https://virgool.io/feed/@m_Dastani شاید سخت، اما امید است به پایانی زیبا 🌱 fa 2026-04-15 01:35:33 https://files.virgool.io/upload/users/4116152/avatar/1TKWuR.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_Dastani https://virgool.io/@m_Dastani/%D8%B3%DB%8C-%D8%A8%D9%84-%D8%B2%D9%86%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%B4%D8%A7%D9%86%D8%B2%D8%AF%D9%87-%DA%86%D9%87%D8%B1%D9%87-wnsxutz31b7x کتاب سی‌بل نوشته‌ی فلورا ریتا شرایبر، داستانی تکان‌دهنده و در عین حال امیدبخش از تجربه‌ی زنی است که با اختلال هویت تجزیه‌‌ای دست و پنجه نرم می‌کند. این کتاب روایتگر بخش‌هایی از زندگی سیبل، کشف هویت‌های مختلفش و تلاش او و روانکاوش برای درک و ادغام این هویت‌ها ست.کتاب «سیبل» ما را به سفری در درون ذهن انسان می‌برد؛جایی که واقعیت و خیال، خاطره و فراموشی، ترس و امید در هم تنیده‌اند.🔸 دختری آرام با ذهنی آشفته:در خیابان‌های آرامِ شهر کوچکی در آمریکا، دختری زندگی می‌کرد که همه او را آرام، مؤدب و بی‌حاشیه می‌دانستند.اما در درون او، دنیایی پر از صدا، چهره‌ و احساسات در ستیز جریان داشت.او سیبل دورست بود؛ زنی که بعدها روان‌پزشکان دریافتند شانزده شخصیت متفاوت در ذهنش زندگی می‌کنند.کودکی سیبل با دنیایی از آزار و سوءرفتار مادری بیمار آغاز شد. ذهنش که تحمل واقعیت را نداشت، برای زنده ماندن، خودش را به بخش‌های کوچکتری تقسیم کرد. هر بخش، قسمتی از درد، خشم و ترس را در خود نگه داشت.🔸وقتی ذهن از خودش می‌گریزد:سیبل مبتلا به نوعی اختلال روانی نادر بود که امروز با نام اختلال هویت تجزیه‌ای (Dissociative Identity Disorder) شناخته می‌شود. در این اختلال، روان فرد در واکنش به تروما و تجربه‌های دردناک، رفتار و حافظه را میان شخصیت‌های مختلف تقسیم می‌کند؛ مثل ذهنی که برای زنده ماندن خودش را تکه‌تکه می‌کند تا دوام بیاورد.فلورا ریتا شرایبر در کتابش نشان می‌دهد که ذهن انسان، در برابر رنج، تنها فرو نمی‌پاشد؛ بلکه شکل دیگری از نظم درونی می‌سازد.🔸شانزده چهره در آینه‌ی ذهن:در جلسات درمانی با دکتر کورنلیا بی ویلبر ، سیبل یکی‌یکی شخصیت‌هایش را آشکار می‌کند:• پگی : دختری پرخاشگر و بی‌پروا که خشم سرکوب شده‌ی سیبل را فریاد می‌زند.• مارشا : چهره‌ای افسرده و تسلیم‌شده در برابر ناامیدی.• ویکی : شخصیتی منطقی و ناظر، که از همه آگاه‌تر است.• ونسا : هنرمندی عاشق موسیقی و آزادی.و دیگرانی که نظام روانی او را شکل دادند…هرکدام با خط، صدا، رفتار و حافظه‌ٔ مخصوص به خود.هر یک از شخصیت ها بخشی از روح آسیب‌دیده‌ٔ او هستند؛ تلاشی از سوی ذهن برای زنده ماندن در مقابل دردهای کودکانه‌ای که هیچ کودکی نباید تجربه کند.🔸 از تکه‌تکه شدن تا دوباره یکی شدن:درمان سیبل، سفری طولانی میان ضمیر ناخودآگاه و واقعیت بیرونی بود. دکتر ویلبر با صبر و علم، از روش‌های هیپنوتیزم درمانی و گفت‌وگوهای عمیق برای برقراری ارتباط میان این چهره‌ها استفاده کرد.گام نخست، شناخت و پذیرش بود:این که سیبل بداند همه‌ی شخصیت‌های درونش، تکه‌هایی از خودش هستند؛ صداهای همان روحی که روزی شکسته شد.با پیشرفت درمان، هیولای ذهن آرام‌تر شد. پگی و ویکی با هم حرف زدند، مارشا گریه کرد، ونسا ساز زد، و برای نخستین‌بار سیبل توانست خودش را در تمام آن‌ها ببیند.در نهایت، هدف درمان _ ادغام شخصیت‌ها _ به تدریج محقق شد. سیبل دوباره به یک «من» بازگشت؛اما این «من»، همان دختر ساده و ساکت ابتدای داستان نبود؛ او حالا زنی بود که از دل تاریکی‌ ذهنش دوباره متولد شد و زندگی جدیدی را آغاز کرد.🔸 نگاه روانشناسی به ماجرا:اختلال چندشخصیتی، در واقع راهی است که مغز برای بقا در شرایط طاقت‌فرسا می‌سازد؛ مثل سیستمی اضطراری که می‌گوید: “اگر یک من نتواند تحمل کند، چند من با هم ادامه خواهند داد.”سیبل نماد این مکانیسم پیچیده است؛ نه به عنوان «بیماری»، بلکه نمونه‌ای از هوشمندی ذهن انسان در مواجهه با درد._ مطالعه‌ی این کتاب را به علاقه‌مندان حوزه روانشناختی و دنیای پیچیده ذهن انسان توصیه میکنم.📖✨ M_Dastani M_Dastani Thu, 12 Feb 2026 19:41:16 +0330 https://virgool.io/@m_Dastani/%D8%AA%D8%A7-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D9%90-%D9%85%D8%B1%DA%AF-%DA%A9%D9%86%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D9%85-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%85-lhorwv1vpagf بارها قصد نوشتن کردم. قلم به دست گرفتم تا از آنچه در این روزگار اشک‌ها را جاری می‌سازد بنویسم:به مادری فکر کردم که چشم به در دوخته و انتظار آمدن جوانش را می‌کشد..به پدری فکر کردم که دخترش در آغوش او آخرین نفس را کشید..به جوانی فکر کردم که نمی‌داند اصلا زنده ماندن به چه‌کار می‌آید..به خانواده‌هایی که دختران و پسران‌شان پَرپَر شدند و در خون خود غلتیدند..به پدرانی که شرمنده خانواده‌شان هستند.. کسب‌وکارهایی که به آتش کشیده شدند و از آنها هیچ نماند..به کودکی که آغوش پدر نچشیده یتیم شد..به زخم‌هایی که بر جانمان زدند..دردهایی که در سینه‌مان هست..و امیدی که نفس‌های آخرش را می‌کشد..و...." این‌ها گفتنی نیستند، برای درکشان نیاز به اندکی وجدان و انسان‌بودن داریم. "این روزها نفس‌کشیدن سخت شده..یک ایران سیاه‌پوش و داغدار فرزندانش است..با همه‌ی زخم ها و غم‌هایی که بر جان داریمایستاده‌ایم و ادامه می‌دهیم.. به امید رسیدن روزهای بهتر🌱 M_Dastani M_Dastani Sat, 24 Jan 2026 18:41:46 +0330 https://virgool.io/@m_Dastani/%D8%AA%D9%81%D8%B3%DB%8C%D8%B1-%D8%AE%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B4%D9%90-%D8%B1%D9%86%D8%AC-kghfcek5kg3z خسته از تمام نامردی‌ها و ناامنی‌ها!رفتن‌های بی‌دلیلِ آنان که ادعای ماندن داشتند،و بودن‌های نه‌چندان بکر و حقیقیِ آنان کهدر پسِ فشردنِ دستت، بی‌صدا و موذیانه فریاد زدند:«دستِ خالی که ماندن ندارد؟!»نامطمئن از آینده‌ای مبهم که نکند…نگرانِ از دست دادنِ رویاهایی که در آتشِ حسرت،گاه چنان سوخت که داغش هرگز رعایت نمی‌کند.همه و همه، دست در دست هم،برای بنای یک بغضِ ویرانگر کافی‌ست،و بدتر از هر دردی این است کهجز خودت هیچ‌کس، سونامیِ این بغض را نمی‌بیند.شاید در چنین سونامی‌هایی، خیلی‌ها جان باختندو حتی عزیزانشان علت نابودیِ آن‌ها را نفهمیدند…اما، اما، اما تنها با یادِ تو —چقدر آرام و مطمئن و سریعخستگیِ مفرط از مشقتِ امروز و روزهایماز میانِ دست‌هایم پَر می‌کشید،و مشتم پُر می‌شد از مشتی عشقکه بویِ بودنِ جاودانِ تو را می‌دهد!زیستگاهِ سرد و مغشوشم چگونه در آنی می‌شودایمن‌ترین، گرم‌ترین و زیباترین خلوتگاهِ میعادِ من و تو!پناهگاهی که تنها بهایی که برای داشتنش باید پرداخت، دل است و بس!بی‌خوابی و سوز، چگونه می‌شود کهاز میانِ شیارِ باریکِ دو پلکِ خسته‌ام پَر می‌کشد،و ضعف و بی‌تابی از پیکرِ بی‌جانم رخت برمی‌بندد؟!راستی… امشب با تو، چه آرامم کن!من از باده‌ی خدایم مستم؛تنها باده‌ای که خرابت نمی‌کندو می‌سازد آنچه را که ویران کرده‌اند.دیگر چه اهمیت داردچرخشِ بد اخترِ این چرخِ لاکردارِ روزگار؟!من امشب آرام‌آرامم…و چقدر دلم یک شکم‌سیر خوابِ آرام می‌خواهد. M_Dastani M_Dastani Mon, 17 Nov 2025 20:56:57 +0330 https://virgool.io/@m_Dastani/%D9%86%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DA%A9%D9%86%D9%88%D9%86-bwdnelld7zth بخش بزرگی از ذهن ما در گذشته و آینده سرگردانه: وقتی در گذشته‌ست ،درگیر حسرت و «کاش‌» ها می‌شه و وقتی در آینده‌ست ، درگیر اضطراب و «اگه نشه چی؟» می‌شه. همین موضوع باعث میشه لحظه «حال» که تنها چیزیه که واقعاً در اختیار ماست، عملاً از دست می‌ره.بدون اغراق مهم‌ترین مسئله ای که باعث شده امروزه انسان‌ها بیشتر احساس ناامیدی داشته باشن، دزدیده شده اکنون و لذت نبردن از لحظه‌های ساده زندگی شونه.چون امید دقیقا از همین لحظه ها معنا پیدا میکنه، نه در رؤیای آینده. خیلیا فکر می‌کنن باید امید داشته باشن تا از زندگی لذت ببرن، در حالی‌که قضیه کاملا برعکسه: تا وقتی از زندگی لذت نبری، امید درونت رشد نمی‌کنه.لذت از اکنون یعنی توانایی دیدن چیزهای کوچیک. یک فنجون چای، نور آفتاب، خنده‌ی کسی، بوی نون تازه…. این تجربه‌های ساده رابطه‌ی ما با زندگی رو زنده نگه می‌دارن.ما آدمای امروز،راهِ لذت بردن از زندگی رو یاد نگرفتیم، شرایط ذهنی و اجتماعی‌مون جوری شده که مدام از «اکنون» جدا می‌مونیم.ذهن ما همیشه مشغول یه چیزیه؛حتی وقتی در آرامشیم، دست از تحلیل، مقایسه و سناریو ساختن برنمی‌داره.نتیجه چی میشه؟ هیچ لحظه‌ای کامل تجربه نمی‌شه و همیشه چیزی هست که باید بعداً انجام بدیم. و اینجا همون نقطه هست که به ناامیدی سلام میکنیم. در واقع ناامیدی یعنی «فاصله از حال».هرچقدر بیشتر از حال فاصله بگیریم، حس بی‌معنایی و دل‌مردگی بیشترمی‌شه. برعکس، هرچه برگردیم به همین لحظه، حتی اگر کامل و ایده‌آل نباشه، انرژیِ زندگی دوباره جریان پیدا می‌کنه.از بچگی یاد گرفتیم: «زودتر بخون، زودتر موفق شو، زودتر برگرد، زودتر تمومش کن.» اما زندگی واقعی همین لحظه های ساده ست که خیلی سریع ازشون میگذریم.با تغییرات کوچیک توی سبک زندگی میتونیم تمرکزمون روی لحظه « اکنون» بیشتر کنیم.اول از همه دست از کنترل بردار. می‌خوای روی همه‌چیز تسلط کامل داشته باشی :آینده، احساسات، دیگران، مسیر زندگی… اما واقعیت اینه که زندگی پر از چیزهای غیرقابل پیش‌بینیه. وقتی نمی‌پذیری که کنترل مطلق ممکن نیست، دائم در تنش می‌مونی و از حال فاصله می‌گیری.قدم دوم اینه تمرکز تو بذار روی مسیر، نه هدف! روی جمله‌ی «من فقط وقتی لذت می‌برم که به هدف برسم» یه خط بزرگ و قرمز بکش و کلا فراموشش کن.گام سوم اینکه از کاری که دوست داری فقط لذت ببر! یک کار کوچک که همیشه دوست داری انجام بدی (مثلاً نوشیدن یه فنجون قهوه).این کار را فقط برای لذت بردن انجام بده، نه به عنوان پاداش برای کارهای سخت. هدف از این کار اینه مغز یاد بگیره لذت می‌تونه بدون پیش‌نیاز اتفاق بیفته.چهارمین راهکار برای لذت بردن از «لحظه اکنون» تو بهمون یاد بده.🌱رفیق جان از همین حالا یک لحظه رو انتخاب کن. یه فنجون چای،یه قطعه موسیقی یا یه دقیقه سکوت. اجازه بده تنها کار دنیا، همین باشه و از تجربه‌ت برامون بگو.😊 M_Dastani M_Dastani Fri, 14 Nov 2025 21:13:38 +0330 https://virgool.io/@m_Dastani/%DA%A9%D9%84%D8%A8%D9%87-%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-cowjyxhluzb5 چند ماهی شده بود برای ندیدنت قید کلبه و دریاچه را زده بودم.خودم را محروم کرده بودم از بودن کنار خویشان تا چشمم به چشمانِ سیاه‌ت نخورد و باز نشوم آن دخترک بی تاب که مدام در حال جنگ است.اصرار کردند،هر چه بهانه آوردم بی فایده بود و در آخر مجبور به همراهی شدم. نیمی از وجودم تمنای دیدارت را داشت و نیمی دیگر.....در دل محبوب بودی و در ضمیرم ممنوعه!تمایل بی جایی بود،تو چهارشنبه ها به دریاچه می‌رفتی و امروز پنجشنبه بود.هوا که تاریک شد،سرما غالب شد به گرمای شورمان.طبق رسم قبل از رفتن باید چای آتشی مخصوصِ پیر مرد را امتحان میکردیم.هنوز هم باور نمیکنم آن که با ظاهری متفاوت از همیشه،ساکت گوشه ای از کلبه نشسته بود و به نقطه ای نامعلوم زل زده بود و امواج نگرانی در چهره اش فریاد می‌زد،تو بودی.تغییر کرده بودی،پیر شده بودی. از ابروهای گره خورده بهم خبری نبود.ته ریشت بلند تر شده بود.موهایت مرتب نبود،رگه های سفید بین موهایت تو را خواستنی تر کرده بود.افکارت جای دیگری پرسه میزد،این‌ را وقتی فهمیدم که پسرک مو فرفری جلویت نشست و خواست صحبت کند و تو اصلا متوجه حضورش نشدی.یک لحظه به چشم هایم شک کردم.هیچگاه تو را اینگونه آشفته ندیده بودم؛حتی آن روز ها که از رفتن ''اسرا''یت میگفتی.یک چیز را مطمئنم،حتی اگر چشمانم به من دروغ بگویند،ضربان قلبم دروغ نمی‌گوید.تو بودی،خودِ خودِ تو.شاید اگر در آن کلبه تنها بودیم همه چیز جور دیگری پیش میرفت؛ آنگاه جلو می آمدم، در آغوشت می‌گرفتم و تمام آشفتگی ات را از جانت می‌گرفتم.اما نه..همه‌ی آن روزهایی که بی خبرم گذاشتی و نبودی، همه‌ی آن وقت هایی که با رنج نبودنت جنگیدم تا زنده بمانم.. نه نمیتوانم ببخشم.شاید با فراموش کردن آن کلبه،تو را هم فراموش کنم؛باید این را هم امتحان کنم...._بخشی از خاطرات دخترک M_Dastani M_Dastani Sat, 04 Oct 2025 18:40:17 +0330 https://virgool.io/@m_Dastani/%D8%A7%D8%B4%DA%A9-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D9%84%D8%AA%D9%86%DA%AF%DB%8C-ookhxqla5txw گاهی یک اشک یادآور بغض‌های فرو خورده می‌شود. همانجا که بی اختیار دانه اشکی از سوز صدای خواننده بر گونه‌ات می‌غلتد، آغازگر سیل اشک‌هایی است که مدت‌ها پیش در هنگام تولد، زیر خاکستر پنهان‌شان‌ کرده‌ای!همان‌جا که باید برای آغوش‌های فشرده نشده، دست‌های بهم نرسیده، لب‌های بوسیده نشده اشک می‌ریختیاما...همان‌جا که باید برای نبودن‌ها، نرسیدن‌ها و نگفته‌ها سوگواری می‌کردی و نکردی؛ حال انبوهی از تمام نشدن‌ها بر شانه‌ات نشسته و سنگینی می‌کند.و تو نمی‌دانی از کِی محکومِ رسیدن به نشدن ها شده‌ای.. M_Dastani M_Dastani Mon, 29 Sep 2025 11:05:09 +0330 https://virgool.io/@m_Dastani/%D8%A7%D9%81%D8%B3%D8%B1%D8%AF%DA%AF%DB%8C-qfry1olx5zut افسردگی با اینکه رایج است - تقریباً از هر 10 نفر یک نفر در هر سال افسردگی را تجربه میکند - هنوز هم به طور کامل قابل درک نیست. محرک افسردگی میتواند تقریباً هر تجربه منفی یا سختی باشد. محرک ها می‌توانند بیرونی باشند - از دست دادن والدین(به خصوص در نوجوانی)، از دست دادن شغل یا ابتلا به یک بیماری ناتوان کننده - یا می‌توانند درونی و نامرئی باشند؛ مانند غم و اندوه ناشی از تجربیات یک رابطه شکست خورده. افراد از نظر آسیب پذیری،هم به دلیل بیولوژیکی و ژنتیکی، هم به دلیل سبک تفکر و مهارت‌های مقابله ای که کسب میکنند یا عمدا پرورش می‌دهند و هم به دلیل میزانی که موقعیت ها به آنها توانایی کنترل سرنوشت خود را می دهند متفاوت هستند.شایعترین علل افسردگی:مطالعات نشان می‌دهند که افسردگی بیشترین ارتباط را با تعداد عوامل استرس زای تجربه شده در زندگی دارد و این اثر تجمعی است، یعنی هرچه استرس‌های بیشتری در طول زمان ایجاد شوند احتمال ابتلا به افسردگی بیشتر میشود. به عنوان مثال فقر یک عامل استرس زای قابل توجه و پایدار است که به راحتی قابل اصلاح نیست و ارتباط زیادی با خطر افسردگی دارد. با این حال نباید نقش نگرش در درک استرس را بی تاثیر دانست.سبک تفکر چگونه با افسردگی ارتباط دارد ؟غصه خوردن در مورد اشتباهات یا تجربیات ناخوشایند، نتیجه گیری های فاجعه بار از یک یا دو شکست، همه خطا های تفکر یا تحریفات شناختی هستند که به شدت با افسردگی مرتبط هستند. چنین تفکری مغز را در منفی بافی غرق میکند و اگر کنترل نشود شک به خود و ناامیدی را پرورش میدهد.چگونه کمال گرایی منجر به افسردگی می‌شود ؟کسانی که در چنگال کمال گرایی گرفتارند نه تنها استانداردهای بالایی برای خود دارند بلکه دائماً خود را مورد انتقاد قرار میدهند و همیشه خود را به شدت قضاوت میکنند. آنها روی نقاط منفی و شکست تمرکز می‌کنند.همیشه در حال یافتن عیب و ایراد از خود هستند.زمانی که کمال گرایان کاری را به پایان می‌رسانند نمی‌توانند از حس موفقیت لذت ببرند؛ نگرانی بی وقفه در مورد اشتباهات، آنها را درگیر عدم اطمینان در مورد عملکردشان میکند. تمرکز منفی مداوم منجر به دیدگاه منفی از خود و احساس بی ارزشی میشود.کمال گرایان در برابر افسردگی آسیب پذیر هستند؛ زیرا ارزشمندی خود را در دستیابی کامل به اهداف میدانند؛ در حالی که طبق تعریف، آنها هرگز نمی‌توانند به آن دست یابند.آیا افسردگی مسری است ؟افسردگی میتواند از چندین طریق در خانواده ها منتقل شود. والدین و فرزندان ممکن است مجموعه ای از ژن‌ها را به اشتراک بگذارند که باعث ایجاد افسردگی میشود.حتی ظریف تر از آن، والدین ممکن است درگیر تفکر افسرده کننده و سبکهای توضیحی شوند که کودکان ناخواسته در هوایی که هر روز در خانه در حین بزرگ شدن تنفس میکنند به دست می آورند.افسردگی در یک خانواده میتواند تمام انرژی یک خانواده را ببلعد و خانه را به سیاه چاله ای از احساسات منفی در حال چرخش تبدیل کند. معمولاً چنین افسردگی به صورت بیماری جسمی یا حال و هوای کلی تحریک پذیری و منفی گرایی پنهان میشود. اعضای خانواده در فضاهای شخصی خود در پناه تلویزیون یا کامپیوتر، گوشه گیر میشوند و بدبینی طعنه یا سکوت به سبک غالب ارتباطات خانوادگی تبدیل می شود.آیا افسردگی به خودی خود از بین میرود؟دوره های افسردگی ممکن است خود به خود از بین بروند. اما حتی در بهترین حالت نیز ممکن است ماه ها طول بکشد و در این فاصله آسیب قابل توجهی به مغز و زندگی شما وارد کند.چه زمانی افسردگی نیاز به درمان دارد؟هر دوره افسردگی که بیش از دو هفته طول بکشد میتواند از درمان بهره مند شود و هر چه زودتر شروع شود بهتر است. درمان زودهنگام بیشترین احتمال را برای بهبود کامل علائم و جلوگیری از عود یا بازگشت بیماری دارد.کارهایی که می‌توانیم برای تسکین افسردگی انجام دهیم:تغییرات سبک زندگی میتواند در دستیابی به تسکین افسردگی بسیار مهم باشد. یکی از عادات سالمی که باید تقویت شود رسیدگی به خواب آشفته است. زیرا خواب برای داشتن احساس خوب بسیار ضروری است و بر سیستم بدن و مغز تأثیر میگذارد. ایجاد یک برنامه منظم خواب ضروری تلقی میشود.افسردگی باعث میشود افراد منزوی شوند؛ آنها علاقه خود را به انجام کارها از دست میدهند و دنیایشان کوچک میشود و آنها را از منابع مورد نیاز برای تحریک و لذت محروم میکند. بنابراین انجام کارها - حتى زمانی که بر غلاف میل باشد - مزایای بسیاری به همراه دارد. به عنوان مثال، حفظ ارتباط اجتماعی منبع اصلی تسکین است.راه های پیشگیری از افسردگی:مدیتیشن: مدیتیشن راهی برای کاهش واکنش پذیری به افکار احساسات و موقعیتهای استرس زا که از عوامل اصلی افسردگی هستند فراهم میکند.رژیم غذایی سالم: قرار دادن مواد مغذی و سالم در وعده های غذایی روزانه بر عملکرد سیستم عصبی و جلوگیری از افسردگی موثر است.ورزش : ورزش یکی از مؤثرترین پادزهر‌ها برای افسردگی است.روزانه ۱۵ دقیقه فعالیت بدنی میتواند اثرات مفیدی بر خلق و خو انرژی و خواب داشته باشد.این روز ها خیلی ها درگیر افسردگی هستن، با کنار هم بودن سعی کنیم همو درک کنیم و هوای همو داشته باشیم.به امید رسیدن روزهای بهتر🌱 M_Dastani M_Dastani Mon, 22 Sep 2025 14:52:50 +0330 https://virgool.io/@m_Dastani/%D8%AA%D8%A7-%DA%A9%D8%AC%D8%A7-%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%D9%85-z2jgwr5wuva0 آدمیزاد اکثرا فرار را به ماندن ترجیح میدهد؛ من هم از این قاعده مستثنی نبودم. فرار را انتخاب کردم و فرسنگ ها از تو و مهم تر از خویش دور شدم.خودم را جایی حوالی یک تو جا گذاشتم و ایستادم به انتظارِ پیکی از تو، از خویشتنم، تا خبری بیاورد و جانِ بی فروغ و سرمازده ام را در این بیابان سرد و خشک زنده کند.امید لانه کرده در تک تک سلول های عمقِ وجودم، مرا وادار کرده به آن روز که دستانت را در دست می‌فشارم، دلگرم باشم. هنوزِ هنوزه آرامشِ جانِ نیمه آرامم را در افکاری می یابم که حضور تو در آن پر رنگ است. سوال این روز هایم این شده "مگر یک خیال چقدر قدرت دارد که بتواند آرامش را هر چند کوتاه مدت، اما به تمام جانم هدیه دهد."به این فکر میکنم که کاش قبل رفتنم ، چشم هایم را در آستانت جا میگذاشتم و تو به بهانه باز ستاندن امانتی هایم‌، دنبال راهم را می‌گرفتی و جایی سد راهم میشدی.می بینی من تا کجا دیوانه ام؟!تا آنجا که کور شدن را به بی تو بودن ترجیح میدهم.اصلا چشم به کار منی که محکوم به ندیدنت هستم، می آید ؟!تمام شهر بوی غم می‌دهد. غم نبودن، نداشتن.انگار سرنوشت تمام قصه ها را به یک درد مشترک دچار می‌کند. قصه هایی که بدون معجزه، امیدی به پایان خوش آن نیست.. M_Dastani M_Dastani Sun, 31 Aug 2025 13:36:41 +0330 https://virgool.io/@m_Dastani/%D8%B9%D9%82%D8%AF%D9%87-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D8%AF%D8%B1%D9%84%D8%A7-vsynckpayk2f عبارت « سندروم سیندرلا » را نخستین بار « کولت داولینگ » در کتاب « سندروم سیندرلا: ترس پنهان زنان از استقلال » به کار برد. سندروم سیندرلا به معنای نداشتن استقلال و وابستگی مالی، عاطفی، فیزیکی و.. زنان به مردان است.آرزوی مبتلایان به این سندروم در قالب ازدواج با « شاهزاده ای با اسب سم طلا » است که البته میتواند امروزه اتومبیل آخرین سیستم هم باشد و آنان را چشم بسته به شهر آرزو هایشان ببرد که در آنجا هر چه بخواهند در اختیارشان باشد. ما بیشتر از هر چیزی از تنها ماندن می‌ترسیم. شاید جرات کنیم زمان طولانی در زندگی تنها باشیم؛ تنها درس بخوانیم، تنها کار کنیم و به سفر برویم اما در باطن خویش این احساس را داریم: این وضعیت گذرا ست. در افسانه ی دوران کودکی چنین آمده است: تو باید فقط تحمل کنی. روزی مردی خواهد آمد و تو را برای همیشه از ترس تنهایی و تنها ماندن نجات خواهد داد. در حالی که پسران می آموزند: هیچ کس تو را نجات نخواهد داد ، تا زمانی که خود شخصا اقدام کنی. باور رایج جامعه این است که دخترها شکننده تر از پسرها هستند. بسیاری از پدر و مادر ها پیوسته نگران دختران شان هستند و از اینکه آنها در هنگام ماجراجویی آسیب ببینند، می‌ترسند. اما بازی سرشکستنک دارد، دختر و پسر هم ندارد! به دلیل روش تربیتی دختران، وابستگی به احتمال قوی عادی تلقی می‌شود و بیش از استقلال مورد حمایت قرار میگیرد. اگر پسر جوانی به مادرش وابسته یا مدام با او درگیر باشد، ما آنرا بیماری تلقی میکنیم. اما همین بیماری را در میان دختران بخشی از تکامل طبیعی آنان میدانیم. گرایش به وابستگی برای مردان و زنان تا حد معینی طبیعی است. کمبود اعتماد به نفس این باور را به زن ها می‌دهد که برای خوشبختی نیازمند مردی در کنارشان هستند. بدبختانه عنصر اصلی در شکل گیری سندروم سیندرلا هنجار های اجتماعی و روش های تربیتی است. در دوران بلوغ دختران کم کم به آنچه جامعه از آنها انتظار دارد تبدیل می‌شوند و بیشتر به سوی سیندرلا شدن پیش می‌روند و بیشتر و بیشتر به دیگران وابسته می‌شوند. در مقابل کمتر برای مستقل بودن تشویق می‌شوند. دختران با این باور بزرگ می‌شوند که برای زندگی باید مردی مناسب کنارشان باشد و بدون چنین مردی باید نگران زندگی باشند. دختران می آموزند که مرد ها شوالیه ی نگهبان شان هستند و قرار است از آنها در برابر چیز های ترسناک و خطرناک محافظت کنند! سندروم سیندرلا همچنین نشانه ی فرار از مسئولیت پذیری است. زنان گمان میکنند روزی مردی از راه می‌رسد و همه چیز را سر و سامان می‌دهد و دیگر لازم نیست نگران چیزی باشند. دلیل افسردگی و پژمردگی دختران در سنین جوانی انتظاری است که جامعه یا در واقع من و شما بدون آینده نگری برایشان بوجود می‌آوریم. ما برای انسان هایی که باید خودشان در تعیین سرنوشت شان که به اقتضای استعداد ذاتی تأمل کنند و تصمیم بگیرند، دخالت میکنیم و عنصر مزاحمی در شکل گیری ارزش ها و احساسات شان میشویم. سیندرلا هنوز هم با پیراهن سفید میچرخد و باور « دخترک آسیب پذیر و مرد نجات دهنده » زن ها را تحریک می‌کند. مقابله با سندروم سیندرلا از تربیت فرزندان مان شروع میشود؛ تربیت فرزندانی که یاد بگیرند زن ها موجوداتی چند وجهی هستند و از عهده ی هرکاری بر می آیند. برای خوشبخت شدن به کسی نیاز ندارند. باید به کودکان بیاموزیم استقلال ارزشمند است. دخترها را از کودکی تشویق کنیم مسئولیت پذیر باشند و برای رفع مشکلاتشان به دیگران وابسته نباشند. حقیقت این است که پایان خوش داستان ها در زندگی حقیقی رخ نمی‌دهد. هیچ کس شما را سوار بر اسب سفیدش از سختی ها دور نمی‌کند. شما خودتان مسئول خوشبختی تان هستید. عشق به خود از درون انسان ریشه می گیرد، نه از تایید و حس دیگران . برخیزید و زندگی تان را بسازید. M_Dastani M_Dastani Tue, 12 Aug 2025 14:22:10 +0330