https://virgool.io/feed/@m_78362714 شاعر .نویسنده .دکلماتور fa 2026-06-24 02:07:02 https://files.virgool.io/upload/users/4114184/avatar/5ImFcs.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_78362714 https://virgool.io/@m_78362714/%D9%82%D9%84%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%AE%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%B1%DB%8C-c9xxx3x7qlxf در این قلمروِ بی‌تاب،ساعت‌ها،با شمارشِ نفس‌هایِ لرزانِ من،عقربه‌هایشان را می‌چرخانند.و این دیوارها،که شاهدِ خاموشیِ سال‌هایِ من‌اند،نامِ مرااز زنگارِ فراموشیِ خود، پاک کرده‌اند.از زمانی که لبخند،چون ستاره‌ای در جیبِ شبِ منگم شد،و هر سپیده،نقابِ اشک بر چهره‌یِ من می‌نهاد،و مرا به روزی بازمی‌گرداندکه در آن،حضورِ من،همچون غریبه‌ای ناخوانده بود.در زلالِ آینه‌ها،زنی دیگر را می‌بینم؛زنی که زیرِ بارِ نگاهِ یخبندانِ تو،هویتش رادر سایه‌ها گم کرد.و هرگاهکه قصدِ ایستادن نمود،صدایی از اعماقِ غیبت،نجوا کرد:«تو، هرگزکافی نیستی.»کافی نیستیبرای آغوشی گرم،برای نگاهی کهشناسنامه‌یِ عشق باشد،و برای دستی کهجز لمسِ زخم‌هایِ مکرر،چیزی نیاموخته باشد.سال‌هاستدلِ من،چون پرنده‌ایدر قفسِ استخوان‌هایم،نفس می‌کشد؛پرنده‌ای که آموختهنَباید پرید،نَباید آرزو کرد،و نَباید باور کندکه آسمان،حتی برای بال‌هایِ شکسته،گشوده خواهد شد.اما،در ژرفایِ همین دخمه‌یِ تاریک،جرقه‌ای از نور،همچون بذرِ حیاتی ازلی،در سکوتشکوفا می‌شود.و زمزمه می‌کند:«گرچه راه،دراز است و تلخ،و اگرچه زخم‌هاعمیق‌تر از آنندکه شسته شوند،اما هنوز...امکانِ شروعی دوباره هست.»مندیگرآن بانویِ نخستین نیستمکه هر نیشِ تحقیر،او را چون برگِ پاییزیخشک و بی‌رنگ می‌کرد.اینک،از خاکسترِ ویرانه‌هایِ خویش،صدایِ آرامِ خودم راجمع می‌کنم؛صدایی که می‌گوید:«ارزشِ مندر چشمِ هیچ‌کسحک نشده است؛بلکهدر بطنِ این روحِ صبورریشه‌دار است.»هنوزدر این جاده‌یِ ناتمام،سفری در پیش است،اما در پسِ حجابِ شب‌هایِ سرد،پرتویِ گریزناپذیرِ امیدبه سویم می‌تابد.و من،از همین شعاعِ اندک،نور را،نفس می‌کشم.شایدروزی که دست‌هایمدیگر در لرزشِ گذشته غرق نباشند،و به افقِ فرداپل بزنند،چندان دور نباشد.شایداین مبارزه‌یِ خاموشِ درونی،این امیدِ نوظهور،همان رهایی باشدکه سال‌هادر سکوتِ گلوگیرِ بغض‌ها،در انتظارش بودم.و اگر روزیکسی پرسید:«چگونه از این گردابِ درد،جان به در بردی؟»بگویم:«با اشک‌هایی کهرود شدند،با سکوتی کهفریاد شد،و با اراده‌یِ زنیکه حتیوقتی تمامِ دنیااو را انکار می‌کرد،نورِ زندگی رادر ناخودآگاهِ خویشروشن نگه داشتروشن نگه داشت.» آرزوحیدری زرقانی آرزوحیدری زرقانی Fri, 22 May 2026 11:13:00 +0330 https://virgool.io/@m_78362714/%D9%86%D8%B2%D8%AF%DB%8C%DA%A9-%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%AF%D9%88%D8%B1%D9%85%D9%86%DB%8C-mx5fazyvfioo نزدیک‌ترین دوردر هیاهوی بی‌پایانِ روزهاگم می‌شویم…می‌دویمبرای چیزهایی که نمی‌مانند،برای کسانی که نمی‌فهمند.و نمی‌بینیمآن‌ها راکه در سکوتی بی‌ادعاکنار ما نفس می‌کشند،گرم، آرام،بی‌صدا…بی‌نیاز از توجه،اما سزاوارِ تمامِ عشقِ جهان.ما از گوهرها غافل می‌مانیمچشم‌مان به برقِ بی‌جانِ سراب‌هاستو دل‌مان، اسیرِ دل‌مشغولی‌های بی‌ریشه.چه دیر…چه دیر می‌فهمیمکه آن‌چه باید می‌دیدیمهمین نزدیکی بود؛دستی که گرفته نشد،نگاهی که نادیده ماند،و دلی که هر روزبی‌صدادوستمان داشت.دیر که می‌شود،دریغ هم بی‌فایده است. آرزوحیدری زرقانی آرزوحیدری زرقانی Thu, 21 May 2026 15:11:50 +0330 https://virgool.io/@m_78362714/%D9%BE%D8%B1%D9%86%D8%AF%D9%87-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%86%DB%8C-%D8%B3%D8%AA-pdn3rorftkew ساعتِ رویِ دیوار، دیگر برایِ من کار نمی‌کند.زمان، در تار و پودِ این اتاق،جایی میانِ گرد و غبارِ خاطرات،گم شده است.آنقدر گم که دیگرصدایِ تیک‌تاکِ ثانیه‌ها،از گوشِ جانم هم نمی‌گذرد.من اینجا نشسته‌ام،پشتِ پنجره‌ای کهغبارِ سال‌ها،نگاهش را تار کرده.و در برابرم،دنیایی می‌گذردکه انگارنه انگارمن هم روزیدر آن نفس می‌کشیدم.همه چیز فرو ریخت.آن بنایِ بلندِ آرزو،دیوارِ صبر،حتی سقفِ امیدی کهبه آن دل بسته بودم.مثلِ خانه‌ی کاغذی در باد،مچاله شد و رفت.و من ماندم ووصله‌هایی کهبر تنِ روحم خورده بود.وصله‌هایی از جنسِ سکوت،از جنسِ دردی کهفریادش راکسی نشنید.می‌دانم،پرنده‌ی مردنی‌ست،اما هنوزگاهی،در بلندایِ شب،وقتی که شهردر خوابِ سنگینِ خود فرو رفته،صدایِ بال زدنیاز درونِ سینه‌اممی‌آید.بال زدنی بی‌فایده،برایِ پروازاز این قفسِ تنگِناامیدی آرزوحیدری زرقانی آرزوحیدری زرقانی Mon, 04 May 2026 15:00:17 +0330 https://virgool.io/@m_78362714/%D8%A2%DB%8C%D9%86%D9%87-gjhtnxix0ehk آینه سال‌ها بود بر دیوار اتاق جا خوش کرده بود؛بی‌هیچ تغییری،بی‌هیچ حرفی.اما آن صبح،وقتی زن روبه‌رویش ایستاد،آینه برای اولین‌بار احساس کرد باید چیزی بگوید.زن آرام دستی به صورتش کشید،انگار می‌خواست چیزی را پاک کند؛چین‌های ریز کنار چشم،یا شاید خاطره‌ای را که سرسختانه نمی‌خواست رهایش کند.چشم‌هایش سرخ بود؛آن‌قدر که انگار شب قبلماه هم با او گریسته باشد.لب‌هایش می‌لرزیدند—نه از سرما،از سنگینی حرف‌هایی که سال‌ها در گلو مانده بودند.آینه دخترکی را به یاد آوردکه سال‌ها پیش مقابلش می‌ایستاد—چشمانی درخشان،خنده‌های بی‌غصه،و دلی که خیال می‌کرد دنیا امن‌ترین جای جهان است.حالا همان دخترک،زنی شده بودمادر،اما خسته‌تر از آن‌که کسی باور کند.زن چشم‌هایش را بست.لرزی آرام در قاب آینه دوید—انعکاس اندوهی که از شیشه گذشته بود.وقتی دوباره نگاه کرد،لبخند کوچکی بر لب داشت؛لبخندی ضعیف،اما زنده.زیر لب گفت:«می‌گذره… فقط باید بگذره.»و آینه فهمیدهمین جمله‌ی لرزانشجاعانه‌ترین چیزی‌ستکه یک دل تکه‌تکه می‌تواند بگوید.زن از کنار آینه گذشت و وارد اتاق نیم‌روشن شد؛نور ضعیفی از پنجره‌ی خاک‌گرفته می‌تابیدو گردی از سال‌ها در هوا معلق بود.انگار خانه هم خسته بود؛مثل خودش.آهی از سینه‌اش بیرون آمد—سنگین‌تر از یک خستگی معمولی.آینه هرچقدر هم که پیر شده بود،رنج‌های زن را نمی‌دانست؛نه آن زخم‌هایی که در چشمانش آشکار بودند،نه آن‌هایی که در سکوتش جا خوش کرده بودند.زن روی تخت نشست.دست‌هایش را روی زانو گذاشت،انگار می‌خواست خودش را نگه داردتا فرو نریزد.چند لحظه بعدصدای نُچ‌نُچ آرام بچه‌اش آمد؛صدایی که همیشه در دلش گرمایی می‌نشاند،اما امروز…فقط مسئولیت بود،فقط ادامه دادن.به آرامی گفت:«کسی نمی‌دونه من چی کشیدم…کسی نمی‌فهمه.»و درست همان لحظهخاطرات مثل بادی سرد از پشت گردنش گذشتند—شب‌هایی که با چشم‌های خیس تا صبح بیدار ماند،روزهایی که زیر بار حرف‌ها و قضاوت‌ها خم شد،سکوت‌هایی که از ترس بلندتر بودند،و بارهایی که هیچ‌کس نگفت:«کمکت می‌کنم.»او زنی بود کهنه شکست،نه تسلیم شد،اما ترک برداشتدر جاهاییکه هیچ‌کس نمی‌دید.بچه بیدار شد و گریه کرد.زن آرام به سمت گهواره رفت،او را بغل کرد،صورت کوچکش را روی شانه گذاشت،و همان‌جا—در آغوش کوچکی که هنوز چیزی از دنیا نمی‌دانست—چشمان زن شکستند.اشک‌هایش بی‌صدا روی لباس کودک چکیدند؛نه از ضعف،بلکه از وزن سال‌هایی که هرگزبرای کسی تعریف نشده بودند.بچه آرام شد،اما زن نه.زیر لب گفت:«اگه بدونن…اگه فقط بدونن…من چقدر تنها جنگیدم.»گهواره آرام تاب می‌خورد،به ریتم قلبی که هنوزاصرار داشت ادامه بدهد—با تمام رنج‌هایی که زندر خودش دفن کرده بود.و همان‌جا،در گوشه‌ای دور از آینه،لحظه‌ای کوتاه اما روشن شکل گرفت:لحظه‌ای که زن فهمیدهیچ آینه‌ایهیچ‌وقت نمی‌تواندتمام حقیقت یک انسان را نشان دهد. آرزوحیدری زرقانی آرزوحیدری زرقانی Wed, 03 Dec 2025 06:54:06 +0330 https://virgool.io/@m_78362714/%D8%BA%D9%85-%D9%85%D9%86-mrqsth2jnjbr در دل این شب بی‌پایان، وقتی که ذهنم به پیچیدگی‌های زندگی گرفتار است، انگار همه چیز در مقابل من یک دیوار بلند است که نمی‌توانم از آن عبور کنم. جسم و روحم سنگین و خسته‌اند و هر گامی که بر می‌دارم، به سنگی بزرگ برخورد می‌کنم. در این لحظات، فقط سکوت است که مرا احاطه کرده، و گویی هیچ راهی برای پیشرفت وجود ندارد. هر فکر به بن‌بست می‌رسد و هر تصمیمی که می‌گیرم، تنها به درب‌های بسته می‌انجامد. من در این سردرگمی غرق شده‌ام، هیچ نشانه‌ای از خروج در پیش رو نمی‌بینم. آرزوحیدری زرقانی آرزوحیدری زرقانی Sun, 21 Sep 2025 14:51:30 +0330 https://virgool.io/@m_78362714/%D9%86%D8%B2%D8%AF%DB%8C%DA%A9-%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%AF%D9%88%D8%B1-c2h9wqxftu67 نزدیک ترین دوردر هیاهوی بی‌پایانِ روزهاگم می‌شویم…می‌دویمبرای چیزهایی که نمی‌مانند،برای کسانی که نمی‌فهمند.و نمی‌بینیمآن‌ها راکه در سکوتی بی‌ادعاکنار ما نفس می‌کشند،گرم، آرام،بی‌صدا…بی‌نیاز از توجه،اما سزاوارِ تمامِ عشقِ جهان.ما از گوهرها غافل می‌مانیمچشم‌مان به برقِ بی‌جانِ سراب‌هاستو دل‌مان، اسیرِ دل‌مشغولی‌های بی‌ریشه.چه دیر…چه دیر می‌فهمیمکه آن‌چه باید می‌دیدیمهمین نزدیکی بود؛دستی که گرفته نشد،نگاهی که نادیده ماند،و دلی که هر روزبی‌صدادوستمان داشت.دیر که می‌شود،دریغ هم بی‌فایده است. آرزوحیدری زرقانی آرزوحیدری زرقانی Mon, 08 Sep 2025 07:54:11 +0330 https://virgool.io/@m_78362714/%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1-wdyabfbjej8o عنوان: فصل دیگرسال‌ها بر من گذشتند، همچون بادی سرد و رنجور، که شاخه‌ای تنها را به سختی می‌لرزاند در حصارِ غم.عمرم گم شد در عبورِ غبارِ آدم‌ها،آنان که روشنیِ لبخند را به تاریکیِ چاه سپردند.در دلم آرزوی نم‌نمِ باران دارم، / گر بگویم، مرا به بادِ سخره سپارند.اما همین قطره‌های کوچک، کویری در دلم ساخته‌اند، که هر شب در سکوتش فرو می‌روم و ستاره‌ها را تنها در خیال می‌شمارم.به تو پناه آورده‌ام، ای پناهِ بی‌‌پناهان، مرا در آغوش نامرئی‌ات بگیر.تا زخم‌هایم آرام گیرند و به خواب روند، و آنچه سیاه و سنگین در دلم مانده، همچون مهربانی باران، نرم و روان شود.من بر صبر نشسته و بر امید ایستاده‌ام، به روشنایی نگاهت چشم دوخته‌ام.تا قفل‌های بسته بر آرزوهایم را باز کنی، و آنچه نداشته‌ام را، همچون گلی در دستم بگذاری—آنچه سزاوارم، نه کمتر.بگذار ریشه‌های خسته‌ام دوباره به خاک نرم زندگی برسند، بگذار دل خسته‌ام آواز باد و نسیم را دوباره بشنود.و در سکوت شب‌های طولانی، نور تو را در اعماق جانم حس کند، تا دوباره زندگی، با همان لطافت فراموش شده‌اش، در من جاری شود. آرزوحیدری زرقانی آرزوحیدری زرقانی Mon, 08 Sep 2025 07:52:51 +0330 https://virgool.io/@m_78362714/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-mzssnyismkkj زندگی مثل آبی‌ست که در خانه‌ی دل جاری می‌شود؛ هر گوشه‌اش می‌تواند سرچشمه‌ی روزی و برکت باشد. وقتی انسان ابزار درست را به دست بگیرد و تلاش کند، مثل ماهیگیری است که با زحمت و صبر، ماهی‌های فراوان از دل آب بیرون می‌کشد. این تلاش گاهی سخت و سنگین است، اما در پایان به آرزوهای بلند می‌رسد و شیرینی آن را نه تنها خودش، که خانواده‌اش نیز می‌چشند.اما در میان این جریان زنده و روشن، گذشته هم گاهی سر برمی‌آورد؛ با یادها و محبت‌های نیمه‌تمامی که بیرون از زندگی امروز می‌مانند. آنچه در پنهان مانده، نمی‌تواند با روشنایی خانه و حضور عزیزان یکی شود. درست همین‌جاست که معنا آشکار می‌شود: برکت و آرامش در تلاش امروز و در کنار خانواده است، نه در سایه‌های ناتمام گذشته. آرزوحیدری زرقانی آرزوحیدری زرقانی Mon, 01 Sep 2025 07:10:34 +0330 https://virgool.io/@m_78362714/%D8%B2%D9%86-%D9%BE%D9%86%D8%AC%D8%B1%D9%87%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%88%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-jc8h3v3ji4nu نوشته: آرزو حیدری زرقانیپاییز استغروب، نم‌ناک و آرامباران باریدهزمین بوی خیسِ خیال می‌دهد.ساختمان‌هابلند، طویل،سکوت را یک‌به‌یکبر دوش گرفته‌اند،سربه‌راه ایستاده‌انددر امتداد خیابانیکه روبرویشان باز شده است.در دل یکی از این آپارتمان‌هادر دفتر روزنامه‌ای بی‌سر‌و‌صدا،زنیکنار پنجره‌ای بزرگایستادهبا فنجانی نسکافه در دست.خیره‌ستبه خیابان خالی،به رد پای باران،و عبور مردی تنهابا کلاهی بر سر،و پالتویی سیاهکه تا زیر زانوانش می‌رسد.چتری مشکیبر سر گرفتهو گام‌هایشآرام و بی‌شتابدر دل غروب گم می‌شود.زنمرد را آنالیز می‌کندنه با کلمات،با نگاه…با ذهنی که از خستگی پر استاما هنوز خیال رافراموش نکرده.چه تصویر عجیبی…مرد، خیابان،و زنی خستهکه تکیه زده بر پنجره،همه‌چیز آماده‌ استبرای یک نقاشیبر بومِ سکوت. آرزوحیدری زرقانی آرزوحیدری زرقانی Sun, 06 Jul 2025 15:48:41 +0330