https://virgool.io/feed/@mourika خاطرات یک مورچه سیاه از زندگی در میان آدمیان fa 2026-06-10 13:03:03 https://files.virgool.io/upload/users/34613/avatar/H3ojPI.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@mourika https://virgool.io/@mourika/%D9%85%D9%86%D8%A7%D8%B8%D8%B1%D9%87-%D8%A8%D9%84%D8%A8%D9%84-%D8%AE%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D9%85%D9%88%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7-gv6ldgewahdl بلبلی از جلوهٔ گل بی قرارگشت طربناک بفصل بهاردر چمن آمد غزلی نغز خواندرقص کنان بال و پری برفشاندبیخود از این سوی بدانسو پریدتا که بشاخ گل سرخ آرمیدپهلوی جانان چو بیفکند رختمورچه‌ای دید بپای درختبا همه هیچی، همه تدبیر و کاربا همه خردی، قدمش استوارمرغک دلداده بعجب و غرورکرد یکی لحظه تماشای مورخنده کنان گفت که ای بیخبرمور ندیدم چو تو کوته نظرروز نشاط است، گه کار نیستوقت غم و توشهٔ انبار نیستهمرهی طالع فیروزبیندولت جان پرور نوروز بینهان مکش این زحمت و مشکن کمرهین بنشین، می‌شنو و می‌نگرنغمهٔ مرغان سحرخیز رامعجزهٔ ابر گهرریز رامور بدو گفت بدینسان جوابغافلی، ای عاشق بیصبر و تابنغمهٔ مرغ سحری هفته‌ایستقهقهٔ کبک دری هفته‌ایستروز تو یکروز بپایان رسدنوبت سرمای زمستان رسدهمچو من ای دوست، سرائی بسازجایگه توش و نوائی بسازساخته‌ام بام و در و خانه‌ایتا نروم بر در بیگانه‌ایتو بسخن تکیه‌کنی، من بکارما هنر اندوخته‌ایم و تو عارکارگر خاکم و مزدور بادمزد مرا هر چه فلک داد، دادلانه بسی تنگ و دلم تنگ نیستبس هنرم هست، ولی ننگ نیستسر ننهادیم ببالین کسبالش ما همت ما بود و بسرنجه کن امروز چو ما پای خویشگرد کن آذوقهٔ فردای خویشلانه دل‌افروزتر است از چمنکار، گرانسنگتر است از سخنگر نشوی پخته در این کارهادهر بدوش تو نهد بارهاگل دو سه روزیست ترا میهمانمیبردش فتنهٔ باد خزانگفت ز سرما و زمستان مگومسلهٔ توبه به مستان مگونو گل ما را ز خزان باک نیستباد چرا میبردش خاک نیستما ز گل اندود نکردیم بامدامن گل بستر ما شد مدامعاشق دلسوخته آگه نشدآگه ازین فرصت کوته نشدشب همه شب بر سر آنشاخه خفتهر سحرش چشم بدت دور گفتکاش بدانگونه که امید داشتباغ و چمن رونق جاوید داشتچونکه مهی چند بدینسان گذشتگشت خریف و گه جولان گذشتچهر چمن زرد شد از تند بادبرگ ز گل، غنچه ز گلشن فتاددولت گلزار بیکجا برفتوان گل صد برگ بیغما برفتدزد خزان آمد و کالا ربودراحت از آن عاشق شیدا ربوددید که هنگام زمستان شدهموسم هشیاری مستان شدهخرمنش از برق هوا سوختهدانه و آذوقه نیندوختهاندهش از دیده و دل نور برددست طلب نزد همان مور بردگفت چنین خانه و مهمان کجامور کجا، مرغ سلیمان کجاگفت یکی روز مرا دیده‌اینیک بیندیش کجا دیده‌ایدر صف گلشن نه چنان دیدمترقص کنان، نغمه زنان دیدمتبر لب هر جوی، صلا میزدیطعنه بخاموشی ما میزدیگفت نگارین مرا باد بردمیشنوی؟ آن گل نوزاد مردمرحمتی میکن و جائیم دهگرسنه‌ام، برگ و نوائیم دهگفت که در خانه مرا سور نیستریزه خور مور به جز مور نیسترو که در خانهٔ خود بسته‌ایمنیست گه کار، بسی خسته‌ایمدانه و قوتی که در انبان ماستتوشهٔ سرمای زمستان ماسترو بنشین تا که بهار آیدتشاهد دولت بکنار آیدتچرخ بکار تو قراری دهدشاخ گلی روید و باری دهدمورچه گر وام دهد، خود گداستچون تو در ایام شتا، ناشتاستشعر از: پروین اعتصامی (چند بیتی جهت تلخیص حذف شده است) موریکا (مورچه سیاه) موریکا (مورچه سیاه) Thu, 16 Apr 2020 08:01:07 +0430 https://virgool.io/@mourika/%D8%B1%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D9%88%D8%B1-xyjocsyaja1c ants secret خواجه عبدالله انصاری:با صنع تو هر مورچه رازی داردبا شوق تو هر سوخته سازی داردای خالق ذوالجلال نومید مکنآنرا که بدر گََهَت نیازی داردالهی! هر روز که برمی آید، ناکس ترم، و چنان که پیش می روم، واپس ترم!الهی! تو بساز که دیگران ندانند، و تو بنواز که دیگران نتوانند.الهی! بیزارم از آن طاعتی که مرا به عُجب آرد، و بندة آن معصیتم که مرا به عذر آورد.الهی! دانایی ده که از راه نیفتم، و بینایی ده که در چاه نیفتم. موریکا (مورچه سیاه) موریکا (مورچه سیاه) Tue, 05 Mar 2019 16:57:16 +0330