https://virgool.io/feed/@m_ards آرش هستم دامپزشکی که نجار شد و عاشق نویسندگیه وقتی وارد صفحه من می‌شید به دنیای خیال و رویا قدم برمیدارید fa 2026-06-21 11:41:23 https://files.virgool.io/upload/users/4886840/avatar/ivGXV9.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_ards https://virgool.io/@m_ards/%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%DB%8C%DA%A9-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%87-lco4czfgxu8f بعدها هر وقت به آن بعدازظهر فکر می‌کرد، نمی‌توانست دقیقاً بگوید مرگش از چه لحظه‌ای آغاز شده بود؛ از وقتی چشم‌هایش را باز کرده بود یا خیلی سال پیش، زمانی که آخرین کسی که دوستش داشت نام او را فراموش کرده بود.آن روز پاییزی، در یکی از محله‌های قدیمی و نمور سن‌پترزبورگ، جایی نزدیک کانال گریبایدوف، پانتلیون روی تخت باریک اتاق اجاره‌ای خود نشسته بود و به دیوار روبه‌رو خیره مانده بود.اتاق کوچک بود.آن‌قدر کوچک که گاهی احساس می‌کرد دیوارها شب‌ها چند سانتی‌متر به هم نزدیک‌تر می‌شوند.ترک‌های روی گچ را می‌شناخت. سال‌ها بود که هر صبح و هر شب آن‌ها را می‌دید. یکی از ترک‌ها شبیه شاخه خشکیده درختی بود که به سمت پنجره می‌رفت و دیگری به رودخانه‌ای می‌مانست که در دل دیوار گم می‌شد.اما آن روز چیزی فرق داشت.اتفاقی افتاده بود.نه در اتاق.نه در شهر.در خودش.مدتی طولانی همان‌طور نشست.سپس ناگهان فکری به ذهنش رسید.فکری ساده.بی‌صدا.قطعی.«من مرده‌ام.»نه وحشت کرد و نه تعجب.انگار سال‌ها بود که در اعماق وجودش منتظر رسیدن به همین نتیجه بود.کت کهنه‌اش را پوشید و از خانه بیرون رفت.راهروی ساختمان بوی نم و چوب پوسیده می‌داد. پیرزن طبقه دوم از کنارش گذشت. زنی که هر روز هنگام دیدنش سری تکان می‌داد.آن روز هیچ نگفت.حتی نگاهش هم نکرد.پانتلیون ایستاد.ـ خانم؟پیرزن بی‌تفاوت به راهش ادامه داد.احساس سردی در دلش نشست.از ساختمان بیرون آمد.خیابان‌های سن‌پترزبورگ زیر آسمان سربی کشیده شده بودند. رهگذران با عجله از کنار کانال عبور می‌کردند. صدای دوردست ترامواها در شهر می‌پیچید.همه چیز عادی بود.فقط انگار او دیگر جزئی از این دنیا نبود.به سمت کیوسک روزنامه‌فروشی رفت.ـ ببخشید...روزنامه‌فروش مشغول مرتب کردن مجلات بود.ـ ببخشید آقا...هیچ پاسخی نیامد.پانتلیون دستش را روی پیشخوان گذاشت.مرد سرش را بلند نکرد.چند لحظه همان‌جا ماند و بعد آرام عقب رفت.باران روی صورتش می‌نشست.«واقعاً مرده‌ام؟»سؤال عجیبی بود.اما سؤال عجیب‌تری ذهنش را آزار می‌داد.اگر مرده بود...چرا هیچ اتفاقی نیفتاده بود؟همیشه تصور می‌کرد مرگ باید چیزی را تغییر دهد.دست‌کم برای چند نفر.شاید دوستی گریه کند.شاید همسایه‌ای ناراحت شود.شاید کسی بگوید:«چه حیف شد.»اما حالا شهر بدون کوچک‌ترین اختلالی به حرکتش ادامه می‌داد.مثل رودخانه‌ای که سنگ کوچکی را با خود ببرد.پانتلیون راه افتاد.پاهایش او را به خیابانی برد که سال‌ها پیش در آن زندگی می‌کرد.خانه کودکی‌اش هنوز آنجا بود.رنگ دیوارها پریده‌تر شده بود و پنجره‌ها کهنه‌تر.دقایقی طولانی روبه‌رویش ایستاد.به یاد آورد که زمانی فکر می‌کرد روزی آدم بزرگی خواهد شد.پسر بچه‌ای بود که شب‌ها به ستاره‌ها نگاه می‌کرد و خیال می‌کرد سرنوشت ویژه‌ای در انتظارش است.بعد بزرگ شد.و هیچ اتفاقی نیفتاد.نه نویسنده شد.نه دانشمند.نه عاشق.نه قهرمان.فقط بزرگ شد.درست مثل هزاران نفر دیگر.صدای خنده چند کودک او را به خود آورد.آن‌ها از کنار او دویدند.یکی از بچه‌ها از میان بدنش رد نشد؛ شانه‌اش به او خورد.پانتلیون لحظه‌ای خشکش زد.پس هنوز جسم داشت.پس چرا کسی او را نمی‌دید؟دوباره راه افتاد.به کافه کوچکی رسید که سال‌ها پیش هر عصر به آنجا می‌رفت.داخل شد.بوی قهوه و دود در فضا پیچیده بود.مردم پشت میزها نشسته بودند.می‌خندیدند.حرف می‌زدند.زندگی می‌کردند.او روی صندلی همیشگی‌اش نشست.هیچ‌کس متوجه حضورش نشد.گارسون از کنارش گذشت.بی‌آنکه نگاهش کند.پانتلیون به بخار پنجره خیره شد.ناگهان چیزی را فهمید.شاید مشکل این نبود که مرده بود.شاید مشکل این بود که وقتی زنده هم بود، کسی متوجه حضورش نمی‌شد.این فکر مثل سوزنی در ذهنش فرو رفت.او زندگی‌اش را مرور کرد.چند دوست واقعی داشت؟هیچ.چه کسی آخرین بار نامش را با اشتیاق صدا زده بود؟به خاطر نمی‌آورد.چه کسی نگران حالش بود؟کسی نبود.حتی خودش هم اغلب نگران خودش نبود.سال‌ها زندگی کرده بود؛ بی‌آنکه واقعاً وارد زندگی کسی شود.مثل سایه‌ای که از کنار دیوارها عبور می‌کند.برای نخستین بار احساس کرد مرگ شاید در یک لحظه اتفاق نمی‌افتد.شاید آدم‌ها کم‌کم می‌میرند.ذره‌ذره.هر بار که از ترس صمیمیت عقب می‌کشند.هر بار که حقیقتی را نمی‌گویند.هر بار که دوست داشتن را به فردا موکول می‌کنند.و روزی می‌رسد که دیگر چیزی از آن‌ها باقی نمی‌ماند؛ حتی اگر قلبشان هنوز بتپد.از کافه بیرون آمد.باران بند آمده بود.شهر زیر نور کم‌رنگ عصر نفس می‌کشید.پانتلیون در امتداد رودخانه قدم زد.آب تیره بود.آسمان تیره‌تر.مرغان دریایی دوردست پرواز می‌کردند.او به چهره رهگذران نگاه می‌کرد.عجیب بود.سال‌ها آن‌ها را قضاوت کرده بود.این مرد فقیر است.آن یکی احمق است.این زن مغرور است.آن پیرمرد شکست‌خورده است.اما حالا برای نخستین بار می‌فهمید که هر کدام جهانی کامل درون خود دارند.ترس‌ها.آرزوها.خاطرات.عشق‌ها.اندوه‌ها.و او هیچ‌گاه برای شناختنشان تلاشی نکرده بود.شاید چون شناختن دیگران دشوار بود.و قضاوت کردن آسان.خورشید آرام‌آرام پشت ابرها فرو می‌رفت.سایه ساختمان‌ها روی آب کشیده می‌شد.پانتلیون روی نیمکتی نشست.احساس خستگی می‌کرد.خستگی سال‌هایی که پشت سر گذاشته بود.سال‌هایی که ناگهان کوتاه‌تر از آنچه تصور می‌کرد به نظر می‌رسیدند.به یاد مادرش افتاد.سال‌ها قبل مرده بود.آن روز در مراسم خاکسپاری، مادرش برایش غریبه‌ای به نظر می‌رسید.و حالا می‌ترسید.می‌ترسید روزی خودش هم به خاطره‌ای مبهم تبدیل شود.نه.حتی خاطره هم نه.به هیچ.باد سردی وزید.پانتلیون به آب خیره شد.«اگر فردا از این دنیا بروم چه چیزی تغییر می‌کند؟»مدت‌ها به سؤال فکر کرد.بعد ناگهان جواب را یافت.هیچ چیز.و عجیب آنکه پاسخ، او را نابود نکرد.بلکه آرامش عجیبی به همراه داشت.برای نخستین بار فهمید جهان موظف نیست او را به خاطر بسپارد.خورشید برای او طلوع نمی‌کند.باران برای او نمی‌بارد.شهر برای او ساخته نشده است.و شاید همین زیبایی زندگی باشد.اینکه همه چیز بدون اهمیت دادن به ما ادامه پیدا می‌کند.اینکه ما مرکز جهان نیستیم.و با این حال فرصت کوتاهی داریم تا دوست بداریم.تا ببخشیم.تا دیده شویم.و دیگران را ببینیم.او سال‌ها این فرصت را از دست داده بود.اما حالا، در واپسین ساعت زندگی یا مرگش، حقیقت را لمس می‌کرد.از روی نیمکت بلند شد.آسمان به رنگ سرب درآمده بود.چراغ‌های خیابان یکی‌یکی روشن می‌شدند.در همان لحظه مردی میانسال از کنارش عبور کرد.چند قدم جلو رفت.بعد برگشت.به پانتلیون نگاه کرد.نگاهی مستقیم.واقعی.زنده.و گفت:ـ ببخشید آقا... ساعت چنده؟پانتلیون خشکش زد.قلبش به تپش افتاد.تمام بعدازظهر منتظر همین لحظه بود.کسی او را دیده بود.بالاخره کسی حضورش را تشخیص داده بود.لب‌هایش را باز کرد.خواست جواب بدهد.اما ناگهان متوجه شد ساعتی به دست ندارد.سال‌ها بود ساعتش خراب شده بود.زمان برایش اهمیتش را از دست داده بود.مرد دوباره پرسید:ـ ساعت چنده؟پانتلیون به آسمان نگاه کرد.به رودخانه.به نور چراغ‌ها.به رهگذرانی که در تاریکی محو می‌شدند.و برای نخستین بار در عمرش نفهمید زنده است یا مرده.فقط می‌دانست که آن لحظه وجود دارد.در همان غروب سرد.در همان شهر بی‌اعتنا.در همان جهان عظیمی که بدون او نیز ادامه می‌یافت.و شاید همین کافی بود.مرد منتظر پاسخ ماند.اما پانتلیون لبخند کم‌رنگی زد.لبخندی که سال‌ها فراموشش کرده بود.و در سکوت به رودخانه خیره شد.آب همچنان می‌گذشت.همان‌طور که همیشه گذشته بود.همان‌طور که همیشه خواهد گذشت Ards2 Ards2 Fri, 19 Jun 2026 08:18:49 +0330 https://virgool.io/@m_ards/%D9%88%D8%A7%DA%AF%D9%86-%D8%A2%D8%AE%D8%B1-regwm27st9or قطار از میان مه عبور می‌کرد.نه آن مهی که روی رودخانه‌ها می‌نشیند و با طلوع خورشید ناپدید می‌شود؛ مهی که انگار از جنس فراموشی بود. هرچه را لمس می‌کرد، از جهان می‌زدود. درختان پشت پنجره شبیه خاطراتی بودند که دیگر کسی به یادشان نمی‌آورد. کوه‌ها مثل رؤیاهای ناتمام در دوردست حل می‌شدند و آسمان چنان خاکستری بود که گویی خدا سال‌ها پیش آن را رها کرده بود.من کنار پنجره نشسته بودم.یا شاید همیشه آنجا نشسته بودم.دقیق نمی‌دانم.بعضی خاطراتم مثل عکس‌های خیس‌شده در باران بودند. می‌دانستم زمانی وجود داشته‌اند اما دیگر نمی‌شد خطوطشان را تشخیص داد.اسمم را به خاطر داشتم.فکر می‌کنم.شاید هم نه.وقتی تلاش می‌کردم به گذشته فکر کنم، فقط صدای چرخ‌های قطار را می‌شنیدم.تَق.تَق.تَق.مثل قلب موجودی عظیم که زیر زمین دفن شده باشد.روبه‌رویم پیرمردی نشسته بود.چشمانش بسته بود.پوست صورتش شبیه کاغذهای قدیمی ترک خورده بود و دستانش روی عصایی استخوانی قرار داشت.احساس عجیبی داشتم.انگار او را می‌شناختم.نه.انگار خودم را می‌شناختم.پیرمرد ناگهان گفت:«بالاخره بیدار شدی.»صدایش مثل کشیده شدن چاقو روی چوب خشک بود.گفتم:«شما را می‌شناسم؟»لبخند زد.«اگر مرا نشناسی، هیچ‌کس را نمی‌شناسی.»سرم درد گرفت.قطار تکان شدیدی خورد.وقتی دوباره به او نگاه کردم، هنوز لبخند می‌زد.اما حالا مطمئن بودم.چشم‌هایش چشم‌های من بودند.واگن اول بوی خاک باران‌خورده می‌داد.وقتی وارد شدم، پسری حدود ده ساله روی صندلی نشسته بود.داشت از پنجره بیرون را نگاه می‌کرد.همان موهای مشکی.همان چشم‌ها.همان خال کوچک کنار گردن.من بود.نسخه‌ای از من.پسر بدون اینکه برگردد گفت:«می‌دانستم می‌آیی.»گفتم:«تو کی هستی؟»گفت:«من آخرین باری هستم که خوشحال بودی.»حرفش مثل میخی در سینه‌ام فرو رفت.کنارش نشستم.پرسیدم:«این قطار چیست؟»گفت:«تو.»بعد خندید.خنده‌ای کوتاه و کودکانه.خنده‌ای که سال‌ها بود نشنیده بودم.ناگهان حس کردم چیزی در وجودم می‌شکند.می‌خواستم بیشتر حرف بزنم.می‌خواستم او را در آغوش بگیرم.اما همان لحظه بدنش شروع به محو شدن کرد.مثل دود.مثل بخار.مثل خاطره‌ای که هنگام بیدار شدن از خواب از دست می‌رود.فریاد زدم:«صبر کن!»اما دیگر دیر شده بود.صندلی خالی بود.فقط رد گرمای اندکی باقی مانده بود.در واگن بعدی مردی جوان نشسته بود.روی دستش خون بود.لباسش پاره شده بود.کنارش چاقویی افتاده بود.وقتی مرا دید خندید.«بالاخره آمدی.»گفتم:«تو کی هستی؟»گفت:«من کسی هستم که اگر آن شب کنترلش را از دست می‌دادی، می‌شدی.»نشستم.او شروع به تعریف کردن زندگی‌اش کرد.از قتل.از فرار.از زندان.از شب‌هایی که خواب مقتولانش را می‌دید.همه چیز آن‌قدر واقعی بود که دلم به هم می‌خورد.اما ترسناک‌ترین بخش ماجرا این نبود.ترسناک‌ترین بخش این بود که هنگام حرف زدنش، بعضی خاطراتش برایم آشنا به نظر می‌رسید.انگار در اعماق ذهنم زندگی کرده بودند.انگار من هم آن قتل‌ها را انجام داده بودم.یا می‌توانستم انجام بدهم.مرد گفت:«همه فکر می‌کنند انسان یک نفر است.»بعد خندید.«اما انسان فقط مجموعه‌ای از احتمال‌هاست.»و همان لحظه او هم ناپدید شد.هرچه جلوتر می‌رفتم، واگن‌ها عجیب‌تر می‌شدند.در یکی از آن‌ها نسخه‌ای از خودم را دیدم که شاعر شده بود.در دیگری مردی که تمام عمرش را در تنهایی گذرانده بود.در واگنی دیگر، خودم را دیدم که هرگز به دنیا نیامده بود.آن واگن خالی بود.اما صدای نفس کشیدن می‌آمد.و من قسم می‌خورم کسی در آن تاریکی نگاهم می‌کرد.هر بار که با یکی از این نسخه‌ها روبه‌رو می‌شدم، اتفاق مشابهی رخ می‌داد.به محض اینکه می‌فهمیدم چه کسی هستند، محو می‌شدند.انگار خود آگاهی، آن‌ها را نابود می‌کرد.مثل ستاره‌هایی که با نگاه کردن خاموش شوند.بعد از ساعت‌ها سرگردانی به انتهای قطار رسیدم.در بزرگی مقابلم بود.سیاه.سنگین.قدیمی.روی آن نوشته شده بود:«واگن آخر»دستم می‌لرزید.پشت در صدایی شنیده می‌شد.صدایی آرام.مثل زمزمه آب در چاهی عمیق.پیرمرد کنارم ظاهر شد.نمی‌دانم از کجا آمده بود.گفت:«همه تا اینجا می‌آیند.»پرسیدم:«آن طرف چیست؟»گفت:«پاسخی که همیشه دنبالش بودی.»گفتم:«خدا؟»سرش را تکان داد.«شاید.»گفتم:«مرگ؟»گفت:«شاید.»گفتم:«حقیقت؟»لبخند زد.«حقیقت واژه‌ای است که انسان‌ها روی ترسشان می‌گذارند.»سکوت کردیم.قطار همچنان در مه پیش می‌رفت.تَق.تَق.تَق.پیرمرد ادامه داد:«می‌دانی مشکل چیست؟»نگاهش کردم.گفت:«تو تمام عمرت فکر کردی مشاهده‌گر هستی.»«مگر نیستم؟»لبخندش عمیق‌تر شد.«نه.»«پس چه هستم؟»گفت:«مشاهده‌شونده.»در را باز کردم.وارد تاریکی شدم.هیچ صندلی‌ای وجود نداشت.هیچ پنجره‌ای.هیچ چراغی.فقط سیاهی.بعد چشم‌هایم کم‌کم عادت کردند.و او را دیدم.مردی روی صندلی نشسته بود.سرش پایین بود.موهایش سفید شده بود.دستانش می‌لرزید.آهسته سرش را بلند کرد.و من برای نخستین بار در زندگی‌ام واقعاً ترسیدم.چون آن مرد من نبود.اما تمام عمرم او را می‌شناختم.او همان کسی بود که پشت تمام نسخه‌های من پنهان شده بود.پشت کودک.پشت قاتل.پشت شاعر.پشت عاشق.پشت پیرمرد.پشت تمام احتمال‌ها.گفتم:«تو کی هستی؟»مرد لبخند تلخی زد.«سؤال اشتباهی است.»سکوت.بعد گفت:«بپرس تو کی هستی.»ناگهان واگن ناپدید شد.قطار ناپدید شد.مه ناپدید شد.همه چیز فرو ریخت.مثل آینه‌ای که از درون بشکند.و من خودم را در اتاقی سفید یافتم.روی تختی فلزی.صدای دستگاهی از دور می‌آمد.چند نفر با لباس سفید کنارم ایستاده بودند.یکی گفت:«بالاخره بیدار شد.»دیگری گفت:«دوازده سال بود در کما بود.»چشمانم را بستم.خندیدم.گریه کردم.نمی‌دانستم کدام.بعد نگاهم به میز کنار تخت افتاد.چیزی روی آن بود.یک بلیت قطار.کهنه.خیس.فرسوده.پرستار گفت:«چی شده؟»چیزی نگفتم.بلیت را برداشتم.روی آن فقط یک جمله نوشته شده بود:"مقصد: مشاهده‌گر"و زیر آن، با خطی لرزان:"واگن آخر هنوز باز نشده است."برای اولین بار شک کردم.شاید من از خواب بیدار نشده بودم.شاید تازه خواب آغاز شده بود.و بیرون پنجره، در دوردست، صدای قطاری می‌آمد که از میان مه عبور می‌کرد. Ards2 Ards2 Tue, 16 Jun 2026 23:16:15 +0330 https://virgool.io/@m_ards/%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B3-%D9%86%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7-baqagbfvjofn باد از میان ستون‌های مرمرین آتن عبور می‌کرد و صدایی شبیه ناله مردگان می‌ساخت.کارکانوس بیست و شش ساله بود.دست‌کم همه این‌طور فکر می‌کردند.اما خودش می‌دانست که دروغی بزرگ پشت آن چهره جوان پنهان شده است.پانصد سال پیش از میلاد، زمانی که هنوز سقراط کودکی بیش نبود و فیلسوفان در بازارها درباره حقیقت بحث می‌کردند، او در دهکده‌ای نزدیک آتن به دنیا آمده بود.و حالا...دو هزار و پانصد سال از آن روز گذشته بود.اما هنوز در آینه همان صورت را می‌دید.همان چشم‌ها.همان پوست.همان جوانی نفرین‌شده.ماجرا از شبی آغاز شد که مرگ به سراغش آمد.یا شاید بهتر می‌توان گفت:شبی که مرگ او را گم کرد.آن زمان هجده سال داشت.در کوهستانی دورافتاده گم شده بود.طوفان شدیدی می‌وزید.در میان صخره‌ها غاری یافت.و در انتهای غار، پیرمردی را دید.پیرمرد کنار حوضچه‌ای از مایع سیاه نشسته بود.چشمانش سفید بود.گویی هزار سال را دیده بود.وقتی کارکانوس نزدیک شد، پیرمرد لبخند زد.گفت:«اگر از این بنوشی، دیگر هرگز نخواهی مرد.»کارکانوس خندید.«همه می‌میرند.»پیرمرد سر تکان داد.«این همان اشتباهی است که همه مرتکب می‌شوند.»کنجکاوی، قدیمی‌ترین بیماری بشر است.کارکانوس نوشید.مایع طعم تلخ زمان را می‌داد.و همان لحظه احساس کرد چیزی از وجودش جدا شد.پیرمرد آه کشید.«تبریک می‌گویم.»«برای چه؟»«برای از دست دادن مرگت.»سال‌ها گذشت.بعد دهه‌ها.بعد قرن‌ها.او جنگ‌ها را دید.امپراتوری‌ها را دید.معبدها ساخته شدند و فرو ریختند.خدایان آمدند و فراموش شدند.اما چیزی در وجودش تغییر نمی‌کرد.هرکس را دوست داشت می‌مرد.هر دوستی.هر معشوقه‌ای.هر فرزندی.هر نوه‌ای.هر انسانی.فقط خودش باقی می‌ماند.ابتدا تصور می‌کرد نامیرایی موهبتی است.بعد فهمید نامیرایی فقط شکل دیگری از تنهایی است.در سال ۳۹۹ پیش از میلاد، میان جمعیتی ایستاده بود که مرگ سقراط را تماشا می‌کردند.فیلسوف جام شوکران را برداشت.آرام نوشید.انگار به مهمانی می‌رفت.نه به مرگ.کارکانوس حیرت کرده بود.آن شب تا صبح خوابش نبرد.سؤال ساده‌ای ذهنش را می‌خورد:چطور ممکن است کسی از مرگ نترسد؟قرن‌ها بعد فهمید.سقراط از مرگ نمی‌ترسید چون می‌دانست خواهد مرد.اما کارکانوس می‌ترسید چون نمی‌توانست بمیرد.زمان موجود عجیبی است.وقتی جوانی، زمان رودخانه‌ای خروشان است.وقتی پیر می‌شوی، تبدیل به نسیمی آرام می‌شود.اما برای کسی که نمی‌میرد؟زمان به هیولایی بی‌شکل تبدیل می‌شود.هیولایی که همه چیز را می‌بلعد.حتی خود تو را.در قرن هشتم میلادی دیگر نمی‌توانست چهره مادرش را به یاد بیاورد.سال‌ها تلاش کرد.نتوانست.فقط می‌دانست مادری داشته است.اما صورتش؟صدایش؟لبخندش؟هیچ.همه چیز در تاریکی محو شده بود.بعد نوبت پدرش رسید.بعد دوستانش.بعد عشق اولش.نامش چه بود؟کلئو؟آتنا؟لیدیا؟فرقی نمی‌کرد.همه چیز از ذهنش فرار می‌کرد.آن روز برای نخستین بار گریه کرد.نه برای دیگران.برای خودش.زیرا فهمید:مرگ فقط نابودی بدن نیست.فراموشی نیز نوعی مرگ است.و او داشت هزاران مرگ کوچک را تجربه می‌کرد.سال ۱۹۱۶.سنگری در فرانسه.گلوله‌ها آسمان را می‌شکافتند.کارکانوس کنار سربازی جوان نشسته بود.پسرک می‌لرزید.گفت:«می‌ترسم.»کارکانوس پرسید:«از چه؟»«از مردن.»کارکانوس مدت طولانی سکوت کرد.سپس گفت:«من از زنده ماندن می‌ترسم.»پسر خندید.فکر کرد شوخی است.یک ساعت بعد گلوله‌ای به قلبش خورد.و مرد.کارکانوس تا صبح کنار جسدش نشست.به چهره آرام او خیره شد.حسادت می‌کرد.برای نخستین بار به مرده‌ای حسادت می‌کرد.قرن بیست و یکم فرا رسید.جهان تغییر کرد.انسان‌ها به ماه رفتند.هوش مصنوعی ساختند.شهرها تا آسمان قد کشیدند.اما کارکانوس همان بود.همان صورت.همان چشم‌ها.همان خستگی.او هزاران کتاب فلسفی خوانده بود.شوپنهاور.نیچه.کافکا.کامو.اما هیچ‌کدام نتوانسته بودند دردش را توضیح دهند.زیرا همه آن‌ها درباره زندگی نوشته بودند.نه درباره زندگی بی‌پایان.شبی در کتابخانه‌ای متروک در پراگ، دست‌نوشته‌ای پیدا کرد.متنی ناشناس.شاید از دیوانه‌ای گمنام.اما جمله‌ای در آن بود که او را لرزاند:«انسان موجودی نیست که می‌میرد.انسان موجودی است که پایان دارد.»کارکانوس ساعت‌ها به آن جمله خیره ماند.بعد فهمید.مشکل او مرگ نبود.مشکل او نداشتن پایان بود.کتابی که پایان ندارد، داستان نیست.آوازی که پایان ندارد، موسیقی نیست.شبی که تمام نمی‌شود، صبح را بی‌معنا می‌کند.و زندگی‌ای که پایان ندارد...زندگی نیست.سال‌ها بعد، آخرین کشف را انجام داد.کشفی که همه چیز را تغییر داد.او دوباره همان غار را پیدا کرد.پس از دو هزار و پانصد سال.غار هنوز آنجا بود.پیرمرد نبود.اما حوضچه سیاه هنوز می‌درخشید.این بار چیزی روی دیوار نوشته شده بود.به یونانی باستان:«مرگ دشمن زندگی نیست.معنای زندگی است.»کارکانوس به حوضچه خیره شد.و برای نخستین بار متوجه شد چیزی در عمق آن وجود دارد.کوزه‌ای سنگی.آن را بیرون آورد.درونش مایعی سفید رنگ بود.و لوحی کوچک.روی لوح نوشته شده بود:«سیاهی تو را از مرگ جدا می‌کند.سپیدی تو را به آن بازمی‌گرداند.»دستانش می‌لرزید.قرن‌ها انتظار این لحظه را کشیده بود.اما اکنون که رسیده بود...می‌ترسید.واقعاً می‌ترسید.زیرا انسان عجیب است.حتی وقتی زندانش را دوست ندارد، به دیوارهایش وابسته می‌شود.آن شب کنار دریا نشست.ماه کامل بود.امواج آرام می‌آمدند و می‌رفتند.همان‌طور که هزاران سال آمده بودند.همان‌طور که هزاران سال دیگر خواهند آمد.کارکانوس به آسمان نگاه کرد.و ناگهان فهمید.ستارگانی که می‌درخشند نیز روزی خواهند مرد.خورشید خواهد مرد.کهکشان خواهد مرد.خود جهان خواهد مرد.پس چرا او باید استثنا باشد؟چرا این‌قدر برای چیزی می‌جنگید که حتی جهان از آن محروم نبود؟سپیده‌دم نزدیک می‌شد.او کوزه سفید را برداشت.لبخند زد.نه از شادی.نه از غم.از فهمیدن.فهمیدن گاهی شبیه رهایی است.مایع را نوشید.ابتدا چیزی حس نکرد.بعد ضربان قلبش تغییر کرد.برای نخستین بار پس از هزاران سال.بعد چین کوچکی کنار چشمش ظاهر شد.سپس موی سفیدی.بعد یکی دیگر.و یکی دیگر.کارکانوس خندید.صدایی که سال‌ها از یاد برده بود.خنده‌ای واقعی.خورشید از افق بالا آمد.نور طلایی روی صورتش نشست.او ناگهان احساس سنگینی کرد.بدنش خسته شد.نفس‌هایش کوتاه شدند.اما عجیب بود.هیچ ترسی نداشت.تمام عمر از مرگ فرار کرده بود.و حالا که روبه‌رویش ایستاده بود، شبیه دوستی قدیمی به نظر می‌رسید.در آخرین لحظات، تصویرهایی در ذهنش جان گرفتند.مادرش.پدرش.دوستانش.عشق اولش.تمام کسانی که فراموش کرده بود.انگار مرگ، حافظه‌ای بود که جهان از او پنهان کرده بود.و حالا داشت آن را بازمی‌گرداند.اشک از گوشه چشمش سرازیر شد.اما لبخندش عمیق‌تر شد.او سرانجام بزرگ‌ترین راز هستی را فهمیده بود.راز نه در زندگی بود.نه در مرگ.بلکه در فاصله میان آن دو.در کوتاه بودن.در ناپایداری.در شکستن.زیبایی گل به این دلیل نیست که می‌شکفد.زیبایی‌اش به این دلیل است که خواهد پژمرد.خورشید بالاتر آمد.امواج به ساحل برخورد کردند.پرنده‌ای از بالای سرش گذشت.کارکانوس آخرین نفسش را کشید.و زمزمه کرد:«تمام این سال‌ها فکر می‌کردم مرگ پایان زندگی است...»چشمانش آرام بسته شدند.«حالا می‌فهمم که مرگ... آغاز معنای آن بود.»لبخندی روشن روی چهره‌اش نشست.لبخندی که هیچ اندوهی در آن نبود.انگار انسانی پس از سفری بی‌انتها، سرانجام خانه را پیدا کرده باشد.و برای نخستین بار در دو هزار و پانصد سال...کارکانوس مرد.دریا به زمزمه خود ادامه داد.باد وزید.خورشید طلوع کرد.و جهان، بی‌آنکه متوقف شود، راهش را ادامه داد.اما جایی در سکوت هستی، گویی باری سنگین برداشته شده بود.زیرا آخرین مردی که مرگ او را فراموش کرده بود،سرانجام به یاد آورده شد. Ards2 Ards2 Sun, 14 Jun 2026 01:40:47 +0330 https://virgool.io/@m_ards/%D9%86%D8%A8%D8%B6-%D8%AE%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B4-rpg81qqwwc4z باران روی شیشه‌های بیمارستان می‌کوبید.همیشه باران می‌بارید.نمی‌دانم واقعاً این‌طور بود یا ذهنم آن روزها را این‌گونه به خاطر می‌آورد. اما هر وقت به گذشته فکر می‌کنم، صدای باران را می‌شنوم؛ صدایی که شبیه زمزمه مردگانی است که هنوز راه خانه را پیدا نکرده‌اند.اسم من خاویر ده الریکاست.پنجاه‌ودو ساله.پزشک.یا دست‌کم زمانی پزشک بودم.امروز که این کلمات را می‌نویسم، دیگر مطمئن نیستم.شاید پزشک کسی باشد که زندگی را نجات می‌دهد.و من سال‌هاست نمی‌دانم زندگی دقیقاً چیست.اولین باری که صدای نبض‌ها را شنیدم، چهارده سال پیش بود.پیرمردی روی تخت شماره هفده خوابیده بود.ریه‌هایش از کار افتاده بودند.چشم‌هایش خالی بودند.همسرش کنارش نشسته بود و بی‌صدا گریه می‌کرد.من پرونده را نگاه کردم.تمام آزمایش‌ها فریاد می‌زدند که او زنده است.اما صورتش چیز دیگری می‌گفت.وقتی گوشی پزشکی را روی سینه‌اش گذاشتم، ناگهان صدایی شنیدم.«خسته‌ام.»سرم را بلند کردم.کسی در اتاق نبود.دوباره گوش دادم.نبضش آرام می‌زد.تپ...تپ...تپ...و میان هر ضربان، همان صدا.«خسته‌ام...»آن شب نخوابیدم.فکر کردم دیوانه شده‌ام.اما چند روز بعد پیرمرد مرد.و عجیب اینکه احساس کردم آرام شده است.انگار رنجی که سال‌ها حمل می‌کرد، ناگهان خاموش شده بود.بعد از آن اتفاق، صداها بیشتر شدند.هر بیمار چیزی می‌گفت.زنی که سرطان داشت از تاریکی می‌ترسید.جوانی که در تصادف آسیب دیده بود، مدام اسم مادرش را تکرار می‌کرد.پیرزنی که آلزایمر داشت، دنبال خانه دوران کودکی‌اش می‌گشت.ابتدا تصور می‌کردم این‌ها توهم‌اند.اما کم‌کم به آن‌ها گوش دادم.و هرچه بیشتر گوش می‌دادم، کمتر به انسان‌ها شبیه می‌شدم.بیمارستان جایی عجیب است.مردم آن را خانه امید می‌نامند.اما من حقیقت دیگری دیده بودم.شب‌ها در راهروهای خاموش قدم می‌زدم و صدای ناله دستگاه‌ها را می‌شنیدم.انسان‌ها به تخت‌ها بسته شده بودند.برخی آرزو می‌کردند فردا را ببینند.برخی آرزو می‌کردند فردا هرگز نرسد.و ما پزشکان وانمود می‌کردیم تفاوتی میان این دو وجود دارد.هر روز می‌گفتیم:«همه چیز تحت کنترل است.»اما هیچ‌چیز تحت کنترل نبود.نه درد.نه زمان.نه مرگ.دخترم النا هفت ساله بود که مرد.بیست سال از آن روز گذشته است.اما هنوز صدای آخرین نفسش را به خاطر دارم.من پزشک بودم.صدها نفر را نجات داده بودم.اما نتوانستم فرزند خودم را نجات دهم.آن شب چیزی درون من شکست.چیزی که هرگز ترمیم نشد.بعدها فهمیدم آدم‌ها همیشه از مرگ نمی‌ترسند.گاهی از زندگی می‌ترسند.از بیدار شدن.از درد.از تکرار.از امیدی که هر روز کوچک‌تر می‌شود.یک شب مردی به بخش ما منتقل شد.کارگر معدن بود.چهل‌وپنج ساله.تمام بدنش زیر فشار سال‌ها کار فرسوده شده بود.همسرش ترکش کرده بود.پسرش او را نمی‌شناخت.وقتی وارد اتاق شدم، نگاهم کرد.لبخند تلخی زد.گفت:«دکتر... ارزشش رو داشت؟»پرسیدم:«چی؟»گفت:«زندگی.»جوابی نداشتم.چون سال‌ها بود خودم همان سؤال را از خودم می‌پرسیدم.آن شب وقتی کنار تختش ایستاده بودم، صدای نبضش را شنیدم.واضح‌تر از همیشه.«دیگه بسه...»چشمانم را بستم.برای نخستین بار ترسیدم.نه از او.از خودم.آدم‌ها تصور می‌کنند سقوط ناگهانی اتفاق می‌افتد.اشتباه می‌کنند.هیچ‌کس یک‌شبه هیولا نمی‌شود.سقوط شبیه چکه کردن آب است.آرام.بی‌صدا.سال‌ها طول می‌کشد.و وقتی متوجه می‌شوی، دیگر چیزی از تو باقی نمانده است.من هنوز لبخند می‌زدم.هنوز بیماران را معاینه می‌کردم.هنوز برای دانشجویان سخنرانی می‌کردم.اما درونم چیزی مرده بود.شاید همان روزی که النا مرد.شاید خیلی قبل‌تر.نمی‌دانم.بعد از مدتی متوجه شدم فقط نبض بیماران را نمی‌شنوم.من خودشان را می‌شنوم.ترس‌هایشان را.خستگی‌شان را.آرزوهای دفن‌شده‌شان را.و هر بار این سؤال در ذهنم شکل می‌گرفت:اگر رنج درمان‌ناپذیر باشد، آیا ادامه دادن هنوز نجات است؟یا شکنجه؟این سؤال مثل زهر وارد وجودم شد.روزبه‌روز.سال‌به‌سال.تا جایی که دیگر نمی‌توانستم از آن فرار کنم.کارآگاهی به نام مورگان وارد ماجرا شد.مردی لاغر با چشمانی تیز.او متوجه الگویی عجیب شده بود.بیمارانی که تحت مراقبت من بودند، بیش از حد می‌مردند.هیچ مدرکی وجود نداشت.هیچ شاهدی نبود.فقط یک احساس.و گاهی احساسات از مدارک خطرناک‌ترند.مورگان هفته‌ها مرا زیر نظر گرفت.اما چیزی پیدا نکرد.زیرا خودش هم نمی‌دانست دنبال چه می‌گردد.و شاید من هم نمی‌دانستم.باران شدیدتر شد.همیشه وقتی به پایان چیزی نزدیک می‌شوی، باران شدیدتر می‌شود.یا شاید این هم یکی از دروغ‌های ذهن من باشد.آن شب پرونده‌ای روی میزم قرار گرفت.دختری هجده‌ساله.تصادف شدید.در کما.پدرش کنار تختش نشسته بود.مثل مجسمه.مثل مردی که تمام گریه‌هایش را سال‌ها پیش خرج کرده است.وقتی وارد اتاق شدم، صدای نبض دختر را شنیدم.اما این بار متفاوت بود.خیلی متفاوت.او نمی‌گفت خسته‌ام.نمی‌گفت کمکم کن.نمی‌گفت بگذار بروم.فقط یک جمله تکرار می‌کرد.«می‌خوام زندگی کنم.»خشکم زد.برای نخستین بار بعد از سال‌ها، صدای امید را شنیده بودم.صدایی که فراموش کرده بودم وجود دارد.تمام شب بیدار ماندم.به سقف خیره شدم.به عکس النا نگاه کردم.به چشمانش.به لبخندش.و ناگهان حقیقت مثل صاعقه بر سرم فرود آمد.من هرگز بیمارانم را ندیده بودم.هیچ‌وقت.سال‌ها بود که در صورت همه آن‌ها، دخترم را می‌دیدم.رنج آن‌ها را با رنج او اشتباه گرفته بودم.ترس آن‌ها را با ترس خودم.مرگ آن‌ها را با مرگ النا.من پزشک نبودم.من مردی بودم که در یک شب زمستانی گیر افتاده بود.بیست سال تمام.صبح روز بعد مورگان آمد.پرونده قطوری روی میز گذاشت.گفت:«بالاخره فهمیدم.»نگاهش کردم.خسته بود.مثل من.شاید همه ما خسته بودیم.گفت:«تو از مرگ متنفر نیستی، دکتر.»سکوت کردم.ادامه داد:«تو از درد متنفری.»برای نخستین بار لبخند زدم.چون درست می‌گفت.من هرگز با مرگ نجنگیده بودم.من با رنج جنگیده بودم.و در این جنگ، خودم را گم کرده بودم.آن شب آخرین شب حضورم در بیمارستان بود.راهروها ساکت بودند.چراغ‌ها کم‌نور.باران روی پنجره‌ها می‌رقصید.از کنار اتاق‌ها عبور کردم.صدای دستگاه‌ها را شنیدم.صدای نفس‌ها را.صدای زندگی را.و فهمیدم چیزی که همیشه از آن فرار می‌کردم، همین بود.زندگی.زندگی نامنظم است.ناعادلانه است.بی‌رحم است.اما هنوز زندگی است.و هیچ انسانی حق ندارد درباره پایان آن تصمیم بگیرد.در اتاق خالی خانه‌ام نشستم.عکس النا روبه‌رویم بود.سال‌ها از مرگش گذشته بود.اما آن شب برای نخستین بار واقعاً سوگواری کردم.نه برای او.برای خودم.برای مردی که می‌توانست پدر بماند.می‌توانست پزشک بماند.اما تبدیل به سایه‌ای از اندوه شد.باران آرام گرفت.سپیده‌دم از پشت پنجره بالا آمد.و من در سکوت نشستم.به عکس دخترم نگاه کردم.و بالاخره حقیقت را پذیرفتم.من هرگز نمی‌خواستم کسی بمیرد.من فقط نمی‌توانستم مرگ او را بپذیرم.و گاهی نپذیرفتن یک حقیقت، از هر جنونی خطرناک‌تر است.آخرین بار به عکسش لبخند زدم.و زمزمه کردم:«ببخش النا...»سپس چشمانم را بستم.و برای نخستین بار بعد از بیست سال، دیگر هیچ نبضی را نشنیدم. Ards2 Ards2 Fri, 12 Jun 2026 20:01:10 +0330 https://virgool.io/@m_ards/%D8%B2%DB%8C%D8%B1-%D8%A2%D9%88%D8%A7%D8%B1-%D8%A2%D8%B3%D9%85%D8%A7%D9%86-hxmrhigrh5fb وقتی سقف معدن فرو ریخت، هیچ‌کس فریاد نزد.صدا آن‌قدر بزرگ بود که فریادها را بلعید.ابتدا لرزشی آمد؛ لرزشی کوچک، مثل سرفهٔ پیرمردی در انتهای اتاق. بعد زمین زیر پایشان نالید. چراغ‌های کلاه‌ها لرزیدند و ناگهان دیوار سیاه معدن به حرکت درآمد.سنگ.خاک.تاریکی.سجاد سراج فقط فرصت کرد نام خدا را نیمه‌کاره زمزمه کند.بعد همه چیز تمام شد....وقتی چشم باز کرد، مزهٔ خون روی زبانش بود.چراغ کلاهش هنوز روشن بود.نور زرد و ضعیفی روی دیوار ریخته بود.صدایی از جایی نزدیک شنید.«زنده‌ای سجاد؟»صدای اکبر بود.سجاد سرفه کرد.«آره...»مرد دیگری ناله کرد.«پام گیر کرده...»تاریکی اطرافشان سنگین بود؛ آن‌قدر سنگین که انگار هوا هم زیر آوار مانده باشد.هفت نفر بودند.هفت کارگر معدن.هفت مردی که کسی نامشان را روی تابلوهای شهر ننوشته بود....بالای سرشان، کیلومترها دورتر، شهر زندگی می‌کرد.مغازه‌ها باز بودند.آدم‌ها خرید می‌کردند.بچه‌ها بستنی می‌خوردند.و شاید هیچ‌کس نمی‌دانست هفت انسان زیر کوهی از سنگ، آرام‌آرام در حال تمام شدن‌اند.سجاد به دیوار تکیه داد.چهل‌ودو سال داشت.چهل‌ودو سال تنهایی.چهل‌ودو سال جنگیدن با زندگی.چهل‌ودو سال شنیدن جمله‌ای که از هر ناسزایی دردناک‌تر بود:«هنوز زن نگرفتی؟»انگار مجرد ماندن جرم بود.اما کسی نمی‌پرسید با حقوق کارگری معدن چه چیزی می‌شود ساخت؟خانه؟زندگی؟خانواده؟یا حتی یک رؤیا؟...او روزی عاشق شده بود.دختری به نام رعنا.رعنا چشم‌هایی داشت که سجاد می‌توانست تمام عمر در آن‌ها زندگی کند.اما عشق در محلهٔ فقرا قیمت داشت.پدر دختر گفته بود:«کارگر معدن؟»و بعد خندیده بود.خنده‌ای که هنوز بعد از پانزده سال در گوش سجاد زنگ می‌زد.رعنا رفت.با مردی ثروتمند ازدواج کرد.و سجاد ماند.تنها.مثل درخت خشکی کنار جاده....صدای اکبر او را به زمان حال برگرداند.«فکر می‌کنی بیان نجاتمون بدن؟»سجاد جواب نداد.چون حقیقت را می‌دانست.کارگرها همیشه آخر صف بودند.همیشه.وقتی کارخانه سود می‌داد، مدیر عکس می‌گرفت.وقتی معدن فرو می‌ریخت، کارگر می‌مرد....هوا کم‌کم سنگین‌تر می‌شد.ساعت‌ها گذشت.شاید یک روز.شاید بیشتر.کسی نمی‌دانست.در تاریکی زمان شکل خودش را از دست می‌دهد.اکبر تشنه بود.رحمان گریه می‌کرد.حسن زیر لب نام دختر کوچکش را تکرار می‌کرد.سجاد فقط سکوت کرده بود....شب دوم، حسن مرد.بی‌صدا.سرش را روی دیوار گذاشت و دیگر بلند نکرد.هیچ‌کس گریه نکرد.آدم‌ها وقتی خیلی غمگین می‌شوند، اشکشان تمام می‌شود....سجاد به یاد مادرش افتاد.پیرزنی هفتاد ساله.تنها کسی که هنوز منتظرش بود.هر شب برایش غذا گرم می‌کرد.هر شب پشت پنجره می‌ایستاد.هر شب می‌گفت:«مواظب خودت باش پسرم.»پسرم.چه کلمهٔ عجیبی.وقتی تمام دنیا فراموشت کرده باشد، همین یک کلمه کافی است تا زنده بمانی....روز سوم، اکبر مرد.قبل از مرگ گفت:«به زنم بگو دوستش داشتم.»بعد لبخند زد.و رفت.سجاد به جسد دوستش نگاه کرد.فکر کرد زندگی چقدر بی‌رحم است.اکبر سی سال کار کرده بود.سی سال.و حاصلش چه بود؟یک جسد زیر خاک....بالای شهر، مردی ثروتمند احتمالاً در ویلای خود خوابیده بود.شاید همان شب قیمت معدن را بررسی می‌کرد.شاید دربارهٔ سود سالانه حرف می‌زد.شاید حتی اسم هیچ‌کدام از این مردها را نمی‌دانست.اما همین مردها بودند که ثروتش را از دل زمین بیرون کشیده بودند....روز چهارم فقط سجاد زنده مانده بود.تنهایی از گرسنگی دردناک‌تر بود.سکوت از تشنگی وحشتناک‌تر بود.او میان اجساد دوستانش نشسته بود.و ناگهان فهمید تمام عمر از چه چیزی می‌ترسیده است.نه مرگ.نه فقر.نه تاریکی.تنهایی.اینکه روزی برسد که هیچ‌کس نامت را صدا نزند.هیچ‌کس منتظرت نباشد.هیچ‌کس نبودنت را نفهمد....آن شب برای نخستین بار گریه کرد.نه برای خودش.برای تمام آدم‌هایی که آرام‌آرام از حافظهٔ دنیا پاک می‌شوند.کارگرانی که می‌میرند و فردا جای خالی‌شان با کارگر دیگری پر می‌شود.انگار هرگز وجود نداشته‌اند....وقتی صدای مته‌ها را شنید، ابتدا فکر کرد خواب می‌بیند.اما صدا نزدیک‌تر شد.بعد نوری از میان شکاف سنگ‌ها تابید.نجات رسیده بود....چند ساعت بعد او را بیرون کشیدند.آفتاب به چشمش زد.مردم دست زدند.خبرنگارها عکس گرفتند.یکی گفت:«تنها بازماندهٔ حادثه.»تنها.چه واژهٔ مناسبی....سجاد اولین سؤالش را پرسید:«مادرم کجاست؟»هیچ‌کس جواب نداد.سکوت کردند.همان سکوتی که از هر پاسخی ترسناک‌تر است....برادرزاده‌اش جلو آمد.چشم‌هایش قرمز بود.«عمه... دو روز پیش...»بقیهٔ جمله را نشنید.یا شاید نخواست بشنود....گفته بودند پیرزن هر روز جلوی معدن می‌آمد.هر روز دعا می‌کرد.هر روز منتظر بود.و روز سوم قلبش تاب نیاورده بود....آن شب سجاد وارد خانه شد.خانه تاریک بود.روی میز، بشقابی قرار داشت.غذایی که مادرش قبل از رفتن آماده کرده بود.کنارش یادداشتی کوچک بود:«مواظب خودت باش پسرم.»سجاد روی صندلی نشست.بشقاب سرد شده بود.خانه سرد شده بود.زندگی سرد شده بود....بیرون، شهر همچنان بیدار بود.ماشین‌ها عبور می‌کردند.چراغ مغازه‌ها روشن بود.آدم‌ها می‌خندیدند.همه چیز ادامه داشت.انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود.انگار هفت مرد زیر خاک نرفته بودند.انگار مادری از غصه نمرده بود.انگار قلبی نشکسته بود....سجاد تا صبح پشت پنجره نشست.به خیابان نگاه کرد.به آدم‌هایی که می‌رفتند و می‌آمدند.و برای نخستین بار فهمید بعضی انسان‌ها قبل از مرگ دفن می‌شوند.زیر آوار فقر.زیر آوار تنهایی.زیر آوار فراموش شدن.و هیچ تیم نجاتی برای بیرون کشیدنشان وجود ندارد. Ards2 Ards2 Thu, 11 Jun 2026 13:52:48 +0330 https://virgool.io/@m_ards/%D9%82%D8%A8%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AA-%D9%87%D8%A7-dcxoccta1bb7 بعضی شب‌ها فکر می‌کنم زمان موجود زنده‌ای است که آرام‌آرام از استخوان‌های ما تغذیه می‌کند.این فکر را از زمانی پیدا کردم که نگهبان قبرستان ساعت‌ها شدم.قبرستان در حاشیه شهر قرار داشت؛ جایی میان کویر و مه. نه درختی آنجا بود و نه پرنده‌ای. فقط ردیف‌های بی‌پایان سنگ‌های کوچک خاکستری که زیر هرکدام ساعتی دفن شده بود.مردم شهر رسم عجیبی داشتند.وقتی ساعتی از کار می‌افتاد، آن را تعمیر نمی‌کردند.می‌گفتند هر ساعت سهمی از عمر صاحبش را در خود نگه می‌دارد و وقتی می‌ایستد، بخشی از زندگی نیز به پایان رسیده است.برای همین ساعت‌های مرده را دفن می‌کردند.و من، یونس، چهل سال بود که از مردگان زمان مراقبت می‌کردم.صبح‌ها خاک روی قبرها را صاف می‌کردم.عصرها میان ردیف ساعت‌ها قدم می‌زدم.و شب‌ها به صدای باد گوش می‌دادم که از میان سنگ‌ها عبور می‌کرد.اما گاهی قسم می‌خوردم که صدای دیگری هم می‌شنوم.صدای تیک‌تاک.تیک...تاک...تیک...تاک...نه از یک ساعت.از هزاران ساعت.انگار تمام مردگان زیر خاک هنوز خوابشان نبرده بود.من زمانی ساعت‌ساز بودم.دستانم آن‌قدر دقیق بودند که می‌توانستم کوچک‌ترین چرخ‌دنده‌ها را تعمیر کنم.آن روزها زنی را دوست داشتم.اسمش سارا بود.موهایش بوی باران می‌داد.هر وقت می‌خندید، احساس می‌کردم دنیا هنوز ارزش ادامه دادن دارد.اما آدم جوان گاهی تصور می‌کند زمان بی‌نهایت است.فکر می‌کند فردا فرصت خواهد داشت.هفته بعد فرصت خواهد داشت.سال بعد فرصت خواهد داشت.و ناگهان متوجه می‌شود تمام فرداها تمام شده‌اند.من نیز همین اشتباه را کردم.همیشه کار را به عشق ترجیح دادم.همیشه گفتم بعداً.بعداً سفر می‌کنیم.بعداً خانه می‌خریم.بعداً زندگی می‌کنیم.و آن «بعداً» هرگز نرسید.سارا بیمار شد.خیلی سریع.آن‌قدر سریع که هنوز باور داشتم خوب خواهد شد.روزی که دفنش کردند، ساعت مچی‌اش را روی میز کارم پیدا کردم.ساعت ایستاده بود.دقیقاً روی ساعت سه و هفده دقیقه.از آن روز دیگر نتوانستم ساعت تعمیر کنم.چطور می‌شد چیزی را تعمیر کرد که مهم‌ترین چیز زندگی‌ات را از تو گرفته بود؟سال‌ها گذشت.دوستانم پیر شدند.مردند.فراموش شدند.حتی پسرم نیز رفت.بدون خداحافظی.فقط نامه کوتاهی گذاشت.«پدر، تو همیشه کنار ساعت‌ها بودی، نه کنار آدم‌ها.»حق با او بود.من بلد بودم چرخ‌دنده‌ها را بفهمم.اما انسان‌ها را نه.یک عصر زمستانی مردی ناشناس وارد قبرستان شد.جعبه‌ای چوبی در دست داشت.جعبه را روی میز گذاشت.گفت:«این را دفن کن.»پرسیدم:«ساعت خراب شده؟»لبخند تلخی زد.«نه.»وقتی جعبه را باز کردم، ساعت جیبی قدیمی و زیبایی دیدم.برنجی.فرسوده.اما سالم.و مهم‌تر از همه...هنوز کار می‌کرد.تیک...تاک...تیک...تاک...مرد ناشناس رفته بود.حتی نامش را نگفت.آن شب ساعت را کنار تختم گذاشتم.و تا صبح خوابم نبرد.هر بار که چشم‌هایم را می‌بستم، صدایش بلندتر می‌شد.تیک...تاک...تیک...تاک...انگار چیزی را به یادم می‌آورد.چیزی که سال‌ها فراموش کرده بودم.شب دوم رؤیا دیدم.خودم را در جوانی دیدم.پشت میز ساعت‌سازی.سارا مقابلم ایستاده بود.می‌گفت:«یونس، بیا برویم.»اما من بدون اینکه سر بلند کنم جواب دادم:«فردا.»سارا چیزی نگفت.فقط رفت.وقتی بیدار شدم، ساعت هنوز تیک‌تاک می‌کرد.شب سوم رؤیای دیگری دیدم.پسرم ده ساله بود.توپی در دست داشت.می‌خواست با او بازی کنم.اما من سرگرم تعمیر ساعت بودم.گفتم:«بعداً.»او مدتی منتظر ماند.بعد رفت.برای همیشه.شب‌های بعد خاطرات بیشتری آمدند.همه‌شان شبیه هم بودند.همه درباره چیزهایی بودند که از دست داده بودم.نه به خاطر تقدیر.نه به خاطر بدشانسی.بلکه به خاطر خودم.به خاطر تعلل.به خاطر ترس.به خاطر اینکه زندگی را همیشه به فردا موکول کرده بودم.کم‌کم از ساعت متنفر شدم.خواستم آن را بشکنم.اما نتوانستم.هر بار که چکش را بالا می‌بردم، دستم می‌لرزید.انگار ساعت بخشی از وجودم بود.یک شب باران می‌بارید.بارانی سرد و سنگین.میان قبرها قدم می‌زدم.مه همه‌جا را پوشانده بود.و ناگهان اتفاق عجیبی افتاد.صدای ساعت‌ها بلند شد.نه یکی.نه ده تا.هزاران ساعت.تیک...تاک...تیک...تاک...صدا از زیر خاک می‌آمد.از تمام قبرستان.احساس کردم زمین نفس می‌کشد.زانو زدم.گوشم را روی خاک گذاشتم.و برای نخستین بار صدایی شنیدم.صدای گریه.صدای خنده.صدای آرزوها.صدای زندگی‌هایی که گذشته بودند.آن لحظه فهمیدم هر ساعت فقط زمان را نگه نمی‌دارد.خاطره را هم نگه می‌دارد.حسرت را هم نگه می‌دارد.روز بعد شروع کردم به کندن قبرها.دیوانه شده بودم.یکی پس از دیگری.ده‌ها ساعت پیدا کردم.صدها ساعت.همه خاموش.همه سرد.اما هرکدام داستانی داشتند.داستان عشق‌های نافرجام.دوستی‌های فراموش‌شده.رویاهای ناتمام.و من ناگهان متوجه چیزی شدم.تمام انسان‌ها شبیه هم هستند.همه فکر می‌کنند وقت دارند.و درست زمانی که می‌خواهند زندگی را آغاز کنند، زمان تمام می‌شود.چند هفته بعد دیگر چیزی از پیرمرد سابق باقی نمانده بود.ریشمم سفیدتر شده بود.چشم‌هایم گود افتاده بودند.و تنها همدمم همان ساعت جیبی بود.شبی آن را باز کردم.برای نخستین بار به پشت قاب نگاه کردم.جمله‌ای روی آن حک شده بود.دستم شروع به لرزیدن کرد.زیرا آن جمله را خودم نوشته بودم.سال‌ها پیش.وقتی جوان بودم.«برای یونس؛ تا ارزش زمان را فراموش نکند.»نفسم بند آمد.این ساعت مال من بود.ساعتی که چهل سال قبل گم شده بود.غیرممکن بود.اما حقیقت داشت.آن شب دیگر نخوابیدم.روی نیمکتی میان قبرها نشستم.آسمان ابری بود.باد می‌وزید.و ساعت در دستم تیک‌تاک می‌کرد.برای اولین بار متوجه شدم تمام این سال‌ها چه چیزی مرا آزار می‌داد.نه مرگ.نه تنهایی.نه پیری.بلکه زندگی نکردن.من از مرگ نمی‌ترسیدم.از این می‌ترسیدم که تمام عمر زنده بوده باشم بدون آنکه واقعاً زندگی کرده باشم.سپیده نزدیک می‌شد.افق خاکستری آرام‌آرام روشن می‌شد.به ردیف بی‌پایان قبرها نگاه کردم.به هزاران ساعت خاموش.به هزاران عمر سپری‌شده.و ناگهان احساس عجیبی پیدا کردم.احساس سبکی.انگار چیزی از دوشم برداشته شده بود.دیگر نیازی نبود با گذشته بجنگم.هیچ‌کس نمی‌تواند زمان ازدست‌رفته را بازگرداند.نه ساعت‌ساز.نه پادشاه.نه خدا.اما شاید بتواند آن را بپذیرد.خورشید آرام از پشت مه بالا آمد.آخرین بار ساعت را نگاه کردم.عقربه‌ها آرام حرکت می‌کردند.بعد صدایی آمد.صدایی بسیار کوچک.تق.و ساعت ایستاد.برای همیشه.نه از روی خشونت.نه از روی خشم.فقط مثل شمعی که آخرین نورش را بخشیده باشد.من لبخند زدم.شاید اولین لبخند واقعی چند دهه اخیر.ساعت را کنار یکی از سنگ‌ها گذاشتم.باد میان قبرها می‌چرخید.اما آن شب دیگر صدای تیک‌تاکی وجود نداشت.هیچ صدایی.فقط سکوت.سکوتی عمیق و بی‌انتها.و برای نخستین بار فهمیدم سکوت دشمن انسان نیست.گاهی آخرین مهربانی جهان است.من روی نیمکت چوبی نشستم و به طلوع خورشید خیره شدم.خسته بودم.بسیار خسته.مثل مسافری که راهی طولانی را پیموده باشد.چشم‌هایم آرام بسته شدند.مه روی قبرستان فرود آمد.خورشید بالاتر آمد.و قبرستان ساعت‌ها در سکوت فرو رفت.انگار زمان، سرانجام نگهبان پیر خود را نیز به خاطر سپرده بود. Ards2 Ards2 Wed, 10 Jun 2026 22:28:11 +0330 https://virgool.io/@m_ards/%D8%AE%D8%A7%D8%B1%D8%AC-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D8%AD%D8%A7%D9%84%D8%AA-%D8%A7%D8%AA%D9%88-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D9%84%D8%AA-pqe06wr0plvw ساموئل در سی‌وهفت سال زندگی خود هرگز اتفاق مهمی را تجربه نکرده بود.این موضوع را با اطمینان می‌دانست، زیرا فهرستی از تمام اتفاقات مهم زندگی‌اش تهیه کرده بود و فهرست تنها سه مورد داشت:افتادن از دوچرخه در نه‌سالگی.عاشق شدن در بیست‌سالگی.فراموش شدن در سی‌سالگی.مورد سوم هنوز برای خودش هم کاملاً روشن نبود.اما احساس می‌کرد روزی در سی‌سالگی چیزی از او جدا شده است؛ چیزی نامرئی که دیگر هرگز بازنگشته.همین.زندگی او تا عصر سه‌شنبه‌ای که کتاب را پیدا کرد، همین‌قدر ساده بود.کتابخانه در نقشه شهر وجود نداشت.ساموئل این را بعداً فهمید.آن روز فقط از کوچه‌ای عبور می‌کرد که همیشه از آن عبور می‌کرد.اما میان نانوایی و مغازه کفاشی، ساختمانی دیده بود که هرگز ندیده بود.روی سردر نوشته شده بود:کتابخانه روایت‌های ناقصدر باز بود.و این نخستین اشتباه او بود.داخل کتابخانه هیچ کتابداری وجود نداشت.قفسه‌ها تا سقف بالا رفته بودند.و روی همه کتاب‌ها فقط یک نام تکرار می‌شد:ساموئل.ساموئل.ساموئل.ساموئل.هزاران جلد.شاید میلیون‌ها جلد.دستش را دراز کرد.تصادفی یکی را برداشت.بازش کرد.و خواند:«ساموئل صبح ساعت هفت و دوازده دقیقه بیدار شد و برای چهارمین بار تصمیم گرفت رژیم غذایی‌اش را شروع کند.»ساموئل کتاب را بست.رنگش پریده بود.زیرا دقیقاً همان اتفاق افتاده بود.کتاب را دوباره باز کرد.چند صفحه جلو رفت.زندگی خودش بود.نه فقط اتفاقات.افکار.ترس‌ها.رویاها.دروغ‌هایی که هرگز به کسی نگفته بود.حتی دروغ‌هایی که به خودش گفته بود.در صفحه ۴۳۱ جمله‌ای نوشته شده بود:«در این لحظه ساموئل متوجه شد که شخصیت یک داستان است.»بعد از آن...صفحات سفید بودند.برای نخستین بار در عمرش وحشت واقعی را تجربه کرد.نه از مرگ.نه از تنهایی.بلکه از این فکر که شاید تمام عمرش چیزی جز چند پاراگراف جوهر نبوده است.در حاشیه آخرین صفحه یادداشتی با مداد نوشته شده بود:اگر به دنبال نویسنده هستی، به طبقه نهم برو.مشکل این بود که ساختمان فقط هشت طبقه داشت.سه هفته تمام دنبال طبقه نهم گشت.از نقشه‌ها استفاده کرد.از مهندسان کمک گرفت.حتی ریاضیدان‌ها را وارد ماجرا کرد.همه متفق‌القول بودند:طبقه نهم وجود ندارد.اما یک شب هنگام بستن کتابخانه، راهرویی باریک میان دو قفسه ظاهر شد.راهرویی که روز قبل آنجا نبود.و روز بعد هم نبود.ساموئل وارد شد.راهرو پایان نداشت.هرچه جلوتر می‌رفت، قفسه‌ها بیشتر می‌شدند.تا اینکه به تابلویی رسید:طبقه نهمآنجا کتابخانه‌ای بزرگ‌تر وجود داشت.آن‌قدر بزرگ که کتابخانه قبلی شبیه یک کشوی کوچک به نظر می‌رسید.پیرمردی پشت میزی نشسته بود.کتاب می‌خواند.ساموئل پرسید:«شما نویسنده من هستید؟»پیرمرد خندید.«کدام نسخه؟»و با دست به قفسه‌ای اشاره کرد.ساموئل نزدیک شد.قفسه پر بود از کتاب‌هایی با نام خودش.ساموئل شماره ۱ساموئل شماره ۲ساموئل شماره ۳...ساموئل شماره ۴۹۸۲۱...ساموئل شماره ۹۰۰۰۰۰۰در بعضی کتاب‌ها او مرده بود.در بعضی پادشاه شده بود.در بعضی هرگز متولد نشده بود.در بعضی کتاب‌ها نامش حتی ساموئل نبود.«این‌ها چیست؟»پیرمرد گفت:«نسخه‌های تو.»«نسخه‌های من؟»«تمام زندگی‌هایی که می‌توانستی زندگی کنی.»ساموئل ساعت‌ها میان قفسه‌ها قدم زد.کم‌کم متوجه شد هیچ شباهتی میان این نسخه‌ها وجود ندارد.در یکی قاتل بود.در یکی قدیس.در یکی دیوانه.در یکی نویسنده.سؤال خطرناکی در ذهنش شکل گرفت:اگر همه این‌ها ممکن‌اند...چرا من باید خودم را همین نسخه بدانم؟پیرمرد گفت:«بالاخره پرسیدی.»ساموئل برگشت.«چه چیزی؟»«تنها سؤال مهم را.»پیرمرد کتابی بیرون آورد.روی جلد نوشته بود:کتاب تمام انسان‌هایی که فکر می‌کنند خودشان هستند.کتاب را باز کرد.تمام صفحات سفید بودند.«اشتباه چاپی است؟»پیرمرد خندید.«نه.»«هیچ‌کس هنوز نتوانسته آن را بنویسد.»ساموئل تصمیم گرفت نویسنده را پیدا کند.نه کتابدار را.نه کتابخانه را.نویسنده واقعی را.پیرمرد فقط به سقف اشاره کرد.آنجا پلکانی مارپیچ قرار داشت.بالای پله‌ها اتاقی بود.داخل اتاق مردی پشت میزی نشسته بود.مرد با دیدن ساموئل وحشت کرد.«تو نباید اینجا باشی!»«تو نویسنده منی؟»مرد سکوت کرد.بعد کتابی روی میز گذاشت.روی جلد نوشته شده بود:زندگی نویسندهساموئل کتاب را باز کرد.و ناگهان یخ زد.در صفحه اول نوشته بود:«نویسنده در اتاقی نشسته بود که ناگهان ساموئل وارد آن شد.»دست‌های مرد می‌لرزید.«من هم تازه امروز فهمیدم شخصیت یک داستان هستم.»ساموئل خندید.بعد هر دو خندیدند.بعد آن‌قدر خندیدند که اشک در چشم‌هایشان جمع شد.زیرا ناگهان همه چیز مسخره به نظر می‌رسید.تمام عمر دنبال معنا می‌گردی.بعد می‌فهمی خودت جمله‌ای در کتاب دیگری هستی.بالای اتاق نویسنده، پلکان دیگری وجود داشت.و بالای آن، نویسنده دیگری.و بالای او، نویسنده‌ای دیگر.و بالای او، نویسنده‌ای دیگر.ساعت‌ها بالا رفتند.روزها.شاید سال‌ها.در هر طبقه نویسنده‌ای نشسته بود که تازه فهمیده بود شخصیت داستان بزرگ‌تری است.بعضی گریه می‌کردند.بعضی می‌خندیدند.بعضی کتاب می‌نوشتند تا فراموش کنند.در نهایت به آخرین طبقه رسیدند.یا دست‌کم تصور کردند آخرین طبقه است.اتاق خالی بود.نه میز.نه کتاب.نه نویسنده.فقط یک آینه.پشت آینه جمله‌ای نوشته شده بود:هر شخصیت خیال می‌کند نویسنده‌ای دارد.هر نویسنده خیال می‌کند شخصیتی ندارد.ساموئل جلو رفت.اما تصویر خودش را ندید.مردی را دید که روی صندلی نشسته بود.در حال خواندن کتابی.کتاب روی زانوی آن مرد باز بود.عنوان کتاب:مردی که از داستان بیرون افتادساموئل عقب رفت.ناگهان متوجه شد چیزی اشتباه است.تمام این مدت یک فرض پنهان وجود داشت.اینکه بیرونِ هر داستان، واقعیتی وجود دارد.اما اگر واقعیت هم داستان باشد چه؟اگر جهان نه هزارتویی از اتاق‌ها...بلکه هزارتویی از روایت‌ها باشد چه؟اگر نویسنده نهایی وجود نداشته باشد چه؟اگر خدا فقط شخصیت داستانی باشد که هنوز نوشته نشده چه؟در همان لحظه کتابخانه شروع به محو شدن کرد.قفسه‌ها.راهروها.پله‌ها.نویسندگان.همه چیز.تنها آینه باقی ماند.و جمله‌ای تازه روی آن ظاهر شد:تو از داستان بیرون نیفتادی.فقط از داستان کوچکی به داستان بزرگ‌تری سقوط کردی.سال‌ها بعد ــ یا شاید چند ثانیه بعد ــ مردی کتابی را بست.به صفحه آخر خیره شد.احساس عجیبی داشت.انگار کسی از پشت کلمات به او نگاه می‌کرد.لحظه‌ای به این فکر کرد که شاید خودش هم شخصیتی در کتاب دیگری باشد.بعد خندید.کتاب را کنار گذاشت.و سعی کرد آن فکر را فراموش کند.اما موفق نشد.و شاید از همان لحظه، داستان واقعی آغاز شد. Ards2 Ards2 Mon, 08 Jun 2026 21:35:09 +0330 https://virgool.io/@m_ards/%D9%85%D8%AD%D8%A7%DA%A9%D9%85%D9%87-%D8%B4%D8%AE%D8%B5-%D9%85%D9%88%D8%B1%D8%AF-%D9%86%D8%B8%D8%B1%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%88%D8%B9%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AA%D9%88-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D9%84%D8%AA-jojv5w2m7oon وقتی پرونده علیه خدا گشوده شد، نخستین مشکل این بود که هیچ‌کس نمی‌دانست نام کامل خدا چیست.دبیر دادگاه سه هفته صرف پر کردن فرم‌ها کرد.در بخش «نام متهم» نوشت:«خدا.»فرم برگشت خورد.دلیل:نام ناقص است.او نوشت:«خدای متعال.»فرم دوباره برگشت.دلیل:مدرک هویتی پیوست نشده است.در نهایت پس از دو سال مکاتبه، تصمیم گرفته شد متهم با عنوان «شخص مورد نظر» شناخته شود.و از همان لحظه، همه چیز طبق قانون پیش رفت.یعنی هیچ چیز پیش نرفت.دادگاه در ساختمانی برگزار می‌شد که پیش‌تر کتابخانه ملی بود.کتابخانه‌ای با نه میلیون جلد کتاب.اما مشکل این بود که هیچ‌کس دیگر سواد خواندن نداشت.سال‌ها پیش وزارت آموزش تصمیم گرفته بود مطالعه موجب سردرد اجتماعی می‌شود.بنابراین کتابخانه را به دادگاه تبدیل کردند.استدلالشان ساده بود:جایی که کسی کتاب نخوانده، بهترین مکان برای قضاوت درباره حقیقت است.رئیس دادگاه مردی بود به نام قاضی اوران.او پنجاه سال سابقه قضاوت داشت.و در تمام این پنجاه سال حتی یک بار هم رأی نداده بود.هر بار پرونده‌ای به پایان می‌رسید، پرونده‌ای بزرگ‌تر از راه می‌رسید.بنابراین عدالت همواره در دست بررسی باقی مانده بود.او به این موضوع افتخار می‌کرد.روی دیوار دفترش نوشته بود:عدالت واقعی، عدالتی است که هرگز تمام نشود.صبح روز افتتاحیه، هزاران نفر وارد تالار شدند.فیلسوفان.بانکداران.ژنرال‌ها.شاعران.قاتلان.پیامبران بازنشسته.و حتی چند نفر که اشتباهی آمده بودند و تصور می‌کردند اینجا نمایش کمدی برگزار می‌شود.هیچ‌کس آن‌ها را بیرون نکرد.بعدها معلوم شد آن‌ها از همه مناسب‌تر بودند.ساعت ده صبح، منشی دادگاه فریاد زد:«متهم وارد شود.»هیچ‌کس وارد نشد.دوباره فریاد زد.باز هم هیچ‌کس.برای بار سوم فریاد زد.این بار پیرمردی از انتهای سالن دست بلند کرد.گفت:«من اینجا هستم.»همه برگشتند.پیرمردی لاغر روی صندلی تماشاگران نشسته بود.شماره صندلی‌اش ۷۲۸۴ بود.قاضی پرسید:«شما خدا هستید؟»پیرمرد گفت:«بستگی دارد.»«بستگی به چه؟»«به تعریف شما از خدا.»قاضی یادداشت برداشت.دادستان یادداشت برداشت.خبرنگاران یادداشت برداشتند.تنها کسی که چیزی ننوشت، پیرمرد بود.دادستان بلند شد.مردی به نام آلبرو.فیلسوفی مشهور که چهل سال درباره بی‌معنایی جهان کتاب نوشته بود.او پرونده را باز کرد.«متهم متهم است که جهان را ناقص آفریده.»پیرمرد پرسید:«کامل چیست؟»آلبرو لبخند زد.او منتظر این سؤال بود.«جهانی که در آن رنج وجود نداشته باشد.»پیرمرد سر تکان داد.«در آن صورت شجاعت هم وجود نداشت.»آلبرو گفت:«شجاعت لازم نبود.»«عشق چطور؟»«عشق می‌ماند.»پیرمرد خندید.«اگر هیچ چیز را از دست نمی‌دادید، عاشق چه می‌شدید؟»سالن ساکت شد.پیرمرد ادامه داد:«شما عشق را احساس می‌کنید چون مرگ وجود دارد.»«ارزش را احساس می‌کنید چون نابودی وجود دارد.»«معنا را احساس می‌کنید چون پایان وجود دارد.»آلبرو اخم کرد.«پس می‌گویی رنج لازم است؟»پیرمرد گفت:«نه.»«پس چه می‌گویی؟»«می‌گویم شما چیزی را لازم می‌نامید که هنوز راه حذفش را پیدا نکرده‌اید.»برای چند لحظه هیچ‌کس نفهمید منظورش چیست.بعد فیلسوفان شروع به یادداشت‌برداری کردند.آن‌ها عاشق جمله‌هایی بودند که نمی‌فهمیدند.نفر بعدی برخاست.ژنرالی با بیست مدال.«من خدا را متهم می‌کنم که به انسان آزادی داده.»همهمه‌ای در سالن پیچید.ژنرال ادامه داد:«تمام جنگ‌ها از آزادی آمده‌اند.»«تمام انقلاب‌ها.»«تمام شورش‌ها.»«تمام اشتباهات.»پیرمرد با علاقه نگاهش کرد.«و تمام شاهکارها؟»ژنرال سکوت کرد.«تمام کشفیات؟»سکوت.«تمام شعرها؟»سکوت.«تمام بوسه‌های تاریخ؟»سکوت.پیرمرد لبخند زد.«جالب است.»«شما می‌خواهید آزادی را فقط مسئول چیزهایی بدانید که دوست ندارید.»ژنرال نشست.برای نخستین بار در عمرش احساس شکست کرد.اما عجیب‌ترین اتفاق در پایان روز رخ داد.قاضی اوران متوجه شد پرونده اصلی گم شده است.تمام دادگاه متوقف شد.پنج هزار کارمند مشغول جستجو شدند.هزاران قفسه زیرورو شد.پس از دو هفته پرونده پیدا شد.اما وقتی بازش کردند، همه مات ماندند.داخل پرونده فقط یک برگ وجود داشت.یک سؤال.نه اتهام.نه مدرک.نه حکم.فقط این جمله:«اگر جهان اشتباه است، از کجا مطمئنید که شما بخشی از آن اشتباه نیستید؟»و برای نخستین بار در تاریخ دادگاه، قاضی‌ها درخواست تنفس کردند.نه به خاطر خستگی.بلکه به این دلیل که نمی‌دانستند از این لحظه به بعد باید خودشان را محاکمه کنند یا خدا رادو هفته طول کشید تا قاضی‌ها از اتاق تنفس خارج شوند.نه به این دلیل که پاسخ را پیدا کرده بودند.بلکه چون فهمیده بودند اگر بیشتر فکر کنند، ممکن است شغلشان را از دست بدهند.قاضی اوران پشت تریبون نشست.گفت:«دادگاه ادامه پیدا می‌کند.»اما این بار صدایش شبیه کسی بود که ناگهان متوجه شده تمام عمر روی نردبانی بالا رفته که به هیچ دیواری تکیه نداشته است.سؤال روی میز قرار داشت:اگر جهان اشتباه است، از کجا مطمئنید که شما بخشی از آن اشتباه نیستید؟هیچ‌کس درباره آن حرف نمی‌زد.همه دورش می‌چرخیدند.مثل کسانی که جنازه‌ای را دیده‌اند اما ترجیح می‌دهند اسمش را منظره بگذارند.فیلسوفی برخاست.گفت:«این سؤال بی‌معناست.»پیرمردی که همه او را خدا می‌نامیدند پرسید:«چرا؟»فیلسوف گفت:«چون برای قضاوت درباره جهان، باید بیرون از جهان ایستاد.»پیرمرد سر تکان داد.«و برای قضاوت درباره خودت؟»فیلسوف چیزی نگفت.زیرا تمام عمرش را صرف توضیح جهان کرده بود و هرگز خودش را توضیح نداده بود.روز بعد دادستان کشف عجیبی کرد.برگه اصلی پرونده، با همان سؤال، در آرشیو دادگاه ثبت نشده بود.هیچ شماره‌ای نداشت.هیچ امضایی نداشت.هیچ تاریخی نداشت.انگار همیشه آنجا بوده است.کارشناسان بررسی کردند.کاغذ متعلق به آینده نبود.متعلق به گذشته هم نبود.جوهرش ناشناخته بود.حتی زبانش مشخص نبود.با این حال همه آن را می‌فهمیدند.خبر در جهان پیچید.و ناگهان دعوای تازه‌ای آغاز شد.گروهی معتقد بودند سؤال را خدا نوشته است.گروهی معتقد بودند انسان‌ها نوشته‌اند.گروهی معتقد بودند اصلاً سؤال نویسنده ندارد.و عجیب اینکه هر گروه برای اثبات نظر خود حاضر بود دیگری را بکشد.پیرمرد روزی از قاضی پرسید:«اگر بفهمید سؤال را چه کسی نوشته، پاسخ هم پیدا می‌شود؟»قاضی گفت:«نه.»«اما خیالمان راحت‌تر می‌شود.»پیرمرد خندید.«تمام تاریخ شما همین بوده.»«همیشه دنبال نویسنده بوده‌اید.»«هرگز دنبال معنا نبوده‌اید.»سکوتی سنگین سالن را پر کرد.ماه هشتم دادگاه، اتفاقی عجیب افتاد.هیئت منصفه ناپدید شد.دوازده نفر.بی‌هیچ رد و نشانی.فقط یادداشتی روی میز مانده بود:ما دیگر نمی‌دانیم چه کسی را محاکمه می‌کنیم.مردم وحشت کردند.روزنامه‌ها نوشتند:«توطئه الهی!»سیاستمداران گفتند:«دشمنان حقیقت!»فیلسوفان گفتند:«بسیار جالب.»اما هیچ‌کس دنبال آن دوازده نفر نگشت.زیرا همه درگیر تفسیر ناپدید شدنشان بودند.پیرمرد آن روز برای نخستین بار خسته به نظر رسید.نه خسته از دادگاه.خسته از انسان‌ها.آرام گفت:«شما موجودات عجیبی هستید.»قاضی پرسید:«چرا؟»پیرمرد پاسخ داد:«وقتی جواب ندارید، نظریه می‌سازید.»«وقتی نظریه کافی نیست، ایدئولوژی می‌سازید.»«وقتی ایدئولوژی کافی نیست، دشمن می‌سازید.»«و وقتی دشمن هم کافی نیست، خدا می‌سازید.»هیچ‌کس نخندید.درحالی‌که این خنده‌دارترین جمله کل دادگاه بود.سال اول تمام شد.و هنوز هیچ‌کس نفهمیده بود اتهام چیست.سرانجام قاضی اوران تصمیم گرفت آخرین سؤال را بپرسد.او از جای خود بلند شد.به پیرمرد نگاه کرد.و گفت:«اگر واقعاً خدا باشی، چرا از خودت دفاع نمی‌کنی؟»برای نخستین بار، پیرمرد مدت زیادی سکوت کرد.سپس گفت:«زیرا این دادگاه درباره من نیست.»«پس درباره چیست؟»پیرمرد به اطراف اشاره کرد.به قاضی‌ها.به خبرنگاران.به تماشاگران.به فیلسوفان.به دادستان.«این دادگاه تلاشی است برای فرار از یک سؤال قدیمی.»«کدام سؤال؟»پیرمرد لبخند زد.«اگر هیچ مقصری وجود نداشته باشد، با زندگی چه می‌کنید؟»سکوت.آن‌قدر عمیق که حتی صدای نفس‌ها هم غریبه به نظر می‌رسید.قاضی اوران ناگهان فهمید.نه به طور کامل.فقط به اندازه‌ای که دیگر نتواند بخوابد.تمام این مدت بشریت دنبال عدالت نبود.دنبال مقصر بود.زیرا عدالت مسئولیت می‌آورد.اما مقصر آرامش.اگر خدا گناهکار بود، انسان‌ها بی‌گناه می‌شدند.اگر خدا محکوم می‌شد، تاریخ تبرئه می‌شد.اگر خدا اشتباه کرده بود، دیگر لازم نبود کسی به اشتباهات خودش نگاه کند.قاضی آرام نشست.و بدون مشورت با کسی، حکم را نوشت.حکم فقط یک جمله داشت:«دادگاه به دلیل نامشخص بودن متهم، شاکی، قاضی و موضوع اتهام، برای همیشه تعطیل می‌شود.»همهمه‌ای در سالن پیچید.خبرنگاران فریاد زدند.فیلسوفان اعتراض کردند.سیاستمداران خشمگین شدند.اما وقتی همه برگشتند تا پیرمرد را ببینند...صندلی خالی بود.هیچ‌کس نفهمید چه زمانی رفته است.روی میز او تنها یک برگه باقی مانده بود.برگه‌ای که با همان جوهر ناشناخته نوشته شده بود.روی آن فقط این جمله دیده می‌شد:«بعضی انسان‌ها تمام عمر خدا را جستجو می‌کنند.بعضی دیگر تمام عمر از پیدا کردنش فرار می‌کنند.و اغلب، هر دو گروه یک نفر هستند.»آن روز دادگاه بسته شد.اما پرونده هرگز مختومه نشد.زیرا سال‌ها بعد، هر کس برگه را می‌خواند، به نتیجه‌ای متفاوت می‌رسید.و شاید همین بزرگ‌ترین شوخی جهان بود:انسان‌ها برای محاکمه خدا جمع شده بودند؛اما تنها چیزی که پیدا کردند، آینه بود. Ards2 Ards2 Mon, 08 Jun 2026 00:16:56 +0330 https://virgool.io/@m_ards/%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D9%85%D9%88%D8%B4-%D9%87%D8%A7-oiq6oixg52ny در تمام تاریخ فاضلاب بزرگ، هیچ موشی از گربه‌ها خوشش نمی‌آمد.این تنها حقیقتی بود که همه درباره آن توافق داشتند.چپ‌ها، راست‌ها، پنیرپرستان، دم‌بلندها، موش‌های خاکستری، موش‌های سیاه، حتی روشنفکرانی که معتقد بودند «گربه» صرفاً یک توهم جمعی است، همگی در یک چیز مشترک بودند:گربه‌ها دشمن بودند.همین دشمن مشترک باعث شده بود جامعه موش‌ها قرن‌ها دوام بیاورد.اما مشکل از روزی آغاز شد که آخرین گربه مرد.ناگهان هیچ‌کس نمی‌دانست حالا باید از چه چیزی متنفر باشد.و جامعه‌ای که سال‌ها با نفرت زندگی کرده بود، نمی‌دانست با آزادی چه کند.فاضلاب بزرگ شهری شگفت‌انگیز بود.شهری ساخته شده از لوله‌های زنگ‌زده، قوطی‌های کنسرو متروک، جعبه‌های مقوایی و هزاران تونل پیچ‌درپیچ.در میدان مرکزی، تکه‌ای پنیر خشک روی سکویی شیشه‌ای نگهداری می‌شد.می‌گفتند این همان پنیری است که نخستین موش آزادی‌خواه هنگام فرار از یک گربه در دهان داشته است.هیچ‌کس مطمئن نبود حقیقت دارد یا نه.اما همه به آن احترام می‌گذاشتند.دقیقاً مثل بسیاری از چیزهای دیگر.سه روز پس از مرگ آخرین گربه، موشکین روی یک جعبه کفش ایستاد.شکم بزرگی داشت.سبیل‌هایش همیشه مرتب بود.و صدایی داشت که حتی اگر درباره جوراب خیس سخنرانی می‌کرد، مردم تصور می‌کردند شاهد تولد تاریخ هستند.او فریاد زد:«برادران و خواهران موش!»جمعیت هورا کشید.«ما قرن‌ها زیر سایه گربه‌ها زندگی کردیم!»جمعیت فریاد زد:«مرگ بر گربه!»موشکین لحظه‌ای سکوت کرد.بعد یادش آمد گربه‌ای باقی نمانده است.گفت:«خوب... مرگ بر خاطره گربه!»و جمعیت دوباره فریاد کشید.در ردیف آخر، رِمی ایستاده بود.موشی جوان.لاغر.با چشمانی پر از کنجکاوی.او واقعاً به آینده امیدوار بود.فکر می‌کرد حالا که گربه‌ها رفته‌اند، همه چیز بهتر می‌شود.فکر می‌کرد آزادی یعنی موش‌ها بالاخره می‌توانند خودشان باشند.فکر می‌کرد بزرگ‌ترها چیزی می‌دانند که او نمی‌داند.این آخرین اشتباه دوران جوانی او بود.چند هفته بعد، جمهوری موش‌ها متولد شد.همه خوشحال بودند.پرچم جدید طراحی شد.سرود ملی نوشته شد.هزاران پوستر چاپ شد.و مهم‌تر از همه، اداره‌ای تأسیس شد به نام:«وزارت آزادی.»هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دانست وزارت آزادی چه کاری انجام می‌دهد.اما ساختمانش از همه بزرگ‌تر بود.اولین انتخابات برگزار شد.موشکین با نود و هفت درصد آرا پیروز شد.وقتی خبرنگاری پرسید:«چرا فقط یک نامزد وجود داشت؟»سخنگوی دولت لبخند زد.«برای جلوگیری از تفرقه.»رِمی در وزارت آزادی مشغول کار شد.شغلش ثبت درخواست‌های مردمی بود.در روز اول پیرموشی آمد.گفت:«من گرسنه‌ام.»رِمی درخواست را نوشت.روز دوم همان پیرموش برگشت.هنوز گرسنه بود.روز سوم هم برگشت.هنوز گرسنه بود.اما این بار پرونده‌ای ضخیم همراه داشت.روی جلدش نوشته بودند:«در حال بررسی.»پیرموش گفت:«انگار گرسنگی من رشد کرده.»در همان زمان، خانم دُم‌طلایی ثروتمندتر از همیشه می‌شد.او مالک بیشتر انبارهای پنیر بود.اما در تمام سخنرانی‌هایش می‌گفت:«من صدای موش‌های فقیر هستم.»کسی از او نمی‌پرسید چرا فقیرها همیشه فقیر می‌مانند و او همیشه ثروتمندتر.چنین پرسش‌هایی فضای جامعه را مسموم می‌کرد.کم‌کم جمهوری بزرگ‌تر شد.و همراه با آن، قوانین هم بزرگ‌تر شدند.در ابتدا فقط سه قانون وجود داشت.شش ماه بعد تعدادشان به هشتصد و هفتاد و دو رسید.سال بعد به چهار هزار.و در سال سوم، هیچ موشی تمام قوانین را نمی‌شناخت.حتی قانون‌گذاران.پروفسور جوندگان روزی در دانشگاه گفت:«وقتی تعداد قوانین از تعداد پنیرها بیشتر شود، جامعه بیمار است.»فردای آن روز دانشگاه تعطیل شد.به دلیل تعمیرات.این تعمیرات دوازده سال طول کشید.اما مهم‌ترین اتفاق در سال پنجم رخ داد.مشکل تازه‌ای پیدا شد.جمهوری دشمن نداشت.گربه‌ای باقی نمانده بود.و بدون دشمن، اداره کردن مردم دشوار می‌شد.جلسه اضطراری تشکیل شد.موشکین پرسید:«چه کسی را مقصر مشکلات معرفی کنیم؟»همه ساکت شدند.تا اینکه یکی از مشاوران گفت:«گنجشک‌ها چطورند؟»فردای آن روز روزنامه‌ها نوشتند:گنجشک‌ها تهدیدی برای امنیت ملی هستند.هیچ‌کس نمی‌دانست چرا.اما چند هفته بعد همه درباره خطر گنجشک‌ها صحبت می‌کردند.رِمی از دوستش پرسید:«تو تا حالا گنجشکی دیده‌ای؟»دوستش گفت:«نه.»رِمی گفت:«پس از کجا می‌دانیم خطرناک‌اند؟»دوستش نگاهی ترسیده به اطراف انداخت.آهسته گفت:«اگر خطرناک نبودند، روزنامه‌ها نمی‌نوشتند.»سال‌ها گذشت.جمهوری شکوفا شد.حداقل روی پوسترها.در واقعیت، تونل‌ها فرسوده‌تر می‌شدند.غذا کمتر می‌شد.اما تعداد مجسمه‌های موشکین افزایش می‌یافت.در میدان‌ها.در اداره‌ها.حتی در مدارس.کودکان باید هر صبح به مجسمه نگاه می‌کردند و می‌گفتند:«سپاس از موشکین برای اندیشیدن به جای ما.»رِمی دیگر جوان نبود.او آرام‌آرام متوجه چیزهایی شده بود.مثلاً اینکه مسئولان هرگز در صف پنیر نمی‌ایستند.یا اینکه فقیرترین موش‌ها بیشترین سخنرانی را درباره افتخار ملی می‌شنوند.یا اینکه هرگاه مشکلی حل نمی‌شود، نامش عوض می‌شود.روزی در آرشیو وزارت آزادی به پرونده‌ای قدیمی برخورد.پرونده مرگ آخرین گربه.کنجکاو شد.مطالعه کرد.و ناگهان رنگش پرید.آخرین گربه اصلاً نمرده بود.بلکه استخدام شده بود.پرونده محرمانه نشان می‌داد گربه سال‌ها پیش به عنوان «مشاور امنیتی عالی جمهوری» منصوب شده است.نامش ژنرال چنگال بود.او در کاخی زیرزمینی زندگی می‌کرد.حقوقی نجومی می‌گرفت.و تمام برنامه‌های امنیتی کشور را طراحی می‌کرد.رِمی باورش نمی‌شد.تمام عمرشان علیه گربه‌ها جنگیده بودند.حالا یک گربه پشت پرده کشور را اداره می‌کرد.آن شب مخفیانه وارد کاخ شد.و برای نخستین بار ژنرال چنگال را دید.گربه پیر شده بود.خاکستری.چاق.و بسیار آرام.رِمی فریاد زد:«تو دشمن مایی!»گربه خمیازه کشید.«نه.»«من کارمند شما هستم.»«اما جمهوری برای نابودی تو ساخته شد!»گربه لبخند زد.«همه حکومت‌ها همین را می‌گویند.»«یعنی چه؟»گربه از پنجره به شهر نگاه کرد.«موش جوان...»«وقتی دشمنی وجود دارد، قدرت شکل می‌گیرد.»«وقتی دشمن از بین می‌رود، باید دشمن تازه‌ای ساخت.»«پس گنجشک‌ها...»«بله.»«و تمام این سال‌ها...»«بله.»رِمی احساس کرد زمین زیر پایش خالی شده است.گربه ادامه داد:«شما موش‌ها تصور می‌کنید با تغییر پرچم، جهان عوض می‌شود.»«اما قدرت موجود عجیبی است.»«مثل پنیر کپک‌زده.»«هر کس آن را نگه دارد، کم‌کم بویش را می‌گیرد.»رِمی آن شب همه چیز را فهمید.اما مشکل حقیقت این است که به‌تنهایی ارزش چندانی ندارد.او مدارک را منتشر کرد.فریاد زد.اعتراض کرد.سخنرانی کرد.و اتفاق عجیبی افتاد.هیچ‌کس اهمیت نداد.مردم گفتند:«الان وقت این بحث‌ها نیست.»«کشور در شرایط حساسی قرار دارد.»«گنجشک‌ها هنوز تهدید هستند.»«وحدت ملی مهم‌تر است.»چند ماه بعد، رِمی فراموش شد.مثل بسیاری از حقیقت‌ها.اما جمهوری ادامه یافت.موشکین پیر شد.جانشینش آمد.جانشین او هم آمد.نام‌ها تغییر کردند.شعارها تغییر کردند.رنگ پرچم تغییر کرد.اما ساختار همان ماند.سال‌ها بعد، بچه‌موشی در مدرسه از معلمش پرسید:«آیا واقعاً زمانی گربه‌ها دشمن ما بودند؟»معلم لبخند زد.«البته.»«و الان؟»معلم لحظه‌ای فکر کرد.سپس به تصویر بزرگی روی دیوار اشاره کرد.تصویر یک گنجشک.«الان دشمن ما اوست.»بچه‌موش پرسید:«چرا؟»معلم گفت:«نمی‌دانم.»«اما پدربزرگم هم همین سؤال را درباره گربه‌ها پرسیده بود.»و کلاس خندید.همان‌طور که نسل قبل خندیده بود.و نسل قبل‌تر.زیرا بزرگ‌ترین طنز فاضلاب بزرگ این نبود که موش‌ها شبیه انسان‌ها شده بودند.بلکه این بود که همیشه شبیه انسان‌ها بودند.فقط دم داشتند. Ards2 Ards2 Sat, 06 Jun 2026 23:37:17 +0330 https://virgool.io/@m_ards/%D8%AE%D8%AF%D8%A7-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D9%86%D8%B4%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D8%B4%D8%AF-e41fvo7vnilg باران سیاه سه روز بود که بر شهر می‌بارید.نه از ابرها.از بلندگوها.دولت آسمان اعلام کرده بود برای افزایش نشاط اجتماعی، آسمان باید هر از گاهی غمگین به نظر برسد.مردم چتر به دست در خیابان‌های سنگفرش‌شده قدم می‌زدند. قطره‌های سیاه روی شانه‌هایشان می‌نشست و بعد از چند دقیقه بخار می‌شد؛ درست مثل وعده‌هایی که هر چهار سال یک بار روی سرشان می‌بارید.در مرکز شهر، روی بزرگ‌ترین برج جهان، تابلویی روشن شده بود:«خدا بازنشسته شد.»هیچ‌کس تعجب نکرد.مردم مدت‌ها بود احساس می‌کردند خدا دیگر سر کار نمی‌آید.جنگ‌ها ادامه داشتند.گرسنگی ادامه داشت.عاشق‌ها همچنان ترک می‌شدند.شاعران همچنان فقیر بودند.و سیاستمداران همچنان چاق‌تر می‌شدند.بنابراین خبر چندان عجیبی نبود.عجیب، جمله دوم بود:«برای انتخاب خدای جدید، انتخابات آزاد برگزار خواهد شد.»همان روز جهان منفجر شد.نه با بمب.با کاندیداها.تا شب، صد و هفتاد میلیون نفر ثبت نام کرده بودند.هر کسی فکر می‌کرد برای خدایی مناسب است.یک قصاب گفته بود:«اگر جهان دست من بود، همه چیز مرتب می‌شد.»یک شاعر گفته بود:«جهان زیادی منطقی شده.»یک ژنرال گفته بود:«مشکل جهان کمبود دستور است.»و یک پیرزن هشتاد ساله گفته بود:«شما همگی احمقید. من بهتر از همه می‌توانم دنیا را اداره کنم.»اما چهار نفر از بقیه مشهورتر شدند.اولی مردی بود به نام مارکوس زرین.ثروتمندترین انسان روی زمین.صورتش همیشه می‌خندید.چشم‌هایش هرگز.او وعده داد:«اگر خدا شوم، فقر را حذف می‌کنم.»خبرنگاری پرسید:«چطور؟»گفت:«فقرا را حذف می‌کنم.»جمعیت دست زد.بعضی‌ها از روی شوخی.بعضی‌ها از روی جدیت.و هیچ‌کس تفاوت این دو را نفهمید.نفر دوم ژنرال اودین خاکستری بود.مردی که پنجاه سال از عمرش را در جنگ گذرانده بود.او پشت تریبون ایستاد و گفت:«مشکل جهان آزادی است.»مردم پرسیدند:«چرا؟»گفت:«اگر کسی نتواند انتخاب کند، اشتباه هم نمی‌کند.»جمعیت دوباره دست زد.این بار محکم‌تر.نفر سوم زنی بود به نام لیلا سکوت.فیلسوفی که هزار کتاب نوشته بود.او گفت:«جهان را نباید اداره کرد.»خبرنگاران خندیدند.پرسیدند:«پس چرا نامزد شدی؟»گفت:«برای جلوگیری از نامزد شدن بقیه.»و نفر چهارم...مردی بود که هیچ‌کس او را نمی‌شناخت.رفتگری لاغر.با کت کهنه.نامش نوح بود.وقتی برای ثبت نام آمد مأمور پرسید:«شغل؟»گفت:«گوش دادن.»مأمور خندید.«یعنی چه؟»نوح گفت:«مردم حرف می‌زنند. من گوش می‌دهم.»کمپین‌ها آغاز شدند.شهر تبدیل به سیرکی عظیم شد.روی هر دیوار پوستری آویزان بود.مارکوس وعده بهشت اقتصادی می‌داد.ژنرال وعده نظم ابدی.فیلسوف وعده لغو جهان.و نوح...هیچ پوستری نداشت.اولین مناظره در استادیومی برگزار شد که صد میلیون نفر ظرفیت داشت.مجری پرسید:«اگر خدا شوید، اولین کارتان چیست؟»مارکوس گفت:«سرمایه‌گذاری روی بهشت.»ژنرال گفت:«انحلال جهنم و تبدیل آن به پادگان.»لیلا گفت:«استعفا.»جمعیت خندید.بعد نوبت نوح شد.او چند ثانیه سکوت کرد.گفت:«اول از همه از مردم می‌پرسم چه می‌خواهند.»تمام استادیوم منفجر شد از خنده.حتی مجری.حتی دوربین‌ها.حتی مترجم ناشنوایان.انگار لطیفه گفته باشد.چند هفته بعد نظرسنجی‌ها منتشر شدند.مارکوس چهل درصد.ژنرال سی و پنج درصد.لیلا بیست درصد.نوح...صفر ممیز سه درصد.مفسران گفتند:«مردم به رهبر قوی نیاز دارند.»«مردم برنامه اقتصادی می‌خواهند.»«مردم رؤیا می‌خواهند.»هیچ‌کس نگفت شاید مردم فقط خسته‌اند.شبی نوح روی نیمکتی نشست.در کنار پیرمردی که نان خشک می‌فروخت.پیرمرد پرسید:«چرا نامزد شدی؟»نوح گفت:«فکر کردم شاید جهان به کسی نیاز دارد که فریاد نزند.»پیرمرد خندید.«پس حتماً می‌بازی.»انتخابات نزدیک می‌شد.تبلیغات دیوانه‌وارتر می‌شدند.مارکوس وعده داد طول عمر انسان‌ها را به هزار سال برساند.ژنرال وعده داد جرم را به صفر برساند.وقتی از او پرسیدند چگونه؟گفت:«مجرمان را به من بسپارید.»کسی دیگر سؤال نپرسید.اما حادثه‌ای رخ داد.یک کودک در تلویزیون زنده از مارکوس پرسید:«اگر خدا شوی، مامان من هم خوشحال می‌شود؟»مارکوس مکث کرد.او برای اقتصاد پاسخ داشت.برای بورس پاسخ داشت.برای نفت پاسخ داشت.اما برای آن سؤال نه.سرانجام گفت:«بستگی به شرایط بازار دارد.»دو روز بعد کودک از ژنرال پرسید:«اگر خدا شوی، دیگر کسی گریه نمی‌کند؟»ژنرال گفت:«گریه ممنوع خواهد شد.»و از لیلا پرسید:«اگر خدا شوی، من خوشحال می‌شوم؟»او جواب داد:«هیچ‌کس نمی‌داند خوشحالی چیست.»آخرین سؤال را از نوح پرسید.کودک گفت:«اگر خدا شوی، مامانم خوشحال می‌شود؟»نوح نگاهش کرد.گفت:«نمی‌دانم.»استودیو ساکت شد.نوح ادامه داد:«اما اگر غمگین باشد، کنارش می‌نشینم.»برای اولین بار کسی دست نزد.کسی نخندید.فقط سکوت بود.سکوتی که سال‌ها در جهان گم شده بود.روز انتخابات فرا رسید.صف‌ها کیلومترها ادامه داشتند.مردم با امید آمده بودند.یا از روی عادت.گاهی تفاوت این دو مشخص نیست.نتایج اعلام شد.مارکوس: چهل و یک درصد.ژنرال: چهل درصد.لیلا: هجده درصد.نوح: یک درصد.اما همان شب اتفاق عجیبی افتاد.خود خدا ظاهر شد.پیرمردی خسته.با کفش‌های خاکی.مثل کسی که میلیاردها سال اضافه‌کاری کرده باشد.او روی صفحه‌های جهان ظاهر شد.گفت:«انتخابات باطل است.»دنیا منفجر شد.مارکوس فریاد زد:«تقلب!»ژنرال گفت:«کودتا!»لیلا گفت:«قابل پیش‌بینی بود.»خدا لبخند زد.گفت:«شما هنوز نفهمیده‌اید.»خبرنگاری پرسید:«چه چیزی را؟»خدا جواب داد:«این انتخابات برای انتخاب خدای جدید نبود.»سکوت.«پس برای چه بود؟»خدا آه کشید.«برای پیدا کردن انسان.»تمام جهان ساکت شد.خدا ادامه داد:«یکی وعده حذف فقرا داد و میلیون‌ها نفر تشویقش کردند.»«یکی وعده حذف آزادی داد و میلیون‌ها نفر تشویقش کردند.»«یکی گفت جهان بی‌معناست و میلیون‌ها نفر دنبالش رفتند.»سپس به تصویر نوح اشاره کرد.«و فقط یک درصد به کسی رأی دادند که گفت نمی‌دانم.»خدا خندید.خنده‌ای تلخ‌تر از گریه.«مشکل جهان هیچ‌وقت کمبود خدا نبود.»«کمبود انسان بود.»مارکوس اعتراض کرد.ژنرال تهدید کرد.فیلسوف یادداشت برداشت.اما خدا دیگر گوش نمی‌داد.او فقط به مردم نگاه می‌کرد.به جمعیتی که همیشه منتظر منجی بودند.همیشه منتظر قهرمان.همیشه منتظر کسی که مسئولیت زندگی‌شان را بر دوش بگیرد.و هرگز متوجه نمی‌شدند که بزرگ‌ترین رؤیای هر دیکتاتور، مردمی است که از فکر کردن خسته شده‌اند.پیش از ناپدید شدن، خدا آخرین جمله را گفت:«من بازنشسته نشدم.»«فقط می‌خواستم ببینم هنوز کسی در این جهان هست که بلد باشد گوش بدهد.»و بعد ناپدید شد.سال‌ها گذشت.مارکوس شرکت جدیدی تأسیس کرد.ژنرال جنگ جدیدی آغاز کرد.فیلسوف کتاب جدیدی نوشت.همه چیز مثل قبل ادامه یافت.اما در گوشه‌ای از شهر، مردی با کت کهنه همچنان روی نیمکت‌ها می‌نشست.به درد دل مردم گوش می‌داد.به پیرزن‌ها.به کودکان.به عاشق‌ها.به شکست‌خورده‌ها.و گاهی رهگذران از او می‌پرسیدند:«راست است که تو قرار بود خدا شوی؟»نوح می‌خندید.«نه.»«من فقط قرار بود انسان بمانم.»و در جهانی که همه می‌خواستند خدا باشند، همین سخت‌ترین کار بود. Ards2 Ards2 Sat, 06 Jun 2026 00:05:15 +0330 https://virgool.io/@m_ards/%DA%86%D8%B1%D8%A7%D8%BA%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%87-jvwxr2yllxxa باران نمی‌بارید.اما هوا آن‌قدر مرطوب بود که انگار آسمان تمام اشک‌هایش را بلعیده و دیگر توان گریستن نداشت.شهر در مه خوابیده بود. مهی که نه از رودخانه آمده بود و نه از کوهستان. انگار از دل آدم‌ها برمی‌خاست؛ از حسرت‌های کهنه، از رؤیاهای نیمه‌جان و از خاطراتی که سال‌ها بود کسی جرئت نگاه کردن به آن‌ها را نداشت.در انتهای خیابانی فراموش‌شده، پیرمردی زندگی می‌کرد که مردم او را «چراغبان» صدا می‌زدند.خانه‌اش کوچک بود. دیوارهای چوبی پوسیده داشت و پنجره‌ای که رو به هیچ منظره‌ای باز نمی‌شد. هر غروب، پیش از آن‌که تاریکی کامل شهر را ببلعد، چراغ نفتی قدیمی‌اش را روشن می‌کرد و روی ایوان می‌گذاشت.هیچ‌کس نمی‌دانست چرا.آن خیابان سال‌ها بود که متروکه شده بود. رهگذری از آن عبور نمی‌کرد. مغازه‌ای وجود نداشت. حتی سگ‌های ولگرد هم مسیر دیگری را انتخاب می‌کردند.اما چراغبان هر شب چراغش را روشن می‌کرد.بی‌هیچ سؤال و جوابی.بی‌هیچ امیدی.فقط روشن می‌کرد.و این کار را چهل سال ادامه داده بود.یک شب، جوانی خسته به آن خیابان رسید.لباس‌هایش غبار سفر داشت.چشم‌هایش چیزی میان اندوه و حیرت بود.اسمش سهراب بود.او مدت‌ها در جستجوی معنایی برای زندگی سرگردان مانده بود.کتاب خوانده بود.عاشق شده بود.شکست خورده بود.ثروت اندکی به دست آورده و از دست داده بود.دوستانی پیدا کرده و از دست داده بود.و حالا احساس می‌کرد تمام زندگی چیزی شبیه دویدن دنبال سایه‌ای روی آب بوده است.وقتی چراغ را دید، ایستاد.نور زرد و کوچک چراغ در دل مه می‌لرزید.چیزی در آن نور بود.چیزی که او را به سمت خانه کشاند.پیرمرد روی ایوان نشسته بود.سهراب پرسید:«برای چه این چراغ را روشن می‌کنی؟»پیرمرد لبخند زد.لبخندی آرام، شبیه برگ زردی که روی رودخانه شناور باشد.گفت:«نمی‌دانم.»سهراب اخم کرد.«چهل سال است این کار را می‌کنی و نمی‌دانی چرا؟»پیرمرد به مه نگاه کرد.بعد آهسته گفت:«سال‌ها پیش فکر می‌کردم می‌دانم.»باد آرامی از میان کوچه عبور کرد.مه را جابه‌جا کرد.پیرمرد ادامه داد:«وقتی جوان بودم عاشق دختری شدم.»صدایش رنگ خاطره گرفت.«فکر می‌کردم معنای زندگی اوست. تمام جهانم بود. هر صبح برای دیدنش بیدار می‌شدم.»لحظه‌ای سکوت کرد.«اما یک زمستان مُرد.»سهراب چیزی نگفت.پیرمرد ادامه داد:«بعد فکر کردم معنای زندگی کار است. سال‌ها کار کردم. پول جمع کردم. خانه ساختم.»دستش را روی چوب پوسیده ایوان کشید.«بعد فهمیدم خانه پیر می‌شود. پول از بین می‌رود. آدمی که برایش کار می‌کنی روزی فراموشت می‌کند.»دوباره سکوت.«بعد فکر کردم شاید فرزندانم باشند.»لبخند تلخی زد.«آن‌ها بزرگ شدند و رفتند. حق هم داشتند. هر پرنده‌ای روزی آسمان خودش را پیدا می‌کند.»مه غلیظ‌تر شد.«بعد فکر کردم شاید خدا را در عبادت پیدا کنم. سال‌ها جستجو کردم.»چشم‌هایش در تاریکی برق زد.«اما هرچه بیشتر گشتم، بیشتر فهمیدم که خدا را نمی‌توان مثل سکه‌ای در جیب پیدا کرد.»سهراب پرسید:«پس چه پیدا کردی؟»پیرمرد به چراغ اشاره کرد.«این را.»شعله کوچک در شیشه می‌رقصید.پیرمرد گفت:«یک شب درست مثل امشب نشسته بودم. احساس می‌کردم همه چیز بی‌معناست. عشق رفته بود. جوانی رفته بود. آرزوها رفته بودند.»نگاهش روی نور ثابت ماند.«بعد به این چراغ نگاه کردم.»سهراب منتظر ماند.«فهمیدم چراغ برای خودش نمی‌سوزد.»کلمات در مه معلق ماندند.پیرمرد ادامه داد:«شعله می‌سوزد و از خودش کم می‌شود. اما نورش را به اطراف می‌دهد.»بعد لبخند زد.«آن شب فهمیدم شاید زندگی هم همین باشد.»سهراب آرام گفت:«یعنی زندگی معنا ندارد؟»پیرمرد سر تکان داد.«نه.»و بعد افزود:«یعنی معنا چیزی نیست که پیدا کنی. چیزی است که ببخشی.»برای چند دقیقه هیچ‌کدام حرفی نزدند.تنها صدای دوردست باد شنیده می‌شد.سهراب به سال‌های زندگی‌اش فکر کرد.به تمام لحظه‌هایی که دنبال پاسخ دویده بود.به تمام شب‌هایی که از خودش پرسیده بود:«برای چه زنده‌ام؟»و ناگهان متوجه شد شاید تمام این سال‌ها سؤال اشتباهی پرسیده است.شاید به‌جای اینکه بپرسد زندگی چه چیزی به او می‌دهد، باید می‌پرسید او چه چیزی به زندگی می‌دهد.پیرمرد گفت:«می‌دانی مشکل ما چیست؟»سهراب نگاهش کرد.«فکر می‌کنیم زندگی یک قله است.»دستش را به سمت آسمان برد.«فکر می‌کنیم وقتی به آن برسیم خوشبخت می‌شویم.»بعد به زمین اشاره کرد.«اما زندگی بیشتر شبیه راه رفتن است.»صدایش آرام بود.«و بسیاری از آدم‌ها تمام مسیر را صرف نگاه کردن به قله می‌کنند و هیچ‌وقت گل‌های کنار جاده را نمی‌بینند.»مه آرام آرام کنار می‌رفت.ماه از پشت ابرها بیرون آمده بود.سهراب احساس کرد چیزی درونش سبک شده است.نه اینکه پاسخ همه چیز را پیدا کرده باشد.بلکه فهمیده بود شاید قرار نیست همه پاسخ‌ها را پیدا کند.شاید بخشی از زیبایی زندگی در همین ندانستن باشد.در همین جستجو.در همین راه رفتن.پیرمرد ناگهان پرسید:«تا حالا به درخت‌ها دقت کرده‌ای؟»سهراب گفت:«چه منظوری داری؟»«درخت هیچ‌وقت میوه خودش را نمی‌خورد.»سکوت.«رودخانه آب خودش را نمی‌نوشد.»سکوت.«خورشید گرمای خودش را احساس نمی‌کند.»بعد لبخند زد.«زیباترین چیزهای دنیا برای خودشان زندگی نمی‌کنند.»سهراب احساس کرد قلبش فشرده شده است.چقدر از عمرش را صرف خواستن کرده بود.خواستن موفقیت.خواستن عشق.خواستن آرامش.اما شاید راز زندگی در گرفتن نبود.در بخشیدن بود.نیمه‌شب شده بود.مه تقریباً ناپدید شده بود.خیابان آرام‌تر از همیشه به نظر می‌رسید.سهراب از جا بلند شد.گفت:«فکر می‌کنم باید بروم.»پیرمرد سر تکان داد.«برو.»«باز هم تو را خواهم دید؟»چراغبان لبخند زد.«شاید.»بعد به شعله نگاه کرد.«اما مهم نیست.»«چرا؟»«چون بعضی آدم‌ها فقط برای روشن کردن یک چراغ وارد زندگی ما می‌شوند.»سهراب راه افتاد.خیابان را پشت سر گذاشت.اما پیش از آنکه از پیچ کوچه عبور کند، برگشت.چراغ هنوز می‌سوخت.کوچک.تنها.آرام.و ناگهان فهمید چرا آن نور از دور او را متوقف کرده بود.چراغ فقط خانه پیرمرد را روشن نمی‌کرد.چیزی درون آدم‌ها را روشن می‌کرد.چیزی که سال‌ها زیر لایه‌های ترس و عجله و فراموشی دفن شده بود.سال‌ها گذشت.شهر تغییر کرد.خیابان‌ها عوض شدند.مغازه‌ها آمدند و رفتند.نسل‌ها پیر شدند.و یک روز خبر رسید که چراغبان مرده است.بی‌صدا.در همان خانه کوچک.در همان اتاق چوبی.در همان سکوت همیشگی.آن شب مردم برای اولین بار متوجه شدند چراغ روشن نشده است.خیابان تاریک بود.مه دوباره برگشته بود.و در آن تاریکی عجیب، خیلی‌ها احساس کردند چیزی گم شده است.چیزی فراتر از یک پیرمرد.چیزی فراتر از یک چراغ.اما درست پیش از نیمه‌شب، نوری در انتهای خیابان ظاهر شد.بعد نوری دیگر.و یکی دیگر.و یکی دیگر.مردم شهر چراغ‌های کوچکشان را آورده بودند.یکی شمع.یکی فانوس.یکی چراغ نفتی.و تمام خیابان پر از نور شد.کسی چیزی نگفت.نیازی هم نبود.همه می‌دانستند.چراغبان مرده بود.اما نورش نه.و شاید زندگی همین باشد.نه تعداد سال‌هایی که نفس می‌کشیم.نه مقدار پولی که جمع می‌کنیم.نه حتی تعداد رؤیاهایی که به آن‌ها می‌رسیم.شاید زندگی رد نوری باشد که در تاریکی دیگران باقی می‌گذاریم.شاید انسان در پایان عمرش با این سؤال روبه‌رو نمی‌شود که «چه داشتی؟»بلکه با این سؤال روبه‌رو می‌شود که:«چه روشن کردی؟»و در جایی دور، پشت مهِ جهان، شاید تمام معنای زندگی در همین یک جمله خلاصه شود:ما برای ماندن نیامده‌ایم؛ ما آمده‌ایم تا اندکی نور از خود عبور دهیم. Ards2 Ards2 Fri, 05 Jun 2026 09:29:48 +0330 https://virgool.io/@m_ards/%D8%B1%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D9%87%D8%B1-%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D9%85%D9%88%D9%84%D9%BE%D8%B1-tipatuosowpx ساعت سه و هفده دقیقه صبح، تمام مردم سرامولپر از خواب بیدار شدند.نه صدایی آمده بود.نه زنگی به صدا درآمده بود.نه زلزله‌ای رخ داده بود.اما پنجاه هزار نفر در یک لحظه چشم باز کردند.بعدها کسی نتوانست توضیح دهد چه اتفاقی افتاده بود.بعضی‌ها گفتند کابوس دیده‌اند.بعضی‌ها قسم خوردند لحظه‌ای پیش از بیدار شدن، صدای گریه کودکی را شنیده‌اند.عده‌ای نیز گفتند انگار کسی نامشان را در گوششان زمزمه کرده بود.اما هیچ‌کس مطمئن نبود.تنها چیزی که همه درباره‌اش توافق داشتند، جمله‌ای بود که روی دیوار خانه‌ها ظاهر شده بود.با رنگی سیاه.با خطی یکسان.انگار یک نفر آن را روی تمام دیوارهای شهر نوشته باشد.اما این غیرممکن بود.سرامولپر شهری بزرگ بود.و جمله فقط پنج کلمه داشت:«شما فراموش کرده‌اید چه کسی را کشته‌اید.»مرداک وقتی جمله را دید، خندید.خنده‌ای کوتاه.بی‌روح.بعد سیگارش را روشن کرد و از پنجره آپارتمان به خیابان نگاه کرد.او کارمند اداره بایگانی بود.سی و هفت ساله.مجرد.بی‌دوست.بی‌خاطره.زندگی‌اش آن‌قدر معمولی بود که گاهی احساس می‌کرد اصلاً وجود ندارد.خیابان پایین پر از آدم‌هایی بود که با وحشت به دیوارها نگاه می‌کردند.پیرزنی گریه می‌کرد.مردی سعی داشت نوشته را پاک کند.اما هر بار که رنگ را می‌شست، جمله دوباره ظاهر می‌شد.انگار روی خود دیوار نوشته نشده بود.انگار درون سنگ زندگی می‌کرد.مرداک پک عمیقی به سیگار زد.سپس برای اولین بار در ده سال گذشته احساس کرد چیزی در معده‌اش تکان خورد.ترس.تا ظهر تمام شهر فلج شد.پلیس‌ها خیابان‌ها را بستند.شهردار جلسه اضطراری تشکیل داد.خبرنگاران از شهرهای اطراف رسیدند.اما مسئله‌ای وجود داشت.هیچ قربانی‌ای پیدا نشد.هیچ فرد گمشده‌ای گزارش نشد.تمام مردم سرامولپر زنده بودند.حتی پیرمرد صد و دو ساله آسایشگاه.حتی نوزادی که همان شب متولد شده بود.همه زنده بودند.پس چه کسی کشته شده بود؟سه روز بعد، اولین اتفاق عجیب رخ داد.معلم ادبیات دبیرستان مرکزی، هنگام تدریس ناگهان سکوت کرد.دانش‌آموزان منتظر ماندند.او به تخته خیره شد.پنج دقیقه.ده دقیقه.سپس شروع به گریه کرد.گریه‌ای وحشیانه.مثل انسانی که تازه از جنگ برگشته باشد.وقتی از او پرسیدند چه شده است، فقط یک جمله گفت:«من اسمش را به یاد آوردم.»اما هرگز نگفت اسم چه کسی را.ساعت هفت همان شب خودش را از برج ساعت شهر پایین انداخت.فردای آن روز، جمله جدیدی روی دیوارها ظاهر شد.درست زیر جمله قبلی.«اولین نفر به یاد آورد.»حالا ترس واقعی آغاز شده بود.مرداک داوطلب شد پرونده‌های قدیمی شهر را بررسی کند.در ظاهر به خاطر کمک به تحقیقات.اما دلیل واقعی چیز دیگری بود.او از کودکی احساس عجیبی داشت.احساس می‌کرد بخشی از گذشته‌اش وجود ندارد.مثل کتابی که چند صفحه وسط آن کنده شده باشد.گاهی شب‌ها خواب راهرویی طولانی را می‌دید.راهرویی تاریک.با صدها در.اما هیچ‌وقت نمی‌توانست یکی از درها را باز کند.زیرزمین اداره بایگانی در اعماق شهر قرار داشت.جایی که حتی بسیاری از کارمندان از وجودش خبر نداشتند.هوای آنجا بوی کاغذ مرطوب و فلز زنگ‌زده می‌داد.مرداک هفته‌ها میان پرونده‌ها جستجو کرد.تولدها.مرگ‌ها.مالیات‌ها.مجوزها.همه چیز مرتب بود.بیش از حد مرتب.و همین او را آزار می‌داد.هیچ شهری نمی‌تواند این‌قدر کامل باشد.هیچ حافظه‌ای این‌قدر تمیز نیست.روز بیست و سوم، چیزی پیدا کرد.یک شکاف.نه در دیوار.در تاریخ.او متوجه شد در تمام اسناد شهر، بازه‌ای هشت‌ساله وجود ندارد.انگار کسی آن را بریده باشد.هشت سال کامل.بدون یک برگ کاغذ.بدون یک نام.بدون یک عکس.هیچ.در حالی که پیش از آن و پس از آن، همه چیز ثبت شده بود.این غیرممکن بود.مگر اینکه...کسی عمداً آن هشت سال را حذف کرده باشد.آن شب مرداک خواب دید.خودش را در میدانی عظیم دید.هزاران نفر اطرافش ایستاده بودند.همه لباس سیاه پوشیده بودند.همه سرهایشان را پایین انداخته بودند.در مرکز میدان چیزی قرار داشت.جسمی عظیم.اما هر بار که مرداک سعی می‌کرد به آن نگاه کند، چشم‌هایش تار می‌شد.انگار ذهنش اجازه دیدن آن را نمی‌داد.بعد صدایی آمد.صدایی از میان جمعیت.صدایی که همزمان متعلق به هزاران نفر بود.«ما مجبور بودیم.»و ناگهان مرداک از خواب پرید.قلبش مثل چکش می‌کوبید.اما چیزی بیشتر از خواب او را ترسانده بود.وقتی به آینه نگاه کرد، متوجه شد روی بخار شیشه جمله‌ای نوشته شده است.با انگشت.از داخل اتاق.نه بیرون.فقط دو کلمه.«تو هم.»صبح روز بعد دومین نفر مرد.قاضی بازنشسته شهر.او پیش از مرگش دفترچه‌ای از خود به جا گذاشت.تمام صفحات دفتر سفید بودند.جز صفحه آخر.روی آن نوشته شده بود:«ما او را نکشتیم.ما فقط پذیرفتیم که فراموشش کنیم.و این بدتر بود.»همان شب برق شهر قطع شد.برای نخستین بار در پنجاه سال گذشته.سرامولپر در تاریکی فرو رفت.و مردم چیزی را دیدند که قبلاً هرگز ندیده بودند.در آسمان، درست بالای شهر، سایه‌ای عظیم شناور بود.شکلی نامشخص.مانند لکه‌ای سیاه روی واقعیت.هیچ‌کس نتوانست توضیح دهد چیست.اما تمام کسانی که آن را دیدند، یک حس مشترک داشتند:آن چیز، از آن‌ها متنفر بود.فردا صبح جمله سوم روی دیوارها ظاهر شد.«او هنوز اینجاست.»و آن لحظه بود که مرداک فهمید معما درباره یک قتل نیست.درباره یک جسد نیست.درباره یک انسان هم شاید نباشد.بلکه درباره چیزی است که تمام شهر، سال‌ها پیش، تصمیم گرفته بود آن را از حافظه جهان حذف کند.چیزی که اکنون بازگشته بود.و می‌خواست به یاد آورده شود Ards2 Ards2 Thu, 04 Jun 2026 18:23:49 +0330 https://virgool.io/@m_ards/%D8%B3%D9%86%DA%AF-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1-d97uvfooyppm باد از روی دشت عبور می‌کرد و علف‌های خشک را خم می‌کرد؛ همان‌طور که سال‌ها انسان‌ها را خم کرده بود.در انتهای جاده‌ای خاکی، مردی زندگی می‌کرد که هیچ‌کس نامش را به خاطر نمی‌آورد. مردم روستا او را فقط «سنگ‌شمار» صدا می‌زدند.هر صبح از خواب بیدار می‌شد، به دامنه‌ی تپه می‌رفت، سنگ‌ها را جمع می‌کرد و تا قله می‌برد.روز بعد دوباره همان سنگ‌ها را پایین می‌آورد.و روز بعد باز بالا می‌برد.هیچ دلیل مشخصی وجود نداشت.هیچ دستمزدی دریافت نمی‌کرد.هیچ‌کس از او نخواسته بود این کار را انجام دهد.اما سال‌ها بود که این کار را می‌کرد.ابتدا مردم فکر کردند دیوانه است.بعد به او عادت کردند.و سرانجام فراموشش کردند.همان‌طور که جهان به هر چیز عادت می‌کند.روزی پسرکی از او پرسید:«چرا این کار را می‌کنی؟»سنگ‌شمار شانه بالا انداخت.«نمی‌دانم.»«پس چرا متوقف نمی‌شوی؟»مرد لحظه‌ای سکوت کرد.«برای همان دلیلی که تو نفس می‌کشی.»پسرک خندید.اما مرد نخندید.زیرا می‌دانست بیشتر آدم‌ها برای زندگی کردن دلیل ندارند؛ فقط از مردن می‌ترسند.سال‌ها گذشت.موهای مرد سفید شد.دستانش شبیه ریشه‌های خشکیده‌ی درختان شدند.اما سنگ‌ها همچنان بالا و پایین می‌رفتند.گاهی شب‌ها روی قله می‌نشست و به روستا نگاه می‌کرد.چراغ‌های زرد خانه‌ها مانند ستاره‌های خسته‌ای در تاریکی می‌درخشیدند.او به زندگی مردم فکر می‌کرد.به مردی که تمام عمرش را صرف جمع کردن پول کرده بود و یک روز ناگهان زیر گاری مرد.به زنی که سال‌ها دعا کرده بود و در پایان، بیماری فرزندش را با هیچ دعایی نتوانسته بود درمان کند.به پیرمردی که می‌گفت خدا عادل است، اما سه پسرش را در جنگ از دست داده بود.سنگ‌شمار هرچه بیشتر فکر می‌کرد، کمتر می‌فهمید.جهان شبیه کتابی بود که همه آن را می‌خواندند، اما هیچ‌کس زبانش را بلد نبود.یک زمستان سخت فرا رسید.برف همه‌چیز را پوشاند.درختان مانند اسکلت‌هایی سفید در مه ایستاده بودند.آن سال بیماری عجیبی به روستا آمد.مردم یکی‌یکی مردند.هیچ منطقی وجود نداشت.جوان‌ها می‌مردند.پیرها زنده می‌ماندند.آدم‌های خوب رنج می‌کشیدند.آدم‌های ظالم سالم می‌ماندند.مرگ مثل کودکی بی‌فکر میان خانه‌ها راه می‌رفت و بی‌هدف انتخاب می‌کرد.سنگ‌شمار از دور نگاه می‌کرد.نه از روی بی‌رحمی.از روی ناتوانی.او فهمیده بود جهان به اشک انسان‌ها اهمیتی نمی‌دهد.همان‌طور که دریا به غرق شدن یک قطره اهمیت نمی‌دهد.شبی صدای در زدن شنید.وقتی در را باز کرد، زنی را دید.تمام لباس‌هایش خیس بود.چشمانش قرمز بودند.گفت:«فرزندم مرده.»سنگ‌شمار چیزی نگفت.زن ادامه داد:«می‌گویند تو دانایی.»مرد لبخند تلخی زد.«اشتباه می‌کنند.»«پس بگو چرا مرد؟»مرد سکوت کرد.باد میان درختان زوزه کشید.سرانجام گفت:«نمی‌دانم.»زن فریاد زد:«هیچ‌کس نمی‌داند!»و گریه کرد.سنگ‌شمار به او نگاه کرد.برای نخستین بار در سال‌های طولانی احساس کرد تمام فلسفه‌های دنیا در برابر یک مادر داغدار چیزی جز گرد و غبار نیستند.زن رفت.اما صدای گریه‌اش تا صبح در گوش مرد ماند.از آن شب به بعد، خواب‌های عجیبی دید.در خواب، مردگان روستا در دامنه‌ی تپه ایستاده بودند.هزاران نفر.بی‌صدا.بی‌حرکت.چشمانشان باز بود.اما در نگاهشان سرزنشی وجود نداشت.فقط یک سؤال بود.«برای چه؟»برای چه زندگی کردیم؟برای چه جنگیدیم؟برای چه عاشق شدیم؟برای چه ترسیدیم؟برای چه مردیم؟سنگ‌شمار پاسخی نداشت.هر شب با عرق سرد از خواب می‌پرید.و هر شب سؤال بزرگ‌تر می‌شد.یک روز هنگام بالا بردن سنگ‌ها ناگهان ایستاد.فکر عجیبی به ذهنش رسید.اگر تمام زندگی چیزی جز همین نباشد چه؟بالا بردن سنگ‌ها.و دوباره پایین آوردنشان.کار.خستگی.امید.شکست.تکرار.و سپس مرگ.شاید انسان‌ها فقط نسخه‌های پیچیده‌تر همان سنگ‌ها باشند.تکه‌هایی از خاک که برای مدتی حرکت می‌کنند و بعد دوباره به خاک بازمی‌گردند.این فکر مانند کرمی وارد ذهنش شد.و شروع به خوردن همه چیز کرد.روزها گذشتند.سنگ‌شمار دیگر کمتر حرف می‌زد.کمتر می‌خوابید.کمتر می‌خندید.گاهی ساعت‌ها به دست‌هایش نگاه می‌کرد.به رگ‌های آبی زیر پوست.به لرزش انگشتان.و با خود می‌گفت:«این بدن روزی خواهد پوسید.»بعد به آسمان نگاه می‌کرد.ابرها عبور می‌کردند.بی‌تفاوت.خورشید طلوع می‌کرد.بی‌تفاوت.باران می‌بارید.بی‌تفاوت.جهان هیچ‌گاه برای مرگ کسی متوقف نشده بود.و هرگز هم نخواهد شد.یک شب صدایی از تاریکی شنید.صدایی آرام.مانند زمزمه‌ی خاک.«خسته شده‌ای؟»مرد از خواب پرید.کسی آنجا نبود.اما صدا ادامه داد.«همه خسته‌اند.»«تو کیستی؟»«پایان.»مرد لرزید.صدا خندید.«از من نترس. تمام عمر به سمت من آمده‌ای.»سنگ‌شمار فهمید با مرگ صحبت می‌کند.یا شاید با بخشی از خودش.فرق چندانی نداشت.مرگ گفت:«چرا هنوز سنگ‌ها را حمل می‌کنی؟»«نمی‌دانم.»«دروغ می‌گویی.»مرد سکوت کرد.مرگ نزدیک‌تر شد.«ادامه می‌دهی چون می‌ترسی اگر متوقف شوی، بفهمی هیچ معنایی وجود ندارد.»آن شب تا صبح بیدار ماند.برای اولین بار نتوانست جواب آن جمله را پیدا کند.شاید واقعاً تمام زندگی فراری طولانی از پوچی بود.شاید انسان‌ها خانه می‌ساختند، عاشق می‌شدند، فرزند می‌آوردند و رؤیا می‌بافتند تا صدای خنده‌ی تاریکی را نشنوند.صبح روز بعد اتفاقی افتاد.سنگی از دستش رها شد.از قله سقوط کرد.بعد سنگ دیگری.و دیگری.و دیگری.ناگهان صدها سنگ به پایین غلتیدند.سال‌ها تلاش در چند ثانیه نابود شد.مرد ایستاد و نگاه کرد.احساس می‌کرد باید گریه کند.اما نکرد.احساس می‌کرد باید فریاد بزند.اما نزد.تنها چیزی که حس کرد آرامش بود.آرامشی عجیب.انگار جهان بالاخره چهره‌ی واقعی‌اش را نشان داده بود.تمام آن سال‌ها چیزی ساخته بود که قرار نبود بماند.دقیقاً مانند انسان‌ها.خورشید در حال غروب بود.آسمان به رنگ خون درآمده بود.سنگ‌شمار آرام از تپه پایین آمد.در مسیر، از کنار قبرستان گذشت.صدها سنگ قبر.صدها نام.صدها زندگی.و اکنون فقط چند کلمه روی سنگ.او به این فکر کرد که روزی کسی نامش را هم فراموش خواهد کرد.همان‌طور که نام هزاران نفر دیگر فراموش شده بود.و ناگهان حقیقتی سرد اما شفاف را دید.شاید معنای زندگی در ماندگار بودن نیست.زیرا هیچ‌کس ماندگار نمی‌شود.شاید معنا در فهمیدن همین ناپایداری باشد.در پذیرفتن اینکه همه چیز می‌گذرد.حتی رنج.حتی عشق.حتی خود ما.آن شب آخرین بار به قله رفت.باد شدیدی می‌وزید.ابرها مانند ارواح سرگردان از بالای سرش عبور می‌کردند.مرگ دوباره کنارش نشست.«بالاخره فهمیدی؟»مرد گفت:«شاید.»«معنای زندگی چیست؟»سنگ‌شمار به تاریکی نگاه کرد.به روستا.به قبرستان.به جاده.به جهان خاموش.و گفت:«هیچ معنایی پیدا نکردم.»مرگ لبخند زد.«پس شکست خوردی.»اما مرد سرش را تکان داد.«نه.»مرگ سکوت کرد.سنگ‌شمار ادامه داد:«شکست این بود که تمام عمر منتظر معنایی باشم که هرگز نمی‌آید.»باد زوزه کشید.«من سنگ‌ها را حمل کردم.»«رنج کشیدم.»«ترسیدم.»«دوست داشتم.»«از دست دادم.»«گریه کردم.»«و با این حال زندگی کردم.»مرگ چیزی نگفت.برای نخستین بار خاموش شد.سپیده‌دم، مردم روستا مردی را روی قله پیدا کردند.نشسته بود.چشمانش بسته بود.لبخند کم‌رنگی بر لب داشت.انگار در آخرین لحظه، نه پاسخی پیدا کرده بود و نه نجاتی.فقط با جهان آشتی کرده بود.جهانی که نه عادل بود.نه مهربان.نه بی‌رحم.فقط بود.و شاید بزرگ‌ترین وحشت زندگی همین باشد:اینکه جهان هیچ توضیحی به ما بدهکار نیست.و بزرگ‌ترین شجاعت نیز همین است:اینکه با وجود دانستن این حقیقت، صبح روز بعد باز هم سنگ خود را برداری و به راهت ادامه بدهی.در سکوت.زیر آسمانی که هرگز جوابی نخواهد داد. Ards2 Ards2 Tue, 02 Jun 2026 22:56:13 +0330 https://virgool.io/@m_ards/%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D8%B3-%D8%AE%D8%A7%D8%B1%D8%AC-%D8%B4%D8%AF%D9%85-i2xvemhjebwu سلام دوستای گلم صبح که بیدار شدم دیدم صفحم از دسترس خارج شده و کلا از ویرگول افتادم بیرون فعلا با پیج دومم که الان درستش کردم اومدم بالا تا بتونم تو این یکی دو روزه درستش کنم فعلا با من تو این پیج همراه من باشید ممنون ards Ards2 Ards2 Mon, 01 Jun 2026 12:41:11 +0330