https://virgool.io/feed/@mehdivahdani6 دانش آموخته دانشگاه تهران؛ دکترای تخصصی سیاستگذاری عمومی fa 2026-06-10 14:20:32 https://files.virgool.io/upload/users/1164990/avatar/YaX8Ya.jpeg?height=120&width=120 https://virgool.io/@mehdivahdani6 https://virgool.io/@mehdivahdani6/%D9%82%D8%AA%D9%84-%D8%B9%D8%A7%D9%85-%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%A7-%D9%88-%D9%85%D8%B3%D8%A6%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AA-uknikz42iecn ... چند دقیقه دیگر، بقالى را آوردند که فرزند او نیز از آبله مرده بود. این بار امیرکبیر دیگر تحمل نکرد. روى صندلى نشست و با حالى زار شروع به گریستن کرد…میرزا آقاخان وارد شد. علت را پرسید و ملازمان امیر گفتند که دو کودک شیرخوار پاره دوز و بقالى از بیمارى آبله مرده‌اند. میرزا آقاخان با شگفتى گفت: عجب، من تصور مى‌کردم که میرزا احمدخان، پسر امیر، مرده است که او این چنین مى‌گرید. سپس، به امیر گفت: گریستن، آن هم به این گونه، براى دو بچه‌ى شیرخوار بقال و چقال در شان شما نیست.امیر سر برداشت و با خشم به او نگریست، آنچنان که میرزا آقاخان از ترس بر خود لرزید. امیر اشک‌هایش را پاک کرد و گفت: خاموش باش. تا زمانى که ما سرپرستى این ملت را بر عهده داریم، مسوول مرگشان ما هستیم.میرزا آقاخان گفت: ولى اینان خود در اثر جهل آبله نکوبیده‌اند.امیر گفت: و مسوول جهلشان نیز ما هستیم....و من از این مى‌گریم که چرا این مردم باید این قدر جاهل باشند که در اثر نکوبیدن آبله بمیرند.منبع: کتاب امیرکبیر و ایران ،فریدون آدمیتhttps://t.me/vvniahttps://instagram.com/vahdaninia?utm_medium=copy_link ولی اله وحدانی نیا ولی اله وحدانی نیا Fri, 03 Sep 2021 11:31:52 +0430