https://virgool.io/feed/@mahmoudisamarandi دوچرخه سوار شهری ، مدیر برنامه ریزی و کنترل پروژه fa 2026-06-17 05:06:42 https://files.virgool.io/upload/users/61051/avatar/xNYtCV.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@mahmoudisamarandi https://virgool.io/@mahmoudisamarandi/%D9%86%DA%A9%D8%A7%D8%AA-%D8%A7%DB%8C%D9%85%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D9%88%DA%86%D8%B1%D8%AE%D9%87-%D8%B3%D9%88%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B4%D9%87%D8%B1%DB%8C-lc27lcn0cwth دوچرخه سواری شهری همانطور که قبلا در نوشته هایم عنوان کردم با دوچرخه سواری حرفه ای و قهرمانی متفاوت است. علاوه بر اصول اولیه دوچرخه سواری اعم از انتخاب دوچرخه متناسب با قد و وزن و همچنین تنظیم صحیح ارتفاع زین و فرمان، باید قوانین راهنمایی و رانندگی را نیز آموخت و رعایت کرد. مضاف بر اینها در شهری مثل تهران که در اکثر معابر مسیر مخصوص دوچرخه وجود ندارد باید بسیار هشیارتر بود و مواردی رو مد نظر قرار داد تا از ریسک تصادف کم کرد.همواره این ما دوچرخه سواران هستیم که باید هشیار باشیم.از جمله این موارد این است که به چند جهت باید توجه کرد و حواسمان باید به همه جهات خیابان باشد چون علاوه بر اینکه خودرو ها آگاهی کافی از حریم دوچرخه ندارند موتورسیکلتها و عابرین نیز متاسفانه توجهی به دوچرخه و دوچرخه سوار ندارند و همواره این دوچرخه سوار است که باید به همه چیز توجه کند.در معابری که مسیر دوچرخه ایجاد شده بر اساس قوانین راهنمایی و رانندگی موظفیم در مسیر دوچرخه حرکت کنیم و تردد در خیابان ممنوع است.به هنگام عبور از تقاطع اگر چراغ عبور و مرور چشمک زن بود حتما برای ایمنی خودتان از دوچرخه پیاده شده و از عرض خیابان عبور کنید. در تقاطع های دارای چراغ راهنمایی حتما قوانین را رعایت کنید و از چراغ قرمز تحت هیچ شرایطی عبور نکنید.همواره از کلاه ایمنی و دستکش استفاده کنید چون هر لحظه امکان حادثه وجود دارد.به هنگام عبور از میادین از منتها الیه سمت راست حرکت کنید و همواره از اینکه دیگر رانندگان شما را میبینند اطمینان حاصل نمایید.تمام همت و تلاش خود را برای دیده شدن بکار بگیرید. از هر تعداد چراغ هشدار که میتوانید استفاده کنید و همچنین شبرنگ هم بسیار در دیده شدنتان موثر است.مهارت استفاده از زنگ دوچرخه را بیاموزید و همچنین سوت هم بسیار به هشیار کردن رانندگان موثر است.در مواقعی که بسیار خسته هستید از دوچرخه استفاده نکنید چون باعث کاهش شدید مهارت شما در کنترل دوچرخه میشود و در مواقع خطر نمیتوانید عکس العمل مناسبی داشته باشید.در پایان عرض میکنم که در استفاده دوچرخه در شهرهایی مثل تهران باید بسیار صبور باشید و به هیچ عنوان به دنبال درگیری با رانندگان متخلف نباشید.موفق و سلامت باشید. Mahmoud Isa Marandi Mahmoud Isa Marandi Mon, 18 Oct 2021 14:50:57 +0330 https://virgool.io/@mahmoudisamarandi/%D8%B0%D9%87%D9%86-%D9%87%D8%A7-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%B4%D8%B3%D8%AA-msrcbbrqjztu منتظر اتوبوس در ایستگاه ایستاده بودم. گروهی از دوچرخه سواران در طرف مقابل خیابان با نظم پشت سر هم ایستاده بودند. کاورهایی که بر تن داشتند با شعار سرطان پایان راه نیست و لوگوی پیشگیری از این بیماری تزیین شده بود. گروه متشکل از بانوان و آقایان در سنین مختلف و با لباس‌های معمولی همگی مجهز به کلاه ایمنی و بسیار منظم بودند. آقایی با لباس آراسته کیف چرمی زیبا و کفش‌هایی واکس زده و صورت اصلاح کرده در کنارم ایستاد و بلافاصله از من پرسید."اینا بخاطر این دخترس که گرفتنش؟"من ابتدا از لحن ایشون متعجب شدم سپس با آرامش گفتم "خیر این گروه هر هفته و به صورت منظم برنامه دوچرخه‌سواری شهری دارند"گفت "نه دیگه بخاطر همون دختره است"، دوباره براش توضیح دادم که "از روی کاورهاشون مشخصه که برای پیشگیری و حمایت از پیشگیری سرطان سینه این همایش رو دارند برگزار میکنند"با پوزخند گفت "اینا یعنی سرطان پستان دارند همشون که م---- هاشون گنده است"من در عین حال که ناراحت بودم از لحن این آقا، متعجب هم بودم و ضمنا شرمم میومد باهاش ادامه بدم صحبت ام رو، ولی کمی صبر کردم تا آروم بشم بعد گفتم "شما نگاهتان رو باید عوض کنید طرز فکرتون اشتباهه" یهو جا خورد انتظار داشت منهم همراهی اش کنم و دوتا لیچار مثل خودش مهمانش کنم و هر هر بخندیم ولی جا خورد اما باز کوتاه نیامد و گفت "نه اینجا اینطوری نیست دیگه، نگاه کن م---- هارو ریختن بیرون پرو پاچه هارو ببین اینا یعنی من میخ-----."من که چشمام چهارتا شده بود از اینهمه وقاحت باز گفتم "نه شما نگاهت رو عوض کن، درست نیست این طرز فکر"اینقدر ازش ناراحت بودم که وقتی اتوبوس رسید ایستادم تا اون بره و با اتوبوس بعدی رفتم. تا زمانی که خودمان را اصلاح نکنیم و بی اخلاقی رو جلوش رو نگیریم نباید انتظار داشته باشیم که مملکت اوضاعش رو به بهبود برود. واقعا چرا اصرار به بی حیایی داریم، تو که من رو نمیشناسی در اولین کلامت با من چرا رکیک ترین کلمات رو استفاده می کنی و دیگران را با بدترین کلمات و واژه ها خطاب میکنی.دردم گرفت و بسیار ناراحتم. Mahmoud Isa Marandi Mahmoud Isa Marandi Wed, 21 Oct 2020 10:32:52 +0330 https://virgool.io/@mahmoudisamarandi/%D9%BE%DB%8C%D8%B4%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%AC-%D8%AF%D9%88%DA%86%D8%B1%D8%AE%D9%87-%D8%B3%D9%88%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B4%D9%87%D8%B1%DB%8C-r6lxz98n8bvb کسانی که دوچرخه سواری شهری را تجربه کرده اند و از دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه استفاده میکنند آنقدر از این کار سود برده اند و این تصمیم برایشان رضایت بخش بوده که دوست دارند به همه توصیه کنند که به جرگه آنها بپیوندند. لذا از هر طریقی برای این موضوع تبلیغ میکنند. همچنین مدیران شهری (البته مدیران عاقل شهری) نیز این یکی از مهمترین اهدافشان است و بنابراین در این حوزه فعالیتهای زیادی خواهند داشت. در مطلب قبلی که راجع به دوچرخه سواری شهری نوشتم، به این موضوع پرداختم که با توجه به اینکه دوچرخه سواری شهری مقوله ای متمایز از ورزش دوچرخه سواری است (و طبعا اشتراک زیادی هم دارد) بنابراین برای ترویج این حوزه باید نگاه دیگری داشت.بنده همانطور که در مطلب "من دوچرخه سوار حرفه ای نیستم / هستم!" عرض کردم، تخصصی در حوزه ورزش دوچرخه سواری ندارم ولی بر اساس این چند سالی که از دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه استفاده میکنم تجاربی دارم که دوست دارم با شما به اشتراک بگذارم، طبیعتا این مطالب شاید دارای خطاهایی باشد که خوشحال میشوم دوستان حرفه ای و اساتید این حوزه این موارد را شناسایی و به بنده اطلاع دهند تا باعث گمراهی عزیزانی که میخواهند در شهر از دوچرخه استفاده کنند نشود.در این جا با توجه به توصیه دوستان قصد دارم مدل ذهنی که در مطلب قبلی منتشر کردم را کمی شرح دهم. لازم به توضیح است که این نقشه ذهنی توسط همفکری با جمعی از دوستان که همگی از دوچرخه سواران شهری هستند تهیه شده است (خانمها: پریسا پیمان، مریم گلابگیرها، سعیده ابطحی، مریم شریف زاده، شوکا شوکت زاده، و آقایان مصطفی جابری،کوروش بختیاری و صدرا وجدانی و احسان منصوریان) سر فصل ها و در ذیل هر سرفصل مطالب زیرمجموعه را شرح مختصری خواهم داد.مدل ذهنی پیشنهادهایی برای ترویج دوچرخه سواری شهریآموزشمهمترین اصل برای ترویج دوچرخه سواری شهری این است که به شهروندان آگاهی لازم در خصوص این موضوع داده شود. این آگاهی از طریق آموزش میسر خواهد شد. با توجه به اینکه در حوزه دوچرخه سواری شهری دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه در نظر گرفته میشود بنابراین برای استفاده از این وسیله نقلیه نیاز به آموزش دارید. این آموزش در زیرمجموعه های خرید دوچرخه مناسب، مهارت دوچرخه سواری شهری، قوانین راهنمایی و رانندگی، تعمیرات دوچرخه، انتخاب لباس مناسب و ... قابل تعریف و اجرا است. که برای هر زیرمجموعه لازم است به تفصیل موارد ذکر شود.اطلاع رسانیمنظور از اطلاع رسانی، همان آگاهی دادن در حوزه های مربوط به دوچرخه سواری شهری است که شامل مواردی ازجمله "معرفی شهرهای موفق ایران و جهان و چگونگی دستیابی به این موضوع، تاثیر دوچرخه سواری بر سلامت جسم و روح ، معرفی اپلیکیشن های کاربردی در حوزه مسیریابی یا ثبت کالری ، معرفی و نحوه استفاده از دوچرخه های اشتراکی ، بازگویی تجارب همرکابان شهری و معرفی افرادموفق در استفاده دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه" می تواند باشد.رفع چالشهااینکه چرا استفاده از دوچرخه در شهروندان مثلا شهری مثل تهران بسیار کم است، به دلیل چالشهای فیزیکی و ذهنی است که در این حوزه وجود دارد. مثلا یکی از دلایلی که همیشه عنوان می شود شیب شهر تهران است. بله درست است که برخی از مناطق تهران دارای شیب هستند ولی اگر نگاهی دقیق به نقشه شیب بندی شهر تهران بیاندازید متوجه خواهید شد که بخش عمده ای از مساحت تهران یا شیب ندارد یا شیب بسیار کمی دارد. مضاف بر اینکه مثلا خود بنده درمسیری که رکاب میزدم (از خیابان بخارست تا قلهک) کاملا در شیب بود و مشکلی هم نداشتم. البته با تستفاده از سفر ترکیبی (دوچرخه / مترو) یا استفاده از دوچرخه های برقی حتی شیب هم مشکلی نخواهد داشت. از دیگر چالشهای مهم نبود "زیرساختهای مناسب(مسیر ویژه، پارکینگ امنو قوانین)" است که با همکاری سازمانهای مردم نهاد و شهرداری ها و مطالبه دوچرخه سواران شهری به تدریج رفع می گردد. "ایمنی" ، "آلودگی هوا" و "شرایط جوی" هم از دیگر چالشهایی است که برای استفاده از دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه وجود دارد که برای هرکدام راهکارهای ساده و قابل استفاده ای وجود دارد که میتوانید از تجربه دوچرخه سواران شهری در این موارد استفاده کنید.حمایت های سازمانهای دولتی و خصوصیقطعا برای ترویج دوچرخه سواری شهری و رفع چالشها همه باید دست به دست هم دهند و در راستای این هدف مهم گام بردارند از شهرداری ها، نیروی انتظامی و راهنمایی و رانندگی، سازمان محیط زیست، فدراسیون دوچرخه سواری، وزارت ورزش، صدا و سیما و شرکتهایی که در حوزه مدیریت شهری و حتی سلامت روانی و اجتماعی فعالیت میکنند باید این حوزه برایشان اهمیت داشته باشد و به صورت ویژه برای این قسمت برنامه داشته باشند. قطعا این فعالیتها باید همسو باشدتا از دوباره کاری ها جلوگیری شده و بهترین نتیجه اخذ شود.افزایش دیده شدن دوچرخه سواران شهریبه نظر من این گزینه مهمترین فعالیت در حوزه ترویج دوچرخه سواری شهری و استفاده از دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه است. به دلیل اینکه شهروندان وقتی به چشم ببینند که هستند کسانی که از دوچرخه برای تردد روزانه و انجام فعالیتهای روزمره خود استفاده میکنند بسیاری از چالشهای ذهنی شان برای عدم استفاده از دوچرخه از بین میرود. یکی از دلایلی که بنده سعی میکنم در این مورد بنویسم و تولید محتوی انجام دهم همین است. همیشه سعی میکنم در خیابان یا در جمع دوستان و آشنایان به سوالات تا آنجایی که اطلاع دارم پاسخ دهم.این افزایش دیده شدن بهترین اش این است که شهروندان با افرادی که این تجربه را دارند و این کار را انجام میدهند برخورد داشته باشند و آنها را ببینند. اگر تعداد دوچرخه سواران شهری زیاد شود خود به خود مدیران شهری مجبورند مسیرهای ویژه دوچرخه احداث کنند و دیگر رانندگان نیز ملزم به رعایت حقوق دوچرخه سواران شهری خواهند شد. معرفی افرادی در مشاغل مختلف که تصمیم گرفتند تااز دوچرخه برای تردد شهری خود استفاده کنند بسیار کمک کننده است. همچنین رعایت قوانین توسط دوچرخه سواران در شهر و احترام به حریم جامعه نیز بسیار تاثیرگذار است. برگزاری کارگاهها توسط گروههای دوچرخه سواری و اموزشهای کارگاهی نیز تاثیر به سزایی در این حوزه دارد. توجه بفرمایید که بنده به شخصه با همایشهای گروهی در شهر مخالف هستم، به دلیل اینکه در این همایشها و گروهها هدف صرفا و عموما ترویج دوچرخه سواری است و نه "دوچرخه سواری شهری" و "استفاده از دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه". که این موضوع به نظر بنده کمکی به ترویج این موضوع نمیکند کمااینکه در مواردی اگر گروهها نظم را رعایت نکنند(که شخصا در چند مورد در شرکت در همایشهای گروهی مشاهد کرده ام) به هرج و مرج در خیابان منجر میشود و تاثیر عکس دارد. قطعا گروهها با توجه به فعالیتهای منظم و داشتن هسته های قوی که معمولا از پیشکسوتان این حوزه هستند بسیار میتوانند در حوزه آموزش کمک کننده باشند. ساختن برنامه های مستند تلویزونی هم بسیار میتواند کمک کننده باشد.بهترین و اثربخش ترین جایی که میتواند به ترویج استفاده از دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه کمک کند به نظر من مدارس و دانشگاهها است. آموزش و پرورش باید با تشویق کودکان و نوجوانان به استفاده از دوچرخه برای تردد مسیرمنزل تا مدرسه این موضوع را در آنها نهادینه کند.همانطور که اشاره کردم انجام این موارد زمان و انرژی زیادی از هم دستگاهها و هم فعالین این حوزه نیاز دارد ولی با نگاهی به جامعه متوجه خواهید شد که این حرکت توسط مردم آغاز شده و تعداد دوچرخه سواران در شهر و افرادی که از دوچرخه برای تردد روزانه استفاده میکنند به سرعت در حال افزایش است و این بسیار امیدوارکننده است. امیدوارم مسئولین از مردم عقب نیفتند و به سرعت به رفع چالشها و برقراری زیرساختهای مناسب همت کنند.حتما در خواندن این متن به این موضوع برخواهید خورد که بنده از کلمات "دوچرخه سواری شهری" و "دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه" به تعداد زیادی استفاده کردم. به این دلیل که میخواستم روی این دو موضوع و مفهوم آن تاکید کنم. امیدوارم خسته نشده باشید.بنده را در اینستاگرام و همین جا دنبال کنید تا بتوانیم جامعه "دوچرخه سواران شهری" را گسترش دهیم. باز هم از تجربه ام خواهم نوشت. Mahmoud Isa Marandi Mahmoud Isa Marandi Sat, 10 Oct 2020 14:42:50 +0330 https://virgool.io/@mahmoudisamarandi/%D8%AF%D9%88%DA%86%D8%B1%D8%AE%D9%87-%D8%B3%D9%88%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B4%D9%87%D8%B1%DB%8C-w8bl4xftjffs هنگامی که تصمیم گرفتم دوچرخه تهیه کنم و از اون به عنوان وسیله نقلیه استفاده کنم بزرگترین چالش این بود که کسی رو نمیتونستم پیدا کنم که از دوچرخه به صورت خاص فقط در شهر و برای حمل و نقل استفاده می‌کند و به هر عزیزی از مغازه دار تا فعالین دوچرخه‌سواری که برخورد می‌کردم عموما از قهرمانان و پیشکسوتان رشته دوچرخه سواری بودند و تبعا توصیه هایی که داشتند بسیار تخصصی و حرفه ای بود. این موضوع نه اینکه اشکال داشته باشد ولی به نظر من برای دوچرخه سواری شهری کمی زیادی است. و یا بهتر توضیح بدم تفاوت‌های زیادی بین دوچرخه سواری حرفه‌ای ورزشی و دوچرخه سواری شهری وجود دارد. به عنوان مثال تقریبا با همه کسانی که در زمان تحقیق برای خرید دوچرخه صحبت کردم بنده را از خرید نسخه های برقی منع می‌کردند در صورتی که در حوزه دوچرخه سواری شهری این یک انتخاب مناسب برای کسانی است که توانایی لازم برای رکاب زدن در مسیرهای طولانی را ندارند و یا دوست ندارند تعریق داشته باشند و صدها دلیل دیگر. بنابراین به نظر من حوزه دوچرخه سواری شهری کاملاً از حوزه ورزش دوچرخه سواری جداست و نیازمند توجه جداگانه است و در این حوزه برای ترویج استفاده از دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه باید تمرکز جداگانه توسط نهادها و فعالین این حوزه صورت گیرد. برای ترويج دوچرخه سواری شهری، قدمهای زیادی در شاخه های مختلف باید برداشته شود و این تنها از عهده یک نهاد به عنوان حمل و نقل پاک برنخواهد آمد.برخی اقدامات لازم برای ترویج دوچرخه سواری شهری Mahmoud Isa Marandi Mahmoud Isa Marandi Wed, 07 Oct 2020 17:59:02 +0330 https://virgool.io/@mahmoudisamarandi/%D8%AF%D9%88%DA%86%D8%B1%D8%AE%D9%87-%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%84%D9%87-%D9%86%D9%82%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-p8jhgshocdgx به عقیده بنده برای توسعه دوچرخه سواری شهری بیش از هر چیزی باید روی این موضوع کار کنیم که دوچخه وسیله نقلیه است.اگر این گزاره را قبول کنیم و به آن اعتقاد داشته باشیم - منظورم همه جامعه است شامل مسئولین، دوچرخه سواران و دیگران- نتایجی در بر خواهد داشت که به توسعه دوچرخه سواری شهری بسیار کمک خواهد کرد. موارد زیر از نتایج قبول کردن این گزاره است:برای هر وسیله نقلیه ای مسیر ویژه ای باید تعیین شود. پس لازم است مسیرهای ویژه دوچرخه در سطح معابر شهر ایجاد گردد. تردد در مسیر ویژه دوچرخه علاوه بر امنیت فیزیکی برای دوچرخه سواران امنیت روانی نیز به همراه دارد زیرا زمانی که در خیابان کنار وسایل نقلیه رکاب میزنید به دلیل حس سرعت نسبی که برای شما حادث میشود ، ناخودآگاه انرژی زیادی را صرف میکنید تا خود را با وسایل نقلیه دیگر اعم از خودرو و موتور سیکلت هم سرعت کنید و این باعث میشود سریعتر رکاب بزنید، در صورتی که اگر در مسیر ویژه دوچرخه تردد کنید با آرامش خاطر و آهسته رکاب میزنید و از دوچرخه سواری لذت خواهید برد کما اینکه خطر جانی هم شما را تهدید نخواهد کرد.هر وسیله نقلیه ملزم به رعایت کردن قوانین راهنمایی و رانندگی است پس لازم است برای تردد دوچرخه در شهر قوانین مجزا وضع شود و همه دوچرخه سواران شهری ملزم به رعایت آن باشند.در مواجهه بادوچرخه در خیابان ، دیگر وسایل نقلیه هم دوچرخه را به عنوان وسیله نقلیه در نظر گرفته و حریم آن را حفظ خواهند کرد. یکی از جدی ترین چالشهای دوچرخه سواران شهری ایناست که همشهریان دوچرخه را به عنوان وسیله نقلیه در نظر نمیگیرند و اینگونه فرض میکنند که کسی که با دوچرخه تردد میکند در حال تفریح یا ورزش است و دراین ترافیک زیاد جز فضا اشغال کردن سودی ندارد!!!این موضوع به تشویق کودکان و نوجوانان به استفاده از دوچرخه بسیار کمک خواهد کرد. اگر از کودک و فرزند خود بخواهید که مثلا برای تردد به مدرسه از دوچرخه استفاده کند و قبلا در ذهن او و در جامعه اینکه دوچرخه یک وسیله نقلیه است جا افتاده باشد ،او بسیار راحتتر قبول خواهد کرد تا اینکه صرفا به دوچرخه به عنوان یک وسیله تفریحی نگاه کند.-در بسیاری از نقاط دنیا از دوچرخه علاوه بر استفاده برای ترددهای شهری برای حمل بار ودر مواردی برای دستفروشی در نقاط مختلف شهر نیزاستفاده میکنند. امیداست با تغییر در نگرش خود و خانواده برای تغییرجامعه خود قدمهای مثبتی برداریم. Mahmoud Isa Marandi Mahmoud Isa Marandi Sat, 03 Oct 2020 15:30:11 +0330 https://virgool.io/@mahmoudisamarandi/%D9%85%D9%86-%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%88%DA%86%D8%B1%D8%AE%D9%87-%D8%B3%D9%88%D8%A7%D8%B1-%D8%AD%D8%B1%D9%81%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D9%85-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%85-dsu03pelmdjy من یک دوچرخه سوار حرفه ای نیستم و از جهتی میتونم بگم هستم. در تاریخ نوشتن این متن حدودا سه سال هست که دوچرخه را به عنوان وسیله نقلیه ام انتخاب کردم. من از دوچرخه به عنوان وسیله ای برای تردد به محل کارم استفاده میکنم و بنابراین خودم را دوچرخه سوار حرفه ای نمیدانم چون دوچرخه سواری رشته های مختلف و تخصص های مربوط به خودش رو داره که من از همشون بی نصیبم ولی از این جهت که در شهر از دوچرخه برای تردد استفاده میکنم میتونم بگم که یک #دوچرخه_سوار_شهری حرفه ای هستم.در این مدت تجارب خوبی رو به دست آوردم که با شما خوانندگان عزیز به اشتراک میگذارم شاید به دردتون بخوره:برای دوچرخه سواری شهری انتخاب یک دوچرخه شهری بسیار به شما کمک میکنه بنابراین دوچرخه شهری انتخاب کنید و تهیه کنید، سایز مناسب و مدل مناسب، اگر مسیرتان شیب دار نیست دوچرخه دنده ای همنیاز ندارید و باهزینه خیلی کمتری میتونید دوچرخه تهیه کنید. پیشنهاد من برای شهری مثل تهران دوچرخه سبک، دنده ای و حتی تاشو است. اگر بودجه لازم رادارید از دوچرخه های برقی هم میتونید استفاده کنید و برخلاف خیلی ها که با دوچرخه برقی مخالفند به نظر من برای کسانی که از توان بدنی کمتری برخوردارند بسیار گزینه مناسبی است.-دوچرخه تون رو برای سفرهای درون شهری آماده کنید، پیشنهاد من داشتن ترک بند یا سبد جلو است و حمل وسایل مورد نیازتون به وسیله اونها به جای استفاده از کوله پشتی. در سفرهای درون شهری هر قدر بیشتر دیده شوید به ایمن ماندنتون کمک میکنه، پس به اندازه ای که امکان اش رو دارید از چراغ و شبرنگ استفاده کنید مخصوصا در شش ماهه دوم که هوا زودتر تاریک میشههمیشه قوانین راهنمایی و رانندگی رو رعایت کنید و حواستان به اطرافتون باشه و در هشیاری کامل در شهر رکاب بزنید.از هدفون استفاده نکنید ، باید صدای اطرافتون رو به خوبی بشنوید، لا اقل در خیابانهایی که مسیر دوچرخه ندارند از هدفون استفاده نکنید.مسیرهای خیلی مستقیم خسته کننده هستند، پیشنهاد میکنم مسیرهای پیچ دار انتخاب کنید و همچنین در فصول گرم از مسیرهای دارای درختان زیاد تردد کنید حتی اگر طول مسیرتون بیشتر میشه این مسیرها لذت بخش تره و کمتر خسته میشید.تحت هیچ شرایطی در اتوبانها تردد نکنید مگر اینکه مسیر دوچرخه مخصوص داشته باشند. Mahmoud Isa Marandi Mahmoud Isa Marandi Sat, 26 Sep 2020 16:11:23 +0330 https://virgool.io/@mahmoudisamarandi/%D9%85%D9%86-%D9%88-%D8%AF%D9%88%DA%86%D8%B1%D8%AE%D9%87-aydhuaeegbap حدود بیش از دو سال است که دوچرخه را به عنوان وسیله نقلیه انتخاب کردم. عموما در کودکی و نوجوانی دوچرخه داشتیم و وسیله بازی مون بوده ولی به عنوان وسیله نقلیه ،حداقل در زمان بچگی من و نوجوانی ام و در شهر تهران نبوده و بیشتر اسباب بازی و سرگرمی مون بوده.دورترین خاطره ای که از دوچرخه به یاد دارم از خانه مادر بزرگ پدری ام است. یک خانه نقلی در محله جوادیه راه آهن که دوطبقه بود و یک حیاط کوچک به همراه یک حوض در وسطش بود. عموم به همراه خانواده اش هم درآن خانه نقلی زندگی می کردند.دو تا اتاق همکف و دو تا اتاق بالای اونها. یک اتاق از پایین و یک اتاق از بالا مال مادربزرگ و همینطور اون یکی ها مال عموم بود. اتاق بالایی مادربزرگم اتاق مهمان بود. همیشه بوی تمیزی میداد و رختخوابهای خنک و تمیز و کلی چیزهای هیجان انگیز توش بود. اتاقها تاقچه داشت و دیوار داخلی تاقچه اتاق پایین یه منظره زیبا از کوهستان و رودخانه. اتاق مهمان مادربزرگ که ما عزیز صداش میکردیم یه میز ناهارخوری داشت اون موقع، و پشت اون میز دوچرخه پسر عموم بود. یه دوچرخه فرمون خرگوشی بلند که چرخ جلوش 16 بود و چرخ عقب فکر کنم 20 یا 24 بود. سبز یشمی متالیک بود و پره هاش هم که میدونید چی داشت.فکر میکنم 3 یا 4 سالم بود که این تصویر رو میدیدم و خیلی دوست داشتم اون دوچرخه رو.اینم بگم که اون دوچرخه رو فقط توی اون اتاق دیدم و هیچ وقت بیرون از اون اتاق ندیدمش تا اینکه یهو غیب شد (احتمالا فروختنش).گذشت تا حدود 5 سالگی روزی که صاحب اولین دوچرخه شدم. پدر من کارمند بود و معمولا اگر شب کار نبود حدود ساعت 6 دیگه خونه بود. خونه ما طبقه دوم یک خانه سه طبقه تک واحدی بود که پایین صاحبخونه باسه تا بچه هاش زندگی می کردند و بالا برادر خانم صاحبخانه تنها زندگی می کرد که من هرچی فکر می کنم صداش و صحبت کردنش یادم نمیاد. علیرغم اینکه خیلی کم میدیدیمش و اصولا با من کاری نداشت و عموما لبخند رو لبش بود ولی نمیدونم چرا همیشه یه ترس ریزی ازش توذهنم بود.صاحبخونه 2 تا پسر و یک دختر داشت که پسر دومی و دخترش که هر دو دانشجو بودن رابطه خوبی با من داشتن.یک روز توی پاییز بود یا زمستون دقیق یادم نیست، من و مامان منتظر بابا بودیم کمی دیر کرده بود. البته مامان خیلی نگران نبود حتما قبلش با هم هماهنگ کرده بودند معمولا بابا روزی حداقل یک بار با مامان تلفنی صحبت می کردند. ساعتش دقیق یادم نمیاد ولی وقتی زنگ زد و مامان درب رو باز کرد من دویدم توی راه پله و از لای نرده ها پایین رو نگاه کردم که ببینم بابامه یا نه. درب باز شد، یهو یه لاستیک صورتی اومد داخل و به دنبالش دسته هایی که ازش نوارهای پلاستیکی رنگارنگ آویزون بود و یه صندلی پشت دار و که بابام با دستش داشت هلش میداد توی ساختمون. این زیباترین لحظه ی دوچرخه ای من بود. الان که بهش فکر میکنم اصلا متوجه نمیشم که من چرا انقدر دوچرخه دوست داشتم. از اون موقع بود که دوچرخه سوار شدم. یک دوچرخه قناری 16 بود با مشخصاتی که گفتم.اولین دوچرخه مناوایل طبیعتا با چرخهای کمکی داخل خونه سوار میشدم. کم کم مامان منو برد توی کوچه، بعد از مدتی یکی از چرخهای کمکی رو بابا بازکرد و بالاخره یاد گرفتم. اون زمان عموما توی همون کوچه و خیلی کم بازی می کردم و بیشتر توی خونه. بعد که خونمون رو عوض کردیم وارد فصل جدیدی شدم.یک محله با حدودا بیست و چهار پنج تا پسر هم سن و سال. و چون پدرها همکار بودند و میشناختند همدیگر رو همه تو کوچه بودیم. فوتبال و والیبال و پینگ پونگ و حتی تنیس و در نهایت دوچرخه سواری. تا 10 11 سالگی همون قناری دوچرخه ام بود و کلی باهاش کیف میکردم. بعد دوچرخه های بی ام ایکس وارد ایران شده بود. قبل از اون دسته بندی دوچرخه ها برای ما این بود قناری ،ایران دوچرخ ،کورسی، لحاف دوزی و یاماها که کمک فنر داشت و فقط بعضی ها داشتند.خرید دوچرخه بی ام ایکسم رو کاملا به یاد دارم. صبحش با بابام رفتم اداره. یکی از دوستاش گفته بود آشنا داره و بعد از ظهر با هم میریم مغازه اش. بعد از ظهر سه تایی با تاکسی رفتیم مغازه دوست دوست بابا. پر دوچرخه بود از دور که دیدمش انتخاب کردم. یه بی ام ایکس سایز 24 طوسی رنگ که بدنه و میله جلوش ابر محافظ داشت. حیف ازش عکسی ندارم.با این دوچرخه هم 7 8 سالی سر کردم تا سوم دبیرستان.اول دبیرستان بودم. تابستان بود و ما عموما خونه مادربزرگ مادری ام بودیم. پدربزرگم برای دایی ام یک دوچرخه جدید خریده بود. دوچرخه هایی وارد بازار شده بود به اسم کوهستان معروف بود و چون فرمونش صاف بود و زاویه نداشت خیلی جدید و جذاب بود. دوچرخه داخلکارتون بود و باید خودمون سر هم میکردیم. شروع کردند به سر هم کردن دوچرخه. تقریبا 1 ساعتی طول کشید. پدربزرگم که قبلا شغلش دوچرخه سازی بود خیلی خوب و ماهرانه این کار رو انجام داد و اون شد دوچرخه داییم. خب دوچرخه دنده ای بود و برای من خیلی دوست داشتنی بود که سواری با اون رو تجربه کنم ولی خیلی خیلی کم پیش میومد که بتونم سوارش بشم.بعد از 2 سال داییم دانشجو شده بود و مجبور بود به شهری که درش قبول شده بره و دیگه اون دوچرخه رو نمیخواست و اون دوچرخه شد مال من. من هم تقریبا 2 سال با اون دوچرخه سر کردم تا موقع دانشگاه و دوری از همه چیز.سومین دوچرخه ام که در واقع دوچرخه داییم بود.تا اینکه 3سال پیش که اتفاقی با کمپین سه شنبه های بدون خودرو آشنا شدم. من که علاقه به دوچرخه از یک طرف و کلافه گی از ترافیک از طرف دیگر قلقکم میداد که برم دنبال این کمپین و بیشتر تحقیق کنم. شروع کردم به تحقیق در شبکه های اجتماعی و سایتهای داخلی و خارجی در خصوص استفاده از دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه. سایتهای داخلی که تقریبا هیچی. چند اکانت محدود در اینستاگرام که خیلی کم راجع به دوچرخه سواری بود و بیشتر سایکل توریست. با آقای محمد تاجران آشنا شدم و در خصوص سفرهاشون با دوچرخه خوندم. بعد صفحه آقای درویش رو دیدم و بعد با کنکاش توی اکانت ها به صفحه آقای محمد بختیاری رسیدم و فهمیدم که ایشون کمپین #سه_شنبه_های_بدون_خودرو رو راه انداختند. کمی بعد با خانواده منصوریان آشناشدم که متوجه شدم در حال تدارک سفر هستند. باورم نمیشد که با یک بچه شش ماهه قصد دارند ایران رو با دوچرخه بگردند ولی وقتی لحظه به لحظه در سفر دنبالشون میکردم هم بهشون افتخار کردم و هم بر تصمیمم جدی تر شدم. همچنین باگروههای دوچرخه سواری تهران هم آشنا شدم که مهمترینشون که به من این انگیزه رو داد که در تهران هم میشه از دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه استفاده کرد گروه بازچرخ و صدرای عزیز بود. باهاش صحبت کردم و من رو خیلی تشویق به این کار کرد از همه بیشتر.خسته از ماشینمن و صدرای عزیزهمزمان داشتم درخصوص مدلهای دوچرخه هم تحقیق میکردم که چه دوچرخه هایی توی بازار هست و شگفت زده میشدم از پیشرفت کیفیت و مدل ساخت برندهای خارجی و تعجب میکردم از بی خبری از برند های داخلی. با آقای هداوندخانی آشنا شدم و با ایشون تماس گرفتم. تقریبا با کنکاش توی سایتها مدل مورد نظرم رو انتخاب کرده بودم. من یک جاینت اسکیپ 3 میخواستم.همسرم هم متوجه شده بود که مدتی است دوچرخه ذهنم رو مشغول کرده. حدود 6 7 سال بود که رکاب نزده بودم و اضافه وزن هم پیدا کرده بودم. اتفاقی یکی از دوستان قدیمی رو دیدم و متوجه شدم که قهرمان بدنسازی شده و باشگاه زده بود و کلی موفق بود. دعوتم کرد به باشگاهش. حدود 6 ماه پیشش تمرین کردم و 14 کیلوگرم وزن کم کردم.لذت ورزش رو چشیده بودم و کلی توی زندگی و کارم تاثیر مثبت گذاشته بود. بعد از این کم کردن وزن بیشتر مصمم شدم به تهیه دوچرخه و جایگزین کردن دوچرخه به جای خودرو. تصمیمم رو گرفتم و انقدر عطش داشتم که روز 17 فروردین 96 رفتم مغازه با فروشنده کمی با هم صحبت کردیم و تصمیم ام رو بهش گفتم و ازش پرسیدم که دوچرخه برقی بخرم یا معمولیقبلش با چند تا از کسانی که حرفه ای دوچرخه سواری میکردند مشورت کردم. بعضی هاشون تشویق می کردند ولی بیشترین نظری که از اطرافیان میگرفتم منفی بود و می گفتن یک هفته بیشتر استفاده نمیکنی.همسرم اول مخالف بود ولی بعد که محکم بودنم رو در این تصمیم دید موافقت کرد و حمایتم کرد. فروشنده بهم گفت که دوچرخه برقی نخر و خوب نیست و اینکه نمیتونی باهاش توی طبیعت بری و ...مدلی رو که انتخاب کردم رو گفتم ولی موجود نداشتند و گفت که باید حداقل یک ماه صبر کنم تا بار جدید (با قیمتهای جدید) برسه. غیر از اسکیپ مدل تالون هم مناسب بود و قبلا راجع بهش تحقیق کرده بودم و قیمتش هم مناسب بود. اون رو موجود داشتند و من همونجا خرید کردم. اعتراف میکنم که عجله کردم و مشاوره خوبی نگرفتم چون شخص مناسبی رو برای مشاوره انتخاب نکرده بودم ولیاین دوچرخه هم انقدر با کیفیت بود که کاملا ازش راضی ام.من و دوچرخه امولی توصیه میکنم به عزیزان که قبل از خرید هدفتون رو مشخص کنید. برای دوچرخه سواری شهری اصلا نیازی به دوچرخه کوهستان ندارید. شما یک دوچرخه شهری نیاز دارید که شرکتهای دوچرخه سازی تحت همین عنوان اونها رو عرضه میکنند. قبلش حتما از سایتهای خود سازنده ها تحقیق کنید.قبل از اینکه با دوچرخه به سر کار برم یک روز جمعه مسیر از منزل تا محل کار و بالعکس رو رکاب زدم تا هم با مسیر آشنا بشم و هم اینکه ببینم از نظر بدنی میتوانم یا نه. مسیر من یک مسیر 10 کیلومتری است که از منزل به محل کار عموما سرازیری است به غیر از دو قطعه صاف حدودا 3.5 کیلومتری. ولی در برگشت کاملا سربالایی است و باید مسیری را انتخاب میکردم که از پسش بر بیایم. در یک ماه اول حدودا 4 5 مسیر را تجربه کردم و از نرم افزار استراوا هم کمک گرفتم که 2 تا از مسیرها هم خلوت تر بود هم شیب کمتری داشت. ده روز اول بدنم آماده نبود و در برگشت 3 بار توقف میکردم تا نفسی تازه کنم. اوایل مسیر 10 کیلومتری برگشت رو 75 دقیقه ای میومدم ولی بعد از دوماه این زمان رو رسوندم به 35 تا 40 دقیقه و مواقعی که وقت دارم مسیرم رو اضافه میکنم و به 15 یا 20 کیلومتر میرسونم.مصرف بنزین من بسیار کم شده قبلا ماهی حداقل 60 لیتر مصرف میکردم که الان رسیده به 40 روزی 30 لیتر که اون هم خیلی اش مصرف من نیست و مواقعی ایه که همسرم از ماشین استفاده میکنه یا اینکه دوتایی باید جایی بریم.دیگر نکاتی که از این دو سال به دست آوردم این بود که سایز دوچرخه بسیار مهمه که متناسب با شما باشه. انتخاب مسیر در شهر بسیار میتونه به راحتی و لذت بخش بودن رکاب زنی تون کمک کنه. در فصول مناسب لباس مناسب. من اوایل از کوله پشتی استفاده میکردم ولی برای مسیر من که در برگشت از محل کار حدود 1 ساعت و کاملا سربالایی است اصلا مناسب نبود و خستگی و تعریقم رو افزایش میداد. ترک بند تهیه کردم و خیلی در راحتی ام تاثیر داشت. تا میتوانید دوچرخه تان را به چراغ مجهز کنید. به نظر من در شهر شدت نور خیلی بالا نیاز نیست در عوض اطمینان از دیده شدن مهمه که با تعداد زیادی چراغ میتونید این احتمال رو افزایش بدهید. رعایت قانون بسیار مهمه چون جامعه دوچرخه سواری در ایران نو پاست و اگر از الان این قانون مندی رعایت شود در آینده که تعداد دوچرخه سواران شهری زیاد خواهد شد همچون موتور سواران بی نظمی را در خیابانها شاهد نخواهیم بود.این بخشی از مسیر من و انتخاب دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه بود. Mahmoud Isa Marandi Mahmoud Isa Marandi Sat, 26 Sep 2020 12:49:11 +0330