https://virgool.io/feed/@m_77850020 fa 2026-06-10 12:58:04 https://files.virgool.io/upload/users/4797793/avatar/D8wS5o.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_77850020 https://virgool.io/@m_77850020/%D8%AF%D9%88-%D9%86%D9%88%D8%B9-%D9%85%D9%88%D8%A7%D8%AC%D9%87%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%B7%D8%A8%D9%82%D9%87-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-h5emaz8rk73f اولین قدم را که از درب خانه بیرون گذاشتم و از کوچه‌ تنگ و نمورمان بیرون رفتم، احساس برخورد باد ملایم و خنک بهاری بر روی پوستم و منظره آسمان با ابرهای صورتی در آن، برای بیرون آمدن از خانه کافی بود. و حس سرزنشی را که بیش از پیش در درونم برانگیخت که آخر چه کسی بیخیال این هوا، می‌نشیند کنج خانه‌ش و تکان نمی‌خورد و فقط برای ضرورت از آن خارج می‌شود؟ چطور ممکن است که انسانی با این لطافت عواطف، این وزش باد در روزی بهار، ابرهای محو در آسمان و هوای ملایم و خنک را به هیچ بگیرد؟ مگر اینکه زیادی به بوی دیوارهای جرم‌گرفته خانه‌اش خو گرفته باشد.قدم پشت قدم بر می‌داشتم در پیاده‌روهای ناهمواری که بعد از طی مسافت کوتاهی به خیابان می‌رسید و دوباره ادامه پیدا می‌کرد. قدم می‌زنم در این محله‌ای که ۱۲ سال است در آن ساکنم ولی انگار با هر سنگفرش پیاده‌روی آن غریبه‌ام و شاید به همین خاطر از آن بیزار. هیچ‌گاه درباره آن کنجکاوی نکرده‌ام. از کودکی، زمانی که فقط نه سالم بود، این برایم مهم بود که خانه‌مان نزدیک پارک بازی است، همین و بس. به مرور متوجه شدم انگار ما افرادی که در این محله جمع شدیم در چیزهایی مشترکیم. همه‌مان به نوعی شاید از یک طبقه باشیم. طبقه عمدتاً صنعت‌گر. این چیزی است که حدس می‌زنم از روی تجارب زیسته و مشاهداتم و البته نزدیکی محله به یک شهرک صنعتی. بیشتر همسایگان و دوستان مادرم که از همین محله هستند، عقایدمان، سبک زندگی‌مان عمدتاً عناصر مشترکی دارد.احساس می‌کنم این محله خاصیتی دارد که هرکس وارد آن می‌شود به سختی از آن خارج می‌شود؛ دست‌کم شاید فقط از خیابانی به چند خیابان بالاتر جابه‌جا شود، و محله‌ای غریبه را تاب نمی‌آورد؛ محله‌ای که نمی‌داند کدام قصابی گوشت‌های خوبی دارد، یا کدام لبنیاتی شیرهای تازه و خوش‌طعمی می‌آورد یا کدام لباس فروش گران‌فروش است و کدام سوپر مارکت محصولات قیمت قدیم دارد و منصف است.مادرم از همین دسته دلبستگان این محله به شمار می‌رود. تقریبا با بیشتر مغازه‌داران آشناست و هر وقت برای خرید بیرون می‌رود شاید دقایقی را به معاشرت بگذراند و گاه گوش شنوای درددل و مشکلات آن‌ها باشد. به‌علاوه، مادر دوستان زیادی اینجا پیدا کرده‌ست. زنانی روزمرگی‌شان عمدتاً شبیه مادرم است. همچنین مانند مادرم نه تحصیلات بالاتری دارند، نه رانندگی بلدند و نه شاغلند. بنابراین مادرم هم علی‌رغم اصرار‌های من، ترجیح می‌دهد همینجا بماند، در کنار آدمیانی که هم‌سرنوشتمان هستند‌ و به قول خودش "دلش با آن‌ها خوش است" و دست‌کم در یک طبقه هستند.این محله شخصیت‌هایی قدیمی و شخصیت‌های خاصی دارد که به نوعی نماد محله هم شناخته می‌شود. سر فرصت باید بنشینم از این جایی که انقدر ازش بیزارم بنویسم و بگردم دنبال ریشه‌هایش چرا که بخش مهمی از هویت من را شکل داده و از من جدا نیست و نخواهد بود همانطور که محله پیشینمان اینگونه بود اما حال مجالش نیست.به محض رسیدنم به ایستگاه، اتوبوسِ مسیر مدنظرم از راه رسید. یک اتوبوس قدیمی پر سروصدا به رنگ زرد اما با پنجره‌هایی تمیز. نشستم در آخرین صندلی کنار پنجره در ردیف آخر. جای دنجی بود‌. این مسیر از مناطق به نسبت مرفه‌تر شهر عبور می‌کند و آدم‌های جالبی سوار آن می‌شوند‌. این حس ستایش طبقه متوسط و بالا و شرم و بیزاری از طبقه فرودست نمی دانم از کجا در من پیدا شده. حسی که از همان کودکی مرا وا می‌داشت که مکان واقعی خانه‌مان، نوع ماشینمان و شغل واقعی پدرم را به همکلاسی‌هایم نگویم و همه‌ش دروغ ببافم‌. از این کار همیشه شرمگین بودم و الان از همین حس نیز شرمنده‌ام.از این مسیر خوشم می‌آید، از قدم زدن در خیابان‌های آن و خرید کردن از مغازه‌های آنجا خوشم می‌آید چون برای لحظاتی خودم را جزو همان طبقه حس می‌کنم. به همان اندازه که با محله خودمان غریبه‌ام و از مغازه‌ها و پیاده‌روهایش فراریم و هنوز خیلی جاهایش را نمی شناسم، وجب به وجب این محلات محبوبم را در خاطرم حفظ می‌کنم. مغازه‌هایش، راه‌ها و کوچه‌هایش و خانه‌هایش. طوری که انگار خانه من هم سال ها آنجا بوده و خواهد بود.‌.. TheRoadNotTaken TheRoadNotTaken Sun, 31 May 2026 16:28:42 +0330 https://virgool.io/@m_77850020/%DA%AF%D9%85-%DA%AF%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D8%AF-%D8%B1%D9%88%D8%B2-hvnt9wudtgxu بعد از حدود یک هفته، بالاخره تمام اراده‌ام را جمع کردم و پایم را از خانه بیرون گذاشتم. حدود دو ساعت وقت صرف آماده شدن کردم. نمی‌دانستم که چه بپوشم. لباس‌هایم همه به نظرم کهنه می‌آمدند و به تنم نمی‌نشستند. به خودم نفرین می‌فرستادم که چرا برای خودم لباسی نمی‌خرم. به نظرم می‌آید لباس‌هایم هیچ مد روز نیست. این را بعد از اینکه از خانه بیرون می‌آیم و به لباس‌های مردم دقت می‌کنم، می‌فهمم؛ پیراهن‌هایی کوتاه با شلوارهایی گشاد و بلند. شلوارهایی که هیچ ازشان خوشم نیامده. و چندبار سعی کردم بخرم اما به دلم نبوده است. تقریبا در شگفت بودم که این شلوارهای گشاد حتی برای کودکان چقدر فراوان و مد شده است. برای همین در راه از پنجره اتوبوس توجهم را به شلوارها جلب کردم. همه از همین شلوارهای بگ در رنگ‌های مختلف پوشیده بودند. همه یک شکل‌. این مدل از کی اینقدر فراگیر شد؟ معدود مواردی شلوارهای جذب کوتاه هم وجود داشت. تقریبا کسی را ندیدم که شلواری مثل شلوار من داشته باشد. حس بدی پیدا کردم. انگاری شلوارم از رده خارج شده باشد و انگار من هم باید یک همچین شلواری می‌خریدم.در نهایت چه می‌پوشم؟ شلوار مشکی همیشه اتو کشیده گواردین که به لحاظ تنگی و و قدی همه متناسب است. نه خیلی گشاد و نه خیلی تنگ. راست و موقر می‌ایستد. تنها شلواری است که همیشه می پوشم چون فکر می‌کنم راحت‌تر با لباس‌های مختلف جور می‌شود. مانتویی که قدش تا وسط ران می‌رسد، و در مقیاس امروزی مانتویی بلند به حساب می‌آید و من هم از همین قد بلند دست‌وپاگیرش خوشم نمی‌آید. تنها چیزی که درباره‌اش دوست دارم رنگ قهوه‌ای و مدل سفر گونه‌اش است. با جیب‌ها و و آستین های گشاد کوتاهی که دارد و دکمه‌های فلزی، حس آماده شدن برای یک ماجراجویی را می‌دهد. اول می‌پوشمش و به نظرم چروک و کهنه می‌آید ولی بعد نظرم عوض می‌شود و ناچارا همین را می‌پوشم. شالم نو ترین جزئی از پوششم هست؛ خیلی ساده و معمولی است. یک رنگ کرم قهوه ای رنگ دارد با رگه‌هایی سفید و منگوله‌هایی چوبی‌. این را هم فکر می‌کنم روی سرم نمینشیند و ظاهری ابلهانه بهم می‌دهد. اما در نهایت تمام این افکار را که نزدیک بود از بیرون رفتن پشیمانم کنند، کنار می‌گذارم و اولین قدم را از خانه بیرون می‌گذارم و با سرعت تمام قدم بر می‌دارم.پیاده‌رو‌ها مملو از آدم است و جا برای رد شدن نیست. انقدر جمعیت در خیابان برایم حیرت‌انگیز است.کفش‌‌هایم را بگویم که حدود ۶ سال است که دارمشان و هنوز می تواند قدم بردارد و ظاهر محبوبش را تا حدودی حفظ کرده است. نمی دانم در وهله آخر چرا تصمیم گرفتم این‌ها را بپوشم بعد مدت‌هایی که در جا کفشی خاک می‌خورد.حدود ساعت ۱۹ و ۴۰ رسیدم به کتاب‌فروشی. کمتر از یک ساعت وقت داشتم که گشت‌هایم را بزنم و کتاب مناسبی با قیمت مناسبی پیدا کنم تا به اتوبوس برسم. هر کتابی که مد نظرم بود جایش در قفسه‌ها خالی بود. استاد نادان رانسیر، مجموعه شعر جیبی از مشیری یا اخوان، زن سی ساله یا پیر دختر بالزاک، گرسنگی رکسانه گی‌، هیچکدام را نداشتند و تمام کرده بودند. راهنمای کتابفروش که پسری عینکی و کم مو بود، گفت سه ماه است که برایمان کتاب نیامده. به نظر می‌آید جنگ بر فروش کتاب هم اثر داشته است. چگونگی‌اش را نمی‌دانم. در نهایت یک کتاب که اسمش را ذخیره داشتم و معرفی‌اش را در تلگرام دیده بودم، گفتم و آن را به طرز عجیبی داشتند اما با قیمتی گزاف؛ رمانی به اسم پاکیزه از یک نویسنده شیلیایی. شروع جالبی داشت و متفاوت بود."این داستان دو آغاز دارد ولی آغاز و پایان اصلا یعنی چی؟" یک همچین چیزی. دوستش داشتم ولی نه به قیمت ۳۰۰ و خورده‌ای هزار تومان. در نهایت، با حسی از معذب بودن از اینکه الکی یک ساعت در انجا پرسه زدم و کتاب‌ها را بالا و پایین کردم و راهنماها را به زحمت انداختم، از آنجا بیرون زدم. خنده دار است. بدون هیچ کتابی حالا در ایستگاه نشسته‌ام و صدای تجمعات و مداحی در خیابان می‌پیچد و من منتظر آخرین اتوبوس هستم و امیدوارم نرفته باشد. TheRoadNotTaken TheRoadNotTaken Tue, 12 May 2026 14:42:42 +0330