https://virgool.io/feed/@m_82034916 نویسنده حال fa 2026-06-18 13:30:40 https://files.virgool.io/upload/users/4016027/avatar/CU0crc.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_82034916 https://virgool.io/@m_82034916/%D8%A7%D8%B2-%D9%87%DB%8C%DA%86-%D8%AA%D8%A7-%D9%87%D9%85%D9%87-%DA%86%DB%8C%D8%B2-mcjxvrsvw23b عنوان: "از هیچ تا همه‌چیز"به قلم:هانیه رحیمیاسمش سینا بود.پسری لاغر با چشم‌هایی که انگار همیشه چیزی رو گم کرده بودن.پدر و مادر نداشت. بچگی‌اش بین چند پرورشگاه چرخید، و تنها چیزی که همیشه داشت، یک دفترچه کهنه بود؛ دفترچه‌ای که باهاش درس می‌خوند، می‌نوشت، و رویا می‌ساخت.هیچ‌کس بهش کار نمی‌داد.بچه‌ی بی‌کس و کاری که نه پارتی داشت، نه پشتوانه.اما یه چیزی توی دلش بود که خاموش نمی‌شد: امید.صبح‌ها توی نانوایی کار می‌کرد، شب‌ها درس می‌خوند.بعضی شب‌ها توی پله‌های دانشگاه می‌خوابید، چون خوابگاه نداشت.اما همون شب‌ها، خودش به خودش می‌گفت:"یه روزی این پله‌ها رو بالا می‌رم… نه به عنوان دانشجو، به عنوان کسی که همه بهش افتخار کنن."سال‌ها گذشت.توی دانشگاه برق قبول شد. بعد، با کار و تلاش بی‌وقفه، یه شرکت کوچیک راه انداخت؛ از زیرزمین خونه‌ دوستش.کم‌کم پروژه گرفت، تیم ساخت، شرکتش رشد کرد، شد یکی از کارآفرین‌های موفق.ولی چیزی که خاصش می‌کرد، فقط موفقیتش نبود.وقتی پولدار شد، نرفت دنبال تجمل.رفت سراغ همون پرورشگاهی که بچگی‌هاش توش بود.رفت و سه تا بچه رو به فرزندی گرفت. بچه‌هایی با همون نگاه‌هایی که خودش یه روزی داشت.وقتی ازش پرسیدن چرا؟فقط گفت:"چون منم یه روزی یه بچه‌ی بی‌پناه بودم… و یه نفر باید دستم رو می‌گرفت. حالا نوبت منه."و حالا، سینا نه فقط یه مدیر موفق بود،بلکه یه پدر…پدری که بدون داشتن پدر، معنی پدری رو به بهترین شکل یاد گرفته بود. هانیه رحیمی هانیه رحیمی Wed, 21 May 2025 14:58:05 +0330 https://virgool.io/@m_82034916/%D8%A2%D9%86-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%87-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D8%AF-w1ne3ywsqdib نام داستان: "آن‌که دیده نمی‌شد"به قلم:هانیه رحیمی در یک خانه‌ی ساده، دو خواهر زندگی می‌کردند: رها و روناک.رها دختر پرانرژی، اجتماعی و موفق خانواده بود. همیشه نمره‌هایش بالا بود، در جمع می‌درخشید، همه دوستش داشتند. مادر و پدرش به او افتخار می‌کردند، دائم می‌گفتند:«رها یه روز کسی می‌شه که همه بهش غبطه می‌خورن.»اما روناک... ساکت بود. آرام، درون‌گرا، عاشق نقاشی و کتاب. نه خیلی درس‌خوان، نه خیلی پر حرف.کسی او را تشویق نمی‌کرد، کسی نگران حالش نبود. گاهی وقت‌ها حتی کسی صدایش را هم نمی‌شنید.سال‌ها گذشت. روناک با بی‌توجهی خانواده بزرگ شد. دلی پر از حرف، ولی لب‌هایی همیشه بسته.کم‌کم گوشه‌گیر شد، و افسردگی سایه‌اش را روی روزهایش انداخت.هیچ‌کس نفهمید که او شب‌ها با گریه می‌خوابد.هیچ‌کس نپرسید: «حالت خوبه؟»تا اینکه یک روز، در کتابخانه‌ای خلوت، دختری به نام نگین به روناک نزدیک شد. با مهربانی، بدون قضاوت. از او پرسید:– نقاشی‌های خودته؟– آره… ولی کسی دوستشون نداره.– اشتباه می‌کنی. اینا رو فقط آدمای خاص می‌فهمن.نگین شد نوری در تاریکی دل روناک. به او یاد داد چطور خودش را باور کند. کمکش کرد در نمایشگاه‌ها شرکت کند، کارهایش را منتشر کند، و آرام‌آرام دوباره به زندگی لبخند بزند.سال‌ها بعد، روناک یزدان‌نیا تبدیل شد به یک نقاش و نویسنده‌ی شناخته‌شده. مصاحبه‌اش از تلویزیون پخش شد. در آن مصاحبه گفت:«من سال‌ها فراموش شده بودم… ولی حالا خودم رو پیدا کردم. چون یک نفر پیدا شد که بهم بگه: تو دیده می‌شی، حتی وقتی کسی بهت نگاه نمی‌کنه.»وقتی خانواده‌اش این صحنه را دیدند، اشک ریختند.مادرش زمزمه کرد:«ما اشتباه کردیم… ما فقط صدای کسی رو شنیدیم که بلندتر حرف می‌زد… غافل از اینکه دل اون یکی، بی‌صدا فریاد می‌زد.»و این داستان، تلنگری‌ست برای تمام پدر و مادرهایی که گمان می‌کنند توجه و عشق باید شرط داشته باشد… هانیه رحیمی هانیه رحیمی Mon, 19 May 2025 04:57:33 +0330 https://virgool.io/@m_82034916/%D9%BE%D8%AF%D8%B1%DB%8C-%DB%8C%D8%B9%D9%86%DB%8C%D8%A8%DB%8C-%D8%B5%D8%AF%D8%A7%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%82%D9%87%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7-rbjvhwvbhztf عنوان: پدری یعنی… بی‌صداترین قهرمان دنیابه قلم :هانیه رحیمیپدر…اسمش ساده است، کوتاه است، ولی سنگینی‌اش را هیچ واژه‌ای نمی‌کشد.او کسی‌ست که درد می‌کشد و لبخند می‌زند، خسته می‌شود و خجالت می‌کشد بگوید.او کسی‌ست که شب‌ها دیر می‌آید، نه از بی‌محبتی، که از زیادیِ مسئولیت.پدر، همان مردی‌ست که کفش‌هایش پُر از گرد راه است و جیب‌هایش پُر از آرزوهای ما.همان دستی که هیچ‌وقت نوازش را کم نکرد، حتی وقتی که خودش نوازش ندید.همان شانه‌ای که ستون شد، تا ما بتوانیم راست بایستیم.ما بزرگ شدیم، قد کشیدیم، راه رفتیم،اما او خم شد… آرام و بی‌صدا،تا سایه‌اش همیشه بالای سرمان بماند.پدر جان…تو فقط نان نیاوردی،تو عزت آوردی، غرور آوردی، ایمان آوردی.و من… همیشه مدیون سکوت مردانه‌ات خواهم ماند.اگه حس دلتو گفتم،خوشحال میشم لایک و نظرتو به من بگی و دنبالم کنی! هانیه رحیمی هانیه رحیمی Sun, 18 May 2025 16:43:00 +0330 https://virgool.io/@m_82034916/%D8%AF%D9%88-%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%DA%A9-%D9%85%D9%82%D8%B5%D8%AF-lkbftvg7e4qg نام داستان: دو راه، یک مقصدبه قلم :هانیه رحیمیسام و سهراب، دو برادر از یک خانواده‌ی ساده بودند، اما با دو نگاه متفاوت به زندگی. سام از همان نوجوانی کتاب به دست بود، عاشق درس و دانشگاه. همیشه می‌گفت: «علم، راه آینده‌ست. با مدرک می‌رم بالا، با دانایی زندگی می‌سازم.»اما سهراب؟ او اهل کار بود، نه کلاس. می‌گفت: «من می‌رم تو دل زندگی، از خاک می‌فهمم دنیا چطوری می‌چرخه. نه پشت نیمکت.»سام وارد دانشگاه شد، سال‌ها درس خواند، مدرک گرفت و در یک شرکت معتبر مشغول شد. در ظاهر موفق بود؛ دفتر شیشه‌ای، لباس رسمی، و حقوق ثابت. ولی چیزی ته دلش همیشه خاموش بود. یک جور خستگی از زندگی بی‌احساس.سهراب زودتر وارد بازار شد. از جوشکاری تا فروشندگی، هر کاری را تجربه کرد. با زحمت، پول جمع کرد و یک کارگاه کوچک راه انداخت. سختی زیاد کشید، اما هر روزش پر از تجربه و حرکت بود.سال‌ها گذشت. سام با تمام تحصیلاتش، روزی به جایی رسید که حس کرد دارد از درون تهی می‌شود. کاری می‌کرد که دوست نداشت، فقط چون "باید" می‌کرد. سهراب هم، با تمام پیشرفت‌هایش، احساس می‌کرد چیزی کم دارد؛ دانشی که بتواند مسیرش را دقیق‌تر و اصولی‌تر بسازد.یک شب بارانی، سام به کارگاه سهراب رفت. دو برادر، بعد از سال‌ها رقابت خاموش، روبه‌روی هم نشستند. سام گفت:«فکر می‌کردم فقط با مدرک می‌شه موفق شد. اما حالا می‌بینم تو، بدون دانشگاه، از من جلو زدی.»سهراب لبخند زد:«و من فکر می‌کردم فقط کار کردن مهمه. ولی حالا می‌فهمم دانایی می‌تونه راهو کوتاه‌تر کنه. شاید اگه کنار هم بودیم، هردومون زودتر به جاهای بهتر می‌رسیدیم.»در همان لحظه، هر دو فهمیدند:موفقیت یک جاده نیست، یک تصمیم است.نه دانشگاه شرط موفقیت است، نه بازار؛بلکه باور، پشتکار، و حرکت در مسیرِ درست خودت.مدتی بعد، تصمیم گرفتند با هم یک مسیر تازه شروع کنند؛ جایی که جوان‌ها، چه اهل درس باشند و چه اهل کار، بتوانند یاد بگیرند، بسازند و بدرخشند.و این‌گونه شد که دو برادر، با دو راه متفاوت، به یک مقصد رسیدند: تغییر دادن زندگی دیگران. هانیه رحیمی هانیه رحیمی Sun, 18 May 2025 16:33:45 +0330 https://virgool.io/@m_82034916/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D9%84-%D8%B3%D9%86%DA%AF-ufo9idksfpqu نام داستان: دانه‌ای در دل سنگبه قلم:هانیه رحیمیدر دل کوهی خاموش و سخت، جایی دور از چشم جهان، دانه‌ای کوچک افتاده بود. جایی میان شکافی باریک، بی‌هیچ نشانی از خاک، نور، یا زندگی. اطرافش همه چیز سرد و بی‌جان بود. نه صدای پرنده‌ای، نه وزش بادی، نه نوری از آسمان.دانه با خودش فکر کرد:«شاید اشتباهی افتاده. شاید باید جای دیگری می‌بودم. اینجا که حتی نمی‌توان نفس کشید…»زمان می‌گذشت. شب‌ها سرد، روزها بی‌حرکت. اما درون دانه، چیزی آرام و قدرتمند زمزمه می‌کرد:«تو اینجایی، چون قرار است جرقه‌ای باشی… حتی در دل تاریکی.»دانه تصمیم گرفت منتظر بماند. دلش را به رؤیا گرم کرد. هر شب، خودش را در ذهن می‌دید که ریشه زده، قد کشیده، و روزی از شکاف سنگ بیرون آمده، در دل آفتاب.یک روز، باران آمد. نه از آن باران‌های سیل‌آسا، فقط یک قطره…همان یک قطره، آرام از صخره عبور کرد، از هزار مسیر تنگ و تاریک، و سرانجام به دانه رسید.و این آغاز بود.دانه شکافت. ریشه‌اش، آهسته اما محکم، راهش را در دل سنگ پیدا کرد.نه آسان بود، نه سریع، اما هر میلی‌متر یک پیروزی بود.نور کم‌کم به شکاف رسید. دانه قد کشید، برگ درآورد، و بالاخره روزی… سر از صخره بیرون آورد.رهگذری خسته، وقتی دید از دل سنگ درختی جوان روییده، ایستاد. نگاهش پر از حیرت و احترام بود.گفت:«این یعنی زندگی. یعنی اگر بخواهی، حتی سنگ هم مانع رشدت نمی‌شود.»سال‌ها بعد، همان درخت پناهگاهی شد برای پرندگان، سایه‌ای برای مسافران، و الهامی برای هر کسی که فکر می‌کرد "نمی‌شود". هانیه رحیمی هانیه رحیمی Sun, 18 May 2025 13:03:21 +0330 https://virgool.io/@m_82034916/%D8%A2%D8%BA%D9%88%D8%B4%DB%8C-%D8%A8%DB%8C-%D8%B5%D8%AF%D8%A7%D8%A7%D9%85%D8%A7-%D8%A7%D9%85%D9%86-bit9yfkpy6jh عشق برای انسان، فقط یه حس لحظه‌ای یا یه رابطه دوطرفه نیست.عشق، یه درک عمیقِ.درکی از بودنِ "دیگری"، فارغ از سود و زیان.عشق یعنی بتونی چشم‌هات رو ببندی، ولی قلبت هنوز ببینه…عشق از دید ما آدما، ترکیبیه از گرما، درد، اشتیاق و ترس.آره… عشق ترس داره.ترس از دست دادن، ترس شنیده نشدن،ولی با همه اینا، باز هم دل می‌دی…چون عشق، اون چیزیه که به زندگی معنی می‌ده،نه حساب بانکی، نه موقعیت اجتماعی… بلکه یه حس بی‌دلیل ولی عمیق.ما آدم‌ها وقتی عاشق می‌شیم، انگار یه لایه دیگه به بودنمون اضافه می‌شه.صبورتر می‌شیم… شنواتر… حتی قوی‌تر.شاید همین باعث می‌شه عشق، بهترین نسخه ما رو بیرون بکشه.عشق یعنی بخوای، ولی وابسته نباشی.یعنی حاضر باشی کسی رو آزاد بذاری،حتی اگه نبودنش درد داشته باشه…چون عشق، کنترل نیست.عشق، آزادیه.عشق یعنی با تمام کم‌وکاستی‌های طرف مقابل،بازم بتونی بهش احترام بذاری… حتی اگه انتخابت نباشه.ما گاهی فکر می‌کنیم عشق فقط به دو نفر مربوطه،ولی عشق توی یه نگاه مادر به بچه‌اشه،توی اشک یه دوست که بغضتو می‌فهمه،یا حتی توی لحظه‌ای که با خودت رو در صلحی…آره… عشق با خودت بودن هم یه جور عشقه.عشق، نجاتت نمی‌ده،ولی وقتی توی چاه افتادی،می‌تونه دستت رو بگیره…و حتی اگه نگیری، کنارت می‌مونه.و شاید در نهایت:عشق یعنی کسی رو داشتن توی قلبت،نه برای اینکه دنیاتو کامل کنه،برای اینکه کامل بودن رو یادت بیاره.اگه با دلت هم صدا بود،خوشحال میشم حست رو برام بنویسی و دنبالم کنی.با مهر، هانیه رحیمی هانیه رحیمی هانیه رحیمی Sat, 17 May 2025 17:25:06 +0330 https://virgool.io/@m_82034916/%D8%A8%D9%84%D9%86%D8%AF-%D8%B4%D9%88%D9%87%D9%86%D9%88%D8%B2-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A7%DB%8C-yirw8cnkldgy بلند شو… هنوز زنده‌ایبه قلم: هانیه رحیمیمن توی زندگی بارها زمین خوردم.خیلی وقتا فکر می‌کردم دیگه آخرشه.فکر می‌کردم اگه پول داشته باشم، دیگه هیچ مشکلی نمی‌مونه…اما فهمیدم بعضی چیزا با پول حل نمی‌شن.وجدان، عشق، احساس، آدم بودن…چیزایی‌ان که باید با دل بهشون رسید، نه با حساب بانکی.هر بار زمین خوردم، یه چیزی از خودم یاد گرفتم.و حالا می‌دونم…همه می‌تونن زمینت بزنن، ولی هیچ‌کس نمی‌تونه جلوی بلند شدنتو بگیره.توی این زندگی یه چیزهایی هست که قانون نداره…نه قانون نوشته، نه قانون نانوشته.فقط به یه چیز بستگی داره: وجدان.این‌که بدونی کی باید ببخشی،کی باید سکوت کنی،و کی باید محکم وایستی.نه چون کسی گفته،چون دلت گفته، وجدانت گفته.بعضی وقتا اون آدمایی که باید کنارمون باشن، نیستن…شاید از دنیا رفتن، شاید دور شدن، شاید هیچ‌وقت نبودن.اما ردشون روی دل و ذهنمون مونده.حرفاشون، نگاهشون، دردهاشون، تجربه‌هاشون…اونا هنوز هم یه جایی با ما هستن،توی تصمیمامون، توی سکوتامون،توی لحظه‌هایی که باید بدون کمک بایستیم.من توی زندگی بارها شکست خوردم.ولی امیدمو از دست ندادم.تا وقتی که اون بالایی هست، داره تلاشامو می‌بینه…و شاید توی دلش می‌گه:"دمت گرم… که با این همه سختی، هنوز وایسادی."من فهمیدم…برای انجام دادنِ یه کار بزرگ، فقط یه چراغِ روشن کافی نیست.باید شناخت داشته باشی،ایمان داشته باشی،و عمل کنی.وقتی می‌خوای راهتو ادامه بدی،نباید از نردبان کسی بالا بری که بهش حسادت کردی…یا با گرفتنِ حقش، خودتو بالا کشیدی.این راه نه تنها دیرتر تموم می‌شه،بلکه تو رو از درون هم خراب می‌کنه.دنیا همین‌جوری به اندازه کافی بی‌عدالتی داره،لازم نیست ما هم یه صفحه‌ی دیگه بهش اضافه کنیم.قبل از شروع، یه چیز خیلی مهمه:مطمئن شو که نردبونتو جای محکمی گذاشتی.نه روی دوشِ یه آدم دیگه، نه روی غرور، نه روی دروغ…بلکه روی صداقت، زحمت، و ایمان به خودت.توی این دنیا هم آدم‌های ثروتمند داریم، هم آدم‌های فقیر…شاید ثروتمند راحت‌تر به بعضی از هدف‌هاش برسه،اما فقیر نباید امیدشو به پول گره بزنه.ما قراره به چیز دیگه‌ای تکیه کنیم:به تجربه‌هامون، به زمین خوردن‌هامون، به بلند شدن‌هامون.قراره امیدمون به دل و ذهن‌مون باشه، نه فقط به جیب‌مون.چون خیلی وقتا، چیزی که یه مشکل رو حل می‌کنه،نه پوله…بلکه قلبته، ذهنتِ بیداره، و وجدانی که هنوز زنده‌ست.گاهی دنیا دستتو نمی‌گیره… فقط یه گوشه وایمیسته تا ببینه تو با دلت، با اشک‌هات، با ایمانت، چطور خودتو بلند می‌کنی.و اون لحظه‌ست که تو، حتی بدون صدا، فریاد می‌زنی:"من هنوز زنده‌ام." هانیه رحیمی هانیه رحیمی Sat, 17 May 2025 16:22:30 +0330