https://virgool.io/feed/@majidhassani_ir پژوهشگر معارف، نویسنده و فعال دانشگاهی fa 2026-06-16 00:36:17 https://files.virgool.io/upload/users/4868020/avatar/xX3Mnn.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@majidhassani_ir https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%A8-wl4vrstzater در خیابان ۱۷ شهریور، قدم می‌زدم و در دنیای صحبت با گوشی غرق بودم... در آن لحظه، تمام تمرکزم به مکالمه بود و جهان من در همان چند سانتی‌متر گوشی خلاصه شده بود... ناگهان، یک تکان شدید! انگار زمان برای لحظه‌ای متوقف شد... احساس کردم چیزی از دستم رها شده است... چشم‌هایم را دوختم به مردی که با چنان سرعتی گوشی را از دستم قاپید که گویی بخشی از وجودم را برده است... دیدمش که با عجله سوار موتور هم‌دستش شد و در میان غبار گاز موتور، در چشم‌انداز دوردست محو شد...همه چیز مثل یک کابوس، بی‌هوا و بی‌صدا اتفاق افتاد... من همان‌جا خشک شده بودم؛ میان توهم و واقعیت... یک لحظه با خودم می‌گفتم: "این خواب است، اتفاقی نیافتاده..." اما وقتی به دست خالی‌ام نگاه کردم، سردی واقعیت مثل یخ به تنم نشست... ناراحتی‌ام فقط بابت خود گوشی نبود؛ بابت آن تماس بسیار مهمی هم بود که در میانه‌ی راه قطع شد... از خودم عصبانی بودم؛ چرا هیچ شماره‌ای را حفظ نبودم؟! چرا تمام حافظه‌ی وجودم را به یک قطعه‌ی پلاستیک و آهن سپرده بودم؟! آن لحظه، جهان در چشم من سیاه و سنگین بود؛ گویی تمام حال خوبم را در همان لحظه‌ی قاپیدن گوشی، از من ربوده‌اند... خیلی ناراحت شدم... خیییلیی...در اوج آن تاریکی، صدایی مثل یک جرقه آمد: "آقا! من دیدم... وقتی داشت فرار می‌کرد، چیزی از دستش افتاد توی باغچه‌ی کنار پیاده‌رو! برو ببین چی بود؟"با پاهایی لرزان، به سمت آن باغچه‌ی کوچک رفتم... لبه‌ی مرز ناامیدی و امید ایستاده بودم... با دست‌های لرزان، میان خاک و برگ‌ها جستجو کردم و ناگهان... قلبم از جا کنده شد! گوشی، سالم و بی‌نقص، در میان آغوش خاک افتاده بود...در آن لحظه، انگار زمین زیر پایم نه‌تنها نلرزید، بلکه به پرواز درآمد... آن سیاهی مطلق چند لحظه پیش، به شکلی جادویی به نوری خیره‌کننده بدل شد. از ته چاه غم، به اوج شادی پرتاب شدم...شب که به تختخواب رفتم، ذهنم هنوز در آن خیابان گیر کرده بود... به این فکر می‌کردم که زندگی چقدر بی‌ثبات، چقدر بی‌رحم و در عین حال، چقدر بی‌نهایت مهربان است... ما آدم‌ها، با تمام ادعاهایمان، بر لبه‌ی یک تیغ باریک قدم می‌زنیم؛ میان "همه چیز تمام شد" و "خدا را شکر، همه چیز هست"...دنیا، دقیقاً مثل آن لحظه‌ی من در خیابان، یک خواب عجیب است؛ گاهی با ریتمی تلخ و کابوس‌وار و گاهی با ضرب‌آهنگی شاد و رویایی... ما فقط مسافران این خواب هستیم، و تنها چیزی که باید بدانیم این است: هر چقدر هم که حالمان سیاه به نظر برسد، همیشه احتمال پیدا شدن "گوشی در باغچه" وجود دارد...همین‌ها را در ذهنم مرور می‌کردم که چشمم به نهج‌البلاغه‌ی روی طاقچه افتاد و خوابم برد......مرا دنبال که با هم خواب‌های خوش دنیا را ببینیم...#مجید_حسنی شنبه ۲۳ خردادماه ۱۴۰۵ مجید حسنی مجید حسنی Sat, 13 Jun 2026 20:13:29 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%DB%8C%DA%A9-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B6%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%A8-%D9%84%D8%A8-%D8%B3%D9%88%D8%B2-%D9%84%D8%A8-%D8%AF%D9%88%D8%B2-cjwkkobkayfj نوجوان که بودم، یک روز ‌مهمانان عزیزی به خانه‌ی ما آمدند؛ از آن مهمان‌هایی که خیلی با آن‌ها تعارف داشتیم و حضورشان تشریفات خاصی می‌طلبید... مادرم صدایم زد و گفت: "آقامجید، زحمت بکش چند تا چای بریز و بیاور..." بعد هم زیر گوشم یواشکی تاکید کرد: "حواست باشد چای را توی سینی و نعلبکی نریزی‌ها!..."رفتم و با دقت تمام، استکان‌ها را پر کردم و در سینی چیدم... اما همین که سینی را به دست گرفتم، انگار استکان‌ها با هم همدست شدند و شروع کردند به لرزیدن! تمام توانم را به کار گرفتم تا چای‌های لب‌ریز، روی سینی نریزند... تمام تمرکزم در نوک انگشتانم و لبه‌ی استکان‌ها حبس شده بود...با همان حال وارد اتاق پذیرایی شدم. یکی از مهمان‌ها گفت: "ماشاءالله آقامجید، عجب چایی‌هایی!" دیگری گفت: "پسرم مراقب باش نریزی..." همین جملات، استرسم را دوچندان کرد... دیگر نه چیزی می‌دیدم و نه چیزی می‌شنیدم؛ فقط من بودم و آن استکان‌های لرزان...مادرم جمله‌ای گفت که محتوایش تعارف چای به مهمان‌ها بود، اما من که غرق در کنترل لرزش دست‌هایم بودم، اصلاً متوجه نشدم چه می‌گوید... در کمال تعجب همگان، مستقیم به سمت مادرم رفتم، پشت به تمام مهمان‌ها کردم و سینی را محکم جلوی او گرفتم! مادرم که از خجالت لبش را گزیده بود، با لبخندی تلخ و صدایی آرام گفت: "پسر! اول ببر جلوی مهمان‌ها!" تازه آنجا بود که انگار از خواب بیدار شدم. چای‌ها را پخش کردم و با شرمندگی گوشه‌ای نشستم. وقتی به آن لحظه فکر می‌کردم، از خودم می‌پرسیدم: "آخر هر آدم عاقلی می‌داند که اولویت با مهمان است، پس چرا من چنین اشتباه فاحشی کردم؟"واقعیت این بود که تمام حواسم صرف "نریختن چای" شده بود. من چنان درگیر "مسیر" و حواشی کار شده بودم که "هدف" اصلی (تکریم مهمان) را به کلی فراموش کردم...زندگی ما هم گاهی شبیه همان سینی چای است... آن‌قدر درگیر اضطراب می‌شویم که یادمان می‌رود اصلاً برای چه کسی و به چه هدفی داریم تلاش می‌کنیم... گاهی باید استکان‌های اضطراب را زمین گذاشت تا بتوان زندگی و آدم‌های روبرو و آرامش را دید...استکان‌های اضطراب شما چیست؟ همان‌ها را زمین بگذارید...مرا دنبال کن تا اضطراب‌ها را با هم زمین بگذاریم...#مجید_حسنی پنجشنبه ۲۱ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Thu, 11 Jun 2026 22:33:51 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%AD%D9%86%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%A7-%D8%B1%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF-teocfpywnjux گاهی آخر هفته که می‌شود، خانه‌ی کوچک مادری پر میشود از بوی تند و آشنای حنا... مادر، با همان دست‌های مهربانش، تشت سفالی کوچکی را جلویش می‌گذارد و طوری با دقت حنا را با آب گرم مخلوط میکند که انگار دارد با ارزش‌ترین مرهم جهان را می‌سازد... یک روز کنارش نشستم و در حالی که داشتم به موهای نارنجی‌اش که یک لایه موهای سپید از زیرشان نمایان شده‌ بود نگاه می‌کردم که زیر مایه‌ی حنا پنهان می‌شدند، راستش یاد آنشرلی با موهای قرمز افتاده بودم... با لحنی شوخی‌گونه گفتم: "مادرجان، این همه زحمت برای چیه؟ حنا که رنگ موهای امروزی رو نداره؛ تازه همه جا رو هم نارنجی می‌کند! بجای اینکارها یه بار برو آرایشگاه موهات رو رنگ کن...مادر لبخندی زد، دست حنایی‌اش را به لبه‌ی تشت کشید و به چشمانم فقط نگاه کرد، نگاه عاقل اندر سفیه... نگاهش انگار با من حرف میزد که: پسرم، حنا گذاشتن من، فقط برای رنگ کردن موهایم نیست... هر بار که این حنا را روی سرم می‌گذارم، یادم می‌آید که ریشه‌هایم هنوز زنده‌اند. حنا گذاشتن یعنی هنوز خودم را دوست دارم، یعنی هنوز به این تن خسته احترام می‌گذارم...در همین فکرها بودم که لبخندی زد و گفت: می‌دانی فرق حنا با رنگ‌های پر زرق و برق امروزی چیست؟ رنگ‌های شیمیایی می‌آیند تا سپیدی‌ها را "انکار" کنند، اما حنا می‌آید تا به سپیدی‌ها "برکت" بدهد... حنا نمی‌خواهد بگوید من جوانم، می‌خواهد بگوید من با عزت پیر شده‌ام...آری؛ حنا برای مادر، فقط یک گیاه نیست؛ یک آیین اخلاقی است... او با هر بار حنا گذاشتن، به ما یاد می‌دهد که نباید از گَرد پیری ترسید، بلکه باید به استقبالش رفت و با همان داشته‌های اندک، به زندگی رنگ و جلا بخشید...حالا هر وقت بوی حنا به مشامم میرسد، یادم می‌افتد که زیبایی، در پوشاندن حقیقت نیست؛ بلکه در پذیرفتن صادقانه‌ی گذر زمان است... مادر با آن تاج نارنجی رنگش، برای من نماد زنی است که ثابت می‌کند "اصالت" هرگز از مد نمی‌افتد...حنای مادر من بر خلاف حنای این دنیای مدرن، ماندگارترین رنگ جهان را دارد؛ رنگی که روی مو نمی‌ماند، روی دل می‌نشیند......شاید حنای من رنگ دیگری داشته باشد، دوست داشتی دنبالم کن...#مجید_حسنی چهارشنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Wed, 10 Jun 2026 19:25:30 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%AC%D9%85%D9%84%D9%87-%DB%8C-%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA-q0hmzsaqy5wc نوجوان که بودم، تابستان‌ها سهم ما نه استراحت بود و نه ولگردی در کوچه‌ها؛ آن روزها رسم بر این بود که کار کنیم، من هم در تولیدی خیاطی برادرم مشغول میشدم. خب! محیط بازار، خشن و بی‌تعارف بود، اما شانس با من یار بود که در آن میان، با دو برادر شریف همکار شدم: "قدرت و اسد"... روستازاده‌هایی که در نگاهشان معرفتی بود که کمتر در شهرنشینان پرادعا می‌یافتم...یک روز، آقا قدرت جمله‌ای گفت که آن زمان درکش برای ذهن خام من دشوار بود، اما چنان به دلم نشست که در دفترچه‌ام یادداشتش کردم و بعدها با آن، انشای برگزیده‌ی کلاس شدم... او می‌گفت: *سوزن وقتی می‌دوزه که دنباله‌ش سبک باشه؛ نخ گره‌خورده پشت سوراخ می‌مونه...*سال‌ها گذشت... من بزرگ شدم و آن جمله، گوشه‌ای از ذهنم خاک می‌خورد؛ تا اینکه روزی به خودم آمدم و دیدم چقدر سنگینم... دیدم از تمام دنیا طلبکارم؛ از دوست و همکار گرفته تا خانواده و فامیل... در ذهنم، برای هر محبتی، یک دفترچه‌ی اقساط باز کرده بودم... اگر برای کسی چای می‌ریختم، یک طلب ثبت می‌کردم؛ اگر کادوی تولدی می‌خریدم، چشم به راه جبرانش می‌ماندم... همیشه درگیر این سوال تلخ بودم که: "پس چرا کسی محبت‌های مرا نمی‌بیند؟ چرا این‌همه خوبی، بی‌جواب می‌ماند؟"پخته‌تر که شدم، کم‌کم آن جمله‌ی قدیمی آقا قدرت در ذهنم جان گرفت... برایم جا افتاد آن "گره" که نمی‌گذارد زندگی‌ام پیش برود، همین "توقع" است. برایم جا افتاد آرامش، جایی در میانه‌ی محبت بی‌دریغ نهفته است... اگر کمک به دیگران را به جای "دِین"، یک "هدیه" در نظر می‌گرفتم، داستان به کلی عوض میشد...حالا امروز در مترو، جایم را به پیرمردی دادم و بی‌درنگ به سمت دیگری رفتم... حتی پشت سرم را نگاه نکردم تا ببینم تشکر می‌کند یا نه... برای اولین بار، خود آن "بخشیدن" برایم کافی بود، نه بازگشت آن...آههه! حس میکنم دیگر سبک‌بار شده‌ام... گره توقع را که باز کردم، دیدم زندگی چقدر راحت‌تر پیش می‌رود... انگار سرانجام، آن سوزن قدیمی شروع کرده است به دوختن تمام درزهای چاک‌خورده‌ی قلبم...مرا دنبال کن تا قدرتمند شویم...#مجید_حسنی سه‌شنبه ۱۹ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Tue, 09 Jun 2026 16:52:23 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D9%86%D8%B0%D8%B1%DB%8C-nehgmusuokjw هر سال در چنین روزی نوه‌ها دور هم جمع می‌شوند تا رسم پدر بزرگ را زنده نگه دارند. آن‌ها قربانی می‌بُرند و بین نیازمندان اطراف شهر غذای گرم پخش می‌کنند و برای تمام کارگران ساختمانی نیمه‌کاره‌ی محل هم، ناهار گرم می‌بَرند. حتی گرانی‌های امسال هم مانع ایشان نشده... چرا که از پدر بزرگشان رسم محبت و اطعام آموخته‌اند او که می‌گفت: "بهترین روز زندگی، روزی است که در شادی مادرم فاطمه زهرا بتوانی به سیره جدم دست کسی را بگیری..." هر سال در چنین روزی، یاد پدربزرگشان در میان بخار غذاها، ذکر یا علی یا فاطمه و لبخند کارگران زنده می‌شود...راستی شما هم روز اطعام در زندگی‌تان دارید؟!مجید حسنی@majidhassani_ir‌ مجید حسنی مجید حسنی Wed, 03 Jun 2026 11:51:39 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%AE%D9%85%D9%91%D9%90-%DA%AF%D9%8F%D9%84-zhu6lcmvksgz زین پس خدا لطف نهان خود هویدا میکندزین پس تفاخر فرش بر عرش معلا میکندزین پس کتاب و عترتش دین را مصفا میکندقرآن، امیرالمومنین تاویل و معنا میکندحب علی مومن ز کافر را مجزا میکندزین پس حسد بر مومنان، بی حد برند آن مشرکانچشمانشان را بسته بس بغض امیرمومناناهل ولایت شادمان خرد و کلان و جزء و کلبر دوش جبرائیل بین باری که شد ابلاغ کلامر خدا ابلاغ شد بر قلب هادی سُبلتکمیل با پیغمبر و الحمد با خیل رسلبیعت به امر باغبان با شیر حق در خم گلدر آمد و شد اولیا، در رفت و آمد انبیازین پس به ما صاحب شده مولا علی شیرخدااز بهر این ساعت زمان لحظه شماری کرده استوز بهر این فرصت زمین نابردباری کرده استچشم ملائک تا سحر اختر شماری کرده استایوب دهر از شوق حیدر بی قراری کرده استپیغمبر اینگونه ز آئین پاسداری کرده استزین پس علی آن عدل کل شد جانشین عقل کلشاگرد ممتاز نبی میگیرد از او دسته گلزین پس به ملک اهل دل مولی الموالی والی استشیطان به خاکستر نشست این مایه ی خوشحالی استشام سیه تاریک شد، روز همایون فالی استپرچم به دست ساقی کوثر علی عالی استاصحاب دنبال علی جای شهیدان خالی استگویا به روی مرتضی لب های زهرا خنده کرددل های ما گر مرده بود از خنده ی خود زنده کرددر خم پیمبر بر جهان یک عرش گوهر میدهدیک گوهر اما از دو عالم پر بهاتر میدهدصراف کل دُر ولا بر دُرج حیدر میدهدهرکس پذیرفت این ولا پاداش برتر میدهدبر منکرش این را بگو آتش به کافر میدهدتبریک گو بر مصطفی، این امر پیغمبر بودبیعت بکن با مرتضی زین پس تو را رهبر بودتقدیم به همه شیفتگان مولابا الهام از یکی از اشعار استاد علی انسانی...سروده شده در صبح پنجشنبه اول مهرماه 95مجید حسنی@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Tue, 02 Jun 2026 10:45:09 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D9%87%D8%A7-dffmmili2dpn پسرک پول‌ جمع کرده بود تا برای خودش اسباب‌بازی بخرد... اما آن روز وقتی دید دوستش به خاطر خرابی کفش‌هایش غصه می‌خورد، پول‌ها را برد و برای او بهترین کفش را خرید... آن شب، پسرک اسباب‌بازب نداشت، اما حسی داشت که انگار دارد روی ابرها پرواز می‌کند...شما هم روز پرواز ابرها در زندگی‌تان دارید؟!#مجید_حسنی سه‌شنبه ۱۲ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Tue, 02 Jun 2026 07:57:52 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%A8%D9%86-%D8%A8%D8%B3%D8%AA-%D9%85%D8%AD%D9%84%D9%87-nudldhsvjiot دو همسایه در محله‌ی ما ماه‌ها بود با هم کلامی حرف نزده بودند، در پیاده‌رو به هم رسیدند... یکی‌شان دستش را جلو برد و گفت: "امروز روز خوبی است برای فراموش کردن گذشته..." یک دست دادن ساده، دیواری را که بینشان بود فرو ریخت. آن روز، بن‌بست محله، پر از صدای خنده شد...شما هم روز آشتی در زندگی‌ات داری؟#مجید_حسنی دوشنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Mon, 01 Jun 2026 08:20:06 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%B3%D8%A8%D8%B2%DB%8C-%DB%8C%D8%A7-%D9%86%D9%88%D8%B1-xvogx8nqtnx3 سبزی یا نور؟! باغبانی را حوالی شهرری میشناسم، باغ سبزی دارد، تمام سال همراه خانواده‌اش با زحمت از مجموعه مراقبت می‌کند، یک روز در سال در باغ را باز می‌گذارد. جعبه‌های صیفی‌جات و بسته‌های سبزی را میچیند کنار در و روی یک کاغذ بزرگ می‌نویسد: "سهم مهربانی؛ هر چقدر نیاز داری بردار." عصر که می‌شود، جعبه‌ها خالیست اما دل باغبان پر از نوری می‌شود که از دعای خیر مردم به زندگی‌اش تابیده است. شما هم در زندگی‌ات روز بخشش داری؟!#مجید_حسنی یکشنبه ۱۰ خرداد ۱۴۰۵ ‌ @majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Sun, 31 May 2026 15:20:09 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D9%82%D9%88%D9%84-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF%D9%87-s47fycvjchiy دو دوست را می‌شناسم که در ایام جوانی با هم قراری گذاشتند، که تا پایان عمر هرجای دنیا که باشند در یک روز خاص از سال، یکدیگر را ملاقات کنند و با هم آن روز را جشن بگیرند...سالها از آن عهد میگذرد و ایشان هر سال به عهد خود پایبند بوده‌اند.آخرین ملاقاتشان سال پیش روی پل طبیعت بود.آن روز را روز رفاقت و برادری نامیده بودند...شما هم در زندگی روز رفاقت و برادری دارید؟!#مجید_حسنی شنبه ۹ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_ir‌#روز_خوب #زندگی #ایمان #آرامش‌لینک ویرگول:https://virgool.io/@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Sat, 30 May 2026 07:20:07 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D9%BE%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AC%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%85%DB%8C%D8%B4%D8%AF-ppwgyxczdo2z بعضی روزها برای آدمها پر از خاطره، حس خوب و شیرینی است... پیرزنی در محله‌ی قدیمی ما زندگی می‌‌کرد، هر سال در این روز زندگی‌اش جلوی خانه می‌نشست و محبتش کل کوچه را برمی‌داشت...در آن روز شکلات و لقمه میداد و لبخند پخش می‌کرد... هر کسی که از جلوی خانه‌اش رد میشد، لقمه‌ای نان و پنیر و سبزی مهمانش بود... آن روز، غریبه و آشنا در محله‌ی ما سر یک سفره بودند... انگار در آن کوچه، هیچکس تنها نبود...شما هم چنین روزی در زندگی دارید؟!#مجید_حسنی جمعه ۸ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_ir‌#روز_خوب # #زندگی #ایمان #آرامش‌لینک ویرگول:https://virgool.io/@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Fri, 29 May 2026 19:40:20 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D9%85%D9%8F%D8%B3%D8%B1%DB%8C-%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%D9%85%DB%8C%D8%A7%D8%B2%D9%87-p076kqxnupns یکبار در خیابان عابرانی را دیدم که از روبرو می‌آمدند؛ یا می‌خندیدند و یا لبخندی بر لب داشتند. برایم عجیب بود که چرا همه این‌گونه‌اند؟ جلوتر، مردی را دیدم که تکیه داده به دیوار، گویی تعادل روانی‌ درستی ندارد؛ هر عابری که از کنارش رد می‌شد، فحش‌های آبدارش را نثار او میکرد. عابران بیچاره، تنها پناهگاهشان سکوت و خنده و گذر سریع بود...چشمتان روز بد نبیند، نوبت به من رسید... سرعت قدم‌هایم را دوچندان کردم که تیر و ترکش کلامش به من نخورد، اما حس ششمم هشدار داد که نگاه عقاب‌وار او مرا شکار کرده... مکثی کوتاه، زل‌زدن بی‌رحمانه و سپس لحظه‌ای که چشم در چشم شدیم... هرگز فراموش نمیکنم؛ نگاهش طوری بود که گویی خجالت میکشد کلمه‌ای ابداع کند؛ شاید حتی ذره‌ای احترام در پس آن، دیده میشد. پس لبخندی زدم؛ او هم طوری که دندانهای نیمه‌خرابش نمایان شود نیشخیدی زد و ناگهان مرا به آن ضیافت کلامی میهمان کرد... حسی که هنوز سرم را به گیجی می‌کشاند...ولی دست خودم نبود؛ کاری نمی‌توانستم بکنم... بنده‌ی خدا اوضاع روانی درستی نداشت و باید درکش می‌کردم... خلاصه، من هم مانند بقیه با سکوت و خنده‌ای مصنوعی سریع از آنجا دور شدم...بعدها با یک دوست بحثی داشتم؛ اما همین که از روی خشم، بی‌احترامی کوچکی کرد، دلخور شدم و با او دهن‌به‌دهن شدم! شب که سرگرم حساب و کتاب احوال روزم بودم، با خود گفتم: مجید! واقعا چطور شد که به آن ناسزاها خندیدی و به این حرف ساده دلخور شدی؟! از آن بدتر اینکه به محض تأثیرپذیری تو هم از تعادل خارج شدی! عجب ویروس قدرتمندی!!!حقیقت این است که خشم، آدمی را در هر جایگاه والایی هم که باشد، از تعادل روانی خارج می‌کند... یکی زیاد، یکی کم... و بهترین رفتار در برابر کسی که تعادل روانی‌اش مختل شده (جاهل هیجان‌زده)، سکوت و گذشتن است... از سویی اگر بدانیم چه مواردی انسان را از تعادل خارج می‌کند، هم خودمان مصون می‌مانیم و هم می‌توانیم رفتار درستی با دیگران داشته باشیم...قرآن کریم تعبیر دقیقی برای این دست افراد دارد و برخی را "جاهل" می‌شمارد و دستور می‌دهد:"وَ إِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا" (فرقان: ۶۳)(و چون نادانان با آنان سخن بگویند، آنان می‌گویند: سلام و درود)این "سلام"، تنها یک درود نیست؛ بلکه هنر قطع گفتگو، حفظ کرامت و پاسخ خردمندانه به توهین‌های بی‌جا است و عبور ساکت و سریع است، عبوری که انسان را از آن ویروس خطرناک تعادل‌ستیز مصون میدارد...#مجید_حسنی پنجشنبه ۷ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_ir#خشم #تعادل_روانی #زندگی #ایمان #آرامشصفحه بله و تلگرام:@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Thu, 28 May 2026 17:10:19 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%B9%D9%86%D8%A7-ogkue0whktlw پرده اولمیز تحریرش از کتابهای مرجع و جزوه‌های رنگی انباشته شده بود. ساعت ۳ بامداد بود و تنها صدای قل‌قل کتری برقی، سکوت خفه‌ی اتاق را می‌شکست. علی، دانشجوی سال آخر، با چشمانی که به خاطر کم‌خوابی قرمزی گرفته بودند، به صفحه‌ی سیاه تخته‌ی سفید اتاقش خیره شده بود. ذهنش مثل یک ساعت فرسوده تیک‌تیک می‌کرد؛ تکرار فرمول‌ها، حفظ کردن تعاریف، و ترس از آن امتحانات علمی پایان ترم که قرار بود سرنوشت شغل و آینده‌اش را رقم بزنند...ناگهان، از سمت پنجره‌ی نیمه‌باز، بوی خاک باران‌خورده و صدای ضعیف اذان صبح به گوشش رسید. تصورش دگرگون شد و چشمانش خیره شد به تابلو فرش کعبه‌ای که روی دیوار اتاقش بود.پرده دومعلی در طواف حرم، در میان انبوهی از مردمی ایستاده بود که لباسهای ساده و یکدست بر تن داشتند. صدای شعار "لَبَّیْکَ اللهُُمَّ لَبَّیْکَ" مثل موجی گرم، روحش را نوازش میداد...در آن‌سو، با تعجب نگاهش به استاد سنجری (استاد سخت‌گیر درس اصول محاسبات) افتاد که مشغول طواف بود که با چهره‌ای آرام، کنارش ایستاد... استاد سنجری گفت: پسرم، تو فکر می‌کنی این امتحان پایان‌ترم قرار است تو را بسنجد؟!علی گیج شد: اما استاد شما گفتی که نمره این درس، کلید در آینده‌ است.استاد سنجری با لبخندی مهربان به آسمان اشاره کرد و گفت: علم دنیوی، کلید درهای زمینی است؛ اما "قربانی کردن نفس"، کلید درب‌های آسمانی است. در امتحان علمی، تو باید پاسخ‌ها را "یاد بگیری" و "بنویسی" تا نمره بگیری. اما در امتحان الهی، در این عید قربان، تو باید پاسخ‌ها را با "عشق" بدانی و "قربانی" کنی تا پذیرفته شوی...پرده سومتصویر الف: علی با استرس و لرزش دست، سعی می‌کند فرمولی را روی کاغذ بنویسد و میترسد که اگر اشتباه کند، همه چیز از دست می‌رود.تصویر ب: علی در میان جمعیت با کت و شلوار و با لبخندی خاص، قطعه‌ای گوشت را در دست دارد تا به فقیری بدهد... اطرافیان می‌گویند: خدا قبول کنه علی آقا...صدای ذهن علی: هرجور شده باید امتحانم رو خوب بدم و بالاترین نمره رو بگیرم که آینده‌م خراب نشه، از اونطرف باید با کمک به بقیه واسه خودم یه وجهه‌ی اجتماعی بسازم...پرده چهارماستاد سنجری ادامه داد: امتحان دانشگاه، می‌سنجد که چقدر "دانسته‌ای"؛ اما عید قربان، می‌سنجد که چقدر "خالی شده‌ای"... وقتی نفس‌ت را قربانی می‌کنی، همانطور که ابراهیم، فرزندش را، خدایت را می‌شناسی... آنوقت میفهمی که نمره‌ی ۲۰، پوچی نسبی است، اما "رضا" به فرمان خدا، بی‌نهایت است...پرده پنجمصدای تق‌تق در اتاق، علی را به واقعیت بازگرداند. مادرش با یک فنجان چای و لبخندی وارد شد. علی به نگاه خندان مادر نگاه کرد و به کتری برقی در حال انفجار خود... به روی مادر لبخند زد و کتری را خاموش کرد، دیگر ترس از امتحان فردا، آنقدرها هم وحشتناک نبود... علی چای را نوشید و برای نماز صبح برخاست و برای امتحاناتش آماده شد. نه از ترس، بلکه با آگاهی اینکه او در دو میدان جنگ است: یکی برای کسب رزق، و دیگری برای کسب رضوان... و هر دو، نیازمند "قربانی" هستند: در اولی، زمان و انرژی‌اش را قربانی میکند؛ و در دومی، هوای نفس‌اش را...#مجید_حسنی چهارشنبه ۶ خرداد ۱۴۰۵‌صفحه بله:@majidhassani_ir#امتحان #عید_قربان #زندگی #ایمان #مذهب #آرامش‌i_ir مجید حسنی مجید حسنی Wed, 27 May 2026 21:10:08 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9-%D8%AF%D8%B1%D9%88%D9%86-%D8%B1%D8%A7-%D9%86%DA%A9%D8%B4-df9kpg2jnvdl خاطرم هست در دوران گذر از کودکی به نوجوانی دوست داشتم مرد باشم، حتی نشستن و راه رفتن پدرم را تقلید می‌کردم، به دسته کلید و کیف پول علاقه‌ی زیادی داشتم، حس بزرگی و مردانگی میداد...بزرگترین حساسیتم گریه بود؛ حالا دیگر شخصیتی شده بودم که برخلاف دوران کودکی که با هر تلنگری اشکش دم مشکش بود و زار زار گریه میکرد، در برابر گریه کردن با همه وجود مقاومت می‌کردم...اگر زمین میخوردم یا تنبیه میشدم صورتم سرخ میشد و رگهای گردنم بیرون میزد و صدایم در حنجره تلو تلو میخورد اما در برابر گریه کردن مقاومت می‌کردم...گاهی خنده‌ی درونی دیگران را به این حالم میفهمیدم و بیشتر حرص میخوردم...روزها گذشت و از آن تنگنای سخت روحی عبور کردم و بالاخره به آن حال غالب شدم، حالا دیگر زور هم میزدم نه اشکی بود و نه بغضی، البته سختی‌ها درد خود را همچنان داشتند ولی من به تحملشان عادت کرده بودم...یادم رفته بود، در کودکی وقتی گریه میکردم آغوشی برایم باز میشد و آرامم میکرد...حواسم نبود چشم آدم مثل زمین است؛ اگر هر از گاهی باران به خودش نبیند، سفت و ترک‌خورده می‌شود و دیگر هیچ بذری در آن سبز نمی‌شود.یادم هست یک روز که خیلی زیر فشار کار و زندگی بودم با مشکلی روبرو شدم که مثل آن وقت‌ها گلویم را گرفت، من هم بر اساس عادت قدیمی بغضم را به زور قورت میدادم، که ناگهان تلنگری خوردم و گوشه‌ای نشستم. به خودم گفتم: مجید! چرا حبسش کردی؟ فکر می‌کنی مردانگی یعنی سد ساختن جلوی سیل؟! هنوز فکر میکنی گریه آدم را ضعیف نشان می‌دهد؟!خدا بیامرز روضه خوان قدیمی محله‌ی ما میگفت: اشک، ماده‌ی شوینده‌ی روح است... تو وقتی خانه‌ات گرد و خاک می‌گیرد، دستمال خیس برمیداری و پاکش می‌کنی یا میگذاری همانطور بماند تا کدر شود؟ اشک هم همین است... وقتی می‌بارد، غبار غم و کینه را از روی شیشه‌ی دلت می‌شوید... بعدش را نگاه کن، دنیا را شفاف‌تر میبینی، رنگ‌ها پررنگ‌تر می‌شوند و قلبت سبک‌تر می‌تپد...او راست می‌گفت... علمی‌اش را که بعدها خواندم، دیدم اشک‌های احساسی واقعاً سموم بدن را دفع می‌کنند و هورمون‌های استرس را پایین می‌آورند... اما برای من، همان حرف ساده‌ی روضه خوان کافی بود.که اشک، نشانه‌ی ضعف نیست؛ اتفاقاً نشانه‌ی این است که هنوز قلبم زنده است، هنوز "سنگ" نشده‌ام و هنوز قدرت این را دارم که بگویم: "خدایا، من به تنهایی از پس این همه بار برنمی‌آیم."خدا بیامرزد روضه خوان را، حرفهای گران قیمتی میزد، میگفت: اشک هم قیمت دارد، پس برای هرچیزی هم نباید آن را هزینه کرد، اشک ذی قیمت را جای درستش باید خرج کرد...برای پاک شدن روح باید اشک ریخت، برای پیدا کردن راه باید اشک ریخت، برای غم عزیزترین‌های عالم باید اشک ریخت...می‌گفت: "جوان! اگر خواستی گریه کنی، جوری گریه کن که انگار داری طلای ذوب‌شده از چشمانت بیرون میریزی؛ این طلا را جز پای رکاب سلطان نریز."راست می‌گفت، قیمتی‌ترین این اشک‌ها، همان است که به نام حسین (علیه‌السلام) گره خورده است... اشکی که نه از سر کم‌آوردن در برابر آدم‌ها، که از سر قد کشیدن در برابر عظمت اوست...همان اشکی که وقتی جاری می‌شود، دیگر رگهای گردن از خشم بیرون نمیزند، بلکه دل از قفس غرور آزاد می‌شود...حالا دیگر وقتی بغض به گلویم چنگ می‌زند، به جای قورت دادنش، به دنبال بهانه‌ای میگردم تا این امانت را جای درستش خرج کنم... یاد گرفته‌ام که برای مرد شدن، گاهی باید دوباره همان کودک بی‌پناه شد و در آغوش روضه‌اش زار زد؛ که این گریه، نه تنها ضعیفم نمی‌کند، بلکه مرا به آن آغوشی میرساند که از تمام دسته‌کلیدها و کیف‌پول‌های دنیا، اعتبار و امنیت بیشتری دارد...آری من کودک درونم رو دوست دارم...چشم من خورد به نامت، جوشیدبغضِ خشکیده‌ی جامانده به اعماق گلو...#مجید_حسنی سه‌شنبه ۵ خرداد ۱۴۰۵https://ble.ir/majidhassani_ir#امام_حسین #اشک #زندگی #ایمان #مذهب #آرامش مجید حسنی مجید حسنی Tue, 26 May 2026 09:10:16 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%B4%D9%88%DA%A9-%D9%BE%D8%B4%D8%AA-%D9%85%D9%88%D8%AA%D9%88%D8%B1-s8zhtcdtkdmc دیر شده بود، با مترو رفته بودم و ایستگاه هفت‌تیر خواستم خط عوض کنم که ساعت را نگاه کردم، شوکه شدم... اووووو چقدر دیر شده!!!سریع دویدم و از میدان هفت‌تیر یک موتور گرفتم، حرکت کردیم و وارد بزرگراه مدرس شد. ترک‌نشین موتور بودم و سرسبزی و خنکای بزرگراه مدرس حالم را از این رو به آن رو کرد، چشمانم را بستم و فقط نفس کشیدم...یک‌مرتبه چیزی به صورتم پاچید صورتم خیس شد! هول کردم و ترسیدم، تکانی خوردم که خدا رحم کرد راننده توانست موتور را کنترل کند.چقدر عصبانی شد بنده‌ی خدا...و چقدر عذرخواهی کردم و شرمنده شدم...عجب!!! یک لحظه چشمم را بسته بودم و آب‌پاش چمن‌های اطراف مرا غافلگیر کرده بود...موتورسوار غر میزد و با احتیاط بیشتر میرفت، اما من در عالم دیگری سیر می‌کردم... با خودم گفتم خدایا چه دنیای عجیبی است، حتی اگر راننده هم نباشی باید حواست به جلو و اطراف جمع باشد، یک لحظه چشم ببندی و غافل شوی جزایش را خواهی دید...این تجربه‌ی کوتاه در اتوبان مدرس، مرا درگیر خود کرد...با خودم فکر کردم زندگی هم دقیقا مثل همین مسیر سبز و خنک است... گاهی آنقدر غرق در خنکای نعمتها و آرامش لحظه‌ای می‌شویم که یادمان می‌رود "مسافریم" و نباید چشمهایمان را ببندیم...آری عرفه، دقیقا همان لحظه‌ای است که باید چشم باز کنیم و از آن خواب شیرین غفلت این دنیا بپریم...امام حسین (علیه‌السلام) در دعای عرفه انگار همین حال ما فریاد می‌زند که: "إلهي... أَنَا الَّذِي غَفَلْتُ..." (خدایا! من همان کسی هستم که غفلت کردم...).حقیقتی از عرفه این است که یادمان بیفتد حتی اگر فرمان زندگی به ظاهر در دست ما نیست، باز هم مسئولیت ما "بیدار بودن" است... یک لحظه چشم بستن و ندیدن صاحب این زیبایی‌ها، ممکن است تعادلمان را به هم بزند...عرفه آمد تا یادمان بدهد با چشمانی باز باز، در میانه‌ی مسیر به او نگاه کنیم و مثل اربابمان بگوییم: "عَمِيَتْ عَيْنٌ لا تَرَاكَ" (کور باد چشمی که تو را نبیند)...عرفه، روز گرفتن گریبان غفلت و بیدار شدن در بزرگراهی است که به کوی او منتهی می‌شود...#مجید_حسنی دوشنبه ۴ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_ir#عرفه #زندگی #ایمان #مذهب #آرامشلینک بله (کانال متن و معنا):https://ble.ir/majidhassani_ir/ مجید حسنی مجید حسنی Mon, 25 May 2026 23:30:35 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%DA%AF%D9%84%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A8%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D8%AF%D8%B1-l1cojirf4tuj خوب به یاد دارم یکبار اول صبحی، که داشتم آماده میشدم برای آغاز یک روز پر مشغله، دستم خورد و گلدان سفالی محبوبم از روی لبه‌ی پنجره افتاد و تکه تکه شد... اول فقط دلم سوخت؛ نشستم روی زمین و به تکه‌هایش زل زدم و با خودم گفتم: "امروز هم که با بدشانسی شروع شد، حتماً تا شب قرار است همینطور گره پشت گره بیفتد!"اعصابم بهم ریخت؛ داشتم با عصبانیت تکه‌ها را جمع می‌کردم که دیدم ریشه‌های گیاه، کلاف‌ در کلاف و فشرده، تمام فضای گلدان را گرفته بودند... انگار طفلکی داشت خفه میشد و من صاحب خانه، اصلاً حواسم نبود که جایش تنگ شده...عجب! چشمانم گرد شد و خیره خیره به آن نگاه میکردم... از حال خودم متحیر بودم، به خود گفتم: آدم حسابی! به جای اینکه فقط به آن سفال‌های شکسته‌ی روی زمین نگاه کنی، کاش ببینی که این اتفاق، راه نفس گیاه بیچاره را باز کرده است... اگر آن گلدان نمی‌شکست، شاید چند وقت دیگر آن گل زیبا کلاً خشک میشد...راستش آقا مجید، خوش‌بینی این نیست که چشمهایمان را روی واقعیت ببندیم و الکی لبخند بزنیم یا وانمود کنیم همه چیز عالی است، نه... خوش‌بینی یعنی باور داشته باشیم که لای هر "نه" که از زندگی می‌شنویم، یک "آره‌ی" بزرگتر پنهان شده است... یعنی وقتی دری بسته می‌شود، به جای مشت کوبیدن به آن در چوبی، سرمان را بچرخانیم و دنبال در دیگری بگردیم، یا حداقل آن پنجره‌ای را که کمی آن طرف‌تر باز مانده ببینیم...آخر، دنیا که همیشه طبق میل ما نمی‌چرخد... اما خوش‌بینی به آدم کمک میکند که حتی در تاریک‌ترین شبها هم، به جای غصه خوردن برای خورشیدی که رفته، از تماشای ماه زیبای وسط آسمانش لذت ببرد...آن روز به چشم دیدم؛ برای اینکه ریشه‌هایم رشد کند، لازم است گلدانهای قدیمی زندگی بشکنند!!!#مجید_حسنی دوشنبه ۴ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_ir#خوش_بینی #زندگی #خانواده #فرهنگ #آرامش‌ir مجید حسنی مجید حسنی Mon, 25 May 2026 08:00:19 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D9%84%D9%82%D9%85%D9%87-%DA%AF%D9%84%D9%88-%DA%AF%DB%8C%D8%B1-ns82qvmslwdi احتمالاً سریال قصه‌های مجید را به خاطر داشته باشید، سریالی که حال و هوای اصفهان داشت و مردمان شیرین زبانش... سریالی که مملو بود از اتفاقات تلخ و شیرین زندگی یک نوجوان که هنوز در خاطر بچه‌های دهه ۶۰ و ۷۰ به یادگار مانده... یادتان هست یکبار مجید بسته‌ی نمک را در ظرف غذای اردوگاه خالی کرد و حسابی استرس کشید و کشیدیم؟!این ترس تقریبا در بین اکثر بچه‌های آن دوران رواج داشت، کدام ترس؟! به یادم هست سال‌ها پیش، ساعت رومیزی و عتیقه‌ی پدر بزرگ را که انگار جانش به آن بسته بود، موقع فضولی کردن در قفسه‌ها انداختم و شیشه‌اش ترک خورد... از ترس جذبه‌ی پدربزرگ، ساعت را طوری برگرداندم که ترکش معلوم نباشد و تمام آن روز، با هر تیکی که ساعت میزد، قلب من هم توی سینه‌ام فرو میریخت...حس میکردم یک وزنه‌ ی ده کیلویی را به گردنم بسته‌اند... هر بار که پدربزرگ با لبخند نگاهم میکرد، من بیشتر در خودم مچاله میشدم... آنقدر فشار زیاد شد که دیگر طاقت نیاوردم... رفتم پیشش و با تپش قلبی که تا توی گوشهایم می پیچید، همه چیز را گفتم... منتظر بودم دعوایم کند یا دست کم اخمهایش در هم برود...پدربزرگ نگاهی به ساعت انداخت و بعد دستش را گذاشت روی شانه‌ ام و گفت: "شیشه‌ی ساعت را میشود عوض کرد، اما اگر به خاطر ترس، یک دروغ به من میگفتی، آن وقت دیگر هیچ ساعت ساز و شیشه بُری نمی توانست ترکی که توی اعتماد من به تو میافتاد را درست کند."همان لحظه حس کردم آن وزنه ده کیلویی از گردنم افتاد... سبک شدم، طوری که انگار میتوانستم پرواز کنم... راستش آقا مجید! صداقت همیشه به نفع آدم تمام نمیشود؛ گاهی هزینه‌ هم دارد، گاهی آدم را بابتِ اشتباهش مواخذه میکنند. اما اثر جادویی اش اینجاست: "آرامش..."آدم صادق شاید بابت حرفش جریمه شود، اما شب که سرش را روی بالش میگذارد، لازم نیست نگران این باشد که کدام دروغ را کجا گفته و چطور باید جمع و جورش کند. صداقت، کوتاه‌ترین راه برای خلاص شدن از کلاف سردرگم استرس است...تا جایی که بزرگترها به من آموخته اند میدانم؛ یک حقیقت تلخ، خیلی بهتر از یک دروغ شیرین، راه نفس آدم را باز میکند... صدای شفاف زندگی، فقط از گلوی صادق شنیده می‌شود...#مجید_حسنی یکشنبه ۳ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_ir#زندگی #خانواده #فرهنگ #صداقت #آرامش‌ani_ir مجید حسنی مجید حسنی Sun, 24 May 2026 07:50:07 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D9%BE%DB%8C%D9%84%D9%87-%DA%AF%D8%B1-puesnjkuqvry نیما پشت لپ‌تاپ آخرین مدلش نشسته بود و به نمودارهای سبزرنگ صرافی دیجیتال خیره شده بود...زندگی‌اش در ۳۵ سالگی، شبیه کرم ابریشمی بود که تارهای او از جنس دیجیتال و اعتبار دور خود می تنید تا روزی پروانه شود و پرواز کند...نیما با خودش قرار گذاشته بود که وقتی به اولین یک میلیارد تومان رسید، استراحت کند...ماجرا اینجا جالب شد که رسید، اما تار بعدی را هم تنید: "باید بشود ده میلیارد تا خیالم راحت شوم..."ده میلیارد که شد، پیله‌اش ضخیم‌ تر شد... او حالا دیگر نمی توانست گوشی‌اش را لحظه‌ای زمین بگذارد... تارهای حرص، او را از زندگی بیرون کشیده بود...دیگر طعم قهوه‌ای که میخورد را نمی فهمید؛ چون ذهنش درگیر نوسان بازار بود... او برای خودش یک اپلیکیشن اختصاصی نوشته بود، یک ماشین شاسی بلند خریده بود و در بهترین نقطه شهر دفتر گرفته بود... هرچه این تارهای رفاه و ثروت دورش بیشتر پیچیده میشد، "آدم درون نیما" تنهاتر و محبوس تر میشد...یک شب، در حالی که در طبقه‌ی سی‌ام برج شیشه‌ای‌ به شهر زیر پایش نگاه میکرد، ناگهان حس کرد قفسه‌ی سینه‌اش سنگین شده است...نیمای داستان ما همه چیز داشت، اما حس "خفگی" میکرد... آنقدر دور خودش دیوار "داشتن" چیده بود که دیگر راهی برای "بودن" نمانده بود... تارهای ابریشمی ثروتش، حالا مثل طناب دار دور روحش پیچیده بودند... او در اوج دارایی، دچار "موتُ الغمّ" شده بود؛ مرگ تدریجی از غصه‌ی از دست دادن، غصه‌ی بیشتر نرسیدن و غصه‌ی تنهایی در میان پیله‌ای که خودش با نبوغش بافته بود...نیما همان کرم ابریشم برند پوش قرن بیست‌ و یکم بود که یادش رفته بود ابریشم برای "پروانه شدن" است، نه برای "خفه شدن"...که فرمود:حریص به دنیا، همانند کرم ابریشم است که هر چه بیشتر دور خود میتند، خارج شدن از پیله بر او سخت تر میشود، تا آنکه از غصه میمیرد...امام باقر علیه‌السلام:مَثَلُ الْحَریصِ عَلَی الدُّنْیا مَثَلُ دودَةِ القَزِّ:کُلَّمَا ازْدادَتْ مِنَ القَزِّ عَلی نَفْسِها لَـفّـا کانَ أَبْعَدَ لَها مِنَ الْخُروجِ حَتّی تَموتَ غَمّا (کافی، ج 2، ص 316)#مجید_حسنی شنبه ۲ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_ir#زندگی #موفقیت #فرهنگ #ثروت #طمع #مذهب مجید حسنی مجید حسنی Sat, 23 May 2026 19:50:20 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D9%86%DB%8C%D9%85-%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%AA-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-qianvi9nfuli جوان تر که بودم یک دوره فنی و حرفه‌ای شرکت کردم، استادی داشتیم که همیشه می‌گفت: "فرق استادکار با شاگرد، توی آن نیم سانت‌هاییه که بقیه فکر میکنن دیدنش چشم عقاب می‌خواد!"من این حرفش رو جدی نمیگرفتم، حتی به طنز شده بود تکه کلام من و هم دوره‌ای هام... ولی یکبار که داشتیم با هم یک میز ناهارخوری چوبی میساختیم، من که عجله داشتم زودتر کار تمام شود که به خانه بروم، پایه ها را با چشم اندازه زدم و بریدم... به نظرم همه چیز عالی بود... اما وقتی میز را سر پا کردیم، با هر دست گذاشتنی مثل گهواره تکان میخورد...نیم سانت، فقط نیم سانت یکی از پایه ها کوتاه تر بود... همان مقدار ناچیزی که موقع برش، با خودم گفتم: "بیخیال، کسی که با خط کش زیر میز نمیره!"استادم بدون اینکه دعوایم کند، میز را دوباره برگرداند و بعد از گفتن آن جمله‌ی تکراری، گفت: "دقت، یعنی احترام گذاشتن به نتیجه‌ی کار... وقتی توی ریزه کاریها سهل انگاری میکنی، در واقع داری به کلِّ زحمتی که کشیدی توهین میکنی... دنیای ما را همین جزئیات کوچک میسازند؛ وگرنه کلیات را که همه بلدند."آن روز مجبور شدم تمام پایه ها را دوباره از اول اندازه بگیرم و تراز کنم... و با تمام وجودم یاد گرفتم که در زندگی، نه فقط در نجاری، همیشه همان نقطه‌ای که از آن ساده میگذریم، همان جایی است که کلِّ کار لنگ میزند... حقیقت این است که "دقت"، مهارتی نیست که فقط برای کارهای بزرگ باشد؛ بلکه یک جور سبک زندگی است... کسی که در چای ریختن یا نوشتن یک پیام ساده دقت نمیکند، شک نکن که در تصمیم های بزرگ زندگی‌اش هم یک جای کارش می لنگد...در بسیاری اوقات؛ تمام اعتبار یک آدم، لای همان ریزه کاریهایی است که بقیه فکر می‌کنند مهم نیست...حالا دیگر حرف استاد برایم یک قانون مهم است...دنبالم کن تا با هم بیشتر به ظرایف زندگی دقت کنیم.#مجید_حسنی شنبه ۲ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_ir#زندگی #موفقیت #فرهنگ #دقت مجید حسنی مجید حسنی Sat, 23 May 2026 08:41:27 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D9%85%D8%AA%D8%B9%D9%81%D9%86-huicr20j2gpw ترافیک گره‌ خورده‌ی دم غروب بود و باران ریزی که فقط زمین را چسبناک و اعصابها را خط‌ خطی می‌کرد... توی تاکسی، راننده انگار که تمام بدبختی های عالم روی دوشش باشد، با هر بوقی یک ناسزا نثار زمین و زمان میکرد. مسافر جلویی هم که از راننده شاکی تر بود، مدام هیزم به آتش میریخت: "آقا این مملکت دیگه جای زندگی نیست... همه دزد، همه عصبی..."انرژی منفی شان مثل دود سیگار، فضای کوچک ماشین را پر کرده بود و داشت راه نفسم را می بست. راننده از توی آینه نگاه غضبناکی به من انداخت و گفت: "شما چرا ساکتی داداش؟ نکنه شکمت سیره که صدات در نمیاد؟!"یک لحظه حس کردم خونم به جوش آمد... میخواستم جواب تندی بدهم و من هم شروع کنم به شمردن بدبختی هایم تا ثابت کنم من هم شاکی‌ام... اما یاد حرفی از یک پستچی بازنشسته افتارم که میگفت: "مجید جان، اگر کسی برایت یک بسته‌ی پستی بیاورد که بوی گند بدهد و تو امضایش نکنی، پستچی مجبور است آن را با خودش برگرداند."نفس عمیقی کشیدم... به جای اینکه گارد بگیرم، فقط لبخندی زدم و آرام گفتم: "خدا بهتون قوت بده داداش، واقعاً رانندگی توی این ترافیک دل شیر میخواد... راستش من ترجیح میدم بجای اینکه با حرفای تلخ سرت رو ببُرم، دستت رو ببوسم و سکوت کنم..."راننده که منتظر بود من هم یک تنه به او بزنم تا دعوا جان بگیرد، جا خورد. چند ثانیه سکوت کرد و گفت: نوکرتم داداش... بعد نگاهش را از آینه دزدید و دستش رفت سمت دکمه‌ی ضبط. صدای آواز محمد معتمدی پیچید توی ماشین...تا مقصد، دیگر نه او فحش داد و نه مسافر جلویی غُر زد. من فقط "امضای تحویل" را پای آن بسته‌ی سیاه و پر از کینه نزدم... واقعا لازم نیست همیشه بجنگیم؛ گاهی فقط کافی است آن بسته‌ی متعفن انرژی منفی را تحویل نگیریم... همین که اجازه ندادم سیاهی حرفهایشان بشود حال شب من، یعنی پیروز شده بودم...انرژی منفی دیگران، مثل آوار است؛ اگر زیرش بایستی له میشوی، اما اگر یک قدم عقب بروی، فقط تلی از خاک است که روی زمین میماند، نه روی روح تو......"دنبالم کن تا انرژی‌های منفی زندگی رو از هم دور کنیم"#مجید_حسنی جمعه ۱ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_ir#زندگی #موفقیت #خانواده #انرژی_مثبت #انرژی_منفی‌۳ir مجید حسنی مجید حسنی Fri, 22 May 2026 08:00:46 +0330