https://virgool.io/feed/@mohammadboveiry2000 منتقد و روزنامه‌نگار هنرهای تجسمی fa 2026-07-03 01:31:13 https://files.virgool.io/upload/users/30207/avatar/z4vfgL.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@mohammadboveiry2000 https://virgool.io/@mohammadboveiry2000/%D9%88%D8%A7%D8%AD%D8%AF-%D8%AE%D8%A7%DA%A9%D8%AF%D8%A7%D9%86-ucg2fvuvvtag واحد خاکدان بدون تردید یکی از بزرگترین نقاشان ایران و جهان است که در زمینه تصویرگری و نقاشی به سبک هایپررئالیسم فعال است.خاکدان از دوران کودکی نقاشی را آغاز کرده و تحصیلات خود را در رشته معماری داخلی دانشکده هنرهای تزیینی ادامه داده است.واحد،نقاشی حرفه ای را در اروپا دنبال می کند.وی علاوه بر فعالیتهای گرانبهای خود در سبک های مختلف نقاشی مانند هایپررئالیسم،کوبیسم،سورئالیسم و غیره،شاهکارهای مصور برای کودکان در ایران و خارج از کشور ایجاد کرده است.او معتقد است که هر جنبه هنری باید از ذات روح هنرمند تامین شود و باید از صمیم قلب او ریشه داشته باشد تا بتواند بر زمان و مکان غلبه کند و هنرمند را جاودانه کند. محمد بویری محمد بویری Wed, 22 Apr 2020 22:19:41 +0430 https://virgool.io/@mohammadboveiry2000/%D9%87%D9%88%D8%B4%D9%86%DA%AF-%DA%A9%D8%A7%D9%88%D9%88%D8%B3%DB%8C-%D9%88-%D9%88%D8%A7%DA%98%D9%87-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C-dvjtrhzrfpyl «فیلمفارسی»اصطلاحی است که اولین بار توسط هوشنگ کاووسی در مجله فردوسی برای سینمای عامه پسند ایران به کار برده شد.منظور آن اثری است که غالب فیلم را دارد،زبان روایتش فارسی است،اما به دور از واقعیت جامعه ایرانی است.کاووسی در سال ۱۳۰۱ در تهران متولد شد و در سال ۱۳۲۵ به فرانسه رفت.وی که دانش آموخته کارگردانی مدرسهٔ عالی ایدک در مقطع فوق لیسانس و رشته فیلمولوژی یا همان جامعه شناسی سینما در مقطع دکترای دانشگاه سوربن بود،پس از اتمام تحصیلاتش با اصرار دکتر کوشان به ایران بازگشت نتیجه تلاش های اولیه اش در ساخت چند فیلم سینمایی چون«ماجرای زندگی»،«هفده روز به اعدام»،«وقتی که آفتاب غروب می کند»،«خانه کنار دریا» و چند فیلم مستند ناموفق بود.علم و دانشی که از فرانسه سرزمین هنر هفتم با خود داشت به اضافه شناختش از جامعه ایران و موازی با آنها،اختلافات فکری با تهیه کنندگان فیلم در چگونگی ساخت فیلم ها مانع ادامه کار وی در وادی فیلمسازی شد.کاووسی با تدریس درس سینما در دانشگاههای سینمایی و پرورش سینماگران برجسته و جدال های خیلی سخت و پیگیرانه با دیگر صاحب نظران عرصه سینما کاملا به آنچه که اعتقاد داشت عمل کرد.وی در نوشته هایش آشکارا اظهار میداشت در ایران سینما با مبانی هنر آشنا نیست و فیلمسازان شناخت صحیح از پایه های نظری و علمی را ندارند.کاووسی ابراز میداشت دیوار سینمای ایران کج است.کاووسی آنقدر از فضای فیلمسازی دهه چهل و پنجاه بیزار بود که با زبانی سرشار از کنایه و نیشخند اصطلاح «فیلمفارسی» را به فیلم های روی پرده سینما داد.نخستین نقد در سینمای ایران به قلم کاووسی است.عوامل تولید فیلم «لغزش» در پوستر تبلیغاتی خود نوشته بودند فیلم «لغزش»،دومین اثر کارگردان فیلم «ولگرد».اما کاووسی که در اعتراض به هر دو فیلم و عنوان پوستر در مقاله ای با عنوان «دومین لغزش کارگردان فیلم ولگرد»،آنها را به باد نقد تحلیلی گرفت،نگرش نویسندگانی که قبلا به صورت کلی در زمینه فیلم ها می نوشتند و اطلاعات بازیگران و سازندگان فیلم ها را در مجلات فیلم و سینما به مخاطبان می دادند،تغییر داد و کم کم به سمت نقد فیلم ها روی آوردند.کاووسی که با اصطلاح ابداعی اش«فیلمفارسی» در میان جامعه سینمایی شناخته تر شده بود با نوشتن مقاله تندی با عنوان«از داچ سیتی تا بازارچه نایب گربه» در اعتراض به فیلم«قیصر» یک تنه در مقابل فضای آن روز جامعه ایران ایستاد که «قیصر» را تحسین کرد.در جایی گفته بود با دیدن فیلم «گاو» کمی به سینمای ایران امیدوار شدم و شاید شروع موج نوی سینمای ایران باشد اما بعدها در یادداشتش عنوان کرده بود که در سینمای ایران موج کهنه ای نبوده که با یکی،دو فیلم بتوان به موج نوی سینمای ایران اندیشید.کاووسی از قهرمان پروری از توده ها،نوع داستان پردازی،رقص و آواز بی جهت،نبودن اصول نسبیت در روایت فیلم و پایان های خوش از جنس فیلم های هندی و به دور از منطق سینما گریزان بود.با تمام تلاش کاووسی در جهت به ظن وی به خود آمدن سینمای ایران و گرفتن غالب علمی و صحیح پس از انقلاب نیز فیلم های فارسی تنها ماهیت بزمی خود را به چهارچوب های عرفانی داده اند.کاووسی پس از نیم قرن تلاش و تکاپو در جهت بهبود وضعیت سینمای ایران در دوم فروردین ۱۳۹۲ درگذشت و قلم نقدش را برای نسلی به جا گذاشت که سالها در دایره افکارش رشد کرده اند. محمد بویری محمد بویری Tue, 26 Mar 2019 16:08:32 +0430 https://virgool.io/@mohammadboveiry2000/%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%87%D9%81%D8%AA-wsw8xtyfgokd ایده شکل گیری برنامه تلویزیونی هفت که به بررسی مسائل سینمای ایران و جهان می پردازد،به آنجایی بر می گردد که فریدون جیرانی در سال ۸۹ برنامه ای سینمایی با الگوگیری از برنامه فوتبالی به صدا و سیمای ایران ارائه داد.قصد این مقاله مرور تاریخ برنامه هفت نیست اما بعد از اتفاقاتی که بر سر برنامه جیرانی آمد اجرای این برنامه به گبرلو رسید.برنامه گبرلو تنها هفت متوسط این سالها بود.گبرلو سعی کرد نقد و نظرات مختلفی از همه طیف های گوناگون داشته باشد،تا مسائل سینمایی از زوایا و نگرش هایی مختلف مورد بررسی قرار بگیرد.این تغییر نگاه نقد و دوری از محافظه کاری با پرداختن صریح به مسائل از طرف محمود گبرلو به عنوان مجری،توانست کیفیت تنها برنامه تلویزیونی که به مسائل روز سینمایی می پردازد را،ارتقا دهد.سپس نوبت به بهروز افخمی رسید تا در مقام گرداننده و مجری برنامه هفت بکوشد،جنجالی ترین سری این برنامه را بسازد.افخمی از ابتدا با شعار نجات سینمای ایران و پخش چند برنامه درباره چگونگی پذیرش این برنامه و مصاحبه با مدیران صدا و سیما و... از همان ابتدا نشان داد که بیشتر از نجات سینمای ایران به فکر مشروعیت بخشیدن به حضور خودش در این برنامه است.دربخش نقد فیلم هم با ثابت بودن حضور مسعود فراستی و تک بعدی نگاه و نقد او عملا با مقوله نقد فیلم روبرو نبودیم.برنامه هفت برنامه ای تخصصی درباره هنر هفتم است و بهترین اتفاق آن است که یک مجله تصویری متنوع باشد با شیوه درست خبررسانی مستقیم و شنیدنی و تحلیل های بی طرفانه،و برنامه ای مرجع باشد برای ارائه نظریات متفاوت سینمایی بدون اینکه از زاویه نگاه خاصی برخوردار باشد.در برنامه هفت بالا بردن سطح نقد فیلم باید نقش اساسی داشته باشد تا درک و فهم متقابل مابین فیلمساز و منتقد به سطح بالاتری ارتقا یابد و سوء تفاهم بین اهالی سینما و جامعه منتقدان را برطرف کند نه اینکه باعث شود این جدایی و مجادله بیشتر و عمیق تر گردد. محمد بویری محمد بویری Mon, 25 Feb 2019 18:49:41 +0330