۳۴۵ میلادی و ژاپن ]۵[ درسال ۳۶۷ میالدی روابط دیپلماتیک برقرار کرد. پادشاه گونچوگو به عنوان نخستین پادشاه در تاریخ بکجه شناخته می شود که نامش در اسناد تاریخی چین ثبت شده است. طبق کتاب جین، فرستادگانی برای پرداخت خراج در ماه های اول و ششم تقویم قمری در سال ۳۷۲ به دونگجین فرستاده شدند و این اولین تماس دیپلماتیک بین بکجه و دونگجین بود. در همان سال، دربار دونگجین فرستادگانی به بکجه فرستاده و عنوان »ژنرال تثبیت کننده شرق)ژنرال ژندونگ( و فرماندار لیالنگ« را به او اعطا کرد. در طول سلطنت او، بکجه داد و ستد تجاری بین چین، شبهجزیره کره و ژاپن که به عنوان تجارت سهگانه شناخته تحت سلطه امپراتوران چینی بود. با این حال، پس از اینکه ًا میشود را فعال و رهبری میکرد. بهطور سنتی تجارت عمدت جین کنترل لیالنگ را از دست داد، شمال چین تحت حاکمیت »پنج بربر« قرار گرفت، که همه آنها در دریا بیتجربه بودند. بکجه در مناطق لیائوژی چین فرماندهی ایجاد کرد و تا کیوشو ژاپن پیشروی کرد و به عنوان مرکز تجاری جدید آسیای ]۷[ شرقی مطرح شد. بکجه همچنین فرهنگ را به متحدانش در پادشاهی وا در ژاپن دوره یاماتو صادر کرد. گواه رابطه دوستانه بکجه با ژاپن، شمشیر هفت شاخهای است که پادشاه گونچوگو به یاماتو داد. پادشاه گون چوگو همچنین دانشمندان وانگ این و ]۸ ]وانگ این آثار آجیکی را به ژاپن فرستاد تا دانش و فرهنگ بکجه، آیین کنفوسیوس و حروف چینی را گسترش دهند. ]۹[ کالسیک کنفوسیوس را به وارث امپراتور یوجینوواکیراتوکو آموخت. طبق تاریخ ژاپن، آجیکی و وانگ این به ژاپن اعزام شدند. پادشاه ژاپن با آنها به عنوان مربیان ولیعهد رفتار می کرد و در همین زمان بود که شمشیر هفت تیغه برای پادشاه ژاپن فرستاده شد. بر اساس تاریخ ژاپن، ثبت شده است که پادشاه گون چوگو ۴۰ لوح آهن را به کشور ژاپن فرستاد، بنابراین به نظر می رسد که ژاپنی ها در زمان سلطنت شاه گون چوگو، ]۱۰[ ظروف آهنی را از گایا و بکجه وارد کرده انددر تاریخ:در طول سلطنت او، برای نخستین بار در تاریخ ۴۰۰ ساله بکجه، تاریخچهای از بکجه با عنوان سوگی توسط محقق گوهیونگ گردآوری شد. هدف آن نه تنها ثبت تاریخ، بلکه توجیه حکومت او و نمایش قدرت بکجه بود. هیچ کپی شناخته شدهای از سوگی تا دوران مدرن باقی نماندهاستدر سامگوک ساگی:»پادشاه گون چوگو چهارمین پسر پادشاه بیریو بود. او به طور شگفت آوری تنومند بود و همینطور دانش گستردهای داشت. هنگامی که پادشاه گیه درگذشت، وی جانشین او شد.« ۳۴۷ میالدی، فصل بهار، ماه اول. قربانیهایی برای خدایان آسمان و زمین انجام شد. »به جینجونگ« وزیر دربار شد. او از بستگان ملکه بود. او شخصیتی شرور و فاسد داشت و خیرخواه نبود. او توجه خود را به سمت مسائل جزئی معطوف میکرد و برای رسیدن به اهداف خویش به زور متکی بود. مردم از او متنفر بودند. ۳۶۶ میلادی'٬ ،'فصل بهار، ماه سوم. قاصدانی برای تقدیم هدایا به شیال اعزام شدند. ۳۶۸ میلادی فصل بهار، ماه سوم. روز اول ماه. خورشید گرفتگی رخ داد. قاصدانی به همراه دو اسب خوب به شیال فرستاده شدند. ۳۶۹ میالدی، فصل پاییز، ماه نهم. پادشاه سایو پادشاه گوگوریو در راس ۲۰٫۰۰۰ سرباز پیاده و سوارهنظام به دهکده چیانگ آمد و نیروهای خود را برای حمله و غارت خانههای مردم تقسیم کرد. پادشاه بی درنگ ولیعهد را به همراه سربازان به چیانگ فرستاد و آنها به سرعت به دشمن حمله کردند و آنها را شکست دادند. آنها بیش از ۵٫۰۰۰ نفر را اسیر کردند و این اسیران به عنوان هدیه به ژنرال و رزمندگانش اهدا شد. فصل زمستان، ماه یازدهم. یک بازرسی بزرگ از نیروها در منطقه جنوب رودخانه هان انجام شد. پرچمهای استفاده شده همگی زرد بودند. ۳۷۱ میالدی. گوگوریو تعداد سربازان را افزایش داد و به سمت مرزهای ما آمد. پادشاه این را شنید و افرادش در خندقها و کانالها پنهان شدند. سپس ناگهان به بیرون شتافتند و به آنها حمله کردند. سربازان گوگوریو شکست خوردند. زمستان؛ پادشاه و ولیعهد ۳۰٫۰۰۰ سرباز با روحیه را برای حمله به گوگوریو در قلعه پیونگیانگ رهبری کردند. پادشاه گوگوریو، پادشاه سایو، برای دفع آنها با قدرت جنگید، اما یک تیر سرگردان به او اصابت کرد و جان باخت. پادشاه ما، افراد او را وادار به عقبنشینی کرد و ما پایتخت مان را به کوه »هان سونگ« منتقل کردیم. ۲ میالدی، فصل بهار، ماه اول. قاصدانی به همراه خراج به دربار جین اعزام شدند. فصل پاییز، ماه هفتم؛ زلزله ای رخ داد.۳۷۳میلادی فصل بهار، ماه دوم. قاصدانی به همراه خراج به دربار دونگجین اعزام شدند. فصل پاییز، ماه هفتم؛ دژی در کوه چونگموک ساخته شد. ارباب دژ دوکسان به همراه ۳۰۰ نفر افراد تحت فرمانش به شیال گریخت. ۳۷۵ میالدی، فصل پاییز، ماه هفتم. گوگوریو آمد و به مناطق پست شمالی در دژ سوگوک حمله کرد و آن را گرفت. پادشاه مردانی را برای دفع تهاجم اعزام کرد، اما موفق نشدند. پادشاه همچنین برای انتقام گرفتن از آنها به همراه یک ژنرال ارتشی بزرگ تشکیل داد، اما در آن سال خشکسالی رخ داد و بنابراین نقشه به نتیجه نرسید. فصل زمستان، ماه یازدهم. پادشاه درگذشت. گوکی )روایتگر امور باستانی( میگوید، زمانی که بکجه تأسیس شد، آنها سوابق مکتوب را حفظ نکردند. با این حال، در این دوره آنها به خدمت محقق گوهیونگ رفتند و او از ابتدا شروع به نوشتن تاریخ کرد. با این حال، هویت گوهیونگ در هیچ تاریخچه دیگری مشخص نشده است و بنابراین معلوم نیست که او چه کسی بوده استاگر ممی خواهید درباره پادشاه گون چوگو بیشتر بدانید لطفا سریال امپراطور افسانه ها را ببینید. تاریخ و دین تاریخ و دین Sun, 24 May 2026 11:30:54 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D9%BE%D8%A7%D8%AF%D8%B4%D8%A7%D9%87-%D9%85%D9%88-xk1xsjesqxpq پادشاه مو سلطنت 641تا 600 میلادی سی امین پادشاه بکچه یکی از سه پادشاهی کره ای بود.او پسر بیست چهارمین پادشاه بکچه بود.پیش زمینه:در طول سلطنت او، سه پادشاهی )گوگوریو، بکجه و شیلا( با یکدیگر در جنگ بودند، زیرا اتحادها از میان رفته بود و چین نیز تغییر دودمان را تجربه کرد. از آنجایی که یافتن منابع تاریخی معتبر برای دوره سه پادشاهی دشوار است، جزئیات سیاست های پادشاه مو مشخص نیستسلطنت:پادشاه مو در اوایل سلطنت خود چندین بار به شیال حمله کرد. او همچنین از دودمان سویی برای حمله به گوگوریو درخواست کمک کرد. پس از جنگ های گوگوریو–سویی، درسال ۶۱۸ میالدی دودمان تانگ، سویی را از میان برد و جایگزین آن در چین شد. درسال ۶۲۷ میالدی، او تالش کرد تا زمین های از دست رفته را از شیال پس بگیرد، اما تانگ با مداخله دیپلماتیک مانع شد و تالشها متوقف شد. در همان سال، او راهب بودایی »گوالوک« را با متونی در مورد بودیسم، نجوم، تاریخ و جغرافیا به ژاپن فرستاد. او به طور رسمی معبد »میروکسا« را درسال ۶۰۲ میالدی تأسیس کرد. همچنین گفته میشود که او دستور تعمیر کاخ سابی را درسال ۶۳۰ میالدی و ساخت اولین دریاچه مصنوعی شناخته شده در کره در نزدیکی کاخ او صادر ]۳ ]سیاستهای او در نیمه دوم سلطنتش که بر پروژههای ساختمانی کرد. به قیمت دفاع ملی تأکید میکرد، اغلب تصور میشود که در سقوط بکجه، که بیست سال پس از مرگ او رخ داد، نقش داشته است. دالیلی وجود دارد که باور کنیم او حداقل برای مدت کوتاهی پایتخت بکجه را از دژ سابی در شهرستان بویو به ایکسان منتقل کرد. به نظر میرسد شواهد باستان شناسی در ایکسان، از جمله آرامگاه های منسوب به پادشاه مو و ]۴[ ملکه سونهوا این را تایید میکند. تجزیه و تحلیل استخوانهای پادشاه مو نشان میدهد که پادشاه مو در حدود ۶۰ سالگی درگذشت است، قد او بین )۱۶۱ تا ۱۷۰ سانتیمتر( بود و ]۵[ سال مرگ او بین ۶۲۰ تا ۶۵۹ میالدی تخمین زده میشود. پادشاه مو روابط نزدیکی با امپراتوری تانگ داشت، اما بعد ها تانگ با شیال متحد شد و در جنگهای اتحاد سه پادشاهی، شبه جزیره کره را درسال ۶۶8 میلادی متحد کردداستان سودونگ:»سامگوک یوسا« افسانه ای را در مورد ازدواج پادشاه مو با شاهدخت سیال نقل میکند، اگرچه مورخان با توجه به خصومت های بین پادشاهی های رقیب، صحت آن را بعید میدانند. در این داستان، سودونگ جوان )نام کودکی مو( عاشق شاهدخت سونهوا می شود و عمدًا آهنگی در مورد شاهدخت و خودش در بین به لطف این آهنگ )»داستان سودونگ« یا »آهنگ ]۶[ مردم پخش می کند. سودونگ«(، پادشاه جینپیونگ شاهزاده خانم را تبعید کرد و پادشاه مو با او ازدواج کردپسرش پادشاه اویجا سی یکمین پادشاه و آخرین پادشاه بکچه بود تاریخ و دین تاریخ و دین Sun, 24 May 2026 07:00:08 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D9%BE%D8%A7%D8%AF%D8%B4%D8%A7%D9%87-%D8%B3%D9%88%D8%B1%D9%88%D9%86%DA%AF-mdjerhrvih1n پادشاه سورونگ )به کرهای: 수릉왕 )بنیانگذار دودمان پادشاهی گومگوان گایا از کنفدراسیون گایا بودهاست. تولد وی افسانه و سال آن نامعلوم و درسال ۱۹۹ میالدی از دنیا رفت. او بیشتر به کیم سورو معروف بود و یکی از پادشاهان ]۱[ مشهور کرهای بوده که احترام خاصی نزد کرهای ها دارد.مجموعه تلویزیونی:در سال ۲۰۱۰ میلادی بنگاه پخش مونهوا یک درام تاریخی با عنوان کیم سورو، امپراتور آهن را تولید کرد که با استقبال ]۸[ زیادی روبرو شد. جی سانگ بازیگر کره ای، نقش سورو را در این درام بازی کردافسانه:بر اساس کتاب سامگوک یوسا )نوشته گاراکگوک گی( سورو یکی از شش پادشاهی است که از داخل تخم مرغی به دنیا آمدهاست. او از تبار آسمان بوده و داخل جعبهای زرین و طالیی با لباس قرمز رنگی دیده شد. سورو از اولین پادشاهانی است که از تخم مرغ به دنیاآمده اند. به غیر از سورو میتوان از پادشاه جومونگ بنیانگذار دودمان گوگوریو نام برد که توسط یوهوا به دنیا ]۱[]۲ ]او فرمانروای ۶ ایالت اصلی گیوم گوان گایا بود و بر کشتیرانی و آمد. استفاده از دریا مصممم بود. همسر سورو، هئو هوانگ اوک شاهدختی از شهر ایودیا در هند باستان بودهاست. او با سورو همراه با یک قایق خود را به گایا ]۴[]۳[ رساندند. آنها در کل ۱۰ پسر و ۲ دختر داشتند. پادشاهی شیال در سال ۷۷ میالدی با ارتشی به رهبری سوک تالهه چهارمین پادشاه این کشور به گیوم گوان گایا حمله کرد اما پادشاه سورو جلوی حملٔه او را گرفت. او در سال ۱۹۹ میلادی احتما ًال در سن ۵۸ سالگی از دنیا رفت. همسرش هئو هوانگ اوک ۱۰ سال پیش از مرگ سورو در سال ۱۸۹ میلادی درگذشت.پادشاه سورو و همسرش در شهر مدرن گیمهائه دفن شدهاند.سرزمین آهن:کیم سو رو، امپراتور آهنین )به هانگول: 김수로 )یک مجموعٔه تلویزیونی محصول ۲۰۱۰ کرٔه جنوبی است که زندگی کیم سورو را به تصویر میکشد. این سریال در شبکٔه امبیاس از ۲۹ مه تا ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۰( میالدی( در روزهای شنبه و یکشنبه در ۴۵:۲۱ برای ۳۲ قسمت ]۱[ پخش شده است. این سریال در کشور ایران با نام سرزمین آهن از شنبه ۱۳ اردیبهشت ماه ۱۳۹۳ از شنبه تا چهارشنبه هر شب روی آنتن شبکٔه ۳ رفتخلا صه داستان:این درام زندگی کیم سورو، بنیانگذار افسانهای گیوم گوان گویا، حکمرانی محلی اتحاد گویا که به تجارت دریایی و آهنگری در جریان دوران سه پادشاهی مسلط گردید را بیان میکند. همچنین خلق و خوی خشن کیم سورو، گیرایی و هوش فراوانش که تنها سالحش در کشمکشهای ممتد سیاسی، رقابت با برادر ناتنیاش در به تخت نشستن و رقیب همیشگی اش ییجینآشی، دوست سابقش سوک تالهی و جاهطلبان ]۳[]۲[ خطرناک شینگویگان را به تصویر میکشد. تاریخ و دین تاریخ و دین Sat, 23 May 2026 21:01:18 +0330 https://virgool.io/@m_72537119/%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D9%BE%D8%A7%D8%AF%D8%B4%D8%A7%D9%87-%D8%AA%D8%A7%D9%84%D9%87%D9%87-qcntumqahwff پادشاه تالهه )هانگول:탈해왕( ،)سلطنت؛ ۵۷ ~ ۸۰ میلادی چهارمین پادشاه شیلا یکی از سه پادشاهی کره بوداو معمولا تالهه ایساگوم نامیده میشود که لقب سلطنتی در شیالی اولیه بود. همچنین نام شخصی او سوک تالهه بودحکومت:او در سال ۵۷ میالدی با مرگ برادرزنش به قدرت رسید. هنوز مورخین نمیدانند که چرا یکی از پسران یوری به جای او پادشاه نشد اما او در طول حکومت خود ریسک بزرگی کرد و اولین جنگ را میان امپراتوریها به راه انداخت. او با ارتش کوچکش به بکجه حمله کرد و مناطقی از بکجه را تصرف کرد. او در سال ۸۰ میلادی به دلیل بیماری از دنیا رفت.تالهه و سورو:پادشاه تالهه سالیان دراز از دشمنان پادشاه سورو بود و پیش از رسیدن به پادشاهی و در زمان سلطنت برادرزن خود یوری و پدرزن خود با مقام گوپولچان فرماندهی ارتش شیال را بر عهده داشت و حتی بعد از پادشاه شدن، بارها به گایا حمله کرد ولی در دفعات مختلف شکست خورد و هرگز بر وی پیروز نشد تاریخ و دین تاریخ و دین Sat, 23 May 2026 20:40:08 +0330