https://virgool.io/feed/@m_89160068 fa 2026-06-18 09:49:37 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@m_89160068 https://virgool.io/@m_89160068/writing-and-the-roll-back-of-mankind-nc4k6q1i86mm نوشتن مقوله عجیبی است، مخصوصا در این دوره و زمانه. تا همین چند دهه پیش، اگر کسی می‌خواست چیزی بنویسد حتما می‌بایست در تیم تحریریه نشریه‌ای استخدام می‌شد، یا کاغذهای بی‌شماری را به تنهایی سیاه می‌کرد، به امید آن که ناشری از این نوشته‌ها خوشش بیاید و فرصتی برای پول درآوردن از آن‌ها بیابد. یا اگر فرد ثروت‌مندی بود، خود ناشر نوشته‌های خودش می‌شد و چه بسا نشریه‌ای برای خود تأسیس می‌کرد؛ مگر همشهری کین چیزی جز این بود؟ یک شخصیت ثروتمند که حساب بانکی‌اش از معادن طلا تغذیه می‌شد و از قضا خوش‌فکر و قلم هم بود.اما امروز، همین الان به فرض مثال، یک جوانک 22 ساله در ساعتی از نیمه‌شب ناگهان تصمیم می‌گیرد بنویسد و کسی مطلبش را بخواند. و به قول خارجی‌ها Here we go. چه کسی فکرش را می‌کرد که صنعت نوشتن (بله زمانی برای خود صنعت بود مانند هر چیز انحصاری دیگر و هنوز هم با تغییراتی هست) اینگونه ناگهان دستخوش تغییراتی اساسی بشود. که از فرآیندهای استخدام و گذر از ویراستار و دردسرهای چاپ به جایی برسیم که هر کسی با هر میزانی از سواد و آگاهی و البته اغلب بی‌سوادی و ناآگاهی بتواند مطلبی بنویسد و منتشر کند و تازه زیربار ایرادهای ابتدایی نوشته‌اش هم نرود؟ و تازه حالا این هم به گذشته پیوسته. جدیدترین ترند دستاوردهای نوع بشر حالا هوش مصنوعی است که می‌تواند بنویسد. حتما شما هم با ChatGPT و Bard و چندین و چند هوش مصنوعی دیگری که حالا نقل محافل شدند آشنایید. کافی است چند کلمه به این نرم‌افزار بدهید و انشاهای چند صفحه‌ای، اگرچه با غلط‌های نسبتا متعدد محتوایی، تحویل بگیرید. در این زمان است که انتخاب برای خواندن بیش از پیش دشوار می‌شود. زمانی به ازای هر هزار نفر، یک نویسنده وجود داشت. حالا هر نفر خود یک نویسنده است؛ از نوشتن متن‌های بی‌ربط زیر پست‌های اینستاگرام تا متن‌های کوتاه اغلب بی‌سروته در توییتر، و حتی همین مطلب بلند و بی‌هدفی که اکنون مشغول خواندن آنید (راستش را بخواهید واقعا بی‌هدف می‌نویسم پس اگر به دنبال نتیجه‌ای هستید احتمالا بهتر است وقت خود را بیش از این تلف نکنید!).همه این‌ها را گفتم تا به این سوال اصلی برسم: «آیا وضعیت بهتر شده؟» به نظر من نه. اگر راستش را بخواهید فکر می‌کنم نوشتن نباید در دسترس عوام باشد. البته که همه باید شانس نوشتن را داشته باشند. هر کسی باید بتواند ایده خود را مطرح کند. از تفکرات خودش بنویسد و دیگر ایده‌ها و ذهنیت‌ها را به چالش بکشد. اما نه به این شکل. لااقل تا زمانی که فرهنگ درستی برای آن میان اکثریت شکل بگیرد. به نظر من دلیل افزایش سرسام‌آوری حجم کتاب‌ها و مطالب زرد طی دو سه دهه اخیر همین است (ایرانی و خارجی فرقی نمی‌کند؛ این مرض مشترک گریبان‌گیر همه ماست!). هر کسی می‌تواند هر مطلب بی‌سروتهی را بنویسد و تا زمانی که لفظ بیان آن مطابق با میل و مزاج عامه باشد، چاپ مجدد آن و کلیک‌خور بودنش تضمین شده است.به نظرم تنها بخشی از جوامع انسانی که توانستند به خوبی خود را با این تکنولوژی‌ها تطبیق دهند مجله‌ها و نشریه‌های علمی‌اند. هیچ مطلبی در آنان چاپ نمی‌شود مگر آن که به تأیید هیئت سخت‌گیر داوران نشریه برسد و همین ارزش آنان را بالا می‌برد. به همین دلیل است که مطلب من در سایت ویرگول شاید طی یک هفته به حداکثر ده بازدیدکننده برسد اما یک مطلب نه چندان مهم در نیویورکر در یک روز از صد هزار بازدیدکننده عبور می‌کند. و به نظرم این ساختار نوشتن تأثیر بیشتری دارد. این که ده نظر مهم و درست از نظر محتوایی از یک شخص عادی منتشر شود و بازدید بالایی داشته باشد مهم‌تر از صدها کپشن و نوشته‌های بی‌سروته است که فقط دوستانش آن را لایک می‌کنند. پلتفرم آرمانی برای من آن پلتفرمی است که هر کس بتواند هر نوشته مهمی را تا زمانی که از نظر علمی و منطقی درست باشد (برای جلوگیری از ترویج اطلاعات غلط) و توهین مستقیمی به کسی نداشته باشد منتشر کند و مهم‌تر آن که دیگرانی این نوشته را ارج بنهند و بخوانند و نظر بدهند و در نهایت، به این شکل، تبادل ایده‌ها در فضایی سالم شکل بگیرد. چرا تنها در این صورت است که می‌توان به رشد یک جامعه امیدوار بود؛ که با نظرات متفاوت و اغلب متضاد درباره یک موضوع آشنا شویم و پذیرش دیگر ایده‌ها را تمرین کنیم. چیزی که این روزها خیلی به آن نیاز داریم؛ پذیرش یکدیگر. از این که تا پایان این مطلب رو خوندید ممنونم. خوشحال میشم نظر شما رو هم درباره این موضوع بدونم. پس معطل نکن و بنویس واسم :) حمیدرضا حمیدرضا Tue, 28 Feb 2023 02:42:18 +0330 https://virgool.io/@m_89160068/season-one-xle5lkxl5r7d «هرچی دوست داری بنویس.» این چند کلمه به شکلی کنار هم چیده شدند که انگار نوشتن هر چه که دوست داریم و انتشار آن همینقدر راحت و بی‌دردسر است؛ و ای کاش بود و ای کاش جدا از بی‌دردسر بودن، به چشم کسی هم می‌آمد، مخصوصا به چشم آن‌هایی که این نوشتن در نقد آنان است. همانطور که احتمالا با کمی دقت متوجه شدید، این اولین مطلب من در این پلتفرم است. احتمالا آخری هم خواهد بود، شاید هم نه. نمی‌دانم. صرفا چند وقتی بود دلم میخواست دوباره بنویسم و کسی بخواند و نمی‌دانم این حس تا کی با من می‌ماند؛ شاید فقط تا پایان این نوشته، شاید هم چشم به هم زدم و دیدم بیش از چند ده‌تا مطلب در این پلتفرم منتشر کردم. تا چه پیش آید ...دریایی از فکرها و حرف‌های مختلف در سرم موج می‌زند و من بی‌اعتنا به همه آن‌ها همین وضعیتم را تایپ می‌کنم. راستش فکر می‌کنم نوشتن اولین‌ها همیشه همینقدر سخت است؛ احتمالا نوشتن فصل اول یک کتاب داستان بیشترین زمان را از نویسنده می‌گیرد. شاید هم نه، شاید اشتباه فکر می‌کنم. شاید این حرف به نظرم منطقی می‌آید فقط چون می‌خواهم این سختی را برای خودم توجیه کنم. کاری که همیشه می‌کنم، توجیه. برای هر چیز ناگواری. و فکر می‌کنم (دوست دارم فکر کنم) که تنها نیستم؛ که همه ما به دنبال توجیه خود و مشکلات هستیم. حتی در فکر کردن به این رفتار اشتباه هم با این فکر که «بقیه نیز مثل من‌اند»، باز همین اصل موضوع را برای خودم توجیه می‌کنم. راستش را بخواهید فکر می‌کنم بند قبلی تماماً هجو و یاوه‌گویی بود (انگار که بقیه مطلب سراسر پند و اندرز است!) اما حداقل ایده عنوان نوشته‌ام را از آن برداشتم؛ فصل اول. احتمالا درسی در این قضیه نهفته است؛ اما پیدایش نمی‌کنم. بگذریم.حالا که هم مطلبم عنوان دارد و هم به نظر حجم مناسبی، به نظرم زمان مناسبی است تا نوشتن آن را به پایان برم و یاد بگیرم که قبل از نوشتن، تکلیف خودم را مشخص کنم که چه می‌خواهم بنویسم (راستش را بخواهید، تکلیف خیلی چیزها را باید با خودم روشن کنم). البته برای مطلب بعدی فکرهای مشخص‌تری دارم؛ So as they say; "Stay tuned" حمیدرضا حمیدرضا Tue, 07 Feb 2023 14:06:44 +0330