https://virgool.io/feed/@m_90224757 fa 2026-06-16 06:06:14 https://files.virgool.io/upload/users/4854405/avatar/dPo71D.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_90224757 https://virgool.io/@m_90224757/%D9%88%D8%A7-%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D9%87-hc5ltqd3uq5e من همیشه فکر می‌کردم هرچی رو که دوست بدارم حتما وابسته‌ش میشم و از اون‌جایی‌که از وابسته‌شدن به شدت می‌ترسیدم تمام سعی‌ام رو به کار می‌گرفتم که مبادا دلم بلرزه. دلیل ترسیدنم از وابستگی برمی‌گرده به آدم‌هایی که اطرافم دیده بودم و بدون این‌که معنی و ریشه‌ی وابستگی رو کاویده باشم شکل و صورت و تاثیر مخربش تو زندگی تک‌تک اون آدما، شده بود معیار من برای موضع‌گیری در مورد وابستگی و سدّی در برابر فهم دقیق اون. من روابط زیادی رو به همین خاطر شروع نکردم و روابط غلط زیادی رو با نیت وابسته‌نشدن ساختم و پیش بردم. حتی اون‌قدر نسبت به این مقوله حساس بودم که دیگه برام فرقی نمی‌کرد طرف مقابلم آدم باشه یا کار یا یک شیء. وابستگی شده بود بختکی که هرجا می‌رفتم قبل از من اون‌جا حضور داشت. هرقدر زمان می‌گذشت بیشتر نقشش تعیین‌کننده می‌شد تو زندگیم. تا به جایی رسیدم که دیگه مفهوم "دوست‌داشتن" و "علاقه‌مندی" برای من زیر سوال رفت. از اون به بعد هرچی دنبال این مفاهیم می‌گشتم در خودم، کمتر دستم به جایی بند می‌شد. "خشکی عاطفی" بلایی بود که بر من نازل شده بود اما خودم بی‌خبر بودم. همین‌قدر که فکر می‌کردم کسی و چیزی رو دوست ندارم همون‌قدر هم مطمئن شده بودم کسی و کاری هم من رو دوست نداره و یه جورایی خیالم راحت بود؛ دروغ چرا. حتی وقتی کارم به بن‌بست خورده بود گاهی به ذهنم می‌رسید که شاید از من قهر کرده. چون من اصلا اون‌طور که اون من رو همراهی کرده بود دوستش نداشتم و مدام به این‌طرف و اون‌طرف پرتش می‌کردم. بهش حق می‌دادم ازم فاصله بگیره و دیگه نخواد که انجامش بدم. وقتی به گذشته فکر می‌کردم یادم می‌اومد کجاها اون مشتاقانه خودش رو برای من عرضه کرده و من دست رد به سینه‌ش زده بودم. چرا؟ چون می‌ترسیدم وابسته‌ش بشم. آدم‌های اشتباهی رو به زندگیم راه می‌دادم و بعضا نگه می‌داشتم که بود و نبودشون مهم نباشه و دوست‌شون نداشته باشم که حتی یک درصد هم امکان وابستگی وجود نداشته باشه. اما از اون‌جایی که زندگی هیچ‌وقت بدون این‌که راه درست رو بهت نشون بده رهات نمی‌کنه کاری با من کرد کارستون. من گرفتار رابطه‌ای شدم که سالها به دلیل وابستگی شدید نمی‌تونستم ازش بیرون بیام. هر کاری می‌کردم بی‌فایده بود. حتی کارهایی می‌کردم که طرف مقابل بهش بربخوره و بذاره بره. اما بدتر می‌شد و رابطه وارد فاز جدیدی می‌شد. جالبیه قضیه این بود که حداقل از سمت من هیچ علاقه‌ای نبود و طرف مقابل هم ابراز علاقه‌ش قطره‌چکونی بود. من به شدت ازین وضع در عذاب بودم. یه جایی دیگه حاضر بودم اون ابراز علاقه‌ی دل‌قرصی بکنه و من مجبور بشم وارد میدون وابستگی بشم اما اون از من بدتر بود. و این رابطه کاملا درست بود. چون همیشه دو جنس انرژی همسان می‌تونن کنار هم دووم بیارن و به محض تغییر یکی، فورا اون رابطه تموم میشه و دلیلش هرچیزی ممکنه باشه و در واقع اصلا مهم نیست دلیلش چیه. چون ماجرا Game Over شده.اصلا نمی‌فهمیدم منظور این رابطه چیه. از طرفی علاقه‌ای در کار نیست ولی از طرفی هر روز داره عمق این وابستگی بیشتر میشه. حتی فاصله گرفتن و نامعقول رفتار کردن من هم ذره‌ای تاثیر نداشتند. تا این‌که از فرط درد افسردگی و رسیدن به پوچی مفرط تصمیم به قطع کلی و بستن هر راهی برای ادامه‌ی هرچند اندک رابطه گرفتم. البته خودم به تنهایی که از پسِ این جُرثومه برنمی‌اومدم. با کمک گرفتن از متخصص تونستم تا همین‌جا هم بیام وگرنه خودم به تنهایی توانش رو نداشتم. حالا دچار درد خماری شده بودم. خماری ترک وابستگی. باز این درد بهتر از دردِ بودن در رابطه‌ای بی‌سر و ته و نامعلوم بود. حداقل می‌تونستم بپذیرم که بعد از مدتی درد خماری تموم میشه و من از اون اتصال بیمارگونه نجات پیدا می‌کنم. بعد از تحمل سرگردونی فراوون کم‌کم خودم رو تا حدودی پیدا کردم.با بهتر شدن حالم وقت باز شدن فصل جدیدی از پروسه‌ی وابستگی بود که رسیدم به گفته‌ی "یونگ" که جیمز هالیس، یونگین آمریکایی، در کتاب "مرداب روح" به خوبی بیانش کرده:"باید روان‌رنجوری را درک کرد و آن را به عنوان رنج روحی که هنوز به "معنای" خود پی نبرده است ملاحظه نمود."زمانی این جمله یادم افتاد که بعد از مدتی باز خاطرات اون رابطه داشتند آزاردهنده می‌شدند. و حالا این آزار من رو دعوت به یافتن معنایی می‌کرد که انگار آماده‌ی دریافتش شده بودم. باز ذهنیات و باورهای گذشته رو مرور کردم. 💥معنی وابستگی برای من چیه؟💥وابستگی چه ربطی به دوست‌داشتن داره؟💥دوست‌داشتن چطوریه؟ چطور میشه یه چیز یا کسی رو دوست داشت؟ دوست‌داشتن خودم چطوریه؟بعد از سوالات مشابه رادارِ ذهنم شروع به گشتن کرد. بهترین و درست‌ترین کاری که کرد این بود که از خود تجربه‌ی دردناک رابطه استفاده کرد. باز به قول یونگ:"شفای زخم، در خونِ زخم نهفته‌ست."رابطه رو که مرور کردم فهمیدم تمام نیتی که من با اون، رابطه رو پیش می‌بردم از غرور کاذب و طمع من بوده. غروری که میخواستم توسط اون آدم پذیرفتنی باشم تا رهام نکنه در عین‌حال نمی‌خواستم بفهمه من چقدر ضعیفم.و طمعی که میخواستم هرچه بیشتر در اون رابطه بمونم و به اصطلاح مرض وابستگیم رو تغذیه کنم. چون وابستگی من این‌طور میخواست و من نمی‌دونستم.وقتی به بنده‌ی خدا که اون هم قطعا وضع بهتری از من نداره؛ [که اگر داشت در رابطه با من نمی‌موند] آویزون میشم و فکر می‌کنم اون نجات‌دهنده‌ی من از تنهایی و حامی من در برابر خطرات زندگیه چیزی جز حقارت به جا نمی‌مونه.غرور و طمع و حقارت مثلثی شدن که هر روز من رو بیشتر به سقوط روانی و معنایی و روحانی فرو بردند. و حالا وقت اون بود که دانسته‌ها و کنکاش‌های سالهای قبل به کمکم بیان که اومدن و من رو به دنبال معنای این رنج فرستادن که جوابی برای تلنگرهای وقت و بی‌وقتِ اون تجربه‌ی تلخ پیدا کنم. یادم اومد من باوری داشتم که کلی از روابطم رو بر حسب اون می‌چیدم."اگر کسی یا چیزی رو دوست بداری؛ حتما به اون وابسته میشی و دیگه خودت رو از دست میدی و برده‌ی اون آدم یا شیء یا کار میشی و اون موقع نه تنها از خودت رضایت نداری بلکه از حقارتی که روز به روز بیشتر میشه چیزی از وجودت باقی نمی‌مونه و مثل یه مرده‌ی متحرک تا آخر عمر زندگی که نه بیگاری خواهی کرد."مرحله‌ی اول روشن کردن باور اولیه بود👆مرحله‌ی بعد وقتی به رابطه نگاهی انداختم دیدم دقیقا این رابطه باور من رو نقض که نه، منهدم می‌کنه. چون این رابطه وابستگی محض بود اما بدون دوست داشتن. پس تکلیف باور اولیه چی میشه؟ حالا که روی این باور کهنه و فرّار نور تابونده شده خودِ ذهن این جملات رو ردیف کرد:💫اولاً "دوست‌داشتن مساوی با وابستگی نیست". تو میتونی وابسته‌ی کسی باشی که دوستش نداری(همونطور که در رابطه‌ت تجربه‌ش کردی).💫ثانیاً وابستگی محصول خودکم‌بینی، احساس ناتوانی و باور کمبوده و ربطی به دوست‌داشتن نداره.💫ثالثاً تو به کسی وابسته میشی که بهش نیازمند و محتاج باشی. و بهتره بدونی تنها موجودی که لایق نیاز و احتیاج توئه فقط خداونده. تنها وابستگی به اون واجبه ولاغیر.💫رابعاً ازین به بعد به جای این باور که: "دوست داشتن باعث وابستگی میشه" با خودت تکرار کن:"نیاز و احتیاج باعث وابستگی میشه نه دوست‌داشتن".💫خامساً اگر کسی یا کاری رو دوست داری و به هر دلیلی از دستش میدی، نشانه‌ش اینه که تو رو ناراحت و غمگین می‌کنه اما فلج و فرسوده‌ت نمی‌کنه. اما وابستگی وقتی منبع تغذیه‌ش رو از دست میده چنان به مرز جنون می‌بردت که خودکشی عادی‌ترین روش رهایی میشه.💫سادساً همین که پرسیدم دوست‌داشتن چطوریه؟ یاد نوشته‌ی قبلی خودم با عنوان "هر کسی کار خودش؛ بار خودش" افتادم که تو همین صفحه نوشتمش و رفتم دوباره و چندباره خوندمش. یک بار با عنوانِ "کاری" می‌خوندم و یک بار با عنوانِ "کسی".به هر حال من از خودآگاه شروع می‌کنم و اون خودش بلده چطور "ناخودآگاه" رو سر و سامون بده. البته نباید از "ناخودآگاه جمعی" هم غافل شد که اون خودش "مثنوی هفتاد من‌"ه.باز به یاد گفته‌ی یونگ می‌افتم:"ما نه تنها موجوداتی در این زمان و مکان هستیم، بلکه میراث‌دار ساختار روانی اجدادمان نیز هستیم. برای درک فرآیندهای حاکم بر روان، ما نیازمند نگاهی عمیق به درون آن‌ها و نظاره کردنشانیم."باشد که این باورِ "دوست‌داشتن مایه‌ی وابستگیه" که به ظاهر ناچیز اما در باطن پیل‌افکنه در ناخودآگاه من تکونی بخوره و من بتونم واقعی و حقیقی "دوست بدارم". خودم رو و هر آنچه درین جهان آفریده‌ی خالق من و ماست که اون هم تنها با باور حاکمیت مطلق خالق خلاّق امکان‌پذیره.ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایینروم جز به همان ره که توام راه نماییهمه درگاه تو جویم همه از فضل تو پویمهمه توحید تو گویم که به توحید سزاییهمه عزی و جلالی همه علمی و یقینیهمه نوری و سروری همه جودی و جزاییهمه غیبی تو بدانی همه عیبی تو بپوشیهمه بیشی تو بکاهی همه کمی تو فزایینتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگنجینتوان شبه تو گفتن که تو در وهم نیاییتو زن و جفت نداری تو خور و خفت نداریاحد بی زن و جفتی ملک کامرواییبری از خوردن و خفتن بری از شرک و شبیهیبری از صورت و رنگی بری از عیب و خطایینتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگنجینتوان شبه تو گفتن که تو در وهم نیایینبد این خلق و تو بودی نبود خلق و تو باشینه بجنبی نه بگردی نه بکاهی نه فزاییهمه عزی و جلالی همه علمی و یقینیهمه نوری و سروری همه جودی و جزایینتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگنجینتوان شبه تو گفتن که تو در وهم نیایی Sistan Sistan Fri, 05 Jun 2026 19:49:48 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D9%87%D8%B1-%DA%A9%D8%B3%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%90-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%B4-%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%90-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%B4-orldhnkf6z87 میگه: من بهت کار میدم؛ مال میدم؛ یار میدم؛ وَلَد میدم؛ به جات می‌جنگم؛ ازت محافظت و مراقبت می‌کنم؛ برات کمک میفرستم؛ باهات می‌مونم همیشه؛ ...اما تو تنها باید اون کاری رو انجام بدی که دوست داری و باهاش کِیف می‌کنی و حالت رو خوب می‌کنه. همین. چطوره؟ دوست داری؟ فقط دوتا شرط داره. یکی این‌که تنها به من اعتماد کنی و همه‌چی رو بذاری به عهده‌ی من، نه هیچ‌کس دیگه. هیچ‌وقت توی کار من دخالت نکنی و به من ایراد نگیری. یعنی این‌که هیچ‌وقت نگی فلان کار چرا اینجوری انجام شد و نتیجه‌ی بهمان اتفاق چرا اونجوری رقم خورد. می‌تونی؟ می‌تونی کاری به کار من نداشته باشی و بذاری هرجور که صلاح می‌دونم زندگیت رو پیش ببرم؟ هرچی رو می‌خوام بهت بدم و هرچی رو می‌خوام ازت بگیرم؟ به قول حافظ عمل کن!صلاح کار کجا و منِ خراب کجاببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجادوم این‌که می‌تونی کاری به کار خودت هم نداشته باشی؟ یعنی اسیر پیشنهادات و انتقادات و نقشه‌های ریز و درشت نزدیک‌ترین و عزیزترین آدم‌های زندگیت و کسایی که میگن صلاحت رو میخوان(و واقعا دروغ نمیگن اما نمیدونن که صلاح کار رو هیچ‌کس جز خدا نمی‌دونه) نشی و اجازه بدی همون کاری به انجام برسه که سالها به هزار جور تو رو طلب کرده که دستی به سر و روش بِکِشی؟کاری که حالت رو خوب می‌کنه.کاری که اوج و فرودهاش رو هم دوست داری.کاری که شکستش هم چندان توفیری با پیروزیش برات نداره. کاری که قضاوت هر کس و ناکَس راجع بهش، روی تو تاثیر نمیذاره.کاری که حاضری با جون و دل انتقادات افراد مختلف رو بشنوی و از نظرات‌شون برای فهم بیشتر خودت و کارِت استفاده کنی. هرچند که برخی از اون نظرات با سوءنیت گفته بشن. کاری که حتی اگر بدون کمک در هر جای مسیر موندی و احساس کردی کار پیش نمی‌ره ازش ناامید نمی‌شی و ایمان داری که کمک هرجا لازم باشه میرسه. اگر نرسیده حتما خودت درین فقره می‌تونی از عهده‌ی مساله بربیای. کاری که حاضری براش ساعت‌ها تحقیق و تمرین کنی و خسته نشی. تازه بعد از اتمام کار کلی انرژی گرفته باشی و سرحال‌تر از قبل شده باشی.کاری که ازش طلبکار نتیجه‌ی خاصی نباشی و هر نتیجه‌ای ازش به بار اومد رهاش نکنی و معتقد باشی به گفته‌ی بهرام بیضایی در فیلمنامه‌ی روز واقعه که:عشق مَرکَب حرکت است نه مقصد حرکت؛ تا این‌که عشق با تو چه کند!کاری که در هر مرحله‌ای از انجامش بودی با افتخار ازش صحبت کنی.کاری که نه تبلیغش کنی و نه به نام خودت سند بزنی اما توی هر فُرمی که خواستی پُر کنی جلوی گزینه‌ی شغل، اسم اون رو بنویسی.کاری که امضای تو بهش اعتبار بده نه عنوان اون به تو. کاری که از هر جا کم آوردی تقصیر اون نندازی و نخوای اون رو قربونی کنی.کاری که برای رسوندنش به جایی که تو موفقیت می‌دونی به هر دری نزنی و به هر کسی رو نندازی و هر وسیله‌ای توجیه رسیدن به هدفت نشه.کاری که فرسوده‌ت نکنه و هرقدر که انجامش میدی سرحال‌ترت کنه. کاری که براش جون نَکَنی و احساس نَکُنی پیرت کرده. چون کاری که نیشش برات نوش نباشه جز بیگاری و فروختن تن و روانت به بهایی اندک و پوچ چیز دیگه‌ای نیست.کاری که از خاطرات زمین‌خوردن‌هات هم برای دیگران با سربلندی حکایت کنی. کاری که اگر روزی به دلیلی دیگه قادر به انجامش نبودی کسانی رو که اون کار رو انجام میدن تشویق و تحسین کنی و از توفیق‌شون خوشحال بشی.کاری که دلبسته‌ش باشی و وابسته‌ش، نه. کاری که روز به روز بالنده‌ت می‌کنه و تاثیر عمیقی روی بلوغت خصوصا بلوغ روانت داره. کاری که هر تغییری بکنی باز از عمق وجودت صداش رو می‌شنوی. کاری که صبح‌ها به شوقش چشمات رو باز می‌کنی و شب‌ها از فکر طرح‌ها و ایده‌های جدید براش خوابت نمی‌بره. کاری که به عنوان امانتی بهش نگاه می‌کنی که هر لحظه میتونه ازت گرفته بشه و تو اعتراض نکنی. کاری که در هر قدمی که براش برمی‌داری از خالقش مدد بگیری برای ادامه‌ی راه و این‌طور به خودت یادآوری می‌کنی که کار و راه مال تو نیستن که جَوْگیر بشی و خودت رو لابلاش فراموش کنی.کاری که با انجامش بتونی اطرافت رو بهتر ببینی نه این‌که از آدم‌ها و محیط و هرآنچه که در حال وقوعه دورت کنه. کاری که چشمات رو هر روز بازتر کنه و بتونی حکمت صاحبش رو دقیق‌تر ببینی نه این‌که چنان غرقش بشی که اگه دنیا رو آب بُرد تو رو خوابِ غفلت ببره. کاری که هم روانت رو آباد می‌کنه و هم جیبت رو. همون‌که اونقدر برات ارزش داره که اصطلاحا ازش پول دربیاری یا درست‌تر این‌که باهاش ثروت بسازی.کاری که سلامت جسم و روانت رو باهم برات مهیا و حفظ می‌کنه.کاری که علاوه بر خودت نفعش به آدم‌های دیگه هم برسه.کاری که ارزش جدیدی تولید کنه و یا ارزشی قدیمی رو گسترش بده و به روز کنه.کاری که حاضر باشی با تمام وجود هرآنچه در چنته داری به اهلش انتقال بدی تا دِینت رو به کاری که این‌همه سال بهت خدمت کرده این‌طور اَدا کنی.حالا با همه‌ی این طول تفسیر، می‌تونی؟می‌تونی از عهده‌ی دوتا شرط بربیای؟اگر که بله؛ بگو بسم‌الله🫴 Sistan Sistan Sun, 31 May 2026 11:00:09 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D9%86%D8%A7%DA%AF%D9%87%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%87-%D8%A7%DB%8C%F0%9F%AB%A3-dqph6gnq4tac یعنی چه؟!ما همه‌چیز را در درون خود داریم. تنها کار ما این است که موانع دیدن و دریافت آنها را از میان برداریم.مانند میکل‌آنژ که وقتی به تخته‌سنگ نگاه می‌کرد مجسمه‌ را در آن می‌دید. پس به تراشیدن اضافات مجسمه از تخته‌سنگ می‌پرداخت.ما چیزی را به وجود نمی‌آوریم بلکه آن را پدید می‌آوریم؛ پیدا می‌کنیم؛ پدیدار می‌سازیم. در مجموع در معرض دید قرار می‌دهیم. در واقع آن را عرضه می‌کنیم. کلماتِ:اختراع(خَرَع)/ ابداع(بَدَع)/ اکتشاف(کَشَف)/ اقتراح(قَرَح)/ اختراق(خَرَق) ؛ مترادف هستند اما هر کدام با تفاوت‌های جزئی در معنا در جاهای مختلف برای بهتر رساندن پیام جملات استفاده می‌شوند.این کلمات همه بر وزن "اِفتِعال" هستند که این باب در زبان عربی به معنی چیزی‌ست که پدیدار می‌شود.اینها گفته شد تا بدانیم همه‌چیز هست و ما فقط از آن پرده‌برداری می‌کنیم. این پرده‌برداشتن مراسم و مراحلی دارد که آموختنی‌ست. البته که اصل این پدیداری در ذات همه‌ی ما موجود است اما به دلیل باورهایی که در طول رشدمان ما را از اصل وجود و نیروی درون‌مان دور می‌کنند مجبور می‌شویم در بزرگسالی، به قول حافظ؛ "آنچه داریم ز بیگانه تمنا کنیم". سال‌ها دل طلب جام‌جم از ما می‌کردوآنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می‌کرداما این آموزش گاه ناخودآگاه پیش می‌آید و گاه آگاهانه باید به دنبالش بگردیم. در صورت رخداد ناخودآگاه چون روح همیشه راه خود را پیدا می‌کند خلائی در دنیای بیرون رخ می‌نَمایانَد و بعد، خواستن و طلب‌کردن در پی‌اَش می‌آیند. این اشارتی‌ست به آنچه نیاز داریم که توجه ما را به سمت خود می‌کشاند. بیشتر اوقات قبل از این‌که بفهمیم چه می‌خواهیم جهان خواسته‌ی ما را تشخیص می‌دهد و ما را به سمت آن می‌بَرَد. ولی ما اغلب فرار می‌کنیم یا بی‌اعتنا رَدَّش می‌کنیم. چون اعتمادی به جهان نداریم. با روح آن درآمیخته نیستیم. اما جهان دست‌بردار نیست و مدام ما را به چالش‌هایی مبتلا می‌کند تا بالاخره به نیازمان اذعان کنیم و طالبش شویم. حتی درین صورت نیز می‌خواهیم خودمان دست‌به‌کار شویم و به قول معروف،"چرخ را از نو بسازیم". باور نداریم هرآنچه بخواهیم هست. به این دلیل که به قول معروف، "تا نوک بینی‌مان را بیشتر نمی‌بینیم". فکر می‌کنیم جهان همین‌است که دیده‌ایم و می‌بینیم و یا اطرافیان برای‌مان بازگو کرده‌اند. فکر می‌کنیم جهان همین است که ما درک کرده‌ایم. به همین خاطر است که دچار انواع اعتیادها، تعصبات، احساس‌گناه و عذاب‌وجدان، مقایسه‌های رنگ‌به‌رنگ، سلطه‌جویی، قدرت‌طلبی و بسیاری از معضلاتی می‌شویم که بیرون آمدن از آنها نیاز به فروریختن و از نو ساختنِ خود دارد. ما برای روح‌مان موانع می‌تراشیم و برای‌شان اسامی دهن‌پرکن می‌گذاریم و پیش از مرگ لباس عزا به تن می‌کنیم و منتظر ملک‌الموت می‌مانیم و نام این رَویه را "زندگی" می‌گذاریم. برایش مرثیه‌ها می‌سُراییم و روضه‌ها می‌خوانیم و روزه‌ها می‌گیریم. حالا هرقدر به روزتر و روشن‌فکرنماتر بهتر و تاثیرگذارتر. عده‌ای هم مثل خودمان دورمان جمع می‌شوند و تصدیق می‌کنند که آنها هم به همین درد مبتلایند. حال مجلس مهیاست و می‌توانیم مقدمات قصاصِ قبل از جنایت را بچینیم و این‌گونه به استقبال فاجعه می‌رویم. آن‌قدر درین طلب سماجت می‌کنیم تا رخ دهد و خیال‌مان بابت صحت طلب‌مان راحت شود. درین بین به فکر انتخاب گناه‌کار هم هستیم که باید مرتکب جنایت شود و خشم‌مان را برانگیزانَد تا حق داشته باشیم او را به سزای اعمال ننگینش برسانیم. مجرم آماده، قُضات آماده، وکلا دست به سینه و دادگاه رسما برپا می‌شود. می‌دانید برای برقراری شادی و آرامش و عشق و آزادی نیازی به طی این راه پر دست‌انداز نیست؟! فقط کافی‌ست این کارها را نکنیم. همين. چون این خیر است که پیوسته جاری‌ست و شر در سایه‌ی موانع بر سر خیر حاصل می‌شود. درست است که شر وجود خارجی ندارد اما تَبَعاتش بنیان‌کَن هستند و فاجعه‌بار و گاهی غیرقابل بازگشت.فقط کافی‌ست نظاره کردن و صبوری و تأمل را تمرین کنیم. اگر مشکلی پیش آمد یا اتفاقی رخ داد که بابِ میل ما نبود قدری صبوری و مشاهده‌ی آن رخداد و به سرعت دست به کاری نزدن می‌تواند بزرگترین و ارزش‌مندترین عمل ما باشد. این‌که از مقابل جهان کنار برویم و اجازه دهیم کارش را انجام دهد. و باز به قول حافظ؛"ما خود حجاب و مانع خود هستیم و باید از سر راه جهان و روح‌مان کنار برویم".میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیستتو خود حجابِ خودی حافظ از میان برخیزجهان مُحیط است و ما مُحاط. آن کل است و ما جزء. جزئی که کل را در خودش دارد اما باید مرحله به مرحله و ذره ذره به شناخت آن برسد. ناگهان پرده برانداخته‌ای، یعنی چه؟مست از خانه برون تاخته‌ای، یعنی چه؟زلف در دستِ صبا، گوش به فرمان رقیباین چنین با همه درساخته‌ای، یعنی چه؟شاهِ خوبانی و منظورِ گدایان شده‌ایقدرِ این مرتبه نشناخته‌ای، یعنی چه؟نه سرِ زلفِ خود اول تو به دستم دادیبازم از پای درانداخته‌ای، یعنی چه؟سخنت رمزِ دهان گفت و کمر سِرّ‌ِ میانوز میان، تیغ به ما آخته‌ای، یعنی چه؟هر کس از مُهرهٔ مِهر تو به نقشی مشغولعاقبت با همه کج باخته‌ای، یعنی چه؟حافظا در دلِ تنگت چو فرود آمد یارخانه از غیر نپرداخته‌ای، یعنی چه؟ حافظ شیرازی Sistan Sistan Fri, 29 May 2026 21:10:18 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D8%BA%D9%8F%D8%B1-%D9%82%D9%90%D8%B1%D9%90-%D9%82%D9%8F%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%B3%D8%AA-yanuyxrsfqge-yanuyxrsfqge شاید می‌بایست املای "قُربانی" این‌گونه می‌بود: "غُربانی".چون رابطه‌ی تنگاتنگی بین غُر و قُربانی وجود دارد. در واقع اگر "غُربانی" درست بود دقیقا معنی کلمه کامل می‌شد.غُر + بان + ی . یعنی کسی که از غُر نگهداری و پشتیبانی می‌کند. اما حالا که ظاهر کلمه این‌طور نیست به باطن و معنی آن می‌پردازیم.در حقیقت غُرزدن مانند باقیِ ویژگی‌های آدمی هم رویِ روشن دارد و هم تاریک. اما از آنجایی‌که از رویِ تاریکِ این خصوصیت بیشتر استفاده شده این روی بیشتر معرف حضور حَضَرات است.اما رویِ روشن آن مهجور واقع شده و اغلب از آن در مسیر سلامت بهره برده نمی‌شود. بخش روشن زمانی رخ می‌دهد که شخص از چیزی یا کسی برآشفته و دلتنگ و سردرگم است و چون سرِ نخِ ماجرا را گم کرده با غرزدن هر آنچه را در ذهنش هست یا از آن می‌گذرد به زبان می‌آوَرَد. این‌گونه‌است که شخصِ شنونده و یا حتی غرزننده در بین بیان افکار مغشوش و درهم می‌توانند راه‌حل مشکل را پیدا کند. اما این رویِ روشن حد و اندازه‌ای دارد که به محض حل مساله دیگر در کلام و لحن و حتی حالت فیزیکِ( Body Language ) فرد از بین می‌رود.ولی رویِ تاریک آن در دو صورت نگران‌کننده می‌شود. یکی وقتی‌ست که شخص مدام در ذهنش به غرزدن مشغول است که این شیوه در طولانی‌مدت خطرناک است و باعث وسواس فکری و اعتیاد به غرزدن در خفا می‌شود. چون کسی چیزی نمی‌شنود شخص خیال می‌کند امنیت برقرار است و درین کار زیاده‌روی می‌کند. البته این غرِ ذهنی بیشتر زمانی اتفاق می‌افتد که شخص برای بیان سرگردانی‌اش وقت و فردِ امین پیدا نمی‌کند. یا این‌که از بیان آنچه در ذهن دارد شرم دارد و خجالت می‌کشد و یا فکر می‌کند این موضوع چندان اهمیتی ندارد که بیان شود و یا این‌که برای آن راه‌حلی وجود ندارد. پس بیرون ریخته نشود بهتر است تا این‌که با بیان آن هم بی‌اعتبار شود و هم چون برملا شده باری که از دوشش کم نمی‌کند مثل غُل و زنجیری هم تا ابد به دست و پایش آویزان خواهد ماند.اما شِقِّ خطرناک‌تر از غرِ خَفیه، این است که این فعل به سَبْکی در زندگی شخص تبدیل می‌شود. درین صورت بیچارگی از در و دیوار می‌بارد. چون فرد غرغرو همیشه باید برای غرزدن موردی توی دست و بالش داشته باشد. بعد از مدتی دیگر مهم نیست چه مواهبی در زندگی‌اش وجود دارند چون او طالب موهبت نیست. بعضی افراد وقتی شکر نعمت هم می‌کنند چنان با طلبکاری می‌گویند که انگار می‌خواهند خدا را شرمنده کنند. "دیدی تو به من نبخشیدی اما من کریم‌تر و رحیم‌تر از توام. یاد بگیر ازین بنده‌ی سراپا تقصیر!"فرد قربانی بعد از مدتی چنان مهارت کسب می‌کند که می‌فهمد با کی و کِی و کجا غُر بزند که خریدار داشته باشد. او مدام در حال جمع کردن زخمی‌هایی از جنس خودش است تا قبیله‌ی قربانی‌ها را هرچه بیشتر گسترش دهند. یکی غر بزند و تعداد زیادی دست و جیغ و هورا به آسمان بروند. حالِ این فضا خیلی بیشتر از زمانی‌ست که او بگوید و شنونده‌اش سعی در رفع مشکل و کمک به بهبود حال او کند. مَسنَد قربانی می‌تواند جایگاه افراد متفاوتی باشد. از هنرمند نامی گرفته که خود را در آثارش مقهور جامعه و مردم قدرنشناس نشان می‌دهد تا فردی بی‌نام و نشانِ از همه‌جا رانده شده که دستش را جلوی هر کسی دراز می‌کند. بدیِ این کرسی این است که هرکه بر آن تکیه زد تکان‌دادنش کار حضرت فیل هم نیست.اما غرغروهای معمولی هم طرفدار کم ندارند. آنها با مظلوم‌نمایی و ناله‌کردن‌های هر روزه و رنگ و لعاب‌دادن به بلاهای مهلکی که در گذشته و حال گریبان‌شان را گرفته‌اند و رهایشان نمی‌کنند ارتباط‌های مختلف می‌سازند. بیشتر آنها نمی‌دانند با این دلسوزْ جمع‌کردن‌ها دارند چه بلایی بر سر خودشان و متعلقان‌شان می‌آورند.آنهایی که ادعای فهم و درک بیشتری دارند غرزدن را با عنوان "اعتراض" به وضع حال و زندگی‌شان به خورد خودشان و بقیه می‌دهند و نشانه‌ی این افراد این است که یا کلا دُم به تله نمی‌دهند و فقط از دور پارس می‌کنند یا آن‌قدر جوگیر و متوهم می‌شوند که تاوان سنگینی بابت حرکات احساسی و انتحاری خود می‌دهند.نشانه‌ی بارز شخص قربانی، عمل‌نکردن در راستای کاری‌ست که نسبت به آن معترض است اما این شخص لزوما آدم بی‌کار و تن‌پروری نیست. کارهای زیادی انجام می‌دهد اما هیچکدام در رفع مشکل اصلی کاربرد ندارند. مثال آن، شخصی‌ست که به همه توصیه می‌کند برای حل مشکل‌شان کمک بگیرند اما خودش نه‌تنها کمک نمی‌گیرد بلکه اگر کسی هم برای کمک پیش‌قدم شود کمکش را به ده‌ها روش رد می‌کند و در آخر هم برای این‌که دیگر کسی مزاحم غرزدن‌هایش نشود می‌گوید: "من همینم"یا"شانس منه".اما اگر کسی بخواهد بازی‌اش را برهم بزند و دیگر مخاطب ناله‌هایش نباشد او شیوه‌ی زَنجَموره‌هایش را تغییر می‌دهد. او در کلامش"خدا" را وجه‌المصالحه قرار می‌دهد اما در عمل به وضوح دیده می‌شود که خدا هیچ جایی در زندگی‌اش ندارد.چون غرزدن‌ها که همه از ترس می‌آیند همچنان پابرجایند و ترس هم که نشانه‌ی شِرک است.همه‌ی این گفته‌ها نفیِ زخم‌های قربانی نیست. صدالبته که او زخم‌خورده اما همان‌طور که قرار نیست هیچ‌کس در زندگی‌اش هرگز زخمی نشود همان‌قدر هم قرار نیست هیچ زخمی بدون مرهم و درمان باقی بمانَد. چون زخم‌ها نه‌تنها بخشی از فرایند رشد که درمان‌شان قسمت بزرگی از بلوغ بشرند.درین مسیر پر فراز و نشیب از تمامی انسان‌های زخم‌برداشته عده‌ای مسند قربانی را برمی‌گزینند و عده‌ای مَسلَک قهرمانی را. برخی در زخم خود خانه می‌سازند و ماندگار می‌شوند و در عفونت آن می‌پوسند. برخی نیز با دَمی بیتوته در معبدِ جراحت‌شان خود را در خون آن تطهیر می‌کنند و مسیر زندگی‌شان را بالغانه ادامه می‌دهند.اگر نگاهی اجمالی به اطراف خود بیندازیم از معاشرین‌مان تا آدم‌های اسم و رسم‌دار معروف، افراد بااستعداد و توانای زیادی را می‌توانیم لیست کنیم که بعد از شکوفایی در مقطعی و یا با داشتن امکاناتی در خور توجه چگونه از هم پاشیدند و یا متوقف شدند و به مرور عقب‌گرد کردند. اگر دقت کرده باشید با هربار رودررویی با این اشخاص دیگر دوست نداریم تا مدتی طولانی با آنها برخورد داشته باشیم. چون بسیار افراد تلخ و سمی و حوصله‌سربری هستند. کلمات‌شان سنگین و تیز و یا آبکی و پُر از آه و ناله و شکایت است. اغلبِ این افراد زیادی وقت دارند و فقط کافی‌ست جایی که راه فرار ندارید گیرتان بیندازند. مثل عنکبوت چنان آرام و با طمانینه به روان‌تان می‌خزند که لازم نیست از سمّ کلام‌شان جان به جان‌آفرین تسلیم کنید بلکه از فشار اجبار محیط و هم‌نشینی با شخصی با این گستره‌ی انرژی منفی خودبخود راضی می‌شوید هرچه زودتر به ملک‌الموت جواب مثبت بدهید تا دیگر با تزریق ذره‌ذره زهر غرها دچار مرگ تدریجی نشوید.بعد از مدتی که این غرغروهای پیشرفته و کاربلد با غرهایشان قِر دادند و تک‌تازی کردند با وجودی‌که دور و برشان با قبیله‌ی لَت و پارها شلوغ است؛ به آدم‌های بسیار تنها و منزوی در درون تبدیل می‌شوند که این تنهایی وقت و بی‌وقت آنها را از درون می‌جود تا تمام شوند. چون غرزدن مثل هر ویژگی دیگری مدام مثل خودش را تولید می‌کند. شخص قربانی فقط از دنیای بیرون طلبکار نیست بلکه از خودش بیش از همه طلب دارد و حسابی در درون مغزش خودش را به رگبار غر و سرزنش می‌بندد. غر هم مثل هر چیز دیگر طمع می‌آورد. هرقدر تکرار شود تولیدش به توان می‌رسد و فرد قربانی هر روز تشنه‌تر و حریص‌تر می‌شود.حتما سراغ دارید افراد موفق واقعی که حال‌شان با شکست و پیروزی خوب است حتی با وجود چالش‌های مختلف نه از کسی طلبی دارند و نه فرصت طمعی. آنها به جای حرف‌زدن عمل می‌کنند و می‌دانند اگر وقت عمل هم نباشد خودِ صبوری هم کم عملی نیست.بیش‌باد قهرمانانی بدین‌گونه🫷🫸 Sistan Sistan Wed, 20 May 2026 00:20:43 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D9%88-%D8%AE%D8%AF%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%86%D8%B2%D8%AF%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D8%B3%D8%AA-wat1sijob8xf من جز خدا به هیچ‌کس اطمینان ندارم؛ علی‌الخصوص خودم!من نمی‌دونم کِی و کجا و به چه دلیل یکی از ترس‌هام بیرون میزنه و ناخودآگاه یه کاری می‌کنم یا یه فکری (تصمیم یا قضاوت) به سرم میزنه.من نمی‌دونم کجا و کِی و کی یهو پیدا میشه و دقیقا دست میذاره رو یه زخم ناسور قدیمی و فشار میده. اون‌قدر که فریادم تا آسمون میره و تا مغز استخونام می‌سوزه.من نمی‌دونم عقایدی که الان پایه و اساس چینش برنامه‌های کوتاه‌مدت و میان‌مدت و بلندمدت زندگی‌م هستند واقعا درست‌اند یا نه. آیا واقعا به نفع من هستن یا نه.من نمی‌دونم اون‌همه خواسته‌هایی که بهشون نرسیدم و برنامه‌هایی که به نتیجه نرسیدند و باخت‌هایی که تجربه کردم واقعا به ضررم بودند یا نه.من نمی‌دونم آیا رتبه‌ای که به دست میارم و موفقیتی که نصیبم میشه و رقابتی که برنده ازش بیرون میام زمینه‌ساز چه فجایع یا مواهبی در آینده‌اند.من نمی‌دونم کاری رو که قولش رو دادم می‌تونم به پایان برسونم اون‌هم درست و قابل‌قبول و طبق رضایت طرف قولم.من نمی‌دونم محبتی که به عزیزانم می‌کنم به نفع‌شونه یا به ضررشون.من نمی‌دونم وقتی به کسی می‌گم دوستش دارم آیا واقعا معنی دوست‌داشتن رو می‌دونم یا نه.من خیلی چیزها رو نمی‌دونم.امااما طبق تمام این نمی‌دونم‌ها پیش میرم و طبق دونستن‌هام زندگی می‌کنم. چون تا لحظه‌ی انجام با توجه به عقل و احساس و فهم اون لحظه عمل می‌کنم. البته اگر کاملا با خودم صادق باشم نتیجه هرچی که شد به نفع منه. چه به ظاهر خوب یا بد باشه؛ فاجعه یا معجزه؛ افتضاح یا عالی.فرقی نمی‌کنه. چون به محض روشن شدن نتیجه میشه مرحله‌ی بعد رو با مشورت و تعمق و تأمل و تفکر مشخص کرد. اما باز هم تضمینی برای کامل بودن و موفق شدن در کار نیست. البته بر حسب تجربه میشه یه پیش‌بینی‌هایی کرد اما من ترجیح میدم با تکیه بر عقل و احساسم در اون لحظه باز هم برای خودم قطعیتی در نظر نگیرم و همه‌چیز رو به اراده‌ی بی‌منتهای خداوند بسپارم و ازش بخوام که خودش من رو راهبری کنه. از اول تا آخر هر کاری. اون بهم بگه با کی مشورت کنم. اون بهم بگه صبر کنم یا دست به کار بشم. اون بهم بگه که چی بگم و چی نگم. اون بهم بگه که تا کجا کار منه و از کجا کار خودشه. من تازه دارم یاد می‌گیرم تا کجا باید من پیش برم و از کجا دست از کار بِکِشم و صبر و نظاره کنم.چون من یه موجود پر از پیچیدگی‌های درونی‌ام که از یک از هزارِ خودم هم خبر ندارم. من حتی اگر به اندازه‌ی نوح هم عمر کنم باز لحظه‌ی بعد و روز بعد یه چیزی برای کشف‌کردن از خودم پیدا میشه. چون من با هر کشف و دونستن و رؤیت هر چیزی از خودم و دنیای اطرافم به همون نسبت به ناشناخته‌های بیشتری وصل میشم. پس هر قدر که بدونم و بتونم، نادانسته و بی‌قدرت‌تر از قبل خواهم شد. این به معنی تلقین منفی و سم‌پراکنی نیست. برعکس. به این معنیه که بیشتر بتونم به انرژی جهان و به حکمت خداوند وصل بشم. بی‌نهایتی که ازش هیچی نمی‌دونم و فقط به قدر توانم می‌تونم خودم رو بهش بسپارم.امیدوارم روزی برسه که ایمان بیارم به مطلق بودن دونستن و تونستن خداوند و بفهمم که قدر و اندازه‌ی من به عمق ارتباطم با اصل و منبع انرژی جهانه که همواره ساری و جاریه. که وقتی زیادی مشغول خودم و اگر و مگرهای خودم بشم خیلی زیاد محروم میشم از این‌همه امکان گسترده‌شدن و عظمت.به قول سعدی:رسد آدمی به جایی که به جز خدا نبیندبنگر که تا چه حد است مکان آدمیت"نگفتمت مرو آنجا که آشنات منمدر این سراب فنا چشمهٔ حیات منموگر به خشم رَوی صدهزار سال ز منبه‌ عاقبت به من آیی که مُنتهات منمنگفتمت که به نقش‌ جهان مشو راضیکه نقش‌بند سراپردهٔ رضات منمنگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهیمرو به خشک که دریای با صَفات منمنگفتمت که چو مرغان به‌ سوی دام مروبیا که قدرت پرواز و پرّ و پات منمنگفتمت که تو را ره‌ زنند و سرد کنندکه آتش و تَبِش و گرمی هوات منمنگفتمت که صفت‌های زشت در تو نهندکه گم کنی که سرِ چشمه صفات منمنگفتمت که مگو کار بنده از چه جهتنظام گیرد؟ خلّاق بی‌جهات منماگر چراغ دلی، دان که راه خانه کجاستوگر خداصفتی، دان که کدخدات منم"**مولانا/ دیوان شمس/ غزل ۱۷۲۵ Sistan Sistan Sat, 16 May 2026 23:20:20 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%DA%AF%D9%81%D8%AA%D9%85-%DA%AF%D9%81%D8%AA%D8%A7-rq4qzijtuqu6-rq4qzijtuqu6 🌟چرا داری این‌قدر گیج میزنی؟ چرا با وجودی‌که خیلی کارا ازت برمیاد ولی دست به کاری نمیزنی؟⭐️چون حس می‌کنم هیچی برام مهم نیست. انگار هیچی تو دنیا ارزش انرژی گذاشتن نداره.🌟پس چرا اینقدر روحیه‌ت داغونه؟ اغلب حوصله نداری؟ همه‌ش اضطراب داری؟ بهت برمیخوره جیره‌خور این و اون باشی؟ اگر چیزی ارزش انرژی گذاشتن نداره پس چرا این‌همه وقته داری برای پیداکردنِ راه‌حل، خودت به در و دیوار میزنی؟ کتاب میخونی؛ کلاس میری؛ درباره‌ش حرف میزنی. چرا؟⭐️شاید این‌جوری میخوام خودم رو آروم کنم و مثلا بگم که یه کاری کرده‌م. نمیدونم. راست میگی من که این‌همه وقته دارم می‌چَرَم پس چرا دُنبه ندارم؟ خب شاید به این دلیله که فقط میخوام الکی سر خودم رو گرم کنم و به کسایی که دارن کمکم می‌کنن بگم من دارم تلاش می‌کنم ولی مثلا شانس نمیارم یا بعدا قراره یه انفجاری رخ بده و کشفم کنن. ببین خودم به این حرفا میخندم چه برسه به دیگران. شانس چیه؟ کشف کدومه؟ من اصلِ کار رو انجام نمیدم.🌟خب اصلِ کار چیه؟⭐️نمیدونم. اگه میدونستم که می‌رفتم سراغش.🌟شاید اون داره سراغت میاد و تو بهش اجازه نمیدی رخ بده. شاید از فشار اونه که این‌قدر در عذابی. اون از خوابت. اون از غذاخوردنت. اون از روابطت. خدایی خسته نشدی این‌قدر لیست حسرت‌هات رو طولانی می‌کنی؟ به خدا فردایی در کار نیست که به قول حافظ شیرازی تو "حواله به تقدیر" می‌کنی هر کاری رو. همه‌ی فرداها همین امروزن به خدا.⭐️چی بگم؟! کاملا باهات موافقم. به نظر تو پس چرا من با همه‌ی این فشارها پیدا نمی‌کنم اون قطعه‌ی گمشده رو؟🌟آخه قطعه‌ای گم نشده. به نظرم فقط تو می‌ترسی اون رو ببینی. نه این‌که از خودش بترسی‌ها، نه. تو از ادامه‌ی اون یا عواقبش ترس داری.⭐️ترس! ترس! من از اینا می‌ترسم؟ خب من از خیلی چیزا می‌ترسم.🌟باشه. توی این خیلی چیزا حتما یه اولویتی وجود داره. کدوم تَرسِت از همه سنگین‌تره؟ آها! بیا این‌جوری بریم جلو. تو از چه آدمایی خوشت میاد؟⭐️از آدمایی که هر کاری دلشون خواسته انجام میدن. خوب و بدش مهم نیست. کسایی که حرفشون رو می‌زنن ولو این‌که به ضررشون تموم بشه. آها! عاشق آدمایی‌ام که یه عقیده‌ای دارن و طبق اون عمل می‌کنن و از عواقب عملشون شونه خالی نمیکنن. هرچند که از اون عواقب خیلی درد بکشن. جالبه برام مهم نیست اون آدم چه عقیده‌ای داره. فقط مهمه برام که خیلی متعهد به مرام و عقیده‌شه. شاید من به این آدم نزدیک نشم و باهاش معاشرت نکنم اما از دور ستایشش می‌کنم. چون آدمی که اصول داره و البته طبق اصولش زندگی می‌کنه خیلی جذاب و قابل اعتماده. آدم تکلیفش با اون آدم روشنه. هرقدر هم که اصول و عقایدش رو قبول نداشته باشم اما بهش احترام میذارم. چون آدمی که طبق اصول و ارزش‌هاش زندگی می‌کنه فرصت نصیحت کردن و ایراد گرفتن از دیگران رو نداره. مدام در حال سخنرانی و تبلیغ عقایدش نیست. این‌قدر سرش به کار خودشه و مشغول انجام وظایفشه که آدم کِیف می‌کنه بشینه و نگاش کنه. من شاید مُقلّد اصولش نشم ولی حتما مُرَوِّجِ عملکردش میشم. به نظرم این‌جور آدما شاید یه سری چیزا رو از دست بدن اما با اون چیزایی که دارن اونقدر حال می‌کنن که دیگه نیازی به تجربه‌های دیگه ندارن.🌟شاید تو می‌ترسی با انجام یه سری کارها و مشخص شدن خط و ربط زندگیت یه سری چیزها رو از دست بدی؟⭐️آره. اینم هست. چون یه مدتی خیلی این موضوع ذهنم رو می‌خورد.🌟عزیز من! نمیشه که تو هم بچه بزایی و هم نزایی. هم مجرد باشی هم متاهل. بالاخره یکیش رو می‌تونی باشی و داشته باشی. نکنه ازین که میخوای همه‌چیز رو در آنِ واحد داشته باشی به این دلیله که میخوای همیشه قوی باشی و هر ورقی رو شد تو بتونی اون رو بِبُرّی؟ نکنه از نشون دادن ضعف می‌ترسی که دستت رو، رو نمی‌کنی؟⭐️شاید. آره فکر کنم.🌟خب حالا ببینیم از کیا بدت میاد؟ چه آدمایی رو می‌بینی میرن رو اعصابت؟⭐️آدمایی که متعصب‌اند. اما باز اونا بهتر از آدمایی‌اند که ابن‌الوقت‌اند. متعصبین واضح عمل می‌کنن و تکلیفت باهاشون روشنه که چطور باهاشون رفتار کنی اما آدم‌هایی که به شدت پنهان‌کاری دارن و به قولی همیشه حفظ ظاهر می‌کنن برای رابطه‌ی طولانی‌مدت خطرناک‌اند. میدونم از ترس‌شونه و آدمای بدی نیستن اما قابل‌اعتماد هم نیستن. آدمایی که یا بیشتر اوقات مهربونن و لبخند میزنن یا اکثر اوقات جدی و بدون واکنش عمل می‌کنن. بی‌حس و بی‌حالتن. احساس می‌کنم زندگی در اونها متوقف شده. مگه میشه خلق آدمی‌زاد همیشه ثابت باشه؟! البته این رو هم بگم. یه زمانی من این شیوه رو می‌پرستیدم. آدمایی که این‌طور بودن برام متکی به نفس، قوی و باهوش جلوه می‌کردن که خودم هم تمام انرژیم رو به کار گرفتم که همچین آدمی بشم.🌟که به خواسته‌ات رسیدی.⭐️بله متأسفانه🌟به نظرت غیر از ظاهر موجه، دلیل دیگه‌ای یا ترس دیگه‌ای دارن؟⭐️ترسِ دیگه؟ الان چیزی تو ذهنم نیست. یه‌کم واضح‌تر و جزئی‌ترش می‌کنی؟🌟چرا می‌خوای خودت رو نسبت به ابراز علایقت، احساساتت و عقایدت بی‌تفاوت نشون بدی؟ یا به قولی سرد و صورت‌سنگی خودت رو نشون بدی؟ شاید میخوای مرموز و پیچیده و جذاب جلوه کنی؟⭐️دروغ چرا؟ یه موقعی به این موارد هم فکر می‌کردم و میخواستم کسی از درونیاتم باخبر نشه تا هروقت هرجور که دوست داشتم شرایط رو به نفع خودم پیش ببرم. اما دلیل مهم‌ترش فکر می‌کنم این بود که نمی‌خواستم کسی با دونستن نظرات و احساساتم از اونها به عنوان نقطه‌ضعف من سوءاستفاده کنه.🌟حالا اگر کسی این‌کار رو می‌کرد چی میشد؟ خب به نسبت شرایط باهاش برخورد می‌کنی. این‌جوری که خودت رو نابود کردی این‌همه سال. به همین خاطره که احساس بلاتکلیفی داره خفه‌ت می‌کنه. یه دفعه میزنی به پرخوری. یه دفعه به رابطه‌ی افتضاح. یه دفعه به ولخرجی. یه دفعه به پرحرفی. یه دفعه به وابستگی. یه دفعه به سرویس دادن‌های افراطی. خب لامصب اصل ماجرا رو زندگی کن. بذار آدما سرِ کارت بذارن. بذار یه عده مسخره‌ت کنن یا دستت بندازن. بذار به قول خودت ازت آتو بگیرن و ازت سوءاستفاده کنن. این‌جوری حساب و کتابت رو با دنیای اطرافت مشخص می‌کنی. شاید که نه، حتما راه تازه‌ای پیدا می‌کنی که هم بتونی خودت رو ابراز کنی و هم از خودت مراقبت کنی. تو باید یاد بگیری چطور خودت رو زندگی کنی وگرنه حس "زندگی نکردن" به "زنده نبودن" تبدیل میشه و کار دست خودت و بقیه میدی. اینم میدونی که دنیا برای هرچیزی یه ظرفیت معلوم کرده؟ از اون‌که فراتر بری خودبخود منفجر و منهدم میشه. چه بخوای چه نخوای. چه منتظرش باشی چه نباشی. چه آماده باشی چه نباشی. البته با این‌همه انباشت نمی‌تونی آماده باشی و جلوی فوران انرژی اختفای خودت رو بگیری. چون جهان به اندازه‌ی کافی بهت وقت داده تا به خودت بیای و دست ازین گم و گور شدن برداری. به خدا نمی‌ارزه که یه عمر اون‌قدر همه‌چی رو پنهون کنی که واقعا مثل همون پرندهه، اُسکُل بشی که میره یه چیزی رو یه جا قایم می‌کنه بعد خودش هم یادش میره کجا پنهون کرده. الان واقعا مثل کسی شدی که داره دنبال زیر بغل مار یا قاتل بروسلی می‌گرده. همه‌ی اینا رو میگم که بلکه بهت بربخوره و مُخِت یه تکونی بخوره و برگرده سرِ جاش.اگر به خودت رحم نمی‌کنی به من رحم کن. بذار حس زنده‌بودن رو تجربه کنم. خوش بگذرونم[که هنوز معنیش رو نمیدونم]؛ بجنگم[بر سر اصول و ارزش‌هام بایستم تا احساس کنم دارم برای خودم کاری می‌کنم]؛ دوری کنم[جرأت پیدا کنم از دست بدم]؛ نزدیک بشم[جرأت پیدا کنم زخم بخورم و ترمیم کنم]؛ اشتباه کنم[که وقتی اشتباه نمی‌کنم دارم بزرگترین اشتباه رو مرتکب میشم]؛ خلاصه زیر و رو بشم[تا از دنیا توسری و تودهنی نخورم].⭐️من قول میدم با تمام وجود تلاش کنم. به خاطر هردومون. مایی که در یک وجود با همیم و انصاف نیست که من بیشتر از این تو رو محروم کنم از زندگی. ممنونم ندای درون عزیزم که در من و با من همیشه بودی و هستی. و ببخش من رو که خیلی وقتا به حرفات گوش ندادم و سرِ تردیدها و ترس‌هام بارها سرت رو به دیوار کوبیدم. ولی تو باز هم کنارم موندی چون تو سراسر عشقی و بی‌نهایت آگاه. خداروشکر که ما رو باهم و درهم آفرید. شکر این نعمت از اوجَب واجباته."ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارندتا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوریهمه از بهر تو سرگشته و فرمان‌بردارشرط انصاف نباشد که تو فرمان نبری"**دیباچه گلستان سعدی Sistan Sistan Sat, 16 May 2026 11:00:27 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C-sywrvdroqjk7 ❣️بیشترِ ما شاکی هستیم که چرا به موفقیت نمی‌رسیم یا چرا به حق‌مان نمی‌رسیم یا چرا به اهدافمان نمی‌رسیم یا چرا هر آنچه می‌خواهیم عکس آن اتفاق می‌افتد یا هزار چرای ازین‌دست...درین مواقع می‌توان این پرسش را مطرح کرد که آیا ما واقعا می‌دانیم "چه می‌خواهیم"؟ شاید فقط می‌دانیم که "چه نمی‌خواهیم"! باز همین هم بهتر از هیچ است. اما اگر به همین اکتفا کنیم و این دانستن ما را به یافتنِ خواسته‌هامان نرسانَد مساله آن‌قدر درهم می‌پیچد که خودمان را هم گم خواهیم کرد!وقتی ناخواسته‌هامان از خواسته‌هامان روشن‌ترند طبیعی‌ست که ترس بیشتر در وجودمان جولان می‌دهد تا امید و ایمان.احساسِ "نداشتن" مانند غُدّه‌ای بدخیم سوایِ این‌که هر روز بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود؛ در تمام ذهن و وجود آدمی هم ریشه می‌دوانَد. که اگر به موقع به دادش نرسیم در صورت معدوم کردن غُدّه؛ به سختی و مشقت می‌توان ریشه‌ی آن را خشکاند. پس زودتر از تیغ جراحی باید به سراغ اقدام عاجل رفت. درست‌ترین عمل در برابر فکر و احساسِ "نداشتنِ"چیزی این است که آن "چیز" و لزوم "داشتن" را مشخص و معین کنیم. وگرنه جدایِ بار و انرژی کلمات که توان سردرگمی و پریشانی و ناامیدی زیادی را دارند تکرار و اصرار بر نداشتن و احساس حاصل از آن صدها برابر تاثیر و طَبَعاتش وخیم‌تر و جانکاه‌تر است. اما همین‌که سوژه‌ی داشتن و لزومش هویدا شد عاقلانه‌ترین کار این است که فقط به آن چیز و "چرایی" دست‌یابی به آن و نه چگونگی[که این مورد فقط در سیطره‌ی علم عالِم کون و مکان است] ؛ اندیشید نه این‌که: چرا تا به حال نبوده؛ چه کسی مقصر بوده؛ چطور انتقام این نداشتن را باید گرفت؛ چه کنیم که گناهکاران این‌چنینی هم طعم نداشتن را بچشند؛ مهم‌تر از بقیه که می‌خواهیم عاملین این نداشتن درس عبرتی شوند برای فاعلین احتمالی در آینده و یک عالمه فکرهای انحرافی و بی‌فایده که جز تلف‌کردن عمر و انرژی بهای دیگری ندارند.قدم مهم بعدی "احساسِ داشتن" است که سخت‌تر از قدم قبلی‌ست. احساس به چیزی که نداشتیم و آن را نمی‌شناسیم. اگر به اجبار بخواهیم داشتن را احساس کنیم به احتمال ۹۰ درصد نمی‌توانیم و اگر در آن ۱۰ درصد بتوانیم چنین احساسی را طرح‌ریزی کنیم در اکثر مواقع یا دچار توهم می‌شویم و همین‌هایی را هم که واقعا داریم از دست می‌دهیم یا این‌که خسته می‌شویم و به بهانه‌ی نرسیدن به نتیجه‌ی دلخواه برای همیشه کنارش می‌گذاریم و هرجا هم که صحبت از آن شود با شدت و حِدّت ثابت می‌کنیم که همه‌ی این اراجیف مَلعَبه‌ای بیش نیستند در دست یک سری مفت‌خور و سوءاستفاده‌گر و شکم‌سیر که با این لاطائلات سر خودشان را گرم و جیب‌شان را پر و دل ما را الکی‌ خوش می‌کنند. اما ورود به مرحله‌ی سوم که ساده می‌نَماید و آسانْ نه؛ برای عده‌ی انگشت‌شماری اتفاق می‌افتد. چون قسمت دوم را تاب آورده‌اند. نه این‌که حتی باور کرده باشند اما نگذاشتند ناامیدی از نرسیدن به مقصود، سد راهشان شود. به مسیر اعتماد کردند و پیش رفتند به امید این‌که این اعتماد به اعتقاد و آن نیز به ایمان تبدیل شود‌. که اگر بشود چه می‌شود!!! از جنس ایمانی که کشتی بر قله‌ی کوه می‌سازد؛ تیغ بر شاهرگ جگرگوشه می‌گذارد؛ آتش برایش گلستان می‌شود؛ دریا در برابرش شکافته می‌شود؛ در گهواره به سخن درمی‌آید و سرآخر به تسلیم محض در برابر قدرتِ تمام‌عیارِ عالم نائل می‌آید. این ایمان؛ از اعترافات ساده‌‌ی اذهانِ سراسر تسلیم برمی‌آید. اعتراف و اذعان به داشتنِ "هرچیزی" که "در حال حاضر"،"هست"! همیندر ظاهر آن‌قدر سهل و ممتنع به نظر می‌آید که شاید حتی تمسخرآمیز جلوه کند. شاید این سوال پیش بیاید که: "خب! که چی! این‌که هست؛ هست. من آن‌چیز را که ندارم می‌خواهم. این‌ها چه ربطی به هم دارند؟"تنها ارتباط و مهمترین رمز این راز همین اظهار به داشتن هر چیزی که داریم و ایجاد احساسِ داشتن و لذت از داشتنش است. مهم نیست این احساس از کجا نشأت می‌گیرد یا سببش چیست؛ مهم پر شدن وجود ما از حس دارایی‌ست. این حس آرامشی عمیق را در وجود ما حاکم می‌کند. حس آرامش، تسلیم را قوت می‌بخشد و تسلیم راهِ دریافت هر نعمتی را هموار می‌کند. حتی نعماتی که اصلا هیچ‌وقت از ذهن‌مان هم نگذشته‌اند. درجات و انواع و قدر و اندازه‌ی این پیش‌کش‌های جهان بستگی مستقیم با باور به این موضوع دارد که در اطراف ما همه‌چیز به وفور "هست".باور از جنسِ "بودن" نه "شدن".باور به این‌که آن‌قدر تنوع و تکثر در موجودیِ جهان هست که حتی در تصور مُتِخَیّلان و مدعیان این عرصه نیز نمی‌گنجد. فقط آنانی می‌توانند ببینندشان که نَدید ایمان‌شان را بنا می‌کنند. آنانی که به سادگی بازی می‌کنند؛ با ریتم لحظات می‌رقصند؛ از کاغذی دُرنا می‌سازند و با نخی به آسمان می‌فرستند؛ و آنانی که همه را در هیچ می‌بینند.آنانی که باور دارند هر آنچه را درین کره‌ی خاکی نیاز داشته باشند روح‌شان از آن آگاه است و به محض کنار رفتن حجاب مَنیّت و خواستن‌های جور واجور و هموار بودن طریق تسلیم خودبخود زندگی‌شان پر از نعماتی می‌شود که باعث گستردگی شعاع درکِ حقیقی‌شان از جهان و خودشان می‌شود و دیگر نیازی ندارند خود را برای خواستن یا دفع چیزی به زحمت بیاندازند.درست است؛ معقول به نظر نمی‌رسد این طریق. چون قابل پیش‌بینی نیست و تضمین و دست‌خطی برای اطمینان ندارد. نام این مسیر را، "شکرگزاری" نیز می‌نامند❣️چشم دل باز کن که جان بینیآن‌چه نادیدنی‌ست آن بینیگر به اقلیم عشق روی آریهمه آفاق گل‌سِتان بینیبر همه اهل آن زمین به مرادگردش دور آسمان بینیآنچه بینی ، دلت همان خواهدوآنچه خواهد دلت ، همان بینیدل هر ذره را که بشکافیآفتابیش در میان بینیهر چه داری اگر به عشق دهیکافرم گر جُویِ زیان بینیجان گدازی اگر به آتش عشقعشق را کیمیای جان بینیاز مضیق جهات درگذریوسعت ملک لامکان بینیآنچه نشنیده گوش ، آن شنویوآنچه نادیده چشم ، آن بینیتا به جایی رساندت که یکیاز جهان و جهانیان بینیبا یکی عشق ورز از دل و جانتا به عین‌الیقین ، عیان بینیکه یکی هست و هیچ نیست جز اووحده لا اله الا هو **سید احمد حسینی اصفهانی متخلص به هاتف، از شعرا و ادیبان نامی ایران در دوره‌ی افشاریه و زندیه(قرن دوازدهم) و از پیشگامان سبک بازگشت ادبی‌ست Sistan Sistan Wed, 13 May 2026 00:58:17 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D9%86-%DB%8C%D8%A7-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D8%A8%DB%8C%D9%86-kdws34zf2lp9 ❣️من دوستی دارم که خیلی دختر مهربونیه و به من محبت زیادی داره. دوستان مشترک‌مون هم اون رو به مهربونی و حتی سخاوت می‌شناسن که من هم باهاشون موافقم. اما من حس خوبی به این مهربونی‌هاش ندارم. نمی‌گم وقتی اظهار دلتنگی و دوست‌داشتن می‌کنه دروغ می‌گه اما حس کلی رفتارهاش و گفته‌هاش به دلم نمی‌شینه. اوایل رابطه‌مون فکر می‌کردم دارم بهش حسودی می‌کنم یا می‌خوام یه عیبی ازش دربیارم و خودم رو برتر از اون ببینم. چون حس می‌کردم اونقدری که اون مورد توجه بقیه هست و می‌تونه باهاشون ارتباط برقرار کنه من بلد نیستم و من به این دلیل دوستان خیلی زیادی ندارم. چون نمی‌تونم مثل اون نرم و پرحجم محبت کنم. چه در کلام چه در رفتار. اونقدر این حس ناخوشایند نسبت به دوستم زیاد شد که بالاخره مجبور شدم بشینم ریشه‌ش رو پیدا کنم و خودم رو خلاص. بگذریم که اولین چیزی که در این‌جور موارد به ذهنم میرسه اینه که "طرف رو بذار کنار! ما به درد هم نمی‌خوریم"؛ اما این‌بار با خودم گفتم این‌طور نمیشه که با هر کسی به چالش می‌خوری سریع شمشیر بِکشی و رابطه رو قطع کنی. ببین اصل ماجرا چیه.ماجرای حسادت این‌جور برام حل شد که خب ما دوتا دو روحیه‌ی کاملا متفاوت داریم. طرز محبت‌کردن‌هامون با هم فرق داره. من خیلی با بدن و ظاهر کارهام نمی‌تونم محبتم رو نشون بدم[کما این‌که سالهای سال من خودم رو مجبور به اون‌جور محبت‌کردن کرده بودم و جز حس خستگی و کار اضافی برام نمونده بود] و کلا من به لحاظ تایپ شخصیتی با اون متفاوتم.بعد از حل این موضوع همچنان اون حس ناخوشایند نسبت به این دختر در من فروکش نمی‌کرد و هر روز بیشتر هم می‌شد. فهمیدم آب داره از جای دیگه‌ای به کوزه میره و این مساله منشأ دیگه‌ای داره.یه روز تعارف رو با خودم کنار گذاشتم و به خودم گفتم که بدون عذاب وجدان از عنوان حِسّت، هرچی در لحظه میگه همون رو روی کاغذ بنویس. چون من طبق معمول داشتم از عنوان حسم فرار می‌کردم. فکر می‌کردم اگر بگم که به نظرم فلانی دختر آویزونیه، در حق محبت‌ها و حمایت‌هایی که کرده؛ اجحاف کردم و حس بدی نسبت به خودم پیدا می‌کنم. مثل قدرنشناسی و بی‌چشم و رویی و ازین قبیل صفات. اما چاره‌ای جز رو کردن برگه‌ی اصلی نبود. بله من حس می‌کردم که اون آدم آویزون و آینده‌نگریه که به دلایلی که بخشی رو می‌دونستم و بخشی رو نه؛ من رو هم مثل خیلی از دوستای دیگه‌ش می‌خواد برای روز مبادا نگه داره تا بتونه کمک‌هایی رو که میخواد بگیره. حس بد من به خاطر احساس ذخیره‌بودنم بود و این‌که انگار من با یه ماکت طرف بودم نه یه آدم واقعی. با وجودی که این آدم از مشکلات و معضلات زندگیش برام کم نگفته بود اما همیشه یه حس پنهان‌کاری ازش می‌گرفتم. پنهان‌کاری، وابستگی، استفاده‌ی ابزاری و تلاش جانکاه و بی‌وقفه برای تاییدطلبی و توجه‌طلبی مواردی بودن که درین شخص منو آزار میدادن. طریقی که تونست من رو از این گرداب نجات بده شیوه‌ی آینه بود. به خودم گفتم چه خوشت بیاد چه نیاد اون آینه‌ی توئه. ببین کجاها و چطور تو این صفات رو اجرا کردی. این‌که همه‌ی انسان‌ها با تمام صفات انسانیِ مشابه به این دنیا میان درست. ولی کسانی روبروی هم قرار می‌گیرن که میتونن آینه‌ی هم باشن. در مواقعی که صفاتی رو اجرا می‌کنن که ذاتشون یکیه اما اسامی دیگه‌ای روی اونها می‌ذارن و دوست ندارن اون صفات رو با عنوان اصلی درون‌شون بپذیرن. اینه که ما ناخودآگاه شخصی رو که داره همون ویژگی‌ها رو زندگی می‌کنه به زندگی‌مون دعوت می‌کنیم. البته که منشأ و مدل و هدف افعال اشخاص مختلف باهم فرق دارن اما جنس عمل یکیه. این دوست من وابستگی و آویزون‌بودنش رو با سازش و سماجت در ارتباط و گاهی حتی هدیه‌دادن به کسی که نمی‌خواد باهاش معاشرت کنه نشون میده ولی من با غرور و پس‌زدن طرف. من طوری رفتار می‌کردم که هیچ نیازی به طرف مقابل ندارم اما در نگاه و واکنش‌های لحظه‌ایم این چسبندگی و محتاج‌بودن بیرون میزد. اوایل واقعا فکر می‌کردم کسی نمی‌فهمه و مثل کبک سرم تو برف بود و بقیه‌م تو هوا. اما وقتی دیدم خودم چطور از حس آدما متوجه ناخالصی‌هاشون میشم پذیرفتم که دیگران هم همین‌طور از من این حس‌ها رو می‌گیرن. مگه من میرم به طرف بگم که فهمیدم تو فلان احساس رو داری ولی داری خلافش عمل می‌کنی؟ خب اونها هم همین‌طور. به قول معروف: به رویِ من نمیارن اما می‌فهمن.وقتی دست خودم برای خودم رو شد تا مدتها سختم بود تو جمع‌ها حاضر بشم. چون من گاهی توی ذهنم آدم صادقی نبودم نه با خودم و نه با دیگران.البته سعی می‌کردم تا جایی که میشه دروغ نگم و اگر نمی‌تونم راست بگم حداقل چیزی نگم. اما به وفور قضاوت می‌کردم همه‌رو. فکر می‌کردم خب کسی ذهن من رو که نمی‌بینه تا من چیزی نگم. اما نمی‌دونستم که اصلا لازم نیست چیزی بگم. هر آنچه در ذهن من می‌گذره اکثر اوقات بدون این‌که من اختیاری داشته باشم از رفتار و گفتار ناگهانی و ناخودآگاهم بیرون میزنه.اصلا حس بدنم یا همون Body Language کار خودش رو می‌کرد. اون اَقَلِّ اوقات هم که مثلا با هشیاری عمل می‌کردم سعیم این بود که اگر میخوام از کسی تعریف کنم حتما واقعی باشه و به اون ویژگیی اشاره کنم که واقعا معتقدم نقطه‌ی قوت اون آدمه.تصمیم گرفتم که تمرین کنم مراقب گفتگوهای ذهنیم باشم. خصوصا قضاوت‌ها. چون قضاوت فقط دورویی و پنهان‌کاری با شخص مقابل نیست. کاری که قضاوت با آدم می‌کنه اینه که دقیقا توی موقعیتی قرارت میده که همون کاری رو که تقبیح و مسخره کردی خودت انجامش بدی تا بفهمی اون آدم چرا اون کار ازش سرزده. یک‌جور قصاصِ عین به عینه.یا این‌که وقتی من به توجه‌طلبی و تاییدطلبی و ادای آدم‌های قدرتمند و موفق و مثبت‌نگر رو درآوردنِ دوستم فکر می‌کردم تمام موارد هم‌سنگ اینها رو در زندگی خودم پیدا کردم و آوردم جلوی چشمام که دیگه دست از انکارشون بردارم. چون وقتی هویدا بشن میتونم ریشه‌ی همه‌شون رو که عدم عزت‌نفس و خودکم‌بینی هست برطرف کنم. البته که آسون نیست اما من با اعتراف به وجودشون و روشن‌دیدن‌شون میتونم در تضعیف‌شون موثر باشم. حداقل وقتی در حال انجام‌شون هستم بتونم مُچ خودم رو بگیرم. که این مرحله هم خیلی مهمه و اصلا نباید دستِ‌کم گرفتش.مرحله‌ی بعد که باعث شد دیگه رفتارهای دوستم برام سنگین جلوه نکنه این بود که گفته‌هاش رو راجع به زندگیی که از سر گذرونده بود مرور کردم. اصلا جای تعجب نداشت که این صفاتِ پرزحمت رو به چه دلیل انجام می‌داد. تمام فشارهایی که تو زندگیش باهاشون دست و پنجه نرم می‌کرد مرور کردم که هر کدوم میتونن سبب داشتن یکی یا همه‌ی اون صفات باشن. در ادامه به علل عمل به اون ویژگی‌ها در زندگی خودم دقت کردم. هم اون و هم خودم حالا دیگه برام قابل پذیرش شدن. گاهی که نمی‌تونم از پسِ هضمِ بعضی ازین رفتارها و گفتارها بربیام آروم فاصله می‌گیرم ازش. بدون قضاوت و سرزنش. در مورد خودم هم همین‌طور. وقتی برای مساله‌ای نمی‌تونم کاری کنم حتما خودم رو مشغول کاری می‌کنم. یه کاری برای غیر از خودم. یه کاری غیر از جهت کار قبلی. کاری که بتونم از خودم بیرون بیام تا بلکه بتونم خودم رو از بیرون نظاره کنم. وقتی زیادی توی خودم می‌پیچم جدا کردن سره از ناسره غیرممکن میشه. طوری میشه که اون پیچ‌ها دور گردنم می‌پیچن و خفه‌م می‌کنن.خلاصه این کنکاش همچنان ادامه داره. از عهده‌ی حذف یا تصحیح بعضی‌ از اون صفات انکارشده‌م تونستم بربیام و با بعضی‌ها که چموش‌ترن هنوز گلاویزم. مثل پنهان‌کاری. از بس که من از همه‌چی ترس دارم. و ترس، از باورهای کمبود و احساس ناتوانی میاد و مهم‌تر از همه از لنگ‌زدن ایمان به گرداننده‌ی این جهان که همه گوش به فرمان اویند و فقط کافیه من به خودش تکیه کنم تا به وقت نیاز برام یاری‌دهنده بفرسته. نه این‌که من با ترفندهای مسخره‌ی آینده‌نگری و زرنگ‌بازی‌های خام‌دستانه بخوام برای روز مبادا کمک و حامی ذخیره کنم.من وقتی کسی رو واقعی دوست داشته باشم اون با تمام وجودش باور می‌کنه این حس رو. اون‌وقت نه من از اون انتظار و توقع خاصی دارم و نه اون‌ احساس مسوولیت می‌کنه در برابر دوست‌داشتن من حتما کاری انجام بده. که من این احساس مسوولیت رو در مقابل این دوستم دارم و این باعث شده تا جایی‌که امکان داشته باشه میلی به معاشرت باهاش نداشته باشم.مطمئنم اگر روزی بتونم این صفات رو در درونم به حد تعادل برسونم نه دیگه حس بدی به دوستم خواهم داشت و نه دیگه اجباری در معاشرت باهاش. و میلی به تغییرش هم نخواهم داشت. اون‌وقته که میتونیم به جای گیرکردن در همدیگه از هم عبور کنیم. در این صورت یا رابطه‌مون تموم میشه؛ چون دیگه باهم کاری نداریم(آینه) و یا دوستی‌مون عمق می‌گیره به دلیل تغییرات هر دومون.در هر صورت"کی می‌دونه چی پیش میاد"*❣️*از ترانه‌ی "کی می‌دونه"/ شاعر: "ایرج جنتی عطایی" / خواننده: "گوگوش" / آهنگساز: "پرویز اتابکی"/ سال انتشار: ۱۳۵۱ خورشیدی Sistan Sistan Tue, 12 May 2026 00:00:33 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D8%A7%D8%B5%D9%84%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B7%D9%87-kvm3w6oyvqdc ❣️همه‌ی مردهای زندگیم از "الف" تا "ع" هر زخمی زدند به دلیل انتخاب خودم بوده. از پدر گرفته تا آخرین نفری که بین ما فقط چند جمله و چند نگاه رد و بدل شد؛ و دیگر هیچ!منظور از انتخاب در کل، گزینش برداشت‌های من از برخوردهای اونهاست.نه این‌که اونها هیچ مشکلی نداشتند و سالم و رشدیافته بودن و من ناسالم و ناآگاه. اما چون فصل مشترک اونها من بودم و من فقط میتونم مسوولیتِ خودم رو متقبل بشم؛ روی ذهن و دیدگاه خودم و باورهایی تمرکز می‌کنم که باعث شدن این آدمها وارد زندگی من بشن و بخش‌های مختلفی از من رو به من نشون بدن. من باورهای محدودکننده و اشتباهی در رابطه با مردان داشتم و هنوزم بخشی همچنان پابرجاست. اما معتقدم تا همین‌ها رو هم تغییر ندم رابطه‌ی موفقی با مردان در هر جایگاهی نخواهم داشت. من فکر می‌کردم که از طرف تمام مردهای زندگیم(محارم و غیرمحارم) هر کدوم به نحوی پس‌زده شده‌م.که این باورها توسط اولین و نزدیک‌ترین مردهایی ساخته شدن که من باهاشون بزرگ شدم. از پدر و برادر تا دایی و عمو و الگوهای اونها. که این موضوع به ناخودآگاه جمعی چندین نسل مردان خانواده‌ی من هم برمی‌گرده. مردانی که نسل به نسل از هم الگوبرداری کردن و خوب و بد پدران‌شون رو با کمی دست‌کاری و نه عمق‌کاوی و بهبود بنیادین به پسران‌شون و تیره‌های بعدی منتقل کردن. گیرم که این فکر درست باشه و واقعا این اتفاق برای من افتاده باشه. حالا که چی؟! با نشستن و غمبادگرفتن کی ضرر می‌کنه؟ قطعا من و نه هیچ‌کس دیگه. اصلا ۹۹ درصد اون مردها نه به یاد دارن با من چه رفتاری کردن و نه قبول دارن که کار اشتباهی کردن. اگر هم یک درصد قبول کنن و به مرحله‌ی عذرخواهی برسن؛ وقتی من زخم‌های اون رفتارها رو ترمیم و رها نکنم پشیمونی و عذرخواهی اونها چه دردی رو از من دوا می‌کنه؟ هیچ!این باور مثل دومینو عمل میکنه. جلوی اولی‌ها رو نگیری تا آخر روی هم می‌افتن و از یه جایی به بعد دیگه نمی‌تونی جلوی زاد و ولدشون رو بگیری. باور این‌جوریه. مدام خودشو در هر چیزی و کسی تکثیر می‌کنه.این شد که در عنفوان جوانی نتونستم رابطه‌ی عاطفی و خصوصی درستی بسازم. فکر می‌کردم اگر با مردهای خانواده‌م مشکل دارم مهم نیست و حالا که بزرگ شدم و ازشون جدا شدم میتونم مرد تقریبا ایده‌آلم رو پیدا کنم و برم سیِ خودم. غافل از این‌که این دومینو راه افتاده بود و من بی‌خبر بودم. مردهایی که سر راهم قرار می‌گرفتن از هم‌کلاسی و هم‌کار و تا خواستگار و خاطرخواه همه حامل زخم‌هایی از جنس تروماهای قدیمیِ من بودن. طبیعی بود! چون رادار ذهن من جز انباشت‌های خودش رو تشخیص نمیده و فقط هر آنچه رو که آشنا باشه انتخاب می‌کنه. این‌طور شد که من برای فرار از تقدیر، از ترفند "حذف عشق" استفاده کردم. حالا دیگه با آگاهی و البته غرور از پیداکردن راه دَررو با مردانی رابطه برقرار می‌کردم که اصلا بهشون علاقه نداشتم. به این دلیل که نکنه وابسته‌شون بشم. چون من در خودم تناقضی داشتم از ترکیب ترس و اشتیاق. اشتیاق به برقراری رابطه‌ای بر اساس تعامل و رشد و همدلی اما با ترس از وابستگی. همین امر باعث شد نتونم رابطه‌ی عمیق برقرار کنم و مدام منتظر بودم کِی و چطور قبل از بروز "پس‌خوردگی" و "وابستگی" از رابطه فرار کنم. این تناقض هر روز حالِ بدِ من رو بدتر می‌کرد.سال‌ها گذشت و طی اتفاقات ناخوشایند زیادی بهم ثابت شد که فقط چیزی می‌تونه به من کمک کنه که من دیدگاهم رو نسبت به اون وقایع تغییر بدم. مثلا این که اگر مورد بی‌مهری مردی قرار گرفتم یا به قول خودم، پس‌زده شدم؛ اگر بر فرض اون مرد واقعا قصد تخریب من رو هم داشته، من نمی‌بایست اون رو به خودم بگیرم. به این معنی که من قرار نیست تخریب اون رو با عنوانی مقهورکننده و قربانی‌گونه روی پیشونی و دلم حک کنم و تا ابد غصه‌دار این حتک‌هرمت و دوست‌نداشتن باشم. اما سالها طول کشید تا من بتونم این زخم‌ها رو بشناسم و بدونم که راه‌حلی وجود داره تا قدمی بردارم و از ریشه درمان‌شون کنم. همین زخم‌های آماسیده، مردها رو در نگاه من بی‌اعتبار کرده بودن. من نمی‌تونستم بهشون اعتماد کنم. اگر یکی با دیگری به لحاظ فکر و عمل هم توفیر داشت باز فرقی نمی‌کرد. کلا همین‌که جنس مذکر یا مکمل یا متفاوت یا مرد بودن کافی بود که نتونم اونها رو به زندگی خصوصی و عاطفی‌م راه بدم. اونها رو در یک فاصله‌ی مشخصی همیشه نگه می‌داشتم. نه این‌که هیچ محبتی از من به اون فرد نمی‌رسید یا به دلیلی جز برقراری رابطه مثل مسائل امنیت مالی و اجتماعی ما در کنار هم قرار می‌گرفتیم_چون این مسائل برای من حل‌شده بودن_اما این روابط به همون دلیل بی‌اعتمادی عمق پیدا نمی‌کردن و بعد از مدت کوتاهی محکوم به جدایی می‌شدن. خب هر جدایی هم اگر زخمی هرچند کوچک برجای می‌گذاشت باز زخمی به زخم‌های قدیمی اضافه می‌شد. این بی‌اعتمادی ریشه‌ی دیگه‌ای هم داشت. زنان خانواده‌ی من بخصوص اونهایی که برای من تأثیرگذارتر از بقیه بودن همه در حال زندگیِ همین بی‌اعتمادی بودن. یکی به خاطر خیانتِ همسر، یکی به دلیل بی‌اعتناییِ شوهر، دیگری به خاطر بی‌مسؤولیتیِ پدر بچه‌هاش و ... من در جمع زنانی با باورهای پاره‌پاره و بسیار منفی از مردانِ زندگی‌شون از پدر تا همسر بزرگ شدم و طبیعیه که باورهایی غیر از اینها رو در خودم نداشتم. زنانی که جز سکوت و تحمل کار دیگه‌ای بلد نبودن. به همین دلیل من به یک محافظ خودم در برابر مردان تبدیل شدم. اما شوق غریزی هم کار خودش رو می‌کرد. از همدلی و همراهی و هم‌فکری تا رابطه‌ی جنسی و والد شدن و زیست و رشد همراه با فرزندان. همین اشتیاق باعث می‌شد من به یک مذکرِ مؤنث‌نما تبدیل نشم. اما بلد نبودم چطور میشه هم زن باشم و از زن‌بودنم خرسند و هم بتونم در کنار مردان(خانواده، هم‌کار، همسر و...) زندگیِ تعاملی داشته باشم. در رابطه‌ی خصوصی، هم بتونم خودم باشم و هم در پیوند نزدیک و واقعی، با مردی که دوست دارم مسیر مهمی از زندگیم رو باهاش شریک بشم.هیچکس در اطراف من راه و نشانی برای نابلدیِ من نداشت. این شد که دست به کار شدم. با کمک گرفتن از هر کسی و هر مکتبی که فکر می‌کردم میتونه ذره‌ای درین تغییر مسیر همراهم باشه شروع کردم به واکاوی خودم و همین‌طور زنان و مردانی که تا اکنون در زندگیم بودن. به معنای واقعی کلمه "پوستم کَنده شد" و همچنان هر روز در حال پوست‌اندازی‌ام. اما راضی‌ام.دارم ذهنم رو می‌تکونم. دور ریختنی‌ها خود به خود مشخص میشن و اونهایی که نیاز به تعمیر و تصحیح دارن به صف میشن و یکی‌یکی پیش میان تا سمباده بخورن و تیزی و تندی‌شون رفع بشه. بعضیا صیقلی بشن تا بتونن نور ذهنم رو چند برابر کنن. خلاصه خوشحالم که درین جاده‌ی یک‌طرفه پیش میرم و خوشحال‌ترم که دیگه نمیتونم برگردم. اونهم به خاطر سختی‌هاش، اضافه‌شدن روز به روز ندونستن‌ها و هزارتا تردید و یقینِ لحظه به لحظه.یکی از اقداماتم این شد که فهمیدم قرار نیست من خودم را از دید دیگران تعریف کنم. [البته این امر در سنین پایین کاملا طبیعیه. چون کودک آینه‌ای جز والدین و حامیانِ حیاتش نداره. اما وقتی اون با بالارفتن سن و فهمِ خیلی از مسائلِ دور و برش، با دنیای بزرگتری از خانه و مدرسه آشنا می‌شه و مسیرش رو به سمت فردیت‌یابی تنظیم می‌کنه و به طرف بزرگسالی میره دیگه این‌که دیگران چه نظری در موردش دارن مایه و جامه‌ی حیات و بقای اون نباید باشه. "که اگر چنین باشد به کودکی می‌مانَد که تنها استخوان‌هایش قد کشیده‌اند و حجم گرفته‌اند. که می‌تواند امثال خود را تولید کند و به حکم والد شدن احساس بزرگسالی کند. اگر همچنان دیگران معیار سنجش ساز و کار زیستنش باشند حتی با موی سپید و قامت خمیده باز می‌توان دید که از خردسالی فاصله‌ی چندانی نگرفته‌ست."]پس به دنبال دیدن ناتوانی زنان اطرافم در تثبیت جایگاه شخصی‌شون فهمیدم وقتی می‌تونم استقلال فردیم رو با زندگیم هم‌سو کنم که خودم رو اون‌طور که هستم و می‌خوام ببینم. نه اون‌ شکلی که دیگران اعم از عزیزان و اطرافیان و در مواردی طرفداران و حامیان می‌پسندن. چون این منم که در بزنگاه‌های حساس و مهم زندگیم باید حرف نهایی رو بزنم و تصمیم غایی رو بگیرم.معنی این مطلب این نیست که از هیچ‌کس مشاوره نگیرم یا تحقیقی نکنم. اتفاقا یکی از مظاهر رسیدن به استقلال فکری و فردی توانایی در کمک‌گرفتن از دیگرانه. کمک از آدمِ مناسب در موقعیتِ درست و به شکلِ صحیح. که هر کدوم شناخت مخصوص خودش رو می‌طلبه که بستگی به رشد و درایت من داره. من این راه رو برای درمان وابستگی پیدا کردم که البته توضیح و تشریح بسیار داره که درین نوشته به همین بسنده می‌کنم.پس فعلا دو راه برای تغییر دیدگاه نسبت به خودم در نظر می‌گیرم.یکی این‌که طرز برخورد هیچ‌کسی رو ملاک سنجش خوبی و بدی خودم قرار ندم و دیگه این‌که اون آدمها رو واقعا آدمیزاد ببینم نه فرشته یا شیطان. بهتره بپذیرم اون‌ها به دلیل انسان‌بودن‌شون هم قائل به اشتباه هستن و هم این‌که من نمی‌تونم اونها رو چون در موقعیت بالاتر از من بودن مثل سن و جایگاه؛ قضاوت کنم و طلبکارشون باشم. من نمیدونم اونها در اون برخوردها در چه وضعیتی به سر می‌بردن که اون رفتار و گفتار رو با من داشتن.طلبکاری فقط بار ذهن و روان من رو سنگین و سنگین‌تر می‌کنه و نگهداری از رنج‌ها و زخم‌ها اصلا باعث نمیشه که من در برابر وقایع آتی هوشیارتر عمل کنم و جلوی بروز دردهای جدید رو بگیرم. من متوجه شدم که درد و زخم بخش جدایی‌ناپذیر زندگیه و من فقط میتونم یاد بگیرم به وقتِ ابتلا به رنج چطور باید با خودم رفتار کنم. هر کسی به روش خودش میرسه اگه دنبالش باشه و همه به یه راهکار دست پیدا نمیکنن. من برای این یادگیری عمری صرف کردم و تاوان‌های زیادی بابت کلمه به کلمه این نوشته داده‌م. لحظاتی بوده که به جایی رسیده‌م که آرزوی مرگ و اوقاتی که از فرط افسردگی زمان و مکان رو گم کرده‌م. اما حالا به نقطه‌ای رسیده‌م که اگر دردی سراغم میاد نه باهاش مبارزه می‌کنم و نه شکایت. فقط حسش می‌کنم. به درون خودم می‌کِشمش و به نوعی همراهیش می‌کنم تا راهشو پیدا کنه و رد بشه از بدنم، ذهنم و حِسّم. حتما ره‌آورد این همدلی "رسیدن به نگاهی‌ست که از حادثه‌ی عشق تر است".*❣️*هشت کتاب؛ حجم سبز/سهراب سپهری Sistan Sistan Mon, 11 May 2026 03:30:22 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D9%86%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA%D9%87-sp9xeg72bbwf-sp9xeg72bbwf ❣️من مدتیه دارم توی کارم دَرجا می‌زنم. بهتره بگم پس‌رفت هم کرده‌م. اون هم به لحاظ تداوم کار و به دنبال اون درآمد و گذران زندگی. جالبه هرجا و هروقت که کاری پیشنهادی و سفارشی یا شخصی انجام میدم خیلی مورد استقبال قرار می‌گیره و این عجیبه که این کار تأیید و تحسین‌شده چرا ادامه پیدا نمی‌کنه! یه سری دلایلش مربوط به دوره و موقعیت هر کاری در جامعه و وضعیت اقتصادی و عرضه و تقاضای اون فضاست اما وقتی عده‌ای دارن خوب کار می‌کنن پس این سوال پیش میاد که چرا من نمی‌تونم. درسته که بعضیا پارتی و رانت و آشنا دارن که کارشون به رواله اما همه این‌طور نیستن. دیدم که میگم.اوایل فکر می‌کردم من آدم تنبلی هستم که برخی شرایط زندگیم به این تنبلی دامن زده و من عادت کردم بخیه‌وار یه مسیری رو برم و برگردم. پس شروع کردم با آدمای مختلف ارتباط گرفتن. چون بهم گفته بودن باید ارتباطاتت رو گسترده کنی. دیدم که درسته و من با وجودی که آشنا زیاد دارم و داشتم اما به‌صورت مستقیم باهاشون وارد بحث کاری نشده بودم. یکی از دلایلش هم این بود که یه دوره‌ای کار بود و من نیازی به بحث‌های کاریابی احساس نمی‌کردم. حالا بی‌کاری و کم‌کاری از چه زمانی شروع شد؟ زمانی که من دیگه حاضر نشدم هر کار سفارشی رو انجام بدم. می‌خواستم خودم در انتخاب کارهام دخیل باشم. اما بیشتر اوقات امکان‌پذیر نبود و من مجبور می‌شدم کار رو رد کنم. واقعا به این خاطر که بعد از دو دهه بی‌چون و چرا کار کردن و بدون خوش‌آمد از جنس کار فقط به خاطر این‌که شغلم بود دست رد به بیشتر کارها نمی‌زدم، خسته‌م کرده بود. دلم می‌خواست کارهای دلخواهم رو انجام بدم و حالا در کنار اونها اگر کار غیردلخواهی پیش اومد انجامش می‌دادم و به قول معروف مته به خشخاش نمی‌گذاشتم.اما این‌طور نشد. حتی با رو زدن به خیلی از دوستان و آشنایان و همکاران وضع بدتر شد که بهتر نشد. اون‌قدر منزلت کارها روز به روز نازل می‌شدن و غیرقابل‌تحمل که دیگه از کاری که اونقدر دوستش داشتم بیزار شده بودم. وضع مالی هم که به طَبَعِ این بی‌کاری هر روز وخیم‌تر می‌شد.از کسانی که می‌شناختم و من رو می‌شناختن می‌شنیدم که خب کار خودت رو راه بنداز. تو که بعد از این‌همه تجربه بلدِ کاری و می‌تونی از پس مواد اولیه و راه‌اندازی کار بربیای. کار که یکم راه افتاد خودش بهترین مسیر رو برای پیشرفتش پیدا می‌کنه. حتی بعضیا پیشنهاد کمک و حمایت مالی هم دادن که برای من قوت‌قلب بود اما هرچه بیشتر تلاش می‌کردم کار رو استارت بزنم کمتر موفق می‌شدم. کاری که از نظر خودم و بقیه برای من راحت‌تر از آب‌خوردن بود. و دقیقا درست بود این نظرها.اما چرا نه شروع شد و نه ادامه پیدا کرد؟ چون من از درون یخ‌زده بودم. انگار تمام وجود من فریز شده بود. عینهو سنگ. هر کاری می‌کردم این سنگ لعنتی یه ریزه تکون نمی‌خورد چه برسه به این‌که تکه‌تکه بشه. به کارهای مختلفی دست زدم.این‌که خودم رو در معرض کارهای مشابه قرار می‌دادم.این‌که با آدم‌هایی که درین فضا کار می‌کنن و علاقه‌مندن ارتباط بیشتر و نزدیک‌تری گرفتم.درباره‌ی کارم بیشتر با دیگران حرف زدم. بلکه یه چیزی در درونم جابجا بشه و یه نیروی انگیزه‌ای ولو خیلی کم‌جون احساس کنم و راه بیوفتم.از ترفندهای علمی و عملی موفقیت استفاده کردم. مثل برنامه‌ریزی، هدف‌گذاری، تجسم، تخیل، دعا، و...حتی برای تاثیرپذیری شروع کردم از برهان خُلف استفاده کردن. یعنی با ترسوندن خودم از آینده و به بدبختی افتادن و سیه‌روزی و محتاجِ خلق شدن و توسری‌خوردن هم استفاده کردم.از روش‌های معنوی هم کم بهره نبردم اما این روش‌ها قانونِ "از تو حرکت؛ از خدا برکت" رو در دستور کارشون دارن و کلا حرکت مشکل اصلیِ من بود.مدتی رو هم به مراقبه و دعا و ثنا گذروندم اما هر روز که می‌گذشت روش‌های "رهاکردن" و "دنبال نتیجه نبودن" و "سپردن به خدا" بیشتر نگرانم می‌کردن. چون موفقیت در همه‌ی این روش‌ها منوط بود به حرکت خودم؛ هرچند کوچیک. که باز می‌رسیدم به سرِ خط. ناتوانی در شروع و حرکت.آخر سر متوسل شدم به شیوه‌های خودشناسی و درون‌نگری. خیلی مسیر سختی بود اما دیگه چاره‌ای نبود. هر راهی رو برای خلاصی از چاهی که توش افتاده بودم طی کرده بودم و بی‌نتیجه و دست از پا درازتر به نقطه‌ی اول برگشته‌بودم.نمیدونم این سنگ درون من از کدوم فولاد و بتن محکم‌تر بود که هیچ روشی بهش جواب نمی‌داد.تا این‌که به ماجرای تاثیر "دیدگاه" و "باور ذهنی" راجع به کار و درآمد و کلا پول برام اهمیت ویژه‌ای پیدا کرد. قبلا هم درباره‌ی این مبحث شنیده بودم اما بهش نپرداخته بودم. اما حالا لزومش رو به دلیل از سر گذروندن تجارب مختلف بیشتر حس می‌کردم. تا این‌که درین مسیر رسیدم به یکی از شاخه‌های تغییر باور که اون‌هم مساله‌ی من با بخش "مردانگی" وجودم بود که از مکتب پروفسور یونگ یاد گرفتم.قبل از هر چیز یه تعریفی رو از کتابی نوشته‌ی یکی از یونگیَن‌های مشهور نقل می‌کنم که مساله، کمی باز بشه.این پاراگراف از کتاب "ژرفای زن بودن" نوشته‌ی "مورین مورداک" نقل میشه:"مردانگی یک نیروی کهن‌الگویی است نه جنسی. مردانگی نیز مانند زنانگی یک نیروی خلاق است که در درون همه‌ی زنان و مردان زندگی می‌کند. وقتی مردانگیِ درونِ زن، نامتعادل و بی‌ارتباط با زندگی می‌شود، زن پرخاشگر، منتقد و مخرب می‌شود. این کهن‌الگوی مردانگیِ بی‌ارتباط می‌تواند سرد و غیرانسانی باشد و محدودیت‌های بشری زن را در نظر نگیرد. این تعصب مردانه به او می‌گوید که مدام پیش برود، صرف‌نظر از این‌که‌ این‌ کار به چه بهایی تمام می‌شود. این مردانگی از او کمال، کنترل و سلطه‌جویی می‌طلبد و هرگز هیچ‌چیز برایش کافی نیست. این طبیعت مردانه‌ی زنان[به این‌گونه که گفته شد و نه در حالت سالم و روشنش] زخمی‌ست."*بله! مردانگیِ زخمیِ درونِ زن!این کشفی بود که قسمت عمده‌ای از اون سنگ درونم رو آسیب‌پذیر کرد.مردانگیِ درون زن ممکنه از راه‌های مختلفی زخم برداره.مثلا برخورد خشونت‌آمیز مردان خانواده و خصوصا محارم، از پدر گرفته تا برادر و دایی و عمو با دختر در سن کم. که این خشونت از دعواهای لفظی تا دست‌درازی‌های جنسی و کلا تجاوز به حریم خصوصی رو شامل می‌شه.مورد دیگه تأیید نشدن و گرامی‌نداشتنِ جنسیت دختر در نوجوانی توسط پدر یا هر مردی از نزدیکان که در ذهن دختر حُکم پدر رو داره و تاثیر روانیِ اون.مورد دیگه سرزنش دختر برای هر کاری که انجام میده؛ به ویژه کارایی که برای اولین‌بار بهش اقدام میکنه و ممکنه درین مسیر اشتباه هم بکنه و همینطور کنترل بی‌وقفه‌ی اون خصوصا وقتی صورت بگیره که زن‌بودنش رو زیر سوال ببره.مورد بعدی که متأسفانه از سمت زنان خانواده هم اتفاق می‌افته بی‌ارزش‌دونستن خصوصیات زنانه و مسخره‌کردن اونهاست. مثل آبستنی، زایمان، دَشتان(عادت ماهانه)، بچه‌داری، خانه‌داری، و کلا کارهایی که از دید برخی مردان و زنان کسرِ شأن محسوب میشن و خجالت‌آور. و صدافسوس که با نادیده‌گرفتن اونها عنوان حیا و حفظ نجابت و بدتر از هرچی با مهم‌جلوه‌دادن برخی، تعبیر قدرت هم داده میشه.این موارد و گونه‌هایی ازین‌دست خشمی در دختران ایجاد می‌کنه که درسته بسیاری از این خشم‌ها اونها رو به موفقیت‌های اجتماعی سوق میدن اما روحِ زنانه رو در این زنانِ بالغِ خشمگین از کودکی، چنان لت‌و‌پار می‌کنن که در سنین میانسالی خیلی سخت‌تر میشه از شدت‌شون کم کرد.وقتی این واقعیت رو در درونم کشف کردم به دنبال راه علاج گشتم.راه رهایی مبارزه یا انکار نبود.راه گشایشِ این گره، مسابقه دادن با مردان در موفقیت نبود.راه خلاصی ازین مخمصه، رفع رنجش‌های درونی از مردان زندگی و تحسین موفقیت‌های بیرونی[بدون در نظرگرفتن عیوب شخصی هرکدام] اونهاست. که طرز رفع رنجش‌ها و اِعمال تحسین‌ها مراتب و مراحل خاص خودشون رو دارن.اگر زنی با مردانگیِ [که یونگ به آن "آنیموس" می‌گفت] وجودش در جنگ باشه هرقدر که موفق هم بشه احساس رضایت از خودش و زندگیش نداره یا مثل من به کل، کار و درآمد و موفقیت‌هاش رو از دست میده.پس راه اصلی، آشتی با این بخش از وجوده که سخته اما باید ممکن بشه. اگر ما زنان دوست داریم احساس‌های آسیب‌زای کمال‌گرایی، حقارت، نارضایتی، کنترل، پرخاشگری و تلخ‌مَنِشی رو سالها با خودمون حمل نکنیم و طعم لذت از موفقیت رو از جنس زنانه تجربه کنیم باید زخمِ مردانگیِ وجودمون رو مرهم بگذاریم.مردان هم دچار مردانگیِ زخمی میشن که امیدوارم در مجال و مقال دیگه‌ای به اون هم بپردازم.*ص ۲۰۰ کتاب / مترجم: سیمین موحدیونگ یاد گرفتم. Sistan Sistan Fri, 08 May 2026 22:00:17 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D8%AB%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D8%A7%D8%AF%D9%91%DB%8C-%D8%B2%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DB%8C-yoteqkl4ukat-yoteqkl4ukat ❣️ماجرا از اون‌جایی شروع شد که من دیدم هر کاری می‌کنم نمی‌تونم کارای موردعلاقه‌م رو انجام بدم. من خیلی کارا رو به عهده می‌گرفتم و صفر تا صدش رو به نحو احسن به ثمر می‌رسوندم اما اون کارا برای دیگران بودن نه برای خودم. بعد از کلی تجربه که از کار برای دیگران کسب کرده بودم حالا می‌خواستم برای خودم و روی علاقمندی‌هام کار کنم اما نمی‌شد. به هر دری می‌زدم نمی‌تونستم خودم رو راضی کنم که بشینم سرِ کارایی که یه عمری گفته‌بودم یه روزی که خواستم فلان کار رو انجام بدم چُنین و چِنان می‌کنم. ولی یهو به خودم اومدم دیدم دست و پا بسته‌ نشسته‌م به کُنجی صُمٌّ بُکم*.با کلی حرف و حدیث با آدمای مختلف و کلی بی‌خوابی و فکرای عجیب و غریب و تمرینای توصیه شده و کارای ریز و درشت، به این نتیجه رسیدم دلیل این بی‌عملی هیچ‌چیز نیست الا قطع ارتباط با خودم! من ارتباطم با خودم قطع بود و نمی‌دونستم. یار در خانه و من گِردِ جهان می‌گشتم!این شد که به کمک مشورت‌های مختلف بالاخره کاشف به عمل اومد که اونقدر اعتبارم پیش خودم کمه که نمیتونم کاری رو به خودم بسپارم. به همین دلیله برای کوچکترین کاری باید نظر دیگری رو بپرسم. اشتباه نشه. مشورت کردن و نظر پرسیدن بد که نیست؛ عالیه و واجب. اما وقتی هر کاری میخوای انجام بدی یکی باید تایید کنه تا دلت گرم بشه و ذهنت رام و راضی که تن به اون بدی؛ صددرصد یه مشکلی وجود داره. اونم مشکلِ "اِنفصال بیمارگونه از خود". خودی که همه‌جا و همه‌وقت قراره با من باشه و قرارگاه دریافت ندای خداونده و وسیله‌ی هدایت من به سمت هرآنچه که من برای طی درست مسیر به اونها نیاز دارم.این شد که شروع کردم به صبوری و با آرامش به صدای نازک و بی‌جون درونم گوش دادن. دارم سعی می‌کنم هرطور شده همین اتصال مویی و گاه نامرئی رو حفظ کنم که برای من حُکم پیداکردن سرِ رَگه‌ی طلا تو معدن رو داره.حالا که دارم مثل راه رفتن مورچه‌ی سیاه بر روی سنگ سیاه در دل شب بی‌مهتاب دنبالش می‌کنم سرنخ‌های جالبی تو ذهنم پیدا میشن. از جمله کنار زدن یه سری زنگارها مثل "آرزوی خاص بودن"!همین‌جا یه دو بیتی از سعدی یادم افتاد که میگه:"عمر گران‌مایه درین صرف شدتا چه خورم صِیف و چه پوشم شَتاای شکمِ خیره به نانی بسازتا نکنی پشت به خدمت دوتا"(صیف=تابستان /شتا=زمستان/خیره=بی‌رحم،بی‌حیا)واقعا من عمری گران‌مایه صرف کردم تا آدم خاصی باشم. اغلب، متفاوت از بقیه در جمع‌ها ظاهر می‌شدم و اگر هم وقتی همراه می‌شدم با گروهی؛ یه چیزی، حرفی، نکته‌ای، مساله‌ای رو عنوان می‌کردم که اندازه‌ی یه نخود بیشتر از حد موضوعات مطروحه در اون جمع و گروه باشه.به نظرم "عادی بودن" نه تنها کم، که گاهی توهین هم تلقی میشد.هرجا می‌رفتم و توی هر جمعی از هر سِنخی قرار می‌گرفتم با توجه به لِوِل جمع یه موردی پیدا می‌کردم که توسط اون، خودم رو "تافته‌ی جدا بافته" نشون بدم. گاهی هم مجبور به دروغ و ساختن داستان تخیلی می‌شدم. چون اگر بعد از اون موقعیت، بدون حسِّ خاص بودن اون جمع رو ترک می‌کردم تا چند روز حس نارضایتی از خودم خفه‌م می‌کرد و حالم بد بود. این شد که من خیلی ماهر شدم در "خاص جلوه کردن" و بدون این که بفهمم، دچار اعتیاد "خود خاص پنداری" شدم. این ماجرا تبدیل شد به یکی از "ذهن‌مشغولی‌"های من و در واقع سبک زندگیم که دیگه بی‌فوتِ وقت و در دَم، بصورت خودکار عمل می‌کرد. من در اکثر مواقع موفق بودم و این موفقیت رو تعریف و تحسین اطرافیانم تقویت می‌کردن. من بین اونها به آدمی مُوَجّه و غیر قابل حذف شناخته شدم و خودم هم باور کرده بودم که چنین شخصی هستم. به همین دلیل هر روز توقع خودم و اطرافیانم از من بیشتر می‌شد.این‌طور که:چنین شخص حکیم و باخردی مگر میشه که نتونه ارتباطات کاری موفق برقرار و حفظ کنه؟!یه همچین کسی مگه میشه نتونه فلان جا بره یا بهمان کار رو انجام بده؟!چنین آدمی مگه میشه مثل جی‌پی‌اس همه‌ی شهر رو نشناسه و از همه‌جا و همه‌چی سر درنیاره؟و هزار "مگه میشه"ی کوچیک و بزرگ که باید بابت‌شون به دیگران جواب می‌دادم. قدری که گذشت و تشت رسواییم برای دیگران از بوم افتاد و تقریبا دیگه کاری به کارم نداشتن حالا این خودم بودم که از خودم طلبکار شدم. خودم رو تو دادگاه‌های مختلف ذهنیم به طُرُق متفاوت محکوم می‌کردم و توی هزارتوی شکنجه‌گاه‌های تنهاییم به میخ و سیخ می‌کشیدم. فکر می‌کردم که اگر از درِ مجازات با خودم وارد بشم بالاخره مُتِنبه میشم و روزی به راه راست هدایت. فکر می‌کردم زیادی با خودم مُسامِحه کردم و لوس و تنبل شدم که این‌همه طلب از خودم رو وصول نمی‌کنم.اما هرقدر پیش رفتم جز وحشتم نیفزود**. چون حالم هر روز بیشتر از خودم بهم می‌خورد. حسرت‌ها یکی‌یکی سر باز می‌کردن و وحشت از آینده‌ی خیلی نزدیک، حتی یه ساعت دیگه،هر لحظه بیشتر می‌شدن.خودم رو از آدم‌های آشنا پنهون می‌کردم که نبینن به چه روزی افتادم. کسی که هر وقت مشکلی داشتن اگر کاری از دستش برنمی‌اومد می‌تونست با حرف، قوت قلب بهشون بده، خودش به دردی دچار شده که هیچ‌کدوم از اون حرفا و برو بیاها چاره‌ش نیستن.من که همیشه خودم رو روی بلندترین قله می‌دیدم الان هم سر قله نشسته بودم اما قُله‌ی تَلّی از خاکروبه.الغرض حالا دیگه فقط می‌تونستم خاک‌بازی کنم. چاره‌ای نبود. باید بلندترین قله رو توی ذهنم خراب می‌کردم یا خودم رو از سرِ قله می‌انداختم پایین. هر کاری لازم بود باید انجام می‌دادم تا از درد پارگیِ ناشی از فاصله‌ی نوک بلندترین قله تا قله‌ی خاکروبه رو کمی کم کنم. تازه بعد باید پارگی رو می‌دوختم و زخمش رو مرهم می‌گذاشتم. و این کار رو کردم و هنوز هم در حال انجامش هستم.باید از سَر، خاص بودن و عادی بودن رو تعریف می‌کردم برای خودم. باید درونم رو می‌شکافتم تا بفهمم اگر من اهل قله‌نوردی بلندترین‌ها بودم پس روی خاکروبه‌ها چه می‌کنم؟! اگر نبودم پس چرا تمام وجودم خواستنش رو طلب می‌کرد؟!یکی از چند جواب این بود:"تو اونقدر احساس کمی و کم بودن می‌کردی که می‌خواستی با فتح بلندترین قله همه‌ی کمبودهات رو یک‌جا جبران کنی. همه‌ی اون باید و نبایدهایی رو که تو رو از بچگی متهم به انجام ندادن یا عُرضه‌نداشتن کرده‌بودن می‌خواستی پاک کنی . مسؤولیت‌ همه‌ی اون کارایی که اصلا به تو ربطی نداشتن و تو برای ثابت‌کردن خودت و ارزش‌هات بر عهده گرفته بودی و چون مالِ تو نبودن نتیجه‌ی انجام‌شون اونقدرها کامل و قانع‌کننده نشد؛ می‌خواستی به ثمر برسونی. و به همین دلیل تو و اطرافیانت همیشه ناراضی از قاضی برمی‌گشتید و البته خودت بیشتر.چون انجام اون کارا امکان نداشتن و تو می‌خواستی مُنکر عبث‌بودن اونها و ناتوانی خودت در برابرشون بشی.این شد که یک‌جا مجبور شدی همه‌چی رو باهم زمین بذاری. هم مسؤولیت‌های معقول و هم بارهای نامعقول. خلاصه همه‌چی طوری بهم ریخت که وِیلون و سرگردون وسط یه زندگی بی‌تکلیف اونقدر دور خودت چرخیدی که بالاخره چنان زمین خوردی که خاک شدی. پشتت به خاک نشست و حالا دیگه وجودت با زمین عجین شد و شکست، مجبورت کرد خاکی بشی."این‌جا بود که معنی عادی بودن دستم اومد.عادی بودن؛ خاکی بودن.دیدم وقتی عادی باشم به خودم فرصت تجربه و اشتباه میدم. به خودم فرصت نه گفتن و نه شنیدن میدم. به خودم مهلت صبرکردن و تأمل میدم. عجله‌ای برای جواب دادن و جواب شنیدن ندارم. می‌تونم با آرامش فکر کنم؛ با لذت احساس کنم؛ با دقت زخم‌هام رو ترمیم کنم؛ با شدت بازی کنم و به هر قیمتی هر کاری نکنم. به هر بادی نلرزم و به هر قضاوتی واکنش نشون ندم. به خودم فرصت میدم یه اتفاق رو از چند جهت بررسی کنم و به نزدیکترین تفسیر از اون برسم. و...اینها در صورتی رخ می‌دن که من نخوام همیشه حرف اول و آخر رو بزنم. نخوام نَقل و نُقل هر مجلسی باشم. اسمم سر زبون هر کسی باشه و بشم عقل‌کل و جامع‌الاطراف و در مورد هر چیز مربوط و نامربوط نظر بدم. که چی؟ که من رو ببینید. من بهترینم. من بلدترینم. من .. من .. من ..من معتقد شدم که اگر قراره من درین جهان کار ارزنده‌ای انجام بدم باید ازین عادی بودن دربیاد. چون دیگه مطمئنم از اون خاص بودن حداقل واسه من چیزی درنمیاد.البته شما رو نمی‌دونم دوست عزیز!اینم بگم عادی بودن خیلی مرتبه‌ی بزرگیه که اصلا نباید دست‌کم بگیریمش. عادی‌بودن رتبه‌ی بزرگان عرفان و ادیان و مکاتب معنوی و حتی خصلت ثروتمندان بااصل و نسبه که با ارزش‌آفرینی به ثروت کلان رسیدن.مخلص کلام این‌که:"خاص‌بودنِ اصیل از دل عادی‌بودنِ خالص بروز می‌کنه."والسلام❣️*دیباچه گلستان سعدی**غزل حافظ Sistan Sistan Fri, 08 May 2026 15:10:47 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D8%A8%D9%87-%D9%82%D9%8E%D8%AF%D9%91%D9%90-%DB%8C%D9%87-%D9%82%D8%B7%D8%B1%D9%87-dnsc3gxyzny4 ❣️دیگه نمی‌خوام خدایی کنم. می‌خوام بندگی کنم. دیگه نمی‌خوام از بالا به همه‌چیز و همه‌کس نگاه کنم. می‌خوام این‌بار صورتم رو سمت آسمون بگیرم تا از بوسه‌های آروم و بعد تندِ قطره‌های بارون چنان لبریز بشم که جرأت نکنم چشمام رو باز کنم. نکنه پشت پلک‌هام بی‌نصیب بمونن از اثر بوسه‌ها. نکنه چشمام رو باز کنم و دیدن چیزی حواسم رو از تسلیم در برابر باریدن این‌همه بوسه پرت کنه. نکنه که از آسمون، غافل بشم وقتی چشمام رو باز می‌کنم. اون هم از ترس پر شدن‌شون از قطره‌ها؛ اون‌وقت نگام رو به زمین بدوزم و هول خیس‌شدن بَرَم داره. نکنه نگام که به پاهام میوفته یهو بی‌هوا حرکت کنن و برن زیرِ یه طاقی که من رو باز بدزدن از این‌همه بارش؛ از این‌همه قطره؛ از این‌همه بوسه؛ از این‌همه تَرشدن و این‌همه خیسی که سالها از عطسه‌ها و سرفه‌ها و گرفتگیِ بینی و تب و لرزِ بعدش ترسیده‌م. مگه دوایِ همه‌ی اونها چیه؟ جز چندتا قرص و پاشویه و یه قابلمه سوپ و یکی دوتا آمپولِ احتمالی! خب مگه اینا چقدر تحمل‌شون سخته که به رهابودن در برابر هجوم این‌همه قطره‌ی مشتاق نمی‌ارزه؟این‌همه سال خودم رو زیر چتر و چادر و توی چکمه و زیرِ لوایِ کلی "چون و چرا" قایم کردم که چی! چی شد؟ جز این شد که حسرتِ یه عالمه قطره و بوسه و لرز و فَرض به دلم موند و شد مرض؟! فرض‌هایی که به اَدِلّه بدل نشدن و دل‌هایی که آشوب نشدن از عشق‌هایِ حتی سرسری.حیف نیست دلی که این‌همه سال عمرشه در امون مونده از خیس‌شدن و حالا از خشکی تَرَک برداشته؟! دیگه نگو چرا بارون نمیاد؟ چرا ابرها نمی‌غُرَّن؟ چرا رعد و برق لرزه به جون‌مون نمیندازه؟ چرا ابرها برای خودنمایی تنگِ هم نمی‌چسبن و به زور جا برای خودشون تو آسمون باز نمیکنن که میون این جار و جنجال چندتایی غُرِّش کنن تا قائله‌ی "من منِ" ابرها واسه چند لحظه‌م که شده صاعقه شه؟ چرا دل آسمون دیگه تنگ نمیشه تا دل من شعر بگه؟ به همین خاطره که دلِ من تَرَک برداشته. آخه "دلْ بند زن" هم نداریم تا اجالتا یه بندی بزنه. تازه به فرض هم که باشه. کدوم لباس خیس رو می‌خوام روی اون بند بخشکونم وقتی اجازه ندادم تر بشم چه برسه به خیس شدن و بعد بند و باد و لرزوندن و رقصوندن.اگر بخوام سرم رو پیش این‌همه پیش‌کشی که آسمون روی سرم می‌بارونه، خم کنم بهتره چشمام رو همچنان بسته نگه دارم. چنان که سر جام وایسم و همچین که سر به زیرم فقط رد قطره‌ها رو که از پشت یقه‌ی لباسم راسته‌ی ستون فقراتم رو می‌گیرن و سُر می‌خورن تا گودی پایین کمرم دنبال کنم. باز قطره‌های بعدی و بعدی و بعدی. اون‌قدر دَووم بیارم که لباسم کامل بچسبه به سینه و سرشونه و کتفم. عینهو پوستم بشه. هم لرز خیسی بیوفته به جونم هم ترس شرم، ازین‌که به خیالم لُختم.اما برای موندن این بیت رو از حافظ زیر لب زمزمه می‌کنم:"گفتم که نوشِ لَعلَت ما را به آرزو کُشتگفتا تو بندگی کن؛ کاو بنده‌پرور آید"همینه که تصمیم گرفتم بندگی کنم. سالها فکر می‌کردم باید بتونم از پسِ هر کاری که نه؛ حداقل از پسِ کارای خودم بربیام. که فهمیدم هر کاری که سهله من پشت کارای ساده‌ی خودم هم موندم چه برسه به کارایی که از یَدِ قدرت من خارج‌ان. دیدم من بی‌خودی خودم رو سرِ کار گذاشته بودم و بیهوده تقلا می‌کردم. طوری به روزی افتادم که از بارون که هیچ، از هر میدون و خیابون و بیابونی گریزون شدم. که چی؟ که من هیچکی رو ندارم و باید مراقب خودم باشم. من این رو هم غلط فهمیدم. این‌که خوبه. من پا رو فراتر گذاشتم و شدم دایه‌ی دلسوزتر از مادر و حالا برای دیگران هم نگران می‌شدم و شروع می‌کردم به تلاش برای مراقبت و محافظت از اونها که: آسه برن آسه بیان؛ مبادا گربه شاخشون بزنه.یکی نبود بهم بگه تو چیکاره‌ای؟! تو حتی رقاص پای نقاره هم نیستی. تو توی این فَقَره هیچی نیستی.خیلی طول کشید این دو سه تا جمله رو بفهمم. یعنی روزگار چنان چرخی انداختم که از در و دیوار و زمین و آسمون برام بارید. نه از جنس قطره که از زخم و خون. خون بی‌رنگ و زخم آماسیده. اون‌قدر مُچاله شدم تا سرآخِر شدم به قاعده‌ی قطره‌هایی که شب و روز از چشمام می‌باریدن و رعد و برق‌شون نه این‌که صدا نداشت چون فقط سرِ بالشت‌های بخت‌برگشته خالی می‌کردم هیچکی نه بارون رو می‌دید و نه صدای صاعقه‌ای رو می‌شنید. تا این‌که همه‌ی صداها و سیل‌ها و سراب‌ها شدن سونامی و من رو زمین‌گیر کردن. طوری که ورد زبونم شده بود: "خدایا تو هم می‌دونی و هم می‌تونی. من دیگه نه می‌دونم و نه می‌تونم."بعد از اون خودمو کنار کشیدم از سرِ راه خدا. گفتم چه کاریه! وقتی خودش میگه: بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را؛ دیگه من چیکاره‌م!حالا این روزا حتی اجازه‌ی همون حرکتی رو هم که می‌خوام بکنم تا اون برکتش رو بده، از خودش می‌گیرم. بسّه هرچی روی زمین خدایی کردم. بسّه هرچی بنده‌های خدا رو به خدایی برای زندگیم گماشتم که هرجا این‌کارو کردم جوابش رو سهمگین گرفتم. با خیانت، دزدی، سوءاستفاده و ...مثل وقتی خدایی می‌کردم واسه دیگران. هرقدر خوش‌خدمتی کردم بیشتر طلب می‌کردن. هرقدر خوش‌رقصی کردم بیشتر مسخره می‌شدم. هرقدر بیشتر خواستم از بارشون کم کنم و من هم بخشی رو به کول بکشم بیشتر بار روی گُرده‌م سوار می‌کردن.تقصیر اونا نبود من خودم رو این‌طور بهشون شناسونده بودم.اینه عاقبت خدایی کردن و به خدایی گرفتن امثال خودم.به همین خاطره که دیگه نمی‌خوام خدایی کنم. می‌خوام سر جام وایسم و فقط از این به بعد بندگی کنم‌ و بارونی بشم❣️به قول "محمدعلی معلم دامغانی" شاعر :ببار ای بارون بباربا دلم گریه کن خون بباردر شبای تیره چون زلف یاربهر لیلی چو مجنون ببار ای باروندلا خون شد خون بباربر کوه و دشت و هامون بباربه سرخی لبای سرخ یاربه یاد عاشقای این دیاربه کام عاشقای این مزار ای بارونببار ای ابر بهاربا دلم به هوای زلف یارداد و بیداد ازین روزگارماهو دادن به شبهای تار ای بارونبه یاد نوای سحرانگیز شادروان محمدرضا شجریان ❤️‍🔥. Sistan Sistan Thu, 07 May 2026 02:52:00 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D9%92-%D8%A8%D8%B3%DB%8C-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%92-%DA%A9%D8%B3%DB%8C-nvc4jmhzhktj-nvc4jmhzhktj ❣️همه‌ی آدم‌ها بی‌قدرت‌اند در برابر قدرت خداوند. همه‌ی آدم‌ها آسیب‌پذیرند در برابر حوادث زندگی. همه‌ی آدم‌ها در درون‌شان نیروی عظیمی دارند که قابل مقایسه با ضعف جسمانی‌شان نیست. این نیرو همان نیروی عجیب و معجزه‌ساز خداوند است که تنها راه ارتباط با انرژی بی حد و حصرِ حاکم بر جهان است. اما انسان‌ها جز عده‌ی اندکی، آگاهی چندانی ازین انرژی ندارند. اما برخلاف این عده، دسته‌ی کثیری از آدم‌ها با اعتماد به حساب و کتاب محدود ذهن و دیدگاه خط‌کشی‌شده تا جایگاهی پیش‌روی می‌کنند که از آن به بعد به تکرار یا فرورفتن خو می‌کنند به جای گسترده‌شدن و فراتر دیدن. چون گستردگی دید و گشادگی سینه و دست‌یابی به پهنه‌ی وسیع و بی‌انتهای نیروی درون به اتصال با قدرت همتایش که همانا عظمت بی‌نهایت خالقِ خلّاق است؛ نیاز دارد.یکی از راه‌های گشایش این ارتباط، برهم زدن بخش زیادی از قراردادها و چهارچوب‌های ساخته‌ی ذهنِ مضطرب و پیش‌گوی انسان است که برای حفظ امنیت و ثبات آرامش سعی دارد از تدابیر خداوند پیشی بگیرد.آدمی می‌خواهد تمام تلاشش را برای مفید بودن و ساختن زندگی بهتر انجام دهد اما نمی‌داند اکثر اوقات به جای حِفاظ، سد می‌سازد و مدام در حال بنا کردن قلعه‌های بی‌در است که جلوی ورود نَعَمات و عنایات پروردگار را به زندگی‌اش می‌گیرند.در ادامه‌ی تخریبِ موانع بشری می‌توان به تبدیل اضطراب به آرامش؛ تحمل به صبر و تقلا کردن به تسلیم اشاره کرد.تسلیم در برابر نیروی قدرتمند و پایان‌ناپذیر الهی که نمی‌دانیم چرا و چگونه و چه‌وقت و چه‌جایی به نفع‌مان عمل می‌کند و از کارهایِ به ظاهر ساده‌ی روزمره گرفته تا خواسته‌های غیرممکن را عملی می‌سازد. وقتی تسلیم درست و به‌جا اتفاق بیوفتد خود به خود صبر و آرامش جای خود را پیدا می‌کنند.چه، کسی بخواهد و چه نخواهد؛ چه بپذیرد و چه نپذیرد؛ چه خوشش بیاید و چه نیاید؛ سامانه‌ی جهان به گونه‌ای کار می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند از آن سر دربیاورد. هیچ چاره‌ای غیر از تسلیم نیست. سر فرود آوردن در برابر قدرتی بی‌نهایت که انسان قسمت ریزی از آن است اما انرژی این کائنات پهناور را در درون خود دارد؛ کار آسانی نیست. نیاز به ایمان دارد.ایمان، اعتقاد به عاملِ اتفاقاتی‌ست که با شکل و شمایل متفاوت اما با ساختار یکسان به دفعات تکرار شده‌اند تا ذهن پُر چرا و سخت‌پسند و دیرپذیر انسان را قانع کنند که بهتر است بعد از زحمتِ سوار شدن به کشتی روزگار و قرارگرفتن در جایِ خود و انجام یک‌سری کارهایی که در توانِ اوست؛ نه بیش و نه کم؛ سُکان را به دست‌های بی‌نظیر ناخدای لامکان و لازمان بسپارد و با خیالی آسوده روی موج‌های سبک و سنگین اقیانوس بی‌منتهای زندگی از شناور بودن لذت ببرد.درست است. سخت است پذیرش این قانون غریب که بدون چون و چرا باید پذیرفت تا بتوان از شگفتی‌های بی‌مثال و منحصر بفرد این جهان بهره و لذت برد؛ اما به تجربه‌اش می‌ارزد. غیر ازین هرچه انجام شود به قول حافظ*، عِرض خود بُردن و زحمت دیگران داشتن است.جالب است که اصل و اساس تمام جَمادات و نباتات و حیوانات و اشرف مخلوقات از یک جنس و متاع است. اما این تنوع و تَکَثُّر نشان از گونه‌گونی بی حد و اندازه‌ی جمال خداوندی‌ست. حتی زشت‌ترین و مخرب‌ترین و دلخراش‌ترین موقعیت‌ها و موجودات نیز جلوه‌ای از رخ بی‌منتهای خداوند است. آن‌سویِ رخِ محبوب که دور از نظر است اما منظر او به چشمان خطی آدمی نمی‌آید. همچون شب که چون بی‌بهره از نور خورشید است تاریک و بی‌چیز جلوه می‌کند اما هرگز مُنکر وجود خورشید نیست. طولی نمی‌کشد که عمر شب به پایان می‌رسد و به قول مولانا** آفتاب، دلیل آفتاب، می‌آید.هرچند در زبان آفریدگار چیزی با صفات بد و خوب؛ زشت و زیبا یا کج و راست خوانده نمی‌شوند و فقط آدمی این صفات را برای تشخیص وقایع و اشخاص از یکدیگر ساخته . او اغلب خودش هم نمی‌داند چه غُل و زنجیرهایی به پاها و دست‌هایش آویخته و چطور خودش را محدود به اسامی و صفات ریز و درشت کرده است. عمری را به جمع و ضرب و تفریق و تقسیم این القاب می‌گذراند و عمری دیگر باید صرف کند تا خود را از آنها پاک کند تا بتواند در سن و سالی که زحمت به حکمت تغییر ماهیت داده برای آیندگان فرزانگی کند و راهبرشان شود و هم این‌که خود از طی مسیر زندگی‌اش احساس رضایت کند.احساس رضایت؛ در تجمیعِ "با خود زیستن" در کنار "خدمت‌کردن به دیگران " است که معانی "خوش‌بختی" و "هویت" و "هدف زندگی" را با هم کامل می‌کند.به نام و با یاد او که؛به قول هاتف اصفهانی***:یکی هست و هیچ نیست جز او❣️*حافظ:ای مگس عرصه‌ سیمرغ نه جولانگه توستعِرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری**مولانا:آفتاب آمد دلیل آفتابگر دلیلت باید از وی رو مَتاب***هاتف اصفهانی:یکی هست و هیچ نیست جز اووَحدهُ لا الهَ الاّ هو Sistan Sistan Tue, 05 May 2026 23:50:50 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D9%85%D9%86-%DB%8C%D8%A7-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D9%85-%DB%8C%D8%A7-%D9%87%D8%B1%D8%AF%D9%88-js55sbzty1j8 ❣️آیا شما لحظه‌ای رو تجربه کردید که وقتی به خودتون فکر می‌کنید یا می‌خواید کاری برای خودتون انجام بدید احساس کنید دورترین و غریبه‌ترین آدم در جهان، خودتون برای "خودتون" هستید؟ آیا این احساس رو داشتید که نمی‌تونید برای کوچکترین کار روی خودتون حساب باز کنید و بی‌اعتمادترین آدم برای خودتون هستید؟ آیا این غریبگی این‌طور بوده که هر کاری خواستید واسه خودتون انجام بدید اولین جمله‌ای که به ذهن‌تون رسیده این بوده: "که چی بشه!"؟دقیقا برای من همه‌ی این احوالات و جملات اتفاق افتادن و در کمال بُهت و ناباوری نمی‌تونستم بپذیرم کارهایی رو که به سادگی(در عین پیچیده بودن) برای دیگران انجام داده بودم وقتی که میخوام برای خودم انجام بدم مثل اینه که باید یه کوه رو جابجا کنم.من خود به چشم خویشتن دیدم که چه دورم از خودم!این نشون میده من حتی یک دقیقه هم برای خودم زندگی نکرده‌م.حتی در زمان تنهایی‌هام مدام به دیگران فکر می‌کردم. این‌که:دارن چیکار می‌کنن/اگه دیدمشون این رو بگم اون رو نگم؛ نکنه خوششون نیاد و دیگه نخوان با من ارتباط داشته باشن/چیکار کنم که خوشحال باشن همیشه/چطور مرهم دردهاشون بشم/اگر فلان کار رو انجام بدم مورد تاییدشون هست یا نه/این که چه نظری راجع به بهمان حرف یا کار من دارن/چطور ظاهر بشم که همیشه بهترین باشم/و... اگر بخوام این لیست رو همین‌طور ادامه بدم معلوم نیست چند صفحه پُر میشه!من بدون این که متوجه باشم چه بلایی داره سرم میاد هر روز خوش‌خدمتی‌ها و خوش‌رقصی‌هام بیشتر و متنوع‌تر می‌شدن و به همین شکل هر روز از خودم دورتر و دورتر می‌شدم. جالب این‌جاست که فکر می‌کردم خیلی خوش‌فکر و زرنگ و رِند تشریف دارم که می‌تونم مدام رنگ عوض کنم و مثلا جانب منفعت خودم رو بگیرم. اما غافل ازین بودم که دارم چه بلایی سرِ خودم میارم.به جایی رسیدم که هیچی از خودم نداشتم و هنوز هم ندارم. من فکر می‌کردم که حد و مرز خودم رو دارم و مستقل از اطرافیانم میتونم فکر کنم و نظر بدم. ولی سخت در اشتباه بودم. اون‌قدر به ساز دیگران رقصیدم که بین اون‌همه چرخیدن و چرخیدن چنان سرگردون شدم و چشمام سیاهی رفتن که پرتاب شدم به ناکجا‌. حالا هرچی می‌گفتم کسی نمی‌فهمید چی میگم. همه میخواستن کمکم کنن اما هیچ‌کس نمی‌دونست چطور.از اون‌جایی که نظم جهان اجازه نمیده کسی درجا بزنه و از خطِ سِیرش خارج بشه شخص و موقعیتی رو پیش پام گذاشت که تونستم خودم رو تا اندازه‌ای ازین چرخ‌زدن و چِت‌زدن مدام بیرون بکشم.با وجود انجام تمرینات ریز و درشتِ چندین ماهه امروز فهمیدم که تازه رسیدم به نقطه‌ی صفر. و این خیلی عالیه. اولش خیلی بهم ریختم اما با یه مرور سرانگشتی گذشته قانع شدم جایی که وایسادم درست‌ترین جای ممکنِ منه.نه این‌که انتظار داشته باشم باز سرگیجه نگیرم و شب و روزم رو قاطی نکنم ولی الان حداقلش اینه که میدونم این درهم و برهمی از کجا میاد و من باید باهاش چیکار کنم.من هنوز که فکر می‌کنم سالها داشتم یه غرور کاذب و یه اعتماد بنفس توخالی رو با خودم حمل می‌کردم از تعجب دهنم باز می‌مونه و وقتی به خودم میام می‌بینم به یه نقطه خیره شدم و دارم به شخصی فکر میکنم که اینهمه سال همراه من بوده و من حتی یه سلول نمی‌شناسمش.کسی که به زور میدونه آهنگ موردعلاقه‌ش چیه. کسی که نمیتونه به خودش اجازه بده بازی، تفریح یا کار موردپسندش رو انجام بده.اوایل که حتی نمی‌تونستم بهشون فکر کنم. انگار اجازه‌ی فکر کردن به هر چیزی که قرار بود "من" رو به "خودم" نزدیک‌تر کنه باید یه نفر دیگه غیر خودم صادر می‌کرد. تا تایید از کسی نمی‌گرفتم حتی به چیزی نمی‌تونستم فکر کنم. احساس می‌کردم خودم اصلا عقلم نمی‌رسه و حتما یکی باید باشه که جای من تصمیم بگیره. با وجودی‌که من در ظاهر خیلی مستقل عمل می‌کردم و در زندگی روزانه‌م مدیریت کارهای روتین خونه‌م به عهده‌ی خودم بوده و هست؛ اما انگار هر آنچه که قراره راه روح من رو باز کنه و "جانِ" من رو جلا بده ممنوع اعلام شده بود و من در حد زنده‌موندن جسمانی، حقِ خوردن، خوابیدن، ورزش‌کردن، خریدکردن، تمیز نگه داشتن جایی که زندگی می‌کنم، مراجعه به پزشک، رفت و آمدها و معاشرت‌های قراردادی رو داشتم. انگار من مأمور بودم که جسمم رو سرپا نگه دارم ولا غیر.این روزا که دارم به شخصِ خودم می‌پردازم و حسابی خودم رو زیر و رو می‌کنم این جرقه‌ها دارن خودشون رو نشون میدن. فقط در حد جرقه. اما همین هم برای من آتشفشانه.فعلا من در حال حفظ همین سوسوی جان‌فزا هستم. احساس می‌کنم "نقطه‌ی صفر" یکی از بزنگاه‌های بزرگ زندگیه. خوشحالم از اکنونم و امید دارم به اکنون‌هایی که نمیدونم کِی و کجا قرار ملاقات‌های من رو با خودم تعیین و تنظیم می‌کنن.اللهُ اَعلَم❣️#سادگی #پیچیدگی #ناباوری #غریبگی #دورترین #غریبه‌ترین #بهت #خود #نقطه_صفر #چرخیدن #راه_روح #بزنگاه #جرقه #اکنون #ملاقات Sistan Sistan Tue, 05 May 2026 02:30:39 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D9%90-%D9%85%D9%86-%D9%88-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D9%90-%D8%AA%D9%88-dczjwdbanbyc ❣️وقتی نتونی پای خودت وایسی نمی‌تونی دست هیچ‌کس رو بگیری؛ چه برسه به این که بخوای دستش رو توی دستت نگه داری. وقتی از ترسِ دیگران خودت رو فراموش می‌کنی اون‌وقت طوری دیگران فراموشت می‌کنن که هرقدر بخوای خودتو اثبات کنی اونها کمتر باورت می‌کنن. حق هم دارن. چون تو به خودت هم رحم نکردی. ترسیدی و مدام خودِ واقعی‌ت رو پنهون کردی و این‌طور واقعیتْ مخفی شده. اما از اونجا که این واقعیت بالاخره برملا میشه تو دیگه نمی‌تونی اون‌طور که "باید" از خودت دفاع کنی. چون شدی چوپان دروغگو و صداقت در مورد تو هیچ محلی از اِعراب نداره. درین‌صورت گرگ چنان می دَرَدِت که جز درد هیچی حس نمی‌کنی و از شدت رنجی که می‌کشی فقط می‌خوای بمیری که بَلْکَم راحت بشی. اما نمی‌میری چون قراره بالاخره از بین همه، خودت رو به عنوان نفر اول زندگیت انتخاب کنی. قراره با وجود ترسْ کار درست رو انجام بدی نه این‌که اون موقع که نمی‌ترسی کار درست رو نمایش بدی. همین نمایش پات رو تو چاله‌ای گیر می‌ندازه که از صدتا چاه بدتره و سخت‌تر ازش می‌تونی بیای بیرون. گاهی هم شاید نتونی ازش خلاص شی. ولی این‌جا هم قصه تموم نمیشه و یه انتخاب داری. این‌که کلا از نمایش بیای بیرون و خودِ خودت رو زندگی کنی. هرقدر هم که از خودت بدت بیاد باز بهتر از خودِ نمایشیه. چون بالاخره می‌تونی با خودت واقعی‌ت روبرو بشی و براش کاری بکنی؛ برای زخم‌هایی که به این روز انداختنت. برای موقعیت‌هایی که مجبور شدی توشون زندگی کنی و به اجبار به چیزی تبدیل شدی که الان هستی و ازش شرمت میشه. خبر بدش اینه که هیچ چاره‌ای جز روبرو شدن باهاش نداری و خبر خوب اینه که وقتی بدونی زمینِ بازیِ واقعی کدومه می‌تونی به هر سختی هم که شده بازیِ زمینِ خودت رو یاد بگیری. اون‌وقته که اگر از کسی رودست بخوری و ظاهرا بازنده بشی خیلی زود می‌تونی بازی رو به نفع خودت و در عین حال نه به ضرر دیگری؛ طراحی کنی و برنده حقیقیِ بازیِ باخته باشی. خوبی کار دنیا اینه که هیچی رو فراموش نمی‌کنه. این‌که کی بودی و می‌خوای کی باشی. چیکار کردی و می‌خوای چیکار کنی. اما تو فراموش می‌کنی. یعنی تمام سعی‌ت رو می‌کنی که بدی‌ها رو فراموش کنی و فقط تا می‌تونی کار خوب انجام بدی. این خوبه ولی نمی‌دونی کار بد همزاد کار خوبه. چون وقتی بد رو بلد باشی خوب بودن انجام و دَرْکش دلچسب‌تره؛ موندنی‌تره؛ ساده‌تره؛ ولی شاید آسون نباشه. دنیا برات بد نمی‌خواد اما از بد که فرار کنی مدام دنبالت میاد. بد رو میاره که تو راحت‌تر خوب رو بشناسی و انتخابش کنی. حالا تو اگر طبق تجربه این رو اجرا کردی که هیچ؛ وگرنه مجبوری مثل وقتی تو بازی مار و پله، رسیدی دَمْ دَمایِ ختمِ بازی، یهو یه مارِ بدْ طولانی نیشت میزنه و دوباره باید از اول تاس بریزی. انگار نه انگار که یه عالمْ وقته که دستات دارن تاس می‌گردونن و تاول زدن ازین‌همه چرخیدن و غلطیدن و رقصیدن ❣️#دلچسب #موندنی #تاس #رقصیدن #غلطیدن Sistan Sistan Sun, 03 May 2026 21:10:27 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D8%B1%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-j2imecc9xoio راه و رسم زندگی؛ و دیگر هیچ!❣️زندگی یک جریان است نه چهارچوبی از پیش تعیین‌شده و یا نقشه‌ای که باید طبق راه و رسم آن قدم برداشت.زنده‌بودن را باید قدم به قدم زندگی کرد. این‌که چرا این نَشد و آن بِشد خلاف قانون این جهان است که ما در آن نفس می‌کشیم. آنقدر این نامعلومی واضح و مُبَرهَن است که هیچ‌کس نمی‌داند کِی و چطور عمرش به پایان می‌رسد. پس چگونه‌است که ما انتظار داریم دنیا آن‌گونه بچرخد که برایش تکلیف تعیین کرده‌ایم. البته که افکار و باورها و همین‌طور اقدامات و احساسات ماست که بزنگاه‌های نیک و بد زندگی‌مان را می‌سازند ولی حتی نمی‌توانیم حدس بزنیم از چه طریقی این اتفاقات می‌افتند و کِی و کجا نتیجه حاصل می‌شود. نتیجه را آن‌وقت مشاهده می‌کنیم که آمادگی رؤیتش را داشته باشیم. وگرنه جهان هر لحظه آماده‌ی رساندن ما به مقصودمان است.وقتی از رخدادی شکایت می‌کنیم که چرا برای‌مان رخ داده باید بدانیم که سنگِ بنای آن را خودمان گذاشته‌ایم و اگر حالا یادمان رفته که چه خواسته‌ایم و کِی و کجا چه کرده‌ایم که راه وصول به آنچه مطلوب‌مان هست بسته‌ شده آن دیگر مشکلِ خودمان است. درست است که جهان همیشه گوش به فرمان ماست اما کاری را که خواسته‌ایم به روش خودش انجام می‌دهد و ما نمی‌توانیم در روند حصول به نتیجه دخالتی کنیم. چون توانِ این کار به ما داده نشده و در خلقت ما منظور نگردیده‌ست.پس باید بپذیریم اگر چیزی را می‌خواهیم؛ هیچ‌گاه نباید خود را محدود به مسیر خاصی کنیم. هر مسیری که پیش پای‌مان قرار گرفت باید در آن قدم بگذاریم. این‌گونه است که به تشخیص خوب و بدِ خود می‌رسیم. خوب و بدی که برای شخصِ خودمان قرار است ارزش‌سازی کند. اما اگر بنشینیم گوشه‌ای و فقط از این و آن بشنویم که چه خوب است و چه بد، نمی‌توانیم راه خود را پیدا کنیم. سرشت ما یک‌سری ویژگی‌های خاص وجودی در خود دارد که در دیگری نیست و یا حد و اندازه‌اش در دو نفر یکسان نیست. این‌ها کافی‌اند که نشان دهند نمی‌شود از روی دست همدیگر کپی کنیم.اما تعدادی قانون ثابت و کلی وجود دارند که برای همه‌ی انسان‌ها در هر گوشه از دنیا کاربرد دارد و هیچ‌گاه تا به الان تغییر نکرده‌اند. مثل این قانون که به هرچه باور داشته باشی از همان جنس و حس نصیبت می‌شود؛ نه عینِ آن. چه این قانون را بپذیری چه نپذیری؛ چه باورهای واقعی‌ات را بشناسی و چه نشناسی؛ چه خواسته و باورهایت منفی باشند و به ضرر خودت و دیگران و چه مفید و پرمنفعت باشند؛ برای جهان فرقی ندارد. آن طبق قانون عمل می‌کند. اگر باور داشته باشی که قربانی هستی فقط افراد و اتفاقاتی را تجربه می‌کنی که طبق باورت باشند و آن را تایید کنند. چون با غیرِ آنها نمی‌توانی ارتباط برقرار کنی. اگر باور داشته باشی هیچ‌وقت تنها نیستی و با عشق احاطه شده‌ای از در و دیوار و آسمان و زمین برایت همدم و هم‌دل می‌جوشد. چون تو با آغوش باز و امن پذیرای کسانی از جنس خودت می‌شوی.مساله‌ی دیگری که جلوی اجرای قوانین ثابت جهان را سد می‌کند این است که گاهی برای این‌که اشتباه نکنیم یا کمتر دچار خسران شویم بهتر می‌دانیم سالها گوشه‌ای بنشینیم و اطلاعات و علم آن کار یا سبک زندگی را یاد بگیریم و بعد دست به کار مرحله‌ای از زندگی شویم. غافل از این‌که لحظه‌ها منتظر عالِم شدن و قوی شدن ما نمی‌مانند. عمر که بدون عمل بگذرد این توهم را به‌وجود می‌آورد که جهان هم با بی‌سوادان بیشتر همراه است تا کسانی که رنجِ دانش‌آموختن را به جان خریده‌اند.این نظر در جایی درست است که برخی با وجود اندکْ دانشِ خود دست به عمل می‌زنند؛ هرچند ناقص و پر ایراد. این‌گونه است که بعد از مدتی تلاش، بالاخره استاد می‌شوند و ماهر.جهت قدم برداشتن برای هر کاری فقط لازم است بدانیم که ما اقدام می‌کنیم و از اشتباه نمی‌ترسیم و هربار که نتیجه‌ی دلخواه را نیافتیم به دنبال دلیلِ عدمِ اقبال می‌گردیم و آن را یافته و اشتباه خود را جبران می‌کنیم و ادامه می‌دهیم. هر بار به یک بزنگاه می‌رسیم راه گذر از آن را پیدا می‌کنیم و هیچ‌گاه به دنبال قله‌ی خاصی نمی‌گردیم؛ با این ذهنیت که تا آن را فتح نکردیم خورشید بخت ما طلوع نمی‌کند و ما احساس خوشبختی نمی‌کنیم. بر فرض اگر قله‌ای را فتح کردیم باید بدانیم قُلَل دیگری همچنان هستند که قابل فتح‌اند و هیچ پایانی برای هیچ کاری وجود ندارد. فقط مهم این است که ما پای در مسیر بگذاریم تا در طی آن خود را بشناسیم و جهان اطرافمان را. وگرنه چند میلیون سال هم که عمر کنیم باز مسیرهایی یافت می‌شوند که نرفته‌ایم و تجربه نکرده‌ایم.خلاصه این‌که:از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزودزنهار ازین بیابان وین راه بی‌نهایت❣️#راه #مسیر #نقشه #خوشبختی #مقصد #هدف #نتیجه #جریان #زندگی #جهان #اشتباه #سرشت #نمی‌دانیم #نمی‌توانیم #باور #خواسته #قله #فتح #قانون #وحشت #بی‌نهایت Sistan Sistan Sat, 02 May 2026 23:41:03 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%DB%8C-%D8%AD%D9%88%D8%B5%D9%84%DA%AF%DB%8C-%D8%AA%D8%A7-fb4hvg1im3jf بی‌حوصلگی همه‌وقت و همه‌جا هست؛ اما ..."من خیلی بی‌حوصله‌م. اصلا حوصله‌ی هیچ کاری رو ندارم. هر کاری رو که فکر می‌کنم "باید" انجام بدم فقط "انجام" میدم تا "تموم" بشه. انگار میخوام راحت بشم. از چی؟ نمیدونم. جالبه وقتی هم دارم اون کارِ "باید" رو انجام میدم میخوام زودتر تمومش کنم که برم به کارِ "بعدی" برسم. نه این‌که کارِ بعدی کار موردعلاقه‌م باشه و براش حوصله داشته باشم؛ نه! فقط میخوام تموم‌شون کنم که آخرِ روز نگم هیچ‌کاری نکردم. بعضی کارا رو هم اونقدر به زور و اجبار انجام میدم که خدا خدا میکنم زودتر تموم بشن و من آزاد بشم. به همین خاطر اونقدر خسته میشم که میخوام فقط برم استراحت کنم. انگار هدفم شده استراحت کردن. انگار از خسته شدن و بعدش خوابیدن و دراز کشیدن بیشتر از هر چیزی لذت می‌برم و اینا شدن هدف من، نه انجام کاری و به ثمررسوندن ایده‌ای، طرحی یا نقشه‌ای.آخه استراحت و لَمیدن هم اولش خوبه اما بعد از چند دقیقه یا چند ساعت چنان حس بیهودگی توی وجودم گُر می‌گیره که از خودم و زندگیم بیزار میشم.بعضی کارا رو هم که کلا تعطیل کردم. چون واقعا زورِ اون "باید" رو دیگه ندارم. مثل ورزش🤦‍♀حالا که در حال نوشتنم و دارم دقیق‌تر به این موضوع فکر می‌کنم می‌بینم من کلا ترس از "اقدام به کار" دارم. هیچ‌کاری اونقدر برام جذاب به نظر نمیاد که انگیزه‌مندم کنه که براش وقت و انرژی بذارم. اگر هم دست به کاری بزنم بعد از مدت کوتاهی رهاش می‌کنم و دیگه رغبتی به دنبال‌کردنش ندارم. انگار اگر هم مزه‌ای داشته مثل آدامس بعد از چندبار جویدن و این‌ور و اون‌ور دهن انداختن و آخرِ سر با درد گرفتن فک و حس گرسنگی و قار و قور شکم؛ اگر هم تُف نکنم بیرون یا به دیوار و روی زنگی و یا زیر صندلی و میزی نچسبونم با سرانگشت‌های شست و سبابه به صورت گلوله‌ای درآورده و روی ناخن انگشت سبابه گذارده و با اتکا به کنار ناخن انگشت شست با تلنگری به ناکجا پرتابش می‌کنم. حالا دیگه میخواد لای انبوه موهای دخترکی گیر کنه یا پشت پاچه‌ی شلوار پیرمردی بچسبه. دیگه اون بسته به شانس فردِ چسبنده‌س🤷‍♀بحث آدامس، مبحث نمادینیه از کارای نیمه‌کاره که بهش اهمال‌کاری هم میگن اما همه‌مون می‌دونیم که هیچ‌کس دوس نداره یه عالمه لباس قیچی‌خورده و ندوخته تو صندوقش داشته باشه و اونوقت لُخت بچرخه.احساس میکنم این حس بیهودگی از اونجایی میاد که من در برابر کاری که دوست دارم انجام بدم یا توانِ بالقوه‌ش رو دارم احساس "ناتوانی" می‌کنم. این حس "بی‌قدرتی" من رو می‌ترسونه و من از اضطرابِ ناشی از ترس، کارای معمولی روزانه‌م رو هم بدون تأمل و با عجله و در کمال بی‌حوصلگی و گاهی اجبار انجام میدم.اما این بی‌حوصلگی و در نتیجه اهمال‌کاری از یه کورسوی بی‌جون میاد که با یه "آه" از نوعِ از تهِ دل و جانکاه خفه میشه.همین‌طور که دارم به نوشتن ادامه میدم ذهنم میگه شاید برای‌این‌که تو ادامه بدی نیاز به گرمای شعله‌ای نداشته باشی. شاید اتفاقا تو به سرما نیاز داری که بپیچی تو خودت تا گرم شی. اصلا به نسیم و فوت و طوفان کاری نداشته باش که نمی‌ذارن گرمایی برات دلخوشی بیاره و با لذت و شوق کاری رو شروع کنی و ادامه بدی. شاید تو از اونایی هستی که باید با اخم و تَخم و داد و فریاد هم که شده شروع کنن به کار تا خودشون خود به خود گرم بشن. شاید یا فعلا برات در بیرون گرمایی نیست و یا شاید هیچ گرمایی از بیرون تو رو نمی‌تونه گرم کنه. بعضیا این‌جورین که اگه صدتا مشعل بهشون بدن راضی نمیشن و آتیش نمی‌گیرن. اونا باید مشعل درون‌شون رو خودشون روشن کنن. شده با سنگ چخماق یا بمب هیدروژنی.شاید منم از همین آدمام. پس باید هرطور شده دست به کار شم. با غُرزدن، با دلتنگی، با لب و لوچه‌ی آویزون، با طلبکاری، با عصبانیت، و ... هرچی که فکر می‌کردم اینا "نباید" باشن تا من بتونم کاری کنم. البته "کاری" که نه؛ "شاهکاری" خلق کنم😮‍💨بله! تازه این‌جاست که سر و کله‌ی "کمال‌گرایی" هم پیدا میشه.امان ازین "بی خود بودن" و "از خود دور بودن" که پشت کمال‌گرایی قایم میشن😵‍💫چه سفری شد امشب!!!"⚡️از بی‌حوصلگی تا کمال‌گرایی ...⚡️#کمال‌گرایی #بی‌حوصلگی #اهمال‌کاری #سفر #نوشتن #شاهکار #کار #شعله #نقشه #انگیزه #غرزدن #دلتنگی #عصبانیت #بی_خود_بودن #ایده #خلق #استراحت_کردن #خسته_شدن #احساس_ناتوانی #اضطراب #ترس #تأمل #عجله #فریاد Sistan Sistan Sat, 02 May 2026 02:30:12 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%F0%9F%92%A5%D8%A7%D8%B6%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%A8-sktzy5jvdrtv ❣️"اضطراب دائم" را اگر زیر هزارلا لحاف بپیچیم و داخل صندوقچه‌ای زیر کوهی از سنگ و صخره دفنش کنیم و در واقع با بی‌خیالی و خونسردی که همان چشم بستن روی واقعیاتی‌ست که باید برای آنها چاره اندیشید مسیر زندگی را طی کنیم؛ ذره‌ای کم که نمی‌شود هیچ؛ بلکه روز به روز که نه، لحظه به لحظه به حجم و در نتیجه انفجارش نزدیک‌تر می‌شویم.💥اضطراب به خودی خود یک حس هشداردهنده‌ی عالی‌ست که می‌تواند در بسیاری از موارد من را به فکر بیاندازد که برای مشکلی یا مساله‌ای چاره‌اندیشی کنم. نه این‌که به محض احساسش به گوشه‌ای بخزم و تحت پوششِ "منفی فکر نکردن" از زیرِ بارِ مسوولیت رفع و تصحیح اِشکالش شانه خالی کنم.💥یکی ازین فرارها قرار نگرفتن در هیچ چهارچوبی‌ست. اصطلاحا دیدنِ از بالا یا کُل‌نگری یا سرک کشیدن به هر سوراخی با عنوان "حواس جمع بودن"؛ تا کمتر اشتباه کنم و رودست نخورم و به قولی "زرنگ" و "باهوش" باشم.💥اما اینها به هیچ کار من نمی‌آیند چون بارها و بارها تجربه‌شان کرده‌ام و نتیجه‌ای جز پشیمانی عایدم نشده‌ست. پشیمانی همراه با اضطراب مدام که قاتل تمرکز و خودنگری و آرامش است. وقتی این عوامل نباشند طبیعتا موفقیتی در زمینه‌های روابط، شغل و عواطف نخواهم داشت. یا اگر هم توفیق‌هایی رخ دهند به سرعت پوک و پوچ می‌شوند.💥تنها راه خلاصی ازین مصیبت تکرارشونده که هم روان و هم جسم من را تحلیل می‌بَرَد این است خود را درون چهارچوبی متعهد کنم که بتوانم با تمرکز روی توانایی‌ها و شناخت ناتوانی‌ها و حرکت بر اساس آنها هم زندگی هدفمندی داشته باشم و هم خِیرم به کسانی که با من برخورد می‌کنند برسد.💥حال سوال اینجاست که چرا این اضطراب کُشنده را حاضریم با خود همه‌جا بِکِشیم ولی برای خود حد و حدودی تعریف نکنیم؟!💥یکی از دلایلش این است که فکر می‌کنیم احاطه‌ی خودمان را به محیط اطراف که می‌تواند گاهی کل جهان باشد از دست می‌دهیم و آن‌وقت از جایی که انتظارش را نداریم ضربه می‌خوریم و ضرر می‌کنیم. فکر می‌کنیم اگر جامع‌الاطراف شویم و از همه‌چیز باخبر، آن‌وقت می‌توانیم جلوی هر سوءاستفاده‌ای را بگیریم و کسی فکر نکند ما ابلهیم و به خود اجازه دهد از ما سواری بگیردو بیگاری بِکِشَد. اما تجربه نشان داده که اتفاقا وقتی این‌گونه فکر می‌کنیم مدام مشغول فراهم کردن سلاحِ دِرایَت برای مقابله با سودجویان می‌شویم و به همین دلیل برای استفاده از آنها مُتِعَدّیان بی‌شماری را به زندگی خود فرامی‌خوانیم. و هر روز در فکر مهیاکردن سلاح مجهزتری برای حفظ کیان زندگی‌مان می‌شویم. درین صورت دیگر، اضطراب، بخش واجب و لازم و جدایی‌ناپذیر زیستن‌مان می‌شود. و دیگر انتهای این ماجرا معلوم نیست که چه بر سرمان خواهد آمد.💥یا سرِ عقل می‌آییم و اضطراب را در جایگاه خودش و به عنوان هشدار می‌پذیریم و از آن استفاده‌ی بهینه می‌کنیم و یا به جایی می‌رسیم که جز نابودی خود و اطرافیان‌مان و اطرافیان‌شان کاری از دست‌مان ساخته نیست و جهانی سوخته از خود برجای می‌گذاریم.💥اما من اگر با استفاده از هشدارهای جهان برای خود حد و مرز و هدف و انگیزه ایجاد کنم طبیعی‌ست که از یک‌سری مسائل دور و بی‌خبر می‌مانم. مسائلی که شاید آنقدرها هم به درد کاری که من انجام می‌دهم نمی‌خورند. باید این واقعیت را بپذیرم که من فقط می‌توانم به یک سمت توجه کنم؛ اگر خواهان پیشرفت و سلامت هستم. مثل موقعی‌که سمتی از زمین که در برابر خورشید است نور دارد و آن سمتِ بی‌خورشید تاریک است. من هم‌زمان نمی‌توانم در دو سَمْت باشم. مگر امکانش در سیاره‌ای غیر از زمین وجود داشته باشد و یا اگر روی این کره‌ی خاکی چنین جایی وجود داشته باشد من از آن بی‌خبرم. اما می‌دانم در بسیاری موارد این قانون صدق می‌کند.💥زندگی دایره‌ای‌ست که از هر طرف و هرجایش راه بیوفتیم باز به خودمان برمی‌گردیم❣️#اضطراب #چاره‌اندیشی #اضطراب_دائم #انفجار #هشدار #خونسردی #بی‌خیالی #فرار #پوشش #حواس‌جمع #باهوش #زرنگ #چهارچوب #شانه‌خالی‌کردن #سرک‌کشیدن #فضولی #آرامش #پوچ #روابط #عواطف #تمرکز #خودنگری #احاطه #ضربه #ضرر #جامع‌الاطراف #سوءاستفاده #چشم‌بستن #پشیمانی #بیگاری Sistan Sistan Fri, 01 May 2026 10:40:28 +0330 https://virgool.io/@m_90224757/%F0%9F%92%AB%DB%8C%D8%A7%D9%81%D8%AA%D9%86-%D9%85%D8%B9%D9%86%D8%A7-uajekvhj02gd ❣️وقتی دری بسته است؛ جای شکرش باقی‌ست که "در" هست و "دیوار" نیست. و باز مایه‌ی امیدواری‌ست که "بسته" بودن، نشان ازین دارد که زمانی این در باز بوده و وقتی دیگر نیز می‌تواند "باز" شود!🌱هر چیزی، واقعه‌ای یا شخصی نشان از معنایی دارد که گاهی به دلیل ظاهر ناخوشایند آنها نمی‌توانیم به آن معنا پی ببریم. چون پذیرش هر آن‌چه ناخوشایند است به خودیِ خود دشوار است چه رسد که بخواهیم به دلِ آن بزنیم و بشکافیمش و معنایش را استخراج کنیم. این کار تجربه و بینش وسیع می‌طلبد. لازم است در هنگام مواجهه با ناخوشایند، آن‌قدر بر خود و افکار و احساسات‌مان مسلط باشیم که بتوانیم در کوتاه‌ترین زمان، آرامش خود را برقرار سازیم.🌱بدون آرامش و جهان‌بینیِ فرافردی و غیرشخصی نمی‌توان مُنصِف بود و صادق. بدون ایمان به نظمِ نظامِ جهان، نمی‌شود گزینه‌های به ظاهر بی‌ربط را کنار هم گذارد و سخنِ نهفته در تار و پود رویدادها و عوامل‌شان را شنید. گاهی نیز هرچه در چَنته داریم رو می‌کنیم ولی باز معنا نمودار نمی‌شود. گاهی هم آنقدر واضح و روشن است که باور نمی‌کنیم همین اَظهر مِن‌الشَمس همان گمشده‌ی ما باشد.🌱اولین قدم در فهم این موضوع آن است که بپذیریم هیچ‌چیزی یا کسی بی‌مورد و بیهوده سرِ راه ما قرار نمی‌گیرد و یا توجه‌مان را جلب نمی‌کند که به سمت‌ش کشیده می‌شویم. هرچه درین جهان ملاقات می‌کنیم حامل پیامی از ما به خودمان است. گاهی شیرین و گاهی آنقدر تلخ است که حاضر به هضمش نمی‌شویم. چون باید این تلخی را در خود بیابیم و ببینیم و دریابیم. دیدن و حسِّ چنین خصیصه‌ی زشت و آلوده و مخربی درد بسیار می‌زائد؛ چه رسد به پذیرش و در آغوش گرفتن و سر و سامان دادنش. اما وقتی این اتفاقِ مبارک می‌افتد چنان جان و دل از بندهای نامرئی آزاد می‌شوند که تصورش غیرممکن می‌نَماید. تاباندن نورِ دیدگان‌مان به هرآنچه لیاقت و شجاعت و عزت ما را مخدوش می‌کند می‌تواند هم، راه استفاده‌ی بهینه از آن ویژگیِ ناخوشایند را هموار کند و هم به جای قضاوت و محکوم کردن و مجازات فردی که در حال زیستِ آن ویژگی‌ست می‌توان از آن نورِ دیده چراغی برایش عَلَم کرد تا او هم پیشِ پایش را بهتر ببیند و به جای سقوط در قعر چاهِ نابودی به یک سِکَندری اکتفا کند و او نیز مشعل مسیر دیگران شود.🌱باورها این‌گونه دگرگون می‌شوند. با درست دیدن هر چیز و صبوری و کمک گرفتن در کشف معمای پنهان در آن رویداد؛ زاویه‌ی دید که تغییر می‌کند جهان نیز جورِ دیگر می‌شود.بله! جورِ دیگر باید دید.جورِ دیگر باید زیست.❣️#شکر #سپاس #بسته #باز #احساسات #آرامش #تجربه #معنا #پذیرش #فرافردی #صادق #منصف #جهان‌بینی #ناخوشایند #نظم #نظام #امیدواری Sistan Sistan Fri, 01 May 2026 01:20:21 +0330