https://virgool.io/feed/@mousaviamene Be yourself, everyone else is already taken fa 2026-06-07 10:38:14 https://files.virgool.io/upload/users/38939/avatar/NDiovJ.jpeg?height=120&width=120 https://virgool.io/@mousaviamene https://virgool.io/MePlusBook/%D9%85%D9%88%D9%81%D9%82%DB%8C%D8%AA-%D9%81%D9%82%D8%B7-%D8%A8%D9%87-%D8%AA%D9%84%D8%A7%D8%B4-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-w7faet63yjdg موفقیت فقط به تلاش کردن نیست!همه کسانی که در زمینه توسعه شخصی و موفقیت مطالعه میکنن اینو میدونن که سالهای سال هستش که کتابهای زیادی در زمینه مطالعه سبک زندگی افراد موفق نوشته شده و همه اون کتاب ها اصرار دارن به ما بفهمونن که اگه تو هم مثل فلان مدیرِ آن شرکت بزرگ آمریکائی، ساعت پنج صبح از خواب بیدار بشی و ورزش کنی و بعدش هم ایمیلاتو چک کنی و صبح تا شب تلاش کنی و انرژی مثبت داشته باشی بالاخره یه روزی تو هم جای بیل گیتس و ایلان ماسک میشینی !در اینکه تلاش و پشتکار یکی از مهمترین فاکتورهای موفقیت هستش شکی نیست و در اینکه همه اون افرادی که ذکر شدن هم یک پشتکار بی نظیر رو چاشنی آی کیو بالا و استعداد ذاتیشون کردن و کارهایی بزرگی رو در دنیا رقم زدن هم شکی نیست اما اون چیزی که خیلی وقتها ناگفته میمونه، کلی عوامل بیرونی هست که نقش اونها در موفقیت افراد نه تنها کم نیست که خیلی وقتها نبودنش میتونست خروجی اون پشتکار و آی کیو و خیلی داشته های دیگر رو هم تغییر میداد و شاید منجر به خروجی شبیه موفقیت های کوچیک همه افراد معمولی میشد.اون چیزی که در کتاب Outliers شاید برای اولین بهش پرداخته میشه همین موضوع هست که عوامل بیرونی زیادی روی سرنوشت افراد و موفقیتهاشون تاثیر میزاره که خود اون افراد نقشی در ایجاد اون عوامل بیرونی نداشتن .فاکتورهای مثل تولد در یک سال خاص (با توجه به تاثیر شرایط اقتصادی و سیاسی وقت)، شرایط خانوادگی ، جغرافیا ، فرهنگ حاکم، نژاد و موقعیت های خاصی که کاملا تصادفی جلوی پای آنها قرار میگیره.در ابتدای کتاب با آوردن مثالهایی درباره زندگی خیلی از افراد موفق ، و توضیح خیلی از فاکتورهای بیرونی موثر بر زندگیشون ، تلنگری بر ذهنیتِ پیش فرض ما از موفقیت میکنه .مسلما اشاره کردن به این موارد در این کتاب ، به این معنا نیست که نقش تلاش و پشتکار و استعداد افراد رو در موفقیت کمرنگ نشون بدیم بلکه به نظر من پیام این کتاب اونجایی بدرد ما میخوره که1. قدر موفقیت های کوچیکمون رو بدونیم2. درک کنیم که موفقیت های بزرگِ دیگران، لزوما به معنی تلاش بیشتر اونها و یا کم کاری ما نیست.3. واز همه مهمتر، حواسمون باشه که همه چیز دست ما نیست!پی نوشت: این کتاب به اسمهای مختلفی ترجمه شده ، که به نظرم ترجمه آقای حامد رحمانیان انتشارات نشر نوین، روان و جذابه و نسخه انگلیسیش رو هم سایت اُ کتاب و انتشارات جنگل دارن که نسبتا سطحش بالاست و برای کسانی که سطح زبانشون ادونس باشه مناسبه. مونی مونی Fri, 22 Jan 2021 19:43:42 +0330 https://virgool.io/@mousaviamene/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%B9%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-30-%D8%B3%D8%A7%D9%84%DA%AF%DB%8C-xntroecjdgj7 وقتی توی 29 سالگی برای اولین بار، شرایط کلاسِ زبان رفتن برایم مهیا شد! با کلی انگیزه رفتم دوره فشرده مکالمه انگلیسی ثبت نام کردم و تقریبا روزی 7 ساعت با زبان انگلیسی درگیر بودم.توی همون ترم های اول، یه همکلاسی خانمِ متاهلِ 34 ساله داشتم که همیشه، دلیلِ عدم یادگیریش توی زبان انگلیسی رو سن بالاش! عنوان میکرد و همیشه این جمله رو تکرار میکرد که "بابا من دیگه سنم رفته بالا، آدم تو 34 سالگی دیگه مغزش نمیکشه!" و اونموقع بود که استرس وحشتناکی منو میگرفت که وای، باید سریع انگلیسی رو یاد بگیرم قبل از اینکه 34 سالم بشه!اونموقع فکرشم نمیکردم که بعد از گذشت یکسال اینقد روون بتونم صحبت کنم که براحتی در یک شرکت خارجی که اکثر کارکنانش غیر ایرانی بودن استخدام بشم و براحتی تمام 8 ساعت کاریم رو انگلیسی صحبت کنم.خلاصه این یه تجربه ای شد واسم، اینکه لزوما اون چیزی که تو ذهنِ ما درباره یادگیری زبان جا افتاده، درست نیست. هممون اینو شنیدیم که "حتما باید از بچگی زبان دوم رو یاد بگیری" اما واقعیتش اینه که فاکتورهای مختلفی توی یادگیری موثرن و از اونجایی که یادگیریِ زبان انگلیسی برای من هنوز ادامه داره، اونم در آستانه 35 سالگی!، داشتم فکر میکردم که مهمترینِ این فاکتورها برای "من" چی بوده؟ و آخرش به این دوتا فاکتور رسیدم:1. چرا باید زبان رو یاد بگیرم؟ این همون چیزیه که همه بهش میگن انگیزه. متاسفانه اینقد این کلمه رو شنیدیم که برامون تکراری شده و خیلی راحت از کنارش رد میشیم ولی واقعیتش اینه که مهمترین چیزیه که تو رو قانع میکنه که یکسال(حتی واسه عید) خرید نکنی (خانمها معنی این جمله رو خوب میفهمن) و بجاش هزینه کنی واسه یادگیری زبان! ، یا یکسال روی همه تفریحاتت خط بکشی(که البته خیلی وقتها بخاطر عدم توانایی مدیریت زمانه) و یا چرا باید چهار بار یه ترم زبان رو رد بشی تا جایی که حس کنی داری افسردگی خفیف میگیری اما بازم یه نیرویی تو رو به سمت هدفی که داری بکشونه.پس بدون که میزان سختی که حاضری تحمل کنی دقیقا به اندازه اهمیتِ هدفت از یادگیریه!2. فاکتور دوم، پیدا کردن یه مدل خوبِ یادگیریه. که به نظر من برای کسایی مثل شرایط اونموقعِ من، که میخوان از سطح پایین شروع کنن، ترکیبی از این گزینه هاست: ( آموزشگاه یا مدرس زبان خوب(که البته با شرایط فعلی کرونا،بهترین گزینه،منبع آنلاین هست)، مدت زمانِ درگیر شدن با زبان، استعداد ذاتی خود شخص در یادگیری زبان).شاید خیلی ها اصرار دارن بگن که به شکل خوادموز هم میشه یاد گرفت ولی من جز کسایی ام که اصرار به داشتن مدرس دارم، بخصوص برای کسایی که قراره از پایه شروع کنن. چون واقعیتش اینه که خودآموزی ، انرژی زیادی رو میطلبه که شخصی که قراره سختیِ یادگیری یک زبان رو از صفر تحمل کنه ، بهتره که انرژیش رو برای یادگیری صرف کنه تا صرفِ یاد دادن خودش! (شاید توی یه پست جداگانه درباره این موضوع ، تجربه ام رو بگم)به هر حال اگه سی سال رو رد کردی و میخوای زبان رو یاد بگیری اول از خودت بپرس چرا؟ تا بدونی چقدر برات مهمه این یادگیری . و بعدش بپرس چطور؟ تا همه منابعی (زمان ، پول ، انرژی ، استعداد ) که داری رو بشناسی و بعد شروع کنی. مونی مونی Fri, 04 Sep 2020 14:46:24 +0430