https://virgool.io/feed/@meandsoull fa 2026-06-17 07:43:04 https://files.virgool.io/upload/users/3729026/avatar/hQjRq5.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@meandsoull https://virgool.io/@meandsoull/%D8%AA%D8%B1%D8%B3-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%AF-%D9%88-%D8%AA%D9%84%D8%A7%D8%B4-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D8%AE%D9%84%D9%88%D8%B5-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86-lul18tseq6pj در عمق این تنهایی که خودم انتخابش کرده‌ام، ترسی ریشه‌دار مثل سایه‌ای دنبالم می‌کند: ترس از اعتماد کردن. هر بار که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم چگونه دست‌هایم را به سمت آدم‌ها دراز کرده‌ام، با قلبی باز و امیدی ناب، فقط برای اینکه با ضربه‌های پنهان بازگردم. اعتماد، برایم مثل قدم گذاشتن روی یخ نازک زمستانی شده – زیبا به نظر می‌رسد، اما زیرش، پرتگاهِ خیانت و فراموشی منتظر است. بزرگ‌ترها، با لایه‌های پیچیده‌شان، با نیت‌های پنهان و انتظارات سنگین، مرا زخمی کرده‌اند. رازهایم را به باد داده‌اند، قول‌های‌شان را شکسته‌اند، و مرا در خلأیی از بی‌اعتمادی رها کرده‌اند. چرا دوباره ریسک کنم؟ چرا دوباره vulnerabl شوم، وقتی می‌دانم که هر ارتباطی، نه گرما می‌آورد، بلکه سرما و تنهایی عمیق‌تری تحمیل می‌کند؟ این ترس، نه سطحی، بلکه از عمق وجودم برمی‌خیزد؛ از آن جایی که فهمیده‌ام انسان‌های بزرگ، اغلب خودخواه‌اند، اولویت‌شان خودشان است، و من فقط یک ایستگاه موقت در مسیرشان.برای همین، تلاش می‌کنم تنها بمانم. دیوارهایم را بالاتر می‌برم، کلماتم را در گلو حبس می‌کنم، و از جمع‌ها دوری می‌جویم. تنهایی، حداقل، پیش‌بینی‌پذیر است. در سکوت آپارتمانم، در پیاده‌روی‌های انفرادی زیر باران، نفس می‌کشم بدون ترس از قضاوت یا ترک شدن. تلاش برای این انزوا، دردناک است – شب‌هایی که دلم برای یک هم‌صحبت تنگ می‌شود، اما بعد، خاطرات تلخ برمی‌خیزند و مرا به عقب می‌کشانند. می‌گویم به خودم: "بهتر است تنها باشی تا اینکه دوباره بسوزی." این تلاش، نوعی خودحفاظتی عمیق است؛ لایه به لایه، اعتمادهای شکسته را ترمیم می‌کنم، نه با دیگران، بلکه با خودم. در این خلوت، می‌فهمم که تنهایی، آزادی است از زنجیرهای احساسی، از آن فشار نامرئی که می‌گوید "باید متصل باشی، باید اعتماد کنی". اما اعتماد به بزرگ‌ترها، برایم مثل قمار با روحم شده – هرگز برنده نمی‌شوم.و در میان این تاریکی، نوری خالص می‌درخشد: کودکان. با آن‌ها، احساس خوبی دارم، احساسی عمیق و بی‌پایان، مثل بازگشت به بهشت گمشده. فرقی نمی‌کند دختر باشند یا پسر؛ نگاه‌شان پاک است، بدون لایه‌های دروغ و خودخواهی. سریع با من ارتباط می‌گیرم – یک لبخند، یک بازی ساده، یک داستان کوتاه – و آن‌ها هم همین‌طور، بی‌درنگ دست‌های کوچک‌شان را به سمتم دراز می‌کنند. خنده‌های‌شان مثل نسیم بهاری است، صداقت‌شان مرا تسخیر می‌کند. با کودکان، ترس از اعتماد محو می‌شود؛ چون آن‌ها نمی‌دانند چگونه خیانت کنند، چگونه فراموش کنند. در چشمان‌شان، خودم را می‌بینم، آن نسخه ناب از وجودم که هنوز زخمی نشده. بازی کردن با‌شان، حرف زدن از رؤیاها، بغل کردن‌شان در لحظه‌های شادی، مرا زنده می‌کند. آن‌ها مرا می‌بینند، واقعاً می‌بینند، بدون قضاوت، بدون انتظار. در کنار کودکان، تنهایی‌ام شکوفه می‌زند؛ نه به انزوای کامل، بلکه به نوعی ارتباط مقدس که ترسم را التیام می‌بخشد.این تضاد، مرا به فکر می‌برد: چرا با کودکان این‌قدر آسان است، اما با بزرگ‌ها غیرممکن؟ چون کودکان، آینه خلوص‌اند؛ یادآوری اینکه اعتماد، در اصل، باید ساده باشد، بدون پیچیدگی‌های زندگی. تلاش برای تنهایی‌ام، حالا با این احساس خوب در برابر کودکان، تعادل می‌یابد. آن‌ها را نگه می‌دارم در قلبم، نه به عنوان جایگزین بزرگ‌ترها، بلکه به عنوان پناهگاهی موقت که روحم را شارژ می‌کند. و در این میان، ترسم از اعتماد، آرام آرام نرم می‌شود – نه برای همه، بلکه برای آن خلوصی که در کودکان نهفته. تنهایی‌ام، دیگر مطلق نیست؛ پر از لحظات گرمی است که از دستان کوچک می‌آید، و مرا امیدوار می‌کند که شاید، روزی، دوباره به بزرگ‌ترها هم اعتماد کنم. اما تا آن روز، در این تلاش برای انزوا، با کودکان پرواز می‌کنم، آزاد و کامل. Nothing Nothing Fri, 17 Oct 2025 22:50:00 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%85-xr3r3icapplu تنهایی، برای من، مثل یک آغوش سرد اما آشنا شده است؛ نه آن تنهایی تحمیلی که مثل خنجری به قلب فرو می‌رود، بلکه نوعی که خودم آن را ساخته‌ام، لایه به لایه، از تکه‌های شکسته اعتماد و خاطرات تلخ. سال‌ها پیش، وقتی هنوز باور داشتم به پیوندهای انسانی، در میان جمع‌ها زندگی می‌کردم. خنده‌های بلند در مهمانی‌ها، حرف‌های شبانه که تا طلوع آفتاب کش می‌آمدند، و آن لحظه‌های کوتاه که فکر می‌کردم کسی واقعاً مرا می‌بیند، نه فقط سایه‌ام را. اما هر بار، زیر آن ظاهر گرم، چیزی می‌شکست. دوستانم، آن‌هایی که رازهایم را مثل گنجی گران‌بها به آن‌ها سپرده بودم، آن‌ها را در جمع‌ها پخش می‌کردند، با چاشنی خنده و تمسخر، انگار دردهایم فقط جوکی برای سرگرمی‌شان بود. آن لحظه‌ها را به یاد می‌آورم: ضربان قلبم که تند می‌زد از ترس افشا شدن، و بعد، سکوت سنگین وقتی می‌فهمیدم اعتمادم خیانت شده. چرا این‌قدر درد داشت؟ چون هر زخم، نه فقط جسم را، بلکه عمق وجودم را می‌درید، جایی که احساس امنیت را از دست می‌دادم.عشق‌ها هم، مثل بادهای پاییزی، می‌آمدند و می‌رفتند. یکی را به یاد می‌آورم: شب‌هایی که در آغوشش گریه می‌کردم، از ترس‌های کودکی‌ام می‌گفتم، از آرزوهایی که زیر بار زندگی خرد شده بودند. او گوش می‌داد، یا حداقل تظاهر می‌کرد، و قول می‌داد بماند. اما یک روز، بدون هشدار، رفت. نه با فریاد، نه با جدال؛ فقط یک پیام سرد: "نمی‌تونم ادامه بدم." و من ماندم با سؤال‌های بی‌پاسخ، با حفره‌ای در سینه که باد از آن می‌گذشت. خانواده هم، با تمام عشق‌شان، زخم می‌زدند. سرزنش‌های پنهان در حرف‌های روزمره: "چرا این‌قدر حساس هستی؟ چرا نمی‌تونی مثل بقیه شاد باشی؟" انگار احساساتم بار اضافی بود برای‌شان، چیزی که باید پنهان کنم تا مزاحم نباشد. هر ارتباط، مثل یک معامله نابرابر بود: من همه چیز را می‌دادم – قلبم، زمانم، انرژی‌ام – و در عوض، فقط تکه‌های شکسته دریافت می‌کردم. کلماتم، که با امید به درک شدن ادا می‌شدند، به تیغ‌هایی تبدیل می‌شدند که علیه خودم برمی‌گشتند. چرا ادامه دهم این چرخه؟ چرا دوباره خودم را بسوزانم در آتشی که فقط خاکستر باقی می‌گذارد، بدون هیچ گرمایی پایدار؟حالا، در عمق این سکوت خودخواسته، می‌فهمم که تنهایی نه ضعف است، بلکه نوعی محافظت عمیق. ارتباط گرفتن، برایم مثل باز کردن دروازه‌های یک قلعه قدیمی شده: هر بار که در را باز می‌کنم، غریبه‌هایی وارد می‌شوند که فقط می‌گیرند. انرژی‌ام را می‌مکند، اعتمادم را می‌شکنند، و تکه‌هایی از هویتم را با خود می‌برند، بدون اینکه چیزی واقعی بدهند. در مقابل، چه می‌ماند؟ فراموشی‌هایی که مثل سایه دنبالم می‌کنند، قضاوت‌هایی که در ذهنم اکو می‌شوند، یا بدتر، بی‌تفاوتی مطلق که انگار وجودم هرگز اهمیتی نداشته. حرف زدن، حالا برایم مثل قدم زدن در میدان مین است – هر کلمه، هر جمله، ریسکی برای انفجار درونی. می‌ترسم از آن لحظه که باز vulnerabl شوم، از آن ترس عمیق که دوباره دیده شوم اما نه پذیرفته. جهان بیرون پر از آدم‌هایی است که در جستجوی خودشان هستند، اولویت‌شان همیشه خودشان، و من خسته‌ام از نقش بازی کردن: نقش شنونده، نقش حمایت‌کننده، نقش کسی که همیشه می‌فهمد اما هرگز فهمیده نمی‌شود. خسته‌ام از فدا کردن قطعات وجودم برای حفظ پیوندهایی که مثل شیشه نازک، با کوچک‌ترین ضربه می‌شکنند.اما در این تنهایی، چیزی جادویی اتفاق می‌افتد. نفس‌هایم عمیق‌تر می‌شوند، انگار برای اولین بار هوا را واقعاً حس می‌کنم. ذهنم، آزاد از سر و صدای انتظارات دیگران، از آن ترس مداوم "چی فکر می‌کنن؟ چی می‌گن؟"، شروع به پرواز می‌کند. کتاب‌ها تبدیل به دوستان واقعی می‌شوند – آن‌هایی که قضاوت نمی‌کنند، خیانت نمی‌کنند، فقط همراهند در سفرهای درونی. افکارم را به باد می‌سپارم، به ستاره‌ها می‌گویم، یا در دفترچه‌ای می‌نویسم که هرگز خوانده نمی‌شود. زخم‌هایم، آن‌هایی که سال‌ها خونریزی می‌کردند، حالا آرام آرام جوش می‌خورند. نه با سرعت، بلکه با صبر عمیق، لایه به لایه. تنهایی مرا به خودم بازمی‌گرداند؛ به آن کودکی که در تنهایی‌اش بازی می‌کرد، به آن جوانی که در سکوت رؤیا می‌بافت. امن‌ترین پناه، حالا خودم هستم – بدون نیاز به تأیید دیگران، بدون ماسک‌هایی که برای خوشایندشان می‌پوشیدم.این انتخاب، دردناک است، بله. گاهی شب‌ها، وقتی سکوت بیش از حد سنگین می‌شود، دلم برای یک صدای آشنا تنگ می‌شود. برای یک نگاه که بگوید "درکت می‌کنم". اما بعد، به یاد می‌آورم دردهای گذشته را، آن حفره‌های عمیق که از ارتباط‌ها مانده، و می‌فهمم که این درد تنهایی، موقتی است، در حالی که درد خیانت، ابدی. رهایی‌بخش است این سکوت؛ رهایی از زنجیرهای اجتماعی، از فشارهای نامرئی که می‌گویند "باید متصل باشی تا کامل باشی". فهمیده‌ام که کامل بودن، نه در جمع‌هاست، بلکه در عمق خویشتن. گاهی، بهترین ارتباط، آن است که با خودت داری – خام، واقعی، بدون فیلتر. در این تنهایی، نه تنها نیستم؛ بلکه برای اولین بار، کاملم. Nothing Nothing Fri, 17 Oct 2025 22:43:23 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D9%90-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%D8%A7%D9%85%D8%A7-%D9%86%D9%87-%DA%A9%D8%A7%D9%85%D9%84-abghupcnfwjd در عمق شب‌هایی که سکوت مثل یک پتو سنگین روی شانه‌هایم می‌افتد، تصمیم می‌گیرم تنها باشم. نه از روی اجبار، بلکه از سر انتخاب. جهان بیرون پر از هیاهو است، پر از صداهایی که گوشم را کر می‌کنند و قلبم را خسته. پس دیوارهایی می‌سازم از کلمات نگفته، از نگاه‌های دوری که به دیگران می‌گویم: "دور بمانید." اما در این تنهایی خودساخته، همیشه جایی برای چند نفر نگه می‌دارم. آن‌ها که مثل شمع‌های کوچک در تاریکی‌ام می‌درخشند. آن‌ها که می‌دانم می‌توانم با‌شان حرف بزنم، از آن حرف‌های عمیق که روح را سبک می‌کنند. از دردهای پنهان، از آرزوهای شکسته، از خنده‌هایی که پشت‌شان اشک پنهان است.فکر می‌کنم این تعادل عالی است: تنهایی برای فکر کردن، برای نفس کشیدن آزادانه، و آن چند نفر برای یادآوری اینکه هنوز زنده‌ام. آن‌ها را نزدیک نگه می‌دارم، نه خیلی نزدیک که دیوارهایم فرو بریزد، اما به اندازه‌ای که صدای‌شان اکو شود در خلوت ذهنم. با خودم می‌گویم: "این‌ها ماندگارند. این‌ها متفاوت‌اند." اما زندگی، این بازیگر بی‌رحم، همیشه نقشه‌های دیگری دارد.یکی یکی می‌روند. اول با بهانه‌های کوچک: "مشغولم"، "بعدا حرف می‌زنیم". بعد با سکوت‌های طولانی‌تر، پیام‌هایی که بی‌پاسخ می‌مانند، تماس‌هایی که قطع می‌شوند قبل از اینکه حتی زنگ بخورند. و ناگهان، آن شمع‌ها خاموش می‌شوند. تنهایی که انتخاب کرده بودم، حالا انتخابم نیست؛ تحمیل شده، سنگین‌تر از همیشه. حالا نه تنها هستم، بلکه خالی. آن خلوت دلچسب تبدیل می‌شود به یک زندان سرد، جایی که صداهای خودم هم پژواک ندارند.چرا این‌قدر درد دارد؟ چون تنهایی واقعی، آن است که حتی امید به حرف زدن با کسی را از دست می‌دهی. آن است که می‌فهمی انسان‌ها مثل برگ‌های پاییزی‌اند: زیبا، اما موقتی. سعی می‌کنی نگه‌شان داری، اما باد زندگی می‌وزد و می‌بردشان. و تو می‌مانی با خودت، با سایه‌ات که حالا تنها همدمت است.اما شاید در این عمق، چیزی زاده شود. شاید این تنهایی ناخواسته، مرا قوی‌تر کند. شاید یاد بگیرم که حرف‌هایم را به باد بسپارم، به ستاره‌ها بگویم، یا حتی به خودم. چون در نهایت، تنها کسی که هرگز ترکم نمی‌کند، خودم هستم. و شاید این، عمیق‌ترین درس تنهایی باشد: عشق به خود، در میان خالی‌ترین لحظات. Nothing Nothing Fri, 17 Oct 2025 22:35:28 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D8%A8%DB%8C-%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%B2%D8%AE%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%A8%D9%86%D8%AF%D8%AF-hrhtjyfpfad4 میگن دردها با زمان خوب می‌شن، که بالاخره یه روز بلند می‌شی و اون زخمی که یه زمانی فکر می‌کردی تا آخر عمر همراهته، دیگه برات مهم نیست. شاید راست بگن، شاید یه روزی اون دردهایی که یه زمانی نفس کشیدنتو سخت کرده بودن، کم‌رنگ بشن.ولی یه چیزایی هست که هیچ‌وقت خوب نمی‌شه… مثل بی‌اعتمادی. مثل اون لحظه‌ای که می‌فهمی دیگه هیچ‌کس توی این دنیا نمی‌تونه برات امن باشه. دیگه نمی‌تونی کسی رو با خیال راحت دوست داشته باشی، نمی‌تونی به کسی تکیه کنی، نمی‌تونی حتی یه لحظه به این فکر کنی که شاید یکی واقعاً برات بمونه.دیگه هر لبخندی که می‌بینی، برات شبیه یه نقابه. هر “ناراحت نباش، من کنارت هستم”، برات فقط یه جمله پوچه که زودتر از چیزی که فکرش رو کنی محو می‌شه. دیگه هیچ حسی برات واقعی نیست. نه علاقه، نه محبت، نه قول‌ها و وعده‌ها.اون زخما یه روز خوب می‌شن، ولی چیزی که باقی می‌مونه، یه قلبه که دیگه به هیچ‌کس اجازه نمی‌ده نزدیک بشه. یه آدم که دیگه بلد نیست دوست داشته باشه، بلد نیست اعتماد کنه. یه آدم که با هر کسی که سر راهش قرار می‌گیره، قبل از هر چیزی دنبال نشونه‌های دروغه.و اینجاست که می‌فهمی، بعضی زخم‌ها هیچ‌وقت خوب نمی‌شن. فقط یاد می‌گیری که باهاشون زندگی کنی. Nothing Nothing Wed, 05 Mar 2025 08:50:10 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%87-fssbmxhepj7g یه زمانی فکر می‌کردم آدم‌ها برای هم می‌مونن، که وقتی سختی بیاد، وقتی کم بیاری، یکی هست که دستتو بگیره، بگه: نترس، من کنارت هستم. ولی نبود… هیچ‌وقت نبود.وقتی گریه کردم، تنهایی اشکامو پاک کردم. وقتی کم آوردم، خودم خودمو کشیدم بالا. وقتی خواستم از نو شروع کنم، هیچ‌کس نبود که حتی یه کلمه بهم بگه “تو می‌تونی”. همیشه خودم بودم و خودم. هیچ‌کس دستشو سمتم دراز نکرد، هیچ‌کس کنارم نموند.پس چرا باید دیگه برام مهم باشه کی میاد؟ کی می‌ره؟ مگه تا حالا کسی بوده که واقعاً بمونه؟ مگه کسی جز خودم برام جنگیده؟ همه فقط تا جایی هستن که براشون راحت باشه، که چیزی ازت بخوان. ولی وقتی نوبت تو می‌شه، وقتی تو نیاز داری… فقط یه سکوت عمیق می‌مونه.دیگه نه از رفتن کسی می‌ترسم، نه از نبودنش ناراحت می‌شم. من یه عمره که تنهای تنها توی سخت‌ترین لحظه‌های زندگیم موندم. از این به بعد هم همینه. پس چرا باید برام مهم باشه که کی قراره بیاد؟ که کی قراره بره؟ وقتی تهش، باز هم این منم که می‌مونم و یه دنیا سکوت و یه زخم دیگه که باید خودم مرهمش بشم Nothing Nothing Wed, 05 Mar 2025 08:48:02 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D9%87%DB%8C%DA%86-%DA%A9%D8%B3-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87-vzt4wggc5oei می‌دونی چی دردناکه؟ این که یاد گرفتی قبل از اینکه کسی بره، تو ذهنت هزار بار رفتنش رو بچینی. دیگه از دست دادن آدم‌ها برات جدید نیست، اصلاً چیزی نیست که حسش کنی. فقط نگاه می‌کنی و با یه لبخند تلخ می‌گی: همین بود؟ خب، پیش‌بینی کرده بودم.دیگه کسی نمی‌تونه منو غافلگیر کنه. نه دلشکسته می‌شم، نه بغض می‌کنم، نه حتی یه لحظه می‌گم چرا؟ چون این “رفتن” برای من دیگه یه اتفاق نیست، یه عادت شده. یه حقیقت همیشگی. همه می‌رن. هرکی بخواد بمونه، بالاخره یه روز خسته می‌شه، یا یه دلیلی پیدا می‌کنه که دیگه نباشه.ولی این بی‌حسی؟ یه دردیه که تا تهِ وجودم ریشه کرده. این که از اول، وقتی یه نفر میاد، به جای اینکه به بودنش فکر کنم، دارم نبودنش رو تصور می‌کنم. سناریو می‌چینم، لحظه رفتنش رو بارها و بارها مرور می‌کنم تا وقتی رسید، کمتر درد بکشم.ولی کم نمی‌شه… فقط شکلش عوض می‌شه. هر رفتنی، یه جای خالی به جا می‌ذاره، ولی من حتی اون جای خالی‌ها رو هم دیگه حس نمی‌کنم. انگار از اول پر بودن آدم‌ها یه توهم بود.می‌دونی بدترین قسمت کجاست؟ این که انقدر به رفتن‌ها عادت کنی که دیگه بودن کسی هم برات معنایی نداشته باشه. انگار همه چیز موقته، همه چیز یه بازیه که تو از قبل آخرشو می‌دونی. هیچ‌کس قرار نیست بمونه، و تو دیگه حتی نمی‌خوای تلاش کنی که کسی بمونه.این زندگی نیست… یه جور مرگه. یه مرگ آروم و بی‌صدا، که هر روز یه ذره ازت می‌گیره، ولی هیچ‌کس نمی‌فهمه، حتی خودت. فقط می‌دونی یه چیزی ته دلت خالی شده… و هیچ‌وقت پر نمی‌شه. Nothing Nothing Wed, 01 Jan 2025 11:15:40 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D8%AA%D8%B4%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A2%D8%B1%D8%A7%D9%85%D8%B4-vodeg8i2klc0 دلم یه حال خوب می‌خواد… یه چیزی که واقعی باشه، نه اون خوشی‌های کوتاهی که فقط برای چند ساعت میان و بعد جاشون رو به یه طوفان بی‌رحم می‌دن. خسته شدم از این که هر روزم مثل یه میدان جنگه، از این که صبح‌ها بیدار می‌شم و نمی‌دونم امروز قراره چقدر سخت‌تر باشه.می‌دونی چیه؟ دیگه دارم از نوسان خسته می‌شم. از این که یه لحظه حس می‌کنم شاید بالاخره قراره خوب بشم، ولی هنوز نفسم جا نیفتاده، انگار یه دست نامرئی دوباره منو می‌کشه پایین. دلم می‌خواد بدونم زندگیِ بدون این بالا و پایین‌ها چه شکلیه. چطوریه که آدم یه مدت طولانی بتونه فقط نفس بکشه، بدون این که توی هر نفسش یه خفگی باشه.استرس؟ دیگه نمی‌دونم استرس عادی یعنی چی. انگار همه چیز برام شده یه ترس دائمی، یه دلهره‌ای که حتی وقتی می‌خوابم هم ولم نمی‌کنه. دلم می‌خواد برای یه بار، یه بارِ لعنتی، صبح بیدار شم و حس کنم هیچ‌چیزی قرار نیست منو بشکنه. ولی نمی‌شه… نمی‌شه.می‌خوام حالم خوب بشه، ولی انگار دنیا یه جور دیگه برای من نوشته. انگار قرار نیست هیچ‌وقت اون آرامشی که می‌خوام رو پیدا کنم. انگار همه چیز برای من باید سخت‌تر باشه، سنگین‌تر، تاریک‌تر. و این خستگی… این خستگیِ بی‌پایان… داره منو از پا می‌ندازه.فقط یه چیزی می‌خوام… یه حال خوب که ازم فرار نکنه. ولی شاید این هم فقط یه رویاست. شاید این زندگی برای آدمایی مثل من اصلاً قرار نیست خوب باشه. Nothing Nothing Wed, 01 Jan 2025 11:13:55 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-wpt1drpcbgfp هیچ‌کس نمی‌فهمه چی می‌گذره… نمی‌دونه چند شب بیدار موندم، چند بار با خودم کلنجار رفتم که دست از فکر کردن به “پایان” بردارم. هیچ‌کس نمی‌دونه چقدر سخت بود جلوی اون صدای تو سرم بایستم که هر لحظه زمزمه می‌کرد: “بسه… دیگه تمومش کن.”خسته‌ام… خیلی بیشتر از اون چیزی که بتونم بگم. حتی نمی‌دونم برای چی هنوز اینجام. انگار یه طناب نازک، منو تو این زندگی نگه داشته، ولی این طناب هم داره تار و پودش از هم می‌پاشه. هر روز، هر ثانیه دارم سقوط رو حس می‌کنم، یه سقوط آروم و دردناک توی خودم.هیچ‌کس نمی‌دونه چند بار تو سکوت گریه کردم، چند بار لبخند زدم وقتی تو دلم داشتم فرو می‌ریختم. چقدر به زور خندیدم، به زور حرف زدم، به زور وانمود کردم که همه چی خوبه. ولی واقعیت اینه که هیچ چیزی خوب نیست. تو این مدت فقط زور زدم، جنگیدم، ولی با چی؟ با خودم؟ با فکرم؟می‌دونی سخت‌ترین قسمت چیه؟ این که هیچ‌کس حتی نمی‌فهمه. هیچ‌کس نمی‌پرسه، هیچ‌کس نمی‌خواد بدونه. انگار من تو یه دنیای خالی گم شدم، جایی که حتی سایه‌ای برای پناه بردن نیست.خسته‌ام از این جنگ… از این که هر لحظه دارم جلوی خودمو می‌گیرم که همه چیزو تموم نکنم. یه لبخند می‌زنم، ولی تو دلم یه فریاد خفه شده. یه نوری که دیگه نمی‌بینمش. یه امیدی که مدت‌هاست خاموش شده. و فقط همین مونده… یه سکوت عمیق، یه خلأ بی‌پایان، و یه خستگی که داره منو کم‌کم می‌بلعه.نمی‌دونم چرا هنوز وایستادم… شاید فقط از ترسه، یا شاید یه بخشی از وجودم هنوز امیدواره، هرچند خیلی کوچیک. ولی راستش دیگه چیزی تو این تاریکی برام نمونده. Nothing Nothing Tue, 31 Dec 2024 10:54:30 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D9%82%D9%87%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D9%81%D8%B1%D9%88-%D9%85%DB%8C-%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D8%AF-is45dry8yogs یه وقتایی حس می‌کنم زندگی یه طنز تلخه. انگار من اینجا هستم که زخم‌های بقیه رو ببندم، دستاشونو بگیرم و از تاریکی‌ها بیرونشون بیارم. هر کی غمی داره، میاد سراغم. دردشو می‌ریزه تو گوشم، منم با تمام وجودم سعی می‌کنم کمکش کنم، آرومش کنم، بهش امید بدم. اما وقتی نوبت خودم می‌شه، هیچکس نیست.می‌دونی دردناک‌ترین قسمت ماجرا کجاست؟ این که حتی نمی‌تونم حرف بزنم. چون همه منو قوی می‌بینن، همون که همیشه یه راه حل داره، همون که همیشه می‌گه: “نگران نباش، درست می‌شه.” ولی ته دلم خالیه. یه جای عمیق توی وجودم هست که هر روز بیشتر فرو می‌ره.من آدمی‌ام که دیوارای دورشو برای بقیه خراب می‌کنه، ولی خودش توی یه اتاق تاریک حبس شده. گاهی فکر می‌کنم شاید این تاوانیه که باید بدم. شاید قرار نیست کسی برای من باشه، همون‌طور که من برای همه بودم.وقتی دستمو دراز می‌کنم، هیچکس نیست که بگیره. هیچکس نمی‌فهمه پشت این لبخند مصنوعی، چقدر زخم خوابیده. هیچکس نمی‌پرسه: “خودت چطوری؟” انگار همه فکر می‌کنن من ضد گلوله‌ام. ولی نمی‌دونن این قهرمانم یه زمانی از پا در میاد. یه زمانی می‌رسه که دیگه نمی‌تونه حتی خودش رو جمع کنه، چه برسه به بقیه.و من موندم، با این بار سنگین که هر روز روی شونه‌هام سنگین‌تر می‌شه. موندم و این حقیقت تلخ که کسی برای نجاتم نمیاد. شاید باید یاد بگیرم که نجات پیدا کردن حق من نیست. شاید این سرنوشتمه: یه ناجی که خودش هیچوقت نجات پیدا نمی‌کنه. Nothing Nothing Sun, 29 Dec 2024 21:24:05 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9%DB%8C%D9%90-%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B3%D8%AA-%D8%B1%D9%81%D8%AA%D9%87-km4ztuii7zhr نمی‌دونم چی شد که این‌طوری شدم، اما دیگه نمی‌تونم به کسی اعتماد کنم. انگار تمام دنیا دست به دست هم داده که بهم نشون بده هیچ‌کس موندنی نیست. هر بار که نزدیک شدم، هر بار که دلمو به کسی سپردم، چیزی جز زخمی عمیق‌تر نصیبم نشد. حالا دیگه حتی نمی‌دونم چطور باید با کسی حرف بزنم، چون ته دلم همیشه یه شک لعنتی هست، یه ترس که می‌گه: “مواظب باش… اینم یه روز می‌ره.”یه وقتی بود که دنیا پر از رنگ بود. آدمایی بودن که فکر می‌کردم همیشه کنارم می‌مونن. اما حالا… حالا فقط سایه‌هایی هستن که وقتی بهشون نگاه می‌کنم، یه حفره بزرگ‌تر توی دلم باز می‌شه. انگار هر کی ازم دور شد، یه تیکه از اعتمادمو با خودش برد و حالا چیزی ازش باقی نمونده.هر روز با خودم می‌گم شاید من مشکل دارم. شاید من زیادی باور کردم، زیادی به آدما فرصت دادم، زیادی ساده بودم. اما وقتی به زخم‌هام نگاه می‌کنم، می‌فهمم که دیگه فرقی نمی‌کنه تقصیر کی بوده. چون نتیجه‌ش همیشه یکیه: من و یه قلب خالی که دیگه هیچی براش نمونده.حالا هر کسی که میاد سمتم، ته دلم فقط یه صدای وحشت‌زده می‌پیچه: “نذار نزدیک بشه. اگه اینم رفت چی؟ اگه اینم دروغ گفت چی؟” و من عقب می‌کشم. می‌دونی چیه؟ آدم وقتی می‌ترسه، تنهایی رو انتخاب می‌کنه. چون دیگه نمی‌خواد بشکنه. ولی این تنهایی، خودش یه جهنمه.می‌خوام دوباره اعتماد کنم، می‌خوام دوباره حس کنم که یکی می‌تونه پناه باشه. اما نمی‌شه. نمی‌تونم. این زخما عمیق‌تر از اونی هستن که فکر می‌کردم. هر لبخندی که می‌بینم، توش یه دروغ می‌بینم. هر حرفی که می‌شنوم، تهش یه خیانت حس می‌کنم.و حالا من موندم و یه دل پر از ترس، یه روح که هر روز خسته‌تر می‌شه، و یه دنیا که دیگه هیچ‌وقت بهش اعتماد ندارم. شاید این همون نقطه‌ایه که دیگه نمی‌شه برگشت. جایی که آدم می‌فهمه، اعتماد چیزی نیست که دوباره به دست بیاد. Nothing Nothing Sun, 29 Dec 2024 20:38:25 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D8%AF%D9%86%D8%A8%D8%A7%D9%84-%DA%86%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%B4%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D9%87%DB%8C%DA%86-%D9%88%D9%82%D8%AA-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-sghqotlabjbv هر روز چشمامو باز می‌کنم با این امید که شاید امروز یه چیزی، یه نشونه، یه نفر منو از این حال لعنتی بیرون بکشه. اما هیچ‌چیز نیست. هرچی بیشتر می‌گردم، بیشتر توی تاریکی فرو می‌رم. انگار دنیا با یه دیوار نامرئی، منو از هر چیزی که بتونه به زخم‌های دلم مرهم باشه، جدا کرده.می‌دونی، گاهی حس می‌کنم این درد، یه قسمت از وجودمه. هر جایی که می‌رم، هر چیزی که می‌بینم، انگار بهش چسبیده. دنبال یه چیزی می‌گردم که هیچ شکلی نداره، هیچ صدایی نداره، هیچ بویی نداره. یه چیزی که شاید از اول هم قرار نبوده وجود داشته باشه. هر لحظه، هر ثانیه، دارم خودمو توی این دنیای خالی گم می‌کنم.همه جا رو گشتم؛ خاطراتی که یه روز باهاشون می‌خندیدم، حالا مثل خنجری تو قلبم می‌شینن. جاهایی که یه زمانی برام پناه بودن، حالا فقط یادآور تنهایی‌ان. آدما رو نگاه می‌کنم، اونایی که یه روز فکر می‌کردم دستمو می‌گیرن، ولی الان فقط مثل سایه‌هایی توی تاریکی از کنارم رد می‌شن.هر روز با خودم می‌گم شاید این آخرین روزی باشه که اینجوری می‌گذره. شاید فردا یه چیزی بیاد، یه نفر، یه لحظه، یه اتفاق که دستمو بگیره و منو از این کابوس بیدار کنه. ولی فردا هم مثل دیروزه، مثل امروز. هیچی نمیاد. فقط خلأ بیشتر می‌شه، درد عمیق‌تر می‌شه.گاهی به خودم می‌گم شاید دارم اشتباه می‌کنم. شاید اصلاً این چیزی که دنبالش می‌گردم، وجود نداره. شاید این امید، فقط یه سراب باشه، یه دروغی که خودم به خودم می‌گم که طاقت بیارم. ولی حتی اینم نمی‌تونه آرومم کنه. چون حقیقت اینه که من دارم هر روز بیشتر توی این تاریکی غرق می‌شم.کاش یه کسی بود. کاش یه جایی، یه لحظه، یکی می‌گفت: “من اینجام. نترس، این تاریکی نمی‌مونه.” ولی حالا فقط منم و این سکوت سنگین، منم و این درد لعنتی که نمی‌ذاره حتی برای یه لحظه فراموش کنم چقدر تنهام. هر روز دنبال یه نشونه می‌گردم، ولی حالا دیگه مطمئنم که این نشونه هیچ‌وقت قرار نیست بیاد. فقط منم که دارم تو این جهنم خودمو از دست می‌دم. Nothing Nothing Sun, 29 Dec 2024 09:05:10 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D8%AC%D9%88%D8%A7%D8%A8-%D9%87%D9%85%D9%87-%DA%86%DB%8C%D8%B2-rajmssb04es2 یه جایی از زندگی هست که دیگه خسته می‌شی از توضیح دادن، از گفتن اینکه چقدر شکست خوردی، چقدر خسته‌ای، چقدر دلت گرفته. دیگه نمی‌خوای به کسی بگی چی تو دلت می‌گذره، چون حس می‌کنی هیچ‌کس نمی‌فهمه. نه که بخوان نفهمن، نه... آدما فقط نمی‌تونن وزن این دردا رو تحمل کنن. یه سری چیزا هست که گفتنش فقط حال خودتو بدتر می‌کنه. هر بار که حرف می‌زنی، انگار یه تیکه از روحت کنده می‌شه و هیچی هم درست نمی‌شه.این می‌شه شروع انزوا. اولش فکر می‌کنی سکوتت موقتیه، فکر می‌کنی داری فقط یه مدت با خودت خلوت می‌کنی. ولی بعد می‌بینی این خلوت یه جور پناهگاه شده، یه جایی که توش با خودت و زخمت تنها می‌مونی. دیگه به هیچ‌کس اعتماد نمی‌کنی که اون چیزایی که تو دلت تلنبار شده رو بفهمه. شاید چون خجالت می‌کشی، شاید چون خسته‌ای، یا شاید چون می‌ترسی یه بار دیگه هم حرف بزنی و باز چیزی تغییر نکنه.درد خصوصی می‌شه، عین یه راز تاریک که کسی جز خودت نباید ازش خبر داشته باشه. این درد باهات راه می‌ره، باهات غذا می‌خوره، باهات می‌خوابه. یه گوشه از قلبت جا خوش می‌کنه و هر روز سنگین‌تر می‌شه. بعضی وقتا حتی خودتم فراموش می‌کنی که این درد از کجا اومده. فقط حس می‌کنی یه چیزی تو دلت شکسته که هیچ‌وقت قرار نیست درست بشه.انزوا آروم آروم تو رو می‌بلعه. دیگه نه حرف می‌زنی، نه می‌خوای کسی بهت نزدیک بشه. تنهایی می‌شی رفیق ثابتت. اون وقت می‌فهمی که سکوت نه یه انتخاب، بلکه یه اجباره. چون حتی اگه بخوای حرف بزنی، دیگه واژه‌ای برای توضیح این دردها پیدا نمی‌کنی.شاید یه روزی یکی ازت بپرسه چی شده، چرا دیگه اون آدم قبلی نیستی. شاید حتی بخوای براش توضیح بدی، ولی زبونت نمی‌چرخه. چون دیگه از این نقطه گذشته‌ای. از نقطه‌ای که امید داشتی کسی بفهمه، از نقطه‌ای که فکر می‌کردی یکی می‌تونه کمک کنه. حالا فقط موندی و سکوتت، یه سکوت پر از زخم و بغض و حسرت. Nothing Nothing Sat, 28 Dec 2024 22:58:38 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D8%B2%D8%AE%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%87%DB%8C%DA%86-%D9%88%D9%82%D8%AA-%D8%AE%D9%88%D8%A8-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%87-bne139iwcbqu خیانت یه دردِ وحشتناکه، یه زخمی که از جایی میاد که حتی فکرشم نمی‌کنی. یه خنجر نیست که از پشت بزنه، نه. این یکی از جایی میاد که با تمام قلبت بهش اعتماد کرده بودی، از همون جایی که فکر می‌کردی همیشه امن و آرومه. روزی روزگاری، به اون آدم دل سپرده بودی، به حرفاش، به نگاهاش، به وعده‌هایی که می‌داد، به حرف‌هایی که باهاش می‌بافی، و فکر می‌کردی این همون کسیه که تو دلت همیشه خواستی باشه. ولی یه روز، همون آدمِ مهربون و باوفا یه‌هو چیزی می‌شه که هیچ وقت نمی‌خواستی ببینی، چیزی که قلبت رو می‌شکونه و تمام دنیات رو از هم می‌پاشه.لحظه‌ای که خیانت رو می‌فهمی، انگار زمین زیر پاهات خالی می‌شه، هوا سنگین می‌شه، انگار یه چیزی تو وجودت می‌میره. چشمت رو می‌بندی و می‌خوای باور کنی که اشتباه می‌کنی، که شاید اشتباه دیدی. اما نه. وقتی حقیقت رو می‌بینی، وقتی می‌فهمی تمام چیزی که برای همیشه باور داشتی، دروغ بوده، دیگه نمی‌تونی از این درد فرار کنی. از خودت فرار می‌کنی، از احساساتت، از تمام اون چیزهایی که بهش دل بسته بودی.کاش می‌شد برگردی به روزهایی که فکر می‌کردی دنیا بهترین جای دنیاست، که می‌تونستی به همه چیز اعتماد کنی. به اون روزهایی که نگاهش هنوز گرم بود و قلبت به عشق می‌تپید. ولی حالا؟ حالا هیچ‌چیز از اون احساسات به یاد نمی‌آد. هر کلمه‌ای که از دهنش در اومده بود، حالا مثل یه تیر به قلبت می‌خوره. هر وعده‌ای که داده بود، مثل دروغی تلخ می‌مونه که با تمام وجودت باور کرده بودی.این زخمی که خیانت به وجود میاره، فقط قلبتو نمی‌شکنه، بلکه روحی رو که با تمام وجود عاشق بود، به خاک می‌کشه. روحی که همیشه برای محبت و عشق گرسنه بود، حالا دیگه بی‌رمق و بی‌جان شده. بعد از خیانت، دیگه نمی‌تونی به هیچ‌چیز و هیچ‌کسی مثل قبل اعتماد کنی. دیگه نمی‌تونی اون آدم ساده و دل‌بسته باشی. قلبت از هر چیزی می‌ترسه. می‌ترسه که دوباره کسی بیاد و همون بلای قبلی رو سرت بیاره.و دردناک‌ترین بخش این ماجرا اینه که با تمام این زخم‌ها، باز هم نمی‌تونی از دست اون خاطرات خلاص بشی. همون خاطراتی که به هیچ وجه نمی‌تونی ازشون فرار کنی. هرجا میری، هر کی می‌بینی، یه چیزی یادآور می‌شه که باهاش زندگی کردی، که بهش اعتماد کردی، و حالا چیزی جز یک خالی بزرگ برات باقی نمونده.دیگه نمی‌تونی خودتو پیدا کنی. چیزی از اون آدم که روزی با تمام وجود عاشق بود باقی نمی‌مونه. حتی نمی‌تونی به خودت نگاه کنی، چون اون چیزی که می‌بینی، یه نفر دیگه‌س. کسی که هنوز هم به دنبال اون آدم قبلی می‌گرده، اما پیداش نمی‌کنه. و این بزرگ‌ترین زخمِ دلته. زخمی که هیچ‌وقت خوب نمی‌شه. Nothing Nothing Sat, 28 Dec 2024 22:29:14 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D8%AE%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%87-fejp40jcx1td دیگه نمی‌کشم. خسته‌ام، خسته از این‌که همیشه باید وانمود کنم قوی‌ام، از این‌که هیچ‌وقت نمی‌تونم بگم "منم کم آوردم." انگار همه انتظار دارن من همون باشم که همیشه لبخند می‌زنه، همون که هیچ‌وقت نمی‌لرزه. ولی خب راستش اینه که دیگه نمی‌تونم.دلم می‌خواد یکی بیاد، یکی که بدون هیچ توضیحی دستامو بگیره و بگه: «نترس، من هستم. هرچی شد، باهاتم.» ولی نیست، هیچ‌کس نیست. یه دنیا آدم دور و برم هستن، اما هیچ‌کس نمی‌فهمه چقدر تنهام. انگار این سکوتی که تو دلم نشسته، هیچ‌وقت نمی‌خواد بشکنه.گاهی فکر می‌کنم کاش می‌شد مثل بچگی‌هام، همون وقتی که اگه می‌ترسیدم، فقط می‌دویدم تو آغوش یکی و همه‌چی تموم می‌شد. ولی حالا چی؟ حالا نه کسی هست که برم سمتش، نه اگه باشه می‌تونم بگم چقدر شکستم. چون می‌ترسم. می‌ترسم همین ذره‌ آدم‌هایی که دورم هستن هم بگن: «اینم ضعیفه؟»دستام می‌لرزه، دلم پره، ولی مجبوری لبخند می‌زنم. انگار لبخند زدن شده یه نقاب لعنتی که نمی‌تونم درش بیارم. تو دلم طوفانه، اما کسی نمی‌بینه. دلم می‌خواد گریه کنم، داد بزنم، بگم: «بسه! من دیگه نمی‌خوام قوی باشم!» ولی فقط سکوت می‌کنم.شب که می‌شه، خیره به سقف، همه‌ی اون دردهایی که تو روز قایم کرده بودم، یقه‌مو می‌گیرن. بغض می‌شینه تو گلوم، ولی گریه هم نمی‌تونم. انگار اشکامم خسته شدن، مث خودم.کاش یکی بود، حتی یه لحظه، که می‌فهمید من این آدم شکست‌ناپذیری که همه فکر می‌کنن، نیستم. منم دلم می‌خواد یکی باشه که وقتی از این زندگی لعنتی خسته شدم، فقط بگه: «من کنارت هستم، نترس.» ولی خب... نیست. همیشه خودمم و خودم، با یه دل پر و یه دنیا سکوت. Nothing Nothing Sat, 28 Dec 2024 22:09:48 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D8%B2%D9%85%D8%B2%D9%85%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%D8%AE%D9%85%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-zf7jsr5smppg باران که می‌بارد، گویی دلِ آسمان هم به حال من گریسته است. هر قطره‌ای که روی شیشه می‌لغزد، مثل اشک‌هایی است که در خلوت شب از چشم‌هایم جاری می‌شود. اشک‌هایی که نه کسی می‌بیند و نه کسی می‌فهمد. می‌گویند باران آرامش می‌آورد، اما برای من هر قطره‌اش زخمی تازه است، داغی که روی قلبم می‌نشاند.بارها سعی کردم فراموشت کنم، اما مگر می‌شود از یاد برد کسی را که در تار و پود وجودت تنیده است؟ هر شب با صدای باران به یاد می‌آورم لحظه‌هایی را که کنارت بودم؛ زمانی که دستت را در دستم داشتم و فکر می‌کردم این آرامش تا ابد خواهد بود. اما ابد چه کلمه دروغینی بود.باران می‌بارد و من، خیره به قطراتی که روی شیشه می‌لغزند، خودم را می‌بینم؛ شکسته و تنها. انگار همین قطره‌ها هم قصه من را می‌دانند، قصه عشقی که در نیمه راه گم شد، قصه دلی که برای همیشه شکسته ماند. هر بار که اسمت را زیر لب زمزمه می‌کنم، بغضی در گلویم می‌پیچد. اسم تو حالا برایم دیگر نام نیست؛ زخمی است که هر بار تازه‌تر می‌شود.شب‌هایم به کابوسی بی‌پایان تبدیل شده‌اند. هر صدای باران، هر زمزمه‌ای از طبیعت، مرا به روزهایی می‌برد که تو بودی. روزهایی که نمی‌دانستم نبودنت چه جهنمی خواهد ساخت. نمی‌دانستم که عشق، گاهی فقط یک آغاز است، آغازی برای دردی بی‌پایان.آسمان گریه می‌کند، درست مثل من. گویی او هم از رفتنت آگاه است. اما تو، آیا لحظه‌ای به این دل شکسته فکر کردی؟ آیا حتی یک بار در میان این باران، یادت آمد که کسی هنوز با خاطره‌هایت زنده است و با آنها می‌میرد؟روی شیشه اسم تو را می‌نویسم، اما باران آن را می‌شوید. گویی حتی طبیعت هم می‌خواهد از تو دست بردارم. اما من نمی‌توانم. نمی‌توانم چیزی را که تو با خود بردی، پس بگیرم. نمی‌توانم آن لحظه‌ای که همه چیز تمام شد را از یاد ببرم.باران می‌بارد و من، گم‌شده در میان صدای قطره‌ها، فقط یک آرزو دارم: کاش می‌شد دوباره تو را دید، حتی برای لحظه‌ای کوتاه. کاش می‌شد این درد را با حضور تو آرام کرد. اما تو نیستی، و من... تنها در میان این شب‌های بارانی، تنها میان نجوای زخمی آسمان، با قلبی که دیگر چیزی برای شکسته شدن ندارد، باقی مانده‌ام.باران می‌بارد، اما من می‌دانم که هیچ‌چیز این درد را نمی‌شوید. هیچ‌چیز این غم را آرام نمی‌کند. و من، تا ابد در میان این زمزمه‌های زخمی، اسیر خواهم ماند. Nothing Nothing Sat, 28 Dec 2024 22:04:27 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AA%D8%A8%D8%AF%DB%8C%D9%84-%D8%B4%D8%AF-lzl56oeya4g1 عادت کردن به تنهایی خیلی عجیبه. ابتدا فکر می‌کنی تنها بودن یعنی غم، یعنی خلأ، یعنی چیزی که همیشه باید ازش فرار کنی. اما کم‌کم یاد می‌گیری که نه، تنهایی هم می‌تواند تبدیل به بخشی از زندگی‌ات شود. تبدیل به عادت، تبدیل به چیزی که دیگر از نبودنش نمی‌هراسی. شاید در ابتدا برای من هم اینطور بود که هر لحظه به دنبال کسی می‌گشتم، کسی که در کنارم باشد، کسی که در دل شب‌ها به من بگوید: "چیزی می‌خواهی بگویی؟" کسی که حتی اگر از هیچ چیز هم حرفی نمی‌زنم، بفهمد که در دلم چه غوغایی در جریان است.اما حالا همه‌چیز تغییر کرده است. این روزها کمتر به آدم‌ها احتیاج دارم. نه به خاطر اینکه بیزارم، نه چون از آن‌ها خسته شدم. بلکه به این خاطر که حس می‌کنم دیگر هیچ‌کس آنقدر به من نزدیک نیست که بتوانم حرف‌هایی را که در دل دارم، برایش بگویم. و این حس، این سکوتی که مثل سایه‌ای همیشه همراه من است، به آرامی به خانه‌ی دائمی من تبدیل شده.گاهی دلم می‌خواهد روزمرگی‌ام را برای کسی تعریف کنم. بگویم که امروز چه کارهایی کردم، چه لحظاتی داشتم که به خاطرشان لبخند زدم یا شاید گریستم. می‌خواهم کسی باشد که به حرف‌هایم گوش کند، کسی که بگوید: «درکت می‌کنم». اما دقیقاً هم‌زمان با این خواسته، یک حس عمیق و غریبی در من شکل می‌گیرد، که می‌گوید "دور شو"، "از همه فاصله بگیر". و این پارادوکسِ دردناک همیشه در من وجود دارد: وقتی نزدیک می‌شوم، حس می‌کنم همه‌چیز فرو می‌ریزد. وقتی به کسی نزدیک می‌شوم، انگار دیوارهایی که سال‌ها برای محافظت از خودم ساخته‌ام، یکی‌یکی در حال فرو ریختن هستند. وقتی آدم‌ها می‌آیند و در کنارم می‌ایستند، گویی آنچه که من در درونم ساخته‌ام، دیگر نمی‌تواند از من محافظت کند. من هیچ‌وقت احساس نکرده‌ام که به اندازه کافی درک می‌شوم. حتی زمانی که کسی در کنارت باشد و حرف‌هایش درست مثل یک گوش شنوا به نظر بیاید، هیچ‌وقت نمی‌توانم تمام آنچه را که در دل دارم، بیان کنم. شاید این همان جایی است که شکاف‌ها شروع می‌شود. شاید هیچ‌وقت نمی‌توانیم همدیگر را به‌طور کامل بفهمیم، چون هرکسی دنیای خودش را دارد. من هیچ‌وقت نتواستم با کسی نقطه مشترکی پیدا کنم که واقعاً احساس کنم "این منم، این کسی است که من سال‌ها دنبالش بوده‌ام."در این سکوت طولانی، گاهی به این فکر می‌کنم که آیا واقعاً درک می‌کنم خودم را؟ آیا آنقدر با خودم هستم که از اعماق قلبم بشنوم؟ یا شاید تنها آنقدر به خودم گوش داده‌ام که دیگر صدایم را نمی‌شنوم؟ شاید دیگر برای خودم هم هیچ نقطه مشترکی وجود نداشته باشد. شاید در این روزها، تنها چیزی که از دست می‌دهم، همین خود واقعی‌ام باشد که روز به روز بیشتر از آن فاصله می‌گیرم.و در همین لحظات است که احساس می‌کنم هیچ‌کس نمی‌تواند با من باشد. هیچ‌کس نمی‌تواند این همه درد و غم پنهان را در دل من ببیند. شاید در این دنیای شلوغ، کسی حتی نمی‌داند چه چیزی در دلم در حال جنگیدن است. هیچ‌کس نمی‌داند که چقدر در این سکوت غرق شده‌ام، در این تنهایی که هر روز بیشتر به من چسبیده، که گویی دیگر جزئی از وجودم شده است.گاهی می‌خواهم یکی باشد که بی‌چیز بگوید «من اینجا هستم»، اما حتی این ساده‌ترین خواسته، خیلی دور از دسترس به نظر می‌آید. و وقتی در دل شب‌ها دوباره به سقف خیره می‌شوم، به دیوارهایی که من را در خود محصور کرده‌اند، فکر می‌کنم، به این که هیچ‌چیز نمی‌تواند این فضای خالی را پر کند، هیچ‌چیز نمی‌تواند این شکاف‌های عمیق را به هم وصل کند.تنهایی، به‌طرز عجیبی، به چیزی بیشتر از یک حالت ذهنی تبدیل شده است. این دیگر تنها نبودن نیست؛ این یک زندگی است. یک زندگی که در آن فقط من هستم و دنیای درونی خودم، که هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند به آن وارد شود. و هرچقدر بیشتر در این دنیای خودم غرق می‌شوم، بیشتر حس می‌کنم که هیچ‌کس نمی‌تواند مرا درک کند. و شاید این دردناک‌ترین قسمت از همه باشد: اینکه هیچ‌کس نمی‌تواند درک کند، نه حتی خودم.اما شاید همین باشد. شاید زندگی، همین سکوتی است که از هیچ‌کس نمی‌توانی انتظار داشته باشی. شاید این تنهایی، همین فاصله، تنها چیزی است که به آن عادت کرده‌ای و حالا دیگر به این نمی‌توانی پی ببری که آیا هنوز جایی برای کسی در قلبت باقی مانده است یا نه. Nothing Nothing Sat, 28 Dec 2024 13:55:16 +0330 https://virgool.io/darkness/%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%87%DB%8C%DA%86-%D9%88%D9%82%D8%AA-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%A8%D8%B4%DA%A9%D9%86%DB%8C-sv2zjgiinzpc گاهی وقت‌ها، وقتی در جمع آدم‌ها هستم، حتی در اوج صمیمیت هم احساس می‌کنم تنها و دور از همه چیزم. انگار هیچ‌وقت نمی‌توانم به کسی اعتماد کنم. حتی وقتی کسی به من لبخند می‌زند یا می‌گوید که درکنارش احساس راحتی دارم، در دل خودم همیشه یک سوال بی‌پاسخ دارم: *آیا این واقعیت است؟* آیا او همان چیزی است که نشان می‌دهد؟ یا چیزی در دلش پنهان است که هیچ‌وقت نمی‌خواهم از آن باخبر شوم؟این شک همیشه با من بوده. شاید از همان زمانی که یادم می‌آید، شاید از همان روزهایی که آدما، با تمام لبخندهایشان، مرا تنها گذاشتند و من مجبور شدم همه چیز را خودم تحمل کنم. اما هیچ‌وقت نتواستم این حس را کنار بگذارم. همیشه در دل خودم می‌گفتم: "هیچ‌کس به طور کامل نمی‌تونه خودشو به تو نشون بده." و این جمله، گویی بر دوشم سنگینی می‌کرد. گاهی حتی فکر می‌کنم شاید این شک‌ها تنها چیزی هستن که منو از تنها شدن در این دنیای وسیع نجات می‌دهند. شاید در این شک، در این دوری، به نوعی آرامش پیدا کرده‌ام، اما آرامشی پر از غم و خالی.یاد دارم روزهایی که به کسی اعتماد کردم و فکر می‌کردم که می‌توانم به او نزدیک شوم. فکر می‌کردم می‌توانم به او بگویم که در دل من چه می‌گذرد، اما خیلی زود فهمیدم که این نزدیک شدن‌ها بیشتر شبیه به بازی‌هایی است که هیچ‌وقت تمام نمی‌شود. در این نزدیکی، همیشه یک فاصله پنهان هست، یک دیوار شیشه‌ای که هیچ‌کس نمی‌تواند از آن عبور کند. من هیچ‌وقت نتوانستم درک کنم چرا، حتی وقتی همه چیز ظاهراً درست به نظر می‌رسید، هیچ‌چیز واقعی نبود.آدم‌ها همیشه چیزی را پنهان می‌کنند، و شاید دلیلش این باشد که هیچ‌کس نمی‌خواهد در اعماق دلش را به نمایش بگذارد. همیشه می‌ترسند که اگر آنچه که در دلشان می‌گذرد را بگویند، دیگران از آن‌ها دور شوند، آنها را قضاوت کنند، یا حتی ازشان بیزار شوند. من هیچ‌وقت نتواستم بفهمم چرا همه چیز باید این‌طور باشد. چرا باید همواره یک دروغ، یک ماسک، یک نقش در میان باشد؟ چرا هیچ‌کس نمی‌تواند خودش باشد، بدون هیچ‌گونه ترس از پس‌زدن یا طرد شدن؟این شک، این تردید، چیزی بیشتر از یک حس ساده است. این تبدیل به قسمتی از وجود من شده. وقتی در جمع کسی هستم، حتی در اوج صمیمیت، باز هم نمی‌توانم به او اعتماد کنم. شاید چون در پس هر لبخند، در پشت هر کلمه، در سکوت‌های طولانی، چیزی هست که هیچ‌وقت نمی‌خواهد بیرون بیاید. شاید هم چون می‌ترسم اگر به آن چیزی که پنهان است نگاه کنم، دیگر نتوانم آن‌طور که قبل‌تر بودم، او را ببینم.و این درد، این درد که هیچ‌وقت نمی‌توانم بفهمم چرا آدم‌ها همیشه در سکوت خودشان می‌میرند، چرا همیشه یک راز بزرگ در دلشان باقی می‌ماند، مرا رها نمی‌کند. شاید این سکوت‌ها همیشه هم غم‌انگیز نباشند، شاید برای دیگران راحت‌تر از این باشد که خودشان را در این لایه‌های پنهان پنهان کنند. اما برای من، این سکوت‌ها، این رازها، همیشه با من بوده‌اند و همیشه با من خواهند ماند.هر بار که به کسی نزدیک می‌شوم، هر بار که فکر می‌کنم می‌توانم به کسی تکیه کنم، احساس می‌کنم چیزی در درونم فرو می‌ریزد. انگار که در نهایت، هیچ‌وقت هیچ‌چیز واقعی نیست. هیچ‌وقت نمی‌توانم تمام آن چیزی که در دل کسی هست را بفهمم. و شاید هم این تنها حقیقتی باشد که می‌توانم بپذیرم: هیچ‌وقت نمی‌توانی کسی را به‌طور کامل بشناسی، چرا که هیچ‌کس به‌طور کامل خودش نیست.حالا، وقتی به اطرافم نگاه می‌کنم، وقتی به آدم‌ها فکر می‌کنم، همیشه با خودم می‌گویم: *شاید هیچ‌وقت نتوانم به کسی اعتماد کنم، چون همه فقط نقشی بازی می‌کنند، نقشی که هیچ‌وقت پایان نمی‌یابد. شاید این شک، این درد، تنها چیزی است که من را از از دست دادن همه چیز نجات می‌دهد.* اما این تنها چیزی است که می‌ماند. سکوتی که هیچ‌وقت نمی‌توانی بشکنی. غم بی‌پایانی که هرگز از بین نمی‌رود. Nothing Nothing Sat, 28 Dec 2024 13:50:04 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DB%8C%D8%A7-%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA-%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D9%87%DB%8C-uychl2achlrg گاهی وقت‌ها، باید به خودت بگویی: «نه، من دیگر نمی‌توانم این درد را تحمل کنم». باید به خودت بگویی که شاید هیچ چیز ارزش این همه زخم‌خوردن را نداشته باشد. این جمله که همیشه در ذهنم بود، هر روز بیشتر به معنای واقعی‌اش پی می‌بردم: «من تنها موندن رو ترجیح میدم به دوست داشتن آدم اشتباهی.» در دنیایی که همه از عشق می‌گویند، من به این فکر می‌کنم که شاید تنها بودن، امن‌ترین انتخاب باشد. شاید در این تنها بودن، در این سکوت، در این فاصله‌ای که میان من و آدم‌هاست، بتوانم کمی آرامش پیدا کنم. دیگر نمی‌خواهم با کسی باشم که نمی‌تواند مرا درک کند. نمی‌خواهم دوباره قلبم را به کسی بسپارم که تنها چیزی که از آن می‌سازد، شکستن است.شکستن‌ها همیشه از جایی شروع می‌شوند که فکر می‌کنی کسی قرار است درکت کند. فکر می‌کنی کسی قرار است گوش دهد، کسی که برای تو بودن، برای بودن در کنار تو، اهمیت دارد. اما وقتی که آن آدم اشتباهی وارد زندگی‌ات می‌شود، نمی‌دانی که هر لحظه‌اش یک نقطه آغاز است؛ نقطه آغاز دردهایی که هیچ‌وقت برایشان آمادگی نداری. آدم‌های اشتباهی به تدریج، به آرامی، کاری می‌کنند که خودت را در آینه نبینی. کاری می‌کنند که دیگر نتوانی به چشم خودت نگاه کنی.آن‌ها کاری می‌کنند که به مرور زمان، شک کنی به همه چیز؛ به احساساتت، به حرف‌هایت، به انتظاراتی که از خودت داشتی. کاری می‌کنند که به تدریج هر آدم درست را که وارد زندگی‌ات می‌شود، با چشم شک ببینی. حتی وقتی که در نگاهشان صداقت است، وقتی که در رفتارشان مهربانی و دلسوزی وجود دارد، باز هم یک گوشه‌ای از دل‌ات به آن‌ها مشکوک است. چون آن آدم اشتباهی به تو آموخته است که ممکن است هر کسی که به تو نزدیک می‌شود، دوباره به تو آسیب بزند. شاید هیچ چیز در زندگی برای من بیشتر از این احساس ناتمامی دردناک نبوده باشد: ترس از اینکه همیشه در رابطه‌ای اشتباه باشی، ترس از اینکه هیچ‌وقت نتوانی دوباره کسی را با تمام وجود دوست بداری.شاید برای بسیاری، این تنها یک احساس در میان لحظات شک و تردید باشد، اما برای من این حس، یک زخم عمیق است که هنوز هم از آن خون می‌ریزد. هیچ چیزی در دنیا بدتر از این نیست که قلبت در دست کسی باشد که هیچ‌وقت ارزش آن را نداشته باشد. و وقتی که این ضربه‌ها را می‌خوری، آن وقت است که در دل‌ات چیزی می‌شکند که هیچ درمانی برای آن وجود ندارد. همه چیز به نظر یک بازی می‌آید. روابط، کلمات، وعده‌ها... اما وقتی که به این بازی‌ها وارد می‌شوی، وقتی که خودت را به دست کسی می‌سپاری که اشتباه است، می‌فهمی که برای همیشه دچار تغییر خواهی شد. و وقتی که تغییر می‌کنی، دیگر هیچ چیزی همانند قبل نخواهد بود. دیگر نمی‌توانی به کسی که درست است نگاه کنی و بگویی: «این آدم مرا درک می‌کند». چون دل‌ات پر از شک و ترس از دوباره زخمی شدن است. شاید برخی بگویند که انسان‌ها برای هم ساخته شده‌اند. اما من برای خودم ساختم. شاید زمانی برسد که کسی بیاید و این ترس‌ها را از من بگیرد، کسی که بتواند نشان دهد که عشق واقعی هنوز هم وجود دارد. اما تا آن روز، من تنها بودن را انتخاب می‌کنم. حداقل در این تنهایی، دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند وارد شود و قلبم را بشکند.وقتی به این فکر می‌کنم که چه کسانی را وارد زندگی‌ام کرده‌ام، گاهی خودم را سرزنش می‌کنم. چرا این‌قدر عجله کردم؟ چرا به آدم‌هایی که هیچ‌وقت برای من نبوده‌اند، فرصت دادم که بخشی از روح‌ام را تسخیر کنند؟ اما حالا که به عقب نگاه می‌کنم، می‌فهمم که شاید تنها بودن، بهترین راه است. شاید دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند آنطور که باید، مرا دوست داشته باشد. شاید دیگر هیچ‌کس آنقدر ارزش نداشته باشد که من دلم را به او بسپارم.شاید همیشه این‌طور باشد. شاید همیشه باید تنها بمانم. اما چیزی که یاد گرفته‌ام این است که در این تنهایی، می‌توانم خودم را پیدا کنم. می‌توانم دوباره آن کسی شوم که بودم قبل از اینکه آسیب ببینم، قبل از اینکه قلبم زخمی شود. شاید در این تنهایی، یک نوع آزادی هست؛ آزادی از همه ترس‌هایی که آدم‌های اشتباهی به من آموختند. به خودم می‌گویم که همیشه بهتر است تنها باشم تا اینکه دوباره در دام یک رابطه‌ی اشتباه بیفتم. شاید هیچ‌وقت نتوانم دوباره کسی را مثل قبل دوست داشته باشم، اما این تنهایی را به آن دردهای بی‌پایان ترجیح می‌دهم. شاید یک روز کسی بیاید که بتواند آن زخم‌ها را درمان کند، اما تا آن روز، من با خودم کنار می‌آیم. چون دیگر نمی‌خواهم به کسی اجازه بدهم که دوباره دلم را بشکند. و حالا، وقتی به خودم نگاه می‌کنم، تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است: «من می‌توانم با این تنهایی زندگی کنم. بهتر از این است که به کسی که اشتباه است، قلبم را بدهم.» Nothing Nothing Sat, 28 Dec 2024 11:23:14 +0330 https://virgool.io/@meandsoull/%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%D9%85-%D8%AA%D9%88-%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%DA%86%D8%B4%D9%85%D9%85-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B2%D9%85-tdicpwwepiuz در زندگی، برخی آدم‌ها هستند که برای ما بیشتر از همه چیز ارزش دارند. کسانی که در دل‌مان جای دارند، کسانی که از هر کلمه‌شان، از هر نگاه‌شان، از هر لحظه‌ای که با آن‌ها می‌گذرانیم، انرژی می‌گیریم. اما در این بین، در دل خودمان چیزی هست که نمی‌توانیم آن را راحت بیان کنیم. چیزی که تنها در سکوت و درون ما زنده است؛ درخواستِ ناگفته‌ای که در پس هر رفتار و گفتار پنهان شده است.گاهی می‌خواهیم به کسانی که دوستشان داریم، بگوییم که چقدر برایمان مهم هستند. اما در عین حال، هیچ کلمه‌ای نمی‌تواند آنچه را که احساس می‌کنیم، به درستی منتقل کند. یکی از این خواسته‌های ناتمام این است که بگوییم: «لطفاً خودت را از چشمم نینداز.»این جمله شاید ساده به نظر برسد، اما بار عاطفی سنگینی دارد. در دنیای امروز، جایی که همه چیز سریع و گذراست، روابط انسانی هم گاهی در سایه‌ فشارها و چالش‌های روزمره از دست می‌روند. اعتماد کردن، صمیمی شدن، و واقعی بودن در برابر دیگران سخت است. شاید برای برخی‌ها این کار آسان باشد، اما برای من—که در اعماق وجودم با ترس و تردید زندگی کرده‌ام—این احساسات به‌سختی شکل می‌گیرند. نمی‌خواهم دیگران مرا در موقعیتی قرار دهند که مجبور شوم از آنها فاصله بگیرم، حتی اگر این فاصله به‌نظرشان کوچک باشد. چرا که برای من، هر فاصله، هر دوری، هر نگاه بی‌توجه، یعنی از دست دادن چیزی بسیار گرانبها.در دل‌ام، یک نقاشی زیبا از کسانی که دوست‌شان دارم کشیده‌ام. آن‌ها برای من بیشتر از دوستان یا عزیزان هستند. آن‌ها خانواده‌ی روحی‌ام‌اند، کسانی که من برایشان حاضر هستم از هیچ چیزی دریغ نکنم. اما در عین حال، ترس دارم که یک روز آن‌ها این نقاشی را خراب کنند؛ ترس از اینکه وقتی دلم به کسی اعتماد می‌کند، آن شخص از چشمان من بیافتد و آن‌طور که من او را می‌بینم، دیگر نبینم."لطفاً خودت را از چشمم نینداز." این جمله برای من چیزی فراتر از یک درخواست ساده است. این بیانگر تمام تلاش‌ها، تمام صبرها، تمام انتظاراتی است که در دل‌ام برای آن آدم‌ها دارم. این یعنی خواسته‌ای نه از جنس خودخواهی، بلکه از جنس عشق و مراقبت. می‌خواهم آنها در دل‌ام همان‌طور بمانند که در ابتدا بودند؛ بی‌هیچ تغییری، بی‌هیچ از دست دادن آن چیزی که به آن‌ها تعلق دارد.من ممکن است دهنم سرویس شود، ممکن است از آنچه که می‌خواهم به دست بیاورم خسته شوم، اما هیچ چیزی نمی‌تواند از من بگیرد که بخواهم آنها را برای همیشه در دل‌ام عزیز نگه دارم. این برای من تنها یک درخواست نیست؛ این یک عهد است، یک پیمان که در لحظه‌های تنها و سکوت‌ام با خودم بسته‌ام. این احساسات، این نگرانی‌ها، این عاشقانه‌های ساده و بی‌نظیر، شاید برای دیگران عجیب به نظر برسد، اما برای من همانند یک سوگند است؛ سوگندی که در آن گفته‌ام: «لطفاً خودت را از چشمم نینداز.»در پایان، آنچه که از این گفته می‌خواهم به دیگران بگویم این است: وقتی که کسی را در دل‌تان عزیز می‌دارید، از او نمی‌خواهید که از چشم شما بیفتد. چرا که هر لحظه‌ای که این اتفاق بیافتد، یک دنیا احساسات و صمیمیت‌ها را از دست خواهید داد. در دنیای واقعی، این چیزی است که گاهی فراموش می‌شود؛ اما در دنیای قلب‌ها، این یکی از بزرگ‌ترین ترس‌ها و بزرگ‌ترین خواسته‌ها است.و شاید، در نهایت، همانطور که در زندگی واقعی نیز همه چیز با گذر زمان به دست می‌آید، این احساسات نیز با صبر و توجه می‌توانند به چیزی تبدیل شوند که همیشه در دل‌تان باقی می‌ماند."لطفاً خودت را از چشمم نینداز." Nothing Nothing Sat, 28 Dec 2024 11:17:40 +0330