https://virgool.io/feed/@m_72561737 fa 2026-04-14 09:06:01 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@m_72561737 https://virgool.io/@m_72561737/%DA%A9%D8%AF%D8%A7%D9%85-%DA%A9%D8%B4%D9%88%D8%B1%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%88%DB%8C%D8%B2%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%AA%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D9%86%D8%AF-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D9%87%D8%A7%D8%AA-%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D8%AC-v8abitsaz9y0 یادم میاد چند سال پیش، وقتی اولین بار تصمیم گرفتم برم خارج از کشور، کلی استرس داشتم. فکر میکردم گرفتن ویزا یه پروسه عجیب و غریبه، کلی کاغذ بازی، کلی مصاحبه، کلی رد شدن. راستش رو بخواین، اون موقع منم مثل خیلی از شماها فکر میکردم دنیا به روی ما بسته است. اما بعد از کلی سفر رفتن و تجربه کردن، فهمیدم چقدر اشتباه میکردم. بذارید از اول ماجرامو براتون بگم.همین چند وقت پیش تو یه کافه نشسته بودم با دوستم، داشتیم راجع به سفر حرف میزدیم. میگفت: "ای بابا، پاسپورت ایرانی که هیچ جا راه نمیده، باید بری کلی خرج کنی آخرشم ممکنه ویزاتو ندن." این حرف برام آشنا بود. خودمم قبلاً همین فکر رو میکردم. اما بذارید یه چیزی بهتون بگم: اگه بدونید کجاها رو انتخاب کنید، نه تنها ویزا میگیرید، بلکه بعضی جاها حتی بدون ویزا هم میرید. فقط باید راهش رو بلد باشید.اون اشتباهات احمقانه‌ای که خودمون میکنیماولین باری که میخواستم برم ترکیه، فکر میکردم چون بدون ویزاست، یعنی با یه دست خالی میتونم برم. رسیدم مرز، افسر مهاجرت یه نگاهی به من کرد، یه نگاهی به پاسپورتم، بعد پرسید: "بلیط برگشت؟" گفتم: "نمیخوام برگردم، میخوام بگردم ببینم چی میشه." اون نگاه عجیبی که به من کرد، تا آخر عمر یادم نمیره. خلاصه کلی معطل شدم تا بالاخره یه بلیط لحظه آخری گرفتن و رفتنم.بعداً فهمیدم چقدر اشتباه کردم. آخه مگه میشه بدون مدرک برگشت سفر کرد؟ این بزرگترین اشتباهیه که خیلی از ما میکنیم. فکر میکنیم "بدون ویزا" یعنی هر کاری دلمون خواست میکنیم. نه عزیزم، بدون ویزا یعنی نیازی به سفارت نداری، اما تو مرز باید نشون بدی که چرا میری و کی برمیگردی.یه بار دیگه، یه دوستم میخواست بره ارمنستان. اومد گفت: "ویزای فرودگاهی میگیرم، راحتتره." گفتم: "داداش، ارمنستان که ویزای فرودگاهی نداره، اصلاً بی‌ویزاست." باورتون میشه یه عالمه سایت چک کرده بود و گیج شده بود؟ بله دیگه، اینترنت پر از اطلاعات غلطه. ویزای فرودگاهی یعنی یه چیز دیگه، بی‌ویزا یعنی یه چیز دیگه. هر کدومش یه داستان جداست.و اما اون دوست دیگه‌م که رفت مالزی با ویزای توریستی و موند اونجا کار کرد. تا الان که سه ساله نمیتونه برگرده، ممنوع الورود شده. آخه جانم، ویزای توریستی فقط برای گردشه، نه برای کار. اونجا قوانین خودشو داره، نباید فکر کنیم میتونیم دور بزنیمشون.ترکیه، همسایه‌ای که همیشه منتظرتهخب بریم سراغ اولین جایی که من رفتم و عاشقش شدم: ترکیه. اولین بار که رفتم استامبول، با ماشین خودم رفتم. از مرز بازرگان رد شدم، هیچی، فقط پاسپورتمو زدن و گفتن "خوش اومدی". راستش اون لحظه باورم نمیشد اینقدر راحت باشه.یه بار دو هفته موندم، یه بار یه ماه. دیدم که اینقدر راحت میتونم برو بیام، هر وقت دلم تنگ میشد، میرفتم. مخصوصاً که از تبریز خودم تا مرز فقط چند ساعته. توی این سفرها کلی جا دیدم: استامبول با اون پل‌های معروفش، ازمیر با اون غروب‌های رؤیایی، آنتالیا با اون آب‌های نیلگونش.چیزی که برام جالب بود، این بود که دیدم خیلی از ترکا فارسی بلدن. تو بازارها که میرفتم، فروشنده‌ها به فارسی سلام میکردن. این حس خوبی داشت، انگار نه انگار که خارج از کشورم. توی رستوران‌ها غذای حلال به راحتی پیدا میشد، توی مساجد میرفتم نماز میخوندم.یه بار برف سنگینی اومد تو جاده، ماشینم گیر کرد. یه خانواده ترک اومدن کمکم کردن، بردن خونشون چایی دادن، انگار صد ساله همدیگه رو میشناختیم. این مهمون‌نوازی برام خیلی ارزشمند بود. به خاطر همین ترکیه همیشه تو قلبم یه جایگاه ویژه داره.ارمنستان؛ همسایه مسیحی که مثل برادر بودبعد از ترکیه نوبت به ارمنستان رسید. بعضیها میگفتن "ارمنستان که هیچی نداره، نرو". اما من رفتم و پشیمون نشدم. از مرز نورduz که رد شدم، بازم بدون ویزا. فقط پرسیدن چقدر پول دارم، کجا میخوام بمونم.اولین شهری که رفتم ایروان بود. راستش رو بخواین، معماریش یه جور دیگه بود. کلیساهای قدیمیش، خیابون‌های سنگفرش شده، یه حال و هوای خاصی داشت. عصرها میرفتم کافه‌های خیابون شمالی مینشستم، یه قهوه سفارش میدادم و مردم رو تماشا میکردم.اما چرا ارمنستان برام مهم شد؟ به خاطر یه اتفاق. دوست داشتم برای ویزای کانادا اقدام کنم، دیدم که سفارت کانادا تو ایروان هست. رفتم اونجا، یه هتل نزدیک سفارت گرفتم، مصاحبه رو انجام دادم. همه چیز راحتتر از این بود که بخوام برم تهران و کلی معطلی بکشم.یه شب تو یه رستوران سنتی ارمنی نشسته بودم، یه پیرمرد اومد کنارم نشست. دید من ایرانی‌ام، شروع کرد به فارسی حرف زدن! معلوم شد سالها تو ایران زندگی کرده بود. کلی از قدیما گفت، از دوستی‌های قدیم ایرانی و ارمنی. این برخوردها باعث شد بفهمم چقدر این دو ملت به هم نزدیکن، با وجود اینکه زبان و دینشون فرق میکنه.ارمنستان بهم یاد داد گاهی نزدیکترین دوستا، کسانی هستن که کمتر بهشون توجه میکنیم. قیمت‌ها هم نسبتاً مناسب بود، مخصوصاً برای ما ایرانیا که پولمون چندان ارزشی نداره.گرجستان؛ اروپایی که دم دستهتجربه بعدیم گرجستان بود. شنیده بودم خیلی قشنگه، ولی وقتی رفتم دیدم از اونی که شنیده بودم هم بهتره. تفلیس، با اون خونه‌های رنگارنگ و پنجره‌های چوبی قدیمی، منو یاد یه فیلم اروپایی انداخت. ولی خب، با این فرق که بدون ویزا رفتم و فقط ۴۵ روز اجازه موندن داشتم.اون سفر ۲۰ روزه من به گرجستان، یکی از بهترین سفرهای زندگیم بود. از تفلیس شروع کردم، بعد رفتم باتومی. توی باتومی کنار دریای سیاه نشسته بودم، یه بستنی میخوردم و به این فکر میکردم که چقدر زندگی میتونه قشنگ باشه. هوا خوب بود، مردم خوش برخورد بودن، همه چی عالی.یه روز توی کوه‌های قفقاز تو یه روستای کوچک گم شدم. مردم محلی خیلی ساده و بی‌آلایش بودن. یه پیرزن منو دعوت کرد خونه‌اش، نون و پنیر محلی داد، چایی سبز دم کرد. هیچ زبانی بلد نبودیم، با اشاره و لبخند حرف میزدیم. این ساده‌ترین و صمیمی‌ترین ارتباط انسانی بود که تجربه کردم.یادم میاد تو یه رستوران محلی تو تفلیس، غذا سفارش دادم. پیشخدمت وقتی فهمید ایرانی‌ام، یه بشقاب اضافه آورد و گفت: "این مال ماست، هدیه به همسایه." این حس برادری بین ملتها واقعاً ارزشمنده. شاید سیاستمدارا هر چی میخوان بگن، ولی مردم عادی همیشه راه دوستی رو بلدن.اما یه نکته رو بگم، مرز گرجستان نسبت به ترکیه یه کم سختگیرتره. یه بار یه آقایی رو دیدم که بلیط برگشت نداشت، نذاشتن بره. پس حواستون باشه، همه چی رو آماده داشته باشید: بلیط، هتل، بیمه، پول کافی.سریلانکا؛ جزیره‌ای که عاشقش شدمسفر به سریلانکا یه ماجرای دیگه بود. اولش استرس داشتم، نمیدونستم ویزای الکترونیک چجوریه. نشستم پای اینترنت، فرم رو پر کردم، هزینه رو پرداخت کردم. باورتون میشه ۲۴ ساعت بعد ویزا اومد تو ایمیل؟ چاپش کردم، گذاشتم تو کیفم و رفتم.وقتی رسیدم فرودگاه کلمبو، ازون همه سبزی و خنکی هوا شوکه شدم. بعد از هوای گرم جنوب ایران، این هوا بهشتی بود. تاکسی گرفتم رفتم سمت هتل. راننده یه پیرمرد خوش‌برخورد بود، انگلیسی بلد بود، کلی از کشورش گفت.سریلانکا واقعاً بهشته. فیلم‌هاشو دیدین؟ جنگل‌های انبوه، چایکاری‌های سبز، فیل‌هایی که آزادانه راه میرن. رفتم کندی، شهر مقدسشون. اون معبد معروف با دندان بودا رو دیدم. با اینکه بودایی هستن، یه آرامش خاصی اونجا بود.از اون سفر، یه خاطره خیلی قشنگ دارم. تو یه دهکده کوچیک تو مرکز سریلانکا، یه خانواده محلی منو دعوت کردن به خونشون. برنج و کاری درست کرده بودن، با دست خوردیم. بچه‌هاشون دورم جمع شدن، انگلیسی بلد نبودن، ولی با لبخند باهاشون ارتباط برقرار کردم. بهم یاد دادن چطور نارگیل بشکونم، چطور تو رودخونه حمام کنم. اینا رو با پول نمیشه خرید.ویزای فرودگاهیشم که خیلی راحت بود. فقط پول نقد با خودت ببر، دلار یا یورو، چون کارت اونجا جواب نمیده. چندتا فرم ساده پر کنی، ویزاتو میدن. راحت‌تر از این نمیشه.و اما مالزی؛ جایی که بارها و بارها رفتمحالا میرسم به مالزی. مالزی برام یه چیز دیگست. انگار این کشور با ما ایرانیا قرارداد دوستی امضا کرده. بذارید براتون بگم چرا.اولین بار که رفتم مالزی، فقط ۱۰ روز میخواستم بمونم. تحقیق کردم دیدم برای زیر 30 روز اصلاً ویزا نمیخوان. باورتون میشه؟ رفتم فرودگاه کوالالامپور، پاسپورتم رو زدن، مهر ورود زدن، گفتن "خوش اومدی". هیچ پولی هم پرداخت نکردم. راحت‌تر از این؟اون سفر ۱۰ روزه من به ۲۰ روز کشید. خیلی خوشم اومده بود. کوالالامپور با اون برج‌های دوقلوی پتروناس، شب‌هنگام که چراغون میشد، انگار تو فیلم‌های علمی تخیلی بودم. مرکز خریدش که جای خود داره، برندهای معروف با قیمت‌های خوب.یه روز رفتم جزیره لنکاوی. آب اونجا مثه بلور شفاف بود. رفتم غواصی، ماهی‌های رنگارنگ رو از نزدیک دیدم. یه غروب تو ساحل نشسته بودم، خورشید داشت تو آب فرو میرفت، یه آرامش عجیبی داشت. با خودم گفتم، "اینجا بهشته."سفر دومم به مالزی، بیشتر از 30 روزه بود. اینبار باید ویزای مالزی میگرفتم. رفتم آژانس مسافرتی شریف استادی تو تهران، فرم رو پر کردم، پاسپورتم رو دادن. ۷ روز بعد ویزا آماده بود. چسبونده بودن تو پاسپورتم، عکس داشتم، همه چی. رفتم مالزی و کلی خوش گذروند.مالزی چرا اینقدر خاصه؟ بذارید براتون بگم. اولاً، غذای حلال به وفور پیدا میشه. هر رستورانی که میری، یه علامت حلال داره. حتی تو فست‌فودها هم گوشت حلال دارن. برای ما مسلمونا خیلی مهمه. دوماً، مسجدای قشنگ داره. مسجد آبی، مسجد کریستال، واقعاً معماریشون دیدنیه.یادم میاد یه روز تو بازار شبانه جالان آلور بودم. انواع غذاها، میوه‌ها، لباس‌ها. مردم مالزی خیلی خوش‌برخورد بودن. یه فروشنده پیرمرد مالایی، وقتی فهمید ایرانی‌ام، کلی از ایرانیایی که به مالزی اومده بودن تعریف کرد. میگفت "مردم ایران مهربون هستن، مثل خانواده ما هستن." این حرفاش واقعاً برام ارزش داشت.سومین بار که رفتم مالزی، یه ماجرای عاشقانه برام پیش اومد. تو یه کافه تو پنانگ، با یه دختر محلی آشنا شدم. اسمش نوردین بود. دانشجو بود، انگلیسی عالی حرف میزد. کلی از فرهنگ مالزی گفت، منم از ایران. چند روز باهم گشتیم، غذا خوردیم، جاهای قشنگ دیدیم. آخرش بهم گفت: "امیدوارم برگردی مالزی." برگشتم ایران، هنوزم باهم در ارتباطیم. شاید یه روز...مالزی یه نکته دیگه هم داره. مردمی که اکثراً مسلمونن، ولی خیلی باز و مدرن هستن. زنها روسری دارن، ولی جین میپوشن، با موبایل قشنگ کار میکنن، خارج از خونه درس میخونن، کار میکنن. یه ترکیب جذاب از سنت و مدرنیته. به آدم ثابت میکنه که میشه هم مسلمون بود، هم پیشرفته.قبل از هر سفر به مالزی، باید یه فرم آنلاین به اسم MDAC پر کنی. از دسامبر ۲۰۲۳ این قانون اومده. من یه بار یادم رفته بود پر کنم، تو فرودگاه کلی استرس داشتم. اما خوشبختانه تو فرودگاه یه کیوسک بود، پر کردم. دیگه از اون به بعد، یه روز قبل سفر یادآوری میذارم تو گوشیم که پر کنم.حرف آخر؛ دنیا اونقدرها هم بسته نیستخوب، این بود تجربیات من از سفر به این پنج کشور. هرکدومش یه دنیای متفاوت داره، یه رنگ و بوی خاص. ترکیه با اون شلوغی و مدرنیته‌اش، ارمنستان با اون آرامش و صمیمیتش، گرجستان با اون طبیعت بکر و مردم خونگرمش، سریلانکا با اون فرهنگ عجیب و غریبش، و مالزی با اون ترکیب جادویی شرق و غرب.اگه ازم بپرسین کدومو بیشتر دوست دارم؟ سخته انتخاب کردن. ولی اگه بخوام برای یه سفر راحت و بی‌دردسر پیشنهاد بدم، میگم مالزی. چرا؟ چون هم گزینه کوتاه مدت بی‌ویزا داره، هم ویزای بلند مدتش راحت گرفته میشه. هم غذای حلال داره، هم مردم مهربون، هم جاهای دیدنی فوق‌العاده.یادم میاد اولین بار که رفتم سفر خارجی، چقدر استرس داشتم. حالا بعد از این همه سفر، میتونم بگم که با پاسپورت ایرانی هم میشه رفت و لذت برد. فقط کافیه راهش رو بلد باشی. بدون کدوم کشور بی‌ویزاست، کدوم ویزای فرودگاهی داره، کدوم ویزای الکترونیک. مدارک لازم رو کامل داشته باشی. احترام بذاری تا احترام ببینی.دوست عزیزی که داری این متن رو میخونی، اگه دلت میخواد سفر بری، نذار این فکر که "پاسپورت ایرانی بدرد نمیخوره" جلوتو بگیره. دنیا خیلی بزرگتر از این حرفاست. پاشو، برنامه بریز، مدارکو جمع کن و برو. مطمئن باش تو این پنج تا کشور که گفتم، کلی تجربه قشنگ منتظرته.من رفتم و برگشتم، کلی خاطره دارم، کلی دوست جدید پیدا کردم. حالا تو برو و بگو منم رفتم و دیدم. موفق باشی، سفرهای خوب و خاطرات قشنگ برات آرزو میکنم. saman saman Tue, 24 Feb 2026 19:27:35 +0330 https://virgool.io/@m_72561737/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D9%81%DB%8C-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D9%85%D8%A7%D9%84%D8%B2%DB%8C-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF-%D9%86%D9%82%D8%B7%D9%87-%DB%8C-%D8%B4%D8%B1%D9%88%D8%B9-%D8%AF%D9%88%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%A8%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%DB%8C%DA%A9-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8-%D8%AC%D8%B3%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%87-u5yi1ippjleg تجربه تحصیل من در مسیر کارشناسی ارشد مالزیتا قبل از اینکه وارد مسیر تحصیل در مالزی شوم، هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یک تصمیمی که از دل خستگی و بلاتکلیفی می‌آید، بتواند زندگی آدم را در یک مسیر جدید قرار بدهد.سال‌ها از کارشناسی‌ام گذشته بود. گپ تحصیلی داشتم. مدرک زبان نداشتم. هر بار که به ادامه تحصیل فکر می‌کردم، حس می‌کردم دیر شده؛ انگار از یک قطار جا مانده‌ام.اما انگار زندگی همیشه یک راه نیمه‌باز گوشه ذهن آدم می‌گذارد تا بالاخره یک روز کنجکاوی‌ات ببرد سمتش. برای من این راه، مالزی بود.چطور اصلاً پای مالزی به داستان زندگی من باز شد؟همه چیز از یک گپ ساده با یکی از دوستان در شریف استادی شروع شد.گفت:«تو چرا مالزی رو امتحان نمی‌کنی؟ دوره‌های ارشدش کوتاه‌تره، هزینه‌هاش قابل‌تحمله، دانشگاه‌هاش هم معتبرن.»درست همان لحظه، ذهنم روشن نشد. راستش حتی شک کردم.اما همان شب شروع کردم به سرچ کردن؛ درباره UM، UPM، UTM، درباره شهریه‌ها، درباره همین داستان معروف بدون مدرک زبان هم میشه شروع کرد.کم‌کم حس کردم این بار موضوع فقط یک رؤیا نیست؛ یک مسیر واقعی است که اگر بخواهم، می‌توانم واردش شوم.قدم اول: روبه‌رو شدن با چیزی که همیشه ازش فرار کرده بودماولین قدم، همیشه سخت‌ترین قدم است.برای من، جمع کردن مدارک بود.ریزنمرات، ترجمه‌ها، رزومه، توصیه‌نامه، پاسپورت…همه‌شان مثل لیستی بودند که مدت‌هاست در ذهنم جایی بین «باید انجامش بدم» و «بعداً» گیر کرده‌اند.اما تصمیم که می‌گیری، یک‌جایی ترس‌ها کوچک می‌شوند.صبح‌ها که از خواب بیدار می‌شدم، به خودم می‌گفتم:«یا همین حالا، یا هیچ‌وقت.»کم‌کم مدارک آماده شدند. حس می‌کردم به جای عقب‌گرد، دارم یک‌قدم‌یک‌قدم جلو می‌روم.اولین چراغ سبزوقتی خبر پذیرش آمد، باورم نمی‌شد.نه به خاطر اینکه فکر می‌کردم نمی‌گیرم، بلکه چون برای اولین‌بار حس کردم «شاید واقعاً می‌توانم دوباره شروع کنم.»شهریه‌ها هم برخلاف تصورم، منطقی بودند:بین ۳۵۰۰ تا ۷۰۰۰ دلار در سال.در مقایسه با اروپا و کانادا، یک نفس راحتی بود که نمی‌توانی پنهانش کنی.ماجرای نداشتن مدرک زبان؛ چیزی که همیشه فکر می‌کردم مانع اصلی استدر ذهنم، آیلتس یک غول بود.اما دانشگاه‌های مالزی ساختار متفاوتی دارند.می‌گویند:«بیا، اول تست تعیین سطح بده. اگر لازم بود، کلاس پیش‌نیاز زبان بگذرون. بعد وارد ارشد شو.»این رویکرد برای من که مدرک زبان نداشتم، معنی‌اش یک چیز بود:مسیر بسته نیست. فقط باید هوشیار قدم برداری.ویزای دانشجویی؛ اینجای مسیر همیشه پر از استرس استمرحله ویزا برای هر دانشجویی، شبیه یک امتحان نانوشته است.همه چیز را چند بار چک می‌کنی، مطمئن می‌شوی چیزی جا نمانده، و منتظر می‌مانی.لحظه‌ای که فایل VAL – Visa Approval Letter رسید، حس کردم یک فصل جدید رسماً باز شده.نه به خاطر ویزا، بلکه به خاطر اینکه برای اولین بار پس از مدت‌ها، آینده برایم شکل واضح‌تری گرفت.سفر به مالزی؛ جایی که فهمیدم مسیر درست را انتخاب کردموقتی وارد فرودگاه کوالالامپور شدم، اولین چیزی که توجهم را جلب کرد، ترکیب آدم‌ها بود:چینی، مالایی، هندی، اروپایی…این تنوع همان چیزی بود که همیشه دلم می‌خواست در یک محیط دانشگاهی تجربه کنم.چند روز بعد، ثبت‌نام دانشگاه انجام شد و ویزای دانشجویی روی پاسپورتم خورد.من شده بودم دانشجو؛ بعد از سال‌ها دوری از درس.زندگی در مالزی؛ ساده‌تر از چیزی که فکر می‌کردمهزینه‌های زندگی، به نسبت استانداردهای یک کشور پیشرفته آسیایی، واقعاً قابل مدیریت‌اند:ماهی حدود ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ رینگیت.خوابگاه‌ها تمیز و امن‌اند، حمل‌ونقل راحت است، و غذا…اگر عاشق امتحان کردن طعم‌های جدید باشی، مالزی برایت یک بهشت کوچک است.در کنار درس، فرصت کار پاره‌وقت هم هست؛حداکثر ۲۰ ساعت در هفته.این موضوع، برای کسی که دنبال تجربه واقعی و کمک به هزینه‌هاست، یک نقطه مثبت بزرگ است.دانشگاه؛ جایی که دوباره یاد گرفتم چطور یاد بگیرماولین کلاس ارشد، برای من یک نقطه عطف بود.استاد نه از حفظ‌کردن حرف می‌زد و نه از امتحان‌های سنگین.تمرکز روی پروژه، کار گروهی، مقاله، ارائه و تحلیل بود.همین ساختار باعث شد حس کنم تحصیل فقط یک «مدرک گرفتن» نیست؛یک باز شدن بود، هم در نگاه، هم در توانایی‌ها.دانشجویانی از کشورهای مختلف کنارم بودند؛هر کدام داستانی داشتند و هر کدام دلیل خودشان را برای انتخاب مالزی.این تنوع، کلاس را تبدیل به یک تجربه زنده می‌کرد.اگر بخواهم مسیر را خلاصه کنم…تحصیل کارشناسی ارشد در مالزی برای من چیزی بیش از ادامه تحصیل بود.یک شروع دوباره بود.مسیر آدم را مجبور می‌کند:از منطقه امنش بیرون بیایدبا خود واقعی‌اش روبه‌رو شودو یاد بگیرد آینده را بسازد، نه اینکه منتظرش بماندگاهی فکر می‌کنم اگر همان روز اول که درباره مالزی شنیدم، بی‌تفاوت از کنارش می‌گذشتم، احتمالاً امروز در نقطه دیگری بودم؛نه لزوماً بدتر، اما قطعاً محدودتر.این مسیر به من یاد داد که شروع دوباره، همیشه از یک تصمیم کوچک آغاز می‌شود؛تصمیمی که شاید در یک عصر معمولی گرفته شود،اما می‌تواند فصل بعدی زندگی را بنویسد. saman saman Thu, 11 Dec 2025 07:44:17 +0330 https://virgool.io/@m_72561737/%D8%AA%D8%AD%D8%B5%DB%8C%D9%84-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D8%A7%D9%84%D8%B2%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D8%A7%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%84%D8%A8%D8%AE%D9%86%D8%AF-n0ozfrudtkvp ۱. آن روزی که فهمیدم غرب هم همیشه غرب نیست!راستش را بخواهی، اولش خیال می‌کردم اگر بخواهم درس بخوانم باید حتماً بروم آن سر دنیا، جایی که هوا همیشه ابری است و قهوه‌اش مزه‌ی خاک می‌دهد!اما یک روز، بین همان چای عصرانه و غر زدن‌های همیشگی‌ام با مامان و بابا که من اینجا بمان نیستم و بالاخره می رم و ...(خودم هم می دانستم اینها همه حرف است و من آدم رفتن و دل کندن نیستم) شنیدم یکی از دوستانم رفته مالزی.با تعجب گفتم: «کشور مالزی؟ اونجا که مردمش کفشاشونو دم در درمیارن؟!»گفت: «آره، ولی دانشگاه‌هاش، کیف دارن!»خلاصه، از همان روز فهمیدم دنیا فقط آکسفورد و هاروارد نیست. مالزی هم هست، با شهریه‌هایی که تو را از سکته‌ی مالی نجات می‌دهد!۲. پول، شهریه، و داستان زنده ماندن!من همیشه فکر می‌کردم تحصیل در خارج یعنی باید کلی دلار ذخیره کرده باشی، انگار داری موشک می‌سازی!ولی مالزی خلافش را ثابت کرد.شهریه‌ها از ۴ تا ۱۰ هزار دلار در سال بود، یعنی به اندازه‌ی قیمت یک پراید دسته‌دوم.خرج زندگی هم که بین ۴۵۰ تا ۸۰۰ دلار بود. با همان پول می‌توانی خانه اجاره کنی، سیر غذا بخوری و حتی هر از گاهی برای خودت ناسی‌لمک بخری (که البته طعمش شبیه برنج و روغن نارگیل و ماجراجویی است!).آن‌قدر ارزان و منطقی بود که گفتم: «خب! اگه مالزی اینجوریه، چرا خودمو بدبخت کنم برم لندن؟»۳. آیلتس؟ کنکور؟ نه بابا!من همیشه از کنکور و آیلتس مثل کابوس شب امتحان می‌ترسیدم.ولی در مالزی داستان فرق دارد. آن‌ها دنبال دانشجو هستند، نه دونده‌ی دوی ۱۰۰ متر در آزمون آیلتس!من هم که نه آیلتس داشتم و نه حوصله‌ی کلاس زبان، با خیال راحت گفتم: «پذیرش مشروط لطفاً!»رفتم اول دوره زبان انگلیسی، بعد که کمی زبانم راه افتاد، مستقیم وارد رشته‌ی اصلی شدم.نه خبری از کنکور بود، نه از استرس، فقط یک لبخند بزرگ روی صورت من و یک برگه‌ی پذیرش در دستم.۴. سن و معدل و بقیه‌ی دردسرها!قبل از اقدام، هر شب جلوی آینه به خودم می‌گفتم: «فلانی! دیگه جوون نیستی!»اما دانشگاه مالزی اصلاً به رویم نیاورد!برای کارشناسی گفتند بهتر است زیر ۳۵ سال باشی، برای ارشد و دکتری هم گفتند: «سن؟ فقط یه عدده!»معدل هم خواستند بالای ۱۴ از ۲۰ باشد، ولی اگر کمی پایین‌تر بود، گفتند اشکال ندارد، فقط توضیح بده چرا.من هم گفتم: «استاد، اون ترم عاشق شدم، تمرکزم رفت!»خندیدند، گفتند: «باشه، قابل قبوله!»همین‌قدر مهربون و انعطاف‌پذیر!۵. مدارک و ویزا؛ ترسناک‌تر از اسمش نیست!وقتی می‌خواستم مدارک بفرستم، فکر کردم باید هزار تا کاغذ جمع کنم.ولی دیدم نه! فقط ترجمه‌ی مدرک و ریزنمرات، کپی پاسپورت، رزومه و انگیزه‌نامه کافی بود.تمکن مالی؟بله، باید حدود ۹ میلیون تومان در حسابت باشد.من هم همان روز پول را گذاشتم، نامه گرفتم، و دو ساعت بعد دوباره پول را برداشتم!با خودم گفتم: «این بهترین بخش اپلای بود!»ویزای دانشجویی هم ظرف ۴ تا ۶ هفته آماده شد. آن‌قدر سریع که شک کردم شاید اشتباه گرفته‌اند!۶. ورود به کوالالامپور؛ و آغاز ماجرا!فرودگاه کوالالامپور را که دیدم، فهمیدم دیگر برگشتی در کار نیست.با چمدانی که دسته‌اش لق می‌زد و دلی که تند می‌زد، رفتم سراغ کارهای اداری.فرم‌ها، آزمون تعیین سطح، پرداخت شهریه، و بعدش کارت دانشجویی!آزمایش پزشکی هم دادم، که البته پرستارش با لبخند گفت: «Welcome to Malaysia!»همان لبخند باعث شد از خستگی پرواز، چیزی نفهمم.بیمه هم خودکار فعال شد. احساس کردم آدم مهمی شده‌ام!۷. همراه و کار؛ قوانینی با مزه!اگر متأهل باشی، می‌توانی همسرت را هم بیاوری، البته فقط یکی از خانواده‌ها! یعنی یا همسر و فرزندان، یا پدر و مادرت.من مجرد بودم، پس خیال راحت!اما سر کار دانشجویی کمی دلم شکست.فقط ۲۰ ساعت در هفته، آن هم در تعطیلات می‌توانی کار کنی.مثلاً در رستوران یا سوپرمارکت.یک روز به شوخی گفتم: «با این حقوق، فقط می‌شود هفته‌ای یک بار قهوه خرید!»استادم گفت: «خب پس قهوه‌ات را با لبخند بخور!»و راست می‌گفت، لبخند در مالزی رایگان است.۸. بعد از تحصیل؛ پُل به آینده!فارغ‌التحصیل که شدم، دو ماه فرصت داشتم کار پیدا کنم.به خودم گفتم: «حالا که اومدی، یه کاری هم پیدا کن دیگه!»شرکت‌های فناوری اطلاعات و مهندسی معمولاً دنبال نیرو بودند.اگر Job Offer می‌گرفتی، راحت ویزای کار می‌دادند.برخی دوستانم از اینجا رفتند کانادا و استرالیا، بعضی هم ماندند و زندگی خوبی ساختند.من؟ من ماندم تا یک مدت دیگر، چون دلم نمی‌خواست از این آرامش و هوای همیشه سبز جدا شوم.سخن آخرِ منِ دانشجوی مالزی‌رفته:مالزی برای من شروع یک زندگی تازه بود. فهمیدم اگر آدم واقعاً بخواهد، لازم نیست از همه‌چیز بگذرد.می‌شود با بودجه‌ی معقول، با لبخند، با کمی شوخی، راه تازه‌ای باز کند.اگر امروز سر دو راهی مانده‌ای، فقط یادت باشد:گاهی بهترین تصمیم زندگی‌ات، همان تصمیمی است که ازش می‌ترسی!و گاهی هم، به قول خودم، «برای شروع بزرگ، باید از یه فنجون چای و یه ویزای مالزی شروع کرد.» این را هم بگویم اگر راهنمایی های دوستم و کمک های شریف استادی نبود من هنوز داشتم سر سفره ناهار به جان پدر و مادرم غر می زدم که "من آخرش میرم و هنوز سر جای خودم نشسته بودم.... saman saman Thu, 06 Nov 2025 07:57:12 +0330