https://virgool.io/feed/@minatorabian62 سلام. خوشحالم که به صفحه من سر زدید. من هنرجوی موسیقیم. من روزانه مطالعات زیادی راجع به موسیقی و ساز های مختلف انجام میدم. دوست دارم اطلاعاتم رو اینجا باهاتون به اشتراک بزارم. شاید به درد شما هم بخوره fa 2026-06-08 08:00:16 https://files.virgool.io/upload/users/1547172/avatar/IiQf6M.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@minatorabian62 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%DB%8C%D9%88%DA%A9%D9%84%D9%84%DB%8C-%DB%8C%D8%A7-%DB%8C%D9%88%DA%A9%D9%87-%D9%84%DB%8C%D9%84%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-yc8miart1sou یوکللی یا یوکه لیلی به انگلیسی (ukulele)، سازی از خانواده سازهای زهی است که متعلق به کشور هاوایی می باشد. از ویژگی های منحصر به فرد این ساز می توان به اندازه کوچک، وزن کم، یادگیری آسان و ظاهر جذاب آن اشاره نمود. نوزاندگان ساز یوکللی، در سبک های متفاوت این ساز را می نوازند.اصلیت یوکللی، به دو ساز پرتغالی کاواکینیو و ماشتی باز می گردد. این دو ساز در منطقه براگا واقع در شمال پرتغال ساخته شدند اما منشأ آن به اروپای غربی باز میگردد. در این مقاله از مجموعه ساز ژوست با ساز یوکللی یا همان گیتار کوچک بیشتر آشنا خواهید شد.معرفی ساز یوکللی یا یوکه لیلیاوکه له له، یوکلله، اوکولیلی، یوکللی‌ یا یوکولیلی از جمله اسامی است که برای این ساز به کار برده می شود. انواع مدل های رایج ساز یوکللی به صورت 4 سیمه ساخته می شود. امروزه بیشتر سیم های یوکللی از جنس نایلون می باشند. با این حال مدل های دیگری هم از جنس روده گوسفند وجود دارد.ساز یوکللی با موسیقی هاوایی شناخته می شود، کلمه ی یوکللی در زبان هاوایی، به معنای پرش کَک یا جَستن حشره است. احتمالاً دلیل انتخاب این کلمه حرکت سریع انگشتان نوازنده ساز یوکللی است. که مثل پریدن یک حشره است.مطلب مرتبط: ساز ماندولین چیست؟ساز یوکللی در چند مدل اصلی سوپرانو، کنسرت، تنور و باریتون عرضه شده است. تفاوت این مدل ها در سایز آن ها است. با بزرگ تر شدن ساز یوکللی حجم و گرمی صدای آن هم افزایش می یابد. یوکللی سوپرانو کوچک ترین و البته محبوب ترین نوع یوکللی است.پیشینه ی یوکللیساز یوکللی در قرن نوزدهم مصادف با سال های 1880 توسعه پیدا کرد. در ساخت ساز یوکللی، از سازهای کوچک پرتغالی مثل ماشتی، کاواکینیو، تیمپل و راخائو الهام گرفته شده است. این سازها به وسیلۀ مهاجرین پرتغالی سرزمین های مادیرا و کِیپ وِرد، به مردم هاوایی معرفی شدند. به طور کلی، سه مهاجر کابینت ساز، به نام های منوئل نانز، خوزه دو اسپیریتو سانتو و آگوستو دایا را به عنوان اولین ابداع کنندگان ساز یوکللی می شناسند.یکی از نکاتی که در بررسی تاریخ ابداع ساز یوکللی باید به آن توجه نمود، پشتیبانی پادشاه هاوایی است. کالاکائوآ پادشاه هاوایی، یکی از علاقمندان به یوکللی بود و به واسطه ی حمایت هایش موجب شد تا ساز یوکللی جای خود در موسیقی هاوایی پیدا کند و در گردهمایی های سلطنتی به عنوان یکی از سازهای اصلی به اجرا در بیاید.اولین تولیدکننده ساز بوکللییکی از اولین تولیدکنندگان ساز یوکللی در هاوایی، کمپانی خانوادگی «کاماکا یوکللی» بود که به وسیله ی ساموئل کاماکا راه اندازی شد. ساموئل کاماکا در ابتدا کار خود را به صورت کارآموز منوئل نانز (یکی از همان مهاجرین پرتغالی) شروع نمود. سپس در سال 1916 موفق شد اولین فروشگاه خود را در زیرزمین خانه اش راه اندازی کند. در سال 1927 کاماکا توانست نمونه جدیدی از ساز یوکللی به نسبت مدل های قبلی تولید کند، که صدای پخته تری داشت. این یوکللی به آناناس شبیه بود و به سرعت محبوب شد تا جایی که در سال 1928 حق ثبت اختراع یوکللی آناناسی به او داده شد.امروزه کمپانی کاماکا یکی از اصلی ترین برندهای تولیدکننده ساز یوکللی است و یوکللی های این کمپانی را نوازندگان مشهور از جمله جیک شیمابوکورو و جرج هریسون از گروه بیتلز استفاده نموده اند.مدل های مختلف یوکللیساز یوکللی در سایزها و مدل های متنوع ساخته می شود. مهم ترین شاخص تعیین سایز یوکللی، طول سیم (فاصله پل تا شیطانک) و طول کلی ساز (از سردسته تا قسمت پایینی بدنه) است.سایز یوکللی، در وزن ساز و حجم و گرمی صدای تولیدی، تفاوت های مهمی ایجاد می‌کند. به طور کلی هرچه ساز یوکللی بزرگ تر باشد، ساز سنگین تر است و البته حجم و گرمی صدای بیشتر و قیمت بالاتری دارد. مدل های ساز یوکللی به 4 دسته تقسیم می شود:· یوکللی سوپرانو· یوکللی کنسرت· یوکللی تنور· یوکللی باریتونعلاوه بر این چهار سایز رایج یوکللی، سه سایز دیگر نیز استفاده می شوند که خیلی رایج نیستند. این مدل ها شامل پاکت، باس و کنترباس می شوند. ویژگی های هر یک از انواع و سایزهای یوکللی را ادامه شرح می دهیم:یوکللی پاکت (جیبی)اسم های دیگر یوکللی پاکت: پیکولو، سوپرانینو، سوپرانیسیمواندازه یوکللی پاکت: 41 cmطول ساز (از سردسته تا پل): 28 cmیوکللی سوپرانواسم های دیگر یوکللی سوپرانو: استاندراد، یوکللیاندازه یوکللی سوپرانو: 53 cmطول ساز (از سردسته تا پل): 33 cmیوکللی سوپرانو معمولاً به عنوان یوکللی استاندارد شناخته می شود. و بعد از یوکللی پاکت (جیبی) و سوپرانینو، کوچک ترین نوع ساز یوکللی است.یوکللی کنسرتاسم های دیگر یوکللی کنسرت: آلتواندازه یوکللی کنسرت: 58 cmطول ساز (از سردسته تا پل): 38 cmساز یوکللی کنسرت در سال 1920به عنوان نسخة ارتقا یافتة یوکللی سوپرانو شناخته شد. که کمی بزرگ تر از یوکللی سوپرانو است و صدای بلندتر و گرم تری دارد.یوکللی تنوراسم های دیگر یوکللی تنور: تارو پچ، لیلیئواندازه یوکللی تنور: 66 cmطول ساز (از سردسته تا پل): 43 cmبعد از یوکللی کنسرت، مدل یوکللی تنور ساخته شد. که حجم و صدای آن از یوکلله کنسرت هم بیشتر بود.یوکللی باریتوناسم های دیگر یوکللی باریتون: باری، باری یوک، تاروپچاندازه یوکللی باریتون: 74 cmطول ساز (از سردسته تا پل): 48 cmساز یوکللی باریتون در سال 1940ساخته شد.یوکللی باساسم های دیگر یوکللی باس: –اندازه یوکللی باس: 76 cmطول ساز (از سردسته تا پل): 51 cmیوکللی کنترباساسم های دیگر یوکللی کنترباس: یوباس، رامبلراندازه یوکللی کنترباس: 81 cmطول ساز (از سردسته تا پل): 51 cmیوکللی های کنترباس و باس نیز در سال های 2010 و 2014 به عنوان انواع جدید این ساز شناخته شدند.نوازندگان معروف یوکللییوکللی نوازان در سبک های متفاوتی می نوازند. برخی از این نوازندگان ساز اصلیشان یوکللی است و از شهرت جهانی برخوردار هستند. و بعضی دیگر یوکللی را به عنوان یکی از سازهای محبوبشان و در کنار ساز اصلی خود می نوازند. از جمله معروف ترین یوکللی نوازان می توان به نوازندگان زیر اشاره کرد:ایزرائیل کاماکاویوُله: معرف به «ایز» و کلیف ادواردز: معرف به «یوکولیلی آیک»به این لیست می توان نوازندگان مشهور دیگری مثل جیمز هیل، روی اسمک، جان کینگ، تاینی تیم، ادی ودر، جرج هریسون، جیک شیمابوکورو، ادی کامائی و… را اضافه کرد.برندهای مشهور یوکللیدر ساخت یوکللی از مواد اولیه و روش های متنوعی استفاده می شود. نوع چوب و مواد اولیۀ در کنار تکنیک ساخت ساز تاثیر زیادی بر حجم و گرمی صدای یوکللی دارد. برندهای معتبر دنیا معمولاً یوکللی های خود را در سایزها و با جنس و کیفیت مختلف می سازند.مطلب مرتبط: گیتار الکتریک چیست؟از جمله مشهورترین برندهای یوکللی می توان به کالا، لونا، ماهالو، فندر، کوردوبا، لانیکای، کانیلئا، اسکار اشمیت، مارتین، ساوتوت، کاماکا اشاره نمود.مقایسه یوکللی و گیتارتفاوت های گیتار و یوکللی، محسوس است و بهتر است یوکللی را سازی در نظر بگیریم که ویژگی های منحصر‌به فرد خودش را دارد. همانطور که قبل تر گفته شد، یوکلله، 4 سیم دارد و کوک کردن ویژه خودش را نیاز دارد. نواختن یوکللی در گام های دو، فا و سل خیلی راحت است، اما در گام های دیگر کمی دشوار می باشد. شما می توانید ملودی ها و آهنگ های مخصوص گیتار را با یوکللی اجرا کنید. اما معمولا نیاز دارید که آن ها را ساده کنید یا کمی تغییر بدهید. نکته ای که باید آن را در نظر داشته باشید این است که، رنگ صوتی که گیتار دارد با رنگ صدای یوکللی تفاوت محسوس دارد.ساز یوکللی، کوچک تر، ارزان تر و قابل حمل تر از گیتار است. یک نوازنده خوب گیتار می تواند در طول 20دقیقه، آکورد گرفتن یوکللی را یاد بگیرد. همین تبدیل رپورتوآر‌های گیتار به یوکللی می تواند لحظات لذت بخشی را برای یک نوازنده گیتار بسازد.نکته دیگر در مورد داشتن یوکللی این است که اگر در خانه کودک داشته باشید، خیلی راحت تر از گیتار می توانید به او نواختن یوکللی را آموزش بدهید.از تفاوت های آشکار میان این دوساز، می توان به تفاوت در قیمت، اندازه، تعداد سیم ها، نحوه کوک کردن، نوع صدا و... اشاره نمود.جمع بندیدر نهایت باید گفت، انتخاب سازی که نواختن و شنیدن صدای آن برای شما دلپذیر باشد و با نیازها و بودجه شما همخوانی داشته باشد، بر عهده شماست.با اینکه بعد از خواندن این مطلب درباره یوکللی‌ اطلاعات زیادی کسب کردید، اما باز هم پیشنهاد می شود که اجازه دهید تا انگشت ها و گوش های شما راهنمای خرید شما باشند. مینا ترابیان مینا ترابیان Sun, 18 Sep 2022 16:04:57 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B9-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B6%D8%A7-%D8%B4%D8%AC%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-pa36npkptgpn استاد محمدرضا شجریان، در طی سال ها فعالیت درخشان خود، آثار متعددی را به اجرا درآورده است. و کنسرت های بسیاری در ایران و دیگر کشورها برگذار و شاگردان بسیاری تربیت نموده است. او نه تنها در ارائه آثار و تربیت شاگردانش تلاش نموده؛ بلکه در زمینه ساخت سازهای جدید نیز ید طولایی داشته است.سازهای ابداعی استاد شجریانسازهای ابداعی استاد شجریان مجموعه ای از سازهای جدید دست ساز شامل: صراحی، شاه صراحی، صراحی آلتو، بم صراحی، شهرآشوب، شهرآشوب آلتو، بم ساز، شهنواز، شهبانگ، کرشمه، باربد، تندر، ساغر، سبو سوپرانو، دل و دل آلتو، دل و دل سوپرانو و پرهیب و... است که در دو مرحله معرفی شدند. ایشان پیش تر تعداد سازهای ابداعی اش را 62 ساز دانسته بود که خودش به دوتا از آن ها نمره 100 داده است.ساز صراحی چیست؟نمایشگاه ساز استاد شجریاناولین نمایشگاه سازهای ابداعی محمدرضا شجریان در اردیبهشت سال 1390 و دومین نمایشگاه در شهریور سال 1392 به کوشش مؤسسه فرهنگی هنری دل آواز در خانه هنرمندان برگزار شد و مورد توجه موسیقیدانان و اهالی هنر قرار گرفت که البته انتقادهایی را نیز در پی داشت. در نمایشگاه اول از 14 ساز ابداعی و 10 سنتور در اندازه های مختلف رونمایی شد.نظرات استاد شجریان درباره سازهای ابداعیاستاد شجریان در مصاحبه های مختلف مطبوعاتی که درمورد دلایل ابداع و ساخت سازهای مختلف ایرانی بوده، اظهار نمودند:در طول ۵۰ سال زندگی حرفه ای ام، شدیداً نیاز به صداهای جدید را احساس می‌کردم و همیشه کمبود این صداها مرا آزار می داد. انگیزة ساخت این سازها، خلق نغمه های نو و افزایش توانمندی سازهای ایرانی بوده ‌است.او همچنین اضافه نمود: در کنسرت ها، در میان سازهای سنتی از این سازهای ابداعی نیز استفاده می‌کنیم، زیرا باید آن ها را در کنار سازهای سنتی قرار دهیم، تا به مرور جایگاه خود را در میان مخاطبان بیابند. من نمی توانم از لحظه نخست این سازها را به صحنه بیاورم. این کار درستی نیست.به اعتقاد ایشان؛ سازهای موسیقی ایرانی (مخصوصاً در تولید صدای بم) برای استفاده در ارکسترهای بزرگ کارایی کافی نداشته اند. او معتقد است سازهای موجود تنها قادر به اجرا در محدوده صوتی اُکتاوهای میانی هستند، درحالیکه در طراحی سازهای ابداع شده توسط او تولید صدا در اکتاوهای پایین‌تر و بالاتر نیز در نظر گرفته شده است.سازهای ابداعی توسط استاد محمدرضا شجریان مورد توجه اکثر اهالی فن قرار گرفتند. اما در میان هنرمندان معاصر، مجید رخشانی (آهنگساز و سرپرست گروه موسیقی شهناز) بیش از دیگران به سازهای ابداعی ایشان توجه نشان داده و آن ها را روی صحنه برده است.موسیقیدانان و سازندگان خلاق معاصرطی سال ها و دهه های اخیر برخی از موسیقیدانان و نوازندگان و خوانندگان دیگر نیز با توجه به توانایی ها و شناخت شان از موسیقی ایرانی اقدام به ساخت سازهای جدید نموده اند که البته تعداد بسیار کمی از آن ها در حال حاضر کاربردهای اجرایی دارند و بیشتر در تولید آثار امروزی مورد استفاده قرار می گیرند.محمدرضا شجریان، حسین علیزاده، کیهان کلهر و حافظ ناظری و... از جمله هنرمندانی هستند، که طی سال های اخیر سازهای جدیدی را ابداع نموده اند.معرفی انواع سازهای اصیل ایرانی مینا ترابیان مینا ترابیان Tue, 13 Sep 2022 07:05:30 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D9%81%D8%B1%D9%82-%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%A8%D8%A7%D8%BA%D9%84%D8%A7%D9%85%D8%A7-worgd33ym103 در مقاله های قبلی با ساز دیوان و ساز باغلاما و ویژگی ها و ساختار هر کدام به صورت کامل آشنا شدید. همچنین در مورد نحوه کوک کردن این دو ساز نیز اطلاعاتی به دست آورید.همان گونه که دریافتید ساز دیوان و باغلاما از لحاظ ظاهری و ساختاری بسیار به هم شباهت دارند، اما در واقع هر کدام سازی مستقل با ویژگی ها و رنگ صدای منحصر به خود هستند.تفاوت ساز دیوان و باغلاما از جمله موضوعاتی است که همواره هنرجویان این دو ساز را نسبت به آن کنجکاو نموده است. در ادامه این مقاله با من همراه باشید تا شما را با ویژگی ها، تفاوت ها و شباهت های دو ساز دیوان و باغلاما آشنا کنیم.معرفی ساز دیوان و باغلاماساز باغلاما و دیوان هر دو جزو دسته ی سازهای زهی زخمه ای به شمار می آیند و به وسیله مضراب یا انگشت دست نواخته می شوند.ساز دیوان در سه اندازه گوناگون ساخته می شود که به اندازه کوچک آن جُرا، و به اندازه متوسط آن، دیوان دسته کوتاه و به اندازه بزرگ آن دیوان (مرسوم ترین نوع این ساز) می‌گویند.ساز باغلاما نیز با نام های بلغاری، بوزوق، جورا، چالغی، ساز، چوگور، چکو، دمبرا، دینقیر، زیمبرا و تنبور نیز معرفی می شود. برخی نیز به دیوان دسته کوتاه، باغلاما می‌گویند.تاریخچه ساز دیوان و باغلاماساز دیوان متعلق به کردستان ایران، کردستان ترکیه (کرمانج) و کردستان عراق می باشد. که هرکدام از این سه منطقه، دارای فرهنگ و رسم و رسومات تاحدودی مشابه هستند. علاوه بر آن، ساز دیوان در بوکان، مهاباد، سنندج و کرمانشاه نیز طرفداران بسیاری دارد.ساز باغلاما در واقع ساز ملی قوم ترک و منطقه آناتولی می باشد. که در میان مردم ترک زبان و کرد زبان ترکیه و شمال عراق رایج است و در نیم قرن گذشته توسط مهاجران کرد عراقی در آذربایجان غربی و کردستان ایران نیز رواج پیدا کرد.مقایسه ساختار ساز دیوان و باغلاماکاسه طنینی سازساز دیوان دارای یک کاسه ی طنینی بزرگ از جنس چوب درخت توت سیاه، گردو، یا گلابی است. که به دلیل بزرگ بودن کاسه، نمی توان آن را به صورت یک تکه ساخت. کاسه ی دیوان را با چسباندن تکه چوب های هلالی خمیده شده به یکدیگر می سازند.این در حالیست که ساز باغلاما دارای یک کاسه طنینی کوچک تر از دیوان و به صورت یکپارچه و نیمه گلابی از جنس چوب های درختانی مانند عرعر (سروکوهی)، ماعون (ماهون) می باشد و جنس چوب صفحه‌ی رویی را از چوب صنوبر انتخاب می کنند.دسته و دستان های سازیکی از فرق های اصلی ساز باغلاما و دیوان که این دو ساز را نسبت به یکدیگر متمایز می کند و سازی مستقل از هم می سازد، تفاوت در اندازه طول دسته آن هاست.دیوان دارای دسته ای بلندتر از باغلاما است که به کاسه متصل می شود و روی آن دستان بسته می شود. جنس دسته این ساز همانند باغلاما، باید از یک چوب محکم و سخت مانند بلوط باشد. زیرا دسته ساز به صورت مداوم تحت فشار انگشتان نوازنده قراردارد.دسته دیوان دارای 24 پرده است که قابلیت جابجایی دارند. این در حالیست که باغلاما با دستان بندی متفاوت (9، 12، 17، 24) وجود دارد.گوشی هاساز دیوان و باغلاما هر دو دارای 7 گوشی (به تعداد سیم های خود) هستند که 4 گوشی روی جایگاه یا صفحه اصلی گوشی ها و 3 گوشی دیگر در کنار آن ها قرار می گیرند. گوشی ها را معمولاً از چوب درختانی مانند مَمرَز، بلوط و شمشاد می سازند.سیم گیر و شیطانکدر فاصله میان سرپنجه (محل قرارگیری گوشی ها) و دستان ها، قطعه ای باریک چوبی قرار گفته تا سیم ها از روی آن عبور کنند و به گوشی ها برسند. در پایین ترین بخش کاسه هر دو ساز سیم گیر واقع شده تا سر دیگر سیم ها به آن گره بخورند.سیم هاتعداد سیم ها در ساز دیوان 7 و در باغلاما 6 یا 7 عدد می باشد. جنس این سیم ها از فولاد است. ساز باغلاما و دیوان، هردو به صورت سه گروه سه تایی، دوتایی و دوتایی تقسیم و کوک می شوند. کوک متداول ساز دیوان لا، ر، سل یا لا، ر، می و کوک متداول ساز باغلاما ر، سل، لا و یا لا، ر، می است.خرک سازبر روی صفحه اصلی هر دو ساز، قطعه ای باریک با شیار‌های کم عمق نصب شده است. تا سیم ها را با یک فاصله کم از صفحه قرار دهند. خرک را از شاخ، استخوان، عاج فیل و یا چوب های سخت می سازند.مضراب سازساز دیوان را با مضراب پلاستیکی می نوازند و نوازنده در حین نواختن انگشت میانی خود را بر کاسه طنینی ساز می زند. ساز باغلاما را میتوان با مضراب پلاستیکی یا چوبی (از جنس چوب یا پوست درخت گیلاس، شاخ، پرغاز و...) و یا با سر انگشتان دست (شلپه، شرپه) نواخت.مقایسه صدای ساز دیوان و باغلامایکی از تفاوت های اصلی این دو ساز در طول دسته آن هاست. سازی که دسته کوتاه تری داشته باشد، دارای صدای زیر‌تر و نافذ‌تر خواهد داشت. پس با توجه به این نکته، ساز باغلاما به نسبت ساز دیوان، دارای صدای زیر تری می باشد.تفاوت در نواختن ساز دیوان و باغلاماساز دیوان را با مضراب پلاستیکی می نوازند و نوازنده در هنگام نواختن، انگشت میانی خود را بر کاسه ی طنینی ساز می زند. این در حالیست که ساز باغلاما را با هر دو مضراب پلاستیکی و چوبی و هم چنین با سرانگشتان می توان نواخت.سخن آخردر این مقاله به بررسی تفاوت ها و ویژگی های دو ساز دیوان و باغلاما پرداختیم. دریافتید که تنها تفاوت عمده ساز دیوان و باغلاما در اندازه کاسه طنینی و طول دسته ساز می باشد و در دیگر موارد بسیار به هم شباهت دارند و دارای تفاوت های جزئی با یکدیگر هستند. مینا ترابیان مینا ترابیان Sun, 04 Sep 2022 15:03:00 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%DA%A9%D9%8F%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-r5ftsvoaarvx ساز دیوان یکی از ساز های هم خانواده و بزرگ تر از تنبور و جزو دستة سازهای زهی مضرابی می باشد. دیوان یک ساز کردی است که انواع مختلف آن، به جز کردستانِ ترکیه، در کردستانِ عراق و کردستانِ ایران و کردستانِ سوریه نیز استفاده می شود.می توان گفت که این ساز ریشه در فرهنگ و اصالت این مناطق که نشان دهنده آداب و رسوم مشابه و افکار و عقاید مردمان آن است دارد.تاریخچه ساز دیوانبرطبق شواهد، اگر چه ساز دیوان را به عنوان سازی کُردی می شناسند اما در واقع دارای اصالتی تُرک می باشد. که حدود ۴۰۰ سال پیش در شهر فیرورق (پره) از نواحی خوی ساخته و مورد استفاده قرار گرفته است.این ساز با اصالت در موسیقی ترکیه طرفداران بسیاری دارد. ساز دیوان بخش جدانشدنی در موسیقی بوکان، مهاباد، سنندج و کرمانشاه است.اگرچه زمان طولانی از ظهور این ساز نمیگذرد اما طرفداران خاص خود را در بین ایرانیان و کردنشینان پیدا کرده است.انواع ساز دیوانساز محبوب دیوان با صدای گیرا و روح نوازش، دستخوش تغییرات بسیاری شده، تا به شکل امروزی در آمده است. ساز دیوان در اندازه های گوناگون و از جنس های متفاوت ساخته می شود.سایزهای مختلف ساز تنبور:· جُرا· دسته کوتاه (چوغور)· دسته متوسط (باغلاما)· دسته بلند (دیوان)· تانبورا· ساز میدانهمگی این سازها هم خانواده اند اما در اندازه های مختلف ساخته می شوند. این سازها از نظر شکل ظاهری و نحوه ساختار تفاوت های کمی با هم دارند.برای نمونه، نوع کوچک این خانواده به جُرا، نوع متوسط به باغلاما، نوع دسته کوتاه به چوغور و نوع دسته بلند آن در اصل به دیوان معروف است. این در حالیست که در ایران میان دسته کوتاه و دسته بلند فرقی قائل نیستند و هردو را دیوان می نامند. اما تعداد دستان (پرده) های دیوان کمی بیشتر است و کاسه ای بسیار بزرگتر از سه تار دارد.اگر به خانواده سازهای زهی مضرابی علاقمندید، پیشنهاد می کنیم مطالب مربوط به این خانواده جذاب ساز را بخوانید.ساز باغلاماساز دیواناجزای سازنده ساز دیوانساز دیوان با صدای روح نواز و ساختار چوبی زیبایش دارای اجزای مختلفی است که در ادامه هر یک را به اختصار شرح می دهیم.کاسه طنینیبه دلیل بزرگی کاسه ساز دیوان، نمیتوان آن را به صورت یکپارچه ساخت. این کاسه به صورت چند تکه ای، با چسباندن قطعه های هلالی شکل چوب خم شده ساخته می شود و از چوب درخت گردو، سرخ دار، گلابی و یا توت سیاه ساخته شده است.سیم هادیوان سازی با 7 سیم که در سه ردیف به صورت یک ردیف سه سیمه، و دو ردیف دو سیمه تقسیم بندی و کوک می شود. دو سیم آن را «وا» می نامند و سه سیم دیگر به طور هم صدا کوک می شوند.سیم های ردیف سه سیمه در پایین باهم نواخته می شوند و یکی از آن ها از جنس فنر است.سیم های ردیف دو سیمه در وسط نیز با هم نواخته می شوند.سیم های ردیف دو سیمه در بالا نیز یک سیم از جنس فنر و یک سیم معمولی دارد.و در هر ردیف سیم ها به طور هم صدا کوک می شوند.گوشیساز دیوان به تعداد سیم های خود، دارای 7 عدد گوشی است. که از جنس بلوط، شمشاد و درخت مَمرَز ساخته می شود و تعداد چهار گوشی روی صفحه گوشی ها و ۳ گوشی در کناره ها قرار دارد.دستهدیوان دارای دسته ای بلند و چوبی از جنس درخت بلوط می باشد. به دلیل فشاری که توسط انگشتان دست نوازنده، به ساز وارد می شود باید از استحکام بالایی برخوردار باشد. دسته ساز دیوان دارای ۲۴ پرده است که به آسانی جابجا می شوند. دسته ساز هر قدر بلندتر باشد صدای آن بم تر است.دستاندستان ها بر روی دسته بسته می شوند و معمولاً از جنس سیم های نایلونی می باشند.سیم گیر و شیطانکما بین سرپنجه و دستان قطعه ای باریک و چوبی به نام شیطانک قرار دارد که محل عبور سیم ها از روی آن است. به طوری که سیم ها به آن گره می خورند و سیم گیر در انتهای کاسه قرار می گیرد.خرک سازقطعه ای باریک با شیارهای کم عمق می باشد که بر روی صفحه کاسه دیوان نصب شده است. که موجب قرارگیری سیم ها با یک فاصله مشخص و کم از صفحه می شوند. خرک سازهای زهی اصولاً از جنس چوب، عاج فیل یا استخوان است.نحوه نواختن ساز دیواندیوان توسط مضراب پلاستیکی نواخته می شود و نوازنده در هنگام نواختن انگشت میانی خود را بر کاسه طنین می زند.کوک های دیوانکوک ساز دیوان لا، ر، سل یا لا، ر، می است. به صورت کلی کوک های دیوان را با کوک بوزوک یا کارا، کوک باغلاما، کوک مستزاد و کوک میسکت می شناسند.نوازندگان معروف دیواناگرچه زادگاه دیوان ایران می باشد، اما طرفداران بسیاری در مناطق کردنشین کشورهای همسایه دارد. این ساز در رأس مراسم ها و آداب و رسوم این اقلیم ها قرار دارد. از معروفترین نوازندگان ساز دیوان می توان به اورهان گنجه بای، شوان پرور، اردال ارزینجان، احمد کوچ، دیار درسیم، مراد کایا، چتین آکدنیز، دسکو هرکی ، نشئت ارتاش، حسرت گؤل‌تکین، ارول پارلاک، عارف ساغ، کارل ساندرز، ارکان اوغور، عثمان آکیول و... اشاره نمود.کلام آخردر این مقاله سعی کردیم شما را با ساز زیبا و گوش نواز دیوان آشنا کنیم. امیدواریم مطالب گفته شده در این مقاله برای شما مفید واقع شود. مینا ترابیان مینا ترابیان Mon, 22 Aug 2022 10:53:16 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D8%A7%D8%BA%D9%84%D8%A7%D9%85%D8%A7-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-ox4nikouq0z9 ساز باغلاما جزو خانواده سازهای زهی زخمه ای می باشد. که با زخمه زدن مضراب پلاستیکی یا سرانگشتان دست (شلپه یا شرپه) بر عامل مرتعش شونده، نواخته می شود.معنی لغوی باغلاماباغلاما در لغت ترکی به معنی فعل امر نَبندْ (از مصدر بستن: Bağlamak) و همچنین به معنای اتصال (بند و بست) است. كه این معنی به مفهومی كه در موسیقی دارد نزدیك تر می باشد.شاید نام آن را بتوان به وجود دستان و بندهای موجود روی دسته اش ارتباط داد. همچنین می تواند به منظور پرده بستن بر روی قوپوز و سازهای هم خانواده ی آن و نیز بستن و سوار کردن صفحه ی ساز بر روی کاسه ی طنینی مرتبط باشد.در شهر های ترک زبان این ساز را با نام های دیگری همچون بولگاری، بوزوک، جورا، چالغی، چوگور، چکو، دمبرا، دینقیر، زیمبرا و تنبور نیز می شناسند.باغلاما در معنی سنتی ترکی، یک نوع مسابقه رقابت شعر است. در طول این مسابقه که عموماً چندین روز ادامه دارد، آشیق ها در مصاف هم داستان گویی می کنند.شخصی که شعرها و نغمه های بیشتری در حافظه داشته، برنده می شود و ساز رقیب را نیز به عنوان نشانی از پیروزی به او می دهند. امروزه این سنت در آذربایجان از میان رفته، اما در ترکیه هنوز متداول است.تاریخچه ساز باغلاماساز باغلاما اصالتاً ترکی می باشد و ساز ملی قوم ترک و منطقه آناتولی به حساب می آید. سازهای هم خانواده آن در نیم قرن گذشته در کشورهای همسایه ترکیه (ایران، عراق، آذربایجان) رواج یافته است. این ساز در موسیقی کلاسیک عثمانی، موسیقی محلی ترکی، موسیقی آذری، موسیقی آشوری، موسیقی ارمنی، و در بخش هایی از سوریه، عراق و یونان و کشورهای بالکان نواخته می شود.به گفته موّرخان تنبور باغلاما در قرن یازدهم یا حتی پیش تر از آن توسط سلجوقیان وارد آناتولی شده است. ساز موسیقی تنبور چیست؟به مرور این ساز در موسیقی آن نواحی ترویج یافت و با پیشرفت فرهنگ و موسیقی، در اشکال مختلفی ساخته شد.به گفته برخی دیگر ساز باغلاما مربوط به نیمه دوم قرن هجدهم بوده که در چندین نوشته اروپایی به آن اشاره شده، پس از گذشت حدود یک قرن، ساز مشابه باغلاما در ترکیه شهرت بیشتری به دست آورده و سیر تکامل خود را تا پیوستن به گروه های موسیقی محلی طی کرد.همچنین ابزاری شبیه به باغلاما در حفاری های باستان شناسی از سومر و هیتی در آناتولی و در یونان باستان کشف شده است. اما برای قدمت نام گذاری آن هنوز منشأ مشخصی نیست.موّرخان بر این باورند که باغلاما و سازهای هم خانواده آن ماحصل تغییراتی هستند که بر روی ساز تنبور صورت گرفته است. از این تغییرات می توان به افزایش تعداد پرده ها، صدادهی ساز، روش نواختن، تعداد و ترتیب فرت ها روی دسته نام برد. به هر صورت، باغلاما و سازهای هم خانواده آن، نقش بسیار مهمی در انتقال فرهنگ و موسیقی ترکیه به دنیا ایفا کرده اند.سازهای هم خانواده باغلاماباغلاما در انواع و اندازه های گوناگون مطابق با هدف مورد نظر ساخته می شود:جورا (Cura)تانبورا (Tanbura)باغلاما دسته کوتاه (Çöğür,Kısa Sap Bağlama)باغلاما دسته بلند (ِUzun Sap Bağlama)دیوان (Divan)میدان (Meydan)بُزوک (bozuk)بولگاری (bulgari)ایكی تتَلی (iki telli)،اجزای ساز باغلاماکاسهباغلاما نیز مانند تمامی سازهای مضرابی مشابه، دارای دو نوع کاسه یکپارچه یا اصطلاحا یک تکه و ترکه ای می باشد. نوع ترکه ای از اتصال ترکه های چوب در کنار هم ایجاد شده که موجب تشکیل کاسه می شوند. برای ساخت کاسه اغلب از از تنه درختانی چون توت، شاه بلوط، آلوش، افرا، ماهون و.. استفاده می شود.صفحه سازاین بخش که به منظور ایجاد صدا، بسیار مهم و اصلی محسوب می شود، بر روی دهانه کاسه قرار گرفته و خرک بر روی آن نصب می شود. جنس صفحه رویی از چوب درختان تیره مانند افرا، کاج، صنوبر و.. می باشد و نقش مهمی در کیفیت و طنین صدا دارد.دسته و پردهدسته ساز باید استحکام و سهولت لازم برای نواختن را داشته باشد. برای ساخت دسته معمولا از چوب هایی مانند بلوط، گردو، ماهون و... استفاده می شود. درختی كه چوبش را برای ساخت ساز به کار می گیرند، باید رگه دار بوده و گره ای نداشته باشد.این چوب ها به شكل مثلثی بریده می شوند و به اندازه طول دسته جدا می شوند. پس از اینكه به اندازه لازم در کوره خشک شدند، در برخی قسمت های بالای خَرَک سوراخ هایی با زاویه ۱۵ درجه تعبیه می شود. سپس قسمت هایی از دسته محاسبه شده و به منظور پرده بندی، علامت گذاری می شود.پرده ها معمولاً از نخ پلاستیکی مشکی تهیه می شوند. تعداد پرده ها در باغلامای دسته کوتاه 19 و در باغلامای دسته بلند ۲۴ عدد است.به منظور بستن پرده ها بر روی دسته در ابتدا آن ها را می پیچانند و پس از ۴ بار گردش دور دسته، گره می زنند. پرده ها باید به صورتی روی دسته بسته شوند كه قابلیت حركت و جابه جایی داشته باشند.گوشی هاگوشی ها بر روی سر دسته ساز قرار می گیرند. برروی ساز باغلاما ۷ عدد گوشی وجود دارد که دقیقا به اندازه سیم ها می باشند. ۴ سوراخ روی سر دسته و ۳ سوراخ در کناری آن ایجاد شده که گوشی ها داخل آن ها قرار می‌گیرند. سیم ها نیز به دور گوشی ها پیچیده شده و به وسیله آنها نیز کوک می شوند. گوشی ها از چوب درختانی مانند مَمرَز، بلوط و شمشاد تهیه می شوند. ساختار گوشی از پایین به بالا ضخیم می شود و با یك انحراف كوچك، سوراخی در برآمدگی اش كنده می شود، تا سیم بتواند از میانش عبور كند.خرک، شیطانک و سیم گیرخرك، شیطانک و سیم گیر باغلاما وظیفه نگه داری سیم ها را بر عهده دارند.خرك میانی كه مهمترین خرك بر روی ساز است سیم ها را از سطح كاسه جدا كرده و برای تشكیل صدایی مناسب قابل جابجایی است. این خرك حدود 8 تا 10سانتی متر از سمت پائین كاسه ساز واقع شده كه باید نه خیلی بلند باشد نه خیلی كوتاه. شكاف های كوچكی بر روی آن ایجاد می کنند، تا سیم ها را از میانش عبور دهند.خرک بالایی یا همان شیطانک در انتهای دسته پیش از شروع سرپنجه و پرده ها قرار گرفته است. كه وظیفه كاهش طول سیم ها از دسته به بخش مركزی است.خرک تحتانی یا همان سیم گیر، در انتهای صفحه بر روی لبه کاسه مستقر شده تا سیم ها در بین شیار های آن گره بخورد و ثابت بمانند.خرك ها معمولاً از شاخ، استخوان، عاج و چوب درختانی سخت چون شمشاد ساخته می شود.سیم ‌هادر قدیم از موی اسب، روده و ابریشم برای ساخت سیم استفاده می شد. اما امروزه بیشتر سیم های فولادی كه صدای بهتری می دهند استفاده می شوند، همچنین برخی از سیم ها ابریشم/ فنری هستند.باغلاما دارای هفت عدد سیم است. این سیم ها به سه گروه سه سیمه، دو گروه دو سیمه تقسیم می شوند که در ادامه به نحوه کوک آن ها اشاره خواهیم کرد.مضراباز مضراب یا تَزَنه در نواختن باغلاما استفاده می شود. تَزَنه از موادی مانند صدف، چوب گیلاس، شاخ، پر غاز و پلاستیک نرم تهیه می شود. مضراب ها در گذشته بیشتر از چوب گیلاس و صدف ساخته می شدند. درخشش و انعطاف پذیری صدف و چوب گیلاسی كه تمیز و دارای شیره است، برای مضراب بسیار عالی به شمار می آمد. اما امروزه مضراب های پلاستیكی كاربرد بیشتری دارند.ویژگی ساز باغلامااز ویژگی هایی این ساز می توان به دارا بودن سه گروه سیم در آن اشاره نمود. در این سه گروه، هفت سیم جای گرفته که به یک گروه سه ‌سیم، دو گروه دوسیم تقسیم می ‌شود.دسته بندی سیم ها باعث شده تا نواختن آن کمی از دیگر سازها متمایز باشد. نوای سیم ها در کاسه گلابی شکل باغلاما می چرخد و به این دلیل که کاسه از یک صفحه چوبی پوشانده شده است، سبب تولید صدای خاص ساز و تقویت صدای آن می شوند.نوازندگان باغلامااز اساتید و نوازندگان معروف این ساز گوش نواز می توان به اورهان گنجه بای، احمد کوچ، مراد کایا، چتین آکدنیز، اردال ارزینجان، دسکو هرکی، نشئت ارتاش، حسرت گؤل‌تکین، ارول پارلاک، عارف ساغ، کارل ساندرز، ارکان اوغور، عثمان آکیول نام برد.سخن آخردر این مقاله شما را با ساز باغلاما و ساختار اجزای آن آشنا کردم و همچنین انواع ساز باغلاما و تفاوت های آن ها با هم را توضیح دادیم. برای آشنایی بیشتر با انواع سازهای زهی و بررسی و مقایسه آن ها با هم از سایت سارژوست بازدید نمایید. در انتها اگر پرسش و یا نظری درمورد این مقاله دارید، آن را در قسمت نظرات به اشتراک بگذارید. مینا ترابیان مینا ترابیان Mon, 15 Aug 2022 11:30:16 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%DA%A9%D9%88%D8%A8%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D9%86%DA%AF%D9%88-cxclym5q1qjk بانگو، سازی کوبه ای است که با دست نواخته می شود و ریشه ی کوبایی-آفریقایی دارد. این ساز متشکل از دو طبل ته باز، با دو اندازه متفاوت می باشد. طبل بزرگ، بانگو (Hembra) و طبل کوچک بینگو (Macho) نامیده می شود. این ساز معمولا به همراه ساز تومبا (Conga) نواخته می شود.در این مقاله به معرفی ساز کوبه ای بانگو که از ساز های مهم در گروه پرکاشن محسوب میشود، می پردازیم. در ادامه نیز به چگونگیِ فرم نشستن و کوک کردن بانگو خواهیم پرداخت. پس با من همراه باشید.ساز کوبه ای چیست؟ساز‌های کوبه ای از دیرینه ترین ساز‌هایی هستند که از پیدایش تمدن ها مورد استفاده قرار می گرفتند. تاریخچه ساز‌های کوبه ای به حدود هزاران سال پیش بازمی گردد. سازهای پرکاشن یا کوبه ای‌ پس از صدای انسان، قدیمی ترین نوع صدا و ساز‌ها هستند.ساز کوبه ای چیست؟در ابتدا از ساز‌های کوبه ای برای مراسم هایی چون مراسم شادی یا عزاداری و یا برای اطلاع رسانی بیشتر استفاده می نمودند.امروزه ساز‌های کوبه ای در کنار دیگر ساز‌های ارکستر، برای زیبایی و برای تولید و نگهداری ریتم نقش بسیار مهمی را ایفا میکنند.جنس ساز بانگوبدنه این ساز معمولا از جنس چوب یا کائوچو است گاهی نیز از فایبرگلاس ساخته می شوند و صفحه رویی آن از جنس پوست گوساله می باشد، این ساز با ضربات انگشتان دست و یا پشت ناخن ها و یا با بند های انگشت و همچنین استفاده ی ترکیبی از آن ها در الگوی هشت ضربه ای با هر دو دست نواخته میشود.نحوه کوک کردن بانگوکوک پذیری این ساز به این صورت است که پوست روی آن به وسیله ی میله های فلزی که دارای پیچ هستند به ساز متصل شده است. و هنگامی که این پیچ ها سفت شود، پوست کشیده تر شده و در نتیجه صدای آن زیرتر و نازک تر خواهد شد. بالعکس هر چه پیچ های آن را شل تر کنید، پوست از حالت کشیدگی خارج شده و صدای آن بم تر میشود. که اصولا این پیچ ها را باید یکی در میان سفت و یا شل نمائید.همه چیز درباره ساز کوبه ای و پرطرفدار درامزکوکِ پوست ها به اندازه ی بدنه طبل ها نیز بستگی دارد. هر چه بدنه بزرگتر باشد، صدا بم تر کوک میشود و هر چه بدنه کوچک تر باشد پوست زیر تر کوک میشود.باید به این نکته توجه نمائید که بانگو نت مشخصی ندارد. و منظور از کوک شدن، نسبت زیر و بمی دهنه های ساز با توجه به چگونگی چیدمانشان است. این کار نیازمند تجربه است که وقتی به ترتیب بر روی طبل ها میزنید آنها نسبت به یک دیگر و نسبت به سازهایی که قرار است به همراه آن نواخته شوند، خوش صدا و خوش آهنگ تر باشند.اندازه بانگودرام های بانگو حدود 20 سانتی متر ارتفاع دارند و قطر آنها تقریباً 20 و 25 سانتی متر است. آن ها کوچکترین طبل های کوبه ای لاتین به حساب می آیند، برخی از مدل های آن فقط 15 سانتی متر قطر دارند!پیشینه بانگومنشا واژه bongóاز واژه های بانتو mgombo یا ngoma به معنی طبل مشتق شده است . سرگذشت ساز بانگو تا حدودی نامشخص است. برطبق شواهد استفاده از آن برای اولین بار در منطقه شرقی کوبا، شهر اورینته، در اواخر قرن نوزدهم به ثبت رسیده است.بانگو بیشتر در خود کوبا توسعه یافت در ادامه ی فراز و نشیب این ساز، برخی از مورخان بر این باورند که اتصال این دو طبل به یک دیگر، جزو ایده های بعدی در تغییر ساختار آن بود.امروزه بانگو یکی از نامی ترین سازهای کوبه ای لاتین به شمار میرود و می توان صدای آن را در همه ی سبک های موسیقی از جمله سالسا، جاز آفریقایی، راک لاتین و سایر ژانرها یافت. مینا ترابیان مینا ترابیان Tue, 02 Aug 2022 12:56:20 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D9%86%D8%AA-%D9%82%D8%B1%D9%87-%D9%86%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-kfm3zxkdmosl کلارینت به انگلیسی Clarinets یکی از سازهای بادی قمیشی است. که در این مقاله به معرفی کامل این ساز میپردازم. کلارینتی که توانایی تولید فاصله های موسیقی شرقی را دارد، با نام قره نی شناخته می شود.تاریخچه ساز کلارینتقدمت کلارینت به قرن سوم قبل از میلاد به ممت های (Memet) مصر باز می گردد، که بعدها توسط رمی ها و یونانی ها ارتقا یافت. ممت در نهایت تبدیل به ساز بادی شام شد و سپس به شالمو و اِبوا تغییر پیدا کرد. ابوا، سازی از خانواده سازهای چوبی بادی است، با این تفاوت که دهنی ندارد. در طول دوره موسیقی Romance، کلارینت و شیپور از مهمترین سازهای بادی محسوب می شدند.کلمه کلارینت از ریشه های حقیقی این کلمه در میان نام های گوناگون ترومپت هایی که در دوره های رنسانس و باروک استفاده میشد یافت شود. باور عموم مردم این است که یوهان کریستوف دنر، کلارینت را در آلمان در حوالی سال ۱۷۰۰ با اضافه کردن قطعه ای به ساز «شالوماو» اختراع کرده است. و در طول زمان نیز، کلیدها و صفحه هایی جهت بهبود صدا و نواختن ساز به آن اضافه شدند. برخی نیز بر این باورند که نخستین ساز شبیه به کلارینت واقعی در دهه 1600 میلادی توسط جانی دنر در آلمان ساخته شده است.کلارینت انواع بسیاری دارد که آن ها را «خانواده کلارینت» می نامند. اما معمولاً وقتی صحبت از کلارینت می شود، منظور نوع سوپرانوی آن است. کلارینت یک ساز انعطاف پذیر استثنائی است و همانطور که میتوان در خانه در سبک کلاسیک با آن نواخت در گروه های کنسرت، گروه های نظامی و جاز نیز به همان خوبی به کار می رود.ساختار کلارینتکلارینت به طور کلی سازی قمیش دار و یک زبانه است، و از پنج بخش تشكيل شده است. روی سطح کلارینت کلید‌های زیادی تعبیه شده است و همین امر نواختن این ساز را کمی دشوار می‌کند.در بالای ساز یک دهانه منقاری شكل همراه با يک زبانه تک از جنس چوب، کایوچو یا پلاستیک قرار دارد که دارای یک سر صاف و یک سر منحنی می باشد. در بخش صاف این ساز، تیغه ای وجود دارد که در واقع همان زبانه است. به این مجموعه دهانی می‌گویند. این قسمت هنگام نواختن ما بین دندان ها قرار می‌گیرد. انتهای این ساز مجرای استوانه ای شکل، یک سوراخ تقریباً شیپوری یا قیفی شکل وجود دارد.جنس ساز کلارینتانواع حرفه ای این ساز معمولاً از چوب سیاه آفریقایی ساخته می شود. اگاهی اوقات از چوب امپینگو نیز در ساخت آن استفاده می شود. چوب این درختان از طنین اندازی خوبی برخوردارند. انواع دیگر چوب های به کار برده شده در کلارینت عبارتند از گرانادیلا، چوب بلسان بنفش، چوب شمشاد، کوکوبولو.بعضی از انواع کلارینت های امروزی از جنس فلز یا پلاستیک اند، اما کلارینت های سنتی از جنس چوب هستند.ویژگی های کلارینت· مجرای استوانه ای، مسئول صدای خاص کلارینت است و میتواند بین سه بازه صدایی با نام های شالوماو، کلاریون و آلتیسیمو تغییر کند.· کیفیت صدا با توجه به نوازنده، آهنگ، ساز و قمیش بسیار تغییر میکند.· کلارینت بیشترین محدوده صدایی را در میان سازهای بادی دارد.· ساز کلارینت جز سازهای انتقالی می باشد.· کلید نت‌ نویسی این ساز سل است.انواع کلارینت هاساز کلارینت در زمان های مختلف، با ابعاد و ویژگی های مختلفی ساخته شده است. برخی از انواع آن دیگر استفاده نمی شوند، اما برخی همچنان باقی مانده و توسعه یافته اند. انواع رایج ساز کلارینت عبارتند از:کلارینت دو : انتقالی نمیباشد.کلارینت سی بمل که رایج‌ترین نوع کلارینت است: یک فاصله دوم بزرگ بم تر از نت نوشته شده صدا میدهد.کلارینت لا: به اندازه یک فاصله سوم کوچک، از نت نوشته شده بم تر صدا میدهد.کلارینت می بمل (کلارینت کوچک): به اندازه یک فاصله سوم کوچک، از نت نوشته شده زیرتر صدا میدهد.باس کلارینت، کنتر باس کلارینت، کنترا آلتو کلارینت و آلتو کلارینت، کلارینت پیکولو (کلارینت اکتاو یا کلارینت بمل سوپرانینو).مدل های رایج این سازامروزه دو مدل از این ساز، مورد استفاده قرار ميگيرد. یکی سيستم آلمانی يا اوهلر (Oehler) و دیگری سيستم فرانسوی يا اصطلاحاً بوهمی (Boehm) كه در فرانسه، انگلستان و آمريكا رواج دارد.نکاتی درباره کلارینت· کلارینت با عنوان «چوب شیرین بیان» نیز شناخته می شود.· به فردی که کلارینت می نوازد، کلارینتیست می گویند.· لرزش صدا، زبانه کلارینت و کلیدی که موزیسین اجرا می کند، همگی باهم سبب ایجاد صدا در کلارینت می شود.· کوچکترین کلارینت، یک پیکولو کلارینت A فلت است و استفاده از آن متداول نیست.· آخرین سازی که به ارکستر سمفونی ملحق شده، ساز کلارینت بوده است.· نخستین آهنگسازی که یک قطعه موسیقی مخصوص کلارینت نوشت، وولفگانگ آمادئوس موزارت بود.· کلارینت بیشتر همراه با سازهای دیگری مانند پیانو، شیپور، سازهای چهارگانه زهی، ابوا، ساکسیفون، باسون، فلوت و شیپور نواخته می شود.· کلارینت در بین موسیقی دانان جاز در اوایل دهه 1900 میلادی، محبوبیت فراوانی داشت.· ساز کلارینت یکی از مهمترین سازها در ژانر جاز دهه 40 در دوره گروه بزرگ موسیقی (Big Band Era) بوده است.· لاری شیلدز، جانی دادز، سیدنی بچت، بنی گودمن، وودی هرمان و... از موسیقیدانان مشهور سبک جاز هستند که نوازنده کلارینت بوده اند.· دیگر گروه های موسیقی که از کلارینت در برخی از موسیقی هایشان استفاده کرده اند، عبارتند از تام ویتز، پینک فلوید، آئرواسمیت و بیتلز.کلارینت در موسیقی کلاسیککلارینت در موسیقی کلاسیک، جز سازهای ارکستر استاندارد و گروه های کنسرت می باشد. ارکستر به طور عمده دو نوازنده کلارینت را شامل می شود که دو قسمت مجزا را بنوازند. قسمت نوازندگان کلارینت در اواخر قرن نوزدهم، با به کارگیری سه کلارینت به طور معمول بزرگتر شد.در قرن بیستم، آهنگ سازانی مانند ایگور استراوینسکی، ریشارد اشتراوس، گوستاو مالر و الیویه مسیان، با استفاده از کلارینت های بیشتر در اجراهایشان، تعداد کلارینتیست ها را به نه نفر نیز رساندند.ساز کلارینت در موسیقی جازساز کلارینت به عنوان یک ساز برجسته موسیقی جاز تا دهه ۱۹۴۰ باقی ماند. سوپرانوی سی بمل پرطرفدارترین ساز کلارینت بود، اما تعداد معدودی از نوازندگان جاز، همانند لوییس نلسون دلیسله و آلکاید نونز، نواختن سوپرانوی دو را ترجیح میدادند. دوک الینگتون که از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۷۰، به صورت حرفه ای فعالیت می نمود، از کلارینت به عنوان ساز اصلی در کارهای خود استفاده می‌کرد.تفاوت فلوت و کلارینتباتوجه به ویژگی های بررسی شده، درمورد تفاوت این دو ساز می توان موارد زیر را نام برد:· فلوت شامل گروه وسیعی از سازهای بادی است، اما کلارینت درهمه جا فقط یک نوع میباشد.· نواختن کلارینت نیاز به مهارت و هنر بیشتری دارد، اما فلوت به آسانی توسط کودکان نواخته میشود.· کلارینت یک نی واحد دارد، درصورتی که فلوت نی ندارد و این مهمترین تفاوت ساز فلوت و کلارینت است.· کلارینت سازی با انتهای دمیده است. اما فلوت می تواند به دو صورت جانبی یا انتهایی نیز دمیده شود.· کلارینت یک عصای تک دارد اما فلوت جزو سازهای نیشکر است. مینا ترابیان مینا ترابیان Sun, 24 Jul 2022 16:15:38 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D9%87%D9%86%DB%8C-%D8%AA%D8%B1%D9%85%D9%88%D9%84%D9%88-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-uyfgb42t0vsi در چند مقاله پیش، به معرفی ساز بادیِ هارمونیکا یا همان سازدهنی به طور کامل پرداختیم. در این مقاله قصد داریم به معرفی یک مدل از ساز دهنی های دوزبانه، به نام ترمولو بپردازیم. اگر به سازهای بادی علاقه مند هستید، پیشنهاد می شود تا پایان این مقاله من را همراهی کنید.سازدهنی ها به سه گروه کلی بیس (Bass) و کورد (Chord) و سولو (Solo) تقسیم می شوند. که در این مقاله ما با یک نوع از سازدهنی های گروه سولو یعنی همان سازدهنی ترمولو سر و کار داریم. خود دسته ی سولو نیز به دو گروه تقسیم میشود:سازدهنی تک زبانه ای: دیاتونیک و کروماتیکسازدهنی دو زبانه ای: ترمولو و اوکتاوساز دهنی دو زبانهابتدا به تعریف سازدهنی دو زبانه میپردازیم. در سازدهنی های دو زبانه ای، در هر سوراخ روی بدنه فقط دو زبانه وجود دارد. بدین جهت هر نتی که با عمل دم (Blow) یا بازدم (Draw) به صدا در می آید، حاصل ارتعاش همزمان دو زبانه می باشد. ترمولو(Tremolo) جزو ساز دهنی های این دسته می باشد.ظاهر سازدهنی ترمولوسازدهنی ترمولو به طور معمول دارای دو ردیف 24 سوراخه می باشد. این نوع از سازدهنی اغلب در چین رایج بوده و نوع 21 سوراخه آن طرفدار زیادی در ژاپن دارد. نوع 24 سوراخه آن متداول تر بوده و هر سوراخ توسط یک تیغه به دو سوراخ بالایی و پایینی تقسیم شده است.سازدهنی ترمولو نیز همانند سازدهنی دیاتونیک، فاقد کلید اسلاید می باشد و ابعاد آن از دیگر سازدهنی ها بزرگتر است.نحوه تولید صدا در ترمولوسازدهنی ترمولو رنج صوتی حدود 3 اکتاو را پوشش می دهد. در این ساز سوراخ های فرد با عمل دم (Blow)و سوراخ های زوج با عمل بازدم (Draw) هوا به صدا در می‌ آیند. هر نت در ترمولو دو زبانه دارد و صدای حاصل از ارتعاش زبانه ها تاحدودی با هم متفاوتند.فرکانس سوراخ های ردیف بالا از فرکانس سوراخ های پایین تاحدودی پایین تر بوده و صدای زیرتری دارند. کوک سازدهنی ترمولو مبتنی بر‌ گام دیاتونیک می باشد. اما تفاوت های قابل ملاحظه ای بین این دو ساز دیده می شود. و البته سازدهنی ترمولو معمولا در هر اکتاو نت های مربوط به گام ماژور دیاتونیک (Major Diatonic Scale) را دارد و از این رو بسیار مناسب نواختن آهنگ های سبک Folk می باشد.سبک های رایج سازدهنی ترمولوسازدهنی ترمولو نسبت سازدهنی های رایج دیگر بسیار کم تر مورد توجه قرار می گیرد و حتی بعضی از اساتید بر این باورند که این ساز در بین مردم اغلب به عنوان اسباب بازی رایج است تا اینکه یک ساز حرفه ای باشد.سبک های پاپ، راک و فولک برخی سبک های رایج در این ساز هستند. این ساز قابلیت نواخته شدن در گروه های موسیقی و همچنین به صورت تکنوازی را دارد.صدای سازدهنی ترمولوبرای نواختن این ساز معمولا در دو سوراخ بالا و پایین به صورت هم زمان می دمند و صدایی که تولید می شود در اثر اختلاف ارتعاش دوزبانه بالا و پایین قدری لرزان است و به آن (tremolo effect) می گویند.امکان دارد علت نام گذاری این ساز نیز همین موضوع باشد که واژه ترمولو در زبان ایتالیایی به معنای لرزان است.تفاوت ترمولوی خشک و ترمولوی خیسهرچه میزان اختلاف در فرکانس ارتعاش دو زبانه بیشتر باشد، افکت ترمولوی تولید شده بیشتر می شود. در سازدهنی های ترمولوی غربی (Western Tremolos) دو زبانه با اختلاف زیادتری نسبت به هم کوک می شوند و در نتیجه صدای بسیار واضحی را تولید می کنند. که به اصطلاح "ترمولوی خیس" (Wet Tremolo) گفته می شود.در مقابل، در سازدهنی های ترمولوی آسیایی (Asian Tremolos) دو زبانه نسبت به هم کوک نزدیکتری دارند و به این دلیل صدای غیر واضح تری ایجاد می کنند. که به اصطلاح "ترمولوی خشک" (Dry Tremolo) گفته می شود.تفاوت سازدهنی ترمولو و دیاتونیک· دو زبانه در ترمولو تقریبا یکسان هستند (برخلاف سازدهنی دیاتونیک) و فقط زبانه بالایی فرکانس بالاتر و صدای زیرتری دارد.· در ساز دهنی ترمولو برای تولید صدا، یک سوراخ مخصوص مکش و یک سوراخ مخصوص دمش می باشد، در واقع هرسوراخ از دو قسمت بالا و پایین تشکیل شده و در بخش بالایی جریان هوا از روی زبانه و در قسمت پایینی جریان هوا از زیر زبانه عبور میکند.· در ساز دهنی دیاتونیک در هر سوراخ عمل مکش و دمش باهم سبب تولید صدا می شوند.· سازدهنی دیاتونیک در گام D و C نسبتا صدای زیری دارد و در گام G صدای بمی دارد.· ساز دهنی ترمولو برعکس، در گام C و D صدای بمی دارد و در گام G صدای زیری دارد.· به دلیل اینکه هر سوراخ سازدهنی دیاتونیک معادل ۴ سوراخ کوچک از سازدهنی ترمولو است، نواختن ساز دهنی ترمولو نفس بیشتری نیاز دارد. برای نمونه نت C و Dدر ساز دهنی ترمولو از ۴ سوراخ کوچک تشکیل شده، اما در سازدهنی دیاتونیک همه این نت ها در یک سوراخ هستند.قیمت ترمولوسازدهنی ها اصولاً وارداتی هستند و قیمت آن ها کاملاً وابسته به دلار است. با این وجود بازه قیمت های این ساز از حدود 15 هزارتومان برای ترمولوی اسباب بازی آغاز و تا حدود 30 میلیون تومان در مدل های خاص نیز می رسد.آموزش ترمولوپاکرینگ و تانگ بلاک دو اصطلاحی هستند که برای یادگیری سازدهنی ترمولو لازم است با آن ها آشنا شوید.پاکرینگ به عملی میگویند که شما بتوانید لب تان را به صورت غنچه جمع کنید و سپس در یک سوراخ بدمید. هر چقدر شما لب تان را بیشتر غنچه کنید، قادر به اجرای بسیاری از تک نُت ها به صورت کامل خواهید بود.تانگ بلاک نیز روشی است که در آن لب را به حالتی روی ساز قرار می دهیم که تقریبا لب ها سه سوراخ را کاملاً دربر بگیرد. برای نمونه، با یک لب دو سوراخ را می پوشانیم و در سوراخ دیگر با کنار لب می دمیم.اکنون این سوال پیش میاید که کدام روش برای نواختن بهتر است؟ و یا نوازنده های حرفه ای از کدام روش استفاده می کنند؟پاسخ این است که نوازندگان حرفه ای ترمولو به هر دو روش کاملاً مسلط هستند. اما پیشنهاد من پاکرینگ است. یعنی همان روشی که برای دمیدن کامل در یک سوراخ می باشد.برای اجرای تانگ بلاک، باید پیش نیاز دو نت با فاصله یا نت های اکتاو را بدانید و در اجرای آن تا حدی حرفه ای باشید.سخن پایانیسازدهنی ترمولو صدایی فوق العاده و به غایت سرزنده ای دارد و می تواند به خوبی نقش ابزاری به جهت ابراز احساسات پاک انسانی را داشته باشد و در غم و شادی، مونسی برای تنهایی های انسان ها باشد. اگر در مورد این ساز سوال یا ابهامی دارید، با ما در میان بگذارید. مینا ترابیان مینا ترابیان Thu, 14 Jul 2022 17:03:04 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86-%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA-%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%86%DB%8C-zsusgih5j5qx ماندولین (به انگلیسی: mandolin) سازی گلابی شکل است که از خانواده سازهای زهی زخمه ای بوده و کوچک تر از ساز گیتار است. نام این ساز در لغت به معنی ماندولای کوچک است. این ساز دارای هشت سیم می باشد که دو به دو باهم جفت شده اند. متداول ترین کوک برای سیم های جفت ماندولین، فاصله ی پنجم می باشد.تاریخچهدر قرن شانزدهم میلادی سازی به نام ماندورا، متداول بود که بعدها سبب ابداع ساز ماندولین شد. این ساز از خانواده ساز لوت می باشد و نخستین بار در قرن هجدهم و در ایتالیا و آلمان استفاده شد و ساخت آن در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در اروپا و آمریکا رواج بسیاری یافت. ماندولین هایی که پشت کاسه ای هستند، شباهت بسیاری به سازهای ایتالیایی قدیمی دارند و در ژانرهای فولکلور و کلاسیک رواج دارند.تا اواسط قرن نوزدهم این ساز طرفدار چندانی نداشت. محبوبيت دوباره ماندولين در اوايل قرن بيستم منجر به گسترش اشكال و طرح های متنوع از سوپرانو تا کنترباس این ساز مدرن گرديد.امروزه انواع مختلف این ساز از نسل ماندولین ناپلی هستند، که در طی قرن هجدهم شکل و اندازه های مدرن این ساز توسط سازنده ساز پاسکال ویناچیا (Pasquale Vinaccia) از ناپل تغییر کرد.ساختار ساز ماندولینکاسهشکل ماندولین اشک مانند، دایره ای یا تخم مرغی است و سوراخ صدای آن شبیه F يا فلورانسي (Florentine) یا دایره ای شکل می باشد، قسمت پشتیِ آن یا مسطح یا دایره ای شکل است. نوعی از ساز ماندولین که در گروه های سازهای زهی بلوگراس امریکایی نواخته می شود، نسخه ای از این ساز با عمق کم و با پشت صاف است.سیم هااین ساز چهار جفت سیم از جنس فلز (هشت سیم) دارد و همانند گیتار توسط یک سر دسته کوک می شود. سرعت در مضراب زدن بین هر کدام از جفت سیم های هم صدا (unison) یک ترمولوی مشخص ایجاد می کند. با استفاده از یک صفحه پوسته ای در اطراف حفره صدای بیضی شکل، شکم ساز را از آسیب زخمه زدن حفظ می کند.گوشی هاگوشی های ساز پشت جعبه گوشی قرار گرفته اند، و بدنه ی گلابی شکل آن به طور عمیق منحنی شده است.پردهصفحه انگشت گذاری این ساز پرده بندی شده است و حدود 17 پرده دارد و سیم ها به انتهای ساز متصل شده اند.خرکخرک ساز در عریض ترین بخش ساز قرار گرفته است. با توجه به اینکه شکم باعث شده فشار سیم ها روی خرک بیشتر شود، این ساز یک صدای بسیار عالی و قدرتمند دارد.ارکسترهای معروف ساز ماندولینمعمولا در ارکسترهای اُپرا، مانند اُپرای اتللو اثر وردی، از ساز ماندولین استفاده میشد. قطعه های یک کنسرتو و دو کنسرتو توسط آنتونیو ویوالدی نواخته شده است. موتسارت نیز در اُپرای دون جوان (Don Giovanni-1787) از ساز ماندولین استفاده نمود و بتهوون چند سوناتا برای آن نوشت. همچنین چند سرناد (serenade) برای این ساز با همراهی گیتار توسط پاگانینی و پارت‌هایی از باله ايگور استراوينسكی (Igor Stravins) آگون (Agon-1957) ساخته شد.کوک ساز ماندولینمتداول ترین شکل کوک این ساز مانند ویولن به ترتیب بم به زیر کوک می شود و سل، ر، لا، می کوک استاندارد آن می باشد. تولید صداهای طولانی مانند ساز ویولن توسط این ساز امکان پذیر نبوده و به مرور با استفاده از تکنیک ترمولو (tremolo)، همان تکنیکی که در تار و سه تار به آن «ریز» گفته می شود، در نواختن آکوردها و نت های طولانی این امکان نیز در آن به وجود آمد.این ساز نه تنها قابلیت اجرای تنهای نت های کوتاه را دارد، بلکه سیم های زوج آن امکان تعادل بسیار سریع بین دو نت هم فاصله را به وجود می آورد به طوری که افهٔ نسبتاً طویل با نوعی ترمولو (tremolo) منتج می گردد.بعدها نوازندگان و موسيقيدانان ساز ماندولين را به ساير فرم های موسيقيايی گسترش دادند. به ویژه نوازنده سبک كانتری جترو برنس اين ساز را با استفاده از کوک های جز (jazz) و سوينگ (swing) غربی، با این سبک های موسیقی تطبیق داد. امروزه نوازندگانی مانند كريس تايل (Chris Thile)، ديويد گريسمن (David Grisman)، مارتی استوارت (Marty Stuart)، وينس گيل (Vince Gill)، سم بوش (Sam Bush)، و يو سرينيواس (U. Srinivas) مرزهای به کارگیری اين ساز را تا موسيقي پاپ، راک و حتی موسيقی كارناتيک (carnatic) هندی گسترده نمودند. مینا ترابیان مینا ترابیان Thu, 07 Jul 2022 13:05:36 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D8%B5%D8%B1%D8%A7%D8%AD%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%B4%D8%AC%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-ktmokswjxvjg ساز صراحی سازی آرشه ای و بم خوان است که محدوده صدای آلتوی آن شبیه به سازهای خراسان است. صراحی از خانواده کمانچه و قژک بوده و قابلیت سازهای خانواده ویلن را از نظر نوازندگی و وسعت صدا دارد.این ساز توسط استاد محمدرضا شجریان طراحی و تولید شده و به دلیل شباهت آن به گلدان صراحی، استاد شجریان این نام را برای این ساز برگزیده اند.صراحی همانند خانواده ویولن، هشت اندازه متفاوت دارد که تا کنون در چهار محدوده صدای سوپرانو، آلتو، باس و کنترباس، که از محدوده های مورد نیاز و پرکاربرد هستند طراحی شده است.ویژگی برتری که این ساز را از سازهای هم خانواده اش متمایز میکند، امکان تعویض صفحه پوست و چوب آن به صورت یک طبل کوچک است که باعث تغییر در رنگ صوتی این ساز می گردد.این ساز توسط نوازندگان کمانچه، قژک، ویولن، ویولنسل و کنترباس بسیار روان نواخته می شود. این ساز برای اولین بار در کنسرت مهرماه سال 1387 گروه شهناز و محمدرضا شجریان رونمایی و نواخته شد. سینا جهان آبادی در دستگاه شور و مهرداد ناصحی در دستگاه همایون برای نخستین بار این ساز را نواختند.شکل ظاهری و ساختاراز لحاظ ظاهری، دستهٔ ساز صراحی همانند ویلن طراحی شده، اما مدل صفحه و کاسهٔ آن حالت ویژه ای دارد و در بخش زیر خرک، شکل گلدانی دارد که روی آن را می توان با پوست و چوب طراحی نمود.ویژگی ساز صراحیویژگی قابل توجه این ساز، تغییر رنگ آن با تعویض پوست گلدانی شکل است که در مدت کمتر از دو دقیقه امکان پذیر است، در صورتی که ویژگی تغییر رنگ در هیچ ساز دیگری دیده نمی شود. هنگامی که پوست زیر خرک است، سونوریته و رنگ ساز برای تک نوازی مناسب بوده و صدای آن به سازهای محلی موسیقی خراسان نزدیک می شود و ساز لهجهٔ موسیقی آن مناطق را به خود می گیرد اما هنگامی که چوب بر روی پوست اضافه می شود، ساز بیشتر حالت آنسامبل به خود گرفته و رنگ آمیزی ارکستر را تنوع می بخشد.از ویژگی های دیگر آن می توان به اریب بودن دستهٔ آن اشاره نمود که به نوعی شبیه به دستهٔ ویلن سل است و به بدن تکیه می کند، هم چنین تخت بودن پشت دسته که این موارد حرکت در پوزیسیون های بالاتر را برای نوازنده آسان تر می کند. در کنار این موارد، امکان تعویض آسان کاسهٔ گلدانی شکل به نوازنده این اجازه را می دهد تا با انتخاب گلدان هایی که بر آن پوست های متفاوتی کشیده شده، رنگ های صوتی متنوعی متناسب با فضای مورد نیازش را در اختیار داشته باشد.این گستردگی از صداهای شفافی نزدیک به ویلن آلتو تا صدای سازهایی مانند کمانچه و قیچک آلتو را دربرمی گیرد.«شاه ‌صراحی» از دیگر سازهای ابداعی محمدرضا شجریان است که از خانواده ی صراحی می باشد و از لحاظ تولید صدا و ابعاد به ساز کنترباس شباهت دارد و به صورت نشسته و ایستاده نواخته می شود. از لحاظ ظاهری نیز به عود یا بربط شباهت دارد، با این تفاوت که خرک آن بر خلاف ساز عود که صفحه اش چوبی است بر روی پوست قرار گرفته که از این جهت شبیه کمانچه است.سازهای شاه صراحی، صراحی آلتو، بم صراحی از خانواده صراحی ها هستند که تفاوت عمده آنها در نوع صدایی است که تولید می کنند. البته در زمینه ساختار فیزیکی این سازها نیز تفاوت هایی وجود دارد که این تفاوت ها لزوم ایجاد صداهایی هستند که مد نظر استاد شجریان بوده است.نظر محمدرضا شجریان درباره صراحیاین ساز به دلیل کمبود صدای بم در سازهای آرشه ای، طراحی و تولید شده است. این ساز با همان محدوده ی صوتی کمانچه، صوت جدیدی را به ارکستر سازهای ایرانی اضافه می کند. این ساز را می توان در ارکسترهای زهی نیز به کار گرفت.استاد شجریان در مصاحبه های متعدد مطبوعاتی درباره علل ابداع و ساخت سازهای مختلف ایرانی اظهار داشته است که انگیزه ساخت این سازها، آفرینش نغمه های نو و افزایش توان مندی در سازهای موسیقی ایرانی بوده ‌است.به اعتقاد ایشان؛ سازهای موسیقی ایرانی به خصوص در تولید صداهای بم برای استفاده در ارکسترهای بزرگ کارآیی کافی نداشته اند. و همچنین سازهای موجود تنها قابلیت اجرا در محدوده صوتی اُکتاوهای میانی را دارند، درحالی که در طراحی سازهای ابداع شده توسط ایشان، تولید صدا در اکتاوهای پایین تر و بالاتر نیز در نظر گرفته شده است.سازهای صراحی، شاه صراحی، صراحی آلتو، بم‌صراحی، شهرآشوب، شهرآشوب آلتو، بم ساز، شهنواز، شه بانگ، کرشمه، باربد، تندر، ساغر، سبو سوپرانو، دل و دل آلتو، دل و دل سوپرانو و پرهیب سازهای دیگری هستند که توسط استاد شجریان ابداع شده اند. مینا ترابیان مینا ترابیان Wed, 22 Jun 2022 17:09:04 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%82%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C-gfzokrfdjjgp درست زمانی که موسیقی سنتی ایرانی نزدیک به فراموشی و انقراض بود، علی اکبرخان فراهانی در زمان قاجار گوشه های مختلف را در قالب هفت دستگاه و پنج آواز جمع آوری و تنظیم نمود و به این ترتیب موسیقی سنتی ایران شکل گرفت. موسیقی سنتی ایرانی که از آن به عنوان "موسیقی دستگاهی" نیز یاد می شود، شامل مجموعه دستگاه ها، آواز‌ها، گوشه ها و… است. این دستگاه های موسیقی مدت هاست که نه تنها در میان مردم ایران رواج دارد، بلکه برروی موسیقی اصیل کشورهایی مانند افغانستان، پاکستان، آذربایجان، ارمنستان، ترکیه و یونان نیز تاثیر گذاشته است.دستگاه موسیقی چیست؟دستگاه های موسیقی ایرانی، به مجموعه ای از چند نغمه (گوشه) اطلاق می شود که با یک دیگر در گام، کوک و فواصل نت هم آهنگی دارند. موسیقی سنتی دارای هفت دستگاه است. در واقع دستگاه ها مجموعه ای از گوشه ها هستند که بر اسا‌س منطقی درونی کنار هم قرار می گیرند و هر یک فضای خاصی را القا می نمایند. برای نمونه فضا را پرهیجان، غمگین، حماسی و… میکنند.برای اینکه ذهنتان درگیر گوشه ها نشود لازم به ذکر است، گوشه ها در حقیقت ملودی های کوتاهی هستند که شما در یک ساز و آواز یا تکنوازی یک ساز ایرانی می شنوید. مجموعه این گوشه ها در کنار هم بنای به وجود آمدن یک دستگاه هستند.انواع دستگاه موسیقیبیشتر منابع معاصر، هفت دستگاه را در موسیقی ایرانی برمیشمرند و علاوه بر آن، پنج آواز نیز مطرح میکنند که هر کدام زیرمجموعهٔ یکی از این هفت دستگاه است. این دستگاه ها عبارتند از شور، نوا، ماهور، چهارگاه، همایون، سه گاه و راست پنج گاه.1- دستگاه شوردستگاه شور را جامع ترین دستگاه موسیقی ایرانی و مادر تمامی دستگاه ها برمیشمارند. بدین خاطر که پنج آواز مهم از آن منشعب شده است. کلمه ی شور در زبان عِبری به معنی آواز و سرود است و در دوره ساسانیان وارد زبان پارسی شده است. به عقیده داریوش طلایی، تمام ساختارهای مُدال در ردیف موسیقی ایرانی بر پایه چهار دانگ بنا میشود که آن ها را دانگ های بنیادین می نامند و دانگ اول از این چهار دانگ بنیادین، دستگاه شور می باشد.2- دستگاه نوادستگاه نوا میانه شادی و غم است و البته در موسیقی سنتی کمتر اجرا شده است. برخی از اساتید مثل علی‌نقی وزیری و روح‌الله خالقی، نوا را از منظر فواصل و مایه ی گوش ها، مشتق از شور دانسته اند. گمان میرود که دیدگاه آنان نشات گرفته از این واقعیت است که با اجرا از درجه چهارم شور، میتوان به درجه نوا رسید. از آنجا که به همین طریق میتوان از همایون نیز به بیات اصفهان ورود کرد، و آواز بیات اصفهان نه دستگاهی مستقل که از متعلقات دستگاه همایون در نظر گرفته شده است، این دو موسیقی شناس بزرگ دستگاه نوا را دارای کیفیات یک دستگاه مستقل ندانسته اند.برخی عقیده دارند که نت درجه چهارم در درآمد شور، همان نت شاهد در درآمد نوا است. مقام نوا یا نوی در موسیقی قدیم ایران مقام دوم در بین مقام های موسیقی بوده است. در قیاس با موسیقی کلاسیک غربی نیز، مقام نوا از نظر فواصل با گام مینور یا گام کوچک شباهت بسیاری دارد.3- دستگاه ماهوردستگاه ماهور یکی از وسیع ترین دستگاه های موسیقی ایرانیست و در ردیف های گوناگون، حدود پنجاه گوشه را در بر می گیرد و به خاطر حالت و ملودی روانی که دارد، اصولا به صورت موسیقی شاد در جشن ها و اعیاد نواخته می شود. این دستگاه، دارای گوشه های متنوعی است که با مقام های متنوع در سه بخش بم، میانی و زیر اجرا می شود.رایج ترین کوک های ماهور، کوک دو، فا و سی میباشد که ماهور فا از قدمت بیشتری برخوردار بوده و ماهور دو دارای قدمت کمتری میباشد. ماهور دو را به اصطلاح چپ کوک و ماهور فا را به اصطلاح راست کوک می نامند.4- دستگاه چهارگاهاین دستگاه، بهترین گزینه برای ساخت قطعات و تصنیف های ملی-میهنی و حماسی است. به گونه ای که به زیبایی می تواند حالت شوق و افتخار توصیف ناپذیری را به شنونده القا کند. اساسی ترین و خوش آهنگ ترین مقامات ایرانی در این دستگاه به اجرا درآمده است. چهارگاه گامی کاملاً اصیل و ایرانی خالص است.پیش تر اشاره نمودیم که شور، مهم ترین دستگاه موسیقی ایرانی است و به آن مادر تمامی دستگاه ها میگویند. این در حالیست که برخی از اهالی موسیقی مانند استادان هرمز فرهت و داریوش صفوت، دستگاه شور را به دلیل قدمت کمترش، به عنوان دستگاه اصلی نمی شناسند و چهارگاه را شایسته ی این عنوان میدانند.گام آن مانند شور و همایون، پایین رونده و مانند گام ماهور و اصفهان بالا رونده می باشد، چرا که در دو حالت محسوس است. یعنی میتوان گفت که این گام، ترکیبی از گام سه گاه و همایون است و اگر نت دوم و ششم گام ماهور را ربع پرده کم کنیم، تبدیل به چهارگاه می شود.5- دستگاه همایوناین دستگاه همانطور که از نامش پیداست، حالتی شاهانه، اشرافی و باوقار دارد. با این حال، زمینه اجرای بسیاری از لالایی ها و زمزمه های متداول در نقاط مختلف ایران است. همچنین نغمه های این دستگاه در اجراهای زورخانه ای، به کار گرفته می شود.از لحاظ مرکب خوانی این دستگاه با دستگاه‌ سه گاه و دستگاه شور مرتبط است و وسعت این دستگاه را بیشتر می کند. به دلیل شباهت دستگاه های شور و همایون، با کمی بم کردن نت سوم گام همایون، میتوان به میزان نیم پرده وارد شور شد.دستگاه همایون را می توان به دستگاه چهارگاه نیز ارتباط داد و این کار با افزودن نیم پرده به نت ششم گام همایون و کم کردن ربع پرده از نت پنجم که گوشهٔ آواز منصوری را تداعی میکند انجام پذیر است.همانگونه که پیش تر گفته شد، گام های دستگاه همایون، مانند شور و چهارگاه پایین رونده است.6- دستگاه سه‌ گاهاین دستگاه بیشتر برای بیان احساس غم و اندوهی است که به امیدواری میگراید. آواز سه گاه بسیار اندوهگین و حزن انگیز است.برخی دستگاه سه گاه را برادر دستگاه چهارگاه نامیده اند. دلیل این لقب این است که این دو دستگاه، گوشه هایی را با نام مشابه با یکدیگر به اشتراک دارند. اما با وجود شباهت گوشه های دستگاه سه گاه و چهارگاه، دانگ این دو دستگاه و فواصل نت های آنها کاملا با یکدیگر متفاوت اند.هنگامی که در آواز سه گاه، نغمه تغییر مقام دهد و مد تغییر کند به آن مخالف میگویند. گفته میشود که مخالف سه گاه نام جدیدی است که ردیف نویسان بر مقام اصفهان قدیم نهاده اند.از جنبه ی دیگر برخی محققان، خاستگاه نام گذاری مخالف سه گاه را به تعزیه خوانی نسبت داده اند. به این خاطر که تعزیه شامل از موافق خوانی اولیاء و مخالف خوانی اشقیاء است. آواز مخالف سه گاه، مهیب و هجومی بوده و در دانگ آخر خوانده می شود.7- دستگاه راست‌ پنجگاهنقل است که در دوران قاجار، هنگامی که ردیف موسیقی ایرانی تدوین میشد، تدوین کنندگان آن ابتدا تعداد زیادی از گوشه ها را در دستگاه های ماهور، شور و متعلقات آن (همایون، اصفهان، سه‌گاه، چهارگاه و نوا) تقسیم کرده اند و آنچه باقی ماند را در دستگاه راست پنج گاه قرار داده اند.نقد دیگر آن است که دستگاه راست پنج گاه در واقع برای مرحله عالی فراگیری موسیقی ایرانی تدوین شده، تا نوازندگان برتر به کمک آن، با رموز مرکب نوازی و مرکب خوانی آشنا شوند. دستگاه راست پنج گاه، دو گوشه "درآمد راست" و "پنجگاه" را داراست.دستگاه راست پنجگاه با دستگاه ماهور نسبت نزدیکی دارد. برای نمونه "درآمد راست" منطبق بر "درآمد ماهور" است.بر اساس متون موسیقایی به جا مانده از دوره قاجار، به نظر می رسد که راست پنجگاه و ماهور از همان دوران در حکم دو دستگاه مستقل به شمار می آمده اند. اما به علت نقصان نسخه های مکتوب از آوازهای این دو دستگاه، تشخیص دقیق شباهت و تفاوت این دو ممکن نیست. مینا ترابیان مینا ترابیان Wed, 15 Jun 2022 18:14:50 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%86%D9%87-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-c1rhte5wqucc ساز سلانه ابداعی تازه، توسط دستان هنرمند سیامک افشاری و استاد حسین علیزاده می باشد. این ساز زهی زخمه ای که آن چنان قدمتی ندارد، شبیه سازی شده و ترکیبی از سازهای بربط، عود، لوت، سه تار و تنبور و رباب از تاریخ دور ایران است.پیشینه ساز سلانهاین ساز در قرن شانزدهم میلادی در دوران رنسانس تحت عنوان کلاسیکن (Classikon) در ایتالیا رواج داشته و بر طبق نمونه های شرقی همین ساز تشکیل شده است. اما پس از آن دچار تحولاتی شده است. این ساز براساس شواهد تاریخی، دارای سه سیم و سه گوشی بوده و نوازندگان از طریق اضافه کردن سیم های اصلی به صداهای بم تری دست می یافتند.پیدایش ساز سلانهبه گفته سازنده دلیل نام گذاری این ساز، این است که خیلی آهسته و سلانه سلانه دست به ابداع این ساز زدند. به گفته استاد حسین علیزاده، موضوع اختراع ساز جدید ممکن است در ذهن هر آهنگساز و نوازنده ای شکل بگیرد. اما اینکه جسارت این کار را داشته باشید هم بسیار مهم است. جسارتی که باعث نشود تمام چند سال تلاش در حوزه موسیقی خود را زیر سوال ببرید.کاوش های استاد حسین علیزاده برای بازسازی و احیای این ساز اصیل، در گوشه های فراموش شده موسیقی ایرانی، منجر به انتشار آلبومی در سال 2003 با همین نام شد. این آلبوم شامل بداهه نوازی های استاد علیزاده با این ساز در دستگاه های بیات اصفهان، سه گاه، بیات کُرد و افشاری است. این آلبوم تاکنون در نزد اهل فن و کارشناسان موسیقی واکنش های متفاوتی به همراه داشته است.هدف سازندگان این ساز موارد زیر بوده است:1. به کارگیری واخوان ها جهت تقویت هارمونیک ها و حجم و تنوع بخشیدن به صدای ساز2. امكان دستیابی به صداهای بم تر، درصورتی كه جنس و رنگ و حالت صدا ایرانی بماند.ساختار ساز سلانهساز سلانه متشکل از 12 سیم است که با شنیدن آن بیشتر متوجه صدای زیر بودن آن میشوید. 6 سیم از سیم های این ساز، به جهت انگشت گذاری و کوک کردن به کار می رود و 6 سیم دیگر به منظور طنین صدا است و برای بهتر نشان دادن رنگ و هارمونی موسیقی است.بداهه نوازی با ساز سلانهاکثر نوازندگان ایرانی بر این باورند که سازهای سنتی ایرانی برای تکنوازی ها مناسب تر هستند و خیلی سخت با دیگر سازهای ارکستری هماهنگ میشوند.این سازها را میتوان بداهه نواخت. یعنی نوازنده با حس و حال خود شروع به نواختن قطعه دلخواه خود کند و تمامی نت های آن را به دست خود گیرد و بنوازد.در بداهه نوازی، نوازنده بر اساس حس و حال آنی و لحظه ای خود شروع به نواختن می کند. نیازی ندارد که زمان بسیاری را برای نوشتن نت بگذارد و ملودی خاصی را تمرین کند. حتی ممکن است از همان بداهه نوازی یک قطعه شاهکار پدید آید. مینا ترابیان مینا ترابیان Wed, 15 Jun 2022 10:11:50 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%DA%86%D9%86%DA%AF-%DB%8C%D8%A7-%D9%87%D8%A7%D8%B1%D9%BE-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-ms122pw0u9en ساز هارپ یا چنگ، یکی از ساده ترین سازها از خانواده سازهای زهی می باشد. برای یادگیری این ساز، نیازی به کشیدن آرشه (مانند ویولون) نیست و به همین خاطر، ساده تر از بسیاری از سازهای زهی آرشه ای است.تاریخچه ساز چنگ یا هارپدر ادبیات پارسی از این ساز بسیار نام برده شده‌ است. در بین سال های 1961 تا 1966 میلادی توسط باستان شناسان، مُهری در تپه چغامیش خوزستان یافته شد. که به چهارهزار سال پیش از میلاد و دوران ایلامیان باز میگردد. که در آن یک نوازنده، چنگ در دست دارد.چنگ، سازیست که طی هزاران سال توسط تمدن های مختلف به حیات خود ادامه داده است. تمدن های باستانی انواع ساده ساز چنگ را می نواختند و همان ساز دست به دست توسعه یافت تا به ساز چنگ امروزی تبدیل شد. چه در دوره های تاریخی و چه در زمان ما، در فرهنگ های سراسر جهان، ساز چنگ میان طبقه مرفه و تحصیل کرده و همچنین در میان مردم معمولی، سازی محبوب و مرسوم بوده و همواره می باشد.هم چنین اروپاییان مدعی ابداع چنگ های پدالی هستند و بر این باورند این چنگ ها در قرن 18 میلادی در آلمان پایه گذاری شده اند. با این وجود همین چنگ ها نیز بر طبق ساختار چنگ های شرقی ساخته شده اند.تحولات ساز چنگ در طول دورانانواع ساز چنگ در قرون مختلف در ایران یافت شده‌ است. برای مثال چنگ منحنی مربوط به قرن 17 هجری قمری که به نام صفی الدین عبدالمؤمن اُرُمَوی می باشد. تصویر و آثاری از چنگ در اکثر آثار باستانی ایران از دوره هخامنشیان تا حکومت سلوکیان مشاهده میشود.ساز چنگ در ایران دارای چهار رشته سیم بوده که در دورهٔ ساسانیان به یازده رشته رسیده و در دوران اسلامی تا سی و پنج رشته نیز وجود داشته است. پیدایش چنگ از اختراع کمان نشأت گرفته‌ است، انسان ها دریافتند که در اثر تیراندازی، زه کمان مرتعش شده و صدای ضعیفی به گوش می رسید. چنگ های نخستین، بیشتر شبیه به کمانی از جنس چوب نی بوده که زهی میان آن کشیده شده است.ساختمان ساز چنگساز هارپ از گذشته تا به حال به شکل مثلثی و از چوب ساخته میشد. با این تفاوت که در گذشته، جنس سیم های ساز از روده حیوانات‌ بوده، اما امروزه از نایلون یا فلز تهیه میشوند.این ساز مثلثی شکل در اندازه های گوناگونی وجود دارد. این ساز بنابر اندازه، بین 19 تا 47 سیم دارد. هارپ هایی که معمولاً دارای 40 تا 47 سیم هستند، دارای پدال اند و به نام هارپ پدالی شناخته می شوند.قسمت بالای ساز گردن ساز نامیده میشود؛ یعنی جایی که سیم ها به چوب متصل شده اند. سیم‌ها را می توان از این ناحیه کوک یا تنظیم کرد.به ضلع پایین ساز، sounding board یا بورد ایجاد صدا گفته می شود.بلند ترین ضلع مثلث در ساز نیز، ستون نام دارد.در هارپ ها یا چنگ های مدرن، پدال هایی نیز در قسمت پایین ساز تعبیه شده است.نواختن ساز هارپچنگ، سازی رشته‌ ای می باشد که توسط انگشتان نواخته می شود. تکنیک استاندارد و به ثبت رسیده ی نوازندگی چنگ در جهان هشت انگشتیست. این در حالیست که تکنیک نوازندگی در ایران طبق اطلاعات و مستندات باستانی، ده انگشتی می باشد.صندلی را پیدا کنید که راحت باشد و تکان نخورد. طوری بنشینید که بازوها با بدن زاویه 90 درجه ایجاد کنند. تا بتوانید به سهولت تارهای چنگ را بنوازید.چنگ را کج در دست بگیرید و آن را به شانه راست خود تکیه دهید، تا احساس تعادل متناسب کنید و حتی آن را کمی به طرفین زاویه دهید تا بتوانید سیم ها را کمی واضح تر ببینید.هیچ روش خاصی و درستی وجود ندارد که میان نوازندگان هارپ یا چنگ مورد توافق و تایید همگان قرار گیرد، اما برای شروع، حتما دستان شما باید در وسط سیم ها قرار داشته باشند.سعی کنید دستان خود را شل کنید و بیش از حد متشنج ننمانید. زیرا وجود کشش بیش از حد در حین نواختن، ممکن است خطر آسیب به دست و یا مچ را به همراه داشته باشد.انواع مختلف ساز هارپانواع ساز چنگ یا هارپ به چهار دستهٔ کلی چنگ ارکستری، چنگ سنتی، چنگ باستانی و چنگ تزیینی تقسیم می شود. که هرکدام از لحاظ شکل ظاهری به ۱۷ نوع الگو و فرم چنگ تقسیم می شود. از جمله آن ها، چنگ زاویه دار، چنگ منحنی، چنگ ون و چنگ کندوگ و چنگ ساسانی و چنگ لیر میتوان نام برد. و همینطور هارپ پدالی که پیش تر معرفی شد، مشهورترین نوع چنگ امروزیست.حقایق جالب درباره ساز چنگچنگ سنتی نمونه دیرینه چنگ است که هر تار آن تنها قادر به نواختن یک نوت می باشد و همانطور که پیش تر اشاره شد، سازی شبیه به پیانو با کلاویه های سفید خواهد بود.چنگ پدالی توسط فردی فرانسوی در قرن 19 میلادی ابداع شد و از آنجایی که در اکثر ارکستر سمفونی ها استفاده می شود، به چنگ کنسرت معروف شده است.در مورد تاریخچه محبوبیت چنگ میتوان به دوره قرون وسطی و رنسانس اشاره نمود. که در آن زمان رواج بسیاری در اروپا پیدا کرده بود.چنگ برای قرن ها به عنوان نماد سیاسی کشور ایرلند به کار برده ‌شده است.طولانی ترین زمان نواختن چنگ یا به عبارتی ماراتن چنگ، حدود 25 ساعت و 34 دقیقه در آکادمی موسیقی در کالیفرنیا بوده است.بزرگترین فستیوال چنگ در سال 2013 در پاراگوئه برگزار شد. که تعداد 420 نوازنده هارپ در آن شرکت داشتند.سخن آخراین مطلب معرفی مفید و مختصری در مورد ساز هارپ یا چنگ بود. در صورت وجود هرگونه نظر یا پیشنهادی با بنده در ارتباط باشید.اگر دوست دارید در مورد انتخاب ساز موسیقی بیشتر بدانید، پیشنهاد می کنم سری هم به مطلب "انتخاب ساز موسیقی بر اساس شخصیت" بیندازید. مینا ترابیان مینا ترابیان Thu, 09 Jun 2022 18:20:45 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%A8-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-aya9okalr29y رباب جزو دیرینه ترین سازهای زهی (زخمه ای) در ایران است. این ساز در دهه 30 و 40 شمسی در گروه نوازی سازهای ملی ایران به کار گرفته شده است.در گروه نوازی ها، رباب را به صورت افقی روی زانو میگذارند (همانند عود یا تار) و با مضراب می نوازند.این ساز از چهار قسمت کلی، شکم، سینه، دسته و سر تشکیل شده و وسعت صدای معمول رباب یک اکتاو و نیم است.ساز رباب از چه جنسی ساخته شده؟جنس تنه ی این ساز از چوب درخت توت می باشد و داخل آن فضای خالی دارد. لایه روی آن از جنس پوست بزغاله میباشد. تارهایش در قدیم از جنس روده بوده و امروزه در شکل اطلاح شده ی آن نایلون به کار میبرند.ساختمان ساز رباب چگونه است؟کاسهکاسه رباب تو خالی و حجیم تر است و بر دهانه آن پوست قرار می گیرد. در دو سمت بالای این کاسه که به سمت سینه میرود، دو فرورفتگی وجود دارد که موجب می شود کاسه دو قسمتی به نظر آید. در ساخت بعضی رباب ها این دو فرورفتگی کمی بالاتر، یعنی میان کاسه و سینه ایجاد شده است.سینهسینه، جعبه ای تو خالی و به شکل مثلث است، که از یک سو هم عرض کاسه و از سوی دیگر هم عرض دسته است. سطح روی سینه با یک صفحه چوبی نازک پوشیده شده است.دستهدسته رباب در ادامه چوب سینه می باشد و به شکل هرمی به سرپنجه می رسد. تعداد چهار دستان بر آن بسته میشود و غالبا تزئیناتی با استخوان در ادامه سینه است بر روی آن دیده می شود.سرپنجهجعبه کوچک و تو خالی که در ابتدای طول دسته و محل قرار گرفتن یک سر سیم های اصلی و گوشی ها می باشد. معمولا سر پنجه کمی مایل به عقب ساخته می شود و شش گوشی به تعداد وترهای رباب (در هر طرف سه گوشی) در طرفین آن قرار دارد.پوستپوستی که بر روی کاسه رباب است، معمولا ضخیم تر از سازهای مشابه است. زیرا به کارگیری وترهای ضخیم تر و دسته کوتاه، فشار زیادی بر خرک و پوست وارد می کند.خرکقطعه چوب یا استخوان کوچکی به طول حدود 6 سانتی متر است. که توسط دو پایه کوچک روی پوست ساز قرار میگیرد. و سیم ها از درون شیارهای آن عبور میکند. برای ایجاد صدای بهتر، باید مضراب را کمی دورتر از خرک نزدیک به سینه ساز بر سیم ها فرود آوریم.شیطانکقطعه استخوان باریک و کوچک به اندازه عرض دسته ساز می باشد. که میان دسته و سرپنجه قرار دارد و سیم ها برای بسته شدن به گوشی ها از درون شیارهای کم عمق آن عبور می کنند.سیمگیرقطعه ای کوچک و فلزی است که در انتهای بدنه کاسه نصب میشود و گره سیم ها به آن بسته می شود.سیمساز رباب دارای شش سیم اصلی (سه سیم جفتی) میباشد، که سیم های جفت با یکدیگر هم صدا کوک می شوند. شایان ذکر است که در بعضی نقاط شکل هفت سیمه آن نیز وجود دارد. امروز از سیم های گیتار برای رباب هم استفاده می شود. اما در گذشته جنس سیم های این ساز از روده تابیده یا نخ ابریشم بود.رباب در موسیقی دستگاهی ایراننواختن این ساز در نواحی شرق و جنوب شرق ایران بسیار متداول است. کمبود سازهای با صدای بم در میان ساز‌های ایرانی، دلیل محبوبیت ساز رباب در بین ایرانیان می باشد.از نوازندگان ماهر این ساز می توانیم به استاد رحیم خوشنواز، بیژن کامکار و سعید اشتری اشاره نماییم. همچنین از سازندگان به نام ساز رباب میتوان به استاد حسین قلمی اشاره نمود.سخن آخرساز رباب، قدمتی بسیار دیرینه در تاریخ موسیقی شرقی دارد. امیدواریم این میراث های ملی را غنیمت شماریم و در حفظ فرهنگ و موسیقی اصیل، کوشا باشیم.پیشاپیش از شما بابت ارائه پیشنهادات سازنده تان جهت بهبود مطالب وبلاگ از شما سپاسگزارم. مینا ترابیان مینا ترابیان Wed, 08 Jun 2022 10:54:22 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D9%84%D9%88%D8%AA-lute-rn18a80imayj انواع ساز های زهی زخمه ایساز لوت مشتق شده از نام ساز عربی العود به معنی چوب است. دسته ی این ساز خمیده است و به مرغابی شباهت دارد به همین خاطر در فارسی به این ساز بربط میگویند. یعنی مانند مرغابی! لوت در قرون وسطی و همچنین در موسیقی باروک در اروپا بسیار رایج بوده است. این ساز یکی از سازهای مهم وغیر مذهبی در دوره رنسانس بوده است.تاریخچه ساز لوتساز لوت در دوران باروکعلاوه بر نظریه بالا برخی از افراد نیز بر این باورند که نام این ساز از واژه ایرانی «رود» یا «روده» به معنی رشته آورده شده یا از سانسکریت "رودری" (रुद्री، به معنی رشته ی ساز و سپس به زبان های عربی و اروپایی وارد شده است. معرفی کامل ساز عود یا بربطاین ساز در قرن سیزدهم از طریق اسپانیا به اروپا وارد شد و هم چنان نیز در كشورهای عربی نواخته میشود. نخستین لوت های اروپایی همانند ساز عود عربی دارای چهار سیم بودند كه این سیم ها توسط زخمه نواخته می شدند.در قرن چهاردهم سیم ها جفت شده یا به صورت دسته درآمدند. و در قرن پانزدهم، انگشتان دست جایگزین زخمه آن شد و پرده های متحرک به صفحه آن اضافه شد و یک دسته سیم پنجم نیز به آن افزوده شد.بالاخره در قرن شانزدهم فرم كلاسیک لوت تثبیت شد. و شش دسته سیم آن (دسته بالایی یک تک سیم است) روی نت های G–c–f–a–d′–g′ كوک شده است.بدنه ساز لوتساز لوت دارای بدنه ای گلابی شکل با یک گردن است و سیم ها به یک پل سفت كه به شكم ساز چسبانده شده است، متصل هستند. لوت ها دارای یک حفره صدایی بزرگ دایره ای هستند كه در داخل شكم ساز قرار دارد.پشت ساز لوتکاسه ساز لوتپشت بدنه ساز، از چوب های سخت مانند چوب افرا، گیلاس، آبنوس، بلسان بنفش، رزوود، گران و یا موادی به نام ریب ساخته می شود. كه این ریب های نواری به هم متصل شده، و یک بدنه گرد عمیق برای ساز شكل می دهند.دسته ساز لوتدسته ساز لوت از چوب سبک با یک روكش از چوب سخت (معمولاً آبنوس) برای افزایش تداوم صفحه پرده، زیرسیم ها ساخته شده است.گوشی ساز لوتجنس چوب استفاده شده درگوشی ها اهمیت بسیاری دارد. با توجه به اینكه چوب بر اثر گذشت زمان و از دست دادن رطوبت دچار تغییرات می شود، باید در انتخاب چوب خاص برای گوشی ها دقت نمود. بنابراین بیشتر گوشی ها را از چوب درختانی مانند گلابی یا چوب های مشابه آن می سازند.خرک ساز لوتخرک ساز لوت، از چوب درختان میوه ساخته شده و حفره هایی كه روی خرک وجود دارند، سیم ها را در خود نگه میدارند. خرک ها اغلب به رنگ سیاه هستند با چوبی که اغلب به لاک الکل آغشته شده و اغلب تزئیناتی حلزونی شکل دارند.پرده ساز لوتپرده ها از حلقه هایی از جنس روده ساخته شده اند، كه در اطراف دسته پیچانده شده اند. در اثر استفاده پرده ها فرسوده می شوند و باد هراز چند گاهی عوض شوند. چندین پرده معمولاً به بدنه ساز چسبانده می شود تا امكان متوقف كردن دسته های با بالاترین زیروبم تا یک اكتاو كامل بالاتر از سیم را فراهم سازند.سیم ساز لوتسیم های ساز لوت در چند دسته منظم قراردارند، در لوت های اواخر دوره باروک دو دسته سیم بالایی تک هستند. دسته ها به ترتیب شماره گذاری میشوند كه از بالاترین نت تا پایین ترین ادامه می یابند.سیم های ساز لوت معمولاً از تکه های كوچک روده گوسفند (گاهی اوقات همراه با فلز یا نایلون) ساخته ‌شده اند. سیم های از جنس روده برای نواختن قطعات معتبرتر هستند، اما متأسفانه این نوع سیم ها در مقابل تغییرات آب و هوایی و رطوبت حساس هستند. سیم های نایلونی پایداری بیشتری دارند اما از نظر کیفیت چندان تعریفی ندارد.سخن پایانیدر این مقاله با ساز لوت اروپایی و تاریخچه ی آن آشنا شدید. چنانچه درباره این ساز اطلاعات بیشتری دارید موجب خرسندی بنده است تا آن را با ما در میان بگذارید. مینا ترابیان مینا ترابیان Sun, 29 May 2022 13:35:22 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D9%85%D8%B4%D9%87%D9%88%D8%B1%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A2%D9%87%D9%86%DA%AF%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D9%88%D8%B1%D9%87-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3%DB%8C%DA%A9-mvwjnfwd26yb موسیقی در سبک ها و سلایق مختلف، به طور گوناگونی بر خلق و خوی و احساسات ما تاثیر میگذارد. با توجه به این که هر یک از ما سلیقه موسیقی منحصر به خودمان را داریم، اما به طور کل، از نظر محبوبیت، تاثیرگذار بودن و صاحب سبک بودن، قطعه هایی وجود دارد که از نظر ارزش در رتبه بالاتری قرار میگیرد.شوستاکوویچ، هایدن، شوپن، شونبرگ، چایکوفسکی، باخ، سن سان، راخمانینف، موتسارت و... را میتوان از جمله برجسته ترین آهنگسازان جهان نام برد.در ادامه این مطلب، بیوگرافی تعدادی از این آهنگسازان را با هم برسی میکنیم.یوهان سباستین باخ (Johann Sebastian bach)سباستین باخ، آهنگساز آلمانی (زاده 21 مارچ 1685 و درگذشت 28 ژانویه 1750) که آثار او ارکستر، تک سازها، آواز و تقریبا تمام موسیقی دوره باروک را شامل میشود، با این که سباستین باخ شکل تازه ای از موسیقی ارائه نداد، اما توانست سبک رایج موسیقی در آلمان را با فن و روش کنترپوان غنی سازد، که این روش ها، مبنی بر تنظیمات چیدمان موتیف و هارمونیک، در مقیاس بزرگ و کوچک بود. همینطور بافت ها و ریتم های برگرفته از موسیقی دیگر کشورها همچون فرانسه و ایتالیا را شامل میشد.آثارموسیقی سباستین باخکنسرتوهای براندنبورگ، مس در سی مینور، پاسیون به روایت متای قدیس، و تعداد زیادی کانتات را میتوان نام برد.ویژگی سبک آهنگسازی باخسبک آهنگسازی موسیقی باخ، پیشروی هارمونیک در دومینانتها، بافت کنترپوانی، ریتم های محرک استوار و نت پایه خطی است که با ترکیب یکدیگر، حسی از پیشروی را به وجود می آورند.موسیقی باخ به شکل موتیفی متراکم است. همینطور الگوهای ریتمیک و ملودیک، که در ابتدای یک اثر معرفی میشوند، توسط برگشت های ملودیک و کنترپوانی، افزایش و کاهش در حین تکرار، تحرک و جوش و خروش در نغمه ها، تغییر شکل میدهند.درحال حاضر سبک موسیقی باخ بر سرودهای روحانی و آثار مذهبی، تصنیفات موسیقیایی و آثار راک و پاپ، تاثیراتی گذاشته است.از فوگ در رِ مینور و تم توکاتا، در آثار موسیقی راک به طور مکرر استفاده شده و محبوبیت زیادی دارد.پیوتر ایلیچ چایکوفسکی (pyotr Ilyich Tchaikovsky)چایکوفسکی، آهنگساز روسی (زاده 7 می 1840 و درگذشت 6 نوامبر 1893) در کنسرواتور سن پترزبورگ، در مکتب موسیقی روبینشتاین، به تحصیل پرداخت.او به عنوان اولین آهنگساز روس، تاثیر تاریخی و بین المللی در جهان داشت. چایکوفسکی اصول و قواعد موسیقی کلاسیک غربی و جریان موسیقی توصیفی را در روسیه رواج داد، اگرچه اساس کارهای خود را قواعد موسیقی اروپایی قرار داد، اما به موسیقی محلی و افسانه ای روسی بی توجه نبود.آثار موسیقی چایکوفسکیچندین اپرا، باله و سمفونی از جمله آثاری است که از او به جای مانده.اپرا: اپریچنیک، یوگنی آنگین، ویوودا، اوندین، بی بی پیک.باله: زیبای خفته، دریاچه قو، فندق شکن.سمفونی ها: سمفونی شماره یک (winter daydreams) op 10، سمفونی شماره دو (little Russian) op 17، سمفونی شماره سه (polish) op 29، سمفونی شماره چهار-op 36، سمفونی شماره پنج-op 64، سمفونی شماره شش (pathetique) op 74.چایکوفسکی، 9 روز پس از اولین اجرای سمفونی (پاتتیک) در سن 53 سالگی، در سن پترزبورگ درگذشت.ولفگانگ آمادئوس موتسارتآمادئوس موتسارت نوازنده و آهنگساز اتریشی (زاده 28 ژانویه 1756 و درگذشت 5 دسامبر 1791( در زندگی کوتاهی که داشت، بیش از 600 قطعه، موسیقی ساخت که شامل: سمفونی، موسیقی کُر، سونات، اپرا و کنسرتو بود.موتسارت در سن 5 سالگی، آهنگسازی را شروع کرد، و در کل اروپا بسیار مشهور شد، او اولین سمفونی خود را در 7 سالگی و اولین اپرای کامل خود را در 12 سالگی نوشت. موتسارت در طول زندگی خود صاحب جوایز و افتخارات بسیار زیادی در زمینه نوازندگی وآهنگسازی شد، او برای طبقه اشرافی و همچنین ملکه و پادشاه، لویی پانزدهم، اجرا کرده بود.موتسارت به دلیل شهرت و نبوغ بسیار زیاد در اروپا، از لحاظ مالی در سطح بالایی قرار داشت.موتسارت تحت تاثیر عقاید روشنفکری آن دوره، در سال 1784 عضو فراماسونها شد. او به همراه هایدن و شیکاندر، عضو یک لژ فراماسونری بودند، همینطور او در اپرای آخر خود (فلوت سحرآمیز) بعضی از رسومات فراماسونری را گنجانید.درگذشت موتسارتموتسارت سرانجام 5 دسامبر 1791، در نیمه شب به دلیل بیماری درگذشت، به طور دقیق دلیل مرگ او معلوم نیست، اما از دیدگاه پزشکی امروزی گمان میشود، که مرگ موتسارت ناشی از تب بیماری رماتیسم بوده.محل دقیق دفن او بعد از چند سال در آرامگاه سن مارکس گم شد، اما در حال حاظر برای احترام و یاد بود، در محل احتمالی، تابوت خالی دفن کرده اند.فردریک فرانسوا شوپن ( Frederic francois chopin)شوپن، موسیقیدان لهستانی (زاده 1 مارچ 1810 و درگذشت 17 اکتبر 1849( یکی از تاثیرگذارترین و برجسته ترین نوازنده پیانو در دوره رمانتیک بود.شوپن ابداع کننده تعدادی از فرم های موسیقیست. اما مهمترین نوآوری های او را در قالب فرم هایی مثل: نوکتورن، والس، سونات پیانو، پولونز، پرلود و اتود، میتوان نام برد.مهاجرت شوپن به فرانسهفردریک شوپن، آگوست 1831 وارد پاریس شد، این اتفاق باعث دگرگونی بخت و اقبال او گردید. تورهای کنسرت در پاریس آغاز شده بود و هرکدام از پیانیست های تازه کار و نوپا خودنمایی می کردند.اولین اجرای شوپن در سالن پلیل، سبب شروع راه طولانی برای او شد. بعد از آن، شوپن مطالعه و تحصیل را در جوار فردریش کالکبرنر، یک پیانیست معروف، برای بار دوم شروع کرد و با کمک او شش ماه بعد، اولین کنسرت خود را در سالن پلیل (Pleyel) پاریس اجرا کرد. اجرای او به یک موفقیت بزرگ تبدیل شد. پس از جلب نظر مثبت هیلر(Hiller)، برلیوز (Berlioz)، لیست (Liszt) و بقیه آهنگسازان مطرح، مورد تقاضا و توجه دائمی جامعه موسیقی قرار گرفت. شوپن با توجه به مهارت‌ نوازندگی پیانو، خودش را هرگز به عنوان یک نوازنده حساب نمیکرد، اکثرا سعی میکرد از نواختن بپرهیزد و در عوضِ آن به کسب شهرت با عنوان مربی موسیقی بپردازد. شوپن زمان زیادی را برای کار کردن روی قطعه های موسیقی اش صرف میکرد و اکثرا بر روی قطعه های سولوی خود مانند مازورکاها، نکتورن‌ها و اتودهایش به جای اجرای کنسرت تمرکز میکرد. او سال 1833 حق انتشار آثار موسیقی اش را به (موریس شلسین) فروخت و آثار او در کل آلمان، فرانسه و انگلستان شروع به انتشار و بازدید بالا کرد.آثار موسیقی شوپنبیشتر از 230 قطعه از آثار موسیقی او به جای مانده و بعضی از قطعه هایی که دوران کودکی او ساخته شده اند، موجود نیست. تمام آثار شوپن برای پیانو نوشته شده است و بیشتر آنها به صورت تکنواز هستند. همینطور تعداد کمی از آثار او برای پیانو با همراهی سازهایی مانند ویولن سل، ویولن، آواز یا ارکستر نوشته شده، که میتوان به موومان سوم از سونات شماره دو op35 اشاره کرد.فردریک شوپن در کل عمر خود از ضعف جسمانی و بیماری رنج میبرد تا اینکه سال 1849، در سن 39 سالگی بر اثر سل ریوی درگذشت. سخن آخرموسیقی، هنری باستانی محسوب میشود، علاقه مندان به هنر موسیقی با مطالعه درباره بیوگرافی نوابغ و پیشگامان این هنر، سطح وسیع تری از موسیقی فاخر را درک میکنند.امیدارم این مطالب به شناخت بیشتر شما از موسیقی کلاسیک کمک کرده باشد، پیشنهادات و نظرات خود را برای من به اشتراک بگذارید. از همراهی شما تا انتهای این مقاله سپاسگذارم. مینا ترابیان مینا ترابیان Tue, 24 May 2022 09:03:55 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D9%86%D8%A8%D9%88%D8%B1-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-yro56uxrdtfe ساز تنبور، تمبور یا در مواردی تنبوره، یکی از دیرینه ترین سازهای زهی زخمه ای ایران است که جنبه ی عرفانی و مقامی دارد. تبور نخستین ساز دسته ای بلند به همراه کاسه بوده است. جنس کاسه گلابی شکل آن از چوب درخت توت و دسته اش از چوب درخت گردو می باشد. تنبور از خانواده دوتار بوده و اندکی بزرگتر از سه تار می باشد. از نظر ساختمانی، ساز تنبور با سازهایی مانند دوتار، شورانگیز، باقلاما، چگور، قوپوز و سه تار در یک خانواده قرار گرفته و ساختار مشابهی به آن ها دارد.پیشینه ساز تنبوردایرة المعارف سازشناسی گراو، قدمت این ساز را 5 الی 6 هزار سال درنظر گرفته و باستان شناسان با استناد بر مجسمه های سنگی و آثار باستانی به جای مانده در حوالی مقبره دانیال نبی (ع) واقع در شوش و تپه های بنی یونس در حوالی شهر موصل، قدمت این ساز را حدود ۱۵۰۰ الی ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد تخمین زده اند.مقام های موسیقی تنبوردر نواختن ساز تنبور حدود ۷۲ مقام وجود دارد که ۱۶ مقام آن مجلسی و ۵۶ مقام آن نیزحقانی یا کلام است. پایه و اساس موسیقی تنبور همانند موسیقی کلاسیک ایرانی بداهه نوازی است. برای نمونه اگر نوازنده ای یک مقام را دو بار در یک روز اجرا کند، قطعا با هم یکسان در نمی آیند.مقام های تنبور به سه دسته اصلی تقسیم میشوند:مقام های پردیوری، کلام یا حقانیمقام های مجلسیمقامات مجازینواحی رواج ساز تنبورمناطق کردنشین گوران و مناطق کردنشین عراق (کاکه ای)از کهن ترین مناطق رواج مقام های تنبور است. که شامل شهرهای گهواره و کرند و قسمتی از سرپل ذهاب است. این منطقه منشا اصلی سنت های موسیقیایی پیروان آیین اهل حق (یارسان) می باشد و قدیمی ترین رسوم موسیقیایی یارسان را بیان می کند.مقام های تنبور، به علت شرایط جغرافیایی خاص این منطقه و عجین شدن مقام های آن با اعتقادات آن ها و اینکه متون مقدس قدیمی یارسان به همان زبان امروزی آن هاست، با لهجه های قدیمی تر، به صورت بکر و دست نخورده به جای مانده است.کردنشینان عراق که به کاکه ای معروفند، به دلیل داشتن زبان مشترک با منطقه گوران، معمولا برای ادای مقام ها با مشکل کمتری رو به رو هستند.مناطق کرمانشاه و قسمتی از لرستانپس از گوران، این مناطق که شامل شهرستان کرمانشاه، کنگاور، کوهدشت و نورآباد و منطقه دلفان و قسمت‌هایی از لرستان میباشد، از کهن ترین مراکز رواج مقام های تنبورند.مناطق ترک نشین آذربایجان شرقی و آذربایجان غربیتُرک های پیرو آیین اهل حق (یارسان) در مناطق ترک نشین آذربایجان شرقی و آذربایجان غربی، قزوین، زنجان و... سومین گروه هستند که مقامات تنبور بین آن ها متداول است. این گروه به دلیل تفاوت در زبان و فاصله از مراکز اصلی یارسان، نسبت به دو گروه دیگر دارای محدودیت های بیشتری هستند.انواع کاسه تنبوریک تکهاین نوع کاسه طی مراحلی از یک کُنده به صورت یکپارچه ساخته میشود. این کاسه ها را یکپارچه یا کشکولی نیز می نامند.درخت های توت که در کوهپایه ها هستند، به دلیل کم آبی بسیار، طنین و زنگ صدای بیشتری دارند و بالعکس درختانی که در نواحی مرطوب رشد کرده اند صدای نامطلوبی دارند.این کاسه ها را در گذشته با ابزارهای ابتدایی مانند تیشه معمولی و اسکنه و چند رنده چوب می ساختند. اما امروزه با پیشرفت تکنولوژی می توان این نوع کاسه ها را در مدت زمان اندک ساخت.ترکه ایکاسه های ترکه ای، چمنی یا چه منی، از ۷ تا ۱۰ ترکه به هم چسبیده تشکیل شده است. قدیمی ترین کاسه تنبور ترکه ای که دارای ۸ ترکه است، مربوط به ۸۰ سال پیش است.  کاسه ترکه ای به دو شیوه ساخته میشود:یک نمونه به این صورت است که هرکدام از ترکه ها تا محل اتصال دسته ها ادامه یابد.نمونه دیگر از یک نیم تنه که در اصطلاح به آن گلویی می گویند ساخته می شود، که در حد فاصل دسته و ترکه قرار میگیرد. جنس گلویی در قدیم از جنس چوب درخت توت بوده و امروز از چوب گردو نیز ساخته می شود.ساختمان ساز تنبورکاسهتنبور از خانواده سازهای زهی زخمه ای است و کاسه ای به شکل نیمه گلابی دارد. حجم و عمق کاسه تنبور در مقایسه با دوتار کمتر است و کاسه تنبور در قدیم یک تکه بوده است. همواره نیز در منطقه گوران، بیشتر تنبورها کاسه ای یک تکه دارند. اما امروزه سازندگان این ساز به سمت ترکه ای ساختن کاسه آن گرایش یافته اند. با ما در ادامه همراه باشید تا شما را با انواع کاسه های تنبور آشنا نماییم.صفحهصفحه نازکی از جنس چوب بر روی دهانه کاسه قرار گرفته که بافت ظریفی را تشکیل داده است، و بر روی آن حدود ۷ تا ۱۲ سوراخ میلیمتری در وسط یا در کنار صفحه ایجاد شده، که نقش موثری بر کیفیت صدای تنبور دارد.دستانتنبور دارای ۱۳ الی ۱۴ دستان می باشد که بر روی دسته در محل های مشخص وصل می شود. محل دستان ها اغلب ثابت است در صورتی که برخی از نوازندگان بر این باورند که جای تعدادی از این دستان ها بنا بر شرایط خاصی تغيير می کند.دستهدسته تنبور معمولاً از چوب گردو و گاهی از چوب چنار و زردآلو ساخته می شود. طول دسته بدون سرپنجه ۳۵ الی ۵/۴۱ سانتی متر و طول سرپنجه ۱۲ الی ۷/۱۳ سانتی متر است. عرض دسته ۲ الی ۳ سانتی متر است و هر چقدر به سمت کاسه پیش میرویم ضخیم تر می شود. دسته برای اتصال به کاسه به رابطی به نام گلو نیاز دارد.سیم هاتنبورهای ابتدایی همانند دو تار از دو سیم برخوردار بودند. اما به مرور یک سیم دیگر به آن ها افزوده شد. بدین معنا که دو سیم به صورت تکرار در کنار هم قرار میگیرند و صرفا برای زیاد کردن حجم صدا از سیم سوم استفاده می شود. در گذشته این سیم ها از ابریشم ساخته می شدند اما امروزه جنس سیم اول معمولا از فولاد و جنس سیم دوم از مس می باشد. از خط فاصل خرک تا سیم گیرها، مجموعا طول سیم ها حدود ۶۴ سانتی متر است.خرکخرک به قطعه چوبی کوچک و محکمی میگویند که از چوب درخت شمشاد و گردو ساخته میشود و سیم روی آن قرار گرفته است. سیم گیر در بعضی از سازهای جدید مسولیت خرک را برعهده می گیرد.سیم گیرسیم گیر به قسمت انتهایی کاسه، متصل شده و سیم ها را به آن وصل می کنند. جنس سیم گیر از استخوان و چوب است که در انتهای صفحه تعبیه شده و تارها به آن گره می خورد و تا انتهای دسته کشیده می شوند. خرک در برخی از تنبورهای جدید، همان کار سیم گیر را انجام می دهد.سیم گیر بالاشیارها و برجستگی های پایین گوشی، سیم گیر بالا نام دارد. شیطانک، یک قطعه چوب یا استخوان با دو سه شیار است که تارها از روی آن عبور داده شده و از طریق آن به گوشی گره می خورند. شیطانک در حدود ۱۵ سانتی متری ابتدای دسته تعبیه می شود.گوشیبه قطعه بالای تنبور، گوشی گفته میشود و برای کوک کردن از آن استفاده می نمایند. دو تا سه گوشی (در برخی تنبورها تا پنج گوشی) از جنس چوب بید وجود دارد. تنبور دارای جعبه گوشی نمی باشد و این گوشی ها مستقیما در سوراخ های ایجاد شده ی انتهای دسته، فرو می روند.شهر ملی تنبورشهرستان دالاهوی کرمانشاه در سال ۱۳۹۹ به عنوان شهر ملی تنبور در ایران از سوی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی به ثبت رسید. ثبت ملی شهرستان دالاهو در حوزهٔ صنایع دستی و ساخت ساز تنبور می باشد و نه مقام های موسیقی آن. در شهرستان دالاهو علاوه بر وجود خانه ملی تنبور، ۱۵۸ کارگاه ساخت تنبور وجود دارد که برخی از آنها قدمت های بسیار دیرینه ای دارند.نوازندگان مشهور تنبوراز نوازندگان معروف این ساز میتوان به سهراب پورناظری، علی اکبر مرادی، طاهر یارویسی، کیخسرو پورناظری، طهمورث پورناظری و رامین کاکاوند اشاره نمود. مینا ترابیان مینا ترابیان Sun, 15 May 2022 12:31:09 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D9%BE%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%88-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-avzqyjkgjtuj موسیقی از طبیعت و جهان انسان، راه جدایی ندارد. انسان همیشه طالب طنین زیباست. صدای پیانو شایسته این است که، روح ما را با موسیقی جلا ببخشد.ساز پیانو در ابتدا ابزار موسیقی اکوستیک بود، در حال حاظر به عنوان کامل ترین ساز شناخته میشود، تولید محدوده ی گسترده ای از اصوات، دلیل این نسبت است.برای آشنایی با مکانیک این ساز و تاریخچه آن ، ادامه ی مطلب را مطالعه کنید...تاریخچه ساز پیانودر سال 1700 میلادی، بارتولومئو کریستوفوری، پیانو را در ایتالیا اختراع کرد. این ساز در ابتدا «گراوی چمبالو کول پیانو ا فورته» نامگذاری شده بود؛ (PIANO)به معنی ملایم و (FORTE)به معنی صدای قوی، است، مقدار صدای تولید شده به میزان فشار انگشت پیانیست بستگی دارد. به مرور نام مختصر پیانو را به خود گرفت. اولین پیانو ها فاقد پدال بودند که در طول قرن 18 کامل تر شدند.در قرن هجده، تنها طبقه ی اشرافی امکان در اختیار داشتن پیانو را داشتند، نواختن پیانو، جزو مهارت هایی بود که هر دوشیزه ای قبل ازدواج باید آن را یاد میگرفت، اما در اوایل قرن نوزده، به مرور با پشرفت اقشار متوسط، پیانو به خانه ی اکثریت جامعه راه پیدا کرد، همین موضوع سبب پیشرفت این ساز و موسیقی شد.موسیقی دانان، پیانو را مادر سازها میدانند، پیشرفت و محبوبیت جهانی این ساز را مدیون یک مقاله از نویسنده ی ایتالیایی هستیم.انواع شکل و کارایی پیانوامروزه با توجه به پیشرفت تکنولوژی، پیانو به سه نوع تقسیم میشود.به جز ارگ کلیسا پیانو بالاترین و گسترده ترین دامنه صوتی در بین سازها را دارد، معمولا هشت اکتاو دارد و حدودا از 27 تا 4186 هرتز، فرکانس تولید میکند. در صورتی که اصولی ترین خواننده ها قابلیت خواندن سه اکتاو و ساز ویولن قادر به تولید نهایتا پنج اکتاو است.گرند پیانو (Grand piano)این نوع پیانو به سه سایز، small-medium-large که کوچکترین آن، یک متر و هشتاد سانتیمتر و بزرگترین آن سه متر، گاها بزرگتر، موجود است، که معمولا برای کنسرت ها استفاده میشود.دیواری یا اکوستیکاین پیانو از لحاظ سایز مناسب برای خانه ها یا مکانی که محدودیت فضا دارند است. تفاوت این مدل با گرند پیانو، تنها در عملکرد چکش آن است.پیانو الکتریکتفاوت این نوع پیانو، داشتن سنسوری است که چکش به آن برخورد میکند و صدا از طریق بلندگو به گوش ما میرسد.اجزای پیانوفریم، ساند بورد، کلاویه، سیم، پدال و اکشن ساز پیانو.پدال:سه نوع پدال در پیانو موجود است:پدال نرم: این پدال در سمت چپ پیانو است، همان گونه که از اسمش پیداست، برای کم شدن صدای نت مورد استفاده قرار میگیرد، پدال نرم یا کم صدا، ابزار مناسبی برای وهم آلود کردن قطعه است.پدال سوستنوتو: این پدال که در بین دوپدال دیگر قرار میگیرد، وظیفه نگه داشتن نت ها است، در واقع وقتی یک نت را مینوازید و این پدال را فشار میدهید، فقط صدای آن را در زمانی طولانی تر میشنوید.پدال دمپر: میتوان برای پدال دمپر اصطلاح غلظت صدا را به کار برد، اگر یک نوازنده پیانو فقط کلمه پدال را به کار ببرد، منظور همه ی آن ها، پدال دمپر است.این پدال در سمت راست پیانو قرار دارد، در حقیقت با گرفتن این پدال، تا وقتی که پایتان را از روی آن بر ندارید، صدای ساز قطع نمیشود، از این پدال برای تکنیک لگاتو استفاده میشود.فریم:فرم پیانو، ورقه های نازک و منعطف چوب است که بدنه و اسکلت پیانو را در بر میگیرد. برای آسیب ندیدن چوب و از پوشش پلی اورتان استفاده میکنند، که در صورت آسیب دیدن قابلیت ترمیم دارد.کلاویه:کلاویه ها، همان کلید های سفید و سیاه هستند که نوازنده با ضربه زدن به آن قطعه ای را مینوازند، ساده به نظر میرسند، اما پیچیدگی خاصی در ساختار آن وجود دارد، که میتوان به برش متفاوت و دقیق هر یک از کلید ها، مقدار سرب استفاده شده و همچنین نحوه اندازه گیری جایگاه دقیق و تعادل هر کدام، اشاره کرد.نگهداری از پیانوپیانوها سازهای ظریف در عین حال قدرتمند هستند، تکنیک های خاصی برای حمل پیانو، به منظور جلوگیری از آسیب رسیدن به اجزای آن استفاده میکنند.پیانو به طور منظم باید کوک شود، برای اطمینان از درستی مکانیزم های کلیدی و چکش ها، این ساز نیازمند نگهداری منظم است.نواختن پیانوپیانو به واسطه ی ضربه نوک انگشتان، به کلاویه نواخته میشود، به طوری که باید دست را بلند کرده و بعد با نوک انگشت مورد نظر روی کلید فرود بیاوریم. محل قرار گیری انگشتان و دست روی کلاویه، در نواختن آن اهمیت دارد.پیانیست های معروف تاریخبتهوونشوپنموتسارتسباستین باخهایدنفرانتس لیستسرگی راخمانینفروبینشتاینیانیس کریسومالیسنوازنده پیانویک نوازنده پیانو، پس از تلاش بی وقفه، در قدم اول باید عاشق موسیقی باشد، تمرین کردن باید جزو جدا نشدی از روتین زندگی یک نوازنده حرفه ای باشد.برای این که صحیح و خوب بنوازد، با صبر زیاد و بی عجله، تمرین اصولی را یاد بگیرد، باید خوب گوش کند وشنونده حرفه ای باشد.پیانو، ساز جادوییقدرت صدای این ساز، بدون آن که بدانید شما را از زمان و دنیای مادی جدا میکند، پیانیست ها به واسطه سازی که مقابل آن ها قرار دارد، میتوانند با نوایی که مینوازند، شما را جادو کنند. چشمان خود را ببندید و هنگامی که موسیقی توسط پیانو نواخته میشود، به صدای آن گوش دهید. متوجه میشوید که راجع به این ساز اغراق نکرده ایم.در آخر، آهنگ و نوا در این جهان، تداعی کننده شور و عشق در زندگی انسان است، روح با موسیقی تجلی داده میشود و به پرواز در می آید.برای این که بتوانیم با وجود تمام ناملایمات، زندگی کرده و از اندوه فارغ شویم نیازمند موسیقی هستیم.امیدوارم این مطالب شما را برای گوش دادن به موسیقی توسط این ساز فاخر، ترغیب کرده باشد.منتظر نوشتن نظرات و انتقادات شما هستیم. از همراهی شما سپاس گذاریم. مینا ترابیان مینا ترابیان Sun, 15 May 2022 12:26:40 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%DA%AF%DB%8C%D8%AA%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%AA%D8%B1%DB%8C%DA%A9-ncriiewgmy58 گیتار یک ساز زهی است که با انگشت یا پیک نواخته میشود، در ابتدا هدف گیتار الکتریک تقویت صدای ساز بود. از این ساز در سبک های مختلف موسیقی استفاده میشود، به ویژه در سبک راک، متال، بلوز که نقص ساز اصلی را دارد.در ادامه این مقاله، ساز گیتار الکتریک را به صورت عمومی مورد برسی قرار میدهم.تاریخچه گیتار الکتریکدر ابتدا هدف از تولید و ساخت گیتار الکتریک، تقویت صدای ساز و نواختن آن با صدای بلندتر بود. در سال 1932 یک نوازنده گیتار در سبک جز، تمایل داشت میان گروه تک نوازی گیتار داشته باشد، اما صدای گیتارهای آکوستیک و کلاسیک در مقابل دیگر سازها حجم صدای کمی داشت. پس از آن برای بلندتر کردن صدا میکروفونی از جنس کربن، به خرک گیتار وصل میکردند که در دهه 20 میلادی برای سازهای ویولن و بانجو بسیار کارآمد بود، اما حجم فرکانس دریافتی از گیتار، برای استفاده از این روش کم بود.در دهه 30 شرکت هایی مانند dobro-Epiphone-vega، پیکاپ های ترانزیستوری الکترومغناطیسی تولید کردند و در بیشتر گیتارهای اکوستیک برای تقویت صدا استفاده میشد، که این اتفاق، انقلابی در تکنولوژی و صدا پدید آورد، همچنین در دهه 50 میلای، با پیداش راک اند رول، این ساز به یکی از فراگیرترین سازهای تاریخ تبدیل شد.انواع بدنه گیتار الکتریکگیتارهای solid body: در گیتارهای آکوستیک، صدا با لرزش صفحه رویی گیتار تقویت میشود، در این نوع گیتار بدنه به صورت توپر ساخته میشود و وظیفه تقویت صدا بر عهده آمپیفایر و پیکاپ است، بدنه گیتارهای سالید بادی از چوب های محکم ساخته میشود که با لاک یا پلی استر پوشانده میشود، در شرکت های معتبر گیتارسازی، چوب های مورد استفاده 6 ماه پروسه خشک شدن را میگذراند. از گیتارهایی با این بدنه برای موسیقی متال و راک استفاده میشود.گیتارهای hollow body: این گیتارها دارای بدنه های توخالی هستند که از چسباندن چند صفحه چوبی ساخته میشوند، این گیتارها اگر به آمپیفایر وصل نباشد تقریبا صدایی هم اندازه گیتار آکوستیک دارد. استفاده از این نوع گیتار برای سبک جز و بلوز رایج است.صدای این گیتار یکی از اصلی موسیقی جاز است.معمولا گیتارهای الکتریک دارای 6 سیم یا 12 سیم هستند، که این گیتارها اکثرا در موسیقی فولک کاربرد دارند.گیتارهایی با 7 تا 8 سیم هم موجود است که کم کاربرد و نادر هستند.نوازندگان معروف گیتار الکتریکجیمی هندریکساریک کلپتوندیوید گیلمورجو ستریانیجیمز هتفیلداجزای تشکیل دهنده ی گیتارHead stock، machine head، fret، finger board، pickup، pickup selector، volume knobs، tone volume، output jack، bridgeسردسته (Head stock)وظیفه این قسمت در گیتار الکتریک نگهداری سیم های ساز است. این سردسته بر روی machine head قرار دارد.گوشی های گیتار الکتریک (Machine head)گوشی های گیتار الکتریک جنسی فلزی دارند که برای کوک کردن و وصل کردن سیم ها از آنها استفاده میشود.برای استفاده از آن باید سیم ها را در سوراخی که روی سردسته موجود است رد کرده و با استفاده از پیچی که روی آن قرار دارد نت ها را کوک کرد.فرت (Fret)نوارهایی فلزی روی دسته ی گیتار الکتریک، که برای پرده بندی فینگربرد نصب شده است، هر یک از این فرت ها میتواند در نواختن یک موسیقی تاثیر بسیاری داشته باشد.فینگر برد (Finger board)صفحه انگشت گذاری، صفحه چوب نازکی روی دسته گیتار است. برای گرفتن نت و گذاشتن انگشت ها قابل استفاده است. چوب های استفاده شده در آن چوب های محکم مانند چوب آبنوس است.پیکاپ های گیتار الکتریکی (Pickup)پیکاپ ها ارتعاشات سیم ها را میگیرند وآن را به سیگنال الکتریکی تبدیل، و به آمپیفایر ارسال میکنند، به این ترتیب صدای خروجی از بلندگوها پخش میشود.پل (bridge)در نگهداری از سیم های گیتار الکتریک، و ارتفاع و فاصله ی مناسب بین سیم ها نقش اساسی دارد. این پل ها را به دو نوع (ترمولو) و (فیکس بریج) میتوان نام برد.گیتار الکتریک و گیتار بیسگیتار بیس همانند گیتار الکتریک، نوعی ساز زهی است که صدای آن به وسیله پیکاپ و آمپیفایر تقویت میشود.اما این ساز برای صداهایی با تن و فرکانس پایین استفاده میشود، و از نظر ظاهری کاملا به گیتار الکتریکی شباهت دارد. با این تفاوت که بدنه بزرگتر و دسته ی بلندتری دارد. معمولا دارای 4 سیم است که یک اکتاو پایین تر از گیتار الکتریک است.حدودا بعد از سال 1950، در موسیقی پاپ و راک، گیتار بیس به طور وسیع جایگزین ساز کنترباس شد. همینطور گیتار بیس به صورت تکی در موسیقی های لاتین، جاز، فلانکو و فانک مورد استفاده قرار میگرفت.تاثیرگذارترین نوازنده گیتار الکتریکموسیقیدان و مخترع آمریکایی، لس پال نقش زیادی در گسترش گیتارهای solid body داشت و از او به عنوان فردی که باعث شد، راک اند رول نواختن ممکن باشد، یاد میشود.همچنین لس پال، به دلیل نوآوری هایی که در صنعت موسیقی داشت مانند: ساخت افکت های دیلِی، ابداع تکنیک صدا روی صدا یا آوردابینگ و دستگاه های مولتی ترَک شناخته شده، است. استعدادش در خلق ابزارهای مکمل صوتی که به شیوه ی نوازندگی او با گیتار نیز سرایت یافت و تکنیک های متعددی که در گیتار رایج کردباعث شد که او از نوازندگان هم دوره اش متمایز شود و تا امروز نیز الهام بخش بسیاری از نوازنگان گیتار الکتریک باشد.برند گیبسون و فندربرند گیبسون، جزو قدیمی ترین شرکت ها در زمینه تولید ساز است که در زمینه ساخت انواع گیتار الکتریک و اکوستیک، آمپیفایر، و دیگر سازها و تجهیزات صوتی فعالیت میکند.گیتار گیبسون لس پال، یکی از پرطرفدار ترین و معروفترین گیتار شرکت گیبسون است که به افتخار لس پال، به این اسم نامگذاری شده است.شرکت لوازم موسیقی فندر، تولید کننده سازهای زهی و آمپیفایر در آمریکا است. لئو فندر، طراح گیتار بیس هایی با بدنه توپر با نام پرسیژن باس نیز هست، یکی ز پرفروش ترین و اولین بیس های بدنه توپر است که میان هنرمندانِ سبکِ، کانتری، جز، راک و فانک محبوبیت دارد.در آخریکی از محبوبترین سازهای قرن 20، بدوش شک گیتار الکتریک است، سازی که در شکل گیری موسیقی مدرن، بسیار تاثیرگذار است. با مقاله ای که نوشتم، امیدوارم در جهت شناخت شما با ابزارها و کاربردهای ساز، کمکی کرده باشم. از همراهی شما تا انتهای این مقاله سپاسگذارم، نظرات خود را در انتحای صفحه برای من بنویسید. مینا ترابیان مینا ترابیان Wed, 11 May 2022 12:41:07 +0430 https://virgool.io/@minatorabian62/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87-%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%82%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3%DB%8C%DA%A9-mdpfjvzgigza موسیقی برگرفته از طبیعت و طبیعت الهام بخش موسیقی بوده، حدود پنج هزار سال پیش سومری ها با استفاده از سازی به نام چنگ قطعات موزونی برای رقص میساختند، در مصر قدیم نیز موسیقی جنبه مذهبی داشت، در دوران رنسانس در شیوه نت نویسی تحولی پدید آمد و موسیقی پایه ی علمی یافت، شواهد نشان دهنده این است که در حدود قرن پانزدهم، ساز های مختلفی در خدمت موسیقی بوده است.موسیقی کلاسیک ممکن است برای کسانی بار نخست با این سبک مواجه میشوند، فاخر، ترسناک و سنگین باشد. در ادامه ی این مطلب تاریخ این سبک باشکوه را برسی میکنیم...موسیقی کلاسیک چیست؟امروزه معنای مختلفی برای واژه کلاسیک استفاده میشود اما کلمه کلاسیک از واژه کلاسیوس (CLASIOUS) به معنای شاهانه، در اصل کلاسیک یا کلاسیسم به دوره و سبک خاصی از هنر موسیقی نیست، بلکه میتوان گفت واژه کلاسیک بر پدیده ای اطلاق میشود که میتواند در اکثر دوره های تاریخی هنر به خصوص موسیقی به کار رود، مثلا آواز های شوپرت در قرن نوزدهم، کلاسیک به شمار می آید، در صورتی که شوبرت ازنظر تاریخی اهنگ ساز دوره ی رمانتیک است.در نتیجه معنی واژه ی کلاسیک با مبحث آهنگسازی میتواند در رابطه با سبک یک دوره از تاریخ، متفاوت باشد.ثمره تفکر کلاسیک بر هنر موسیقیشاید تحول در موسیقی و قدمی که در راستای موسیقی کلاسیک برداشته شد، آزاد شدن اثر موسیقی از قید و بند تقلید ها، معرفی، در خدمت بودن حتی سرگرمی های اجباری بود، در نتیجه خود اصل موسیقی مد نظر قرار گرفت.دوره های موسیقی کلاسیکموسیقی کلاسیک از نظر سبک و تحول تاریخی به چند دوره کوچک تر تقسیم میشود:موسیقی در قرون وسطیقرون وسطی یک هزاره از تاریخ و تاریخ موسیقی غرب است، موسیقی در این بازه زمان در انحصار کلیسا بوده و تکامل آن توسط آهنگسازانی که در خدمت کلیسا بودند شکل گرفت، در نتیجه اغلب موسیقی های به جای مانده از این دوره، موسیقی مذهبی است.موسیقی در دوره ی رنسانسواژه رنسانس به معنی (تولد دوباره) است، جریان فکری پیچیده ای که بین قرن چهارده و شانزدهم میلادی، باعث تحول اروپا شد.گویا رنسانس به شکلی دوران کشف دنیا بود، دوره ای که پالسترینا، داوینچی، گالیله و شکسپیر را به خود دید.موسیقی در دوره ی باروکلغت باروک در دنیای هنر به معنای (مروارید نامنظم) است، استادانه زینت دادن و خلق کردن مشخصه های اصلی هنر این دوره به حساب می آید.در این دوره موسیقی مانند سایر هنرهای هم عصر خود، نماد و بیانگر اشرافیت و قدرت حکومت های اروپایی بوده، همچنین نیاز کلیسا برای جذاب تر کردن نیایش هایش در گسترش این سبک و این دیدگاه تاثیر بسیاری داشته است.از معروف ترین موسیقی دانان این دوره ویوالدی و باخ را میتوان نام برد، یکپارچکی در حالت موسیقی از ویژگی های هنر این دوره است.موسیقی در دوره ی کلاسیکقرن هجدهم با جریان روشن فکری یا آزادی اندیشه از خرافات همراه بود که علیه مراسم تشریفاتی اشرافی و به نفع زندگی ساده و طبیعی صورت گرفت.در واقع موسیقی از پیچیدگی به سمت سادگی حرکت کرد، در این میان برای بار نخست در موسیقی ایده ی این که موسیقی مانند دیگر هنرها «هدف و مقصودی» ندارد، بلکه صرفا به خاطر خودش وجود دارد، دردوره ی کلاسیک با ایده ی (هنر به خاطر هنر) هر چیز افراطی و خارق العاده ای کنار گذاشته شد و بیان موسیقیایی با تاکید بر کمال با استفاده از عوامل ساده تثبیت شد.هنر این دوران بر خلاف تزئینات ماهرانه دوره باروک تمایل بیشتری به سادگی داشت. اما در زمینه موسیقی این رویکرد برعکس اتفاق افتاد.بتهوون استاد موسیقی کلاسیک در خلق سمفونی، سونات پیانو و کوارتت زهی محسوب شود.دردوره ی کلاسیک حالات متضادی در ارائه احساس در زمینه موسیقی وجود دارد و بافت موسیقی کلاسیک بیشتر هوموفونیک است تا پلی فونیک، از موسیقیدانان برجسته ی دوره ی کلاسیک میتوان بتهوون، موتزارت، هایدن و گلوک را نام برد.موسیقی در دوره ی رمانتیکدر این دوره احساسات در موسیقی نقش اساسی پیدا کرد، گویی موسیقی به صورت ابزاری در دست آهنگساز برای نشان دادن احساسات شخصی اوست.در موسیقی این دوره از ترانه و سرود بیشتر استفاده میشود والهام ادبی بیشتری به چشم میخورد، هارمونی متنوع تر است و بیشتر به تم و ملودی توجه میشود.در دوره ی ریشارد واگنر، توبای که یکی از سازهای بادی برنجی است به ساز های بادی اضافه شد که از این ساز در باله ی دریاچه قو اثر چایکوفسکی مورد استفاده قرار گرفت.فردریک شوپن، فرانتس لیست، فیلکس مندلسون، چایکوفسکی و سن سان از آهنگسازان معروف این دوره هستند.موسیقی در دوره ی مدرن و معاصرآهنگسازان دوره ی مدرن کارهای خود را از سبک ها و قانون های گذشته متمایز کنند، این دوره را نوگرایی موسیقی کلاسیک مینامند.آهنگسازان کلاسیک دوره ی معاصر به ساختن موسیقی آوانگارد و مینیمال روی آورده اند، میشود این دوره را زوال تدریجی موسیقی کلاسیک و جایگزینی آن با انواع موسیقی مدرن نام گذاری کرد.سرگی راخمانینف، کارل ارف و ایگور استراوینسکی از آهنگسازان مطرح این دوره هستند.بعد از رنسانس دوره های، باروک (BAROQUE) تقریبا بین سال های 1600 تا 1750 میلادی، کلاسیک بین سال های 1750 تا 1820 میلادی، رمانتیک بین سال های 1820 تا 1910 میلادی، موسیقی مدرن و معاصر از 1910 تا به امروز ، چهار دوره ی اصلی موسیقی کلاسیک به حساب می آیند.فرم موسیقی هر دوره از موسیقی کلاسیکقرون وسطی: سرود های گرگوریاییدوره رنسانس: رقص، مس، مادریگالدوره باروک: کنسرتو گروسو، کنسرتو، سونات، سوئیت، اپرا، مس، اوراتوریو، کانتاتا، فوگدوره ی کلاسیک: سمفونی، کنسرتو، سونات، کوارتت زهی، اپرا، مس، اوراتوریو، کانتاتادوره ی رمانتیک: سمفونی،کنسرتو، سونات، کوارتت زهی، سوئیت، پوئم سمفونی، اوورتور، اپرا، مس، اوراتوریو، کانتاتا، سرود تصنیعیدوره ی مدرن: سمفونی،کنسرتو، سونات، کوارتت زهی، سوئیت، پوئم سمفونی، اوورتور، اپرا، مس، اوراتوریو، کانتاتا، سرود تصنیعیدوره ی معاصر: موسیقی الکترونیکبا توجه به برسی تاریخ دوره ها و تاریخ موسیقی کلاسیک، این سبک را موسیقی هنری اروپا میدانند که شروع آن را از سده میانه حدود سال 500 میلادی حساب میکنند.سخن آخربا امیدواری به این که این آگاهی مختصر حس کنجکاوی شما را نسبت به کشف این سبک الهام بخش برانگیخته باشد.برای کمک به مطالب بیشتر نظرات و پیشنهادات خود را بنویسید کنید. مینا ترابیان مینا ترابیان Sun, 08 May 2022 09:29:45 +0430