https://virgool.io/feed/@mahya.dorri32 fa 2026-06-17 14:30:27 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@mahya.dorri32 https://virgool.io/@mahya.dorri32/%D8%A8%D8%AE%D8%B4%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%DA%AF%D8%B1%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%86%DB%8C%DA%86%D9%87%DB%8C-%DB%8C%D8%A7%D9%84%D9%88%D9%85-mcnv3vpv2drg بررسی بالینی برویر، دقیق و منظم بود. پس از شنیدن کلماتی که بیمار برای توصیف بیماری‌اش به کار می‌برد، به شکلی اصولی به بررسی هر علامت می‌پرداخت: این که علامت چطور آغاز شده، با گذشت زمان چه تغییری کرده و به اقدامات درمانی چه پاسخ‌هایی داده است. مرحله‌ی سوم کارش، بررسی کارکرد دستگاه‌های مختلف بدن بود که از سر، آغاز و به پا ختم می‌شد. حقیقت، خود مقدس نیست. آن‌چه مقدس است، جست‌وجویی است که برای یافتن حقیقت خویش می‌کنیم! آیا کاری مقدس‌تر از خودشناسی سراغ دارید؟ همان‌گونه که پوست، اجزایی چون استخوان‌ها، عضلات، روده‌ها و رگ‌های خونی را در برگرفته و آن‌ها را از دید انسانی مخفی ساخته است، خودبینی و غرور نیز پوششی برای بی‌قراری‌ها و هیجانات روحند، پوستی که بر روح آدمی کشیده شده است. کسی که از خویش تبعیت نکند، دیگری بر او فرمان خواهد راند.آیا از خود پرسیده‌اید چه کسانی ایمن، آسوده و همیشه خوش‌رو هستند؟ من پاسخ می‌دهم: تنها آن‌ها که فاقد روشن بینی‌اند: مردم عامی و کودکان. محیا دری محیا دری Mon, 23 Nov 2020 20:18:08 +0330 https://virgool.io/@mahya.dorri32/%D8%B4%D9%84%D9%87-%D9%82%D9%84%D9%85%DA%A9%D8%A7%D8%B1-samr2kyexisv هر روزی که می‌گذره بیشتر به نبودش پی می‌برم.+ بریزش بیرون- نمیشه+تلاش کن- نمی‌تونم+ای‌ بابا چقد نه میاری- دست خودم نیست، این همه مقاومت نمی‌دونم از کجا میاد+ هه نکنه می‌ترسی به داشته‌های اون تو بخندیم؟ از اولشم می‌دونستم این کاره نیستی.- خب معلومه اگه بودم سراغ تو نمی‌اومدم+ این کار جنم می‌خواد، داری؟ ترسیدم بگم آره جنم دارم. هر بار که آره گفتم تهش پشیمون شدم. تهش باز همه چی پوچ شد. گاهی پوچ که هیچی سوخت می‌شد و همه چی رو می‌سوزوند ... من، تو، ما، بازی‌ها، قشنگی‌ها، آرزوها و ... ترسیدم بگم نمی‌دونم از ترسه یا از شک همیشگی داشتن. شک به هستی‌مون، شک به دنیامون، شک به بودن‌مون، شک به حضورمون، شک به داشته‌هامون، شک به حال‌مون، شک به گذشته‌مون، شک به قلب‌مون، شک به شک‌هامون ...آب دهنم رو قورت دادم جوری که صداشو نشنوه. با زبونم لبامو تر کردم تا خشکی‌شو از ترس نفهمه. از گوشه سمت راست لبم تا گونه‌مو آروم دادم بالا و باهاش یه لبخند درست کردم. بدون اینکه مستقیم به چشماش نگاه کنم گفتم:-معلومه. اگه نداشتم اینجا نبودم+ خب پس بسم الله- چیکار کنم؟+ ای بابا تو ام شوت می‌زنیا آبجی ... خب شروع کن به نوشتن دیگه- آهان ... چی‌ بنویسم؟+ هر چه می‌خواهد دل تنگت ... هر چه می‌آید اندر پس ذهنت ...- هر چی؟+ آره هر چی- حتی ...+آره حتی اونا ... نترس فعلا تا خودت نخوای نمی‌خونیمش- آخه نمیاد+ تو صداش بزن اون میادای بابا آخه چیو صدا بزنم. لامصب تو خودت سالها کارت اینه با یه ندا کلمه پیدا می‌کنی، من دو سوته چی بیارم تو ذهنم؟ سوژه از کجا گیر بیارم؟ متمرکز شو ... متمرکز شو ... چشماتو ببند ... خودکار و بردار ... بذار روی کاغذ ... لعنتی نلرز الان وقتش نیست ... تپش تو رو کجای دلم بذارم ... اگه چرت و پرت بگم؟ وای کم‌کم گلوم داره می‌سوزه الانه که بغضم بگیره ... لعنتی آخه بغض چرا اونم مث خودته دیگه ... نفس عمیق بکش ... آهان عمیق‌تر و عمیق‌تر ... حالا چشماتو باز کن و اولین چیزی که دیدی رو راجع بهش بنویس ... نترس ... اومدی که یاد بگیری ... موهای فرفری‌اش!فرفره بود و یه پارک بزرگ که انتخاب شده بود واسه پیک‌نیک این هفته. وای که چقدر خوش می‌گذشت اون روزا.بیا همینو کم داشتم. الان وقت گریه بود؟ خب عمو تو خاطر‌ه‌ات هست که هست. رنج داشته که داشته. تو که این همه لحظه‌ی قشنگ باهاش داری، فعلا به اینا فکر نکن. غصه‌اش نمیذاره بنویسی‌ها ... حالا از من گفتن بود. محیا دری محیا دری Mon, 23 Nov 2020 20:14:22 +0330