https://virgool.io/feed/@m_95895060 مدیر روابط عمومی و فعال حوزه ارتباطات fa 2026-04-15 10:17:46 https://files.virgool.io/upload/users/1452657/avatar/kra98m.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_95895060 https://virgool.io/@m_95895060/%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D9%81%D8%A7%D9%81%DB%8C%D8%AA-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%AF-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7-%D8%B9%D9%85%D9%88%D9%85%DB%8C-%D9%BE%DB%8C%D8%B4-%D8%A8%DB%8C%D9%86-ghia0p8if6ha در جهان امروز که سرعت تحولات از ظرفیت ادراک روزمره فراتر رفته و بحران‌ها ناگهانی سربرمی‌آورند، دیگر نمی‌توان روابط عمومی را صرفاً ابزاری برای واکنش دانست. افکار عمومی با شتابی بی‌سابقه تغییر می‌کند، روایت‌ها به‌سرعت شکل می‌گیرند و قدرت رسانه‌ای نه در اختیار سازمان‌ها، بلکه در دست کسانی است که روایت نخست را به گوش مخاطب می‌رسانند. در چنین شرایطی، روابط عمومی اگر بخواهد بقا و اعتبار سازمان را تضمین کند، باید از مرحله واکنش عبور کرده و به مرحله پیش‌بینی برسد. اینجاست که مفهوم «روابط عمومی پیش‌بین» معنا می‌یابد؛ رویکردی استراتژیک که بر پیش‌بینی روندها، روایتگری درست، مدیریت دانش ارتباطی و تصمیم‌سازی بر پایه شفافیت و اعتماد استوار است.اعتماد و سرمایه اجتماعی قلب تپنده روابط عمومی پیش‌بین‌اند. سازمانی که با شفافیت عمل می‌کند و اجازه نمی‌دهد ابهام جایگزین روایت درست شود، در سخت‌ترین بحران‌ها نیز حمایت مخاطبان و ذی‌نفعان خود را از دست نخواهد داد. شفافیت نه یک انتخاب لوکس، بلکه ضرورتی استراتژیک است که سازمان را در چشم مخاطبان قابل پیش‌بینی می‌کند. هنگامی که جامعه احساس کند سازمان در بازگویی واقعیت‌ها صداقت دارد، حتی خطا و بحران نیز با واکنشی نرم‌تر مواجه می‌شود. در واقع، تاب‌آوری سازمانی از دل همین چرخه شفافیت و اعتماد زاده می‌شود و روابط عمومی پیش‌بین موتور محرک آن است.نقش روایتگری در این میان بنیادین است. روایتگری صرفاً بازگویی رویدادها نیست، بلکه ارائه داستانی یکپارچه، مستند و باورپذیر از هویت و عملکرد سازمان است. اگر سازمان روایت خود را به‌موقع بیان نکند، روایت‌های رقیب و تحریف‌شده میدان را در دست می‌گیرند. روابط عمومی پیش‌بین روایتگری را نه واکنشی مقطعی، بلکه بخشی دائمی از استراتژی سازمان می‌داند؛ استراتژی‌ای که در همه سطوح جاری است، از فرآیندهای تصمیم‌گیری کلان گرفته تا انبوردینگ و آف‌بوردینگ کارکنان، از محتوای مناسبتی تا ارتباطات روزمره. به همین دلیل، روابط عمومی پیش‌بین تنها سخنگوی سازمان نیست بلکه شریک فکری مدیریت و بازیگری کلیدی در سیاست‌گذاری محسوب می‌شود.در طراحی و انتشار محتوا نیز این نگاه متجلی می‌شود. روابط عمومی پیش‌بین استراتژی محتوای مدیران را طراحی و هدایت می‌کند؛ چه در مصاحبه با رسانه‌ها، چه در پیام‌های رسمی و چه در فعالیت شخصی آنان در شبکه‌های اجتماعی. هر پست یا توییت می‌تواند سازمانی را معتبرتر یا آسیب‌پذیرتر سازد. روابط عمومی پیش‌بین باید پیشاپیش پیامدهای این ارتباطات را تحلیل کند و چارچوبی فراهم آورد که روایت سازمان در تمامی کانال‌ها هم‌راستا، منسجم و معتبر باقی بماند.یکی از ابزارهای کلیدی در این مسیر، بهره‌گیری از داده و الگوریتم است. پایش مستمر شبکه‌های اجتماعی، تحلیل کلیدواژه‌ها، شناسایی الگوهای خبری و حتی مدل‌سازی پیش‌بینی بحران، روابط عمومی را قادر می‌سازد که پیش از وقوع بحران نشانه‌های آن را تشخیص دهد. اینجاست که روابط عمومی از یک واحد واکنشی به نهادی پایدار و استراتژیک بدل می‌شود. روابط عمومی پیش‌بین به مدد تحلیل داده، تجربه و شهود ارتباطی، آینده را تا حدی قابل مدیریت می‌سازد و مانع غافلگیری سازمان می‌شود.پشتوانه نظری این نگاه را می‌توان در دیدگاه جیمز گرونیک، نظریه‌پرداز برجسته ارتباطات، مورد بررسی قرار داد که می‌گوید «روابط عمومی زمانی معنا دارد که در فرآیند تصمیم‌گیری حضور داشته باشد.» روابط عمومی پیش‌بین بر همین اساس، نه مجری بلکه تصمیم‌ساز است؛ بخشی از هسته مرکزی مدیریت که در کنار سایر حوزه‌های استراتژیک سازمان جای می‌گیرد.کارکرد روابط عمومی پیش‌بین در صنعت لجستیک نمونه‌ای بارز از ضرورت این رویکرد است. لجستیک بر پایه زمان، دقت و اعتماد استوار است. مشتریان انتظار دارند محموله‌ها به‌موقع برسند، زنجیره تأمین بدون اختلال عمل کند و در صورت بروز مشکل، سازمان صادقانه اطلاع‌رسانی کند. روابط عمومی پیش‌بین در چنین صنعتی باید از قبل سناریوهای بحران را طراحی کرده باشد؛ از تأخیر در تحویل گرفته تا شایعات پیرامون امنیت محموله‌ها یا مشکلات در انبارش. در لحظه بحران، این روابط عمومی است که روایت رسمی سازمان را سریع و دقیق ارائه می‌دهد و مانع فرسایش اعتماد می‌شود. در دوران آرامش نیز روایتگر پایبندی سازمان به تعهدات، دقت در فرآیندها و سرعت در خدمات است و به‌تدریج سرمایه اعتماد را تقویت می‌کند.روابط عمومی پیش‌بین در لجستیک تنها به مشتریان محدود نیست، بلکه با کارکنان، تأمین‌کنندگان، نهادهای نظارتی و جامعه محلی نیز در پیوند است. در فرآیند انبوردینگ، به کارکنان تازه‌وارد کمک می‌کند تا فرهنگ سازمانی را بشناسند و در آف‌بوردینگ نیز خروج کارکنان را به‌گونه‌ای مدیریت می‌کند که تصویر عمومی سازمان آسیب نبیند. این ظرایف در کنار هم، هویتی پایدار و قابل اتکا برای سازمان خلق می‌کنند.روابط عمومی پیش‌بین نماد آینده‌نگری در ارتباطات سازمانی است. آینده‌ای که در آن بقای سازمان‌ها نه با واکنش‌های مقطعی، بلکه با پیش‌بینی روندها، روایتگری درست، شفافیت ارتباطی و استراتژی‌های پایدار تضمین می‌شود. سرمایه اجتماعی و اعتماد در این میان همان سرمایه‌ای است که اگر با تاب‌آوری سازمانی پیوند بخورد، می‌تواند سازمان را در سخت‌ترین بحران‌ها نیز پابرجا نگه دارد. روابط عمومی پیش‌بین تلاقی‌گاه دانش ارتباطات، فناوری، شفافیت و استراتژی است و بدون آن، نمی‌توان از روابط عمومی به عنوان نهادی اثرگذار و پایدار سخن گفت.محمدعلی یاری فعال حوزه ارتباطات و روابط عمومیمنتشر شده در سایت باما :https://B2n.ir/ed7576 محمدعلی یاری محمدعلی یاری Fri, 17 Oct 2025 15:17:16 +0330 https://virgool.io/@m_95895060/%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7-%D8%B9%D9%85%D9%88%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D9%88%D8%B3%D8%B9%D9%87-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA-%D9%88-%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D8%B7%D8%A7%D8%AA-%D8%B5%D9%86%D8%B9%D8%AA-%D9%84%D8%AC%D8%B3%D8%AA%DB%8C%DA%A9-qplr3t3kybvt ارتباطات، زیرساخت نامرئی لجستیکدر صنعت لجستیک، جریان اطلاعات و ارتباطات درست، همان زیرساختی است که حرکت زنجیره‌های تأمین و حمل‌ونقل را ممکن می‌سازد و موجب هماهنگی میان بازیگران مختلف این صنعت می‌شود. رسانه‌ها و روابط عمومی‌ها با تولید محتواهای تخصصی و بازنمایی دقیق رخدادها، نه تنها دانش و تجربه را منتقل می‌کنند، بلکه فرهنگ ارتباطی و ادبیات این صنعت را شکل می‌دهند. این جریان رسانه‌ای و ارتباطی، به فعالان لجستیک امکان می‌دهد تا هم‌زبانی کنند، تجربه‌ها و چالش‌ها را به اشتراک بگذارند و تصمیم‌های راهبردی را با دیدگاه‌های دقیق‌تری اتخاذ کنند. رسانه‌ها با روایتگری تخصصی، تحلیل روندهای حمل‌ونقل و پوشش اخبار مرتبط، بستری فراهم می‌آورند تا این صنعت پیچیده، زبان قابل فهمی برای مدیران، سیاست‌گذاران و مخاطبان عمومی پیدا کند. حضور رسانه‌های تخصصی و جریان‌های حرفه‌ای، از جمله کارنگ، پلتفرم رسانه‌ای نقل‌حمل و رسانه کاریبو، باعث شده است که این حوزه نه تنها به ابزار اطلاع‌رسانی محدود نشود، بلکه به یک اکوسیستم گفتگو و هم‌افزایی میان بازیگران اصلی، کارشناسان و نهادهای حاکمیتی تبدیل شود. این رسانه‌ها با انتشار تحلیل‌ها، مصاحبه‌ها و گزارش‌های کاربردی، عملاً ادبیات لجستیک را غنی می‌کنند و امکان شکل‌گیری یک زبان مشترک تخصصی و کاربردی را فراهم می‌آورند.در این میان، روابط عمومی سازمان‌ها و شرکت‌های فعال در حوزه لجستیک نقشی مکمل و حیاتی ایفا می‌کنند. روابط عمومی، دیگر صرفاً وظیفه انتشار خبر ندارد؛ بلکه باید به یک شبکه ارتباطی فعال میان بخش‌های مختلف صنعت بدل شود. این شبکه شامل مدیران و کارکنان، شرکت‌های لجستیکی و نهادهای حاکمیتی، استارتاپ‌های فناوری‌محور و انجمن‌های صنفی، و حتی مشتریان و ذی‌نفعان نهایی است. نقش روابط عمومی زمانی به‌درستی ایفا می‌شود که فراتر از انتقال اطلاعات عمل کند و بستری برای گفت‌وگو، هم‌افزایی و هم‌اندیشی ایجاد نماید. روابط عمومی‌های حرفه‌ای، با بهره‌گیری از دانش ارتباطات، مدیریت محتوای رسانه‌ای و ابزارهای اطلاع‌رسانی استراتژیک، این امکان را فراهم می‌کنند که دانش تخصصی، روندها و تجربه‌های عملی در حوزه لجستیک به اشتراک گذاشته شود و با انتشار تحلیل‌ها، گزارش‌ها و روایت‌های حرفه‌ای، ادبیات این صنعت غنی‌تر گردد. این فرآیند نه تنها شفافیت در عملکرد سازمان‌ها و شرکت‌های لجستیکی را افزایش می‌دهد، بلکه با ایجاد شبکه‌های ارتباطی پویا و هم‌افزا میان بازیگران اصلی، زمینه تصمیم‌گیری راهبردی و توسعه فرهنگ سازمانی ارتباطی در اکوسیستم لجستیک را فراهم می‌آورد.نمونه‌ای از این هم‌افزایی، همکاری هلدینگ دکا و هلدینگ رسانه‌ای راهکار در ششمین نمایشگاه بین المللی حمل‌ونقل و لجستیک و صنایع وابسته است. دکا با مشارکت رسانه راهکار ، پنل‌های تخصصی آموزش و انتقال تجربه با عنوان «لجستیک‌برد» برگزار کرد؛ پنل‌هایی که با حضور بازیگران اصلی این صنعت، فرصت‌های بی‌سابقه‌ای برای گفت‌وگو، تبادل تجربه و ترسیم چشم‌اندازهای آینده فراهم آورد. این پنل‌ها دارای پیوست رسانه‌ای بودند و خروجی محتواها و گفتگوها در قالب مقالات و گزارش‌های تحلیلی در نشریه کارنگ منتشر شد. چنین رویکردی نشان می‌دهد که رسانه و روابط عمومی در صنعت لجستیک صرفاً ابزار اطلاع‌رسانی نیستند؛ آن‌ها به معماران ارتباطی و جریان‌سازان اصلی در توسعه ادبیات و فرهنگ این صنعت تبدیل شده‌اند، و نقشی تعیین‌کننده در شکل‌دهی به تصمیم‌گیری‌ها و توسعه پایدار دارند.نگاه مدیران صنعت لجستیک به رسانه و روابط عمومی نیز اهمیت بنیادین دارد. اگر رسانه‌ها تنها به‌عنوان ابزار تبلیغاتی دیده شوند، ظرفیت عظیم آن‌ها برای ایجاد هم‌افزایی و توسعه فرهنگ ارتباطی نادیده گرفته می‌شود. اما زمانی که رسانه‌ها به عنوان شریک توسعه سرمایه اجتماعی و روابط عمومی به عنوان حلقه اتصال اعتمادساز دیده شوند، اکوسیستم لجستیک می‌تواند یک فرهنگ ارتباطی پویا و مؤثر خلق کند؛ فرهنگی که شفافیت، تبادل اطلاعات، اعتمادسازی و هم‌زبانی را در مرکز خود دارد. در چنین فضایی، رسانه‌ها و روابط عمومی‌ها نه تنها ادبیات لجستیک را غنی‌تر می‌کنند، بلکه به ایجاد فهم مشترک، ارتقای تاب‌آوری صنعت و ارتقای جایگاه آن در سطح ملی و بین‌المللی کمک می‌کنند.رسانه‌ها و روابط عمومی‌ها ستون‌های نامرئی قدرت و توسعه در صنعت لجستیک هستند. رسانه‌ها با روایتگری دقیق و تحلیل‌های عمیق، ادبیات این حوزه را شکل می‌دهند و زبانی مشترک میان بازیگران، تصمیم‌گیران و مخاطبان خلق می‌کنند. روابط عمومی‌ها با مدیریت جریان‌های ارتباطی و تسهیل هم‌افزایی میان سازمان‌ها و ذی‌نفعان، شبکه‌ای زنده و پویا از تعامل و همکاری می‌سازند. وقتی این دو با هم پیوند می‌خورند، لجستیک دیگر صرفاً یک زنجیره تأمین فیزیکی نیست؛ بلکه به اکوسیستمی زنده از دانش، تجربه و ارتباطات بدل می‌شود، جایی که هر روایت، هر گفتگو و هر تصمیم، نقشی سرنوشت‌ساز در شکل‌دهی آینده صنعت دارد. اینجاست که روشن می‌شود قدرت واقعی لجستیک نه در کالا و زیرساخت، بلکه در توان رسانه‌ای و ظرفیت ارتباطی آن است؛ جایی که هر کلمه و هر ارتباط، آینده‌ای پایدار، تأثیرگذار و ماندگار برای صنعت می‌سازد و نشان می‌دهد که مسیر پیشرفت لجستیک، از دل گفتگوها و روایت‌ها عبور می‌کند..محمدعلی یاری مدیر ارتباطات و روابط عمومی هلدینگ دکا محمدعلی یاری محمدعلی یاری Tue, 07 Oct 2025 10:12:54 +0330 https://virgool.io/@m_95895060/%D9%86%D9%82%D8%B4-%D9%BE%D9%86%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D8%B7%D8%A7%D8%AA-%D9%84%D8%AC%D8%B3%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D8%B0%D8%A7%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7-aeld2hqygdax 11 اردیبهشت ماه، رسانه‌ها به نقل از وزیر خارجه عمان اعلام کردند به دلیل مسائل لجستیکی، دور چهارم مذاکرات ایران و آمریکا به تعویق افتاد.فارغ از اینکه این موضوع، دلیل اصلی تعویق مذاکرات بود و یا در فضای رسانه‌ای این‌گونه عنوان شد، باید گفت این خبر اهمیت لجستیک در حوزه دیپلماسی و ارتباطات بین‌الملل را از ُبعدی دیگر نشان می‌دهد. اگرچه اهمیت صنعت لجستیک در حوزه دیپلماسی و امور بین‌الملل، موضوعی تازه نیست و سالهاست مفاهیمی همچون لجستیک بین‌الملل، دیپلماسی لجستیک و … در ادبیات کشورها شنیده می‌شود اما زمانی که از مذاکرات میان کشورها سخن به میان می‌آید، افکار عمومی و رسانه‌ها غالباً بر محتوای مذاکرات و گفتگوهای دوطرف متمرکز می‌شوند و کمتر کسی به این نکته توجه می‌کند که بدون زیرساخت‌های لجستیکی درست، هماهنگ، کارآمد و منعطف، چنین گفت‌وگوهایی حتی امکان آغاز ندارند.در اتفاق اخیری که خبر آن توسط وزیر خارجه عمان به رسانه‌ها اعلام شد، موضوع لجستیک نه یک موضوع حاشیه‌ای بلکه یکی از ارکان اصلی مذاکرات است که اختلال در آن، لغو چنین جلسات مهمی را در پی داشته است. در حوزه بین‌الملل، لجستیک فقط شامل هماهنگی پروازها و مجوزها و یا برنامه‌ریزی، مدیریت و اجرای فرآیندهای حمل‌ونقل کالا در خارج از مرزها نیست، بلکه مسائل مهم‌تری از جمله مدیریت عبور از مرزهای بین‌المللی و رعایت قوانین کشورها در مرزهای هوایی با رعایت قوانین محلی و جهانی، ایجاد انبار در مناطق استراتژیک بین‌المللی، بهینه‌سازی زنجیره تأمین در هر کشور با تمرکز بر کاهش هزینه‌ها و افزایش قابلیت اطمینان و تقویت روابط تجاری را در برمی گیرد و به کشورها کمک می‌کند در بازارهای جهانی موفق‌تر عمل کنند. به مجموع این موارد International Logistics یا لجستیک بین‌الملل گفته می‌شود.درواقع برخی به اشتباه لجستیک بین‌الملل را به مواردی همچون رزرو بلیت، مدیریت پروازها و هماهنگی مجوزها تقلیل می‌دهند. حال آنکه در موضوعی مانند مذاکرات ایران، اگر امنیت یکی از مسیرهای سفر به خطر بیفتد، آینده مذاکرات به‌طور کلی با مخاطره مواجه شده و این تنها یکی از حساسیت‌های لجستیک در عرصه بین‌الملل است.همچنین در روابط سیاسی و اقتصادی کشورها، می‌توان دریافت که اختلال در یک حلقه از زنجیره‌ پیچیده لجستیک می‌تواند کل فرآیند دیپلماتیک میان کشورها را تحت تأثیر قرار دهد. بنابراین لجستیک در دنیای امروز، فراتر از حمل کالا و جا به جایی انسان‌ها معنا یافته و با مفاهیمی همچون دیپلماسی، تسهیل گفت‌وگو میان دولت‌ها و ملت‌ها و ساختن بستر برای تفاهم جهانی پیوند دارد. از این رو نقش صنعت لجستیک به‌عنوان یک ستون حیاتی در عرصه بین‌الملل، باید بیش از این مورد توجه رسانه‌ها، نهادهای علمی و گفتمان‌های سیاسی قرار گیرد.منتشر شده در سایت دکا مدیا dekamedia.ir/ly3q محمدعلی یاری محمدعلی یاری Sat, 26 Jul 2025 12:07:09 +0330 https://virgool.io/@m_95895060/%D8%B8%D8%B1%D8%A7%D9%81%D8%AA-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7-%D8%B9%D9%85%D9%88%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B5%D9%86%D8%B9%D8%AA-%D9%84%D8%AC%D8%B3%D8%AA%DB%8C%DA%A9-euxlvjpixzcn روابط عمومی و حوزه ارتباطات در صنعت لجستیک مانند خود این صنعت، پیچیده، حساس و زیرساختی است اما با مجهز شدن به ابزارها و دیدگاه‌های علمی و به‌روز روابط عمومی، می‌توان این پیچیدگی‌ها را به نقاط موفقیت سازمان‌های لجستیکی تبدیل کرد.متأسفانه حوزه ارتباطات و روابط عمومی در شرکت‌های لجستیکی کمتر فعال بوده است. لجستیک یک صنعت بنیادین است که تقریباً با همه صنایع تولیدی و خدماتی در ارتباط است. بدون لجستیک هیچ صنعتی از تولید پوشاک گرفته تا نفت و گاز و پتروشیمی نمی‌تواند محصول خود را به بازار برساند. اما به لحاظ تخصصی بودن این صنعت و لایه‌های مختلف ارتباطی آن با دیگر صنایع، حوزه ارتباطات چندان در این حوزه فعالیت نداشته و یا با واحدهای برند، بازاریابی، تجارت، بازرگانی و ... تلفیق شده است.ارتباطات و روابط عمومی در صنعت لجستیک پیوند مستقیمی با تعمیق ارتباط با ذی‌نفعان، پاسخگویی و شفافیت در مقابل افکار عمومی، اعتمادسازی، مدیریت بحران‌ها، اطلاع‌رسانی در رسانه‌ها، ارتباط با متخصصان، نخبگان، انجمن‌ها، تشکل‌ها، صنایع، لایه‌های مدیران دولتی، بخش خصوصی، دانشگاهیان و ... دارد.برجسته‌سازی نقش صنعت لجستیک در رسانه‌ها و افکار عمومی، پررنگ کردن اثرات آن بر اقتصاد و بررسی چالش‌ها و مشکلات، از دیگر اقدامات مهمی است که حوزه ارتباطات صنعت لجستیک می‌تواند به وسیله رسانه‌ها آن را هدایت و مدیریت کند. برگزاری رویدادهای تخصصی، حضور در رویدادهای تخصصی با شناسایی نقاط هدف سازمان، حضور درست، هماهنگ و به هنگام در نقاط تماس با لایه‌های مختلف ذی‌نفعان و ارتباط و اعتمادسازی برای آن از دیگر اقدامات مهم یک روابط عمومی در صنعت لجستیک است.به لحاظ کمبود سرمایه انسانی متخصص در این حوزه، موضوع آموزش، تلاش برای جذب و نگهداشت متخصصان از طریق هماهنگی و همکاری با واحدهای HR سازمان نیز از وظایف دیگری است که می‌تواند در سایه ارتباطات شکل گیرد و محقق شود.کمک به ارتقای مهارت دانشی و به‌روز فعالان این حوزه به ویژه تیم‌های روابط عمومی نیز موضوعی است که نباید از نظر دور نگه داشته شود. فعالان این صنعت باید به استانداردها و الگوهای جدید، ترندها و موضوعاتی مانند هوش مصنوعی مسلط شوند چراکه به اذعان فعالان این صنعت، موضوع هوش مصنوعی یکی از مهم‌ترین مشکلات و ضعف‌های صنعت لجستیک در ایران است.روابط عمومی و حوزه ارتباطات در صنعت لجستیک مانند خود این صنعت، پیچیده، حساس و زیرساختی است اما با مجهز شدن به ابزارها و دیدگاه‌های علمی و به‌روز روابط عمومی، می‌توان این پیچیدگی‌ها را به نقاط موفقیت سازمان‌های لجستیکی تبدیل کرد.محمدعلی یاری مدیر روابط عمومی و فعال حوزه ارتباطاتمنتشر شده در سایت کاریبو : محمدعلی یاری محمدعلی یاری Sat, 19 Jul 2025 15:38:51 +0330 https://virgool.io/@m_95895060/%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%A7-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%AF-uwtzbxmtfkhm نقش مدیران ارتباطات و روابط عمومی در حوزه لجستیک در دوران پسا‌ جنگاز بحران تا بازسازی اعتماددر دوران پسا‌جنگ، زمانی که آتش جنگ خاموش شده و صدای انفجار جای خود را به همهمه بازسازی و گاه هیاهوی شایعات داده است، مسئولیت‌های سنگینی بر دوش مدیران ارتباطات در حوزه لجستیک قرار می‌گیرد. برخلاف برداشت رایج که لجستیک را صرفاً جابه‌جایی تجهیزات و اقلام حیاتی می‌داند، این حوزه در پیوندی تنگاتنگ با درک عمومی، رفتارهای اجتماعی و روایت‌های رسانه‌ای جامعه معنا پیدا می‌کند. ارتباطات در این فضا، نه‌ فقط نقش واسطه میان نهادهای تأمین، توزیع و دریافت را ایفا می‌کند، بلکه وظیفه دارد لایه‌های پنهان روانی و رسانه‌ای بحران را نیز بشناسد و مدیریت کند.در چنین فضایی، هر واژه، تصویر یا حتی سکوت نا به جا، می‌تواند بر امنیت روانی جامعه تأثیر بگذارد. مدیران ارتباطات و روابط عمومی شرکت‌های لجستیکی باید با دقت بررسی کنند که چگونه اطلاع‌رسانی درباره روند تأمین و توزیع منابع، به کاهش تنش‌ها یا بالعکس، به دامن‌زدن به نگرانی‌های عمومی منجر می‌شود. حتی در وضعیتی که زیرساخت‌های لجستیکی به‌طور گسترده آسیب ندیده‌اند، نوع روایت رسانه‌ای از کمبودها یا تأخیرها می‌تواند برداشت عمومی را به سمت بحران سوق دهد. مدیر ارتباطات باید هوشیارانه پیام‌هایی را که از سوی مسئولان یا شرکت درباره ذخایر و امکانات منتشر می‌شود، رصد و تحلیل کند؛ چرا که ممکن است همین پیام‌ها توسط رسانه‌های رقیب به‌گونه‌ای بازنمایی شوند که احساس ناامنی و بی‌ثباتی در جامعه ایجاد شود. در دوران پسا‌جنگ، میدان نبرد از جغرافیا به معنا انتقال یافته است؛ جایی که شایعه، ابزار تهاجم است و شبکه‌های اجتماعی، میدان مانور آن.شایعه در حوزه لجستیک، گاه از تأخیر در رساندن غذا یا سوخت خطرناک‌تر است. اگر مردم احساس کنند که توزیع منابع ناعادلانه یا همراه با تبعیض است، اعتماد عمومی فرو می‌ریزد؛ و بدون اعتماد، حتی منظم‌ترین شبکه لجستیکی نیز به‌سادگی از کار خواهد افتاد. در این میان، مدیر ارتباطات باید چیزی فراتر از آمار ارائه دهد؛ او باید بتواند از دل عددها، روایتی بسازد که حقیقت را بی‌پیرایه بیان کند و هم‌زمان به جامعه امید ببخشد. این روایت اگر به‌درستی شکل گیرد، می‌تواند میدان ارتباطی را از کنترل رسانه‌های تخریبی خارج کرده و به نفع بازسازی اجتماعی بازتعریف کند.رفتارشناسی در چنین بزنگاهی نقش تعیین‌کننده دارد. در بحران، رفتارهای انسانی الزاماً تابع منطق نیستند؛ ترس، اضطراب، خشم ناشی از احساس نابرابری یا رهاشدگی ممکن است افراد را به واکنش‌هایی سوق دهد که با مدیریت ارتباطی درست می‌توان از آن پیشگیری کرد. مدیر ارتباطات لجستیکی، تا حدی نقش روانشناس جمعی را نیز ایفا می‌کند؛ باید تشخیص دهد چه پیامی، در چه زمانی، با چه لحنی و از طریق چه کانالی منتشر شود. باید بداند کدام واژه‌ها تسکین می‌دهند و کدام‌ها می‌توانند تنش‌آفرین باشند. او حتی باید زبان غیررسمی جامعه را نیز جدی بگیرد؛ زیرا از لطیفه‌ها و کنایه‌ها گرفته تا شایعات روزمره، همه می‌توانند شاخص‌هایی از دمای ذهنی جامعه باشند.مدیر ارتباطات در هیچ شرایطی نمی‌تواند صرفاً ناظر باشد. او باید در طراحی مسیرهای ارتباطی داخلی و خارجی در زنجیره تأمین و توزیع مشارکت فعال داشته باشد؛ از تعیین سازوکارهای ارتباطی میان واحدهای مختلف تا نحوه تعامل با رسانه‌ها و ذی‌نفعان. اینکه اطلاعات مربوط به منابع، حمل‌ونقل، و اولویت‌بندی‌ها چگونه سازمان‌دهی و منتقل می‌شود، با چه ادبیاتی به اشتراک گذاشته می‌شود، و چه تدابیری برای پیشگیری از سوء‌برداشت‌ها اندیشیده شده، باید از ابتدا روشن باشد. حتی اگر زیرساخت‌های لجستیکی دچار آسیب جدی نشده باشند، نادیده‌گرفتن اهمیت اطلاع‌رسانی به‌موقع و روشن می‌تواند زمینه‌ساز بی‌اعتمادی شود. شفافیت در این بستر، نه‌فقط برای حفظ هماهنگی و عملکرد مؤثر بلکه برای جلوگیری از ایجاد روایت‌های موازی و تحریف‌شده، اهمیت حیاتی دارد. فراموش نکنیم خلأ اطلاعاتی، خیلی زود با شایعه و گمانه‌زنی‌های نادرست پر می‌شود؛ روایت‌هایی که ابزارشان رسانه است، نه منطق.مدیر ارتباطات و روابط عمومی شرکت‌های لجستیکی به‌عنوان پل ارتباطی میان سازمان، رسانه‌ها و مخاطبان، وظیفه دارد پیامی هماهنگ، دقیق و متناسب با شرایط حساس پساجنگ را طراحی و منتقل کند. این بخش باید ضمن پایش فضای رسانه‌ای و تحلیل رفتار افکار عمومی، به سرعت به شایعات و اطلاعات نادرست واکنش نشان دهد و با ابزارهای متنوع ارتباطی، اعتماد جامعه و شرکا را حفظ و تقویت کند. روابط عمومی، علاوه بر مدیریت بحران، باید در برنامه‌ریزی استراتژیک ارتباطات داخلی نیز فعال باشد تا هماهنگی میان بخش‌های مختلف لجستیکی تضمین شود و پیام‌ها یکپارچه و همسو به ذی‌نفعان منتقل گردد. در نهایت، این تعامل مستمر و هوشمندانه، به شکل‌گیری تصویر مثبت و پایدار از شرکت و شبکه‌های لجستیکی کمک کرده و تضمین می‌کند که مسیر بازسازی با حداقل اختلالات ارتباطی و حداکثر همکاری طی شود.در ادامه این مسیر می‌توان چنین درکی را تقویت کرد که ارتباطات در حوزه لجستیکی در دوران پساجنگ باید هم‌زمان دقیق، منعطف و متعهد به اصول شفافیت باشد. انتشار اطلاعات نه صرفاً به‌عنوان یک وظیفه خبری، بلکه به‌عنوان ابزاری برای تقویت اعتماد، همدلی و مشارکت عمومی تلقی می‌شود. شرکت‌های خصوصی در این حوزه، با پایبندی به روایت‌سازی مسئولانه و پرهیز از مبالغه یا پنهان‌کاری، می‌توانند هم اعتبار برند خود را حفظ کنند و هم کمک مؤثری به پایداری شبکه‌های لجستیکی در دوران بازسازی داشته باشند.محمد علی یاری مدیر روابط عمومی هلدینگ دکا و فعال حوزه ارتباطاتمنتشر شده در :https://cmmagazine.ir/?p=10753 محمدعلی یاری محمدعلی یاری Sat, 28 Jun 2025 18:59:12 +0330 https://virgool.io/@m_95895060/%D8%B4%D8%AE%D8%B5%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%88%D8%AC%D9%87-%D9%87%D9%86%D8%B1%D9%85%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7-%D8%B9%D9%85%D9%88%D9%85%DB%8C-bfkqntqfdehl ایجاد حس خوب، تمام ماجراست؛ همه فرآیندهای روابط عمومی و ارتباطات در نهایت قرار است حس خوب و مثبت در مخاطب شما ایجاد کند. چه زمانی که به دنبال اقناع افکار عمومی هستیم، چه زمانی که حلقه‌های ارتباطی جدیدی را شکل می‌دهیم و چه آن زمان که در رسانه‌ها و تبلیغات حضور پیدا می‌کنیم همه و همه در نهایت این هدف را دنبال می‌کند که حس خوبی در مخاطب ایجاد کرده و یا حس خوبی که قبلاَ ایجاد شده را تثبیت و تقویت کنیم.اهمیت شخصی‌سازی در روابط عمومی همین است. در عصر اطلاعات، عصر فناوری، زمانه هوش مصنوعی و شبکه‌های اجتماعی، شخصی‌سازی یکی از ارکان مهم و کلیدی در علم و عرصه ارتباطات است که کیفی‌سازی ارتباط با مخاطب را به دنبال دارد.شخصی‌سازی که به معنای تطبیق و تنظیم پیام‌ها بر اساس نیازها، علایق و رفتارهای خاص مخاطبان است، تأثیر قابل توجهی بر روی حوزه ارتباطات عمومی دارد. این حوزه تلاش می‌کند تجربیات هر مخاطب را بر اساس علاقه‌مندی‌ها، نیازمندی‌ها و حوزه شخصی او تغییر دهد تا مخاطب به تجربه‌ای ناب و متفاوت از آن برند یا سازمان دست یابد.شخصی‌سازی به ارتباطات شما روح می‌دهد، شخصیت و هویت می‌دهد، آن را جلا می‌بخشد و ارتباطات را هدفمند، ویژه و ارزشمند می‌کند. شخصی‌سازی، تعامل و مشارکت مخاطب را افزایش می‌دهد، ماندگاری حس و تجربه مخاطب از برند شما را دایمی و ماندگار می‌سازد، مخاطب را به مشتری وفادار تبدیل می‌کند، تمایز شما با رقبا را نشان می‌دهد، دایره مخاطبان و شبکه ارتباطی شما را گسترش می‌دهد، ارتباطات مخدوش‌شده را ترمیم می‌کند و تجربه منحصر به فردی در ذهن مخاطب باقی می‌گذارد.مانند همه فرآیندهای روابط عمومی و ارتباطات، در حوزه شخصی‌سازی نیز شناخت مخاطب محور اصلی است. در طراحی کمپین‌های تبلیغاتی و اطلاع‌رسانی، شخصی‌سازی به شما کمک می‌کند، ارتباطات، تصمیم‌ها، بودجه‌بندی‌ها، طرح‌ها و... را به درستی بررسی و اولویت‌بندی کنید، نقطه بهینه ارتباط با مخاطب هدف را پیدا کرده و بر آن تمرکز داشته باشید. تحلیل رفتار مخاطب، تحلیل داده‌های مربوط به ارتباطات قبلی، تکیه بر داده های CRM، تیپ‌شناسی و گونه‌شناسی مخاطب، اتفاقاتی است که در این فرآیند به کمپین و یا طرح‌های ارتباطی شما قوت می‌بخشد و به دیده شدن آن بیشتر کمک می‌کند.به اعتقاد من، شخصی‌سازی یک ظریف‌کاری هنرمندانه در روابط عمومی است. اگر روابط عمومی و ارتباطات را تلفیقی از علم، هنر و مهارت بدانیم، شخصی‌سازی برخاسته از بُعد هنر در روابط عمومی است. اینکه مخاطب را هنرمندانه بشناسید و هنرمندانه بر اساس ذائقه، سلیقه، افکار، علاقمندی‌ها و مشخصات او طراحی کنید.سازمان‌ها با استفاده از ابزار ارتباطات می‌توانند بر اساس الگوی رفتار آنلاین مخاطب، طراحی تجربه مشتری، نقشه سفر مشتری، نظرسنجی، افکارسنجی و ...، شخصی‌سازی انجام دهند.افزایش رضایت مشتری و ارایه بهینه خدمات مطابق با نیاز و سلیقه مشتری، اصلی‌ترین دستاورد شخصی‌سازی است؛ جایی که نقش و معجزه ارتباطات در سازمان را نیز به مدیران و صاحبان کسب و کار نشان می‌دهد. شخصی‌سازی باعث می‌شود، کسب و کار و تجارت سازمان شما، نیازها و مشکلات هر مشتری را شناسایی کرده و خدمات خود را به شکلی ارایه دهد که به بهترین شکل ممکن پاسخگوی این نیازها باشد. این امر به‌معنای خلق تجربه مثبت و فراموش‌نشدنی برای مشتری و همچنین تقویت روابط بلندمدت با مشتریان خواهد بود.البته این پروسه، فرآیند حساس و پیچیده‌ای است که استراتژی‌های دقیق و مشخصی را می‌طلبد، برنامه‌ریزی، طراحی و اجرای خوب، ایده‌پردازی دقیق، هدف‌گیری درست و به‌موقعِ مخاطب و درک درست نیازهای مشتری، موضوعاتی است که در این ارتباط باید به شدت به آن توجه داشت.با ظهور پدیده‌ای مانند هوش مصنوعی نیز می‌توان امیدوار بود که تحلیل داده مشتری و شخصیت‌شناسی طی فرآیندهایی بهتر و آسان‌تر صورت گیرد. محمدعلی یاری محمدعلی یاری Wed, 14 May 2025 09:49:34 +0330 https://virgool.io/@m_95895060/%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D9%86-%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%BE%DB%8C%DA%86-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-nwkrlvxgr3rg نظريه مارپيچ سکوت (Spiral of silence theory) یکی از مهم‌ترین نظریه‌های ارتباطات جمعی است. "نوئل نئومان" جامعه‌شناس آلماني و نظریه‌پرداز مارپیچ سکوت می‌گوید: سه ويژگي ارتباط جمعي یعنی تراکم افراد، فراگیر بودن موضوع و هم‌صدا بودن، اثراتی قوی در افکار عمومی دارد.اگر بخواهیم این نظریه را به‌صورت ساده شرح دهیم باید بگوییم: اكثر افراد سعي مي‌كنند از داشتن يك نگرش و باور منزوي و تنها دوري كنند. فرد به محيط اطرافش دقت مي‌كند تا دریابد كدام نظريات حكمفرما و غالب است. بیشتر افراد بر اساس آنچه در اتمسفر اطراف آن‌ها حکمفرماست، نظر می‌دهند. وقتي فرد به اين نتيجه برسد كه قالب نظريات مخالف نظر اوست به سكوت تمايل پيدا مي‌كند و رغبتي براي بيان نظر خود ندارد.در حقیقت افراد از انزوا می‌ترسند و برای همین سکوت می‌کنند. اما وقتی یک نفر شروع به حرف زدن درباره موضوعی می‌کند، مارپیچ سکوت می‌شکند و شهامت حرف زدن، اعتراض و یا انتقاد در دیگران نیز ایجاد می‌شود. این به نوعی همان اثر "هم‌صدایی" در افکار عمومی است. ابتدا افراد بررسی می‌کنند که آیا در اکثريت قرار دارند يا خير، یعنی ابتدا میزان تنهایی یا انزوای خود را درباره آن موضوع می‌سنجند و سپس حرف می‌زنند. آن‌ها بررسی می‌کنند که آيا تغيير افکار عمومي در جهت موافق با آنهاست يا خير؟ اگر احساس کنند در اقليت هستند، به احتمال زیاد سکوت می‌کنند. اطلاع‌رسانی، ترویج تفکر انتقادی، توسعه دانایی و آگاهی عمومی، شفاف‌سازی و پاسخگویی از جمله راه‌هایی است که مارپیچ سکوت را در ذهن افراد می‌شکند.مارپیچ سکوت یک تصویر مشهور دارد. در مرکز مدل "نوئل نئومان" يك مارپيچ می‌بینید. هرچه به سمت بالاي مارپيچ مي‌رويم تعداد افرادي كه نظر مخالف خود را بيان نمي‌كنند و تمايل به سكوت دارند، بيشتر مي‌شود. البته در این میان عواملی مانند سن، روحیات شخصی، میزان تحصیلات و ... نیز بر همراه شدن افراد برای شکستن مارپیچ، تأثیرگذار است.گفتگو و دیالوگ لازمه عبور از مارپیچ سکوت است. این موضوع آخرین بار در جلساتی که با عنوان "دیاگ" در سازمان برگزار کردیم برایم ثابت شد. دیاگ سلسله جلساتی است که در روابط عمومی، با هدف عارضه‌یابی بخش‌های مختلف سازمان طراحی کردیم. این جلسه به گفتگوی بی واسطه کارکنان با مدیرعامل اختصاص دارد. هدف، برقرار کردن فضای گفتگو و دیالوگ شفاف است تا عارضه‌یابی و در نهایت بهبود صورت گیرد. عنوان دیاگ هم بر اساس مفهوم عارضه‌یابی انتخاب شده و کلمه دیالوگ را هم در شعار و گفتمان‌های این رویداد درنظر گرفتیم.اهمیت این جلسات برای ما در اهمیت گفت‌وگوی دوطرفه است. معتقدیم یکی از نقش‌های روابط عمومی در سازمان، ایجاد همین فضای ارتباطی بین کارکنان سازمان و ترسیم نقشه تعامل آن‌ها با بالاترین افراد سازمان است. دراین صورت است که انگیزه، اثربخشی، حس خوب و جریان آزاد انتقاد و پیشنهاد در سازمان شکل می‌گیرد و جاری می‌شود.قرار ما در این جلسات این است که ابتدا همکاران، شفاف و بی‌پرده مسائل و چالش‌ها و یا پیشنهادها و راهکارهای خود را مطرح کنند. مدیرعامل در این پروسه بیشتر شنونده است تا گوینده؛ این جلسات هربار ویژه یکی از بخش‌های سازمان برگزار می‌شود و هربار فرآیندهای یک بخش از سازمان مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.به وضوح می‌بینیم که در ابتدای جلسه، سکوت و فضایی سنگین حاکم است. به‌محض اینکه یک نفر حرف می‌زند، مارپیچ سکوت می‌شکند و دیگران نیز شروع به صحبت می‌کنند، خیلی زود این روند سرعت می‌گیرد تا آنجاکه باید از تمام شدن وقت جلسه و همکارانی که موفق به صحبت نشدند عذرخواهی کرده و ادامه صحبت‌ها را به جلسات آتی موکول کنیم. درواقع فضایی که سازمان برای کارکنان ایجاد می‌کند، این شهامت را در افراد به وجود می‌آورد. معتقدم به عنوان فعالان حوزه ارتباطات باید فضای گفتگو را در سازمان شکل دهیم، فرصت دیالوگ را در اختیار همکاران بگذاریم تا اجزای سازمان با بالاترین عضو خود ارتباط بگیرند، بگویند و بشنوند، انتقاد کنند و راهکار ارایه دهند و در نهایت داستان سازمان و داستان سفر شغلی خود را بهتر بنویسند.منتشر شده در نشریه مدیریت ارتباطات 178و 179 محمدعلی یاری محمدعلی یاری Wed, 14 May 2025 09:27:28 +0330 https://virgool.io/@m_95895060/%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%86%D8%A7%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%88-%D9%87%D9%86%D8%B1-%D9%87%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%87-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D8%A7%D9%81%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%B9%D9%85%D9%88%D9%85%DB%8C-ovqmkcofs7ve بحران‌ها معمولاً از دل بی‌خبری‌ها و ناآگاهی‌ها بیرون می‌آیند. برخلاف آنچه عمده افراد تصور می‌کنند روابط‌عمومی و ارتباطات یک فرایند پیشینی است نه یک فرایند پسینی؛ به این معنا که روابط‌عمومی باید با نگاه پیشگیرانه، راه‌حل‌های پیش‌دستانه‌ای برای جلوگیری از بروز یک بحران ارائه دهد و به‌جای واکنش، وارد کنش شود. اما متأسفانه آنچه در اکثر موارد از روابط‌عمومی‌ها انتظار می‌رود و یا توسط روابط‌عمومی‌ها انجام می‌شود این است که در زمان وقوع بحران، وارد عمل شوند.درواقع روابط‌عمومی می‌تواند بیشتر از جنس راه‌حل باشد نه از جنس اقدام؛ اگرچه بخشی از کار فعالان ارتباطات این است که در هنگام بروز بحران، اقداماتی سریع و به هنگام با رویکرد کنترل پیام‌ها و جهت‌دهی ارتباطات، دفاع از اعتبار و اعتماد عمومی سازمان، شفاف‌سازی، پاسخگویی به افکار عمومی و… انجام دهند، اما حالت بهتر و ایده‌آل فعالیت ارتباطی این است که روابط‌عمومی در قامت یک مغز متفکر در فرایندهای مختلف یک سازمان همراه شود تا پیش از آنکه بحرانی به وجود بیاید از بروز آن جلوگیری کرده باشد.مدیریت بحران یک فرایند بسیار پیچیده و چندسویه است که به‌شدت با برنامه‌ریزی و واکنش سریع در ارتباط است. اگرچه روابط‌عمومی یک اهرم و بازوی کلیدی در موضوع مدیریت بحران به شمار می‌آید؛ اما اگر دیرهنگام وارد عمل شود، ضریب اثرگذاری خود را از دست خواهد داد.در علم ارتباطات، روابط‌عمومی در مرحله پیش از بحران باید با شناسایی خطرات احتمالی، نقاط ضعف و آسیب سازمان، از بروز بحران جلوگیری کرده و یا درصورتی‌که وقوع آن بحران غیرقابل‌اجتناب و یا غیرقابل‌پیش‌بینی است، باید ذهن‌ها را آماده کرده و شدت و تبعات بحران را به کمترین میزان ممکن برساند.بحران ناترازی در ایران نیز که این روزها به موضوعی پرتکرار و پربسامد در ادبیات مدیران، مسئولان و رسانه‌ها تبدیل شده و مردم اثرات آن را در زندگی روزمره خود حس می‌کنند معضلی است که متأسفانه روابط‌عمومی‌ها دیرهنگام به آن ورود کرده‌اند. بهتر بود که پیش از وقوع چنین بحرانی و پیش از آنکه موضوع به وضعیت بحرانی برسد، از نقش و ظرفیت روابط‌عمومی‌ها استفاده می‌شد.از سوی دیگر موضوع مربوط به انرژی، موضوعی فرهنگی – اجتماعی است که به‌شدت با رفتار روزمره و فرهنگ زندگی افراد مرتبط است؛ بنابراین تغییر آن نیازمند فرایندهای بلندمدت فرهنگ‌سازی است. تغییر الگوی رفتاری جامعه چیزی نیست که یک‌شبه محقق شود. ازاین‌رو روابط‌عمومی به‌عنوان یک نهاد فرهنگ‌ساز و جریان‌ساز در این زمینه باید بسیار به‌موقع و از ابتدا وارد عمل شود. حال‌آنکه در موضوع ناترازی، مدیران و مسئولان همچنان نقش روابط‌عمومی‌ها را به فرایند اطلاع‌رسانی تقلیل داده و حتی اگر در بهترین حالت، نگاه جریان‌ساز و فرهنگ‌ساز به روابط‌عمومی داشته باشند، دیر به فکر افتاده‌اند و انتظار دارند حوزه ارتباطات، طی چند ماه بتواند الگوی رفتاری مردم را در این زمینه تغییر دهد.*انتشار در پایگاه خببری تحلیلی ما آنلاین https://cmmagazine.ir/?p=10349 محمدعلی یاری محمدعلی یاری Wed, 14 May 2025 09:20:52 +0330