https://virgool.io/feed/@m_75647090 *نویسنده رمان و داستان * با افتخار اینجا هستم تا تخیلات خود را به نمایش بزارم fa 2026-06-16 12:07:31 https://files.virgool.io/upload/users/4859684/avatar/s1JTCY.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_75647090 https://virgool.io/@m_75647090/%D8%B4%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%84-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D9%86%D9%87%D9%85-fisgzanish2d سلین به سمت الا آمد و دستش را روی بازوی او گذاشت. «الا، عزیزم... می‌دونم چقدر سخته. ولی خواهش می‌کنم آرام باش. شاید بشه راهی پیدا کرد، ولی الان نه... الان فقط اوضاع رو بدتر می‌کنید.»الا دست سلین را با تندی پس زد و فریاد کشید: «تو هم می‌خوای منو آرام کنی؟ کدوم راه؟ کدوم منطق؟ من و فرهاد حتی نمی‌تونیم تو چشم هم نگاه کنیم! ما همو دوست نداریم! چرا باید تاوان اشتباهات پدرامون رو با جوونی‌مون بدیم؟»اکبر که تا آن لحظه سرش را پایین انداخته بود، با صدایی خسته گفت: «دخترم، چاره‌ی دیگه‌ای نبود...»الا با شنیدن این جمله، گویی کاسه‌ی صبرش لبریز شد. با حرکتی آنی و عصبی، به سمت میز رضا یورش برد و با دست، تمام پرونده‌ها، لیوان‌ها و وسایل روی میز را با شدت به کف اتاق انداخت. صدای برخورد وسایل با زمین، سکوت سنگین اتاق را تکه تکه کرد.«من این معامله رو قبول نمی‌کنم! شنیدید؟ من بازیچه‌ی بدهی‌های شما نیستم!»نفس‌نفس می‌زد. نگاهی گذرا و پر از انزجار به فرهاد انداخت که با چهره‌ای درهم‌رفته و اخم‌هایی گره‌خورده به او خیره شده بود، و بعد بدون اینکه به التماس‌های اکبر و تلاش‌های بی‌فایده‌ی سلین توجهی کند، با قدم‌های بلند و سریع به سمت خروجی رفت.فرهاد سعی کرد صدایش کند: «الا... برگرد، نرو!»اما الا بدون اینکه پشت سرش را نگاه کند، از در عمارت بیرون زد. صدای کوبیده شدن محکم درِ عمارت، نقطه‌ی پایانِ آن شبِ پرتنش بود. او در تاریکیِ سردِ شب، تنها و خشمگین، با چشمانی اشکبار از عمارت خارج شد.اکبر که از جا پریده بود، به سمت فرهاد برگشت و با صدایی که نگرانی در آن موج می‌زد، گفت: «فرهاد، برو دنبالش. الان که اونجوری بهم ریخته، ممکنه بلایی سر خودش بیاره. زود باش!»فرهاد، در حالی که هنوز آثار نارضایتی در چهره‌اش دیده می‌شد، سری تکان داد و بدون معطلی، با عجله به دنبال الا از عمارت خارج شد#پا‌رت بعد نجوای واژه ها نجوای واژه ها Wed, 13 May 2026 18:23:07 +0330 https://virgool.io/@m_75647090/%D8%B4%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%84-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D9%87%D9%81%D8%AA-vazgkcsonsnj رضا با قاطعیت بیشتری گفت: «اکبر، رفیق! من دخترت رو مثل دختر خودم، سلین، دوست دارم. و الا… بهترین کسیه که می‌تونه برای فرهاد باشه. باور کن، وقتی این پیشنهاد رو بهت دادم، خودم هم اولش کمی تردید داشتم، ولی الان مطمئنم که این ازدواج، بهترین اتفاق برای هر دو خانواده است.»او کمی مکث کرد و به الا که حالا با لبخندی مصنوعی به سمت پدرش نگاه می‌کرد، اشاره کرد. «ببین، داره لبخند می‌زنه. اون می‌دونه که این بهترین راهه. ما بزرگترها باید به فکر آینده باشیم. نگران نباش، من قول می‌دم که الا در خانه‌ی ما خوشبخت باشه.»رضا با اطمینان، دستش را روی کمر اکبر گذاشت و او را به سمت جمعیت هدایت کرد. «حالا بیا، وقتشه ما هم لبخند بزنیم. نمایش باید ادامه پیدا کنه.#ادامه پارت نجوای واژه ها نجوای واژه ها Wed, 13 May 2026 18:13:01 +0330 https://virgool.io/@m_75647090/%D8%B4%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%84-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D9%87%D8%B4%D8%AA-e8xamr5ksugu چراغ‌های سالن اصلی خاموش شده بود و فقط نور زرد و ملایمی در اتاق مطالعه‌ی رضا روشن بود. رضا و اکبر پشت میز چوبی سنگین نشسته بودند. فرهاد کنار پنجره ایستاده بود و الا، که هنوز لباس مجللش را به تن داشت، با دست‌هایی که از شدت خشم می‌لرزید، کنار مبل ایستاده بود. سلین، در تلاش برای حفظ آرامش، بین آن‌ها قدم می‌زد.رضا سیگاری روشن کرد، پک عمیقی زد و با صدایی که هیچ لرزشی در آن نبود، گفت: «ببینید، بحث کردن بی‌فایده است. وقتی در حضور آن همه آدم، دستم را روی دست اکبر گذاشتم و نامزدی شما را اعلام کردم، یعنی قضیه‌ی بدهی رسماً وارد فاز جدیدی شده. این یک تعهد اخلاقی و مالی است؛ نه جایی برای رد باقی مانده و نه راهی برای انکار.»الا که تا آن لحظه سکوت کرده بود، با صدایی لرزان از خشم گفت: «یعنی چی که جایی برای انکار نیست؟ بدون اینکه من یک کلمه بپرسم؟ بدون اینکه فرهاد یک کلمه بپرسه؟ شما دارید با زندگی ما بازی می‌کنید!»فرهاد، با صدایی که سعی می‌کند آرام و منطقی باشد، اما ناچاری در آن موج می‌زند، گفت: «پدر، من قبول نمی‌کنم. الا درست می‌گه. ما همو دوست نداریم و این ازدواج صرفاً به خاطر بدهی‌ها، زندگی هر دومون رو نابود می‌کنه. من نمی‌خوام این‌طور شروع کنم. باید یه راه دیگه پیدا کنیم. این اجبار، درسته که بدهی رو شاید فعلاً حل کنه، ولی بعدش چی؟ چه تضمینی هست که ما دو تا بتونیم با هم کنار بیایم؟ من این رو نمی‌خوام. باید یه فکری کرد.»#ادامه پارت بعد نجوای واژه ها نجوای واژه ها Wed, 13 May 2026 18:12:32 +0330 https://virgool.io/@m_75647090/%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%84-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D9%BE%D9%86%D8%AC-l11n299devb3 چشمان الا گرد شد. «پس این یعنی ما به هم ‘متصل’ شدیم تا یک مشکل رو حل کنیم؟»فرهاد با لحنی تلخ گفت: «می‌شه گفت. مسئله اینه که شاید پدرت چاره‌ای جز این نداشت. دادن تو به من، یعنی این بدهی برطرف می‌شه و فشار از رویش برداشته می‌شه.»«و هیچکس از ما نمی‌پرسه که چه احساسی داریم؟» الا با صدایی که کمی می‌لرزید پرسید.فرهاد مکثی کرد. «احساسات؟ به نظر نمی‌رسه اینجا جایی برای اون‌ها باشه. اما شاید برای هر دویمان بهتر باشه که کمی به کار خودمون ادامه بدیم و بعد از این جشن… ببینیم چه پیش میاد.»الا در دلش لرزید. «یعنی شما فکر می‌کنید من فقط یک ابزارم؟ یک مهره‌ در این بازی؟»فرهاد شانه‌ای بالا انداخت. «واقعیت اینه که فعلاً همین‌طور به نظر می‌رسه. به نظرتون بهتر نیست فعلاً لبخند بزنیم تا این نمایش‌ رو خوب اجرا کنیم؟ همه دارند نگاه می‌کنند.»الا سرش را بالا گرفت. نگاهش به چشمان فرهاد گره خورد. «شاید منم بتونم نقشه‌ی خودم رو داشته باشم. نقشه‌ای که برای هر دوی ما مفید باشه.»ضربان موسیقی به اوج رسید. رقصشان شدت گرفت. حرکاتشان دقیق و هماهنگ، اما فاصله‌ای نامرئی میانشان بود—فاصله‌ی دو نفر که زیر فشار یک قرارداد ناخواسته، مجبور به بازی کردن نقش شده بودند.چهره‌ی الا، که تا چند لحظه پیش نگران و درمانده بود، حالا مصمم به نظر می‌رسید. فرهاد این تغییر را حس کرد. نگاهش برای لحظه‌ای کنجکاو شد.«نقشه؟ چه نقشه‌ای؟»الا فقط لبخندی مرموز زد. «اینو بذارید برای وقتی که دیگه نقاب لازم نباشه.»موسیقی در اوج به پایان رسید. رقصشان با یک تعظیم کوتاه و حساب‌شده به پایان رسید. اما تنش میانشان، سنگین‌تر از قبل، روی هوا معلق ماند نجوای واژه ها نجوای واژه ها Wed, 13 May 2026 10:44:15 +0330 https://virgool.io/@m_75647090/%D8%B4%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%84-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%B4%D8%B4%D9%85-gzreh6rb9bhf در حالی که الا و فرهاد در مرکز سالن، زیر نور چراغ‌ها، مشغول رقص نمایشی بودند، رضا دستش را به دور شانه اکبر انداخت و او را کمی به سمت گوشه‌ای دنج‌تر، دورتر از هیاهوی اصلی، هدایت کرد. صدای موسیقی کمی بلند بود، اما لحن رضا آرام و مطمئن بود.«اکبر جان، نگران نباش. همه چیز رو به راه می‌شه.»اکبر، با چهره‌ای درهم رفته و نگاهی که مدام به سمت دخترش الا می‌چرخید، آهی کشید. «رضا جان، ممنونم از لطفت. ولی… الا… حالش خوب نیست. معلومه که ناراحته. این حرف‌ها… این ازدواج ناگهانی…»رضا با دست دیگرش به آرامی بر شانه اکبر زد. «می‌دونم، می‌دونم. ولی الا دختر فهمیده‌ایه. خودش می‌فهمه که این بهترین راه‌حله. چاره‌ی دیگه‌ای نبود، مگه نه؟»اشاره‌ی غیرمستقیم رضا به بدهی سنگینی که اکبر داشت، باعث شد صورتش جمع‌تر شود. «می‌دونم. همینم عذابم می‌ده. اینکه نتونستم… که حالا مجبورم دخترم رو…» صدایش گرفت.#ادامه گفت و گو در پارت بعد نجوای واژه ها نجوای واژه ها Wed, 13 May 2026 10:43:36 +0330 https://virgool.io/@m_75647090/%D9%86%D8%B8%D8%B1%D8%B3%D9%86%D8%AC%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-ehkjuymqqxfw به نام خالقی که ذهن را افرید تا فکر کنیم و تخیل را افرید تا گاهی فراتر از این‌زندگی فکر کنیم و بیندیشیم دوستان هر کی این پست رو میبینه میتونه نظرشو درباره پارت هایی که از رمان شریک دل گذاشتم بگه خیلی دوست دارم نظرات قشنگتون رو بخونم منتظر نظراتتون هستم نجوای واژه ها نجوای واژه ها Tue, 12 May 2026 17:44:12 +0330 https://virgool.io/@m_75647090/%D8%AF%D9%84%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-qd74eqavqodt در این دنیای خاموشیمن اینجا در فراموشیدر این دنیای ویرانه من اینجا در پریشانی در این دنیای تاریکی به امید یک ذره روشناییمن مانده و این راهبه وقت بی قراری نهانم پای در ین راه نجوای واژه ها نجوای واژه ها Tue, 12 May 2026 17:21:34 +0330 https://virgool.io/@m_75647090/%D8%B4%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%84-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%DB%B4-bqp4qnjuenfj موسیقی آرام، اما پرشورتر از قبل شد. رضا با لبخندی که نویدِ توافقی جدید را می‌داد، دست الا را گرفت و به سمت فرهاد هدایت کرد. «پسرم، وقتشه یه رقص دونفره با نامزدت داشته باشی. این شب، شبِ جشن و روشناییه.»فرهاد با اکراه، دستش را به سمت کمر الا دراز کرد. الا، که از نظاره‌گرانی که هر لحظه دوربین‌ها را به سمتشان می‌چرخاندند، کمی جاخورده بود، لبخندش را حفظ کرده و با دستش روی شانه فرهاد گذاشت.وارد پیست رقص شدند. چند جفت دیگر هم مشغول رقص بودند، اما نگاه‌ها بیشتر به سمت این دو نفر جلب شده بود؛ تازه نامزد کرده، سوژه‌ی داغ رسانه‌ها.ضربان موسیقی تندتر شد. فرهاد با صدایی که کمی سردتر از معمول بود، شروع کرد: «پس… این نامزدی واقعاً برای حل مشکلات ماست، درسته؟»الامانع بود که سرش را به سمت او برگرداند. «یعنی منظورت اینه که همه‌اش به خاطر بدهی پدرم به پدر شماه؟»فرهاد کمی او را به خودش نزدیک‌تر کرد. «بله. اکبر به خاطر بدهی‌اش در فشار بود، و حالا رضا، به خاطر دوستی‌اش به پدرت، سعی کرده این مشکل رو با این ازدواج حل کنه. خودت می‌دونی که بعد از سال‌ها، نمی‌شه به راحتی از این بار رها شد.»#ادامه پارت بعد . نجوای واژه ها نجوای واژه ها Tue, 12 May 2026 11:32:32 +0330 https://virgool.io/@m_75647090/%D8%B4%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%84-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%DB%B3-c3whwuc3c2og رضا نگاه کوتاهی به فرهاد انداخت—نگاهی که بیشتر دستور بود تا محبت.«امشب، در حضور شما عزیزان، با افتخار اعلام می‌کنم که پسرم فرهاد… از دختر دوست و برادر قدیمی‌ام، الا خانم… خواستگاری می‌کند.»سکوت.نه سکوتی معمولی—سکوتی که مثل شکستن شیشه در گوش فرهاد و الا پیچید.بعد ناگهان صدای کف زدن‌ها، فلاش دوربین‌ها، همهمه‌ی تبریک‌ها.اما دو نفر دست نمی‌زدند.فرهاد، خشک ایستاده بود. ابروهایش اندکی در هم رفته، نگاهش مستقیم روی پدرش قفل شده بود. نه مخالفت می‌کرد، نه تأیید—فقط در حال فهمیدن بود.الا اما رنگش پریده بود. نگاهش بین پدرش، رضا، و جمعیت می‌چرخید. نفسش کوتاه شده بود. لب‌هایش از هم باز شد، آماده‌ی اعتراض.یک قدم جلو گذاشت.«بابا این یعنی چی—»دست مادرش ناگهانی مچش را گرفت. محکم، اما با لبخند.مادر، بدون اینکه لبخند از صورتش بردارد، آرام در گوشش زمزمه کرد: «هیس… لبخند بزن.»الا با ناباوری نگاهش کرد.مادر ادامه داد، صدایش آن‌قدر آهسته بود که فقط خودش بشنود: «خبرنگارا دارن عکس و فیلم می‌گیرن. الان وقتش نیست. پدرت نمی‌تونست نه بگه… از بدهی که خبر داری. تنها راهش همین بود.»قلب الا فرو ریخت.«هرچی هست بذار برای بعد مهمونی. الان فقط لبخند بزن.»فلاش‌ها پشت‌سرهم می‌درخشیدند. رضا دست فرهاد را گرفت و جلو برد. اکبر هم الا را.چهار نفر وسط سالن، زیر نور چلچراغ عظیم عمارت ایستادند. دست‌ها در هم قرار گرفت.دست‌های سرد.فرهاد خیلی آرام، طوری که فقط الا بشنود، گفت: «تو هم خبر نداشتی؟»الا بدون اینکه به او نگاه کند، لبخند مصنوعی‌اش را حفظ کرد. «اگه می‌دونستم، اینجا وای نمی‌ایستادم.»دوربین‌ها لحظه‌ی به‌ظاهر عاشقانه‌ی نامزدی را ثبت کردند. اما پشت آن لبخندها، طوفان تازه‌ای شروع شده بود نجوای واژه ها نجوای واژه ها Tue, 12 May 2026 11:10:14 +0330 https://virgool.io/@m_75647090/%D8%AF%D9%84%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-%DB%8C%D8%A7%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1-akwm1xbswrav میخواهم بنویسم از درد هایم از بغص هایم از صدای گرفته ام از گریه های شبانه اماز هق هق های پنهان شده در خواب هایم میخواهم بنویسم‌از چرخه روزگار در خواب رفته از چشم های نیمه امیدوار بقیه از ایندگان نیامده ای که دلزده از امدننمیخواهم بنویسم رها شویم از این درد از این گریه رها شویم از اینده نامعلوم و گذشته فراموش شده رها شویم از اجبار زندگی کنم نجوای واژه ها نجوای واژه ها Wed, 06 May 2026 08:50:16 +0330 https://virgool.io/@m_75647090/%D8%B4%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%84-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%AF%D9%88%D9%85-som2ahnftopa درهای بلند و منبت‌کاری‌شده‌ی عمارت آرام باز شد.اول صدای همهمه برید، بعد نگاه‌ها چرخید. فرهاد وارد شد.کت مشکی خوش‌دوختی به تن داشت، ساده اما بی‌نقص. شانه‌های صاف، قدم‌های مطمئن، چهره‌ای که نه لبخند می‌زد و نه اخم می‌کرد؛ فقط وقار داشت. ده سال زندگی در پاریس، چیزی از اصالت شرقی‌اش کم نکرده بود—بلکه لایه‌ای از پختگی و سردی حساب‌شده به آن اضافه کرده بود.نجواها میان مهمان‌ها پیچید:«چقدر مرد شده…» «ابهتش رو ببین…» «کاملاً شبیه رضاست… حتی جدی‌تر.»فرهاد بی‌آنکه به زمزمه‌ها توجهی کند، مستقیم به سمت پدرش رفت. رضا با غروری پنهان نگاهش می‌کرد. کنار او، اکبر ایستاده بود؛ مضطرب، با لبخندی که هر لحظه می‌لرزید.فرهاد دست پدرش را فشرد. «خوش برگشتی، پسرم.» صدای رضا آرام اما محکم بود.فرهاد رو به اکبر کرد. «سلام عمو اکبر.» اکبر دستی به شانه‌اش زد. «به سلامت برگشتی، مرد شدی برای خودت.»چند قدم آن‌طرف‌تر، الا ایستاده بود. لباس سبز یشمی بلندی پوشیده بود که رنگ چشمانش را عمیق‌تر نشان می‌داد. وقتی نگاهش با نگاه فرهاد تلاقی کرد، لحظه‌ای مکث میان‌شان شکل گرفت—نه عاشقانه، نه صمیمی؛ فقط پرسشگر. انگار هر دو می‌خواستند بدانند چرا همه چیز این‌قدر سنگین است.رضا با اشاره‌ای کوتاه، توجه مهمان‌ها را جلب کرد. صدای موسیقی قطع شد. لیوان بلورش را بالا گرفت.«دوستان، امشب برای من شب بسیار خاصیه. هم به خاطر بازگشت پسرم فرهاد… که بعد از سال‌ها تحصیل و زندگی در پاریس، بالاخره به خانه برگشته…»تشویق ملایمی سالن را پر کرد.رضا ادامه داد، صدایش پرطنین‌تر شد: «و هم به خاطر پیوندی که سال‌ها پیش میان دو خانواده بسته شده بود… پیوند رفاقت من و برادرم اکبر…»اکبر سرش را پایین انداخت. انگار هر کلمه، وزنه‌ای روی شانه‌هایش می‌گذاشت. نجوای واژه ها نجوای واژه ها Wed, 06 May 2026 08:40:20 +0330 https://virgool.io/@m_75647090/%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%84-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%D9%88%D9%84-a3dp4zcbz5h7 آن روز از طلوع صبح، عمارت رضا بوی جنب‌وجوش و تشریفات گرفته بود. پرده‌های بلند سفید از دور مثل موج در نسیم تکان می‌خوردند و صدای خدمتکارها از گوشه‌و‌کنار بلند بود الا به خاطر مهمونی دیشب پیش سلین (دختر رضا)بود . رضا مردی بود دقیق، محتاط و منظم؛ آدمی که حتی در شادی هم دنبال نظم و حساب‌و‌کتاب می‌گشت. اما آن روز، لبخندش کمی سنگین‌تر از همیشه بود — مثل کسی که قرار است کاری بزرگ انجام دهد، ولی نمی‌خواهد کسی از لرزش دلش باخبر شود.مهمانی برای بازگشت فرهاد، پسرش، از پاریس گرفته شده بود. بعد از ده سال، بالاخره برگشته بود؛ با لحنی آرام، پوششی ساده و نگاه‌هایی که هنوز بین دو دنیا سرگردان بود. رضا به بهانه‌ی خوش‌آمدگویی، ولی با هدفی دیگر مهمانی را تدارک دیده بود.در سوی دیگر ماجرا، اکبر بود — دوست قدیمی رضا، هم‌کلاس و شریک هم‌قدیمی. دو مرد که سال‌ها دوشادوش هم تجارت کردند. رضا همیشه محتاط و سخت‌گیر بود، اما اکبر، دل‌بسته‌ی پول و ریسک. همین طمع، زمینه‌ی سقوطش شد. چند ماه پیش، منشی شرکتش با حساب و اسناد فرار کرده بود و همه‌ی دارایی اکبر در خطر افتاده بود. خسارت سنگینی که می‌توانست همه چیز را نابود کند، تنها با کمک رضا پرداخت شد.اما اکبر نمی‌توانست تمام مبلغ را به دوستش رضا برگرداند. تا وقتی تصمیم گرفت راهی آسان‌تر پیدا کند: قراردادی پنهان، برای پیوند خانواده‌ها و کاهش بدهی‌ها. قرار شد فرهاد، پسرش، با الا، دختر اکبر، نامزد کند — بدون آن‌که الا چیزی از این توافق بداند. رضا و اکبر و اطرافیانشان با دقت سکوت کردند. می‌دانستند اگر الا باخبر شود، همه‌چیز خراب می‌شود.ظهر، عمارت غرق در نور شد. صدای موسیقی ملایم، بوی شربت زعفران و خنده‌های سطحی، همه چیز را آرام نشان می‌داد. همه چیز عالی بود فقط فرهاد هنوز نرسیده بود واکبر مدام نگران بود و لبخندهای ساختگی می‌زد. رضا از گوشه‌ی سالن، ورود میهمان‌ها را زیر نظر داشت، و همه منتظر لحظه‌ای بودند که فرهاد از راه برسد — قهرمان داستان، بی‌خبر از نقشه‌ای که آینده‌اش را رقم زده بود.درست وسط شلوغی، درهای بزرگ چوبی عمارت باز شد و فرهاد وارد شد. صدای گفت‌وگوها لحظه‌ای قطع شد. همه حیرت زیبایی و مرد بودن پسر رضا شده بوده پسری که ده سال دور از خانه بود با همان آرامش همیشگی، قدم به سالن گذاشت. نگاهش به الا افتاد، دختری که با لباس سبز یشمی کنار مادرش ایستاده بود، بی‌خبر از اینکه تمام چشم‌ها به او و فرهاد دوخته شده‌اند. رضا نفس عمیقی کشید. لحظه‌ای که ماه هامنتظرش بود، شروع شده بود. نجوای واژه ها نجوای واژه ها Wed, 06 May 2026 08:20:21 +0330