https://virgool.io/feed/@mjavad.asghariyan دانشجوی ارشد برنامه ریزی رفاه اجتماعی دانشگاه تهران کانال تلگرامی: https://t.me/thesocialpolicy fa 2026-06-16 16:22:28 https://files.virgool.io/upload/users/140673/avatar/44WaNV.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D8%AF%D8%B1%D9%90-%D8%A8%D8%A7%D8%BA%D9%90-%D8%B4%D9%85%D8%A7-%D8%B3%D8%A8%D8%B2-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-swmpaxodfg4n امروز این عکس را در بیلبوردهای شهری دیدم!سیاست‌گذار از تشویق فرزند به جلوگیری از سقط جنین نیز ورود کرده و به دنبال زیباتر شدن جهان است. در خصوص سیاست‌های مربوط به خانواده و جمعیت، یک اصل ساده و بنیادی وجود دارد: اقتصاد خانواده. امری بدیهی که در سیاست‌های اجتماعی ایران به دنبال کمرنگ کردن آن از طریق سبز نشان دادن در باغ از یکسو و وارد نمودن طبقات اجتماعی مختلف به مسیر موردنظر و مجبور شدن آنها به رعایت قوانین مدنظر سیاست‌گذار در سطوح مختلف از سوی دیگر هستند.آنچه که در پشتِ ماجرای این تبلیغات وجود دارد نشان از آگاهی سیاست‌گذار نسبت به مشکل اقتصاد و سقط جنین و همه آنچه که فکر میکنیم که نمی‌داند ولی می‌داند دارد. بنابراین نوع بازخوردهای جامعه نیز کمابیش مشخص است.اما در اینجا، همانطور که در بالا بدان اشاره کردم، مسئله چسبندگی به مسیر است. سیاست‌گذار در مرحله‌ای قرار گرفته که می‌داند اقتصاد، به هزاران دلیل مشخص و غیرمشخص، در مسیر بهبودی قرار ندارد، پس چه می‌کند؟! در باغ را سبز نشان می‌دهد و می‌گوید سقط جنین نکنید! فرزندان خود را زیادتر کنید!او به دنبال این است تا تلاش کند افراد در مسیری وارد شوند که بسیاری از افکار و تکاپوهای آنها به سمتی دیگر نیل یابد. تصور من این است که در این شرایط اقتصادی زمانی که فرزند در خانواده به دنیا آمد لازم است که هزینه‌ها تامین شود، حال اگر شما صاحب خانواده‌ای باشید که هزینه‌ها کفاف ندهند و از سویی علاوه بر تمایل به فرزنددار شدن و هزار و یک دلیل دیگر که منجر به تصمیم به فرزندآوری می‌شود به این نوع تبلیغات نیز توجه کنید و فرزند دار شوید دیگر لازم است بیشتر به زندگی خود توجه کنید، مسئولیت بپذیرید و نسبت به شرایط اقتصادی بردبار باشید! این نتیجه در طول دهه‌های مختلف تکرار شده است.اما لازمه فرزندآوری بهبود معیشت اقتصادی جامعه و مردم است، در آن زمان مردم خودشان صلاح خود را بهتر می‌دانند. هزینه این تبلیغات و تبلیغات مشابه اگر در کار تولید به نفع مردم سرمایه‌گذاری می‌شد در طول این سال‌ها اقتصاد رونق بیشتر داشت.تفکر لازم است. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Sat, 25 Oct 2025 22:42:40 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D9%BE%D8%A7%D8%AF%DA%A9%D8%B3%D8%AA-%D8%B1%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D9%88-%D9%85%D8%B1%D8%B2-fnmcqx9utupj سه چهار سالی است که این پادکست را شناخته ام و اکثر اپیزودهای آنرا گوش داده‌ام. پادکستی که با نگاه جامعه‌شناسانه مسایلی که منجر به ایجاد مرز بین افراد می‌شود را به صورت مصاحبه با افراد مورد بررسی قرار می‌دهد و مخاطب را با دید عمیق و جدیدی نسبت به موضوع مورد بحث روبرو می‌کند، نمونه یک کار کیفی و البته ارزشمند در حوزه علوم اجتماعی.رادیو مرز را حتی می‌توان با دید سیاست اجتماعی نیز مورد بررسی قرار داد، که برای من این موضوع جذاب تر بوده، و به تفکرات جدید رسید.چندی قبل به واسطه کانال راهیانه متوجه شدم که مرضیه رسولی که مسئول این پادکست است در ۲۸ مهر ۱۴۰۴ دستگیر شده و من مبهوت و درمانده به نوشتن این متن روی آوردم.صحبت در اینجا ساده است، آزادی دارای چه معنایی است و در عمل چگونه با آن روبرو می‌شویم. همین را بیندیشیم بسیاری از مسایل برایمان قابل فهم تر می‌شود.امیدوارم زودتر مرضیه رسولی، که تازه نام خانوادگی‌اش را دانستم، بتواند شروع به کار کند و جامعه مدنی صدای خود را بازیابد.چه درد و رنجی‌ست فریاد در بی قدرتی و سکوت در انزوا. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Wed, 22 Oct 2025 16:38:30 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%DA%A9%D9%88%D8%AA%D9%87-%D8%AF%D8%B1%D8%A2%D9%85%D8%AF%DB%8C-%D8%A8%D8%B1-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%A2%D8%AF%D9%85%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-ailnb1whczve نوشته ژان تولی، ترجمه احسان کرم ویسی، نشر چشمه- امکان اسپویل وجود دارد.هجوم و خشونت حداکثری در اثر یک جمله که منظور دیگری در پشت آن بود اساس حرکتی جنایی در این کتاب را شکل می‌دهد. شخصیت اصلی داستان فردی نیکوکار و خیرخواه جامعه است، در فضایی قرار می‌گیرد که هیچ گونه تصوری برای آن در هیچ شرایطی وجود نداشته و تا زمان وقوعش نخواهد داشت.از چه صحبت میکنیم؟ از بی قاعدگی ناشی از فشارهای درونی و بیرونی که فرد را تبدیل به افراد می‌کند، آنها را می‌گسلاند، تبدیل به توده‌ای عصیان کننده می‌کند و بعد از وقوع حرکت اجتماعی (بخوانیم فاجعه)، خود آن‌ها نیز نمی‌دانند چه شده است، اما می‌دانند که اتفاقی افتاده است، اتفاقی از روی فشار درونی که متوجهش نیستند یا تا آن موقع نبودند.از چه صحبت میکنیم؟ از فشار اقتصادی؟ محرومیت؟ فقر؟ به نظر من از کمبود رفاه صحبت میکنیم. وقتی صحبت از رفاه می‌شود ناظر بر مولفه‌های رفاهی نظیر آموزش و بهداشت، کار و اشتغال، بیمه و تأمین اجتماعی و مسکن صحبت می‌کنیم. مولفه‌هایی که به تعبیر بوردیو به صورت رابطه‌ای در نظر گرفته می‌شوند و از این‌رو نسبتی معنادار پیدا خواهند کرد.وینار می‌گوید: «انتظار درد کشیدن، از خود درد کشیدن بدتر است، در این زمانِ انتظار است که یک انسان یا در هم میشکند یا منسجم‌تر می‌شود». (درآمدی بر انسان‌شناسی درد و رنج) (لوبروتون، ۱۳۹۶: ۱۸۶). شخصیت اصلی داستان که درگیر شکنجه شده است نیز به این وضعیت مبتلا شده است، او درگیر شکنجه‌هایی عجیب و غریب می‌شود که در ابتدا نسبت به آن مقاومت می‌کند و ابهام دارد و از خود دفاع می‌کند اما بعد از گذشت ساعات اولیه چنان درخود شکسته می‌شود که به سمت مرگ می‌رود، تصمیمی خودخواسته که او را در هم شکسته است.ایده محوری کتاب ذهن من را به این سمت و سو برد که چه زمانی جامعه به مرگ خودخواسته دچار می‌شود؟ اگر بخواهیم از دیدگاه سیاست اجتماعی به این موضوع نگاه کنیم می‌توان کمبود رفاه و تلاشی که منجر به رفاه نمی‌شود، می‌تواند این مرگ خودخواسته را پدید آورد.البته این یک فرض و گمان است.شاید واقعا طینت انسان گاهی بخواهد از هر پوششی برای طغیان استفاده کند. اینجا نیازی به مطالعه فلسفه است؟تفکر لازم است. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Sun, 19 Oct 2025 16:56:25 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B4-%D8%B9%D9%85%DB%8C%D9%82-%DB%8C%D8%A7-%D9%81%D9%87%D9%85-%D8%AA%D8%AD%D9%84%DB%8C%D9%84%DB%8C-aahfncbsuylk در این سالیان که در دانشگاه مشغول به تحصیل بوده‌ام همواره این موضوع که تحلیل مهم است یا مطالعه عمیق مسأله ذهنی من بوده است. بسیاری از افراد را دیده‌ام که علیرغم مطالعه‌شان، چه به صورت عمیق و چه سطحی، نسبت به تحلیل‌هایی که ارائه می‌دهند فاصله بسیاری بین مطالعه و تحلیلشان وجود دارد. گو اینکه آنها نسبت به فهم مسائل از لنز قوی برخوردار نیستند و صرفاً دارای اطلاعات و خوانش‌های‌کتابی هستند. ما برای چه مطالعه میکنیم؟ مگرنه اینکه به دنبال فهم بهتر مسائل و امکان ایجاد ارائه و تفسیر از مسائل هستیم تا بتوانیم یک قدم به حل مسائلی نزدیک شویم ؟لااقل من اینطور فکر میکنم.در کنار خوانش، که اگر عمیق نباشد به کار نمی‌آید، تحلیل و فهم مسأله نیز لازم است. این دو اگر با یکدیگر نباشند امکان بروز و فهم بهتر برای ما فراهم نخواهد آمد. گو اینکه اطلاعاتی داریم ولی ابزاری برای عمل نداریم. به نظر می‌رسد در سیاست اجتماعی، یکی از ابزارهای ما تحلیل است.با توجه به مطالعاتی که انجام می‌دهیم لازم است نگاهی به واقعیت‌های اجتماعی و پرابلم‌های نظری و عملی خود داشته باشیم. اینگونه به نظر می‌رسد نسبت به فهم بهتر و مطالعه درونی و اثر بخش اقدام نموده‌ایم.ابزارهای دیگر کدامند؟ محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Mon, 15 Sep 2025 12:17:41 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D8%A8%D9%87-%D9%85%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%A8%D8%AA-%DB%B1%DB%B0-%D8%B3%D9%BE%D8%AA%D8%A7%D9%85%D8%A8%D8%B1-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-lwfdn5ynrzop زمانی که صحبت از خودکشی می‌شود نخستین چیزی که به ذهنم می‌رسد کتاب خودکشی دورکیم است. کتابی که به بررسی علت خودکشی پرداخته و در آن صورت‌ها و علت‌های خودکشی بررسی شده است. از سوی دیگر به نوعی می‌توان، به صورت فرضی، خودکشی را معلول کاهش رفاه عینی یا ذهنی دانست.رفاه عینی آن سطح از رفاه است که در جریان زندگی فرد پدیدار می‌شوند: خانه، خودرو، ثروت، سلامتی و هر آنچه را که بتوان به عنوان مولفه رفاهی یک فرد دانست. منظور، مولفه‌های اساسی هستند که پایه زندگی یک شخص را می‌سازند.رفاه ذهنی به نوعی احساس بهره‌مندی از رفاه است. همانگونه که گری تیلور در کتاب ایدئولوژی و رفاه بیان داشته اینکه فرد از درون و به لحاظ اندیشه و تفکر به این موضوع بپردازد که آیا از رفاه کافی بهره‌مند است یا خیر در این بخش از بحث رفاه جای می‌گیرد.بخواهم بسیار ساده و کوتاه بگویم می‌توانیم به نسبت ایجاد تفکر خودکشی و رفاه ذهنی افراد فکر کنیم. خودکشی یک تفکر است که در عمل وجهه خود را نمایان خواهد ساخت، همانطور که رفاه ذهنی نیز از درون شکل می‌گیرد و بر اساس شرایط ذهنی فرد و جامعه معنادار خواهند شد.آیا می‌توان با افزایش رفاه ذهنی، در کنار رفاه عینی، از خودکشی افراد جلوگیری نمود؟به این سوال بسنده می‌کنم، چه فاکتوری مهم است ؟پ.ن ۱: در صورتی که خودتان یا فردی به خودکشی فکر میکند توصیه می‌شود با ۱۲۳ تماس بگیرید.پ.ن۲: در صورت تمایل می‌توانید اپیزود ۱۴ و ۷۷ رادیو مرز را در اینباره بشنوید. پادکست دلژین را هم می‌توانید گوش دهید، این پادکست به خودکشی از زوایای مختلف و از طریق مصاحبه با افراد می‌پردازد. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Wed, 10 Sep 2025 15:06:34 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%B1-fxlfmrkdpicf در بسیاری از مواقع پیش می‌آید که کاری به نتیجه مورد نظر می‌رسد و کاری دیگر به نتیجه مدنظر نمی‌رسد. مدام زندگی در این کش و قوس است و ما نیز مدام کارهایمان، اهدافمان، تفکراتمان و به نوعی تمام زندگیمان را در این بستر پیش می‌بریم. بستری که از نوع استمرار و تداوم است. تداوم لازمه به نتیجه رسیدن هر هدفی است. به نوعی زندگی در بستر این موضوع (استمرار) قرار دارد. برای اثبات این موضوع کافیست از خود بپرسیم که کدام کار به نتیجه رسیده و در آن استمرار نداشته ایم؟این مقدمه کوتاه و جستاری را به یک طرف میگذارم و به موضوع مدنظر این کانال میروم که همان سیاست اجتماعی است. در پاسخ به این سوال که چرا برخی سیاست های رفاهی به شکست انجامیده‌اند و برخی دیگر موفق شده‌اند لازم است به این موضوع اندیشیده شود. یعنی به این بیندیشیم که عوامل اجرایی و نظارتی برنامه تا چه حد استمرار داشته‌اند. هر برنامه رفاهی چونان سیستمی است که اگر بر آن نظارت نباشد سوخت محرک آن تمام می‌شود و این نظارت در بستر استمرار و حفظ نظم برای رسیدن به نتیجه حاصل می‌شود. استمرار تنها یک فاکتور از عوامل بسیاری است که برنامه های رفاهی را می‌توانند به نتیجه یا به شکست برسانند. بنابر این لازم است مدام بر روی خودمان از جهت استمرار در امور متمرکز باشیم.دانشجوی سیاست اجتماعی اگر در مطالعه، بررسی برنامه های، اخبار مربوطه و فهم مسایل اجتماعی استمرار نداشته باشد نمی‌تواند به راهی در سیاست اجتماعی برسد که هدف است، مانند جراحی می‌شود که اگر با ابزار جراحی آشنا نباشد جراح نمینامندش و نمیدانندش.ابزارهای دیگر کدامند ؟ محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Fri, 29 Aug 2025 09:42:07 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%DA%86%D9%87-%D8%B0%D9%87%D9%86%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%87-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%84%D8%A7%D8%B2%D9%85-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D9%85-p2xi6voetr2i پاسخ به این سوال برای هرکس می‌تواند بر اساس دیدگاه او متغیر باشد. چیزی که من در این سالیان فهمیدم این بوده که نخستین ذهنیت برای سیاست‌اجتماعی قدرت تفکر انتقادی است. تفکر انتقادی کمک می‌کند تا بتوانیم نسبت به ساخت وضعیت بهتر اقدام کنیم، یا اگر نتوانستیم در واقعیت تمام آن را اجرا کنیم لااقل در مسیر آن گام برداریم تا بتوانیم هدف خود را محقق سازیم. حال این هدف می‌تواند در حوزه‌های مختلف سیاست اجتماعی نظیر آموزش و بهداشت، کار و اشتغال، بیمه و مسکن باشد که بر اساس ذهنیت و علاقه و بسیاری از عوامل دیگر می‌تواند توسط فرد انتخاب شود.تفکر انتقادی را می‌توان به نوعی دهن کجی نسبت به شرایط موجود تعبیر کرد و از آن راهی برای رهایی و رسیدن به ایده آل ساخت. اینکه ایده آل چیست نیز نیاز به خلاقیت دارد. خلاقیت می‌تواند باعث ایجاد تنوع شود، تنوعی از جنس خارج شدن از چارچوب‌های فکری رایج و تلاش برای ایجاد فضایی جدید.آیا همین کافی است؟ نیاز به تفکر است. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Fri, 01 Aug 2025 19:01:14 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%85-nqvn5monq0k9 شماره دواینکه ذهنیت شما با آنچه که میخواهید به صورت آکادمیک دنبال کنید هم بسیار مهم است. بسیاری از مواقع بوده است که افراد با علاقه یا بی علاقه رشته‌ای دانشگاهی را انتخاب می‌کنند، آن را مطالعه می‌کنند و بعدا می‌بینند این که میخوانند با ذهن‌شان مطابقت ندارد. من موضوع را اینطور میفهمم: ذهن با مطالعه یکی نیست. این موضوع آخرسر یک جایی کار دست آدم می‌دهد. از آن دست کار ها که به خود می‌آیی و میبینی که کل مسیر زندگی به قبل و بعد از آن لحظه تقسیم می‌شود. دیگر شما میتوانید متصور بشوید که چقدر آثار آن بر خود و اطرافیان عمیق خواهد بود.اگر آنچه که میخواهیم در سیاست اجتماعی بخوانیم و ذهنمان با آن همراه نباشد واقعا چیز زیادی عایدمان نخواهد شد. من چندین استاد و دانشجو را میشناسم که از فضای فکری دیگری آمده‌اند اما چون ذهن‌شان با سیاست اجتماعی یکسان و همسو بود امکان اثر‌بخشی و فهم مسایل و ایجاد گفتمان را پیدا کرده اند.چه ذهنیتی برای مطالعه سیاست اجتماعی لازم داریم؟ در نوشته بعدی به آن میپردازیم.به راستی که مسیر دشوار و زیباست. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Fri, 02 May 2025 12:42:51 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-rc7idpcbwpa3 پیر بوردیو در کتاب نظریه کنش تعریف جالبی به شرح زیر از جامعه شناسی ارائه کرده است:«جامعه شناسی، بنا به تعریف، بر ملا کننده و توضیح دهنده [امور مضمر و محمل] است: ملزم است که امور مضمر، ناگفته، را بر ملا کند و این به هزینه ویران کردن آن اموری است که بودن‌شان به تلویحی بودن آن‌ها است، نه به تصریحی بودنشان.» (صفحه ۲۴۳ تا ۲۴۴، ترجمه مرتضی مردیها). محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Fri, 25 Apr 2025 12:25:51 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%85-xcmon5b6zc30 شماره یکهر از گاهی برای اینکه بدانم کجای کار و در کدام بخش از مسیر زندگی ایستادم به روند کنکور و دانشگاه نگاه میکنم و سعی میکنم به این سوال پاسخ دهم: آیا درست بود؟سال ۹۶ بود که نتیجه انتخاب رشته مشخص شد. برنامه ریزی اجتماعی و تعاون- دانشگاه تهران. اصلا نمی‌دانستم چه رشته ای هست و قرار است چه بشود. تازه آن موقع‌ها اینطوری بودم که اجتماع اصلا چه معنایی دارد، من فردیت را دوست دارم و حوصله اجتماع ندارم، چرا باید این رشته را بخوانم، یعنی چه اصلا! گفتم خب عیبی ندارد دانشگاه تهران هست و خوب است برویم ببینیم چه می‌شود. همین برویم ببینیم چه می‌شود همانا و فهمیدن جامعه و علاقه‌مند شدن به سیاست اجتماعی همان. یادم می‌آید که ترم دوم و سوم میخواستم به رشته فقه و حقوق یا حقوق بروم و تحت تاثیر همان اندیشه که این رشته‌ها برای علوم انسانی خوب هستند آنهم در دانشگاه های معتبر محرک قوی ای بود. قدری هم تحقیق کردم اما انگار ته دلم اینطور بودم: نیازی نیست، همینجا خوب است. نمیدانم این ندا از کجا برآمد در آن زمان اما میدانم که نتیجه آن بسیار عمیق و زیبا بود بر من و افکار و آنچه که میبینم.یادم می‌آید در آن زمان که ترم سوم بودم آقای پوریعقوب که لیسانس پنجمش را میخواست در سن ۵۰ سالگی بگیرد به من توصیه کرد که این رشته را بخوانم؛ او می‌گفت این رشته مناسب من است و میتوانم از آن بهره‌ها ببرم. هر چقدر که زمان می‌گذرد مانند سکانس های فیلم‌ها حرف‌های او محقق می‌شود و من هر زمان که به آن لحظه برمیگردم اطمینان قلب مضاعفی میگیرم. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Tue, 15 Apr 2025 18:49:08 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-mqim0q6pkp7t در طراحی و اجرای سیاست‌های اجتماعی آیا به سوال فوق توجه می‌شود؟ در طول هفت سال تحصیل در این رشته من این موضوع را ندیده‌ام، (البته شاید مطالعاتم کم بوده باشد که این موضوعی نسبی‌ست؛ اگر کسی منبعی می‌شناسد در اینباره لطفا اعلام کند) که بیان شود در فلان تحقیق در خصوص بهمان سیاست اجرا شده یا در دست اجرا این میزان اعتماد به برنامه اجرا شده وجود داشته و نقش افراد در این اعتماد بدان صورت ارزیابی شده است.البته اشتباه نشود، از کلیشه‌های کلی سرمایه اجتماعی و اعتماد اجتماعی در همه طرح‌های سیاستی استفاده می‌شود، اما منظور من در اینجا همان واقعیت و اعتماد واقعی‌ست. بر بستر واقعیت، کدام برنامه توانسته میزان اعتماد را افزایش دهد؟ اعتماد به چه منظور؟ به منظور بهره‌مندی حداکثری جامعه هدف از عواید آن سیاست و امکان ارزیابی بهتر توسط ناظر و اجرا کننده آن سیاست.برای لمس بهتر و دقیق‌تر این موضوع می‌توانیم به زمان‌هایی در ذهنمان رجوع کنیم که در یک جمع یا مکان غیر آشنا قرار میگیریم؛ چقدر زمان می‌برد تا به اصطلاح یخمان آب شود و با آن افراد ارتباط عمیق‌تری نسبت به مواجهه اولیه بگیریم؟ یا چقدر زمان می‌برد تا آن مکان برایمان آشنا به نظر برسد؟ این برای هر فرد متفاوت است. حالا در نظر بگیرید که قرار است با در نظر گرفتن تفاوت افراد، برنامه‌ای اجرا کنید تا حداکثر اعتماد افراد حاصل شود. چطور به نظر می‌رسد؟به راستی که ریاضت مطالعاتی لازم است. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Sun, 30 Mar 2025 11:29:43 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D8%A7%DA%AF%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%82%D9%87-%D9%85%D9%86%D8%AF%DB%8C%D9%85-%DA%86%D8%B7%D9%88%D8%B1-%D8%B1%D8%A7%D9%87-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D8%B1%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D9%86-%D8%A8%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C%D9%85-xtxslvb0j0vk نکته اول در دنیای علوم اجتماعی و بعد سیاست اجتماعی مخصوصا در ایران این است که چیزی یافتنی نیست، چون چیزی وجود ندارد که بخواهی بیابی بلکه باید آن را بسازی.منظور از ساختن، ایجاد منظومه فکری خودمان برای فهمیدن اهداف اصلی‌مان در زندگی و به تعبیر ساده اینکه بدانیم چه می‌خواهیم از این زندگی است. تا زمانی که این بخش را نساخته باشیم کاری از پیش نمی‌بریم. میخواهم نویسنده باشم؟ پژوهشگر باشم؟ دستیار پژوهش باشم؟ کارمند یکی از بخش های مربوط به سیاست اجتماعی باشم؟ میخواهم در بخش دولتی کار کنم؟ خصولتی کار کنم؟ میخواهم در کجا باشم؟ این سوال ها را که مطرح کنیم به تدریج می‌توانیم دایره سوال های خود را کاهش دهیم و کم‌کم آن چه می‌خواهیم را می‌یابیم. البته که زمان بر است و نیاز به صبر و حوصله دارد. ممکن است کلی هم ناامید بشویم اما خب زندگی همین است، تا یک مسیری را نرویم نمی‌توانیم ببینیم که به نتیجه میرسیم یا نه و اینکه آیا نتیجه همان شد که می‌خواستیم؟ (اینجاست که میبینیم زندگی آنقدرها هم قابل فهم و پیش‌بینی نیست و به این فکر می‌افتیم که بیشتر لازم است فلسفه بخوانیم، مخصوصا در خصوص زندگی). محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Mon, 24 Mar 2025 13:51:39 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D8%A7%D8%B2-%DA%86%D9%87-%D9%85%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%85-yyzkdpt7gpq4 وقتی این سوال به ذهن می‌آید آشوب‌های فراوانی در درون به پا می‌خیزند. تلاش‌هایی که به پایان نرسیده و ما را کلافه می‌کنند. این تلاش‌ها حاصل چه هستند؟ حاصل نشدن‌های مکرر یا نخواستن جامعه برای نشدنش؟ بسیاری از مواقع حس عجیبی می‌گیریم از اینکه فکر کنیم در فلان اداره یا بهمان مکان قرار است شخصی، کاری که مدنظرمان است را انجام دهد، فردی که غریبه است و در عین حال لازم است در فرایند بخشی از زندگی ما و لحظاتی که آن کار را انجام می‌دهیم قرار بگیرد. حالا می‌خواهد سند زدن خودرو باشد، انجام امور مالیاتی باشد، کارهای اداری در دانشگاه باشد یا هر چیزی که توسط دیگری صورت می‌گیرد. انگار یک‌شک و ابهام دائمی ما را با خود به این سمت و سو میبرد که نکند انجام نشود، نکند سنگ اندازی صورت بگیرد و مدام این نکند نکندها تکرار می‌شوند تا وقتی که انجام شد از شدت تعجب خوشحال باشی و بعد به خود بیای که چرا خوشحال هستی! اینکه وظیفه‌اش بود. اما این حالت از کجا می‌آید؟ از پس اعتماد افراد جامعه نسبت به یکدیگر، از شنیدن داستان‌هایی که به فرجام نرسیده اند؟ و تلاش برای اینکه از این روایت‌ها رها شویم و خودمان جزئی از آن نباشیم؟ شاید با مطالعه و پژوهش بتوان به دیدگاه وسیع‌تری در اینباره رسید، اما در حال حاضر و در این نوشتار به همین که بدانیم اصلا ممکن است اینطور هم باشد بسنده کنیم.اعتراض و نالیدن را شاید بتوانیم یک رویکرد دفاعی بدانیم. رویکردی که مدام به دنبال تایید خود و رهاندن دیگران از خود و برتری بر وضعیت فعلی‌ست. انگار امری روانشناختی‌ست که میخواهیم نسبت به خود و زندگی خود دیدگاه بهتری داشته باشیم. اما به لحاظ سیاست اجتماعی شاید طور دیگری به نظر برسد. افراد می‌نالند چون اعتراض دارند، چون نسبت به وضعیتی که هستند خشنود نیستند. شاید هم به دنبال بهبود وضعیت فعلی خود هستند و با اعتراض میخواهند آن را بدست آورند، اما فکر نمیکنم جامعه اینطور باشد، شاید هم باشد و من صرفا اینطور میگویم که بتوانیم با هم برای این موارد فکری کنیم، فکری که دغدغه شود و بر آن مجددا فکر کنیم، مطالعه کنیم و کار عملی صورت بگیرد.از رنجی که می‌بریم؛ به راستی برای این مینالیم؟پ.ن: برداشت از عکس می‌تواند مرتبط یا غیر مرتبط با متن از نظر خواننده جلوه کند، اما توجه به آن خالی از لطف نیست. می‌توانیم تمرین دیدن بر اساس دنیای خودمان را با این تصویر انجام دهیم. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Fri, 14 Mar 2025 22:22:59 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D8%B9%DB%8C%D8%AF%DB%8C-%D8%A2%D8%AE%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%84-%DA%A9%D8%B3%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D8%B1%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%86%D9%88%D8%B9%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%AA-ykditknk5he8 در تعریف سیاست اجتماعی این موضوع مطرح است که چه اقداماتی باعث افزایش رفاه اجتماعی افراد جامعه می‌شوند. مولفه‌هایی نظیر کاهش نرخ تورم، افزایش سطح سواد پایه، اشتغال پایدار و بسیاری از عوامل دیگر در تبیین این موضوع بیان شده‌اند. یکی از مهم‌ترین این عوامل پول است. زمانی که کردش پول وجود داشته باشد امکان تغییر نیز پدید می‌آید و بعد از آن مدیریت پول و موارد بعد از آن مطرح می‌شود اما تا پول نباشد چیزی نیست.هر سال که اسفندماه شروع به کم شدن از روزهای تقویم می‌کند و به عید به اصطلاح باستانی نزدیک می‌شویم از پمپ بنزین گرفته تا آرایشگاه و تعمیرگاه خودرو و کاسب‌های محلی و دستفروشان سطح شهر و فعالان عرصه حمل و نقل و همه و همه به عبارت «عیدی فراموش نشود» اشاره می‌کنند. این عبارت، داستان‌های فراوانی می‌تواند به لحاظ تاریخی داشته باشد که به نوبه خود جذاب است. اما در اینجا به یک موضوع دیگر می‌اندیشیم و آن این است: جامعه، فرصت سازی می‌کند. افراد با توجه به منفعت خود می‌توانند رسومات و شرایطی ایجاد کنند که امکان کسب درآمد بیشتر را برایشان فراهم سازد. درآمدی که ممکن است کم یا زیاد باشد؛ از این‌رو جامعه نیز در بستر خود سیاست‌هایی را پدید می‌آورد. اگرچه موضوعی مثل دادن عیدی دادن نهادهای دولتی و خصوصی به کارمندان نیز به لحاظ تاریخی بی تاثیر در این موضوع داخل جامعه در حرفه‌های به اصطلاح آزاد نیست اما مراد این متن چیز دیگری است و صرفا به این موضوع اشاره ای گذرا شد که بیان شود می‌توان از لنزهای گوناگون به فهم یک مسأله پرداخت. مسأله‌ای که البته برای شما مسأله به نظر برسد.البته یکی دیگر از هوشمندی‌های جامعه با تعبیر دورکیم در مورد «ملاحظات اخلاقی» مشخص می‌شود. دورکیم بیان می‌دارد که به لحاظ تجاری روحیه حاکم کسب سود و منفعت است اما چطور می‌شود این موضوع را مدیریت کرد؟ چطور می‌شود برای کسب سود بیشتر «گرگ یکدیگر نشد»؟ دورکیم می‌گوید با ملاحظات اخلاقی. در عمل نیز می‌بینید که این گزاره کارکرد دارد. شما وقتی می‌بینید که فردی بیشتر از شما درخواست عیدی می‌کند با نوع نگاه کردن، زبان بدن یا سخن به او میفهمانید که میخواهید به او عیدی بدهید یا خیر و میخواهید چه میزان به او عیدی بدهید؛ کم یا زیاد. همین که شما عیدی بدهید و فرد تقاضای عیدی بیشتری بکند یا عیدی ندهید و فرد تقاضای عیدی بکند به نظر می‌رسد که ملاحظه اخلاقی و سایه سنگین آن بر این فضا کارش را شروع کند.خلاصه که جامعه برای من از روز اولی که در دانشکده علوم اجتماعی در سال ۹۶ میدیدمش پیچیده‌تر، زنده‌تر و جذاب تر شده است. چه زیباست دانشجو بودن و نداشتن سواد. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Fri, 07 Mar 2025 12:46:33 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D8%AA%D9%85%D8%B1%DA%A9%D8%B2-%D8%A8%D8%B1-%DB%8C%DA%A9-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%DB%8C%D8%A7-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%86%D9%86%D8%AF%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D9%87-le4nm0bfcvg8 بسیاری از سیاست‌های اجتماعی چه مسیری طی می‌کنند؟ منظور از مسیر، آن فرایندی است که در محیط علمی مطالعه می‌شود، یک مدل برایش طراحی می‌شود، مورد بررسی نظری قرار می‌گیرد، نظرها تجمیع می‌شوند، بازبینی نظری بر روی آن صورت می‌گیرد، مطالعه نظری مجدداً صورت می‌گیرد، طرح پایلوت طراحی می‌شود، ارزیابی می‌شود، اجرای طرح اصلی صورت می‌گیرد، نظارت بر طرح وجود دارد، ارزیابی نتایج سیاست صورت می‌گیرد و مجددا نتایج به بررسی نظری گذاشته می‌شود. بله این روند طبیعی ماجرای سیاست‌گذاری است که هیچ‌گاه در واقعیت رنگی به خود نمی‌گیرد. البته شاید به خودش رنگی بگیرد اما نه در زمانی که من زندگی می‌کنم و با بررسی سیر تاریخی بشر فقط می‌توانیم امید به وقوع آن داشته باشیم؛ همان آرمانشهر و اتوپیا و مواردی از این قبیل.مدتی پیش در اپیزود دوم یا سوم پادکست رادیو راه (مجتبی شکوری) یک مثال بیان کرد که به نظرم رسید، نزدیکی آن با وضعیت اجرای سیاست‌اجتماعی (مخصوصاً در ایران؛ با این فرض که ممکن است در ایران سیاست‌اجتماعی داشته باشیم) می‌تواند در فهم آن (روند سیاست‌های اجتماعی) خالی از لطف نباشد. مجتبی شکوری می‌گفت چه می‌شود که در سیرک، شیر که ما آن را سلطان جنگل می‌دانیم حرکاتی را اجرا می‌کند که مربی‌اش می‌خواهد. هنگامی که شیر عصبی و خسته می‌شود و به اصل خویش باز می‌گردد چطور باید آن را آرام کرد و همچنان حرکات نمایشی را که از قبل با آن تمرین شده برای حاضران نمایش اجراء کند و بساط تفریح و شادی آن‌ها ادامه‌دار شود؟ پاسخش چهارپایه است. بله چهارپایه. در میدان نمایش یک چهارپایه هست که اکثراً به آن بی توجهیم؛ اما کارکرد دارد. کارکرد آن چیست؟ زمانی که شیر عصبانی می‌شود مربی آن، توجهش را به چهارپایه جلب می‌کند. شیر هم بر اساس تبعیتی که دارد توجهش به چهارپایه معطوف می‌شود. در این زمان است که گیج می‌شود، هضم و درک چهارتا پایه برای شیر دشوار می‌شود و قاطی می‌کند و دوباره به همان گربه مطیع اول نمایش تبدیل می‌شود، این درحالی‌ست که نگاه یک پایه برای شیر باعث ایجاد تمرکز می‌شود و ممکن است ورق برگردد.وضعیت سیاست‌های اجتماعی نیز اینطور نیست؟ آنقدر سیاست اجرا می‌شود، طرح می‌شود، پیشنهاد می‌شود که نه تنها عاملان و مجریان آن سردرگم می‌شوند و از تمرکز روی برنامه‌ها غافل می‌شوند بلکه ابعاد وسیع‌تر آن متوجه مردم می‌شود. نه تنها جامعه در این عدم تمرکز سرگردان و دچار رویه‌های گوناگون می‌شود بلکه مانند طول موج سنگی که در آب می‌افتد به تدریج افزایش می‌یابد و حال نیز لازم است که برای همین طول موج مجدداً سیاستی در نظر گرفته شود؛ اگرچه شاید این خیال من در فضای دانشجویی باشد نه عالم واقع؛ منظورم چاره برای موج و موج‌هاست.تمرکز؛ شاید راه شروع خوبی باشد. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Wed, 05 Mar 2025 08:06:56 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D8%A2%D9%84%D9%88%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%87%D9%88%D8%A7-%D8%B7%D9%86%D8%B2-%D8%AA%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87%D8%A7-nczyrxa2aat6 چطوری تو این هوا نفس میکشم؟! قطعا با معجزه.آلودگی هوا یکی از مشکلات اساسی در بیشتر شهرهای ایران است. اما واقعا چرا فکری به حال آن نمی‌شود؟ این سوالی است که اکثر مواقع افراد جامعه ایران در زمان‌های مختلف به آن می‌اندیشند و پاسخی برای آن پیدا نمی‌کنند یا اگر هم پیدا کنند (و از نظر کارشناسی هم قابل اجرا باشد) امکان اجرای آن بسیار سوال برانگیز است. مخصوصاً زمانی که در معرض شدید آن قرار میگیریم. شکی نیست که آلودگی‌های محیطی بر عملکرد افراد و جامعه تأثیر گذارند و در حال و آینده هزینه‌های زیست محیطی و جسمی و روانی بر دولت‌ و جامعه تحمیل می‌کنند. اما آیا در مواقع لازم دولت هزینه‌های آن را پرداخت میکند؟ آیا امکان مدیریت بحران وجود دارد؟ آیا برای پیشگیری از آن وضعیت در حال حاضر اقدامی انجام می شود؟ و هزاران سوال ریز و درشت دیگر! با وضعیت فعلی پاسخ سوال ها برایمان مشخص است.اما آیا برای آلودگی هوا کاری نمی‌شود یا نمی‌خواهند کاری انجام شود؟ علت آلودگی خودرو‌ها هستند یا مازوت سوزی یا کارخانه‌ها و یا هزاران عامل دیگر؟ پر واضح است که علت‌تراشی و یا یافتن علت فایده‌ای ندارد.آلودگی هوا در ایران متاثر از سیاست‌های فعلی است. در وضعیتی که برنامه‌ای وجود ندارد دولت (یا حکومت) مجبور است به صورت نقطه‌ای عمل کند. مانند فردی که در جنگ ترکش‌های بسیاری در بدن دارد و با لمس هر زخم درد فراوان بر وی وارد می‌شود. در وضعیت فعلی جامعه، محیط زیست، سیاست، اقتصاد، روابط خارجی و همه چیز آنقدر نابسامان و درهم ریخته است که حتی لازم نیست به آن اشاره کنیم و در خصوص آن صحبت کنیم. هر طرف را که مشاهده کنیم می‌بینیم.ما با یک ماز از بحران روبرو هستیم. مازی که در نتیجه بی توجهی‌ها پدید آمده است. نحوه مواجهه دولت نیز با توجه به سیاست‌های جاری لاجرم توجه نقطه‌ای است. امروز شاخص آلودگی‌هوا به نقطه بسیار خطرناک می‌رسد دولت مدارس را تعطیل می‌کند و آلودگی‌هوا کاهش می‌یابد. تا زمانی که آلودگی هوا مجددا به این مرحله نرسد کاری صورت نمی‌گیرد (البته اگر بتوانیم تعطیلی مدارس را کار بنامیم).پ.ن: هدف از انتشار این نوشتار به اشتراک گذاشتن سوال‌های خودم با شما است. در ابتدا لازم است نسبت به موضوع سوال‌ داشته باشیم تا به تدریج بتوانیم آن‌را بفهمیم و در صورت امکان برایش راهی بیابیم. بنابر این این نوشته را به عنوان یک گفتگو در نظر بگیرید. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Sun, 28 Jan 2024 23:34:35 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D8%B1%D8%AD%D9%85-%D8%A7%D8%AC%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D9%84%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%B4%D8%AF%D9%86-%DB%8C%D8%A7-%DA%A9%D8%A7%D9%84%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%B2%D8%AF%D8%A7%DB%8C%DB%8C-dbuaforewzsz منبع: کانال تلگرامی خبر فوری۱- «در فوریه ۱۹۸۵، ویلیام استرن و ماری بث وایت‌هد قراردادی امضا کردند. ماری‌بث پذیرفت که به صورت مصنوعی با اسپرم ویلیام باردار شود و کودک را در رحم خود حمل کند و بعد از تولد به ویلیام تحویل دهد. او همچنین موافقت کرد که از حقوق مادری خود صرف‌نظر کند تا الیزابت استون بتواند کودک را به فرزندی بپذیرد. ویلیام هم پذیرفت که بعد از زایمان ۱۰ هزار دلار به الیزابت بپردازد و همچنین هزینه‌های پزشکی را بر عهده بگیرد. ویلیام برای ترتیب دادن این معامله ۷۵۰۰ دلار نیز به مرکز باروری پرداخت. ماری‌بث باردار شد و در مارس ۱۹۸۶ نوزاد دختری به دنیا آورد. ولی ماری بث وایت‌هد می‌گفت که نمی‌تواند از بچه جدا شود و می‌خواهد او را نگه دارد. او به همراه نوزاد به فلوریدا گریخت، اما دادگاه حکم داد که نوزاد را به خانواده استرن پس بدهد. پلیس فلوریدا ماری بث را پیدا کرد و نوزاد را به خانواده استرن داد» (سندل، ۱۳۹۸: ۱۲۲).چند روز پیش اخباری با عنوان (بازار عجیب رحم اجاره‌ای) ( https://t.me/khabr3/22970 ) منتشر شد که قیمت‌های رحم اجاره‌ای را تا ۹۰۰ میلیون تومان اعلام کرده بود. در ابتدای امر به ذهن من موضوع اقتصادی، به دلیل مسائلی که همه روزه با آن دست و پنجه نرم میکنیم و سلطه گفتمان اقتصادی، آمد اما پس از چند روز فکر کردن متوجه شدم که لازم است ابعاد اجتماعی مسأله نیز واکاوی شود. از این‌رو به یاد کتاب عدالت؛ چه می‌توان کرد تالیف مایکل سندل افتادم. همانطور که در ابتدای متن مشخص شده است این موضوع نخستین بار در سال ۱۹۸۵ پدید آمد و واکنش‌های متفاوتی به آن نشان داده شد. در ابتدا لازم است سوالاتی بپرسیم که بتوانیم این مسأله را اندکی واضح‌تر کنیم:۱. اگر افراد به لحاظ اقتصادی و رفاه در سطحی باشند که بتوانند از عهده مخارج خود برآیند به فکر اجاره رحم می‌افتند؟۲. آیا اجاره رحم بُعدی انسان دوستانه دارد؟ مثلاً فرد عنوان کند که زنانی آرزوی مادر شدن دارند و امکان باروری ندارند، یا مردانی هستند که آرزوی پدر شدن دارند و امکان بارورسازی ندارند، من با هدف اولیه کمک به افراد و بعد کسب درآمد نسبت به اجاره رحم خود اقدام میکنم؟۳. فردی که پس از زایمان مجبور به پس دادن فرزند می‌شود چه احساسی را در آن لحظه و ادامه زندگی خود تجربه میکند؟ همچنین والدین ثانوی آنها چه احساسی به فرزند دارند؟۴. آیا والدین نوزاد، که در اثر اجاره رحم، صاحب فرزند شده‌اند این موضوع را با اطرافیان و دوستان خود و گروه‌های اجتماعی مطرح خواهند کرد؟۵. واکنش افراد نزدیک به این خانواده‌ها چگونه خواهد بود؟پانوشت: این متن ادامه دارد. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Sat, 20 Jan 2024 18:26:20 +0330 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%DB%B4-hsdmvk10cmvc تشکیل اتحادیه‌های کارگری از دیگر نتایج انقلاب صنعتی بود که موجب قدرت گرفتن کارگران گردید. در اواخر قرن ۱۹ در تمام کشور‌های اروپایی همه مردان بالغ حق رای داشتند از این‌رو کارگران هم به عنوان قشر عظیمی از رای دهندگان وارد میدان انتخابات شدند و به یک قدرت سیاسی تبدیل شده و توانستند امتیازاتی بگیرند و قوانینی به نفع خود تصویب کنند که می‌توان به تاسیس حزب کارگر در انگلستان اشاره کرد.در ایران نهضت قانون‌گذاری از مشروطیت آغاز شد. مشروطه‌خواهان به دنبال نظام مشروطه سلطنتی به شکل غربی بودند. از دید کلی در زمان مشروطه، مشروطه‌خواهان از طیف کل جامعه نبودند. رهبران آن‌ها روشنفکران و شاهزادگان و خوانین و روحانیون بزرگ بودند و در حقیقت بافت آن‌ها به شکلی بود که نمی‌شد از آن‌ها توقع داشت که به فکر کارگران باشند. به همین دلیل در دو دهه اول بعد از مشروطیت شاهد حرکتی در جهت تصویب قانون برای کارگران نبودیم.با روی کارآمدن رضاخان شرایط متفاوت شد:۱. وی بسیار علاقه داشت که نماد‌های تمدن مدرن را وارد ایران کند و چنین هم کرد.۲. کاملاً با ورود پدیده‌های حقوقی جهان صنعتی مبارزه می‌کرد.در کل دوره رضا خان هیچ قانونی به نفع کارگران تصویب نشد. تنها متن قانونی که در این دوران تصویب شد قانون مدنی است که رابطه کارگر و کارفرما را تابع عقد اجاره می‌داند.پ.ن: پست حقوق کار به صورت سریالی منتشر خواهد شد. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Tue, 20 Jul 2021 01:21:24 +0430 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DB%B3-tfozcve8qw7f طبق قرار قبلی، مجدداً به حقوق کار به صورت سریالی می‌پردازم و بابت وقفه‌ای که در این سریال‌ها پیش آمد عذر خواهی می‌کنم. در پست قبلی در مورد قشر‌ها و گروه‌های اجتماعی توضیح داده شد. این قشر‌ها و گروه‌ها از دو بُعد دارای اهمیت هستند:۱. در میان صنعت‌گران به تدریج رابطه‌ای شکل گرفت که شبیه رابطه کارگر و کارفرما است. به عنوان مثال می‌توان به رابطه استاد و شاگرد در مغازه اشاره کرد. درست است که ماهیت این رابطه بیشتر عُرفی-اخلاقی است اما چون شاگرد مزدبگیر استاد است، به رابطه کارگر و کارفرما شباهت دارد.۲. گروه پیشه‌وران و صاحبان حِرَف به تدریج ابزار تولید و صنعت را تکامل دادند و توانستند ماشین‌های صنعتی را اختراع کنند و به تدریج پایه‌گذار انقلاب صنعتی شدند.پس از تشکیل بنیان انقلاب صنعتی، تحولاتی در جامعه به وجود آمد. از جمله اینکه تمرکز ثروت از کشاورزی به سمت صنعت انتقال یافت و مهاجرت‌های روستائیان به شهر‌ها آغاز شد که موجب رونق گرفتن شهر‌ها از یکسو و افزایش جمعیت و مشکلات ناشی آن از سوی دیگر گردید. در اثر انقلاب صنعتی، ماشین‌ها جایگزین کارگران شدند و تقاضا برای کارگران کمتر شد به گونه‌ای که دیگر درآمد سرپرست خانوار برای تامین هزینه‌های زندگی کافی نبود. توجیه حقوقی وضعیت نابسامان دوران انقلاب صنعتی، حاکم بودن لیبرالیسم اقتصادی بود و بر طبق آن رابطه کارگر و کارفرما یک رابطه خصوصی است و قرارداد بین آن‌ها نماد حاکمیت اراده است و دولت نباید در این روابط خصوصی دخالت کند. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Sun, 18 Jul 2021 13:45:17 +0430 https://virgool.io/@mjavad.asghariyan/%D9%82%D9%85%D8%A7%D8%B1-%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA-%D8%A8%D8%B1-%D8%B3%D8%B1%D9%90-%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%D8%AA-zdulbxsimvo8 صورت حساب بیمارستان سورنا. منبع عکس: سایت تسنیمدر مباحث مربوط به سیاست گذاری اجتماعی، سلامت و بهداشت یکی از ارکان اصلی است که به آن پرداخته می‌شود. در این بررسی، مفاهیمی نظیر عدالت، برابری، پرداخت از جیب و حق بیمه که مرتبط با ابعاد اجتماعی سلامتی و بهداشت است در مرکز توجه قرار دارد.در خصوص سیاست‌گذاری های عرصه سلامت و بهداشت سخنان بسیاری می‌توان گفت و پروژه های بسیاری تعریف و مقالات آکادمیک منتشر کرد که بسیار کار با ارزش برای جامعه علمی و دشوار برای محقق است. علت دشوار بودن کار محقق هم، ناگفته‌ها و موانع بسیار در این حوزه (سیاست‌گذاری اجتماعی) است که به هر سمت آن که حرکت کند آنچنان نفس تنگی می‌گیرد که فرار را بر قرار ترجیح می‌دهد. بنابر این در حال حاضر بررسی موردی و بیان کردن ارتباط موضوع با سیاست گذاری اجتماعی به نظر می‌رسد بهترین حالت باشد؛ از این جهت که در عرصه آگاهی بخشی تاثیر بهتری خواهد داشت.بر حسب عادت اخبار روزانه را مطالعه می‌کردم که عبارتی ترسناک توجه من را به خود جلب نمود "دریافت ۷۰ میلیون تومان به عنوان پیش پرداخت برای بستری بیمار کرونایی در یک بیمارستان خصوصی در تهران"! این خبر مربوط به تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۴۰۰ می‌باشد. اولین سوالی که به ذهن متبادر می‌شود این است که چه خدماتی ارائه می‌شود که اینقدر گران هستند؟ قبل از پاسخ به این سوال بحثی را مطرح می‌کنم که یکی از اساتید در درس "سیاست بهداشت و آموزش" در هفته پیش تعریف می‌کرد: هزینه درمان ۱۴ روزه یک بیمار کرونایی در یک بیمارستان دولتی در تهران ۱ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان است و این در حالی است که در بیمارستان های خصوصی صحبت از مبالغ بالای ۲۰۰ میلیون تومان می‌شود! هر چه جلوتر برویم سوال های بیشتری به ذهنمان متبادر می‌شود اما برگردیم به سوال نخست. چرا اینقدر گران؟ چه خدمتی ارائه می‌شود؟پاسخی که به زعم خود می‌توانم به آن بدهم این است که هیچ، جا کم است! این در حالی است که در دولت های پیشین در خصوص افتتاح بیمارستان های چندصد تخت خوابی صحبت شده و کلنگ های بسیاری بر زمین خورده است. درست است که کرونا وارد موج چهارم شده است و هر چقدر هم که بیمارستان داشته باشیم باز کفایت نمی‌کند اما بد نیست این را هم به یاد بیاوریم که چرا در تعطیلات دو هفته‌ای عید "سیاست ناگذاری" جایگزین سیاست گذاری شد؟ اینکه ۷۰ میلیون باید برای درمان پیش پرداخت داد قماری است که جریان قدرت شروع کرده و دود آن به چشم بیمار و وابستگان او می‌رود.پ.ن: اگر دوست داشتید نظرات خود را درباره متن بنویسید.سپاس از شما. محمدجواد اصغریان محمدجواد اصغریان Sat, 01 May 2021 00:35:26 +0430