https://virgool.io/feed/@m_73452197 آرش هستم دامپزشکی که نجار شد و عاشق نویسندگیه وقتی وارد صفحه من می‌شید به دنیای خیال و رویا قدم برمیدارید fa 2026-06-07 19:34:57 https://files.virgool.io/upload/users/4886840/avatar/ivGXV9.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_73452197 https://virgool.io/@m_73452197/%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D9%85%D9%88%D8%B4-%D9%87%D8%A7-oiq6oixg52ny در تمام تاریخ فاضلاب بزرگ، هیچ موشی از گربه‌ها خوشش نمی‌آمد.این تنها حقیقتی بود که همه درباره آن توافق داشتند.چپ‌ها، راست‌ها، پنیرپرستان، دم‌بلندها، موش‌های خاکستری، موش‌های سیاه، حتی روشنفکرانی که معتقد بودند «گربه» صرفاً یک توهم جمعی است، همگی در یک چیز مشترک بودند:گربه‌ها دشمن بودند.همین دشمن مشترک باعث شده بود جامعه موش‌ها قرن‌ها دوام بیاورد.اما مشکل از روزی آغاز شد که آخرین گربه مرد.ناگهان هیچ‌کس نمی‌دانست حالا باید از چه چیزی متنفر باشد.و جامعه‌ای که سال‌ها با نفرت زندگی کرده بود، نمی‌دانست با آزادی چه کند.فاضلاب بزرگ شهری شگفت‌انگیز بود.شهری ساخته شده از لوله‌های زنگ‌زده، قوطی‌های کنسرو متروک، جعبه‌های مقوایی و هزاران تونل پیچ‌درپیچ.در میدان مرکزی، تکه‌ای پنیر خشک روی سکویی شیشه‌ای نگهداری می‌شد.می‌گفتند این همان پنیری است که نخستین موش آزادی‌خواه هنگام فرار از یک گربه در دهان داشته است.هیچ‌کس مطمئن نبود حقیقت دارد یا نه.اما همه به آن احترام می‌گذاشتند.دقیقاً مثل بسیاری از چیزهای دیگر.سه روز پس از مرگ آخرین گربه، موشکین روی یک جعبه کفش ایستاد.شکم بزرگی داشت.سبیل‌هایش همیشه مرتب بود.و صدایی داشت که حتی اگر درباره جوراب خیس سخنرانی می‌کرد، مردم تصور می‌کردند شاهد تولد تاریخ هستند.او فریاد زد:«برادران و خواهران موش!»جمعیت هورا کشید.«ما قرن‌ها زیر سایه گربه‌ها زندگی کردیم!»جمعیت فریاد زد:«مرگ بر گربه!»موشکین لحظه‌ای سکوت کرد.بعد یادش آمد گربه‌ای باقی نمانده است.گفت:«خوب... مرگ بر خاطره گربه!»و جمعیت دوباره فریاد کشید.در ردیف آخر، رِمی ایستاده بود.موشی جوان.لاغر.با چشمانی پر از کنجکاوی.او واقعاً به آینده امیدوار بود.فکر می‌کرد حالا که گربه‌ها رفته‌اند، همه چیز بهتر می‌شود.فکر می‌کرد آزادی یعنی موش‌ها بالاخره می‌توانند خودشان باشند.فکر می‌کرد بزرگ‌ترها چیزی می‌دانند که او نمی‌داند.این آخرین اشتباه دوران جوانی او بود.چند هفته بعد، جمهوری موش‌ها متولد شد.همه خوشحال بودند.پرچم جدید طراحی شد.سرود ملی نوشته شد.هزاران پوستر چاپ شد.و مهم‌تر از همه، اداره‌ای تأسیس شد به نام:«وزارت آزادی.»هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دانست وزارت آزادی چه کاری انجام می‌دهد.اما ساختمانش از همه بزرگ‌تر بود.اولین انتخابات برگزار شد.موشکین با نود و هفت درصد آرا پیروز شد.وقتی خبرنگاری پرسید:«چرا فقط یک نامزد وجود داشت؟»سخنگوی دولت لبخند زد.«برای جلوگیری از تفرقه.»رِمی در وزارت آزادی مشغول کار شد.شغلش ثبت درخواست‌های مردمی بود.در روز اول پیرموشی آمد.گفت:«من گرسنه‌ام.»رِمی درخواست را نوشت.روز دوم همان پیرموش برگشت.هنوز گرسنه بود.روز سوم هم برگشت.هنوز گرسنه بود.اما این بار پرونده‌ای ضخیم همراه داشت.روی جلدش نوشته بودند:«در حال بررسی.»پیرموش گفت:«انگار گرسنگی من رشد کرده.»در همان زمان، خانم دُم‌طلایی ثروتمندتر از همیشه می‌شد.او مالک بیشتر انبارهای پنیر بود.اما در تمام سخنرانی‌هایش می‌گفت:«من صدای موش‌های فقیر هستم.»کسی از او نمی‌پرسید چرا فقیرها همیشه فقیر می‌مانند و او همیشه ثروتمندتر.چنین پرسش‌هایی فضای جامعه را مسموم می‌کرد.کم‌کم جمهوری بزرگ‌تر شد.و همراه با آن، قوانین هم بزرگ‌تر شدند.در ابتدا فقط سه قانون وجود داشت.شش ماه بعد تعدادشان به هشتصد و هفتاد و دو رسید.سال بعد به چهار هزار.و در سال سوم، هیچ موشی تمام قوانین را نمی‌شناخت.حتی قانون‌گذاران.پروفسور جوندگان روزی در دانشگاه گفت:«وقتی تعداد قوانین از تعداد پنیرها بیشتر شود، جامعه بیمار است.»فردای آن روز دانشگاه تعطیل شد.به دلیل تعمیرات.این تعمیرات دوازده سال طول کشید.اما مهم‌ترین اتفاق در سال پنجم رخ داد.مشکل تازه‌ای پیدا شد.جمهوری دشمن نداشت.گربه‌ای باقی نمانده بود.و بدون دشمن، اداره کردن مردم دشوار می‌شد.جلسه اضطراری تشکیل شد.موشکین پرسید:«چه کسی را مقصر مشکلات معرفی کنیم؟»همه ساکت شدند.تا اینکه یکی از مشاوران گفت:«گنجشک‌ها چطورند؟»فردای آن روز روزنامه‌ها نوشتند:گنجشک‌ها تهدیدی برای امنیت ملی هستند.هیچ‌کس نمی‌دانست چرا.اما چند هفته بعد همه درباره خطر گنجشک‌ها صحبت می‌کردند.رِمی از دوستش پرسید:«تو تا حالا گنجشکی دیده‌ای؟»دوستش گفت:«نه.»رِمی گفت:«پس از کجا می‌دانیم خطرناک‌اند؟»دوستش نگاهی ترسیده به اطراف انداخت.آهسته گفت:«اگر خطرناک نبودند، روزنامه‌ها نمی‌نوشتند.»سال‌ها گذشت.جمهوری شکوفا شد.حداقل روی پوسترها.در واقعیت، تونل‌ها فرسوده‌تر می‌شدند.غذا کمتر می‌شد.اما تعداد مجسمه‌های موشکین افزایش می‌یافت.در میدان‌ها.در اداره‌ها.حتی در مدارس.کودکان باید هر صبح به مجسمه نگاه می‌کردند و می‌گفتند:«سپاس از موشکین برای اندیشیدن به جای ما.»رِمی دیگر جوان نبود.او آرام‌آرام متوجه چیزهایی شده بود.مثلاً اینکه مسئولان هرگز در صف پنیر نمی‌ایستند.یا اینکه فقیرترین موش‌ها بیشترین سخنرانی را درباره افتخار ملی می‌شنوند.یا اینکه هرگاه مشکلی حل نمی‌شود، نامش عوض می‌شود.روزی در آرشیو وزارت آزادی به پرونده‌ای قدیمی برخورد.پرونده مرگ آخرین گربه.کنجکاو شد.مطالعه کرد.و ناگهان رنگش پرید.آخرین گربه اصلاً نمرده بود.بلکه استخدام شده بود.پرونده محرمانه نشان می‌داد گربه سال‌ها پیش به عنوان «مشاور امنیتی عالی جمهوری» منصوب شده است.نامش ژنرال چنگال بود.او در کاخی زیرزمینی زندگی می‌کرد.حقوقی نجومی می‌گرفت.و تمام برنامه‌های امنیتی کشور را طراحی می‌کرد.رِمی باورش نمی‌شد.تمام عمرشان علیه گربه‌ها جنگیده بودند.حالا یک گربه پشت پرده کشور را اداره می‌کرد.آن شب مخفیانه وارد کاخ شد.و برای نخستین بار ژنرال چنگال را دید.گربه پیر شده بود.خاکستری.چاق.و بسیار آرام.رِمی فریاد زد:«تو دشمن مایی!»گربه خمیازه کشید.«نه.»«من کارمند شما هستم.»«اما جمهوری برای نابودی تو ساخته شد!»گربه لبخند زد.«همه حکومت‌ها همین را می‌گویند.»«یعنی چه؟»گربه از پنجره به شهر نگاه کرد.«موش جوان...»«وقتی دشمنی وجود دارد، قدرت شکل می‌گیرد.»«وقتی دشمن از بین می‌رود، باید دشمن تازه‌ای ساخت.»«پس گنجشک‌ها...»«بله.»«و تمام این سال‌ها...»«بله.»رِمی احساس کرد زمین زیر پایش خالی شده است.گربه ادامه داد:«شما موش‌ها تصور می‌کنید با تغییر پرچم، جهان عوض می‌شود.»«اما قدرت موجود عجیبی است.»«مثل پنیر کپک‌زده.»«هر کس آن را نگه دارد، کم‌کم بویش را می‌گیرد.»رِمی آن شب همه چیز را فهمید.اما مشکل حقیقت این است که به‌تنهایی ارزش چندانی ندارد.او مدارک را منتشر کرد.فریاد زد.اعتراض کرد.سخنرانی کرد.و اتفاق عجیبی افتاد.هیچ‌کس اهمیت نداد.مردم گفتند:«الان وقت این بحث‌ها نیست.»«کشور در شرایط حساسی قرار دارد.»«گنجشک‌ها هنوز تهدید هستند.»«وحدت ملی مهم‌تر است.»چند ماه بعد، رِمی فراموش شد.مثل بسیاری از حقیقت‌ها.اما جمهوری ادامه یافت.موشکین پیر شد.جانشینش آمد.جانشین او هم آمد.نام‌ها تغییر کردند.شعارها تغییر کردند.رنگ پرچم تغییر کرد.اما ساختار همان ماند.سال‌ها بعد، بچه‌موشی در مدرسه از معلمش پرسید:«آیا واقعاً زمانی گربه‌ها دشمن ما بودند؟»معلم لبخند زد.«البته.»«و الان؟»معلم لحظه‌ای فکر کرد.سپس به تصویر بزرگی روی دیوار اشاره کرد.تصویر یک گنجشک.«الان دشمن ما اوست.»بچه‌موش پرسید:«چرا؟»معلم گفت:«نمی‌دانم.»«اما پدربزرگم هم همین سؤال را درباره گربه‌ها پرسیده بود.»و کلاس خندید.همان‌طور که نسل قبل خندیده بود.و نسل قبل‌تر.زیرا بزرگ‌ترین طنز فاضلاب بزرگ این نبود که موش‌ها شبیه انسان‌ها شده بودند.بلکه این بود که همیشه شبیه انسان‌ها بودند.فقط دم داشتند. Ards2 Ards2 Sat, 06 Jun 2026 23:37:17 +0330 https://virgool.io/@m_73452197/%D8%AE%D8%AF%D8%A7-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D9%86%D8%B4%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D8%B4%D8%AF-e41fvo7vnilg باران سیاه سه روز بود که بر شهر می‌بارید.نه از ابرها.از بلندگوها.دولت آسمان اعلام کرده بود برای افزایش نشاط اجتماعی، آسمان باید هر از گاهی غمگین به نظر برسد.مردم چتر به دست در خیابان‌های سنگفرش‌شده قدم می‌زدند. قطره‌های سیاه روی شانه‌هایشان می‌نشست و بعد از چند دقیقه بخار می‌شد؛ درست مثل وعده‌هایی که هر چهار سال یک بار روی سرشان می‌بارید.در مرکز شهر، روی بزرگ‌ترین برج جهان، تابلویی روشن شده بود:«خدا بازنشسته شد.»هیچ‌کس تعجب نکرد.مردم مدت‌ها بود احساس می‌کردند خدا دیگر سر کار نمی‌آید.جنگ‌ها ادامه داشتند.گرسنگی ادامه داشت.عاشق‌ها همچنان ترک می‌شدند.شاعران همچنان فقیر بودند.و سیاستمداران همچنان چاق‌تر می‌شدند.بنابراین خبر چندان عجیبی نبود.عجیب، جمله دوم بود:«برای انتخاب خدای جدید، انتخابات آزاد برگزار خواهد شد.»همان روز جهان منفجر شد.نه با بمب.با کاندیداها.تا شب، صد و هفتاد میلیون نفر ثبت نام کرده بودند.هر کسی فکر می‌کرد برای خدایی مناسب است.یک قصاب گفته بود:«اگر جهان دست من بود، همه چیز مرتب می‌شد.»یک شاعر گفته بود:«جهان زیادی منطقی شده.»یک ژنرال گفته بود:«مشکل جهان کمبود دستور است.»و یک پیرزن هشتاد ساله گفته بود:«شما همگی احمقید. من بهتر از همه می‌توانم دنیا را اداره کنم.»اما چهار نفر از بقیه مشهورتر شدند.اولی مردی بود به نام مارکوس زرین.ثروتمندترین انسان روی زمین.صورتش همیشه می‌خندید.چشم‌هایش هرگز.او وعده داد:«اگر خدا شوم، فقر را حذف می‌کنم.»خبرنگاری پرسید:«چطور؟»گفت:«فقرا را حذف می‌کنم.»جمعیت دست زد.بعضی‌ها از روی شوخی.بعضی‌ها از روی جدیت.و هیچ‌کس تفاوت این دو را نفهمید.نفر دوم ژنرال اودین خاکستری بود.مردی که پنجاه سال از عمرش را در جنگ گذرانده بود.او پشت تریبون ایستاد و گفت:«مشکل جهان آزادی است.»مردم پرسیدند:«چرا؟»گفت:«اگر کسی نتواند انتخاب کند، اشتباه هم نمی‌کند.»جمعیت دوباره دست زد.این بار محکم‌تر.نفر سوم زنی بود به نام لیلا سکوت.فیلسوفی که هزار کتاب نوشته بود.او گفت:«جهان را نباید اداره کرد.»خبرنگاران خندیدند.پرسیدند:«پس چرا نامزد شدی؟»گفت:«برای جلوگیری از نامزد شدن بقیه.»و نفر چهارم...مردی بود که هیچ‌کس او را نمی‌شناخت.رفتگری لاغر.با کت کهنه.نامش نوح بود.وقتی برای ثبت نام آمد مأمور پرسید:«شغل؟»گفت:«گوش دادن.»مأمور خندید.«یعنی چه؟»نوح گفت:«مردم حرف می‌زنند. من گوش می‌دهم.»کمپین‌ها آغاز شدند.شهر تبدیل به سیرکی عظیم شد.روی هر دیوار پوستری آویزان بود.مارکوس وعده بهشت اقتصادی می‌داد.ژنرال وعده نظم ابدی.فیلسوف وعده لغو جهان.و نوح...هیچ پوستری نداشت.اولین مناظره در استادیومی برگزار شد که صد میلیون نفر ظرفیت داشت.مجری پرسید:«اگر خدا شوید، اولین کارتان چیست؟»مارکوس گفت:«سرمایه‌گذاری روی بهشت.»ژنرال گفت:«انحلال جهنم و تبدیل آن به پادگان.»لیلا گفت:«استعفا.»جمعیت خندید.بعد نوبت نوح شد.او چند ثانیه سکوت کرد.گفت:«اول از همه از مردم می‌پرسم چه می‌خواهند.»تمام استادیوم منفجر شد از خنده.حتی مجری.حتی دوربین‌ها.حتی مترجم ناشنوایان.انگار لطیفه گفته باشد.چند هفته بعد نظرسنجی‌ها منتشر شدند.مارکوس چهل درصد.ژنرال سی و پنج درصد.لیلا بیست درصد.نوح...صفر ممیز سه درصد.مفسران گفتند:«مردم به رهبر قوی نیاز دارند.»«مردم برنامه اقتصادی می‌خواهند.»«مردم رؤیا می‌خواهند.»هیچ‌کس نگفت شاید مردم فقط خسته‌اند.شبی نوح روی نیمکتی نشست.در کنار پیرمردی که نان خشک می‌فروخت.پیرمرد پرسید:«چرا نامزد شدی؟»نوح گفت:«فکر کردم شاید جهان به کسی نیاز دارد که فریاد نزند.»پیرمرد خندید.«پس حتماً می‌بازی.»انتخابات نزدیک می‌شد.تبلیغات دیوانه‌وارتر می‌شدند.مارکوس وعده داد طول عمر انسان‌ها را به هزار سال برساند.ژنرال وعده داد جرم را به صفر برساند.وقتی از او پرسیدند چگونه؟گفت:«مجرمان را به من بسپارید.»کسی دیگر سؤال نپرسید.اما حادثه‌ای رخ داد.یک کودک در تلویزیون زنده از مارکوس پرسید:«اگر خدا شوی، مامان من هم خوشحال می‌شود؟»مارکوس مکث کرد.او برای اقتصاد پاسخ داشت.برای بورس پاسخ داشت.برای نفت پاسخ داشت.اما برای آن سؤال نه.سرانجام گفت:«بستگی به شرایط بازار دارد.»دو روز بعد کودک از ژنرال پرسید:«اگر خدا شوی، دیگر کسی گریه نمی‌کند؟»ژنرال گفت:«گریه ممنوع خواهد شد.»و از لیلا پرسید:«اگر خدا شوی، من خوشحال می‌شوم؟»او جواب داد:«هیچ‌کس نمی‌داند خوشحالی چیست.»آخرین سؤال را از نوح پرسید.کودک گفت:«اگر خدا شوی، مامانم خوشحال می‌شود؟»نوح نگاهش کرد.گفت:«نمی‌دانم.»استودیو ساکت شد.نوح ادامه داد:«اما اگر غمگین باشد، کنارش می‌نشینم.»برای اولین بار کسی دست نزد.کسی نخندید.فقط سکوت بود.سکوتی که سال‌ها در جهان گم شده بود.روز انتخابات فرا رسید.صف‌ها کیلومترها ادامه داشتند.مردم با امید آمده بودند.یا از روی عادت.گاهی تفاوت این دو مشخص نیست.نتایج اعلام شد.مارکوس: چهل و یک درصد.ژنرال: چهل درصد.لیلا: هجده درصد.نوح: یک درصد.اما همان شب اتفاق عجیبی افتاد.خود خدا ظاهر شد.پیرمردی خسته.با کفش‌های خاکی.مثل کسی که میلیاردها سال اضافه‌کاری کرده باشد.او روی صفحه‌های جهان ظاهر شد.گفت:«انتخابات باطل است.»دنیا منفجر شد.مارکوس فریاد زد:«تقلب!»ژنرال گفت:«کودتا!»لیلا گفت:«قابل پیش‌بینی بود.»خدا لبخند زد.گفت:«شما هنوز نفهمیده‌اید.»خبرنگاری پرسید:«چه چیزی را؟»خدا جواب داد:«این انتخابات برای انتخاب خدای جدید نبود.»سکوت.«پس برای چه بود؟»خدا آه کشید.«برای پیدا کردن انسان.»تمام جهان ساکت شد.خدا ادامه داد:«یکی وعده حذف فقرا داد و میلیون‌ها نفر تشویقش کردند.»«یکی وعده حذف آزادی داد و میلیون‌ها نفر تشویقش کردند.»«یکی گفت جهان بی‌معناست و میلیون‌ها نفر دنبالش رفتند.»سپس به تصویر نوح اشاره کرد.«و فقط یک درصد به کسی رأی دادند که گفت نمی‌دانم.»خدا خندید.خنده‌ای تلخ‌تر از گریه.«مشکل جهان هیچ‌وقت کمبود خدا نبود.»«کمبود انسان بود.»مارکوس اعتراض کرد.ژنرال تهدید کرد.فیلسوف یادداشت برداشت.اما خدا دیگر گوش نمی‌داد.او فقط به مردم نگاه می‌کرد.به جمعیتی که همیشه منتظر منجی بودند.همیشه منتظر قهرمان.همیشه منتظر کسی که مسئولیت زندگی‌شان را بر دوش بگیرد.و هرگز متوجه نمی‌شدند که بزرگ‌ترین رؤیای هر دیکتاتور، مردمی است که از فکر کردن خسته شده‌اند.پیش از ناپدید شدن، خدا آخرین جمله را گفت:«من بازنشسته نشدم.»«فقط می‌خواستم ببینم هنوز کسی در این جهان هست که بلد باشد گوش بدهد.»و بعد ناپدید شد.سال‌ها گذشت.مارکوس شرکت جدیدی تأسیس کرد.ژنرال جنگ جدیدی آغاز کرد.فیلسوف کتاب جدیدی نوشت.همه چیز مثل قبل ادامه یافت.اما در گوشه‌ای از شهر، مردی با کت کهنه همچنان روی نیمکت‌ها می‌نشست.به درد دل مردم گوش می‌داد.به پیرزن‌ها.به کودکان.به عاشق‌ها.به شکست‌خورده‌ها.و گاهی رهگذران از او می‌پرسیدند:«راست است که تو قرار بود خدا شوی؟»نوح می‌خندید.«نه.»«من فقط قرار بود انسان بمانم.»و در جهانی که همه می‌خواستند خدا باشند، همین سخت‌ترین کار بود. Ards2 Ards2 Sat, 06 Jun 2026 00:05:15 +0330 https://virgool.io/@m_73452197/%DA%86%D8%B1%D8%A7%D8%BA%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%87-jvwxr2yllxxa باران نمی‌بارید.اما هوا آن‌قدر مرطوب بود که انگار آسمان تمام اشک‌هایش را بلعیده و دیگر توان گریستن نداشت.شهر در مه خوابیده بود. مهی که نه از رودخانه آمده بود و نه از کوهستان. انگار از دل آدم‌ها برمی‌خاست؛ از حسرت‌های کهنه، از رؤیاهای نیمه‌جان و از خاطراتی که سال‌ها بود کسی جرئت نگاه کردن به آن‌ها را نداشت.در انتهای خیابانی فراموش‌شده، پیرمردی زندگی می‌کرد که مردم او را «چراغبان» صدا می‌زدند.خانه‌اش کوچک بود. دیوارهای چوبی پوسیده داشت و پنجره‌ای که رو به هیچ منظره‌ای باز نمی‌شد. هر غروب، پیش از آن‌که تاریکی کامل شهر را ببلعد، چراغ نفتی قدیمی‌اش را روشن می‌کرد و روی ایوان می‌گذاشت.هیچ‌کس نمی‌دانست چرا.آن خیابان سال‌ها بود که متروکه شده بود. رهگذری از آن عبور نمی‌کرد. مغازه‌ای وجود نداشت. حتی سگ‌های ولگرد هم مسیر دیگری را انتخاب می‌کردند.اما چراغبان هر شب چراغش را روشن می‌کرد.بی‌هیچ سؤال و جوابی.بی‌هیچ امیدی.فقط روشن می‌کرد.و این کار را چهل سال ادامه داده بود.یک شب، جوانی خسته به آن خیابان رسید.لباس‌هایش غبار سفر داشت.چشم‌هایش چیزی میان اندوه و حیرت بود.اسمش سهراب بود.او مدت‌ها در جستجوی معنایی برای زندگی سرگردان مانده بود.کتاب خوانده بود.عاشق شده بود.شکست خورده بود.ثروت اندکی به دست آورده و از دست داده بود.دوستانی پیدا کرده و از دست داده بود.و حالا احساس می‌کرد تمام زندگی چیزی شبیه دویدن دنبال سایه‌ای روی آب بوده است.وقتی چراغ را دید، ایستاد.نور زرد و کوچک چراغ در دل مه می‌لرزید.چیزی در آن نور بود.چیزی که او را به سمت خانه کشاند.پیرمرد روی ایوان نشسته بود.سهراب پرسید:«برای چه این چراغ را روشن می‌کنی؟»پیرمرد لبخند زد.لبخندی آرام، شبیه برگ زردی که روی رودخانه شناور باشد.گفت:«نمی‌دانم.»سهراب اخم کرد.«چهل سال است این کار را می‌کنی و نمی‌دانی چرا؟»پیرمرد به مه نگاه کرد.بعد آهسته گفت:«سال‌ها پیش فکر می‌کردم می‌دانم.»باد آرامی از میان کوچه عبور کرد.مه را جابه‌جا کرد.پیرمرد ادامه داد:«وقتی جوان بودم عاشق دختری شدم.»صدایش رنگ خاطره گرفت.«فکر می‌کردم معنای زندگی اوست. تمام جهانم بود. هر صبح برای دیدنش بیدار می‌شدم.»لحظه‌ای سکوت کرد.«اما یک زمستان مُرد.»سهراب چیزی نگفت.پیرمرد ادامه داد:«بعد فکر کردم معنای زندگی کار است. سال‌ها کار کردم. پول جمع کردم. خانه ساختم.»دستش را روی چوب پوسیده ایوان کشید.«بعد فهمیدم خانه پیر می‌شود. پول از بین می‌رود. آدمی که برایش کار می‌کنی روزی فراموشت می‌کند.»دوباره سکوت.«بعد فکر کردم شاید فرزندانم باشند.»لبخند تلخی زد.«آن‌ها بزرگ شدند و رفتند. حق هم داشتند. هر پرنده‌ای روزی آسمان خودش را پیدا می‌کند.»مه غلیظ‌تر شد.«بعد فکر کردم شاید خدا را در عبادت پیدا کنم. سال‌ها جستجو کردم.»چشم‌هایش در تاریکی برق زد.«اما هرچه بیشتر گشتم، بیشتر فهمیدم که خدا را نمی‌توان مثل سکه‌ای در جیب پیدا کرد.»سهراب پرسید:«پس چه پیدا کردی؟»پیرمرد به چراغ اشاره کرد.«این را.»شعله کوچک در شیشه می‌رقصید.پیرمرد گفت:«یک شب درست مثل امشب نشسته بودم. احساس می‌کردم همه چیز بی‌معناست. عشق رفته بود. جوانی رفته بود. آرزوها رفته بودند.»نگاهش روی نور ثابت ماند.«بعد به این چراغ نگاه کردم.»سهراب منتظر ماند.«فهمیدم چراغ برای خودش نمی‌سوزد.»کلمات در مه معلق ماندند.پیرمرد ادامه داد:«شعله می‌سوزد و از خودش کم می‌شود. اما نورش را به اطراف می‌دهد.»بعد لبخند زد.«آن شب فهمیدم شاید زندگی هم همین باشد.»سهراب آرام گفت:«یعنی زندگی معنا ندارد؟»پیرمرد سر تکان داد.«نه.»و بعد افزود:«یعنی معنا چیزی نیست که پیدا کنی. چیزی است که ببخشی.»برای چند دقیقه هیچ‌کدام حرفی نزدند.تنها صدای دوردست باد شنیده می‌شد.سهراب به سال‌های زندگی‌اش فکر کرد.به تمام لحظه‌هایی که دنبال پاسخ دویده بود.به تمام شب‌هایی که از خودش پرسیده بود:«برای چه زنده‌ام؟»و ناگهان متوجه شد شاید تمام این سال‌ها سؤال اشتباهی پرسیده است.شاید به‌جای اینکه بپرسد زندگی چه چیزی به او می‌دهد، باید می‌پرسید او چه چیزی به زندگی می‌دهد.پیرمرد گفت:«می‌دانی مشکل ما چیست؟»سهراب نگاهش کرد.«فکر می‌کنیم زندگی یک قله است.»دستش را به سمت آسمان برد.«فکر می‌کنیم وقتی به آن برسیم خوشبخت می‌شویم.»بعد به زمین اشاره کرد.«اما زندگی بیشتر شبیه راه رفتن است.»صدایش آرام بود.«و بسیاری از آدم‌ها تمام مسیر را صرف نگاه کردن به قله می‌کنند و هیچ‌وقت گل‌های کنار جاده را نمی‌بینند.»مه آرام آرام کنار می‌رفت.ماه از پشت ابرها بیرون آمده بود.سهراب احساس کرد چیزی درونش سبک شده است.نه اینکه پاسخ همه چیز را پیدا کرده باشد.بلکه فهمیده بود شاید قرار نیست همه پاسخ‌ها را پیدا کند.شاید بخشی از زیبایی زندگی در همین ندانستن باشد.در همین جستجو.در همین راه رفتن.پیرمرد ناگهان پرسید:«تا حالا به درخت‌ها دقت کرده‌ای؟»سهراب گفت:«چه منظوری داری؟»«درخت هیچ‌وقت میوه خودش را نمی‌خورد.»سکوت.«رودخانه آب خودش را نمی‌نوشد.»سکوت.«خورشید گرمای خودش را احساس نمی‌کند.»بعد لبخند زد.«زیباترین چیزهای دنیا برای خودشان زندگی نمی‌کنند.»سهراب احساس کرد قلبش فشرده شده است.چقدر از عمرش را صرف خواستن کرده بود.خواستن موفقیت.خواستن عشق.خواستن آرامش.اما شاید راز زندگی در گرفتن نبود.در بخشیدن بود.نیمه‌شب شده بود.مه تقریباً ناپدید شده بود.خیابان آرام‌تر از همیشه به نظر می‌رسید.سهراب از جا بلند شد.گفت:«فکر می‌کنم باید بروم.»پیرمرد سر تکان داد.«برو.»«باز هم تو را خواهم دید؟»چراغبان لبخند زد.«شاید.»بعد به شعله نگاه کرد.«اما مهم نیست.»«چرا؟»«چون بعضی آدم‌ها فقط برای روشن کردن یک چراغ وارد زندگی ما می‌شوند.»سهراب راه افتاد.خیابان را پشت سر گذاشت.اما پیش از آنکه از پیچ کوچه عبور کند، برگشت.چراغ هنوز می‌سوخت.کوچک.تنها.آرام.و ناگهان فهمید چرا آن نور از دور او را متوقف کرده بود.چراغ فقط خانه پیرمرد را روشن نمی‌کرد.چیزی درون آدم‌ها را روشن می‌کرد.چیزی که سال‌ها زیر لایه‌های ترس و عجله و فراموشی دفن شده بود.سال‌ها گذشت.شهر تغییر کرد.خیابان‌ها عوض شدند.مغازه‌ها آمدند و رفتند.نسل‌ها پیر شدند.و یک روز خبر رسید که چراغبان مرده است.بی‌صدا.در همان خانه کوچک.در همان اتاق چوبی.در همان سکوت همیشگی.آن شب مردم برای اولین بار متوجه شدند چراغ روشن نشده است.خیابان تاریک بود.مه دوباره برگشته بود.و در آن تاریکی عجیب، خیلی‌ها احساس کردند چیزی گم شده است.چیزی فراتر از یک پیرمرد.چیزی فراتر از یک چراغ.اما درست پیش از نیمه‌شب، نوری در انتهای خیابان ظاهر شد.بعد نوری دیگر.و یکی دیگر.و یکی دیگر.مردم شهر چراغ‌های کوچکشان را آورده بودند.یکی شمع.یکی فانوس.یکی چراغ نفتی.و تمام خیابان پر از نور شد.کسی چیزی نگفت.نیازی هم نبود.همه می‌دانستند.چراغبان مرده بود.اما نورش نه.و شاید زندگی همین باشد.نه تعداد سال‌هایی که نفس می‌کشیم.نه مقدار پولی که جمع می‌کنیم.نه حتی تعداد رؤیاهایی که به آن‌ها می‌رسیم.شاید زندگی رد نوری باشد که در تاریکی دیگران باقی می‌گذاریم.شاید انسان در پایان عمرش با این سؤال روبه‌رو نمی‌شود که «چه داشتی؟»بلکه با این سؤال روبه‌رو می‌شود که:«چه روشن کردی؟»و در جایی دور، پشت مهِ جهان، شاید تمام معنای زندگی در همین یک جمله خلاصه شود:ما برای ماندن نیامده‌ایم؛ ما آمده‌ایم تا اندکی نور از خود عبور دهیم. Ards2 Ards2 Fri, 05 Jun 2026 09:29:48 +0330 https://virgool.io/@m_73452197/%D8%B1%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D9%87%D8%B1-%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D9%85%D9%88%D9%84%D9%BE%D8%B1-tipatuosowpx ساعت سه و هفده دقیقه صبح، تمام مردم سرامولپر از خواب بیدار شدند.نه صدایی آمده بود.نه زنگی به صدا درآمده بود.نه زلزله‌ای رخ داده بود.اما پنجاه هزار نفر در یک لحظه چشم باز کردند.بعدها کسی نتوانست توضیح دهد چه اتفاقی افتاده بود.بعضی‌ها گفتند کابوس دیده‌اند.بعضی‌ها قسم خوردند لحظه‌ای پیش از بیدار شدن، صدای گریه کودکی را شنیده‌اند.عده‌ای نیز گفتند انگار کسی نامشان را در گوششان زمزمه کرده بود.اما هیچ‌کس مطمئن نبود.تنها چیزی که همه درباره‌اش توافق داشتند، جمله‌ای بود که روی دیوار خانه‌ها ظاهر شده بود.با رنگی سیاه.با خطی یکسان.انگار یک نفر آن را روی تمام دیوارهای شهر نوشته باشد.اما این غیرممکن بود.سرامولپر شهری بزرگ بود.و جمله فقط پنج کلمه داشت:«شما فراموش کرده‌اید چه کسی را کشته‌اید.»مرداک وقتی جمله را دید، خندید.خنده‌ای کوتاه.بی‌روح.بعد سیگارش را روشن کرد و از پنجره آپارتمان به خیابان نگاه کرد.او کارمند اداره بایگانی بود.سی و هفت ساله.مجرد.بی‌دوست.بی‌خاطره.زندگی‌اش آن‌قدر معمولی بود که گاهی احساس می‌کرد اصلاً وجود ندارد.خیابان پایین پر از آدم‌هایی بود که با وحشت به دیوارها نگاه می‌کردند.پیرزنی گریه می‌کرد.مردی سعی داشت نوشته را پاک کند.اما هر بار که رنگ را می‌شست، جمله دوباره ظاهر می‌شد.انگار روی خود دیوار نوشته نشده بود.انگار درون سنگ زندگی می‌کرد.مرداک پک عمیقی به سیگار زد.سپس برای اولین بار در ده سال گذشته احساس کرد چیزی در معده‌اش تکان خورد.ترس.تا ظهر تمام شهر فلج شد.پلیس‌ها خیابان‌ها را بستند.شهردار جلسه اضطراری تشکیل داد.خبرنگاران از شهرهای اطراف رسیدند.اما مسئله‌ای وجود داشت.هیچ قربانی‌ای پیدا نشد.هیچ فرد گمشده‌ای گزارش نشد.تمام مردم سرامولپر زنده بودند.حتی پیرمرد صد و دو ساله آسایشگاه.حتی نوزادی که همان شب متولد شده بود.همه زنده بودند.پس چه کسی کشته شده بود؟سه روز بعد، اولین اتفاق عجیب رخ داد.معلم ادبیات دبیرستان مرکزی، هنگام تدریس ناگهان سکوت کرد.دانش‌آموزان منتظر ماندند.او به تخته خیره شد.پنج دقیقه.ده دقیقه.سپس شروع به گریه کرد.گریه‌ای وحشیانه.مثل انسانی که تازه از جنگ برگشته باشد.وقتی از او پرسیدند چه شده است، فقط یک جمله گفت:«من اسمش را به یاد آوردم.»اما هرگز نگفت اسم چه کسی را.ساعت هفت همان شب خودش را از برج ساعت شهر پایین انداخت.فردای آن روز، جمله جدیدی روی دیوارها ظاهر شد.درست زیر جمله قبلی.«اولین نفر به یاد آورد.»حالا ترس واقعی آغاز شده بود.مرداک داوطلب شد پرونده‌های قدیمی شهر را بررسی کند.در ظاهر به خاطر کمک به تحقیقات.اما دلیل واقعی چیز دیگری بود.او از کودکی احساس عجیبی داشت.احساس می‌کرد بخشی از گذشته‌اش وجود ندارد.مثل کتابی که چند صفحه وسط آن کنده شده باشد.گاهی شب‌ها خواب راهرویی طولانی را می‌دید.راهرویی تاریک.با صدها در.اما هیچ‌وقت نمی‌توانست یکی از درها را باز کند.زیرزمین اداره بایگانی در اعماق شهر قرار داشت.جایی که حتی بسیاری از کارمندان از وجودش خبر نداشتند.هوای آنجا بوی کاغذ مرطوب و فلز زنگ‌زده می‌داد.مرداک هفته‌ها میان پرونده‌ها جستجو کرد.تولدها.مرگ‌ها.مالیات‌ها.مجوزها.همه چیز مرتب بود.بیش از حد مرتب.و همین او را آزار می‌داد.هیچ شهری نمی‌تواند این‌قدر کامل باشد.هیچ حافظه‌ای این‌قدر تمیز نیست.روز بیست و سوم، چیزی پیدا کرد.یک شکاف.نه در دیوار.در تاریخ.او متوجه شد در تمام اسناد شهر، بازه‌ای هشت‌ساله وجود ندارد.انگار کسی آن را بریده باشد.هشت سال کامل.بدون یک برگ کاغذ.بدون یک نام.بدون یک عکس.هیچ.در حالی که پیش از آن و پس از آن، همه چیز ثبت شده بود.این غیرممکن بود.مگر اینکه...کسی عمداً آن هشت سال را حذف کرده باشد.آن شب مرداک خواب دید.خودش را در میدانی عظیم دید.هزاران نفر اطرافش ایستاده بودند.همه لباس سیاه پوشیده بودند.همه سرهایشان را پایین انداخته بودند.در مرکز میدان چیزی قرار داشت.جسمی عظیم.اما هر بار که مرداک سعی می‌کرد به آن نگاه کند، چشم‌هایش تار می‌شد.انگار ذهنش اجازه دیدن آن را نمی‌داد.بعد صدایی آمد.صدایی از میان جمعیت.صدایی که همزمان متعلق به هزاران نفر بود.«ما مجبور بودیم.»و ناگهان مرداک از خواب پرید.قلبش مثل چکش می‌کوبید.اما چیزی بیشتر از خواب او را ترسانده بود.وقتی به آینه نگاه کرد، متوجه شد روی بخار شیشه جمله‌ای نوشته شده است.با انگشت.از داخل اتاق.نه بیرون.فقط دو کلمه.«تو هم.»صبح روز بعد دومین نفر مرد.قاضی بازنشسته شهر.او پیش از مرگش دفترچه‌ای از خود به جا گذاشت.تمام صفحات دفتر سفید بودند.جز صفحه آخر.روی آن نوشته شده بود:«ما او را نکشتیم.ما فقط پذیرفتیم که فراموشش کنیم.و این بدتر بود.»همان شب برق شهر قطع شد.برای نخستین بار در پنجاه سال گذشته.سرامولپر در تاریکی فرو رفت.و مردم چیزی را دیدند که قبلاً هرگز ندیده بودند.در آسمان، درست بالای شهر، سایه‌ای عظیم شناور بود.شکلی نامشخص.مانند لکه‌ای سیاه روی واقعیت.هیچ‌کس نتوانست توضیح دهد چیست.اما تمام کسانی که آن را دیدند، یک حس مشترک داشتند:آن چیز، از آن‌ها متنفر بود.فردا صبح جمله سوم روی دیوارها ظاهر شد.«او هنوز اینجاست.»و آن لحظه بود که مرداک فهمید معما درباره یک قتل نیست.درباره یک جسد نیست.درباره یک انسان هم شاید نباشد.بلکه درباره چیزی است که تمام شهر، سال‌ها پیش، تصمیم گرفته بود آن را از حافظه جهان حذف کند.چیزی که اکنون بازگشته بود.و می‌خواست به یاد آورده شود Ards2 Ards2 Thu, 04 Jun 2026 18:23:49 +0330 https://virgool.io/@m_73452197/%D8%B3%D9%86%DA%AF-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1-d97uvfooyppm باد از روی دشت عبور می‌کرد و علف‌های خشک را خم می‌کرد؛ همان‌طور که سال‌ها انسان‌ها را خم کرده بود.در انتهای جاده‌ای خاکی، مردی زندگی می‌کرد که هیچ‌کس نامش را به خاطر نمی‌آورد. مردم روستا او را فقط «سنگ‌شمار» صدا می‌زدند.هر صبح از خواب بیدار می‌شد، به دامنه‌ی تپه می‌رفت، سنگ‌ها را جمع می‌کرد و تا قله می‌برد.روز بعد دوباره همان سنگ‌ها را پایین می‌آورد.و روز بعد باز بالا می‌برد.هیچ دلیل مشخصی وجود نداشت.هیچ دستمزدی دریافت نمی‌کرد.هیچ‌کس از او نخواسته بود این کار را انجام دهد.اما سال‌ها بود که این کار را می‌کرد.ابتدا مردم فکر کردند دیوانه است.بعد به او عادت کردند.و سرانجام فراموشش کردند.همان‌طور که جهان به هر چیز عادت می‌کند.روزی پسرکی از او پرسید:«چرا این کار را می‌کنی؟»سنگ‌شمار شانه بالا انداخت.«نمی‌دانم.»«پس چرا متوقف نمی‌شوی؟»مرد لحظه‌ای سکوت کرد.«برای همان دلیلی که تو نفس می‌کشی.»پسرک خندید.اما مرد نخندید.زیرا می‌دانست بیشتر آدم‌ها برای زندگی کردن دلیل ندارند؛ فقط از مردن می‌ترسند.سال‌ها گذشت.موهای مرد سفید شد.دستانش شبیه ریشه‌های خشکیده‌ی درختان شدند.اما سنگ‌ها همچنان بالا و پایین می‌رفتند.گاهی شب‌ها روی قله می‌نشست و به روستا نگاه می‌کرد.چراغ‌های زرد خانه‌ها مانند ستاره‌های خسته‌ای در تاریکی می‌درخشیدند.او به زندگی مردم فکر می‌کرد.به مردی که تمام عمرش را صرف جمع کردن پول کرده بود و یک روز ناگهان زیر گاری مرد.به زنی که سال‌ها دعا کرده بود و در پایان، بیماری فرزندش را با هیچ دعایی نتوانسته بود درمان کند.به پیرمردی که می‌گفت خدا عادل است، اما سه پسرش را در جنگ از دست داده بود.سنگ‌شمار هرچه بیشتر فکر می‌کرد، کمتر می‌فهمید.جهان شبیه کتابی بود که همه آن را می‌خواندند، اما هیچ‌کس زبانش را بلد نبود.یک زمستان سخت فرا رسید.برف همه‌چیز را پوشاند.درختان مانند اسکلت‌هایی سفید در مه ایستاده بودند.آن سال بیماری عجیبی به روستا آمد.مردم یکی‌یکی مردند.هیچ منطقی وجود نداشت.جوان‌ها می‌مردند.پیرها زنده می‌ماندند.آدم‌های خوب رنج می‌کشیدند.آدم‌های ظالم سالم می‌ماندند.مرگ مثل کودکی بی‌فکر میان خانه‌ها راه می‌رفت و بی‌هدف انتخاب می‌کرد.سنگ‌شمار از دور نگاه می‌کرد.نه از روی بی‌رحمی.از روی ناتوانی.او فهمیده بود جهان به اشک انسان‌ها اهمیتی نمی‌دهد.همان‌طور که دریا به غرق شدن یک قطره اهمیت نمی‌دهد.شبی صدای در زدن شنید.وقتی در را باز کرد، زنی را دید.تمام لباس‌هایش خیس بود.چشمانش قرمز بودند.گفت:«فرزندم مرده.»سنگ‌شمار چیزی نگفت.زن ادامه داد:«می‌گویند تو دانایی.»مرد لبخند تلخی زد.«اشتباه می‌کنند.»«پس بگو چرا مرد؟»مرد سکوت کرد.باد میان درختان زوزه کشید.سرانجام گفت:«نمی‌دانم.»زن فریاد زد:«هیچ‌کس نمی‌داند!»و گریه کرد.سنگ‌شمار به او نگاه کرد.برای نخستین بار در سال‌های طولانی احساس کرد تمام فلسفه‌های دنیا در برابر یک مادر داغدار چیزی جز گرد و غبار نیستند.زن رفت.اما صدای گریه‌اش تا صبح در گوش مرد ماند.از آن شب به بعد، خواب‌های عجیبی دید.در خواب، مردگان روستا در دامنه‌ی تپه ایستاده بودند.هزاران نفر.بی‌صدا.بی‌حرکت.چشمانشان باز بود.اما در نگاهشان سرزنشی وجود نداشت.فقط یک سؤال بود.«برای چه؟»برای چه زندگی کردیم؟برای چه جنگیدیم؟برای چه عاشق شدیم؟برای چه ترسیدیم؟برای چه مردیم؟سنگ‌شمار پاسخی نداشت.هر شب با عرق سرد از خواب می‌پرید.و هر شب سؤال بزرگ‌تر می‌شد.یک روز هنگام بالا بردن سنگ‌ها ناگهان ایستاد.فکر عجیبی به ذهنش رسید.اگر تمام زندگی چیزی جز همین نباشد چه؟بالا بردن سنگ‌ها.و دوباره پایین آوردنشان.کار.خستگی.امید.شکست.تکرار.و سپس مرگ.شاید انسان‌ها فقط نسخه‌های پیچیده‌تر همان سنگ‌ها باشند.تکه‌هایی از خاک که برای مدتی حرکت می‌کنند و بعد دوباره به خاک بازمی‌گردند.این فکر مانند کرمی وارد ذهنش شد.و شروع به خوردن همه چیز کرد.روزها گذشتند.سنگ‌شمار دیگر کمتر حرف می‌زد.کمتر می‌خوابید.کمتر می‌خندید.گاهی ساعت‌ها به دست‌هایش نگاه می‌کرد.به رگ‌های آبی زیر پوست.به لرزش انگشتان.و با خود می‌گفت:«این بدن روزی خواهد پوسید.»بعد به آسمان نگاه می‌کرد.ابرها عبور می‌کردند.بی‌تفاوت.خورشید طلوع می‌کرد.بی‌تفاوت.باران می‌بارید.بی‌تفاوت.جهان هیچ‌گاه برای مرگ کسی متوقف نشده بود.و هرگز هم نخواهد شد.یک شب صدایی از تاریکی شنید.صدایی آرام.مانند زمزمه‌ی خاک.«خسته شده‌ای؟»مرد از خواب پرید.کسی آنجا نبود.اما صدا ادامه داد.«همه خسته‌اند.»«تو کیستی؟»«پایان.»مرد لرزید.صدا خندید.«از من نترس. تمام عمر به سمت من آمده‌ای.»سنگ‌شمار فهمید با مرگ صحبت می‌کند.یا شاید با بخشی از خودش.فرق چندانی نداشت.مرگ گفت:«چرا هنوز سنگ‌ها را حمل می‌کنی؟»«نمی‌دانم.»«دروغ می‌گویی.»مرد سکوت کرد.مرگ نزدیک‌تر شد.«ادامه می‌دهی چون می‌ترسی اگر متوقف شوی، بفهمی هیچ معنایی وجود ندارد.»آن شب تا صبح بیدار ماند.برای اولین بار نتوانست جواب آن جمله را پیدا کند.شاید واقعاً تمام زندگی فراری طولانی از پوچی بود.شاید انسان‌ها خانه می‌ساختند، عاشق می‌شدند، فرزند می‌آوردند و رؤیا می‌بافتند تا صدای خنده‌ی تاریکی را نشنوند.صبح روز بعد اتفاقی افتاد.سنگی از دستش رها شد.از قله سقوط کرد.بعد سنگ دیگری.و دیگری.و دیگری.ناگهان صدها سنگ به پایین غلتیدند.سال‌ها تلاش در چند ثانیه نابود شد.مرد ایستاد و نگاه کرد.احساس می‌کرد باید گریه کند.اما نکرد.احساس می‌کرد باید فریاد بزند.اما نزد.تنها چیزی که حس کرد آرامش بود.آرامشی عجیب.انگار جهان بالاخره چهره‌ی واقعی‌اش را نشان داده بود.تمام آن سال‌ها چیزی ساخته بود که قرار نبود بماند.دقیقاً مانند انسان‌ها.خورشید در حال غروب بود.آسمان به رنگ خون درآمده بود.سنگ‌شمار آرام از تپه پایین آمد.در مسیر، از کنار قبرستان گذشت.صدها سنگ قبر.صدها نام.صدها زندگی.و اکنون فقط چند کلمه روی سنگ.او به این فکر کرد که روزی کسی نامش را هم فراموش خواهد کرد.همان‌طور که نام هزاران نفر دیگر فراموش شده بود.و ناگهان حقیقتی سرد اما شفاف را دید.شاید معنای زندگی در ماندگار بودن نیست.زیرا هیچ‌کس ماندگار نمی‌شود.شاید معنا در فهمیدن همین ناپایداری باشد.در پذیرفتن اینکه همه چیز می‌گذرد.حتی رنج.حتی عشق.حتی خود ما.آن شب آخرین بار به قله رفت.باد شدیدی می‌وزید.ابرها مانند ارواح سرگردان از بالای سرش عبور می‌کردند.مرگ دوباره کنارش نشست.«بالاخره فهمیدی؟»مرد گفت:«شاید.»«معنای زندگی چیست؟»سنگ‌شمار به تاریکی نگاه کرد.به روستا.به قبرستان.به جاده.به جهان خاموش.و گفت:«هیچ معنایی پیدا نکردم.»مرگ لبخند زد.«پس شکست خوردی.»اما مرد سرش را تکان داد.«نه.»مرگ سکوت کرد.سنگ‌شمار ادامه داد:«شکست این بود که تمام عمر منتظر معنایی باشم که هرگز نمی‌آید.»باد زوزه کشید.«من سنگ‌ها را حمل کردم.»«رنج کشیدم.»«ترسیدم.»«دوست داشتم.»«از دست دادم.»«گریه کردم.»«و با این حال زندگی کردم.»مرگ چیزی نگفت.برای نخستین بار خاموش شد.سپیده‌دم، مردم روستا مردی را روی قله پیدا کردند.نشسته بود.چشمانش بسته بود.لبخند کم‌رنگی بر لب داشت.انگار در آخرین لحظه، نه پاسخی پیدا کرده بود و نه نجاتی.فقط با جهان آشتی کرده بود.جهانی که نه عادل بود.نه مهربان.نه بی‌رحم.فقط بود.و شاید بزرگ‌ترین وحشت زندگی همین باشد:اینکه جهان هیچ توضیحی به ما بدهکار نیست.و بزرگ‌ترین شجاعت نیز همین است:اینکه با وجود دانستن این حقیقت، صبح روز بعد باز هم سنگ خود را برداری و به راهت ادامه بدهی.در سکوت.زیر آسمانی که هرگز جوابی نخواهد داد. Ards2 Ards2 Tue, 02 Jun 2026 22:56:13 +0330 https://virgool.io/@m_73452197/%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D8%B3-%D8%AE%D8%A7%D8%B1%D8%AC-%D8%B4%D8%AF%D9%85-i2xvemhjebwu سلام دوستای گلم صبح که بیدار شدم دیدم صفحم از دسترس خارج شده و کلا از ویرگول افتادم بیرون فعلا با پیج دومم که الان درستش کردم اومدم بالا تا بتونم تو این یکی دو روزه درستش کنم فعلا با من تو این پیج همراه من باشید ممنون ards Ards2 Ards2 Mon, 01 Jun 2026 12:41:11 +0330