https://virgool.io/feed/@m_86931764 درباره کار و مهلرت هام اینجا خواهم نوشت و گاهی از چیزهای دیگر fa 2026-06-16 19:11:06 https://files.virgool.io/upload/users/4842823/avatar/NdFA3x.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_86931764 https://virgool.io/@m_86931764/%D9%86%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%B4%D8%B9%D8%B1-%D9%86%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87-jd2rmirydiel من عاشق شعرم، از خواندنش لذت می برم، عاشق فلسفه نیز هستم. ولی چند سال قبل من شعر می نوشتم، نه اینکه روزی شروع کرده باشم به آموختن وزن و قافیه و... و اصولی که تا الان هم بلد نیستم. من نشستم و احساسم رو بالا آوردم و آن تهوع های احساسی را شعر ناميدم. زیبا بودند و دردناک! کسی اما درد را نمی دید. همه دنبال این بودند که چرا من از این استعدادم استفاده نمی کنم و اینکه چرا اصلا اشعارم را چاپ نمی کنم. دو سال قبل تمام نوشته هایم رو نابود کردم، هر آنچه من بودم، کلی نوشته فلسفی و کلی شعر که نمی دانستم چگونه گفته شده بودند. من فلسفه باف خوبی هم بودم. چنان با آب و تاب می نوشتم که لقب فیلسوف احساسی رو به من داده بودند. ولی از فلسفه و از آن که انسان بیش تر از آنکه چرخ دنده بچرخد به چیستی چرخ دنده و معنای حرکت فکر کند! متنفر بودم. دنیای من بود! دنیایی که می توانست مرهم رنج ها و دردهایم باشد ولی دیگر دوست نداشتم از این افیون بچشم، درد واقعی و تجربی می خواستم.نمی دانم چرا هنوز عاشق شعرم و همینطور عاشق فلسفه‌! در حالی که سرودن و فلسفه یافتن بیزارم.شاید یادم رفته شعرها بر چه ستون های دردی بنا می شوند و همینطور فلسفه به کار زندگی نمی آید.شاید یادم رفته انسان و زندگی زشت تر از این حرف ها هستند که با لباس احساس و فلسفه بزک شوند. sadegh hosseini sadegh hosseini Fri, 01 May 2026 03:40:08 +0330 https://virgool.io/@m_86931764/%D9%86%D8%A7%DA%AF%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D9%86%D8%A7%DA%AF%D9%87%D8%A7%D9%86-%D9%87%D9%88%D8%B4-%D9%85%D8%B5%D9%86%D9%88%D8%B9%DB%8C-ksvjl3ovskc4 سال های دبیرستان بود که تصمیم گرفتم برنامه‌ نویسی را یاد بگیرم، آن هم c.اصلا ساده نبود در حدی که در گیر و دار کنکور مثل خیلی کارها که رها شده باقی ماند رهایش کردم.زمان انتخاب رشته دانشگاه در کمال تعجب در میان آن همه انتخاب و تنوع رشته اصلا مهندسی کامپیوتر جایی نداشت، نمی دانم چرا!؟رشته ای( حسابداري) را خواندم که در ابتدا نمی فهمیدمش. بعدها که کمی بهتر شدم رفتم سراغ اینکه پذیرش تحصیلی بگیرم. ترم چهار بودم و در این حال نمی دانستم دقیقا از چه مسیری باید به مقصد ( مهاجرت تحصیلی ) رسید. زبان خواندم، برای کنکور ارشد دو تا رشته با تمام توان تلاش کردم و در این حین گفتم نمی خواهم و دفترچه پست کردم. شنیدم برای ارشد مالی در دانشگاه‌ های اروپایی پایتون خیلی مهم است. یادش گرفتم. چیزهایی هم درباره تحلیل داده از میثم مدنی یاد گرفتم در حد چند اسم. چند ماه بعد سرباز شدم و برایم عجیب بود که این سربازی در شهر خودمان چقدر به بطالت گذشت. دو سال بعد در آغاز کرونا من بودم و آدمی که نمی دانست چه می خواهد! عجیب نبود که به عنوان آدمی که محافظه کار است، دنبال سوپاپ اطمینان باشم و آن را در یافتن کاری می دیدم که امنیت شغلی بالایی داشته باشد، آدم تحمل استرس نبودم، آدم اینکه نتوانم به کارفرما چیزی بگویم هم! این جا و این شرکت را انتخاب کردم! شاید هم آن ها من را انتخاب کردند!چون هم آن ها گزینه های دیگر داشتند و هم من.در چند ماه اول آدمی بودم که نمی دانست چه می خواهد. گاهی به خود گفتم که اینجا چه می کنی؟ واقعا کار من نبود.دوستی داشتم که توصیه کرد هوش تجاری یاد بگیرم و این سر آغازی بود بر اینکه شروع کنم به این همه یادگرفتن و ساختن. دوره هایی که دیده شد و پروژه هایی که انجام شد در همان شرکت، با داده های همان شرکت، در کنار آدم هایی که سنگ انداختند و می اندازند. خیلی از نقاط زندگی من در اینجا به هم وصل شدند و من گرچه خسته و ناامید در مسیری هستم که باید باشم. sadegh hosseini sadegh hosseini Wed, 29 Apr 2026 23:00:41 +0330