https://virgool.io/feed/@majidhassani_ir پژوهشگر معارف، نویسنده و فعال دانشگاهی fa 2026-07-06 19:20:45 https://files.virgool.io/upload/users/4868020/avatar/xX3Mnn.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@majidhassani_ir https://virgool.io/@majidhassani_ir/%DA%A9%D8%A7%D8%B4-%D9%87%D9%85%D9%87-%DB%8C%DA%A9-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D9%88%DA%86%DA%A9-%D8%AA%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%86%D8%AF-bhmeg7xilbnp دوربین، از زمین بازی جدا شد و روی سکوها نشست...پسرکی کوچک، با چشمانی که از برق شادی می‌درخشید، از جا می‌پرید؛ دست‌هایش را گره کرده بود، میخندید، فریاد میزد و انگار هر موفقیت برادرش را با تمام وجود نفس می‌کشید...او نه گل زده بود...نه پاس گل داده بود...نه جامی را لمس کرده بود...اما شاید از همه‌ی ورزشگاه، خوشحال‌تر بود...آری؛ آدم‌ها فقط با موفقیت‌های خودشان بزرگ نمی‌شوند...گاهی موفقیت یک نفر، میتواند قلب چندین نفر دیگر را هم به تپش بیندازد...فرق آدم‌ها همینجاست...یکی، موفقیت دیگری را که می بیند، دلش تنگ میشود...!لبخندش محو می‌شود...!چهره‌اش در هم می‌رود...!و بی‌آنکه بفهمد، خودش اولین قربانی حسادتش می‌شود...اما یکی دیگر...در موفقیت دیگری، سهمی برای شادی خودش پیدا میکند...انگار خدا در دلش پنجره‌ای باز کرده باشد...از ته دل لبخند میزند، انرژی میگیرد و نور آن شادی، روی چهره‌اش می‌نشیند...شاید راز آرامش همین باشد...اگر یاد بگیریم از پرواز دیگران، به جای حسادت، لذت ببریم...اگر موفقیت یک انسان را، دلیلی برای امیدوارتر شدن خودمان بدانیم...آن وقت دنیا دیگر میدان جنگِ من یا تو نیست...باغی است که شکوفه‌ی هر شاخه، چشم شاخه‌ی کناری را هم روشن می‌کند...و چه زیباست...که گاهی برنده‌ی واقعی مسابقه، نه کسی است که گل می‌زند؛ بلکه آن دل کوچکی‌ست که از گل دیگری، اینگونه بی‌ریا به وجد می‌آید...دنیای خالی از حسادت پر از گل خواهد بود...!@majidhassani_ir#مجید_حسنی جمعه ۱۲ تیرماه ۱۴۰۵#فوتبال #یامال #ورزش #حسادت مجید حسنی مجید حسنی Sat, 04 Jul 2026 18:48:51 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D9%BE%D9%88%D9%84-%D8%A8%DA%A9-wrjtfvv1tyoj زندگی، عجیب‌ترین امتحان‌ها را درست از جایی میگیرد که انتظارش را نداری...چند روز پیش از دوستی مبلغی قرض گرفتم... او با بزرگواری پول را همان لحظه واریز کرد، اما به خاطر اختلال گسترده شبکه بانکی، پول هیچوقت به حساب من نرسید!!!امروز موعد بازگرداندن قرض بود؛ من باید پولی را پس میدادم که هنوز حتی آن را ندیده‌ام!!!اول ناراحت شدم... با خودم گفتم: چرا باید تاوان اتفاقی را بدهم که هیچ تقصیری در آن نداشتم؟!اما کمی که گذشت، دیدم زندگی همیشه قرار نیست مطابق میل ما پیش برود... روزهایی هست که همه چیز به نفع ماست و روزهایی هم هست که انگار دنیا از هر طرف فشار می‌آورد... هنر زندگی، در انتخاب ما میان این فراز و فرودهاست...می‌توانستم خودم را قربانی شرایط بدانم و مسئولیت را گردن اتفاقات بیندازم؛ اما حقیقت این است که دوست من وقتی پذیرفت به عهدش عمل کرد و مبلغ را واریز کرد، حال این منم که باید به عهد خودم وفادار بمانم...شاید این ماجرا در این روزهای سخت چند میلیون تومان بیشتر به من فصار بیاورد، اما اگر به خاطرش اعتبار، صداقت و خوش حسابی‌ام را از دست بدهم، ضرر واقعی همان جاست...سال‌ها بعد، نه کسی اختلال آن روز بانکها را به خاطر خواهد داشت و نه مبلغ این قرض را؛ اما آدمها یادشان میماند چه کسی در سخت‌ترین شرایط هم پای حرفش ایستاد...زندگی بالا و پایین زیاد دارد؛ گاهی چیزی از ما میگیرد، اما در عوض چیزی بسیار ارزشمندتر به ما می‌بخشد. من باور دارم مالی که برای حفظ آبرو، وفای به عهد و آرامش وجدان هزینه شود، از بین نمیرود؛ خدا آن را از جایی که حتی تصورش را نمی‌کنیم، جبران می‌کند... که سود واقعی، در پولی نیست که به دست می‌آوریم؛ در شخصیتی است که با انتخابهای درست می‌سازیم...مرا دنبال کن که با هم پول‌بک بزنیم...@majidhassani_ir#مجید_حسنی چهارشنبه ۱۰ تیرماه ۱۴۰۵#عهد #آبرو #قرض #ثروت #زندگی مجید حسنی مجید حسنی Wed, 01 Jul 2026 17:21:22 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D9%81%D9%88%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D9%81%D9%82%D8%B7-%D9%81%D9%88%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-nkic2h3dygpe هفت بار به جام جهانی رفتیم...هر بار، قبل از شروع مسابقات، همه از عزم ایران برای صعود حرف زدند، گاهی هم از قرعه خوب به وجد آمدند؛ از اینکه این بار راه هموار است، از اینکه فقط باید از گروه بالا برویم...اما سوت پایان که زده شد، باز همان قصه تکرار شد...سال‌هاست خیال می‌کنیم مشکل، حریف روبه‌رویمان است؛ در حالی که گاهی سخت‌ترین حریف، روی نیمکت خودمان نشسته است...وقتی صندلی‌ها ارثی می‌شوند، وقتی تجربه، بهانه‌ای برای کنار زدن استعداد می‌شود،وقتی جوان‌ها باید سالها منتظر اشتباه بزرگ‌ترها بمانند، و وقتی انتخاب‌ها را شایستگی تعیین نمی‌کند...نتیجه، حتی با بهترین قرعه هم تغییر نمی‌کند...فوتبال، فقط فوتبال نیست...خیلی از ما هم در زندگی، با همان تیم قدیمی جلو می‌رویم...با همان عادت‌های فرسوده...همان ترس‌ها...همان تصمیم‌هایی که سال‌هاست جواب نداده‌اند...بعد هم از خودمان می‌پرسیم:چرا نتیجه عوض نمی‌شود؟!شاید برای بردن، قبل از رقابت با حریف، باید ترکیب خودمان را عوض کنیم...@majidhassani#مجید_حسنی سه‌شنبه ۹ تیرماه ۱۴۰۵#فوتبال #پیروزی #شکست #تغییر‌ مجید حسنی مجید حسنی Tue, 30 Jun 2026 08:31:23 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B3%D9%82%D9%81-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%A7%D9%86-anisxvfffyew دیشب، پشت چراغ قرمز چشمم به یک نیسان آبی افتاد...جوانی روی سقف باربندش نشسته بود؛خیابان را نگاه میکرد و لبخندش نشانه‌ی لذتی بود که از حال مسیر می‌گرفت...انگار دنیا فقط همان چند متر جاده بود...با خودم فکر کردم...اگر راننده یک ترمز ناگهانی بگیرد...اگر پیچ تندی برسد...اگر سرعت کمی بیشتر شود...تمام آن حال خوب، در یک لحظه، می‌تواند به فاجعه تبدیل شود...!اما او خبر نداشت...در همان لحظه، فقط داشت از باد لذت می‌برد...با خودم گفتم: ما آدم‌ها، خیلی وقت‌ها، شبیه همان جوانیم...روی سقف امنیت‌های خیالی نشسته‌ایم...به سلامتی‌مان، جوانی‌مان، پولمان، جایگاهمان یا برنامه‌هایی که برای فردا چیده‌ایم دل خوش کرده‌ایم...می‌خندیم، می‌خندانیم و خیال می‌کنیم جاده همیشه همین قدر آرام خواهد ماند...غافل از اینکه بلاها، گاهی فقط به اندازه‌ی یک ترمز ناگهانی با ما فاصله دارند...شاید راز آرامش، فقط زندگی در لحظه و نترسیدن از فردا نباشد...بلکه این باشد که قبل از هر ترمز ناگهانی، جایمان را درست انتخاب کرده باشیم...دریافت شما از این داستانک چیست؟!مرا دنبال که با هم جای درست زندگی بنشینیم...@majidhassani#مجید_حسنی دوشنبه ۸ تیرماه ۱۴۰۵#انتخاب_درست #آرامش #تلنگر #عبرت #زندگی مجید حسنی مجید حسنی Mon, 29 Jun 2026 18:08:00 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9-%D9%87%D9%85%DA%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C-rwanuks9fvuh از پله‌های آزمایشگاه پایین می‌دویدم؛ ذهنم سنگین‌تر از پاهایم شده بود... خستگی کار، فکرهای نیمه‌تمام و فشار روزهای تکراری روی شانه‌هایم نشسته بود و فقط یک چیز می‌خواستم: رسیدن به بیرون و یک نفس عمیق…همین که وارد سالن شدم، نگاهم در نگاه پیرمردی افتاد که روی ویلچر نشسته بود؛ لاغر و نحیف، با صورتی که انگار سال‌ها درد را بی‌صدا زندگی کرده بود.چشمش که در چشمم شد، لبخند زد…نه از آن لبخندهای معمولی. آرام بود، گرم بود، انگار کسی که چیزی عمیق را فهمیده و حالا بدون هیچ کلامی میخواهد همان فهم را به تو هدیه کند...برای چند لحظه ایستادم... چیزی درونم جابه‌جا شد... خستگی هنوز بود، اما سنگینی‌اش کمتر شده بود؛ انگار دستی نامرئی، فشار را از روی سینه‌ام برداشته باشد...دوباره نگاهش کردم... دستانش می‌لرزید، بدنش نحیف بود، اما نگاهش از خیلی آدمهای سالمی که دیده بودم زنده‌تر بود...و عجیب‌تر اینکه، این او بود که به من آرامش داد؛ نه من به او...وقتی از کنارش رد شدم، قدم‌هایم ناخودآگاه کندتر شد... چیزی در ذهنم ماند؛ یک حقیقت ساده و بی‌صدا: بعضی آدم‌ها با تمام خستگی‌ها و دردهایشان، بی‌آنکه حرفی بزنند، حال آدم را عوض می‌کنند…مرا دنبال کن تا دردهای هم را درمان کنیم...@majidhassani#لبخند #محبت #شکر #انرژی_مثبت مجید حسنی مجید حسنی Sun, 28 Jun 2026 16:51:57 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D9%86%D9%82%D8%A7%D8%A8-%DB%8C%D9%88%D8%B4%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%AA%D8%B3%D9%88-zunraj8mmjbq در کوچه‌پس‌کوچه‌های محله‌ی سابق، نام "ایرج" با یک پسوند بیگانه گره خورده بود: "یوشی‌میتسو"!!! لقبی که از دل بازی‌های خشن رایانه‌ای بیرون آمده بود و به‌راستی برازنده‌ی قامت و مرامش بود؛ جوانی که سایه‌اش سنگین بود و همنشینانش، اراذل و اوباشی که آرامش را از رگ‌های محله می‌دوشیدند... من، مثل خیلی‌های دیگر، در خلوت خود آرزو می‌کردم کاش روزی محله از لوث حضور او و امثالش پاک شود...خلاصه کنم؛ یک صبح گرم تابستانی، چشمم به بنری افتاد که نبش کوچه آویخته بودند... قاب عکس چهره‌ی خط‌خطی و درشت ایرج با پس‌زمینه تصویر کربلا و با جمله‌ای که نوشته بود: "حلالم کنید" ذهنم را درگیر خود کرد. اعتراف می‌کنم در آن لحظه از دیدن آن بنر منزجر شدم، و از سویی هم یک شوق پنهانی در دلم جوانه زد... گویی باری از روی دوش محله برداشته شده باشد؛ در دلم بادام می‌شکستم و با نگاهی سرشار از نفرت به چشم‌های سنگی او در عکس خیره شده بودم...کنجکاوی، امانم را برید... یکی از بچه محل‌ها را که از کنارم رد می‌شد، نگه داشتم و با لحنی که سعی می‌کردم بی‌تفاوت باشد، پرسیدم: "راستی... خبر داری این چطور مرد؟"او ایستاد، آهی کشید و گفت: "والا می‌گن سر دعوا کشتنش... انگار دیروز توی خیابون دیده چند نفر مزاحم ناموس مردم شدن؛ طاقت نیاورده، رفته جلو که دفاع کنه، زدن و... تمام..."همین یک جمله کافی بود تا تمام آن شوق پوشالی، مثل برجی کاغذی فرو بریزد... ناگهان احساس کردم در میانه‌ی تابستان، به قلب "زَمهَریر (۱)" پرتاب شده‌ام... یخ کردم... آن چهره‌ی خط‌خطی که تا چند لحظه پیش برایم نماد شرارت بود، حالا در چشمانم تغییر شکل می‌داد... من در دادگاه ذهنم، برای او حکم نابودی صادر کرده بودم، غافل از آنکه آخرین پرده‌ی نمایش زندگی‌اش، شکوه یک "مرد" را به تصویر کشیده بود...!من چه فکر می‌کردم و چه شد! ایرج، با همان نقاب خشن یوشی‌میتسو، راهی را رفته بود که من، با تمام ادعای پاکی‌ام، شاید هرگز شهامت گام برداشتن در آن را نداشتم...دوباره تصویر بنر را برانداز کردم، عجب بنری بود!!!دنبالم کن تا نقاب‌ها را با هم برداریم...#مجید_حسنی سه‌شنبه ۲۶ خردادماه ۱۴۰۵۱- زمهریر در لغت به معنای سرمای طاقت‌فرسا و در روایات، بخشی از جهنم است که برخلاف آتش، با سرمای استخوان‌سوزش شناخته می‌شود.@majidhassani_ir#جوانمردی #آزادگی #محرم مجید حسنی مجید حسنی Tue, 16 Jun 2026 08:18:11 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%A8-wl4vrstzater در خیابان ۱۷ شهریور، قدم می‌زدم و در دنیای صحبت با گوشی غرق بودم... در آن لحظه، تمام تمرکزم به مکالمه بود و جهان من در همان چند سانتی‌متر گوشی خلاصه شده بود... ناگهان، یک تکان شدید! انگار زمان برای لحظه‌ای متوقف شد... احساس کردم چیزی از دستم رها شده است... چشم‌هایم را دوختم به مردی که با چنان سرعتی گوشی را از دستم قاپید که گویی بخشی از وجودم را برده است... دیدمش که با عجله سوار موتور هم‌دستش شد و در میان غبار گاز موتور، در چشم‌انداز دوردست محو شد...همه چیز مثل یک کابوس، بی‌هوا و بی‌صدا اتفاق افتاد... من همان‌جا خشک شده بودم؛ میان توهم و واقعیت... یک لحظه با خودم می‌گفتم: "این خواب است، اتفاقی نیافتاده..." اما وقتی به دست خالی‌ام نگاه کردم، سردی واقعیت مثل یخ به تنم نشست... ناراحتی‌ام فقط بابت خود گوشی نبود؛ بابت آن تماس بسیار مهمی هم بود که در میانه‌ی راه قطع شد... از خودم عصبانی بودم؛ چرا هیچ شماره‌ای را حفظ نبودم؟! چرا تمام حافظه‌ی وجودم را به یک قطعه‌ی پلاستیک و آهن سپرده بودم؟! آن لحظه، جهان در چشم من سیاه و سنگین بود؛ گویی تمام حال خوبم را در همان لحظه‌ی قاپیدن گوشی، از من ربوده‌اند... خیلی ناراحت شدم... خیییلیی...در اوج آن تاریکی، صدایی مثل یک جرقه آمد: "آقا! من دیدم... وقتی داشت فرار می‌کرد، چیزی از دستش افتاد توی باغچه‌ی کنار پیاده‌رو! برو ببین چی بود؟"با پاهایی لرزان، به سمت آن باغچه‌ی کوچک رفتم... لبه‌ی مرز ناامیدی و امید ایستاده بودم... با دست‌های لرزان، میان خاک و برگ‌ها جستجو کردم و ناگهان... قلبم از جا کنده شد! گوشی، سالم و بی‌نقص، در میان آغوش خاک افتاده بود...در آن لحظه، انگار زمین زیر پایم نه‌تنها نلرزید، بلکه به پرواز درآمد... آن سیاهی مطلق چند لحظه پیش، به شکلی جادویی به نوری خیره‌کننده بدل شد. از ته چاه غم، به اوج شادی پرتاب شدم...شب که به تختخواب رفتم، ذهنم هنوز در آن خیابان گیر کرده بود... به این فکر می‌کردم که زندگی چقدر بی‌ثبات، چقدر بی‌رحم و در عین حال، چقدر بی‌نهایت مهربان است... ما آدم‌ها، با تمام ادعاهایمان، بر لبه‌ی یک تیغ باریک قدم می‌زنیم؛ میان "همه چیز تمام شد" و "خدا را شکر، همه چیز هست"...دنیا، دقیقاً مثل آن لحظه‌ی من در خیابان، یک خواب عجیب است؛ گاهی با ریتمی تلخ و کابوس‌وار و گاهی با ضرب‌آهنگی شاد و رویایی... ما فقط مسافران این خواب هستیم، و تنها چیزی که باید بدانیم این است: هر چقدر هم که حالمان سیاه به نظر برسد، همیشه احتمال پیدا شدن "گوشی در باغچه" وجود دارد...همین‌ها را در ذهنم مرور می‌کردم که چشمم به نهج‌البلاغه‌ی روی طاقچه افتاد و خوابم برد......مرا دنبال که با هم خواب‌های خوش دنیا را ببینیم...#مجید_حسنی شنبه ۲۳ خردادماه ۱۴۰۵ مجید حسنی مجید حسنی Sat, 13 Jun 2026 20:13:29 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%DB%8C%DA%A9-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B6%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%A8-%D9%84%D8%A8-%D8%B3%D9%88%D8%B2-%D9%84%D8%A8-%D8%AF%D9%88%D8%B2-cjwkkobkayfj نوجوان که بودم، یک روز ‌مهمانان عزیزی به خانه‌ی ما آمدند؛ از آن مهمان‌هایی که خیلی با آن‌ها تعارف داشتیم و حضورشان تشریفات خاصی می‌طلبید... مادرم صدایم زد و گفت: "آقامجید، زحمت بکش چند تا چای بریز و بیاور..." بعد هم زیر گوشم یواشکی تاکید کرد: "حواست باشد چای را توی سینی و نعلبکی نریزی‌ها!..."رفتم و با دقت تمام، استکان‌ها را پر کردم و در سینی چیدم... اما همین که سینی را به دست گرفتم، انگار استکان‌ها با هم همدست شدند و شروع کردند به لرزیدن! تمام توانم را به کار گرفتم تا چای‌های لب‌ریز، روی سینی نریزند... تمام تمرکزم در نوک انگشتانم و لبه‌ی استکان‌ها حبس شده بود...با همان حال وارد اتاق پذیرایی شدم. یکی از مهمان‌ها گفت: "ماشاءالله آقامجید، عجب چایی‌هایی!" دیگری گفت: "پسرم مراقب باش نریزی..." همین جملات، استرسم را دوچندان کرد... دیگر نه چیزی می‌دیدم و نه چیزی می‌شنیدم؛ فقط من بودم و آن استکان‌های لرزان...مادرم جمله‌ای گفت که محتوایش تعارف چای به مهمان‌ها بود، اما من که غرق در کنترل لرزش دست‌هایم بودم، اصلاً متوجه نشدم چه می‌گوید... در کمال تعجب همگان، مستقیم به سمت مادرم رفتم، پشت به تمام مهمان‌ها کردم و سینی را محکم جلوی او گرفتم! مادرم که از خجالت لبش را گزیده بود، با لبخندی تلخ و صدایی آرام گفت: "پسر! اول ببر جلوی مهمان‌ها!" تازه آنجا بود که انگار از خواب بیدار شدم. چای‌ها را پخش کردم و با شرمندگی گوشه‌ای نشستم. وقتی به آن لحظه فکر می‌کردم، از خودم می‌پرسیدم: "آخر هر آدم عاقلی می‌داند که اولویت با مهمان است، پس چرا من چنین اشتباه فاحشی کردم؟"واقعیت این بود که تمام حواسم صرف "نریختن چای" شده بود. من چنان درگیر "مسیر" و حواشی کار شده بودم که "هدف" اصلی (تکریم مهمان) را به کلی فراموش کردم...زندگی ما هم گاهی شبیه همان سینی چای است... آن‌قدر درگیر اضطراب می‌شویم که یادمان می‌رود اصلاً برای چه کسی و به چه هدفی داریم تلاش می‌کنیم... گاهی باید استکان‌های اضطراب را زمین گذاشت تا بتوان زندگی و آدم‌های روبرو و آرامش را دید...استکان‌های اضطراب شما چیست؟ همان‌ها را زمین بگذارید...مرا دنبال کن تا اضطراب‌ها را با هم زمین بگذاریم...#مجید_حسنی پنجشنبه ۲۱ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Thu, 11 Jun 2026 22:33:51 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%AD%D9%86%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%A7-%D8%B1%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF-teocfpywnjux گاهی آخر هفته که می‌شود، خانه‌ی کوچک مادری پر میشود از بوی تند و آشنای حنا... مادر، با همان دست‌های مهربانش، تشت سفالی کوچکی را جلویش می‌گذارد و طوری با دقت حنا را با آب گرم مخلوط میکند که انگار دارد با ارزش‌ترین مرهم جهان را می‌سازد... یک روز کنارش نشستم و در حالی که داشتم به موهای نارنجی‌اش که یک لایه موهای سپید از زیرشان نمایان شده‌ بود نگاه می‌کردم که زیر مایه‌ی حنا پنهان می‌شدند، راستش یاد آنشرلی با موهای قرمز افتاده بودم... با لحنی شوخی‌گونه گفتم: "مادرجان، این همه زحمت برای چیه؟ حنا که رنگ موهای امروزی رو نداره؛ تازه همه جا رو هم نارنجی می‌کند! بجای اینکارها یه بار برو آرایشگاه موهات رو رنگ کن...مادر لبخندی زد، دست حنایی‌اش را به لبه‌ی تشت کشید و به چشمانم فقط نگاه کرد، نگاه عاقل اندر سفیه... نگاهش انگار با من حرف میزد که: پسرم، حنا گذاشتن من، فقط برای رنگ کردن موهایم نیست... هر بار که این حنا را روی سرم می‌گذارم، یادم می‌آید که ریشه‌هایم هنوز زنده‌اند. حنا گذاشتن یعنی هنوز خودم را دوست دارم، یعنی هنوز به این تن خسته احترام می‌گذارم...در همین فکرها بودم که لبخندی زد و گفت: می‌دانی فرق حنا با رنگ‌های پر زرق و برق امروزی چیست؟ رنگ‌های شیمیایی می‌آیند تا سپیدی‌ها را "انکار" کنند، اما حنا می‌آید تا به سپیدی‌ها "برکت" بدهد... حنا نمی‌خواهد بگوید من جوانم، می‌خواهد بگوید من با عزت پیر شده‌ام...آری؛ حنا برای مادر، فقط یک گیاه نیست؛ یک آیین اخلاقی است... او با هر بار حنا گذاشتن، به ما یاد می‌دهد که نباید از گَرد پیری ترسید، بلکه باید به استقبالش رفت و با همان داشته‌های اندک، به زندگی رنگ و جلا بخشید...حالا هر وقت بوی حنا به مشامم میرسد، یادم می‌افتد که زیبایی، در پوشاندن حقیقت نیست؛ بلکه در پذیرفتن صادقانه‌ی گذر زمان است... مادر با آن تاج نارنجی رنگش، برای من نماد زنی است که ثابت می‌کند "اصالت" هرگز از مد نمی‌افتد...حنای مادر من بر خلاف حنای این دنیای مدرن، ماندگارترین رنگ جهان را دارد؛ رنگی که روی مو نمی‌ماند، روی دل می‌نشیند......شاید حنای من رنگ دیگری داشته باشد، دوست داشتی دنبالم کن...#مجید_حسنی چهارشنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Wed, 10 Jun 2026 19:25:30 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%AC%D9%85%D9%84%D9%87-%DB%8C-%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA-q0hmzsaqy5wc نوجوان که بودم، تابستان‌ها سهم ما نه استراحت بود و نه ولگردی در کوچه‌ها؛ آن روزها رسم بر این بود که کار کنیم، من هم در تولیدی خیاطی برادرم مشغول میشدم. خب! محیط بازار، خشن و بی‌تعارف بود، اما شانس با من یار بود که در آن میان، با دو برادر شریف همکار شدم: "قدرت و اسد"... روستازاده‌هایی که در نگاهشان معرفتی بود که کمتر در شهرنشینان پرادعا می‌یافتم...یک روز، آقا قدرت جمله‌ای گفت که آن زمان درکش برای ذهن خام من دشوار بود، اما چنان به دلم نشست که در دفترچه‌ام یادداشتش کردم و بعدها با آن، انشای برگزیده‌ی کلاس شدم... او می‌گفت: *سوزن وقتی می‌دوزه که دنباله‌ش سبک باشه؛ نخ گره‌خورده پشت سوراخ می‌مونه...*سال‌ها گذشت... من بزرگ شدم و آن جمله، گوشه‌ای از ذهنم خاک می‌خورد؛ تا اینکه روزی به خودم آمدم و دیدم چقدر سنگینم... دیدم از تمام دنیا طلبکارم؛ از دوست و همکار گرفته تا خانواده و فامیل... در ذهنم، برای هر محبتی، یک دفترچه‌ی اقساط باز کرده بودم... اگر برای کسی چای می‌ریختم، یک طلب ثبت می‌کردم؛ اگر کادوی تولدی می‌خریدم، چشم به راه جبرانش می‌ماندم... همیشه درگیر این سوال تلخ بودم که: "پس چرا کسی محبت‌های مرا نمی‌بیند؟ چرا این‌همه خوبی، بی‌جواب می‌ماند؟"پخته‌تر که شدم، کم‌کم آن جمله‌ی قدیمی آقا قدرت در ذهنم جان گرفت... برایم جا افتاد آن "گره" که نمی‌گذارد زندگی‌ام پیش برود، همین "توقع" است. برایم جا افتاد آرامش، جایی در میانه‌ی محبت بی‌دریغ نهفته است... اگر کمک به دیگران را به جای "دِین"، یک "هدیه" در نظر می‌گرفتم، داستان به کلی عوض میشد...حالا امروز در مترو، جایم را به پیرمردی دادم و بی‌درنگ به سمت دیگری رفتم... حتی پشت سرم را نگاه نکردم تا ببینم تشکر می‌کند یا نه... برای اولین بار، خود آن "بخشیدن" برایم کافی بود، نه بازگشت آن...آههه! حس میکنم دیگر سبک‌بار شده‌ام... گره توقع را که باز کردم، دیدم زندگی چقدر راحت‌تر پیش می‌رود... انگار سرانجام، آن سوزن قدیمی شروع کرده است به دوختن تمام درزهای چاک‌خورده‌ی قلبم...مرا دنبال کن تا قدرتمند شویم...#مجید_حسنی سه‌شنبه ۱۹ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Tue, 09 Jun 2026 16:52:23 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D9%86%D8%B0%D8%B1%DB%8C-nehgmusuokjw هر سال در چنین روزی نوه‌ها دور هم جمع می‌شوند تا رسم پدر بزرگ را زنده نگه دارند. آن‌ها قربانی می‌بُرند و بین نیازمندان اطراف شهر غذای گرم پخش می‌کنند و برای تمام کارگران ساختمانی نیمه‌کاره‌ی محل هم، ناهار گرم می‌بَرند. حتی گرانی‌های امسال هم مانع ایشان نشده... چرا که از پدر بزرگشان رسم محبت و اطعام آموخته‌اند او که می‌گفت: "بهترین روز زندگی، روزی است که در شادی مادرم فاطمه زهرا بتوانی به سیره جدم دست کسی را بگیری..." هر سال در چنین روزی، یاد پدربزرگشان در میان بخار غذاها، ذکر یا علی یا فاطمه و لبخند کارگران زنده می‌شود...راستی شما هم روز اطعام در زندگی‌تان دارید؟!مجید حسنی@majidhassani_ir‌ مجید حسنی مجید حسنی Wed, 03 Jun 2026 11:51:39 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%AE%D9%85%D9%91%D9%90-%DA%AF%D9%8F%D9%84-zhu6lcmvksgz زین پس خدا لطف نهان خود هویدا میکندزین پس تفاخر فرش بر عرش معلا میکندزین پس کتاب و عترتش دین را مصفا میکندقرآن، امیرالمومنین تاویل و معنا میکندحب علی مومن ز کافر را مجزا میکندزین پس حسد بر مومنان، بی حد برند آن مشرکانچشمانشان را بسته بس بغض امیرمومناناهل ولایت شادمان خرد و کلان و جزء و کلبر دوش جبرائیل بین باری که شد ابلاغ کلامر خدا ابلاغ شد بر قلب هادی سُبلتکمیل با پیغمبر و الحمد با خیل رسلبیعت به امر باغبان با شیر حق در خم گلدر آمد و شد اولیا، در رفت و آمد انبیازین پس به ما صاحب شده مولا علی شیرخدااز بهر این ساعت زمان لحظه شماری کرده استوز بهر این فرصت زمین نابردباری کرده استچشم ملائک تا سحر اختر شماری کرده استایوب دهر از شوق حیدر بی قراری کرده استپیغمبر اینگونه ز آئین پاسداری کرده استزین پس علی آن عدل کل شد جانشین عقل کلشاگرد ممتاز نبی میگیرد از او دسته گلزین پس به ملک اهل دل مولی الموالی والی استشیطان به خاکستر نشست این مایه ی خوشحالی استشام سیه تاریک شد، روز همایون فالی استپرچم به دست ساقی کوثر علی عالی استاصحاب دنبال علی جای شهیدان خالی استگویا به روی مرتضی لب های زهرا خنده کرددل های ما گر مرده بود از خنده ی خود زنده کرددر خم پیمبر بر جهان یک عرش گوهر میدهدیک گوهر اما از دو عالم پر بهاتر میدهدصراف کل دُر ولا بر دُرج حیدر میدهدهرکس پذیرفت این ولا پاداش برتر میدهدبر منکرش این را بگو آتش به کافر میدهدتبریک گو بر مصطفی، این امر پیغمبر بودبیعت بکن با مرتضی زین پس تو را رهبر بودتقدیم به همه شیفتگان مولابا الهام از یکی از اشعار استاد علی انسانی...سروده شده در صبح پنجشنبه اول مهرماه 95مجید حسنی@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Tue, 02 Jun 2026 10:45:09 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D9%87%D8%A7-dffmmili2dpn پسرک پول‌ جمع کرده بود تا برای خودش اسباب‌بازی بخرد... اما آن روز وقتی دید دوستش به خاطر خرابی کفش‌هایش غصه می‌خورد، پول‌ها را برد و برای او بهترین کفش را خرید... آن شب، پسرک اسباب‌بازب نداشت، اما حسی داشت که انگار دارد روی ابرها پرواز می‌کند...شما هم روز پرواز ابرها در زندگی‌تان دارید؟!#مجید_حسنی سه‌شنبه ۱۲ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Tue, 02 Jun 2026 07:57:52 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%A8%D9%86-%D8%A8%D8%B3%D8%AA-%D9%85%D8%AD%D9%84%D9%87-nudldhsvjiot دو همسایه در محله‌ی ما ماه‌ها بود با هم کلامی حرف نزده بودند، در پیاده‌رو به هم رسیدند... یکی‌شان دستش را جلو برد و گفت: "امروز روز خوبی است برای فراموش کردن گذشته..." یک دست دادن ساده، دیواری را که بینشان بود فرو ریخت. آن روز، بن‌بست محله، پر از صدای خنده شد...شما هم روز آشتی در زندگی‌ات داری؟#مجید_حسنی دوشنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Mon, 01 Jun 2026 08:20:06 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%B3%D8%A8%D8%B2%DB%8C-%DB%8C%D8%A7-%D9%86%D9%88%D8%B1-xvogx8nqtnx3 سبزی یا نور؟! باغبانی را حوالی شهرری میشناسم، باغ سبزی دارد، تمام سال همراه خانواده‌اش با زحمت از مجموعه مراقبت می‌کند، یک روز در سال در باغ را باز می‌گذارد. جعبه‌های صیفی‌جات و بسته‌های سبزی را میچیند کنار در و روی یک کاغذ بزرگ می‌نویسد: "سهم مهربانی؛ هر چقدر نیاز داری بردار." عصر که می‌شود، جعبه‌ها خالیست اما دل باغبان پر از نوری می‌شود که از دعای خیر مردم به زندگی‌اش تابیده است. شما هم در زندگی‌ات روز بخشش داری؟!#مجید_حسنی یکشنبه ۱۰ خرداد ۱۴۰۵ ‌ @majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Sun, 31 May 2026 15:20:09 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D9%82%D9%88%D9%84-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF%D9%87-s47fycvjchiy دو دوست را می‌شناسم که در ایام جوانی با هم قراری گذاشتند، که تا پایان عمر هرجای دنیا که باشند در یک روز خاص از سال، یکدیگر را ملاقات کنند و با هم آن روز را جشن بگیرند...سالها از آن عهد میگذرد و ایشان هر سال به عهد خود پایبند بوده‌اند.آخرین ملاقاتشان سال پیش روی پل طبیعت بود.آن روز را روز رفاقت و برادری نامیده بودند...شما هم در زندگی روز رفاقت و برادری دارید؟!#مجید_حسنی شنبه ۹ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_ir‌#روز_خوب #زندگی #ایمان #آرامش‌لینک ویرگول:https://virgool.io/@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Sat, 30 May 2026 07:20:07 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D9%BE%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AC%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%85%DB%8C%D8%B4%D8%AF-ppwgyxczdo2z بعضی روزها برای آدمها پر از خاطره، حس خوب و شیرینی است... پیرزنی در محله‌ی قدیمی ما زندگی می‌‌کرد، هر سال در این روز زندگی‌اش جلوی خانه می‌نشست و محبتش کل کوچه را برمی‌داشت...در آن روز شکلات و لقمه میداد و لبخند پخش می‌کرد... هر کسی که از جلوی خانه‌اش رد میشد، لقمه‌ای نان و پنیر و سبزی مهمانش بود... آن روز، غریبه و آشنا در محله‌ی ما سر یک سفره بودند... انگار در آن کوچه، هیچکس تنها نبود...شما هم چنین روزی در زندگی دارید؟!#مجید_حسنی جمعه ۸ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_ir‌#روز_خوب # #زندگی #ایمان #آرامش‌لینک ویرگول:https://virgool.io/@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Fri, 29 May 2026 19:40:20 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D9%85%D9%8F%D8%B3%D8%B1%DB%8C-%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%D9%85%DB%8C%D8%A7%D8%B2%D9%87-p076kqxnupns یکبار در خیابان عابرانی را دیدم که از روبرو می‌آمدند؛ یا می‌خندیدند و یا لبخندی بر لب داشتند. برایم عجیب بود که چرا همه این‌گونه‌اند؟ جلوتر، مردی را دیدم که تکیه داده به دیوار، گویی تعادل روانی‌ درستی ندارد؛ هر عابری که از کنارش رد می‌شد، فحش‌های آبدارش را نثار او میکرد. عابران بیچاره، تنها پناهگاهشان سکوت و خنده و گذر سریع بود...چشمتان روز بد نبیند، نوبت به من رسید... سرعت قدم‌هایم را دوچندان کردم که تیر و ترکش کلامش به من نخورد، اما حس ششمم هشدار داد که نگاه عقاب‌وار او مرا شکار کرده... مکثی کوتاه، زل‌زدن بی‌رحمانه و سپس لحظه‌ای که چشم در چشم شدیم... هرگز فراموش نمیکنم؛ نگاهش طوری بود که گویی خجالت میکشد کلمه‌ای ابداع کند؛ شاید حتی ذره‌ای احترام در پس آن، دیده میشد. پس لبخندی زدم؛ او هم طوری که دندانهای نیمه‌خرابش نمایان شود نیشخیدی زد و ناگهان مرا به آن ضیافت کلامی میهمان کرد... حسی که هنوز سرم را به گیجی می‌کشاند...ولی دست خودم نبود؛ کاری نمی‌توانستم بکنم... بنده‌ی خدا اوضاع روانی درستی نداشت و باید درکش می‌کردم... خلاصه، من هم مانند بقیه با سکوت و خنده‌ای مصنوعی سریع از آنجا دور شدم...بعدها با یک دوست بحثی داشتم؛ اما همین که از روی خشم، بی‌احترامی کوچکی کرد، دلخور شدم و با او دهن‌به‌دهن شدم! شب که سرگرم حساب و کتاب احوال روزم بودم، با خود گفتم: مجید! واقعا چطور شد که به آن ناسزاها خندیدی و به این حرف ساده دلخور شدی؟! از آن بدتر اینکه به محض تأثیرپذیری تو هم از تعادل خارج شدی! عجب ویروس قدرتمندی!!!حقیقت این است که خشم، آدمی را در هر جایگاه والایی هم که باشد، از تعادل روانی خارج می‌کند... یکی زیاد، یکی کم... و بهترین رفتار در برابر کسی که تعادل روانی‌اش مختل شده (جاهل هیجان‌زده)، سکوت و گذشتن است... از سویی اگر بدانیم چه مواردی انسان را از تعادل خارج می‌کند، هم خودمان مصون می‌مانیم و هم می‌توانیم رفتار درستی با دیگران داشته باشیم...قرآن کریم تعبیر دقیقی برای این دست افراد دارد و برخی را "جاهل" می‌شمارد و دستور می‌دهد:"وَ إِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا" (فرقان: ۶۳)(و چون نادانان با آنان سخن بگویند، آنان می‌گویند: سلام و درود)این "سلام"، تنها یک درود نیست؛ بلکه هنر قطع گفتگو، حفظ کرامت و پاسخ خردمندانه به توهین‌های بی‌جا است و عبور ساکت و سریع است، عبوری که انسان را از آن ویروس خطرناک تعادل‌ستیز مصون میدارد...#مجید_حسنی پنجشنبه ۷ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_ir#خشم #تعادل_روانی #زندگی #ایمان #آرامشصفحه بله و تلگرام:@majidhassani_ir مجید حسنی مجید حسنی Thu, 28 May 2026 17:10:19 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%B9%D9%86%D8%A7-ogkue0whktlw پرده اولمیز تحریرش از کتابهای مرجع و جزوه‌های رنگی انباشته شده بود. ساعت ۳ بامداد بود و تنها صدای قل‌قل کتری برقی، سکوت خفه‌ی اتاق را می‌شکست. علی، دانشجوی سال آخر، با چشمانی که به خاطر کم‌خوابی قرمزی گرفته بودند، به صفحه‌ی سیاه تخته‌ی سفید اتاقش خیره شده بود. ذهنش مثل یک ساعت فرسوده تیک‌تیک می‌کرد؛ تکرار فرمول‌ها، حفظ کردن تعاریف، و ترس از آن امتحانات علمی پایان ترم که قرار بود سرنوشت شغل و آینده‌اش را رقم بزنند...ناگهان، از سمت پنجره‌ی نیمه‌باز، بوی خاک باران‌خورده و صدای ضعیف اذان صبح به گوشش رسید. تصورش دگرگون شد و چشمانش خیره شد به تابلو فرش کعبه‌ای که روی دیوار اتاقش بود.پرده دومعلی در طواف حرم، در میان انبوهی از مردمی ایستاده بود که لباسهای ساده و یکدست بر تن داشتند. صدای شعار "لَبَّیْکَ اللهُُمَّ لَبَّیْکَ" مثل موجی گرم، روحش را نوازش میداد...در آن‌سو، با تعجب نگاهش به استاد سنجری (استاد سخت‌گیر درس اصول محاسبات) افتاد که مشغول طواف بود که با چهره‌ای آرام، کنارش ایستاد... استاد سنجری گفت: پسرم، تو فکر می‌کنی این امتحان پایان‌ترم قرار است تو را بسنجد؟!علی گیج شد: اما استاد شما گفتی که نمره این درس، کلید در آینده‌ است.استاد سنجری با لبخندی مهربان به آسمان اشاره کرد و گفت: علم دنیوی، کلید درهای زمینی است؛ اما "قربانی کردن نفس"، کلید درب‌های آسمانی است. در امتحان علمی، تو باید پاسخ‌ها را "یاد بگیری" و "بنویسی" تا نمره بگیری. اما در امتحان الهی، در این عید قربان، تو باید پاسخ‌ها را با "عشق" بدانی و "قربانی" کنی تا پذیرفته شوی...پرده سومتصویر الف: علی با استرس و لرزش دست، سعی می‌کند فرمولی را روی کاغذ بنویسد و میترسد که اگر اشتباه کند، همه چیز از دست می‌رود.تصویر ب: علی در میان جمعیت با کت و شلوار و با لبخندی خاص، قطعه‌ای گوشت را در دست دارد تا به فقیری بدهد... اطرافیان می‌گویند: خدا قبول کنه علی آقا...صدای ذهن علی: هرجور شده باید امتحانم رو خوب بدم و بالاترین نمره رو بگیرم که آینده‌م خراب نشه، از اونطرف باید با کمک به بقیه واسه خودم یه وجهه‌ی اجتماعی بسازم...پرده چهارماستاد سنجری ادامه داد: امتحان دانشگاه، می‌سنجد که چقدر "دانسته‌ای"؛ اما عید قربان، می‌سنجد که چقدر "خالی شده‌ای"... وقتی نفس‌ت را قربانی می‌کنی، همانطور که ابراهیم، فرزندش را، خدایت را می‌شناسی... آنوقت میفهمی که نمره‌ی ۲۰، پوچی نسبی است، اما "رضا" به فرمان خدا، بی‌نهایت است...پرده پنجمصدای تق‌تق در اتاق، علی را به واقعیت بازگرداند. مادرش با یک فنجان چای و لبخندی وارد شد. علی به نگاه خندان مادر نگاه کرد و به کتری برقی در حال انفجار خود... به روی مادر لبخند زد و کتری را خاموش کرد، دیگر ترس از امتحان فردا، آنقدرها هم وحشتناک نبود... علی چای را نوشید و برای نماز صبح برخاست و برای امتحاناتش آماده شد. نه از ترس، بلکه با آگاهی اینکه او در دو میدان جنگ است: یکی برای کسب رزق، و دیگری برای کسب رضوان... و هر دو، نیازمند "قربانی" هستند: در اولی، زمان و انرژی‌اش را قربانی میکند؛ و در دومی، هوای نفس‌اش را...#مجید_حسنی چهارشنبه ۶ خرداد ۱۴۰۵‌صفحه بله:@majidhassani_ir#امتحان #عید_قربان #زندگی #ایمان #مذهب #آرامش‌i_ir مجید حسنی مجید حسنی Wed, 27 May 2026 21:10:08 +0330 https://virgool.io/@majidhassani_ir/%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9-%D8%AF%D8%B1%D9%88%D9%86-%D8%B1%D8%A7-%D9%86%DA%A9%D8%B4-df9kpg2jnvdl خاطرم هست در دوران گذر از کودکی به نوجوانی دوست داشتم مرد باشم، حتی نشستن و راه رفتن پدرم را تقلید می‌کردم، به دسته کلید و کیف پول علاقه‌ی زیادی داشتم، حس بزرگی و مردانگی میداد...بزرگترین حساسیتم گریه بود؛ حالا دیگر شخصیتی شده بودم که برخلاف دوران کودکی که با هر تلنگری اشکش دم مشکش بود و زار زار گریه میکرد، در برابر گریه کردن با همه وجود مقاومت می‌کردم...اگر زمین میخوردم یا تنبیه میشدم صورتم سرخ میشد و رگهای گردنم بیرون میزد و صدایم در حنجره تلو تلو میخورد اما در برابر گریه کردن مقاومت می‌کردم...گاهی خنده‌ی درونی دیگران را به این حالم میفهمیدم و بیشتر حرص میخوردم...روزها گذشت و از آن تنگنای سخت روحی عبور کردم و بالاخره به آن حال غالب شدم، حالا دیگر زور هم میزدم نه اشکی بود و نه بغضی، البته سختی‌ها درد خود را همچنان داشتند ولی من به تحملشان عادت کرده بودم...یادم رفته بود، در کودکی وقتی گریه میکردم آغوشی برایم باز میشد و آرامم میکرد...حواسم نبود چشم آدم مثل زمین است؛ اگر هر از گاهی باران به خودش نبیند، سفت و ترک‌خورده می‌شود و دیگر هیچ بذری در آن سبز نمی‌شود.یادم هست یک روز که خیلی زیر فشار کار و زندگی بودم با مشکلی روبرو شدم که مثل آن وقت‌ها گلویم را گرفت، من هم بر اساس عادت قدیمی بغضم را به زور قورت میدادم، که ناگهان تلنگری خوردم و گوشه‌ای نشستم. به خودم گفتم: مجید! چرا حبسش کردی؟ فکر می‌کنی مردانگی یعنی سد ساختن جلوی سیل؟! هنوز فکر میکنی گریه آدم را ضعیف نشان می‌دهد؟!خدا بیامرز روضه خوان قدیمی محله‌ی ما میگفت: اشک، ماده‌ی شوینده‌ی روح است... تو وقتی خانه‌ات گرد و خاک می‌گیرد، دستمال خیس برمیداری و پاکش می‌کنی یا میگذاری همانطور بماند تا کدر شود؟ اشک هم همین است... وقتی می‌بارد، غبار غم و کینه را از روی شیشه‌ی دلت می‌شوید... بعدش را نگاه کن، دنیا را شفاف‌تر میبینی، رنگ‌ها پررنگ‌تر می‌شوند و قلبت سبک‌تر می‌تپد...او راست می‌گفت... علمی‌اش را که بعدها خواندم، دیدم اشک‌های احساسی واقعاً سموم بدن را دفع می‌کنند و هورمون‌های استرس را پایین می‌آورند... اما برای من، همان حرف ساده‌ی روضه خوان کافی بود.که اشک، نشانه‌ی ضعف نیست؛ اتفاقاً نشانه‌ی این است که هنوز قلبم زنده است، هنوز "سنگ" نشده‌ام و هنوز قدرت این را دارم که بگویم: "خدایا، من به تنهایی از پس این همه بار برنمی‌آیم."خدا بیامرزد روضه خوان را، حرفهای گران قیمتی میزد، میگفت: اشک هم قیمت دارد، پس برای هرچیزی هم نباید آن را هزینه کرد، اشک ذی قیمت را جای درستش باید خرج کرد...برای پاک شدن روح باید اشک ریخت، برای پیدا کردن راه باید اشک ریخت، برای غم عزیزترین‌های عالم باید اشک ریخت...می‌گفت: "جوان! اگر خواستی گریه کنی، جوری گریه کن که انگار داری طلای ذوب‌شده از چشمانت بیرون میریزی؛ این طلا را جز پای رکاب سلطان نریز."راست می‌گفت، قیمتی‌ترین این اشک‌ها، همان است که به نام حسین (علیه‌السلام) گره خورده است... اشکی که نه از سر کم‌آوردن در برابر آدم‌ها، که از سر قد کشیدن در برابر عظمت اوست...همان اشکی که وقتی جاری می‌شود، دیگر رگهای گردن از خشم بیرون نمیزند، بلکه دل از قفس غرور آزاد می‌شود...حالا دیگر وقتی بغض به گلویم چنگ می‌زند، به جای قورت دادنش، به دنبال بهانه‌ای میگردم تا این امانت را جای درستش خرج کنم... یاد گرفته‌ام که برای مرد شدن، گاهی باید دوباره همان کودک بی‌پناه شد و در آغوش روضه‌اش زار زد؛ که این گریه، نه تنها ضعیفم نمی‌کند، بلکه مرا به آن آغوشی میرساند که از تمام دسته‌کلیدها و کیف‌پول‌های دنیا، اعتبار و امنیت بیشتری دارد...آری من کودک درونم رو دوست دارم...چشم من خورد به نامت، جوشیدبغضِ خشکیده‌ی جامانده به اعماق گلو...#مجید_حسنی سه‌شنبه ۵ خرداد ۱۴۰۵https://ble.ir/majidhassani_ir#امام_حسین #اشک #زندگی #ایمان #مذهب #آرامش مجید حسنی مجید حسنی Tue, 26 May 2026 09:10:16 +0330