https://virgool.io/feed/@m_91911216 میان خورشیدهای همیشه زیبایی تو لنگریست خورشیدی که از سپیده‌دم همه ستارگان بی‌نیازم می کند. fa 2026-07-08 01:12:27 https://files.virgool.io/upload/users/4857543/avatar/v5hzKv.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_91911216 https://virgool.io/@m_91911216/%D8%A8%D9%84%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%A7%D9%85%D8%AA-%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%BE%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1-ojgqdffmjxsw سلام به همه رفقای طبیعت‌دوست، امیدوارم حالتون عالی باشه و امروز هم آماده باشید تا با هم به دل حیات وحش سفر کنیم. اگر ازتون بپرسن عجیب‌ترین و خاص‌ترین حیوانی که توی مستندها دیدید چیه، قطعاً یکی از اولین گزینه‌هایی که به ذهنتون می‌رسه، بلندقامت‌ترین پستاندار روی زمینه: «زرافه». زرافه‌ها با اون دست و پای کشیده، پوست پلنگیِ منحصربه‌فرد و قدِ آسمان‌خراش‌شون، انگار شاهکار نقاشی و طراحیِ طبیعت هستن.شاید در نگاه اول فکر کنیم زندگی برای حیوانی با این فیزیکِ خاص خیلی راحت یا برعکس، خیلی سخت باشه؛ اما وقتی وارد جزییات زندگی‌شون میشیم، تازه می‌فهمیم که پشت این ظاهر فانتزی، چه مهندسیِ زیستیِ شگفت‌انگیزی قرار داره.شاهکار مهندسیِ زیستی؛ چالش‌های زنده ماندن در ارتفاع ۶ متریبزرگ‌ترین ویژگی زرافه، گردنِ فوق‌العاده درازشه که می‌تونه تا ۲ متر طول داشته باشه. جالب اینجاست که گردن اونا دقیقاً مثل ما انسان‌ها فقط ۷ تا مهره داره، اما هر مهره به شدت بزرگ و کشیده شده. این گردنِ بلند بهشون اجازه میده به بالاترین و تازه‌ترین برگ‌های درختان (مخصوصاً آکاسیا) دسترسی داشته باشن که هیچ حیوان گیاه‌خوار دیگه‌ای نمی‌تونه بهشون برسه. اما این فیزیکِ خاص، یک چالش بزرگ قلبی-عروقی هم داره! پمپاژ کردن خون از روی زمین تا مغزی که ۶ متر بالاتر قرار گرفته، یک قلبِ غول‌پیکر ۱۱ کیلویی می‌طلبه که فشاری دو برابر انسان تولید می‌کنه.سیستم بدنی زرافه طوری طراحی شده که وقتی سرش رو برای آب خوردن پایین میاره، رگ‌های گردنش با دریچه‌های مخصوص، جریان خون رو کنترل می‌کنن تا مغزش به خاطر فشار ناگهانی منفجر نشه! از طرفی، خوابیدن این حیوانات هم خودش یه داستانه؛ اونا به خاطر ترس از شکارچی‌ها، معمولاً ایستاده می‌خوابن و کل خواب عمیقشون در طول شبانه‌روز شاید به زحمت به نیم ساعت برسه! این یعنی هر ثانیه از زندگی زرافه، یک تعادلِ مهندسی‌شده بین بقا و فیزیکِ بدنیِ خاصشه.زبانِ ۵۰ سانتی‌متری و روابط اجتماعی در سکوت ساوانااما شگفتی‌های زرافه به گردنش ختم نمیشه. اگر تا حالا غذا خوردن یک زرافه رو از نزدیک دیده باشید، متوجه زبانی می‌شید که نزدیک به ۵۰ سانتی‌متر طول داره و رنگش رو به بنفش و سیاه می‌زنه! این رنگ تیره در واقع یک ضدآفتاب طبیعیه تا زبانِ حیوان موقع ساعت‌ها برگ چیدن زیر آفتاب شدید آفریقا نسوزه. این زبان انقدر عضلانی و زمخته که زرافه می‌تونه باهاش تیزترین خارهای درخت آکاسیا رو بدون اینکه زخمی بشه، دور بزنه و برگ‌ها رو جدا کنه.یک باور قدیمی وجود داشت که زرافه‌ها لال هستند چون به ندرت صدایی ازشون شنیده میشه؛ اما تحقیقات جدید نشان داده که اونا سیستم ارتباطیِ فوق‌العاده پیچیده‌ای دارن که در فرکانس‌های بسیار پایین (مادون صوت) کار می‌کنه. یعنی اونا در سکوت کامل با هم صحبت می‌کنن، صداهایی که گوش ما انسان‌ها قادر به شنیدنش نیست ولی در دل دشت‌های ساوانا کیلومترها جلوتر می‌ره تا گله رو منسجم نگه داره. روابط اجتماعی اونا هم ملایم و صلح‌آمیزه و معمولاً دور از تنش‌های شدیدِ بقیه پستاندارانِ بزرگ زندگی می‌کننو خلاصهزرافه‌ها نمادی از سازگاریِ بی‌نظیر با محیط زیست هستن که چطور یک فرم بدنیِ عجیب رو به یک برگِ برنده برای بقا تبدیل کردن. علی اصغر قدیمی علی اصغر قدیمی Mon, 15 Jun 2026 02:52:07 +0330 https://virgool.io/@m_91911216/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%DA%AF%DB%8C%D8%B1%D9%87-%D9%85%D8%A7%DA%AF-%D8%A7%D9%86%D9%82%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D8%A7%D8%AD%D8%AA%D9%87-qzfkh3cc10wz سلام به همه رفقای خلاق و طرفدار مدرنیته، امیدوارم حالتون ردیف باشه. اول کار بیایید یه نگاه به اطرافتون بندازید؛ به گوشی توی دستتون، ماگی که توش چای می‌نوشید، صندلی‌ای که روش نشستید یا حتی بدنه موس کامپیوترتون. تا حالا از خودتون پرسیدید چرا این وسایل دقیقاً همین شکلی هستن؟ چرا دستگیره ماگ انقدر راحت توی دست جا می‌گیره یا چرا فلان گوشی انقدر خوش‌دسته؟پشت تمام این جزییات، یک دانش و هنرِ فوق‌العاده جذاب به نام «طراحی صنعتی» (Industrial Design) قرار داره. خیلی‌ها فکر می‌کنن طراحی صنعتی یعنی فقط خوشگل کردن ظاهر وسایل؛ اما واقعیت اینه که این رشته، نقطه تلاقیِ هنر، مهندسی، روان‌شناسی و بازاره. طراح صنعتی کسیه که بین زیباییِ یک کالا و کاربردی بودنِ اون در زندگی واقعی، یک پل محکم می‌سازه.ارگونومی و کارایی؛ وقتی راحتیِ انسان خط اول طراحی میشهبزرگ‌ترین رسالت در طراحی صنعتی اینه که یک محصول چطور با بدن و ذهن انسان ارتباط برقرار می‌کنه؛ به این علم می‌گن «ارگونومی». یک طراح صنعتی قبل از اینکه به رنگ و لعابِ یک محصول فکر کنه، باید نیازمندی‌های فیزیکی و روانیِ کاربر رو بسنجه. مثلاً صندلی‌ای که روی اون می‌نشینید، اگر اصول ارگونومی در طراحیِ انحنای پشتی یا ارتفاعش رعایت نشده باشه، بعد از نیم ساعت کمردرد می‌گیرید؛ هر چقدر هم که ظاهرش مدرن و فضایی باشه، باز هم یک طراحیِ شکست‌خورده است.توی این بخش، فرم همیشه از کارکرد پیروی می‌کنه. طراح باید به این فکر کنه که محصول چطور باز میشه، چطور توی دست قرار می‌کنه و چطور حسِ امنیت و راحتی رو به کاربر میده. استفاده از متریال‌های درست، طراحیِ خطوط بدنه بر اساس فرم دست یا فرم بدن، و ساده‌سازیِ کار با دستگاه‌ها، تخصصِ اصلی این رشته‌ست. در واقع، بهترین طراحی صنعتی اونیه که وقتی باهاش کار می‌کنی، اصلاً به چشم نیاد و انقدر کار باهاش طبیعی و روان باشه که حس کنی این وسیله بخشی از دست خودته.زیبایی‌شناسی و مهندسی تولید؛ دوئل فرم، رنگ و خط تولید کارخانهاما بعد از حل کردن چالشِ کارایی، نوبت به هویت بصری و جادوی استایل می‌رسه. یک محصول باید در اولین نگاه، مشتری رو جذب کنه. اینجاست که طراح با استفاده از خطوط، زوایا، رنگ‌ها و بافت‌های مختلف، به محصول شخصیت میده. یک محصول می‌تونه حسِ لوکس بودن، اسپرت بودن، مینیمال بودن یا حتی نوستالژیک بودن رو به بیننده منتقل کنه. تفاوت بدنه آیرودینامیک یک ماشین سوپراسپرت با خطوط نرم یک سشوار خانگی، در همین زبانِ طراحی و هویت بصری خلاصه میشه.اما خلاقیت طراح صنعتی به همین‌جا ختم نمیشه؛ جذاب‌ترین و سخت‌ترین پارتِ کار اینه که این طرح‌های خلاقانه باید قابلیت «تولید انبوه» در کارخانه رو داشته باشن. یعنی طراح نمی‌تونه چیزی رو روی کاغذ بکشه که دستگاه‌های قالب‌گیریِ پلاستیک یا پرسِ فلز نتونن اون رو بسازن. او باید کاملاً با متریال‌های مختلف (از پلیمرها گرفته تا آلیاژهای فلزی) و هزینه‌های تولید آشنا باشه تا محصول نهایی هم زیبا و کاربردی باشه و هم قیمتش طوری دربیاد که مردم بتونن بخرنش. اینجاست که هنرِ ناب با مهندسیِ دقیق کارخانه فرمول‌بندی میشه.و خب در آخرطراحی صنعتی یعنی کیفیت دادن به سبک زندگیِ ما از طریق اشیاء. علی اصغر قدیمی علی اصغر قدیمی Mon, 15 Jun 2026 02:46:14 +0330 https://virgool.io/@m_91911216/%DB%8C%D9%87-%D8%AF%D8%B3%D8%B1-%D8%B3%D9%86%D8%AA%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D8%B1%D9%82-%D8%A2%D8%B3%DB%8C%D8%A7-oxwnua2jt4dl سلام به همه رفقای شکمو و عشقِ دسر، امیدوارم روزگارتون مثل موضوع امروز وبلاگمون شیرین، نرم و جذاب باشه!مدتی بود که یه دسر سنتی از شرق آسیا کل فضای مجازی و کافه‌های شهر رو منفجر کرده بود و به یکی از ترندهای اصلی تبدیل شده: «موچی ژاپنی». این توپک‌های رنگی و بامزه انقدر پرطرفدار شدن که تصمیم گرفتم برم ته و توی تاریخچه و نحوه ساختش رو دربیارم و براتون توضیح بدم.از سنتِ کوبیدن برنج تا بافتِ جادویی و کش‌آمدن موچیشاید فکر کنید موچی مثل کیک و شیرینی‌های خودمان با آرد گندم و شکر درست میشه، اما راز اصلی بافتِ کشسان و منحصر‌به‌فرد موچی، آرد برنج چسبناک ژاپنی (Mochigome) هستش. در روش سنتی ژاپنی که بهش «موچیتسوکی» می‌گن، برنج پخته‌شده رو داخل یه هاون چوبی بزرگ می‌ریزن و دو نفر با پتک‌های چوبی سنگین و با یک ریتم فوق‌العاده سریع و هماهنگ، انقدر به این برنج ضربه می‌زنن تا کاملاً له، چسبناک و تبدیل به یه خمیر یکدست بشه. تماشای این فرایند خودش یه پا فیلم اکشن و جذابه!وقتی این خمیر آماده شد، بافتش طوری میشه که زیر دندان کاملاً نرم و جویدنیه و یه حسِ پاستیلیِ ملایم داره. هنر اصلی در ساخت موچی اینه که خمیر رو انقدر نازک پهن کنن که بدون پاره شدن، بتونه مواد میانی رو توی خودش نگه داره. طعم خودِ خمیر برنج خیلی خنثی هستش و اینجاست که جادوی طعم‌دهنده‌ها شروع میشه. ژاپنی‌ها معمولاً خمیر رو با چای سبز (ماچا)، توت‌فرنگی یا شکوفه‌های گیلاس رنگ و طعم می‌دن تا ظاهرش هم مثل بافتش دلربا بشه.تکامل طعم‌ها؛ تقابل سنتِ شرقی با بستنی‌های مدرن غربیاما داخل این توپک‌های خمیری رو با چی پر می‌کنه؟ اینجا دقیقاً همان جایی هستش که موچی به دو دسته سنتی و مدرن تقسیم میشه. در فرهنگ اصیل ژاپن، داخل موچی رو با خمیری شیرین به نام «آنکو» که از لوبیای قرمز پخته و شکر درست میشه پر می‌کردن (معروف به دایفوکو). این ترکیب سنتی شاید برای ذائقه ما یکم عجیب باشه، اما برای ژاپنی‌ها نماد اصالت و پای ثابت جشن‌های سال نو هستش.با این حال، وقتی پای موچی به کشورهای غربی باز شد، یه ایده خفن کلاً بازی رو عوض کرد: «موچی بستنی». طراحان دسر آمدند و داخل این خمیر نرم رو با اسکوپ‌های بستنی وانیلی، شکلاتی، کاراملی یا میوه‌ای پر کردند. تضاد بین لایه بیرونیِ نرم و جویدنی با مغزِ سرد، کرمی و منجمدِ بستنی، یک ترکیب برنده ساخت که دنیا رو تکان داد. امروزه در کنار بستنی، استفاده از فیلینگ‌های مدرن مثل کرم لوتوس، نوتلا و تیکه‌های میوه تازه (مخصوصاً توت‌فرنگی) باعث شده که موچی از یک دسر سنتی و خاص، تبدیل به یه بمب انرژیِ جهانی بشه که پیر و جوان نمی‌تونن دست رد به سینه‌اش بزنن.در انتها ...موچی فقط یه شیرینی خوشمزه نیست؛ بلکه شاهکارِ تبدیلِ ساده‌ترین مواد (برنج) به یکی از خلاقانه‌ترین بافت‌های خوراکی دنیاست. خیلی خوشحال میشم برام بنویسید که شما تا حالا موچی امتحان کردید؟ طرفدار طعم‌های سنتی مثل ماچا هستید یا ترکیب‌های مدرن و شکلاتی رو ترجیح می‌دید؟ علی اصغر قدیمی علی اصغر قدیمی Mon, 15 Jun 2026 02:40:16 +0330 https://virgool.io/@m_91911216/%D8%BA%D9%88%D9%84-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A2%D9%87%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B1%DB%8C%D9%84-%D9%87%D8%A7-%D9%BE%D8%A7%D8%AF%D8%B4%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%86-frwbnb8q4fdk سلام به همه رفقای همیشگی، امیدوارم ریتم زندگی‌تون روی ریلِ موفقیت باشه و با سرعت به سمت هدفهاتون حرکت کنید. اول کار بیایید یه اعتراف بکنیم؛ چند نفر از ما وقتی سوار قطار می‌شیم، هندزفری رو می‌ذاریم تو گوشمون، سرمون رو تکیه می‌دیم به شیشه و زل می‌زنیم به منظره‌های بیرونی که دارن با سرعت رد میشن؟ اصلاً فاز قطار با هر وسیله نقلیه دیگه‌ای فرق می‌کنه؛ انگار یه نوستالژی و آرامش خاصی توی تاروپودش هست که حتی توی لوکس‌ترین هواپیماها هم پیداش نمی‌کنی.راستش دنیای قطارها خیلی وسیع‌تر از اون چیزیه که تو ایستگاه‌های مسافربری می‌بینیم. این غول‌های آهنی که روی ریل‌ها پادشاهی می‌کنن، بر اساس نوع مهندسی و کاربردشون به دسته‌های کاملاً متفاوتی تقسیم میشن که روی سرعت، اقتصاد و حتی آینده محیط زیست ما تاثیر مستقیم دارن. بیایید بدون بخش‌بندی‌های ریز، این دنیای ریلی رو در دو محور اصلی و جذاب بررسی کنیم.جادوی سرعت و غرش آهن‌رباها؛ از دیزل‌های بااصالت تا گلوله‌های مافوق سرعتبخش بزرگی از تاریخ و البته حال حاضر دنیای ریل رو قطارهای دیزلی-الکتریکی تشکیل می‌دن. این قطارها که بیشتر ما تجربه‌اش رو داریم، با موتورهای غول‌پیکر دیزلی کار می‌کنن که برق تولید می‌کنه و چرخ‌ها رو به حرکت درمیاره. حس و حال صدای ریتمیک ریل‌ها، کوپه‌های دنج و مسیرهای طولانیِ کوهستانی و کویری، همه‌ش امضای این قطارهای سنتیه. اما تکنولوژی ثابت نمونده و برای جواب دادن به نیاز سرعت در دنیای امروز، «قطارهای سریع‌السیر» یا مگلِو (Maglev) وارد بازی شدن.این قطارهای مدرن که به قطارهای گلوله‌ای هم معروفن، کلاً تعریف حرکت روی زمین رو عوض کردن. توی قطارهای مگلِو، هیچ چرخ یا اصطکاکی با ریل وجود نداره! همه‌چیز بر پایه نیروی مغناطیسی کار می‌کنه؛ قطار روی ریل شناور میشه و با سرعتی بالای ۵۰۰ کیلومتر بر ساعت، رسماً روی هوا پرواز می‌کنه. تماشای این تقابل مهندسی بین قدرت موتورهای قدیمی و هوش مغناطیسی قطارهای جدید، نشون میده که چطور روی زمین هم میشه به سرعتِ هواپیماها نزدیک شد، بدون اینکه از زمین کنده بشی.نبض اقتصاد در سایه شاهکارهای ترابری؛ قطارهای باری و متروهای شهریاما همه داستان قطار در سفر و مسافرت خلاصه نمیشه؛ بخش عظیمی از این دنیای ریلی، دور از چشم مسافرها و در جبهه اقتصاد و مدیریت شهرها داره کار می‌کنه. قطارهای باری (Freight Trains) رسماً رگ‌های حیاتی تجارت جهانی هستن. جابجا کردن هزاران تن مواد اولیه، زغال‌سنگ، ماشین‌آلات و کانتینرهای بزرگ در مسافت‌های بین‌قاره‌ای، کاریه که هیچ کامیون یا هواپیمایی نمی‌تونه با این قیمتِ پایین و راندمان بالا انجامش بده. مهندسی این قطارها روی قدرت گشتاور و کشش متمرکز شده، نه سرعت.از طرف دیگه، وقتی به داخل شهرها می‌آییم، با سیستم مترو و قطارهای شهری روبه‌رو میشیم که اگر یک روز کار نکنن، کلان‌شهرها رسماً قفل و فلج میشن. متروها شاهکار مهندسی زیرزمینی هستن که در سکوت، میلیون‌ها انسان رو جابجا می‌کنن تا از ترافیک و آلودگی نجات پیدا کنیم. ترکیب این دو بخش نشون میده که قطارها چطور از اعماق زمینِ شهرهای شلوغ تا دشت‌های بی‌انتهای بین‌المللی، دارن دنیا رو جلو می‌برن.در نهایت،قطار هم بهانه‌ای برای سفرهای دنج و خاطره‌انگیزه و هم ستون فقرات صنعت و جابجایی در جهان. خیلی خوشحال میشم برام بنویسید شما فاز قطارهای سریع‌السیر و مدرن رو بیشتر دوست دارید یا سفر با قطارهای کوپه‌ای و سنتی رو؟ علی اصغر قدیمی علی اصغر قدیمی Mon, 15 Jun 2026 02:37:46 +0330 https://virgool.io/@m_91911216/%D9%82%D9%88%D8%B1%D9%85%D9%87-%D8%B3%D8%A8%D8%B2%DB%8C-%D9%BE%D8%AE%D8%AA%D9%86-%DB%8C%D9%87-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D9%85%DA%A9%D8%A7%D9%86%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D9%88-%D8%B3%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-jagaj9izoj2r سلام به همه رفقای عشقِ غذا و آشپزی، امیدوارم حالتون عالی باشه. امروز سراغ شاهِ بی‌رقیب سفره‌های ایرانی رفتیم؛ غذایی که عطرش توی راهروی ساختمان هم می‌پیچه و هوش از سر آدم می‌بره: «قورمه‌سبزی». راستش قورمه‌سبزی پختن یه کار مکانیکی و ساده نیست؛ یه جور هنره که نیاز به صبر، حوصله و فوت‌وفن‌های خاص خودش داره تا در نهایت اون روغن سیاه و جاافتادگیِ خفن رو بهت بده.مرحله اول: از تفت دادن پیاز و گوشت تا ترکیب جادوییِ سبزیقدم اول و طلاییِ یه قورمه‌سبزی معرکه، با پیاز شروع میشه. یه پیاز بزرگ رو نگینیِ ریز خرد کنید و توی قابلمه با روغن تفت بدید تا سبک و طلایی بشه. حالا زردچوبه و فلفل سیاه رو اضافه کنید و بعد گوشت گوسفندی یا گوساله تکه‌ای (ترجیحاً کمی چربی‌دار) رو وارد قابلمه کنید. گوشت رو باید انقدر تفت بدید تا تغییر رنگ بده و آبش کاملاً کشیده بشه؛ این کار باعث میشه گوشت توی پخت طولانی وا نره و لذیذ بمونه. بعد از گوشت، نوبت لوبیاست (لوبیا چیتی یا قرمز که از شب قبل خیس خورده تا نفخش بره). لوبیا رو هم یک دقیقه با گوشت تفت بدید و بعد آب جوش رو اضافه کنید، شعله رو ملایم کنید تا گوشت و لوبیا نیم‌پز بشن.اما روحِ این غذا، سبزی اونه (ترکیب تره، جعفری، گشنیز، اسفناج و کمی شنبلیله). راز عطرِ قورمه‌سبزی در اینه که سبزی باید کاملاً ریزِ ریز خرد شده باشه. سبزی رو توی یه تابه جداگانه بدون روغن تفت بدید تا آبش کشیده بشه، بعد روغنِ نسبتاً فراوانی اضافه کنید و با شعله ملایم انقدر تفت بدید تا رنگ سبزی تیره بشه. مواظب باشید سبزی نسوزه چون غذا رو تلخ می‌کنه. وقتی گوشت نیم‌پز شد، این سبزیِ سرخ‌شده رو به قابلمه اضافه کنید تا طعم‌ها با هم یکی بشن.مرحله دوم: فوت‌وفن‌های چاشنی، ترشی و جادوی روغنِ سیاهوقتی سبزی رو اضافه کردید، اجازه بدید خورش با شعله ملایم قل بزنه. حدود یک ساعت مانده به پایان پخت، نوبت چاشنی اصلی یعنی لیمو عمانی است. ۳ یا ۴ تا لیمو عمانی رو با چنگال سوراخ کنید، یک ربع توی آب جوش بذارید تا تلخیِ پوستش گرفته بشه و بعد بندازید داخل خورش. در همین مرحله نمک غذا رو هم اندازه کنید. اگر دوست دارید خورشِ شما ترش‌تر و اصیل‌تر بشه، می‌تونید کمی آبغوره یا گرد لیمو هم اضافه کنید.حالا می‌رسیم به مهم‌ترین بخش یعنی «جا افتادن و روغن انداختن». قورمه‌سبزی غذای عجله نیست؛ حداقل باید ۴ تا ۵ ساعت روی شعله خیلی ملایم بمونه تا آبِ اضافه اون کشیده بشه و خورش به غلظت برسه. اگر دیدید خورش پخته ولی روغن نینداخته، یک ربع قبل از خاموش کردن شعله، دو سه قالب کوچک یخ بندازید داخل قابلمه؛ این شوک حرارتی باعث میشه تمام روغنِ سبزی آزاد بشه و روی خورش جمع بشه. در نهایت وقتی زیر قابلمه رو خاموش می‌کنید، باید یه لایه روغن تیره و براق روی یک خورشِ غلیظ و جا افتاده ببینی که با برنج زعفرانی غوغا می‌کنه.در از آخرپختن یه قورمه‌سبزی حرفه‌ای نیاز به زمان و دقت داره، اما ارزشش رو داره. خیلی خوشحال میشم برام بنویسید شما توی قورمه‌سبزی لوبیا چیتی می‌پسندید یا لوبیا قرمز؟ و اینکه ترفند خاصی برای روغن انداختنش دارید یا نه؟ علی اصغر قدیمی علی اصغر قدیمی Mon, 15 Jun 2026 02:31:44 +0330 https://virgool.io/@m_91911216/%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D9%81%D8%A7%D8%B9-%D9%85%DB%8C-%D8%AA%D8%B1%D8%B3%DB%8C%D8%AF-siueblgeaqtl سلام به همه رفقای پرانرژی و شیفته پرواز، امیدوارم حالتون عالی باشه و مسیر زندگی‌تون همیشه روی بالاترین ارتفاع و بدون دست‌انداز و توربولانس باشه! یک سوال از اون دسته‌اید که کلاً از ارتفاع می‌ترسید و ترجیح می‌دید روی زمین بمونید؟همیشه برام شگفت‌انگیز بوده که چطور یه سازه چند صد تنی فلزی می‌تونه خیلی راحت روی هوا شناور بشه و اقیانوس‌ها رو پشت سر بذاره. دنیای هوانوردی انقدر وسیع و جذابه که وقتی واردش میشی، می‌بینی هواپیماها فقط یه مشت آهن‌پاره با دو تا بال نیستن؛ اونا بر اساس ماموریت، مهندسی و نیازی که دارن، به دسته‌های کاملاً مختلفی تقسیم میشن.مورد اول: مسافربری‌های غول‌پیکر؛ مهندسیِ آسایش در قلب ابرهاوقتی صحبت از هواپیما میشه، اولین چیزی که تو ذهن همه‌مون نقش می‌بنده، همون هواپیماهای مسافربری یا تجاری (Commercial Airliners) هستن که توی فرودگاه‌ها می‌بینیم. این هواپیماها شاهکار مهندسی مدرن برای جابجایی انسان‌ها در امن‌ترین حالت ممکن هستن و خودشون به دو دسته اصلی تقسیم میشن: «پهن‌پیکر» (Wide-body) و «باریک‌پیکر» (Narrow-body). هواپیماهای باریک‌پیکر مثل بوئینگ ۷۳۷ یا ایرباص A320، فقط یه راهرو وسط دارن، جثه کوچیک‌تری دارن و معمولاً واسه پروازهای داخلی یا مسیرهای کوتاه منطقه‌ای استفاده میشن. اما غول‌های واقعی آسمان، پهن‌پیکرها هستن؛ غول‌هایی مثل بوئینگ ۷۷۷ یا ایرباص A350 که دو تا راهرو دارن، می‌تونن تا چندین صد مسافر رو جا بدن و واسه پروازهای طولانیِ بین‌قاره‌ای طراحی شدن. مهندسی این هواپیماها فراتر از فقط پرواز کردنه؛ اونا باید بتونن فشار هوا، اکسیژن و دمای کابین رو در ارتفاع ۴۰ هزار پایی طوری تنظیم کنن که شما در آرامش کامل چایتون رو بنوشید و فیلمتون رو نگاه کنیدمورد دوم: از جنگنده‌های مافوق صوت تا پرنده‌های سبکِ تفریحیاما آسمان فقط در انحصار مسافربری‌ها نیست؛ دنیای هواپیماها یه رویِ پر از هیجان، سرعت و تکنولوژی‌های نظامی هم داره. هواپیماهای جنگنده (Fighter Jets) دقیقاً در نقطه مقابل مسافربری‌ها قرار می‌گیرن؛ اونا برای سرعت‌های مافوق صوت، مانورپذیری‌های فوق‌العاده سنگین و رادارگریزی طراحی شدن. آیرودینامیکِ این پرنده‌ها طوری مهندسی شده که بتونن نیروی گرانش زمین رو به چالش بکشن و در صدم ثانیه جهت حرکتشون رو عوض کنن. اما اگر از فاز نظامی بیایم بیرون، بخش دیگه‌ای از این دنیای جذاب رو هواپیماهای عمومی و تفریحی (General Aviation) تشکیل می‌دن. از پرنده‌های ملخی و سبک مثل «سسنا» که واسه آموزش خلبانی و سفرهای کوتاه شخصی استفاده میشن، تا جت‌های خصوصی لوکس (Private Jets) که پادشاهان و تاجران بزرگ رو جابجا می‌کنن. این پرنده‌ها بهت یاد می‌دن که پرواز لزوماً یه کار تجاری و شلوغ نیست، بلکه می‌تونه یه حسِ رهاییِ ناب و شخصی در دل آسمان باشه.در نهایت، هواپیماها مرزهای جغرافیایی رو جابجا کردن و دنیا رو برای ما آدم‌ها کوچک‌تر و در دسترس‌تر کردن. علی اصغر قدیمی علی اصغر قدیمی Mon, 15 Jun 2026 01:54:39 +0330 https://virgool.io/@m_91911216/%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%D9%90-%D9%86%D9%88%D8%B1-%D9%88-%D8%AA%D8%B5%D9%88%DB%8C%D8%B1-dk7ii6kbydwa سلام به همه رفقای خلاق و عشقِ تصویر، امیدوارم حالتون ردیف باشه و دوربین زندگی‌تون همیشه روی باکیفیت‌ترین حالت ممکن فوکوس باشه! اول کار برام تو کامنت‌ها بنویسید ببینم شما هم مثل من وقتی یه فیلم یا سریال می‌بینید، بیشتر غرق تو دیالوگ‌ها و داستان میشید یا اینکه چشمتون مدام دنبال اینه که کادر رو چطور بستن، نور از کجا تابیده و دوربین چطوری حرکت کرده؟ راستش به عنوان یه جوان ۲۱ ساله که کارش با ویدیو، ادیت و این دنیای جادوییه، همیشه برام سوال بود که چرا بعضی فیلم‌ها یا ویدیوهای کوتاه انقدر روی مغز آدم تاثیر می‌ذارن و حسِ صحنه رو قشنگ منتقل می‌کنن. بعد از کلی ور رفتن با نرم‌افزارهای ادیت، کات زدنِ راش‌های طولانی و تحقیق درباره کارِ کارگردان‌های بزرگ، فهمیدم همه‌چیز زیر سر هنرِ «فیلمبرداری» یا همون سینماتوگرافیه. فیلمبرداری فقط دکمه رکورد رو زدن نیست؛ بلکه هنرِ ترجمه کردنِ احساساتِ نوشته‌شده روی کاغذ، به زبانِ نور و تصویره.بخش اول: جادوی قاب‌بندی، زاویه و حرکاتی که قصه می‌گنخیلی‌ها فکر می‌کنن برای اینکه یه ویدیوی خفن بسازیم، حتماً باید گرون‌ترین دوربین بازار رو داشته باشیم؛ اما واقعیت اینه که دوربین فقط یه ابزاره. چیزی که به تصویر ارزش میده، ذهنِ پشتِ دوربینه. توی هنر فیلمبرداری، هر قاب‌بندی، هر زاویه دید و هر حرکتِ کوچیکِ دوربین یه معنیِ عمیقِ روانی داره که ناخودآگاهِ مخاطب رو درگیر می‌کنه. مثلاً وقتی دوربین از پایین به بالا به یه شخصیت نگاه می‌کنه (نمای لو-انگل)، اون آدم رو قدرتمند، ترسناک یا مغرور نشون میده؛ ولی برعکس، وقتی از بالا به پایین نگاه می‌کنه (های-انگل)، حسِ ضعف، تنهایی و معصومیت رو به بیننده تزریق می‌کنه.از طرفی، حرکت‌های دوربین خودشون مثل دیالوگ عمل می‌کنن. وقتی دوربین با یه حرکتِ نرم و آروم (مثل تِرَک زدن یا دالی) همراه با شخصیت حرکت می‌کنه، شما رو هم‌سفر و همدل اون آدم می‌کنه. یا توی صحنه‌های پر از استرس و تنش، فیلمبردارها عمداً از دوربین روی دستِ لرزان استفاده می‌کنن تا اون اضطراب و آشفتگیِ درونیِ فضا رو قشنگ بفرستن تو تنِ مخاطب! این چیدمانِ آگاهانه خطوط، زاویه‌ها و حرکات، دقیقاً همون پارتِ مهندسی‌شده و هوشمندانه‌ای هستش که یه ویدیوی معمولی رو تبدیل به یه شاهکارِ تاثیرگذار می‌کنه.بخش دوم: رقص نور و رنگ؛ اتمسفری که حس رو خلق می‌کنهاگر قاب‌بندی رو استخوان‌بندیِ تصویر بدونیم، بدون شک «نور و رنگ» روح و گوشتِ اون تصویرن. فیلمبرداری بدون شناختِ نور، مثل نقاشی کردن توی تاریکیه. نورپردازی قشنگ می‌تونه حس و حال (Mood) کل یک سکانس رو تعیین کنه. نورهای تند، تیز و سایه‌های عمیق (تکنیک کیاروسکورو که تو فیلم‌های جنایی و معمایی زیاده)، حسِ تعلیق، شک و خطر رو زنده می‌کنه. در حالی که نورهای نرم، پخش‌شده و روشن، حسِ آرامش، فانتزی یا نوستالژی رو به همراه دارن.حالا این وسط، رنگ‌ها هم معجزه خودشون رو دارن. یه فیلمبردار با ترکیب‌بندیِ رنگی صحنه کارهایی می‌کنه که مغزت سوت می‌کشه. رنگ‌های گرم مثل زرد و نارنجی حسِ صمیمیت، انرژی یا حتی گرمای خفه‌کننده رو میدن، و رنگ‌های سرد مثل آبی و خاکستری، تنهایی، افسردگی یا محیط‌های مدرن و بی‌روح رو به تصویر می‌کشن. وقتی توی پسا‌تولید و ادیت، این نورها و رنگ‌ها با هم هم‌راستا میشن، اتمسفری ساخته میشه که مخاطب حتی قبل از اینکه بازیگر دهن باز کنه و حرفی بزنه، حسِ اون صحنه رو با تمام وجودش لمس می‌کنه و غرق تو اتمسفر کار میشه.در نهایت، فیلمبرداری یعنی شکارِ نور در زمان؛ یعنی خلقِ یه واقعیتِ جدیدِ دیدنی که می‌تونه آدم‌ها رو بخندونه، بترسونه یا به گریه بندازه. خیلی خوشحال میشم برام بنویسید که توی فیلم‌ها، کدوم سبک فیلمبرداری بیشتر چشمتون رو می‌گیره؟ کارهای پر زرق‌وبرق و فانتزی، یا تصاویرِ رئال، تاریک و مستندگونه؟ علی اصغر قدیمی علی اصغر قدیمی Mon, 15 Jun 2026 01:46:48 +0330 https://virgool.io/@m_91911216/%D8%A7%D8%B5%D8%A7%D9%84%D8%AA%D8%B4-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE-%D8%A7%D9%86%D9%82%D8%B6%D8%A7-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D9%87-mm7f8eblct66 سلام به همه رفقای شیک‌پوش و همراهان همیشگی وبلاگ. امیدوارم حالتون عالی باشه و قدم‌هاتون رو همیشه استوار و با اطمینان بردارید! مدتی بود بدجور کلافه انتخاب یه کفش مناسب بودم؛ از اون کفش‌هایی که مجبور نباشی هر چند ماه یک‌بار به خاطر پاره شدن یا از قیافه افتادن عوضشون کنی. بعد از کلی گشت‌وگذار توی بازار انلاین، سبک‌سنگین کردن قیمت‌ها و تحقیق درباره متریال‌های مختلف، به یک نام مشترک رسیدم که اصالتش تاریخ انقضا نداره: «کفش چرم طبیعی». وقتی سن آدم بالاتر می‌ره، نگاهش از زیبایی‌های موقت و ارزان‌قیمت، به سمت کیفیت و ماندگاری تغییر می‌کنه.بخش اول: جادوی تنفس و قالب‌گیری؛ کفشی که با پای شما یکی میشهبزرگ‌ترین تفاوت کفش چرم طبیعی با تمام نمونه‌های پلاستیکی و صنعتی (مثل چرم‌های مصنوعی یا فوم) در یک کلمه خلاصه میشه: «زنده بودن». چرم طبیعی به خاطر منافذ ریز و ساختار سلولیِ حیوانی که داره، رسماً نفس می‌کشه. این ویژگیِ تنفس‌پذیری باعث میشه که هوای تازه درون کفش جریان داشته باشه، پا عرق نکنه و در نتیجه، از بو گرفتن کفش و جوراب که کابوس همه‌مونه، خبری نباشه. اما جادوی اصلی چرم بعد از چند هفته پوشیدن خودش رو نشون میده؛ چرم طبیعی خاصیتِ انعطاف‌پذیری و قالب‌گیری عجیبی داره. یعنی به مرور زمان، خودش رو دقیقاً با فرم و انحناهای پای شما هماهنگ می‌کنه. انگار که اون کفش از اول فقط و فقط برای پای شما ساخته شده. این نرمی و راحتیِ تدریجی باعث میشه که بعد از یه پیاده‌روی طولانی یا ایستادن‌های مداوم توی دانشگاه و محل کار، احساس خستگی کمتری بهتون دست بده؛ حسی که توی کفش‌های خشک و سفتِ پلاستیکی کاملاً قفل و غیرممکنه.بخش دوم: سرمایه‌گذاری روی اصالت و چالش نگهداری از یک رفیق وفادارشاید در نگاه اول، قیمت یک جفت کفش چرم طبیعی برای جیب ما جوان‌ها یکم سنگین به نظر برسه و با خودمون بگیم چرا باید این‌قدر هزینه کنیم؟ اما اگر دو دو تا چهار تا کنیم، متوجه میشیم که خرید کفش چرم در واقع یه سرمایه‌گذاری اقتصادی و هوشمندانه‌ست. یه کفش معمولیِ فوم شاید یک سال کار کنه و بعدش وا بره، اما یه کفش چرم مرغوب، اگر درست ازش مراقبت بشه، راحت می‌تونه ۵ تا ۱۰ سال رفیق پا به جفت شما باشه و هر چی پیرتر میشه، جذاب‌تر و خوش‌رنگ‌و‌روتر هم بشه! البته این ماندگاری، یه شرط بزرگ داره و اون هم «مسئولیت‌پذیری در نگهداریه». چرم مثل پوست بدن نیاز به رسیدگی داره؛ نباید بذارید طولانی‌مدت زیر بارون شدید بمونه یا خشک بشه. استفاده از واکس‌های روغنیِ مرغوب، برس کشیدن و استراحت دادن به کفش بعد از چند روز پوشیدن، کارهای ساده‌ای هستن که طول عمرش رو چند برابر می‌کنن. اینجاست که داشتن یه کفش چرم بهت یاد میده چطور از وسایلت مراقبت کنی و برای استایلت ارزش قائل بشی.در نهایت، کفش چرم فقط یه پاپوش نیست، بلکه امضای اصالت، پختگی و سلیقه شماست که در اولین برخورد، ناخودآگاه نگاه‌ها رو به سمت خودش می‌کشه. علی اصغر قدیمی علی اصغر قدیمی Mon, 15 Jun 2026 01:36:47 +0330 https://virgool.io/@m_91911216/%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF-%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%82%D8%A7%D9%84-%D8%AA%DA%A9%D9%86%D9%88%D9%84%D9%88%DA%98%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%B1%D9%88-uv7rpb6vkvux سلام به همه رفقا و علاقه‌مندان دنیای خودرو و تکنولوژی. امیدوارم حالتون عالی باشه و چرخ زندگی‌تون دقیق و پرقدرت بچرخه! راستش به عنوان یه جوون که عاشق ماشین و مهندسی حرکته، مدتی بود بدجور ذهنم درگیر این تقابل بزرگ شده بود؛ جنگ پنهان و آشکاری که بین موتورهای سنتی بنزینی و نسل جدید موتورهای برقی راه افتاده. ما دقیقاً در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که داریم بزرگ‌ترین انتقال تکنولوژی تاریخ خودرو رو به چشم می‌بینیم. بعد از کلی سرچ کردن، دیدن ویدیوهای تخصصی و سرک کشیدن به دنیای اعداد و ارقام، تصمیم گرفتم این موضوع رو خیلی عمیق، جامع و در عین حال به دور از اصطلاحات خیلی خشک دانشگاهی براتون باز کنم تا ببینیم زیر کاپوت این دو رقیب واقعاً چه خبره.بخش اول:قلب تپنده و مکانیکِ حرکت؛ از سمفونی پیستون‌ها تا سکوت آهنرباهاوقتی کاپوت یه ماشین بنزینی رو بالا می‌زنید، با یه دنیای فوق‌العاده پیچیده، شلوغ و پر از قطعات متحرک روبه‌رو میشید. موتور بنزینی یا همون موتور احتراق داخلی، بر پایه انفجارهای پیاپی کار می‌کنه. یعنی سوخت و هوا با هم مخلوط میشن، یه جرقه می‌زنه، انفجار رخ میده و این نیروی انفجار، پیستون‌ها رو پایین می‌کشه تا در نهایت چرخ‌ها بچرخن. این فرآیند یعنی اصطکاک بالا، تولید حرارت شدید و نیاز به هزاران قطعه ریز و درشت مثل سوپاپ، میل‌لنگ و تسمه تایم که همه باید در صدم ثانیه با هم هماهنگ باشن. جذابیت موتور بنزینی در همین سمفونی قطعات و البته صدای اگزوزیه که به راننده حس زنده بودن ماشین رو میده. اما این پیچیدگی یه نقطه ضعف بزرگ داره: اتلاف انرژی. موتورهای بنزینی بخش زیادی از انرژی بنزین رو به شکل گرما تلف می‌کنن و فقط حدود ۳۰ درصد اون رو به حرکت تبدیل می‌کنن.در نقطه مقابل، موتور برقی تعریف کاملاً متفاوتی از مکانیک رو ارائه میده که آدم رو شگفت‌زده می‌کنه. اینجا دیگه خبری از انفجار، دود، روغن‌موتور و پیچیدگی‌های عجیب نیست. موتور برقی ساختار به‌شدت ساده و خلوتی داره؛ شاید کلاً مایل به چند قطعه متحرک اصلی باشه که بر اساس نیروی الکترومغناطیس کار می‌کنن. وقتی جریان برق از باتری به موتور می‌رسه، یه میدان مغناطیسی ایجاد میشه که محور موتور رو می‌چرخونه. بزرگ‌ترین برگ برنده موتور برقی در همین سادگی، راندمان بالای ۹۰ درصد و از همه مهم‌تر چیزی به نام «گشتاور آنی» هستش. در ماشین بنزینی باید گاز بدید تا دور موتور بالا بره و ماشین شتاب بگیره، اما در موتور برقی، از همون ثانیه اول که پاتون رو روی گاز می‌ذارید، تمام قدرت موتور بدون هیچ تاخیری زیر پای شماست. این یعنی یه شتاب صفر تا صد خیره‌کننده که حتی ماشین‌های برقی معمولی رو هم در شتاب اولیه، رقیب سوپرپرت‌های بنزینی می‌کنه.بخش دوم:مهندسی هزینه‌ها و دوئل بر سر آینده پایداریحالا اگر از بحث فنی و شتاب فاصله بگیریم، نگاه یک کاربر برای طولانی‌مدت روی هزینه‌ها و نحوه زندگی با این دو نوع موتور متمرکز میشه. ماشین‌های بنزینی سال‌هاست که امتحان خودشون رو پس دادن؛ پمپ‌بنزین‌ها همه‌جا هستن و سوخت‌گیری کلاً چند دقیقه طول می‌کشه. اما هزینه نگهداری اون‌ها در طول زمان بالاست. شما مدام باید حواستان به تعویض روغن، فیلترها، شمع‌ها و قطعات مصرفی موتور باشه. هر چقدر سن موتور بنزینی بالاتر می‌ره، استهلاک قطعاتش بیشتر میشه و مخارج سنگین‌تری روی دست صاحبش می‌ذاره. از طرفی، وابستگی شدید به سوخت‌های فسیلی و نوسان قیمت بنزین، همیشه یه چالش اقتصادی و البته زیست‌محیطی بزرگ برای این موتورها بوده و هست.اما موتور برقی داستان رو کلاً عوض کرده. از اونجایی که قطعات متحرک کمی داره، استهلاک به شدت پایین میاد. شما چیزی به نام تعویض روغن موتور یا فیلتر بنزین ندارید و هزینه‌های دوره‌ای نگهداری تقریباً به صفر نزدیک میشه. با این حال، چالش اصلی موتورهای برقی در بخش دیگه‌ایه: باتری‌ها و زیرساخت. باتری یک خودروی برقی حکم تمام زندگی اون رو داره که هم سنگینه، هم قیمت بالایی داره و هم به مرور زمان و بعد از چند سال دچار افت بازدهی میشه. علاوه بر این، فرایند شارژ شدن، حتی با فست‌شارژها هم به سرعت بنزین زدن نیست و شما نیاز به برنامه‌ریزی برای سفرهاتون دارید. با این وجود، وقتی به روند توسعه تکنولوژی نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که سرعت پیشرفت باتری‌ها و پاک بوده این موتورها در محیط‌های شهری، داره آینده رو به نفع برقی‌ها مصادره می‌کنه، هرچند که هنوز برای جایگزینی کامل، مسیر زیادی در پیش دارن.و در نهایت، تفاوت این دو موتور فقط در نوع سوختشون نیست، بلکه تفاوت در دو دیدگاه و دو سبک زندگی مختلفه؛ یکی با اصالت، پرصدا و مکانیکی، و دیگری مدرن، ساکت و دیجیتالی. علی اصغر قدیمی علی اصغر قدیمی Mon, 15 Jun 2026 01:28:05 +0330 https://virgool.io/@m_91911216/%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-1-tlbemislf7lx-tlbemislf7lx شعر، خون، حماسه و آیدا. این‌ها کلماتی هستند که احمد شاملو، شاعر بزرگ ایرانی را معرفی می‌کنند. او با شعرهای فوق‌العاده زیبای خود می‌توانست طوفان به پا کند، او بی‌نظیر بود و کاملا با شعر آشنایی داشت.احمد شاملودر (پارت اول)معرفی کتاب می‌خواهیم با یکی از بهترین کتاب های احمد شاملو این شاعر بزرگ ایرانی آشنا و گریزی کوتاه به آن بزنیم.مثل خون در رنگ های من (نامه های احمد شاملو به آیدا)کتاب مثل خون در رگ‌های من، مجموعه‌ای از نامه‌های احمد شاملو به همسرش آیدا سرکیسیان است که در سال‌های ۴۰ و ۵۰ خطاب به او نوشته است. این نامه‌ها پانزده سال پس از درگذشت شاملو توسط آیدا منتشر شده‌اند و بیانگر رابطه‌ی عاشقانه و صمیمی بین این دو است.احمد شاملو و آیدا سرکیسیاناین کتاب عاشقانه و زیبا رو توصیه میکنمتهیه کنید و ازش لذت ببرید .در ادامه تعدادی از اشعاری که بنظرم زیبا بودن رو براتون قرار میدم و پیشنهاد میکنم حتی اگر فیزیک این کتاب خریداری نمیکنید ، که بهتره بکنیدپیشنهاد میکنم از نسخه های دیجیتال این کتاب استفاده کنید و یا اگر تایم زیادی برای مطالعه ندارید پیشنهاد میکنم فایل های صوتی این کتاب رو دانلود و گوش کنید .گزیده ای از اشعار زیبای نامه هایاحمد شاملو به آیدایشاین که مرا به سوی تو می‌کشد عشق نیست، شکوه توست؛ و آنچه مرا به انتخاب تو برمی‌انگیزد، نیاز تن من نیست، یگانگی ارواح و اندیشه‌های ماست.آیدای نازنین من! تو از پاکی و معصومیت به بچه‌یی می‌مانی که درست در میان گریه، اگر کسی با انگشتان دستش سایهٔ موشی روی دیوار بسازد، همچنان که هنوز اشک‌ها بر گونه‌اش جاری است صدای خنده‌اش به آسمان می‌رود… تو به همان اندازه بی‌آلایش و معصومی.به قول حافظ: بندهٔ طلعت آن باش که، آنی دارد.در پایانهمچنین اگر به آثار احمد شاملو علاقمند شُدید پیشنهاد میکنم نگاهی به کتاب های:۱ ـ هوای تازه۲ ـ قصه های کتاب کوچه۳ ـ باغ آیینهکتاب صوتی «مثل خون در رگ های من» رو میتونیداز طاقچه دانلود کنید .https://taaghche.com/audiobook/123593 علی اصغر قدیمی علی اصغر قدیمی Mon, 04 May 2026 02:50:10 +0330