https://virgool.io/feed/@mahsaf339 دخترِ ماه 🌙 قصه‌هایی از دلِ شب، عشق‌های ناتمام و رازهایی که جرأت گفتن ندارند. fa 2026-06-10 21:26:28 https://files.virgool.io/upload/users/4723193/avatar/pW6vwk.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@mahsaf339 https://virgool.io/@mahsaf339/%D8%AC%D9%86%DA%AF%D9%84-%D8%A2%D8%B1%D8%B2%D9%88%D9%87%D8%A7-%D9%85%D9%82%D8%AF%D9%85%D9%87-%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A2%D8%B1%D8%B2%D9%88%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D8%B1%D8%A2%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%87-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D9%86%D8%AF-%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%AA%D8%A8%D8%AF%DB%8C%D9%84-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D8%AE%D9%85-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D9%86%D8%AF-%D9%88-%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A2%D9%86-%D9%82%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D8%B1%D8%B4%D8%AF-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF-%DA%A9%D9%87-qwtgoxxp3wrq جنگل آرزوها | مقدمهآن شب، ماه بیش از حد آرام بود...آن‌قدر آرام که شک کردم آسمان چیزی را از من پنهان می‌کند.از پشت پنجره به خیابان خالی خیره شده بودم و در سکوتی که میان قاب پنجره گیر افتاده بود، می‌شمردم چند تا از آرزوهایم بی‌آنکه بفهمم مرده‌اند؛ چندتایشان به زخم تبدیل شده‌اند و چندتای دیگر هنوز نفس می‌کشند و آرام‌آرام از درون مرا می‌جوند.سال‌ها بود یاد گرفته بودم لبخند بزنم؛ حتی وقتی چیزی درون سینه‌ام آرام و بی‌صدا تکه‌تکه می‌شد.اما آن شب...دیگر حوصله‌ی لبخندهای مصنوعی را هم نداشتم.همان‌جا بود که برای اولین بار، اسمش در ذهنم زمزمه شد:«جنگل آرزوها»نمی‌دانم چطور...اما انگار سال‌ها بود جایی در دورترین گوشه‌های ذهنم ایستاده و منتظر بود صدایش بزنم؛ مثل موجودی که در تاریکی کمین کرده و فقط لحظه‌ی دعوت شدن را می‌خواهد.آن شب، بالاخره صدایش زدم...از عمق قلبم.از جایی که دیگر چیزی برای باختن در آن نمانده بود.این، صدا زدن یک مکان نبود...ناله‌ی آدمی بود که خسته است.خسته از تکرار مکررات.خسته از جنگیدن برای امیدی که بارها لگدمال شده.خسته از قلبی که دیگر دلیلی برای تپیدن پیدا نمی‌کند.اما می‌دانید؟آرزوها هزینه دارند.آرزوها زیبا هستند، اما بسیاری از آن‌ها با کابوس در هم آمیخته‌اند؛ کابوس‌هایی که نیمه‌شب با دست‌های سردشان گلوی آدم را می‌گیرند و یادش می‌اندازند چه‌قدر احمقانه به نجاتی اشتباه دل بسته است.و من، درست در همان لحظه پذیرفتم که دیگر قرار نیست قربانی هیچ‌کس باشم.اگر قرار است کابوسی وجود داشته باشد...این بار من آن کابوس خواهم بود.تصمیمم ساده بود؛ ساده و سیاه.قرار بود کابوسی به پا کنم و جهان تمام کسانی را که مرا به این روز انداخته‌اند، مثل امشب تاریک و خفه‌کننده کنم.ماه را در ذهنم گرفتم.آن قرص آرام و نقره‌ای را.میان انگشتان خیالم خرد کردم و به رنگ خون کشیدمش.از همان لحظه، آسمانم دیگر آبی نبود.آسمان من، سقفی شد با ماهی خونین؛ زخمی باز که بالای سرم می‌درخشید.اکنون منم و این ماه خون‌آلود.منم و خونی که دیگر قرار نیست فقط در رگ‌هایم بماند.منم که زیر این ماه خونی پا به دنیایی ناشناخته می‌گذارم...دنیای جنگل آرزوها.جایی که شاید همه‌چیز را با خودم به آتش بکشم.خیلی‌ها فکر می‌کنند من شکسته‌ام.فکر می‌کنند تمام شده‌ام.اما حقیقت چیز دیگری است.من از دل شکستم، چیزی خطرناک‌تر ساخته‌ام.آن‌ها شاید چهره‌ام را فراموش کنند.شاید صدایم را.نگاهم را.اشک‌هایم را.اما یک چیز را هرگز فراموش نخواهند کرد:نامی که دیر یا زود در کابوس‌هایشان تکرار خواهد شد.آریانا...🌙 اگر تا اینجا همراه آریانا بودید، خوشحال می‌شوم نظرتان را بنویسید.به نظر شما جنگل آرزوها واقعاً وجود دارد...یا فقط زاده‌ی ذهن یک دختر شکسته است؟قسمت اول به زودی منتشر خواهد شد... دختر ماه دختر ماه Mon, 01 Jun 2026 12:00:26 +0330 https://virgool.io/@mahsaf339/%DA%AF%D9%81%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D9%90-%D8%AE%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B4-f4shwsttmjzb در دل آسمان رازهایی نهفته است؛ که ما می‌گوییم، اما قلبِ آسمان شنونده‌ی آنهاست.چیزهایی که شاید هرگز به زبان نیاوریم، اما با چشم‌هایمان آن‌ها را به دلِ ستاره‌های شبدیکته می‌کنیم.آسمان سال‌هاست شاهدِ تصمیم‌هایی‌ست که گرفته نشدند.او هم یکی از همان‌ها بود؛ ایستاده میان خواستن و نخواستن، میان گفتن و بلعیدنِ کلمه‌ای که گلویش را می‌سوزاند.شب، درست همان شبی که باید انتخاب می‌کرد، دست‌هایش را در جیبِ پالتویش پنهان کرد و به ستاره‌ای خیره شدکه همیشه به آن قول داده بود اگر روزی دیر شد، اگر روزی ترسید، برگردد…اما برنگشت.نفسی عمیق کشید؛با دلِ خون به آسمان نگاه کرد.انگار زمان داشت برایش تمام می‌شد.نمی‌دانست چه کند؛بگوید یا نگوید؟آیا سرانجامِ این حس چه می‌شود؟ آیا می‌تواند قلبِ خروشانِ خود را خاموش کند؟زمان مثل شن از میان انگشتانش می‌لغزید و هر ثانیه سنگین‌تر از قبل روی سینه‌اش می‌نشست.او می‌دانست بعضی احساس‌ها اگر گفته نشوند، خاموش نمی‌شوند؛ فقط تبدیل می‌شوند به زخمی آرام که هر شب،درست زیر همین آسمان،دوباره سر باز می‌کند.شاید نگفتنش از روی غرور بود. او همیشه خود را لجباز و مغرور می‌نامید.اما آیا اکنون می‌توانست به آنچه می‌خواست اعتراف کند؟یا فقطنظاره‌گرِ گذرِ بی‌رحمِ زمان بود؟طولی نکشید که عزمِ خود را جمع کرد.به میان باغِ گل‌ها رفت، دسته‌گلی از لیلیومبا گلبرگ‌های ظریفِ صورتی چید و به راه افتاد…اماشاید به‌موقع نرسد.رسید…اما دیر.گاهی بعضی چیزها خیلی زود دیر می‌شوند.احساسات،وقتی تازه‌اند باید گفته شوند؛وگرنهیا شوقِ نخستینشان را از دست می‌دهندیابرای همیشه تمام می‌شوند.🌙 اگر دوست داشتی، ادامه‌ی نوشته‌ها در کانال تلگرام «دخترِ ماه» دختر ماه دختر ماه Mon, 09 Feb 2026 19:02:27 +0330