https://virgool.io/feed/@m_90102035 دلنوشته‌های ذهن آشفته‌ی من، تقدیم تو باد... fa 2026-06-16 13:59:06 https://files.virgool.io/upload/users/4051095/avatar/qxhMj2.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_90102035 https://virgool.io/@m_90102035/%D9%87%D9%88%D8%A7%DB%8C-%D8%A2%D8%BA%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%B9%D8%B4%D9%82-tlbmu0ehxf2z هستم،آری،اینجا؛ شاید...در جایی میان خواب و رؤیادر کُنجِ خیابانِ خلوتِ شب،نسیم شبانگاهی،گونه‌هایم را به آرامی نوازش می‌کندو نور مهتاب دستی مهربانانه بر سرم می‌کشد؛گویی به فرزندِ خویش، مهر می‌ورزد.تنها آرامش در من جاری‌ست...فارغ از هیاهوی شهر.مه، شهر را در آغوش گرفتهو شب، به نرمی، خود را گسترش می‌دهد.قطرات شبنم،بر گل‌های کنار خیابان می‌لغزند.بوی حضورش، مثل همیشه،آرامش را در جانم می‌نشاند.اینک اما،لطیف‌تر از بهارو درخشان‌تر از نور،چون شبنمی که بر گلبرگ می‌نشیند،درون قلبم جای گرفته است.کم‌سخن است،اما چشم‌هایش...گفتگویی پنهان دارندو سکوت را معنا می‌کنند.هنگام خستگی،همین حضور خاموش،دلیلِ ماندنم می‌شود.گاهی فکر می‌کنم خیالی‌ست…اما هرچه هست،با او، شب آرام‌تر می‌گذردو دل، روشن‌تر از پیش می‌تپد.گاه،سایه‌ای می‌شوم در برابر نور؛گاه، خاری در کنار گل…اما او،هر بار...با لبخندی مرا می‌خواند،و با گرمای دست‌هایش،آرامشی لطیف را هدیه می‌دهد.با هر نفسش،هوا رنگ عشق می‌گیرد.و من،در هوای آغشته به نفس‌های او،باز عاشق‌تر از قبل می‌شوم. میم.کاف میم.کاف Thu, 29 Jan 2026 06:29:59 +0330 https://virgool.io/@m_90102035/%D8%B0%D9%87%D9%86%D9%90-%D9%85%D9%87-%D8%A2%D9%84%D9%88%D8%AF-fdeu2d9xsiiy خسته ام ... خسته از این دنیای وهم آلودهوا گرگ و میش استهیچ چیز واضح نیستچشم‌ها به خود نیز اعتماد ندارد.این تاریکی دلهره آور استفضا را مه گرفتهو دلم را آشوب پر کرده...نور هم قدم به جلو نمی‌گذاردپشت مه ایستاده استگویی جرأت ورود به سرزمین فراموش شده را نداردآسمانِ بی‌ماه و بی‌ستارهبه خوابی عمیق فرو رفتهصدایی گنگ و خط‌خطی از دور می‌رسدچون قل‌قلِ دلِ مردابیکه سال‌هاست کسی سراغی از او نگرفته...درختان سیاه‌ و خیس ایستاده‌اندو هوا سنگین است...از بوی سیاهِ خفگیسایه‌هایی شبح‌واردر میانِ درختان می‌لغزند.جهان، نفس را در سینه حبس کردهو من... در میان این خفقانِ بی انتهابه دنبال تکه ای از خود می‌گردم...تکه ای که شاید میانِ همین سایه‌ها دفن شده باشد. میم.کاف میم.کاف Thu, 04 Dec 2025 01:59:17 +0330 https://virgool.io/@m_90102035/%DA%86%D8%B1%D8%A7%D8%BA%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%B4%D9%87%D8%B1-irktuzcbdj44 بر بلندای تپه‌ای ایستاده‌ام...خارج از شهر، در خلوتی،بی‌صدای هیاهو،زیر نور ملایمِ ماه،و سکوتِ مطلق؛با افکاری متلاطم چون موج‌هایی طوفان‌زدهبه شهر می‌نگرم...که سایه‌ها چون هیولاهایی گرسنه، جانش را می‌بلعند؛در پیچ‌وخم خیابان‌های تاریکش،نورِ امیدی را می‌جویند،نوری که هر دم در پس پرده‌ای از تاریکی محو می‌شود.باد سرد و بی‌رحم،در کوچه‌های فراموش‌شده وزیدن گرفته،چون دستی ناشناخته،پنجره‌های متروک را به رقص وا می‌دارد...گلی را می‌بینم،سرشار از لطافت،که در سکوتِ تنهایی،امید را فریاد می‌زند.اما اندکی آن‌سوتر...سایه‌ها در جنگی بی‌امان،برای تصاحب آن روزنه امید،در بلعیدن آخرین رایحه‌های مهر و محبت،یکدیگر را می‌درند.در میان کوچه‌های خلوت و فرسوده،روشنایی لرزان،زیر هیاهوی سیاهِ سایه‌ها، لگدمال می‌شود...ظلمت همه‌جا را فرا گرفته،اما چراغی هست؛کم‌نور، اما استوار،چراغی که همچنان، چون فانوسی در شب‌های بی‌پایان،امید را در دل خویش نگاه داشته است.در عمق این شهر خسته و بی‌روح،که پلیدی‌ها از خوبی‌ها پیشی گرفته‌اند،و روزها در هذیان‌های بی‌صدا فرو می‌روند،در گوشه‌ای دنج،دو تن نشسته‌اند؛زیر نور کم‌فروغی،که در برابر وزش باد ناامیدی می‌لرزد،چشمان‌شان عاشقانه در هم گره خورده،بی‌صدا مهر را در سکوتی پر از شور زمزمه می‌کنند...و در دستان یکدیگر،امیدی نیمه‌جان را به آرامی نگاه می‌دارند.در خانه‌ای دورافتاده،شمعی کم‌سو، روشن است،و پیرمردی آرام، زیر لب دعا می‌خواند؛شاید هنوز کسی به فردا ایمان دارد،و تو چه می‌دانی...شاید هنوز نوری در تاریکی کوچه‌های این شهر،خاموش نشده باشد؛نوری که در میان سایه‌ها سرک می‌کشد،و در تلاشی بی‌وقفه برای ماندن و تابیدن است.اما آیا کسی هست که این نور لرزان را،در تاریکی این شهر بیابد؛و او را در آغوش کشد ؟آیا کسی هست که از میان سکوتِ سنگین،و هیاهوی بی‌معنایِ جهان،بیدار شود؟ میم.کاف میم.کاف Sun, 20 Jul 2025 10:26:12 +0330 https://virgool.io/@m_90102035/%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D8%BA%D9%88%D8%B4-%D8%AF%D9%84%D8%AA%D9%86%DA%AF%DB%8C-uvvhsfn6kopp تو رفتی...اما دلتنگی‌ات هنوز اینجاست،مگر من از رفتنت رها شده‌ام؟دلتنگی؛که چون سایه‌ای تاریک،بر شانه‌های شهر افتادهمرا نیز زمین زده است؛بر سینه‌ام نشستهگلویم را می‌فشارد...تا خفه‌ام کندبه زحمت بلند می‌شومو در گوشه‌ای می‌خزم...هجوم افکار، رهایم نمی‌کندذهنم،زیر تازیانه‌ی خاطرات،از هم پاشیده است.جنگی به‌راه می‌افتد،جنگی خونین،میان تو که بودی،و من که مانده‌امو بازنده‌ی آن، منمزخمی و بی‌رمق،با تنی خسته،و استخوان‌هایی درهم‌شکستهبر روی تختی سرد می‌افتمو خود را به خواب می‌سپارماما صدای قدم‌های خاطراتتدر گوشم نجوا می‌کنندو در مقابل چشمانم،رژه می‌روندهیچ صدایی نیست؛جز سکوتِ تنهاییو نوری نیست؛مگر تاریکیِ سایه‌اتدر میان خواب حتی...کابوس‌ها،امانم را بریده‌اندو با تصویر تو بازمی‌گردندو صدای خنده‌ات،چون خوابی آشفتهدر گوشم زنگ می‌زند،پس چرا نرفته‌ای؟من، همچنان گیر کرده‌امدر آغوش دلتنگی...هنوز تمام نشده‌ام. میم.کاف میم.کاف Wed, 02 Jul 2025 23:09:51 +0330 https://virgool.io/@m_90102035/%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D9%84%D8%A8%D9%87-%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-zxecrobwrjmw در شهرِ خیالیِ ذهنمسکوت خانه‌ای دارد در دوردست.با ترس به سویش می‌رومبا لرز قدم در آن می‌گذارم...جز سیاهی رنگی نیست،جز تاریکی چیزی نمی‌بینم.احساسی جز وحشت در من نمی‌رویدو صدایی نیست جز تنهاییکه زمزمه‌وار سایه‌ها را می‌خواند...هراس در رگ‌هایم جاری‌ستراه رهایی کجاست؟فریاد آزادی سر می‌دهماما صدا در گلویم خفه می‌شود.نوری نمی‌بینمتنها دیواری تیره و غم‌زدهکه پشتم را به آن سپرده‌ام.و همچنان در انتظارِ بازآمدنِ صبحِ امیدمتا پنجره‌های قفل‌شدهبا زنجیرهای اسارترنگِ نور و آزادی به خود بگیرندو فریادی از روزنه‌ای روشن برآیدتا سکوت بشکند... میم.کاف میم.کاف Tue, 01 Jul 2025 19:57:15 +0330 https://virgool.io/@m_90102035/%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%DB%8C%DA%A9-%D8%B9%D8%A8%D9%88%D8%B1-tnzgwspjxaki ذهنم پر از خالی‌ست...مانند اتاقی پر از زمزمه‌های خاموش.پر از "نمی‌دانم"ها و علامت سؤال‌هایی که دیوارهای سکوتم را خط خطی کرده اند.خود را در جاده‌ای بی‌انتها می‌بینم—سبز،اما پر از خارهایی در کمین.هر قدم، سوزشی نامرئی؛خارها نه فقط در پاهایم، که در جانم فرو می‌روند.همه‌چیز ساکت است؛نه نسیمی، نه صدایی، دنیا بی‌رنگ شده.افکارم چون پیچک‌هایی درهم‌تنیده‌اند،و راهی به رهایی نمی‌یابند.زیباست، این جاده...آرامش‌بخش حتی.اما در دلش دلهره‌ای پنهان دارد.گاهی برای فرار از این هیاهوی درون، به آغوش عادت‌ها پناه می‌برم…اما ذهن همچنان آشفته است، راه هنوز پیچ‌وخم دارد.چیزی جز جاده نمی‌بینم. نمی‌خواهم که ببینم.چیزی جز تاریکی نیست،و شاید سکوتی که بوی ناامیدی می‌دهد.کورسوی نوری در انتهای مسیر چشمم را می‌گیرد—شاید امید است، شاید عشقی پنهان در تاریکی…در دل سایه‌هایی که روزی رنگ را بلعیده بودند،اکنون روشنایی متولد شده است.نور بی‌آنکه سخنی بگوید حضورش را فریاد می‌زند...به‌سمتش می‌دَوم.تردید میان گام‌هایم می‌لغزد،و سایه‌ها، چشم در چشمم لرزان و مردد—با نگاه من که اراده‌ام را فریاد می‌زند،آرام آرام محو می‌شوند.گویی کسی زمزمه می‌کند، پژواکی که به گذشته تعلق دارد:«برگرد… اینجا درد است… تاریکی‌ست…»اما به عقب نگاه نمی‌کنم.آن‌جا فقط سکوت بود. سکونِ تنهایی.جایی که نفس‌ها خسته می‌شدند.با زخم‌هایی بر پا، با خستگی در تن،با ذهنی پر از تشویش و چشمانی خیس—اما با دلی روشن و قدم‌هایی استوار، ادامه می‌دهم.نور، بال می‌گیرد؛درخشان‌تر، بزرگ‌تر، نزدیک‌تر.در آغوشش می‌گیرم،و با هم، در برِ هم، ترانه‌ای از شوق می‌خوانیم.رویاها جان می‌گیرند،و دنیا دوباره رنگ می‌پوشددوباره روشن‌تر از همیشهو من، در میان این نور، دیگر تنها نیستم...و تو آیا، به آن نور رسیدی؟! میم.کاف میم.کاف Fri, 06 Jun 2025 19:07:37 +0330 https://virgool.io/@m_90102035/%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87-%D9%BE%D8%B3-%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%90-%D8%B0%D9%87%D9%86-rzyxlerworpg خود را در میان سکوت شهری خاموش می‌بینم...هیچ است و هیچ...باد می‌وزد، سرد، بی‌هدف، بی‌روح...افکاری خطور می‌کنند، بی‌وقفه و بی‌صدا،پراکنده، چون برگ‌هاییدر پیچ‌و‌خم خیابان می‌چرخند.خانه‌ها خاموش‌اند،دیوارها، سال‌هاست با لایه‌ای از فراموشی پوشیده،پنجره‌هایی شکسته، درهایی نیمه‌باز،خیابان‌هایی خلوت،که گویی سال‌هاستهیچ نفسی در آن‌ها دمیده نشده...کجایند مردم این شهر؟با خود درون سکوت‌شان فرو رفته‌اند؟ شاید...شاید اینجا، شهر مردگان باشد؟نه صدایی،جز خش‌خش باد...جز سایه‌هایی کهدر نور کم‌رنگ چراغ‌های خیابان کش آمده‌اند—سایه‌هایی که فقط جسم ندارند،اما انگار از یادها، ترس‌ها و ناتمام‌ها ساخته شده‌اند...هر کدام‌شان، روزی شاید کسی بوده...شاید من.هر کسی در گوشه‌ای خزیده...با دستانی لرزاندر اتاقی کوچک، غرق در کار،بی‌خبر از شهری که پشت دیوار می‌لرزد...انگار مهر و امید،در جیب‌های کهنه‌شان جا گذاشته شده...اما ناگهان،حسی غریب زیر پوستم می‌دود،انگار کسی مرا می‌بیند، پیش از آن‌که دیده شود...از میان پنجره‌ی شکسته خانه‌ای تاریک،به من خیره شده، و بی‌صدا نامم را زمزمه می‌کند.سایه‌های بی‌روح را کنار می‌زنم،که همچون تارعنکبوتی از سکوت و غفلت،بر راهم افتاده‌اند.گام‌هایم را استوارتر برمی‌دارم،به سوی آن نگاه ...چشمانش خیره به من است—اما نه، این نگاه را می‌شناسم...خدایِ من، چه می‌بینم؟!این منم؟!با نگاهی فرسوده،از پشت پنجره‌ای در تاریکی و وحشت،و روحی پیر و خسته از جهان،به گام‌های من چشم دوخته است.اگر این منم...پس چه کسی قدم برمی‌دارد؟و اگر هنوز صدایی هست... از کجاست؟شاید باید چراغی بیفروزم—نه برای شهر، که برای خودم.کلیدی زنگ‌زده،بر درِ شکسته‌ی خانه آویخته‌ است...در سکوت مطلق و تاریکی،آرام می‌گوید:«وارد شو...»در این شهر غریب چه می‌کنم؟شاید این شهر آیینه‌ای است، بازتابی از من...و شاید...تنها صدایی که مانده،سکوت خود من است. میم.کاف میم.کاف Thu, 05 Jun 2025 14:36:39 +0330