https://virgool.io/feed/@mrghtj ♦️Just Read The Story♦️ راستی حتما بعد از خوندن مقاله‌ها نظرتون رو بهم بگید🙏🏻😘 fa 2026-06-27 08:43:49 https://files.virgool.io/upload/users/3970482/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@mrghtj https://virgool.io/@mrghtj/%D9%85%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%B3%D8%AA-%DA%86%D9%BE-%D9%82%D9%87%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%A7%D9%86-qtf34slekhkm در دورانی که بازی‌ها بیش از هرزمان دیگر تمام تلاش خود را می‌کنند که فراتر از یک بازی باشند، داستان بازی‌ها به همان اندازه عمیق‌تر شده‌اند.یکی از مسائلی که تقریباً هیچکس به آن توجه نکرده و خیلی ساده از کنار آن رد شده‌ است، ماجرای قطع شدن دست چپ قهرمانان است. چنین اتفاقی شاید به نظر ساده و سطحی بنظر برسد، اما ریشه‌ای عمیق پشت این اتفاق قرار دارد. اگر بخواهم مثالی از این اتفاق بزنم که برایتان کمی ملموس‌تر شود باید به شخصیت Wolf در بازی Sekiro، شخصیت Nero در بازی DMC 5 و اگر طرفدار فرنچایز مارول باشید، شخصیت Winter Soldier (سرباز زمستان) اشاره کنم. (در آخر به این مثال‌ها در فیلم و بازی‌های ویدیویی خواهم رسید).در ادامه‌ این مقاله از داستان قدیمی و مرجع اصلی تا فلسفه‌ی امروزی قطع شدن دست چپ را مورد بررسی و تحلیل قرار خواهیم داد.اگر کمی با شخصیت‌پردازی در قصه‌ها یا اسطوره‌سازی آشنا باشید، در تمام آنها یک ویژگی مشترک پیدا خواهید کرد. اما قبل از آن باید کمی به گذشته بازگردیم. در فرهنگ‌ و رسوم گذشته آیینی به نام تشرف مخصوص مردان انجام می‌شد. به این ترتیب که زمانی که یک پسر به سنی مشخص (همان سن بلوغ) می‌رسید، نیمه شب مردان قبیله آن پسر را می‌دزدیدند و از مادر و محل امنش دور می‌کردند. در این آیین پسر یاد می‌گرفت که به تنهایی در جنگل بقا پیدا کند. در بخشی از این آیین، مردان قبیله یک زخم عمیق جسمی به پسر می‌زدند و پسر را با درد و رنج آشنا می‌کنند. سپس بعد از اتمام این آیین پسر می‌تواند به خانه بازگردد و در محل اقامتی جدا از خانواده‌ش زندگی کند.امروزه آیین تشرف به کلی فراموش شده و تنها در بعضی از کشور‌های آفریقایی چنین مناسکی انجام ‌می‌شود. حالا ربط این آیین به قطع شدن دست چپ قهرمانان چیست؟ در مکتب معناشناسی و نمادگرایی قطع عضو به معنای مرگ "من قدیمی" و تولد "من تازه" است. قهرمان داستان با از دست دادن توان بدنیِ عادی، ابزار یا نیرو‌های تازه و ناشناخته‌ای دست پیدا می‌کند که مسیرش را از بقا و زندگی روزمره به فراگیری معنا و رسالت عوض می‌کند. حتی اگر بخواهید در زندگی خودتان نگاهی به خود یا افراد نزدیکتان بیندازید، متوجه می‌شوید کسانی که با زخمی در گذشته برخورد داشته‌اند یا دردی را در گذشته تحمل کرده‌اند، تبدیل به یک "من جدید" شده‌اند. اگر چه "من جدید" می‌تواند باعث رشد و تعالی یا باعث تباهی و سقوط فرد گردد.همچنین قطع شدن دست چپ و زخم، در داستانی قدیمی و اسطوره‌ای، مرجع اصلی برای روانشناسان یونگ (یونگین‌ها) به حساب می‌آید. داستان پادشاهی به نام "فیشر کینگ" که یک کهن‌الگو به نام قهرمان زخمی است. به طور خلاصه فیشر کینگ پادشاه سرزمینی بود که مردم آن معتقد بودند اگر پادشاه سرزمین زخمی و نقص داشته باشد، نعمات از سرزمین دور می‌شوند. راه درمان فیشر کینگ این بود که یک ابله یک سوال از پادشاه بپرسد تا زخم و نفرین نقص پادشاه خوب شود و سرزمین دوباره به شکوه و زیبایی خودش بازگردد. در این داستان زخم پادشاه باعث یک بحران می‌شود که اگر راه درمان طی شود، موجب باروری و احیا دوباره‌ی فرد و سرزمین حکمرانی‌اش می‌شود. با اطلاع از این داستان و آیین گذار که در بالا اشاره کردم، عامل اصلی تغییر و احیای دوباره با درد و رنجی همراه است.اکنون می‌رسیم به بحث قطع شدن دست که آن را از نگاه فلسفه بررسی خواهیم کرد. در کل دست به معنای عاملیت و قطع دست مساوی با بحران عامیلیت است. در فلسفه و زبان روزمره دست استعاره‌ از گرفتن و کنترل است. هنگامی که فرد دست خود را از دست می‌دهد (به خصوص دست کار) به معنای فروپاشی حس عاملیت و کنترل است. برای مثال باید به شخصیت Wolf در بازی Sekiro اشاره کنم. زمانی که شخصیت Wolf در معصومیت آگاهی وارد نبردی نفس گیر با شخصیت Genichiro می‌شود. در سرانجام این مبارزه دست چپ Wolf قطع شده و در ادامه دست جدیدی به او پیوند می‌شود که حاوی قابلیت های تازه‌ای است. در این مثال شخصیت Wolf با ازدست دادن دست چپش نه تنها دچار بحران عاملیت می‌شود، بلکه با جایگزینی یک دست مصنوعی عاملیت او دچار بازتعریفی از پیوند انسانیت و ابزار می‌شود.از نگاه مک‌لوهان (فیلسوف و جامعه‌شناس مشهور) این اتفاق "امتداد انسان" نامیده شده‌است. به این معنا که تکنولوژی و رسانه اعضای ما را امتداد می‌دهند و باعث شکوفایی و پیشرفت انسان می‌شوند. البته این پیوند هم قدرت و هم بی‌حسی را به همراه دارد. همچنین در خوانش معاصر سایبورگ از دونا هاراوی انسان و ماشین مرز روشنی ندارند. طبق این دو دیدگاه قهرمان دست مصنوعی دقیقاً بر روی همین مرز زندگی می‌کند. به عنوان مثال شخصیت Jonny Silverhand در بازی Cyberpunk 2077، دست چپش را با یک دست رباتی جایگزین کرده است. این انتخاب باعث رشد او در گیتاریست بودن و همچنین سرعت در مبارزاتش شده. البته در بازی Cyberpunk 2077 تقریباً تمام افراد با ابزار و تکنولوژی همسو شده و قدرت خود را با سایبورگ شدن بدست می‌آورند.حالا چرا دست چپ؟ در فرهنگ های بسیاری "چپ" تاریخی طولانی از بار منفی دارد. از ریشه‌ی لاتین Sinister (چپ و شوم) تا عرف‌های ناپاکی و اشتباه، همگی به یک نتیجه‌ی نادرست اشاره دارند. با توجه به این تعاریف، نویسندگان و طراحان با زخمی در سمت چپ قهرمان، میتوانند قهرمان را ناهنجار نشان داده و بصورت نمادین بخش ناپسند قهرمان زخم خورده و دوباره احیا می‌گردد.این نماد در منطق طراحی بازی بسیار سازگار است. زیرا سلاح‌ اصلی قهرمان معمولاً دست راست او قرار می‌گیرد و قهرمانانی که دست چپ‌شان قطع یا زخمی شده است، با ویژگی و قابلیت‌های فراانسانی جایگزین می‌شود. مثال واضح ما در این بخش بازی Sekiro است. زمانی که دست چپ قهرمان قطع می‌شود، قابلیت‌های آتش و نیزه و همچنین بخش پلتفرم‌ با قلاب دست چپ به بازی اضافه می‌‌شود. این الگو باعث می‌شود قهرمان بدون دست چپ طبیعی همچنان با دست راست شمشیر بزند و چپ به سکویی برای تاکتیک های نو و خلاقیت تبدیل شود. در معنای عمیق و اصلی آن زخم به معنی مزیت سیستمی بدل می‌شود.در ادامه میخواهم داستان و سیرتکامل چند شخصیت‌ معروف سینمایی و بازی‌های ویدیویی را برایتان شرح دهم. هر شخصیت داستانی با توجه به شرایط و محیط زندگی‌اش سفر قهرمانی خود را طی می‌کند و در این سفر زخم جسمانی یا قطع شدن دست اتفاق تراژیکی است که باعث تغییر آنها می‌شود.سیرتکامل شخصیت Wolf (بازی Sekiro)در گذشته شخصیت Wolf (پسر گرگ)، یک شینوبی یتیم بوده که در کودکی توسط Owl (یک نینجای مزدور) به عنوان غنیمت از میدان جنگ برداشته ‌و تحت آموزش سخت او بزرگ می‌شود. از همان ابتدا مسیرش پر از اطاعت های کورکورانه از پدرخوانده و عهد وفاداری به اربابش Kuro است.در ابتدای بازی، در نبردی سخت با Genichiro شکست می‌خورد. اربابش را از دست می‌دهد و دست چپش قطع می‌شود. این بخش سقوط Wolf، لحظه‌ای است که زندگی قدیمی‌اش می‌میرد. قطع شدن دست چپ او را به راهی تازه و معنایی بزرگ‌تر هدایت می‌کند. در ادامه با کمک مجنون مجسمه‌ساز (Sculptor)، بازوی چپش به یک Shinobi Prosthetic تبدیل می‌شود. ابزاری که به آن قلاب، سلاح‌های فرعی و ابزارهای خاص می‌دهد. این پروتز مسیر او را از یک نینجای ساده به یک شینوبی افسانه‌ای تغییر می‌دهد.در نهایت Wolf باید بین وفاداری کورکورانه، پیروی از Owl یا آزاد کردن Kuro یکی را انتخاب کند. تکامل Wolf از یک ابزار مطیع به یک انسانی دارای حق انتخاب است تبدیل می‌شود.سیرتکامل شخصیت Pinocchio (بازی Lies of P)آغاز داستان از شهری به نام Kart شروع می‌شود. مکانی که عروسک های مکانیکی (Puppets) علیه انسان‌ها شورش کرده‌اند. پینوکیو برخلاف باقی عروسک‌ها توانایی دروغ گفتن دارد، چیزی که به تدریج او را بیشتر شبیه انسان می‌کند.درطول داستان، او مدام بین عروسک بودن و انسان شدن سرگردان است و انتخاب دروغ یا راست گفتن، میزان انسانیتش را شکل می‌دهد.پینوکیو در مسیرش با چالش‌های اخلاقی بسیاری روبه‌رو می‌شود. هر بار که تصمیمی انسانی می‌گیرد، بیشتر از یک عروسک مطیع فاصله گرفته و به یک انسان دارای حق انتخاب نزدیکتر می‌شود.برخلاف Wolf در Sekiro، پینوکیو از همان ابتدا با یک بازوی چپ مکانیکی به نام Legion Arm به دنیا می‌آید. این اتفاق باعث می‌شود که او همیشه در خط مرز ماشین بودن باقی بماند. هرچقدر هم انسان‌وار رفتار کند، بازوی چپش یادآوری میکند که او یک عروسک است.اما درنهایت به پینوکیو می‌فهمد که ناقص بودن بخشی از سرنوشت اوست. این نتیجه‌گیری بسیار شبیه به قدیمی‌ترین داستان دنیاست که قدمت آن به ۲۱۰۰سال قبل از میلاد مسیح می‌رسد. این داستان مضمونی مشابه داستان Lies of P دارد و هنوز از این داستان قدیمی الهام گرفته می‌شود.سیرتکامل شخصیت Gustave (Clair Obscure Expedition 33)گوستاو یکی از اعضای گروهی به نام Expedition 33 است، در دنیایی که هرسال Paintress (نوعی موجود اسرارآمیز) افرادی که سن آنها به عددی که نقاش کشیده باشد برسد، خواهند مرد. این چرخه‌ی مرگ و انتظار، اساس روایت بازی است.گوستاو یک جنگجو و محافظ است که همراه گروهی به سفری می‌روند تا چرخه را بشکنند. برخلاف شخصیت‌های دیگر، گوستاو بیشتر نماد استقامت و بار جسمانی و روحی زخم‌هاست. بازوی چپ مکانیکی‌اش نماد این است که او رنج و از دست دادن را پیش از آغاز سفر تجربه کرده است.در ابتدای بازی خواهر گوستاو اشاره‌ای به دست مکانیکی او می‌کند، اما دقیقاً معلوم نمی‌شود چه اتفاقی در گذشته گوستاو رخ داده است. گویا آن اتفاق هم او را قوی‌تر کرده و هم همیشه یادآور فقدان او خواهد بود.اما مهمترین شخصیتی که داستانش ریشه‌ی اسطوره‌ای قوی‌تری دارد، شخصیت Nero در بازی Devil May Cry است.سیرتکامل شخصیت Nero (Devil May Cry)نیرو برای اولین بار در DMC 4 معرفی شد. او یک شیطان‌کش جوان، عضو Order of the Sword بود. ویژگی متمایز او داشتن یک بازوی راست شیطانی به نام Devil Bringer است که قدرت‌های ویژه به او می‌دهد. او در ابتدا شخصیت عصبی و سرسختی داشت اما با آشنا شدن با معشوقه‌اش وجه انسانی او نمایان می‌شود.درطول DMC 4 معلوم می‌شود که نیرو فرزند Vergil (برادر دانته) است. یعنی خون شیطانی او ارثی است. این کشف باعث می‌شود مسیرش از یک عضو عادی سازمان به یک شخصیت کلیدی در خاندان اسپاردا تغییر کند.شخصیت نیرو در DMC 5 دچار تغییر و محور اصلی او خارج شدن از سایه‌ی پدر و عمویش و طی کردن راه خودش می‌شود. در ابتدای DMC 5 شخصیت ورجیل (پدرش) بازوی شیطانی نیرو را قطع می‌کند و قدرت Devil Bringer را ازش می‌گیرد. این اتفاق از نظر شخصی (خیانت پدر) محسوب می‌شود و از نظر فلسفی (از دست دادن بخشی از هویت و قدرت ذاتی) ضربه‌ی بزرگی به نیرو می‌زند.بعد از این اتفاق نیکو (Nico) برای نیرو پروتزهایی به نام Devil Breakers می‌سازد که هرکدام قابلیت‌های ویژه‌ای دارند. با از دست دادن Devil Bringer، نیرو دیگر وابسته به میراث خونی و قدرت‌های پدرش نیست و با این اتفاق عاملیت تازه‌ای بدست می‌آورد. در مثال شخصیت‌های قبل هیچکدام قطع و از دست دادن دست‌شان ارتباطی با هویت خانوادگی‌شان ندارد. اما نیرو با آن رابطه‌ی مستقیمی دارد و با هویت خانوادگی و میراث شیطانی‌اش گره خورده است.سیرتکامل شخصیت Jonny Silverhand (Cyberpunk 2077)اسم اصلی جانی Robert John Linder بود. یک سرباز آمریکایی که از جنگ آمریکا و پاناما زنده برگشت. بعد از فرار از ارتش، به یک راک‌استار شورشی تبدیل شد و اسم «Johnny Silverhand» را برای خودش انتخاب کرد. نکته جالب این است که لقبش مستقیماً از بازوی نقره‌ای مکانیکی‌اش الهام گرفته شده.او به عنوان خواننده‌ی گروه Samurai با موسیقی پانک‌راک به جنگ با سیاست‌های شرکت Arasaka رفت و تبدیل به نماد مقاومت خیابانی علیه سرمایه‌داری و فساد سایبری شد. در سال 2023 جانی در یک عملیات علیه شرکت Arasaka کشته شد، اما ذهنش با فناوری Soulkiller در یک بایوچیپ (Relic) ذخیره می‌شود.بر طبق داستان بازی رومیزی Cyberpunk 2020، جانی دست راست خود را در یک عملیات نظامی از دست داد. بعد از آن او با یک پروتز سایبری از جنس کروم و نقره بازگشت و لقب خود را Silverhand گذاشت.جانی خودش را کاملا با بازوی سایبری تعریف می‌کند و بخشی از هویت او شده. همچنین او دستش را در جنگ یک سیستم نظامی شرکتی از دست داد که در ادامه بازوی نقره‌ای او، تبدیل به ابزاری برای مقاومت علیه همان سیستم شد.در مقایسه با شخصیت Wolf یا نیرو، بازوی جانی تبدیل به سکوی تولد دوباره یا رشد فردی او نشد. بلکه به یک پرچم ایدئولوژیک و نماد انقلاب بدل شد.سیرتکامل شخصیت Prince (Prince Of Persia)برخلاف شخصیت‌هایی مثل Wolf، پینوکیو یا نرو، شاهزاده هیچ‌وقت دستش رو از دست نمی‌دهد. اما در نسخه‌یThe Two Thrones دست راست او تحت تأثیر شن‌های زمان تغییر می‌کند و تبدیل به بازوی شن (Sand Arm) می‌شود.در ابتدای The Two Thrones وقتی شاهزاده و کایلینا (Kaileena) به بابل برمی‌گردند، نیروهای تاریک به آنها حمله می‌کنند و او دوباره با شن‌های زمان آلوده می‌شود. این اتفاق باعث می‌شود که بخش تاریک وجودش (Dark Prince) زاده شده و دست راستش تغییر کند.دست تغییر یافته نماد تسخیر شدن و دست تاریک تقدیر است. دست شاهزاده همیشه یادآور حضور Dark Prince در وجود اوست. در نهایت او باید میان نور و تاریکی درونی‌اش تعادل ایجاد کند. درواقع دست شن تجسمی بیرونی از کشمکشی درونی است.در دنیای ویدیوگیم شخصیت دیگر نیز وجود دارد که با روبه‌رو شدن با نیرویی اهریمنی، دست چپش با تاریکی ادغام می‌شود.سیرتکامل شخصیت Zafina (Tekken)شخصیت زافینا اولین بار در Tekken 6 معرفی شد. او یک جنگجوی باستان‌شناس و نگهبان معبدی در خاورمیانه بود که وظیفه داشت از مقبره‌ای باستانی محافظت کند. این مقبره در ارتباط مستقیم با نیروی اهریمنی Azazel (هیولای نهایی Tekken 6) قرار دارد.در پایان او موفق می‌شود در شکست دادن Azazel نقش کلیدی داشته باشد، اما تماس مستقیم با نیروی این موجود باعث می‌شود که بخشی از قدرت و تاریکی او در بدن زفینا باقی بماند. او به خاطر دفاع از جهان و شکست دادن Azazel قربانی شد و بخشی از ماهیت شیطانی در وجودش باقی ماند.اکنون زافینا بازوی چپش به طور کامل توسط قدرت Azazel آلوده و تغییر شکل یافته است. او برای کنترل این نیروی تاریک به دستکش‌ها و طلسم‌های خاص متوسل می‌شود، اما این آلودگی همواره تهدیدی برای ذهن و روحش به حساب می‌آید. سیر تکامل او از یک نگهبان به فردی که باید دائماً با نیروی درونی اهریمنی‌اش بجنگد تغییر کرد.سیرتکامل شخصیت Venom Snake (Metal Gear Solid V)شخصیت Venom Snake در واقع همان مسئول پزشکی (Medic) بیگ باس در نسخه‌ی Ground Zeroes بود. زمانی در انفجار پایگاه Mother Base (سال 1975) برای نجات بیگ باس خود را سپر کرد، آسیب شدیدی دید و به مدت ۹سال به کما رفت.زمانی که در سال 1984 در بیمارستان بیدار شد و فهمید بخشی از بدنش نابود شده (از جمله دست چپش). با جراحی و تغییرات روانی (هیپنوتیزم، جراحی پلاستیک) به یک «بدل» از بیگ باس تبدیل شد تا دشمنان بیگ باس او را هدف قرار دهند. از اینجا به بعد او با نام Venom Snake یا Punished Snake شناخته می‌شود.در طول بازی، Venom Snake به رهبر Diamond Dogs تبدیل می‌شود و باید با میل به انتقام و همچنین بار مسئولیت رهبری دست و پنجه نرم کند. در نهایت او متوجه می‌شود «بیگ باس واقعی» نیست، بلکه سایه و بازتابی از اوست. یک فرد عادی که در قالب اسطوره‌ای به نام Big Boss زندگی کرد.بازوی مصنوعی او (Bionic Arm)، یک بازوی مکانیکی پیشرفته بود که هم جای دستش را پر می‌کرد و هم قابلیت های مختلفی داشت.دست مصنوعی بخشی از هویت مجازات شده‌ی اوست که یادآور بخش قربانی شده توسط سرنوشت و جنگ بی‌پایان Big Boss شده است. درست مانند شخصیتش که بدل و سایه‌ی Big Boss است، بازویش هم بدل و سایه‌ی دست طبیعی اوست.از نگاه فلسفی قطع دست او استعاره‌ای از (از دست دادن فردیت) است. همانطور که شخصیت اصلی خود را از دست داد و به هویت دیگری بدل شد.در قیاس با Wolf (مرگ و تولد دوباره) یا نرو (قطع رابطه با میراث)، بازوی Venom Snake بیشتر نشانه‌ی هویتِ دزدیده‌شده است. یک انسان که دست، نام و حتی وجودش برای ساختن یک افسانه گرفته شد.از شخصیت های دنیای ویدیوگیم که بگذریم بهتر است چند نمونه از شخصیت های سینمایی نام ببریم تا هم شخصیت موردعلاقه‌تان در دنیای سینما بشناسید هم از مثال‌های ناب سینمایی‌مان غافل نشویم.سیرتکامل شخصیت Luke Skywalker (Star Wars)لوک یک پسر کشاورز ساده روی سیاره‌ی Tatoonie بود که با راهنمایی Obi Wan Kenobi فهمید که پدرش ( Anakin Skywalker) یک شوالیه جدای بوده و خودش هم قابلیت و استعداد‌های بسیاری در جنگ دارد. او در طول مسیرش تحت تعلیم یودا قرار گرفت تا یک جدای واقعی شود. همه‌چیز درست پیش می‌رود تا اینکه لوک با دارث ویدر روبه رو می‌شود. لوک در نبردی سخت با دارث ویدر دست راستش را از دست می‌دهد. این لحظه نه تنها شوکی فیزیکی بود، بلکه بلافاصله پس از آن ویدر به لوک می‌گوید: "من پدرت هستم".بریدن دست لوک یک آیین گذار به حساب می‌آید. زیرا او از یک قهرمان تازه‌کار به کسی بدل شد که با واقعیت‌های تلخ و بار مسئولیتی ستگین روبه رو شد.همانطور که دارث ویدر (پدرش) به خاطر سقوط به سمت تاریکی بدنش سایبورگ شد، اکنون لوک هم بخشی از بدنش مکانیکی شده است. این شباهت پرسش بزرگی ایجاد می‌کند: اینکه آیا لوک سرنوشتی مشابه پدرش خواهد داشت؟دست مکانیکی‌اش در تمام مسیر یادآور این بود که مرز بین انسانیت و فناپذیری و فناوری چقدر باریک است و اگر روحش تسلیم تاریکی شود، او هم می‌تواند کاملاً مثل پدرش به «ماشین» تبدیل شود. اما لوک با وجود این زخم توانست مسیر دیگری انتخاب کند.بازوی مکانیکی لوک بیشتر آینه‌ی هویت خانوادگی اوست. بازتابی از شباهت با پدر و خطری که می‌توانست او را به همان مسیر بکشاند.سیرتکامل شخصیت HellBoyشخصیت هل‌بوی فرزند یک شیطان بزرگ از جهنم و یک جادوگر انسان است. او در جریان جنگ جهانی دوم توسط راسپوتین و نازی‌ها احضار شد، اما توسط پروفسور ترور از دست آنها نجات پیدا کرد و توسط او بزرگ شد.او از نظر ظاهری یک دیو با پوست قرمز، شاخ‌های شکسته، دم و دست بزرگ سنگی، اما از لحاظ درونی دارای اخلاق انسانی است. او در زندگی‌اش همیشه بین سرنوشت اهریمنی و انتخاب انسانی گیر می‌کند.دست راست هل‌بوی به نام Right Hand of Doom از پدرش به ارث رسیده است. این دست برخلاف بقیه‌ی بدنش سنگی و بزرگتر از معمول است. این دست کلید احضار و آزاد کردن نیروهای آخرالزمانی (Ogdeu Jahad) است. یعنی اگر روزی بخواهد یا مجبور شود، می‌تواند پایان دنیا را آغاز کند. درواقع دست راستش همواره یادآور این است که او برای نابودی دنیا ساخته شده است.او بارها انتخاب می‌کند که سرنوشت تاریکش را نپذیرد. درست مثل شاخ‌هایش که آنها را می‌شکند و صیقل می‌دهد تا از نماد اهریمنی بودن فاصله بگیرد.در آخر سوال بزرگ این است که آیا ما محکوم به سرنوشتی هستیم که با آن به دنیا آمدیم یا می‌توانیم با انتخاب هایمان تقدیری را عوض کنیم؟ و درنهایت هل‌بوی میان سرنوشت و تفکراتش انتخاب مهمی می‌کند.سیرتکامل شخصیت سرباز زمستان Bucky (Marvel)باکی بارنز بهترین دوست استیو راجرز بود که جنگ جهانی دوم به عنوان عضو گروه Howling Commandos همراه کاپیتان آمریکا جنگید. باکی در یکی از مأموریت‌ها از قطار به پایین سقوط کرد و افراد گروه تصور کردند که او مرده. اما شوروی‌ها (Hydra) او را پیدا کردند.طی این اتفاق بازوی چپش در سقوط نابود شد و به جای آن بازوی مکانیکی به او دادند. هیدرا او را شست‌وشوی مغزی داد و تبدیل به یک قاتل مخفی کرد که دهه‌ها بصورت مخفی فعالیت می‌کرد. اما باکی کم‌کم حافظه‌اش را پس می‌گیرد و با حمایت استیو و دیگران سعی می‌کند دوباره کنترل زندگی‌اش را به دست بگیرد.در ابتدا این بازوی مکانیکی بخشی از بردگی او بود. همچنین هویت انسانی‌اش از او گرفته و به یک سلاح تبدیل شد. در طول مبارزات بازوی مکانیکی‌اش آسیب می‌بیند و بازوی جدیدی از Wakanda می‌گیرد. این تغییر نمادین، اشاره به تغییر درونی باکی و بازگشت من جدید او دارد.قطعاً شخصیت‌های بسیار دیگری وجود دارند که به سرنوشتی مشابه تمام این شخصیت‌ها دچار شده باشند. اما بررسی و پیدا کردن همه‌ی آنها از حوصله این مقاله خارج است. هدف از این مقاله این بود که بیشتر این اتفاق تراژیک را بشناسید و انواع رویکرد‌های باستانی و معاصر نسبت به این کهن‌الگو آشنا شوید.در پایان به شما توصیه می‌کنم اگر این مطالب برایتان جذاب و جالب بود، حتما به منابع الهام داستان‌‌ها یعنی داستان فیشر کینگ و داستان افسانه‌ی گیلگمش مراجعه کنید.در صنعت ویدیوگیم معنا و مفهوم‌های بسیاری از داستان‌های اسطوره‌ای و کهن‌الگو‌های روانشناختی وجود دارد. مخصوصا در بازی‌ها میازاکی که در جهان‌شناسی و فلسفه حرفی برای گفتن دارد. بررسی این موارد تنها با حمایت شما میسر خواهد شد.امیدوارم از خواندن این مقاله لذت برده باشید 🙏🏻 ♥️ MRG_HTJ MRG_HTJ Wed, 10 Sep 2025 22:00:13 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-clair-obscure-expedition-33-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%AC%D8%B0%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF-ee8s4hhl3aht تقریباً برای من دیگر جای تعجب ندارد که هر سال شاهد استودیو‌های مستقلی باشم که با هزینه‌ کم، بازی های AAA خلق کنند. بازی Clair Obscure Expedition 33 از آن نوع بازی هایی است که در نگاه اول فکر می‌کنید توسط گروهی عظیم با موتور بازیسازی خاصی ساخته شده است. درحالی که این بازی توسط ۳۳ نفر و با موتور بازیسازی Unreal Engine 5 ساخته شده است. اما نکته قابل توجه این است که این بازی در سبک های مترویدوینا یا پلتفرمر نیست بلکه دقیقا در سطحی قرار می‌گیرد که می‌تواند با بسیاری از غول های بازیسازی جهان رقابت کند.هدف از این مقاله تعریف و تمجید از گرافیک و حمایت از ساخت بازی‌های با کیفیت نیست، بلکه هدف توییتی بود که ذهنم را به خود مشغول کرد. دقیقا چند روز بعد از عرضه‌ی بازی، کن لوین (خالق سری بایوشاک)، در صفحه‌ی توییت خود از قسمت Prologue (بخش ابتدایی) بسیار تعریف و آن را شاهکار خطاب کرد. زمانی که به سراغ بازی رفتم و بخش ابتدایی آن را تجربه کردم، متوجه بخش‌های ناب و کمیابی شدم که قبل از آن در هیچ بازی مشاهده نکرده بودم. به همین دلیل تحقیق من درباره‌ی بخش ابتدایی بازی و نوع روایت داستان در این اثر آغاز شد.یکی از مهمترین بخش های داستان یک بازی، نوع روایت است. در بازی Clair Obscure Expedition 33 نوع روایت، روایت ضمنی همراه با شوک و تعلیق احساسی است. به محض شروع بازی شما شاهد مکالمه‌‌ی خواهر و برادری هستید که می‌خواهند به یک جشن یا رویدادی به نام گوماژ بروند، اما نمی‌دانید گوماژ چیست. شما می‌شنوید که شخصیت گوستاوو از معشوقه‌اش جدا شده و امروز قرار است دوباره او را ببیند، اما نمی‌دانید چرا چنین تصمیمی دارد. در شروع بازی یک سوال بزرگ در ذهن‌تان بوجود می‌آید (این آدم‌ها کی هستند و کجا زندگی می‌کنند؟). همانطور که جلوتر می‌روید و سوالات و ابهام‌هایتان بیشتر می‌شود. بازی به ابهامات بوجود آمده به آرامی جواب می‌دهد و راه رفع ابهام‌ های اولیه‌تان، صحبت با مردم شهر است. بعد از صحبت کرد با معشوقه‌ی گوستاوو و مردم شهر، اطلاعات عجیبی بدست می‌آورید که شما را مشتاق می‌کند تا اصل ماجرا را کشف کنید. در اصل شما در این بخش تنها می‌توانید سرنخ‌هایی از چیزی که نمی‌دانید دقیقا چیست بدست بیاورید. (البته روایت بازی بیشتر بر پایه Hint و سرنخ‌پردازی بوده و کمتر توضیح مستقیم و صریح داده می‌شود که اگر بازیکن به دقت دنبال نکند ممکن است سردرگم شود).بخش ابتدایی بازی شما را منتظر نمی‌گذارد، هنگامی که احساس کنید میخواهید از صحبت کردن دست بردارید و سراغ اصل ماجرا بروید، سوالات شما درباره‌ی گوماژ پاسخ داده می‌شود. در این بخش بازی با موسیقی، طراحی بصری و سکوت بازیگران شما را با گوماژ آشنا می‌کند. قبل از رسیدن به بخش گوماژ، هرچقدر اطلاعات بیشتری از افراد یا این رویداد بدست آورده باشید، این کات‌سین برایتان دردناک‌تر خواهد بود. حتی در ادامه‌ی بازی چیزی نمی‌گذرد تا اینکه عده‌ای آماده‌ی سفر می‌شوند و به محض رسیدن به مقصدشان، اتفاقات عجیبی رخ می‌دهد که انتظارش را نداشتید. در این بخش روایت با شوک همراه است و عدم پذیرش این اتفاقات شما را همراه می‌کند تا به بازی ادامه دهید.این بخش در تمام رسانه‌ها یکی از قوی‌ترین و تاثیرگذارترین بخش‌های بازی معرفی شده است. برخی منتقدان هر لحظه از این بخش را معنی‌دار و استراتژیک خوانده‌ و بارها این بخش را تکرار کرده‌اند. همچنین افراد بسیاری به کمک موسیقی در روایت داستان اشاره کرده‌اند. در بسیاری از بازی‌ها، موسیقی تنها ابزاری برای انتقال احساسات و هیجانات بازی هستند. اما در این بازی، موسیقی بخشی از روایت داستان است و بدون موسیقی های حماسی و احساسی، قدرت روایت داستان تضعیف می‌شود. به عنوان مثال در کات‌سین مربوط به رویداد گوماژ، تقریباً هیچ دیالوگی برای اتفاقی که درحال رخ دادن است گفته نمی‌شود و تنها به کمک موسیقی و سکوت شخصیت‌ها، حس مرگ و فقدان به بازیکن منتقل می‌شود.درکل اگر بخواهیم لیستی از دلایل گیرا بودن و علل موفقیت بخش Prologue بازی نام ببریم، به شرح زیر است:۱ـ به سرعت بار احساسی و صمیمی ایجاد می‌کند: با دادن اطلاعات و ارتباط بین شخصیت‌ها، باعث می‌شود بازیکن از همان اول احساس همذات‌پنداری کنند و به شخصیت‌های بازی بیشتر نزدیک شوند.۲ـ فضاسازی غمناک و تأمل برانگیز: در قبل و حین کات‌سین گوماژ، رفتار و واکنش افراد نسبت به این اتفاق با آرامش و سکوتی تلخ همراه است. گویی تمام مردم شهر سرنوشت خود را پذیرفته‌اند.۳ـ موسیقی و صداگذاری تاثیرگذار: از صداپیشه‌های حرفه‌ای گرفته تا خوانندگان و نوازندگان موسیقی متن بازی، همگی در خدمت اثر درآمده‌اند و با داستان و اتفاقات بازی کاملا همسو هستند. بازی Clair Obscure Expedition 33 طبق گفته‌های بسیاری از رسانه‌ها و منتقدان از نامزدهای جایزه‌ی بازی سال خواهد بود. حتی بعضی افراد معتقدند این بازی جایزه‌ی GOTY را از آن خود خواهد کرد. شاید چنین ادعایی برای یک استودیوی مستقل کمی دور از ذهن بنظر برسد، اما همانطور که در ابتدا اشاره کردم، این بازی دست کمی از بازی‌های AAA و رقیبان خود ندارد. علاوه بر بازی سال، این بازی در بخش‌های متعددی مانند موسیقی، صداگذاری، طراحی روایی حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. با برنده شدن این بازی در مراسم گیم آواردز بار دیگر به صاحبان استودیوهای بازی‌سازی اثبات می‌شود، ساخت یک بازی عالی به گرافیک بالا و بودجه‌ زیاد برای طراحی مدل مو کاراکتر‌ها و تعداد پلی‌گان‌های شخصیت‌ها نیست، بلکه تنها یک ایده، یک داستان، یک روایت متفاوت می‌تواند تمام الگوریتم‌های فروش را برهم بزند.امیدوارم از خواندن این مقاله لذت برده باشید 🙏🏻♥️ MRG_HTJ MRG_HTJ Mon, 08 Sep 2025 22:31:25 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%88-%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-outlast-ug0mavzvzqd7 اگر سالهاست بازیهای ترسناک را دنبال میکنید، احتمالاً میدانید که این ژانر فراز و نشیب طولانی را تجربه کرده است. از دوران درخشان Silent Hill و Resident Evil گرفته تا افولهایی که بعضی از بازیها در دهه ۲۰۰۰ رقم زدند.درست در زمانی که بسیاری فکر میکردند ژانر وحشت دیگر نمیتواند آن لرزه همیشگی را به جان مخاطب بیندازد، استودیوی مستقل Red Barrels با اثری سراغمان آمد که نه تنها به ژانر وحشت روح تازهای بخشید، بلکه ثابت کرد برای ترسیدن همیشه نیازی به هیولاهای عظیمالجثه و سلاحهای گرم و سرد نیست. Outlast یک بازی بود که در سال ۲۰۱۳ روی PC منتشر شد و بعد از آن راه خود را به کنسولها باز کرد.بازی Outlast فقط یک بازی ترسناک نیست؛ بلکه تجربهای از بیپناه بودن مطلق است. در این بازی هیچ سلاحی برای دفاع وجود ندارد و تنها ابزار شما، یک دوربین فیلمبرداری است که باتریهایش به سرعت تمام میشوند. این ایده ساده، هستهی اصلی بازی را شکل میدهد و باعث میشود حتی راه رفتن در یک راهرو خالی، عرق سردی روی پیشانیتان بنشاند.داستان درباره ماجرای مایلز آپشر، خبرنگاری است که برای تحقیق روی فعالیتهای مشکوک شرکت Murkoff، وارد تیمارستان متروکهی Mount Massive میشود. آنچه در ابتدا یک ماموریت ساده بهنظر میرسد، خیلی سریع به کابوس تبدیل میشود. مایلز درمییابد که تیمارستان پر از بیماران روانی است که روی آنها آزمایشهای وحشتناک انجام شده و حالا هرکدام به هیولاهایی غیرقابلپیشبینی تبدیل شدهاند.داستان بازی Outlast، ریتم تند و حس دائمی ناامنی آن است. روایت تنها از طریق اسناد و یادداشتهای مایلز شکل میگیرد که باعث میشود کنجکاوی مخاطب برای کشف حقیقت بیشتر شود یا نتیجهی عکس دهد. زیرا مطالعه تمام اسناد و مدارک بازی، میتواند از حوصلهی بازیکن دور باشد. اگر چه نمیتوانم این شیوهی روایت داستان را بپذیرم، اما شخصیت پردازیها و دیالوگهای بازی کاملا قابل دفاع هستند. مایلز با یادداشتهایی که درطول بازی مینویسد، دیدگاه و چارچوب فکری خودش را در معرض دید شما قرار میدهد. با پایان بندی گنگ و عجولانهی بازی تمام رشتههای بازی در ذهنتان پنبه میشود. در حالی که مقدمه و میانه داستان فوقالعاده قدرتمند و گیرا هستند، پایان آن کمی از شدت ضربهی اولیه میکاهد. بازی Outlast هیچ مکانیکی برای مبارزه در اختیار بازیکن قرار نمیدهد. این تصمیم، یکی از شجاعانهترین انتخابهایی است که Red Barrels انجام داد. در نتیجهی این انتخاب، مخاطب دائماً حس میکند در موقعیتی بیپناه قرار دارد. دشمنان میتوانند هر لحظه سر برسند و تنها راه نجات شما، دویدن، مخفی شدن زیر تخت یا داخل کمد است.سیستم مخفیکاری بازی بسیار ساده است. دشمنان به صدا و حرکت حساساند و همین باعث میشود هر تصمیمی اهمیت پیدا کند. قدم زدن بیجا یا دویدن، مساوی با گرفتار شدن توسط یکی از بیماران روانی است.عدم طراحی سیستم مبارزاتی صدمههای جدی به گیمپلی بازی وارد کرده است. به عنوان مثال شما درطول بازی با یک استاکر روبه رو هستید که هر لحظه ممکن است از ناکجا سربرسد و به دنبالتان بیوفتد. اما نحوهی مرگ این استاکر آنقدر ساده و بدون زحمت است که به ترسیدن از او درطول بازی شک میکنید. زمانی که در بازی شخصیتی به عنوان باس معرفی میشود، طبیعتاً شما انتظار یک رویارویی جانانه در ذهنتان نقش میبندد. طراحی باس فایت بازی میتواند نیازی به سلاح نداشته باشد و در حد باز و بست کردن چند فلکه یا دریچه برای گیر انداختن آن کافی باشد. در بازی Outlast دوربین فیلمبرداری یک عنصر کلیدی به حساب میآید. استفاده از حالت دید در شب (Night Vision) در مکانهای تاریک، حس اضطراب عجیبی ایجاد میکند. زیرا باتریها محدود هستند و باید دائماً بین استفاده کردن و ذخیره نگه داشتن باتری تصمیم بگیرید. هیچ چیز بدتر از این نیست که وسط یک تعقیبوگریز، چراغ دید در شب خاموش شود و شما در تاریکی مطلق گیر کنید. مسئلهای که هنگام بازی میتواند بیشتر شما را بترساند، این است که نمیدانید کدام بیمار قصد کمک کردن و کدام بیمار قصد کشتنتان را دارد. به همین دلیل پیشنهاد میکنم در هنگام تجربهی بازی در برخورد اول به هیچکس اعتماد نکنید.ناگفته نماند گیمپلی در برخی لحظات میتواند کمی تکراری شود. فرمول اصلی بازی بیشتر حول محور فرار، پنهان، فرار میچرخد. شاید اگر سازندگان تنوع بیشتری در سناریوهای گیمپلی ایجاد میکردند، تجربه بازی عمیقتر میشد. برای مثال، استفاده از پازلهای محیطی پیچیدهتر یا انتخابهای داستانی میتوانست این چرخه را غنیتر کند.تجربه بازی حدوداً بین ۶ تا ۷ ساعت به طول می انجامد. البته با توجه به درجه سختی و ویدا کردن تمام اسناد بازی میتواند ساعت تجربه بیشتری به شما دهد.اگر بخواهیم یکی از قویترین بخشهای Outlast را نام ببریم، بدون شک طراحی صدا است. صدای نفسزدنهای مایلز، فریاد بیماران و حتی صدای بسته شدن درها، همگی مثل چاقو به اعصاب شما فشار میآورند. در واقع Outlast بهخوبی میداند چه زمانی سکوت مطلق را بهکار بگیرد و چه زمانی یک صدا را ناگهانی و گوشخراش روی مخاطب خالی کند.موسیقی بازی هم بیشتر در لحظات تعقیبوگریز خودش را نشان میدهد. قطعاتی که با ریتم تند، ضربان قلب بازیکن را بالا میبرد و فرار را به مسئلهی مرگ و زندگی خودتان متصل میکند. نقطه قوت دیگر این است که بازی هیچوقت در استفاده از موسیقی زیادهروی نمیکند. سکوت طولانی در راهروهای تیمارستان، بهاندازه موسیقیهای پرتنش تأثیرگذار است. مسئلهای که همیشه برسر آن بحث وجود دارند این است : اگر موسیقی ترسناک و دلهرهآور در این بازی وجود نداشت، هنوز هم بازی ترسناک بود؟متأسفانه جواب این سوال برای بسیاری از بازیها و حتی فیلمها، "خیر" است. اما در بازی Outlast، اگر شما بخواهید بازی را بدون صدا تجربه کنید سکته خواهید کرد. زیرا بازی با فضاسازی درست و خوش ساخت بودن طراحی مراحل، شما را در محیطی خصمانه و تهدیدآمیز قرار میدهد. اکنون تصور کنید شما فردی ناشنوا باشید که در این مکان گیرافتادهاید. آن زمان است که متوجه میشوید احتمال خروج شما از این تیمارستان تقریباً به صفر میرسد. اما برگردیم به بازی، شما شاید با قطع صدا بتوانید از میزان هیجان و اضطراب خود کم کنید، اما نمیتوانید با میزان وحشت آن مقابله کنید.با اینکه Outlast یک بازی مستقل بود، اما از نظر بصری با هم دورههای خود چیزی کم نداشت. محیطهای تاریک و کثیف تیمارستان با جزئیات فوقالعاده طراحی شدهاند. لکههای خون روی دیوارها، نورهای چشمکزن و اتاقهای ویرانشده، همگی فضای وحشتناکی میسازند که حتی اگر هیچ دشمنی در آن لحظه حضور نداشته باشد، باز هم احساس ناامنی میکنید.مدلسازی شخصیتها بهویژه بیماران، یکی دیگر از نقاط قوت بازی است. چهرههای زخمخورده، مردمک های ثابت و حرکات غیرطبیعی بیماران، بهشدت تأثیرگذارند. البته باید اعتراف کرد که بعضی انیمیشنها کمی خشک به نظر میرسند، اما تأثیر زیادی روی تجربه کلی نمیگذارد.نسخه PS4 بازی نیز با وجود سختافزار نسل هشتمی، تجربهای روان ارائه میدهد. تنها ایراد میتواند افت فریمهای جزئی در بعضی صحنهها باشد که چندان آزاردهنده نیستند.بازی Outlast نمونه بارز ساخت یک بازی ترسناک موفق، بدون نیاز به بودجه عظیم است. کافی است تنها با ایدهای فکر شده، طراحی هوشمندانهای ارائه دهید. انتخاب حذف کامل مکانیک مبارزه، استفاده از دوربین بهعنوان تنها ابزار و طراحی موسیقی های بازی، همگی عواملی هستند که Outlast را به یکی از ترسناکترین بازیهای نسل خودش تبدیل کردند.بالبته که بازی بینقص نیست. تکرار در گیمپلی، پایانبندی ضعیفتر از انتظار و روایت داستان تنها بصورت متنی نکاتی هستند که نمیتوان نادیده گرفت. اما اگر بهدنبال تجربهای هستید که واقعاً حس ترس را زیر پوستتان بدواند و شما را مجبور کند حتی بعد از خاموش کردن کنسول، چراغ اتاق را روشن نگه دارید، Outlast انتخابی بیرقیب است.در نهایت باید گفت Outlast نه فقط یک بازی ترسناک، بلکه یک تجربه روانشناختی است؛ تجربهای که مرز بین واقعیت و کابوس را از بین میبرد و نشان میدهد بزرگترین هیولاها همیشه هیولاهای خیالی نیستند، بلکه ترسهای درونی خود ما هستند.امیدوارم از خواندن این بررسی لذت برده باشید.د. MRG_HTJ MRG_HTJ Wed, 03 Sep 2025 23:44:52 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%AA%D9%88%D8%B6%DB%8C%D8%AD-%DA%A9%D8%A7%D9%85%D9%84-%D9%86%D8%B1%DB%8C%D8%AA%DB%8C%D9%88-%D8%AF%DB%8C%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D9%86-narrative-design-qwrcb8bfbqqg اگر به بازی‌های ویدیویی علاقه داشته و اخبار این حوزه را دنبال کرده باشید، بعید است که تا به حال اسم نریتیو دیزاین (Narrative Design) به گوش‌تان نخورده باشد. اکنون که این مقاله را برای مطالعه انتخاب کرده‌اید، مطمئناً به دنبال جواب سوالتان آمده‌اید. اینکه طراحی روایی بازی چیست؟ این کار وظیفه چه کسانی است؟ و دقیقا چه نقشی در ساخت بازی‌ها دارند؟اگر نگاهی به تاریخچه بازی‌های ویدیویی بیندازیم، متوجه می‌شوید بحث روایت در بازی‌ها آنچنان مطرح نبوده است. اگر بخواهیم از همان ابتدا (یعنی در دهه‌ی ۷۰ تا ۸۰ میلادی) به مسئله نگاه کنیم، بازی‌هایی مانند Pong یا Space Invaders تقریباً بدون روایت بودند و همه‌چیز تنها درباره‌ی مکانیک‌ها بود. با ورود بازی‌های ماجرایی متنی (Text Adventures) مانند Zork، داستان به طوری رسمی وارد بازی‌ها شد. در این بازی‌ها تنها متن داستان محوراصلی بود و هنوز وظیفه‌ای به نام طراح روایی وجود نداشت. اما در دهه‌ی ۹۰ میلادی، اولین تلاش‌ها برای ساخت بازی‌هایی با روایت تعاملی درحال شکل گیری بود. بازی‌هایی مانند The Legend of Zelda و Half Life، شروع به ترکیب داستان و گیم‌پلی کرده بودند. در این دهه نیاز به طراحی روایت بیش از هرزمانی دیگری حس شد. زیرا داستان‌ها از متن فراتر رفتند و به کات‌سین‌ها، محیط و ماموریت‌ها منتقل شدند. همراه با رشد بازی‌های جهان‌باز و نقش آفرینی مانند Mass Effect، روایت با آزادی عمل بازیکن باید سازگار شود. در اینجا بود که طراحان متوجه شدند، تنها نویسنده کافی نیست و باید کسی باشد که تصمیم بگیرد داستان چگونه در سیستم‌های تعاملی پیاده‌سازی شود. به همین ترتیب اصطلاح طراح روایی (Narrative Designer)، کم‌کم در صنعت بازی رواج پیدا کرد تا به دهه‌ی ۲۰۱۰ و امروز رسید. اکنون طراحی روایت به اندازه‌ی طراحی مکانیک‌ها اهمیت بسیاری دارد. بازی‌هایی مانند The Last of Us، Red Dead Redemption 2، نشان دادند که طراحی روایت بازی‌ها می‌تواند یکی از ستون‌های اصلی تجربه یک بازی باشد. امروزه بسیاری از استودیو‌ها شغل (Narrative Designer) را به طور رسمی تعریف کرده‌ و تیم‌های روایت‌محور ساخته‌اند.با تاریخچه‌ی مختصری که برایتان شرح دادم، در ادامه به تعریف کلی و بررسی جامع طراحی روایی خواهم پرداخت.بازی ماجرایی متنی Zorkبه طور خلاصه طراحی روایی یکی از شاخه‌های طراحی در صنعت بازی‌سازی، مدیا و حتی تجربه‌های تعاملی مثل اپلیکیشن‌ها و VR است. تمرکز اصلی آن بر طراحی روایت و تجربه‌ی داستانی است. وظیفه‌ی طراح روایی (Narrative Designer) سازمان‌دهی داستان، تجربه، فضا و حس در طراحی بازی است.البته طراحی روایی، طراحی کل سیستمی است که داستان درون آن تجربه می‌شود و فقط نوشتن داستان یا دیالوگ‌های بازی نیست.کسی که وظیفه طراحی روایی بازی را دارد، باید با گروه طراحان گیم‌پلی (Level Designer)، بازیگران و حتی صداگذاران همکاری و ارتباط نزدیکی داشته باشد تا روایت در تمام اجزای بازی حفظ شود.در ادامه چهار وظیفه اصلی و نقش‌های کلیدی طراح روایی در ساخت یک بازی را به اختصار شرح می‌دهم:پیوند میان گیم‌پلی و داستان بازیهمانطور که در بالا اشاره کردم، طراح روایی بازی باید با طراحان بازی ارتباط نزدیکی داشته باشد و میزان دانش کافی از بخش طراحی گیم‌پلی داشته باشد. به عنوان مثال اگر بازی در ژانر بقا باشد، طراح روایی باید اطمینان دهد که مکانیک‌ها (مثل جمع آوری منابع یا مبارزات) با داستان هماهنگ باشند. مانند بازی رزیدنت ایول (Resident Evil) که تصمیم به حذف شخصیت محبوب لیان کندی گرفتند، زیرا بازی جدید آن‌ها حول محور ترس می‌چرخد و داستان ترسناک، بازی را از مکانیک های اکشن و بقا دور می‌کند.ساختاردهی به روایتطراح روایی بازی می‌تواند مشخص کند که برای تجربه‌ی بهتر از داستان بازی، داستان خطی باشد یا شاخه‌ای، دیالوگ‌ها انتخابی باشند یا ثابت، پایان‌ها چندگانه یا یک پایان اصلی داشته باشد. البته بعضی استودیوها با وجود محدودیت در موتور بازی‌سازیشان نمی‌توانند سمت قصه‌گویی‌های شبیه میازاکی یا حق انتخاب‌های دیوید کیج بروند. اما با این حال، امروزه در هرنوع سبک از طراحی بازی می‌توان انتظار داستان عمیق و طراحی روایی قوی را مشاهده کرد. به عنوان مثال بازی هالونایت (Hollow Knight) که یک بازی مینیمال و مترویدوینایی است، داستانی عمیق و قصه‌ای در حد سه‌گانه‌ی ارباب حلقه‌ها دارد. شیوه‌ی طراحی روایی داستان این بازی در دیالوگ‌های شخصیت‌ها و اطلاعاتی که در سنگ‌های قیمتی پیدا می‌کنید، تعریف می‌شود. در اصل هنر واقعی یک طراح روایی زمانی مشخص می‌شود که دستش باز نباشد و به اصطلاح نوع قصه‌گویی مونومت باشد.ایجاد لحن و تم یکپارچه زمانی داستان بازی نوشته می‌شود، یک طراح روایی باید تمام تلاش خود را بکند تا در تجربه‌ی آن، بیشترین همذات‌پنداری صورت بگیرد. برای ایجاد لحن و تم یکپارچه حتی در طراحی محیط بازی (Environment Storytelling) باید همذات‌پنداری برقرار شود. برای مثال در بخش Prologue بازی The Evil Within 2 زمانی که به Stefano's Gallery وارد می‌شوید، تمام محیط بازی از سقف ساختمان و طراحی لوستر‌ها تا تابلو‌های نقاشی بازی، گویای شخصیت هنرمند و روانی Stefano Valentini هستند. در اصل در این بخش طراح روایی باید بدون دیالوگ، داستان بگویید. ارتباط با تیم‌های دیگرطراح روایی بازی علاوه بر ارتباط و همکاری با بخش دیگر تیم باید اطلاعات کافی از نحوه‌ی کار آن‌ها داشته باشد تا بتواند با خلاقیت داستان را در بخش های مختلف بازی بگنجاند. این کار باعث می‌شود کمی کار طراح روایی آسان‌تر شود، زیرا با شناخت بهتر از قابلیت‌ها و روندکار بخش‌های دیگر می‌تواند جزئیات و اطلاعات داستان را خلاقانه‌ و حساب شده در بازی پخش کند.بازی Bioshock Infinite اگر مایل باشید، در ادامه دومثال فاجعه و دو مثال عالی از بخش طراحی روایی بازی‌ها برایتان میزنم تا از این به بعد، دید بهتر نسبت به داستان و گیم‌پلی بازی‌ها داشته باشید. در نسخه‌ی اول بازی Destiny، بخش زیادی از داستان با Grimoire Cards (کارت‌هایی خارج از خود بازی) روایت می‌شد. یعنی بازیکن برای فهمیدن داستان واقعی باید خارج از بازی متن‌ها می‌خواند. در این شیوه‌ی روایی، تجربه‌ از روایت جدا شده است و بازیکن از ارتباط عاطفی و انگیزه‌ی داستانی محروم شده است. همچنین در بازی Final Fantasy XIII، روایت بازی از طریق متن‌های طولانی در منو (Data Logs) توضیح داده می‌شود. در اصل شما باید متن بخوانید تا متوجه شوید چه اتفاقی افتاده است. این مثال بدترین نوع روایت داستان است. اینکه شما مجبور باشید متن‌های طولانی و مبهم را مطالعه کنید یا نوار‌های بسیاری را مانند بازی Control، گوش دهید تا پیچیدگی داستان را درک کنید، تمام لذت بازی و تجربه‌ی در لحظه بودن را از دست می‌دهید. البته تنها مشکل این روش اطلاعات زیاد و بی‌ارزش است که به سمت شما سرازیر می‌کنند. در غیر این صورت وجود بعضی نامه‌ها، نوشته‌ها یا نوارهای داخل بازی می‌تواند با اضافه کردن بعضی جزئیات کوچک، عمق تجربه شما را بیشتر کند. اکنون به سراغ دو نمونه از بازی‌هایی با طراحی روایی هوشمندانه و درست می‌روییم.در بازی Bioshock، محیط و فضا (Environment Storytelling) برای روایت کل داستان بازی کافی است. پوستر‌ها، دیوارنوشته‌ها و طراحی شهر Rapture، جدا از روند داستان بازی و قصه‌ی اصلی به تنهایی قدرت روایت را دارد. همچنین در لحظه‌ی معروف بازی (Would you kindly) اطاعت از دستور‌ها و مکانیک‌های محدود بازی، داستان را به خدمت گیم‌پلی درمی‌آورد.برای مثالی ملموس‌تر لازم است به بازی The Last of Us 1 اشاره کنم. در این بازی کمبود مهمات و طراحی مبارزات، حس بقا و اضطرابی که در داستان نهفته بود را قابل تجربه کرده بود. حتی برای همذات‌پنداری و درک موقعیت های مختلف، دیالوگ‌های ساده و کمک کننده به شخصیت پردازی جوئل و الی، تجربه‌ی بازی را تقویت کرده است. به طوری که شما داستان را نه با شنیدن، بلکه با تجربه و زندگی کردن متوجه می‌شوید.بهترین اتفاق در قصه‌های بازی های ویدئویی برخلاف دیگر مدیوم های داستان‌گویی، قابل تجربه بودن آن قصه است. هیچ تفاوتی نمی‌کند که بازی استودیو‌ها، چقدر گرافیک بالایی دارد یا از چه موتور بازیسازی استفاده می‌کند. وظیفه‌ی اصلی طراح روایی این است که تجربه داستان را برایمان میسر سازد و تا زمانی که داستان در دل مکانیک‌ها، محیط و انتخاب‌های بازیکن جریان داشته باشد، می‌توان به آن بازی ویدئویی فراتر یک بازی نگاه کرد.امیدوارم با مطالعه این مقاله دیدگاه‌تان به بازی‌های ویدیویی کمی تغییر کرده باشد.د و دیدگاه تخصصی‌تری را به شما اضافه کرده باشد. MRG_HTJ MRG_HTJ Sat, 30 Aug 2025 12:47:44 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D8%A7-%D8%AF%D8%B1%D9%88%D8%BA-%D9%85%DB%8C-%DA%AF%D9%88%DB%8C%D9%86%D8%AF-%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D9%85%D9%84-%D9%86%D8%A7%D9%87%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%88%DB%8C%D8%AF%D8%A6%D9%88%DB%8C%DB%8C-rizldsizlmgk بررسی مقوله Narrative Dissonanceبازی‌های ویدیویی مدت‌ طولانی است که از صرفاً سرگرمی بودن عبور کرده‌اند و به رسانه‌ای برای روایت داستان‌های پیچیده، احساسی و چندلایه تبدیل شده‌اند. اما گاهی اوقات، آنچه بازی می‌گوید با آنچه انجام می‌دهیم جور نیست. این پدیده را با عنوان ناسازگاری روایی (Narrative Dissonance) می‌شناسند. در این مقاله، با انواع مختلف این ناسازگاری آشنا می‌شویم و بررسی می‌کنیم که چطور هر کدام می‌توانند تجربه‌ی شما در بازی‌ها را تحت‌تأثیر قرار دهند.اگر گیمر باشید، محال است تا به حال با پیام اخلاقی پایان بازی‌ها برنخورده یا بارها با پیام امید به زندگی، نجات دنیا از بدی‌ها و غیره روبه رو نشده باشید. این اتفاق در صنعت بازی‌های ویدیویی، هم خوب است هم بد. شاید کمی برایتان تعجب‌برانگیز باشد و چنین سوالی مدت‌ها ذهنتان را درگیر کرده باشد. (چرا من با اینکه تعداد بسیاری آدم را در طول بازی کشتم اما پایان داستان من را به عدم خشونت و داشتن زندگی‌ آرام نصیحت می‌کند؟) این مسئله تنها مربوط به صنعت ویدیوگیم نیست و فیلم‌ها و سریال‌ها هم از این قضیه مستثنی نمانده‌اند. اما این مسئله در بازی های ویدئویی، باعث افزایش جذابیت و گاهی GOTY شدن آنها می‌شود. در بخش Narrative Design بازی‌ها، به این مقوله Narrative Dissonance می‌گویند. بطور ساده و کلی، مقوله "ناسازگاری روایی" به معنای تناقض بین روایت داستان با تجربه آن است. در صنعت بازی‌های رایانه‌ای این مقوله بین‌ روایت داستان و تجربه گیم‌پلی آن رخ می‌دهد. البته این ناهماهنگی و تضاد، لزوما ضرر ندارد. اما درصورتی که افراد بتوانند این ناهماهنگی را در بدنه‌ی بازی شناسایی کنند و در گروه‌های مختلف به بحث کردن راجب آن ناهماهنگی بپردازند، فرد بازیساز یا قصه‌گو نتواسته هماهنگی را در بدنه‌ی داستان حفظ کند. در این حالت، قصه‌گو در رسیدن به هدف نهایی خود و تاثیرگذاری روی مخاطب ناکام می‌ماند. در واقع این اتفاق، زمانی رخ می‌دهد که بازی‌سازها ابتدا یک داستان را محور اصلی ساخت یک بازی قرار می‌دهند. به عنوان مثالی ساده‌تر با خود می‌گویند: (یک داستان بسیار تأثیرگذار انتخاب می‌کنیم و سپس برای آن گیم‌پلی و مکانیک های جذاب می‌سازیم). متاسفانه این اتفاق گریبان‌گیر بسیاری از بازی های نسل جدید شده است. بطوری که امروزه بسیاری از افراد، اگر داستان تاثیرگذار و بزرگی در بازی‌ها نبینند، سراغ تجربه‌ی آن نمی‌روند. باید بدانید تا مادامی که روایت بازی بر گیم‌پلی آن مقدم شود، این ناهماهنگی‌ها بروز پیدا خواهند کرد و اجتناب‌ناپذیر خواهند بود. این ناهماهنگی‌ها در روایت به دسته های مختلفی تقسیم می‌شوند. در ادامه به بخش های مختلف این ناهماهنگی‌ها در روایت خواهیم پرداخت:1- Ludonarrative Dissonance این ناهماهنگی زمانی اتفاق می‌افتد که داستان بازی با گیم‌پلی همخوانی نداشته باشد. زمانی که هدف از داستان با گیم‌پلی آن در تضاد است. به عنوان مثال، در بازی Bioshock مفهوم داستان بر پایه خودمحوری انسان است و شما میتوانید این مفهوم را از نوشته‌ی اول داستان (No Kings or No Gods Only Men) گرفته تا سرنوشت تاریک آرمان شهر رپچر مشاهده کنید. اما در این بازی شما به مرحله‌ای می‌رسید که قادر خواهید بود بین‌ کشتن لیتل سیسترها برای افزایش قدرت یا نجات دادن آنها، یک راه را انتخاب کنید. مشکلی در این دو انتخاب وجود ندارد، در واقع دقیقاً به مفهوم خودمختار انسان و حق انتخاب آن اشاره دارد. اما مسئله مهم دیگری وجود دارد. شما از اول بازی با فردی به نام اطلس آشنا می‌شوید که اصرار می‌کند به او کمک کنیم تا در مقابل اندرو رایان بایستد. بسیاری از صاحب نظران حوزه‌ی نریتیو دیزاین و منتقدان بازی های ویدئویی، این بخش را یک ناسازگاری می‌دانند. زیرا شما حق انتخابی در کمک نکردن به او ندارید و هرکاری را که از شما بخواهد بدون چشم داشت پذیرفته و بازی را پیش می‌برید. اما کن لوین، کارگردان بازی بایوشاک، از این نوع ناهماهنگی استفاده می‌کند تا یکی از حیرت‌انگیزترین پلات توییست های تاریخ ویدیوگیم را روایت کند. پس دقیقاً با این مثال متوجه می‌شوید مقوله‌ی ناهماهنگی روایی صرفاً بد و مخرب نیست.2- Mechanical Narrative Dissonance به ناهمخوانی بین روایت و مکانیک بازی می‌گویند. زمانی که رفتار‌ها و مکانیک بازی با داستان و روایت هم‌خوانی نداشته باشد. به عبارت ساده‌تر، وقتی بازی از نظر داستانی یک چیز می‌گوید اما بازیکن مجبور است برخلاف آن عمل کند. به عنوان مثال بازی Spec Ops: The Line از روی عمد از این مقوله استفاده می‌کند تا بازیکنان را به فکر فرو ببرد تا در پایان کشتارهای بازیکن از نظر اخلاقی زیرسوال بروند. نمونه‌ی اگزجره از این نوع می‌تواند این باشد که داستان بازی می‌خواهد به شما پیام و مفهوم انسانیت و رحم کردن به دیگران را انتقال دهد، اما گیم‌پلی به شما مکانیک تیر خلاصی می‌دهد. 3- Emotional Narrative Dissonance ناهمخوانی احساسی بین روایت و تجربه بازیکن، دقیقاً زمانی رخ می‌دهد که احساساتی که راوی سعی دارد در داستان منتقل کند، با احساس واقعی بازیکن در هنگام بازی همخوانی نداشته باشد.این اتفاق در سینما و سریال‌ها بسیار شایع شده است. زمانی که کارگردان سعی دارد غم و اندوه شخصیت را به تصویر بکشد، اما بیننده‌ها با شخصیت ارتباط برقرار نمی‌کنند و شروع می‌کنند به خندیدن. برای مثالی بهتر می‌توان به فیلم ابرقهرمانی زن شگفت انگیز اشاره کرد. هدف نویسنده از خلق چنین شخصیتی این بوده که یک زن را در تنش با احساسات و وظایفش نشان دهد که درمقابل تهدیدات می‌ایستد. اما تمام چیزی که تا پایان فیلم به یاد مخاطب می‌ماند، چهره آرایش شده و دست نخورده‌ی بازیگر است که تا پایان فیلم لکه‌دار نمی‌شود. البته صنعت ویدیوگیم هم از قاعده مستثنی نیست. در بازی های ویدئویی، اگر برای شخصیت‌هایی که در ادامه‌ی بازی قرار بر این است که حذف آن‌ها تبعات احساسی داشته باشد، اما شخصیت پردازی درستی صورت نگرفته و درطول تجربه‌ی بازی، آن شخصیت برای بازیکنان ساخته نشود، در نتیجه بازیکنان هیچ اهمیتی به آن شخصیت نمی‌دهند و هیچ بار احساسی برایشان ندارد. درحالی که برای قصه‌گو، حذف شدن آن شخصیت اهمیت بسیاری داشت.4- Thematic Narrative Dissonance در این ناهماهنگی، وقتی تم و پیام اصلی و نهایی داستان با آن چیزی که در گیم‌پلی دنبال می‌شود در تضاد است.به عنوان یک مثال کاملا قابل لمس، می‌توان به دو بازی آخر از فرنچایز خدای جنگ یعنی God Of War 2018 و God Of War Ragnarok اشاره کرد. در تم و پیام اصلی داستان، قصد بر این است که کریتوس انسان بهتر نسبت به قبل بشود و مانند دیالوگ‌های تاثیرگذارش مثل (عذرخواهی نکن، بهتر باش) عمل کند. اما از اول بازی تا ثانیه‌ی آخر آن، شما درحال انجام کارهایی هستید که در گذشته انجام می‌دادید. حتی با به پایان رساندن بازی و دریافت پیام اصلی بازی بازهم چرخه‌ی کشت و کشتار کریتوس تمامی ندارد. این اتفاق باعث شده است طرفداران این سری به دو دسته تقسیم شوند. یک گروه از این پیام اخلاقی استقبال کرده‌اند و گروهی دیگر به این ناهماهنگی پی برده‌اند و با هیچ استدلالی کریتوس مهربان را قبول نمی‌کنند. این درحالی است که در سه‌گانه های بازی God Of War خبری از این ناهماهنگی نبود. شما تنها هدف‌تان انتقام بود و هیچ پیام اخلاقی سطحی در داستان بازی وجود نداشت. در این سه‌گانه هرآنچه شما برای درک و فهم حس انتقام نیاز داشتید در اختیارتان می‌گذاشت. از موسیقی های حماسی گرفته تا مکانیک‌ها و سلاح‌های مختلف در بازی، آمده بودند که تم داستانی و گیم‌پلی بازی را به یکدیگر گره بزنند.5- Temporal Narrative Dissonance این تضاد بیشتر در زمانی نمود پیدا می‌کند که زمان داستان با زمان واقعی تجربه‌ی بازیکن ناهماهنگ باشد. رایج‌ترین بازی‌هایی که این ناهماهنگی را دارند در ژانر RPG هستند. زیرا اکثر بازیکنان برای حس آزادی سراغ این بازی‌ها می‌روند. اما داستان‌ها معمولاً اصرار عجیبی در ایجاد حس فوریت دارند. به عنوان مثال در بازی Fallout 4 داستان اصلی این است که فرزند شخصیت اصلی دزدیده شده و باید فوراً پیدایش کند. درحالی که بازیکنان می‌توانند صدها ساعت در ماموریت های جانبی، ساخت و ساز یا شکار وقت بگذرانند. مثال قابل لمس‌تر از بازی The Legend of Zelda است. داستان این است که جهان قرار است در سه روز نابود شود، اما شما می‌توانید در جهان بی‌کران آن هفته‌ها سرگرم باشید.البته جالب است که بدانید کن لوین، در بازی جدیدش به نام Judas، درحال کار روی این ناهماهنگی است. این بازی جهان باز است، اما کن لوین دنبال راهی است که بازیکنان علاوه‌بر اینکه نگران فوریت در به اتمام رساندن ماموریت‌شان هستند، در جهان بازی بچرخند و از ماموریت های فرعی غافل نشوند. البته باید تا زمان انتشار بازی صبر کنیم تا شاهد مقابله‌ این بازیساز بزرگ با این ناهماهنگی باشیم.6- Player Agency Narrative Dissonance این نوع از ناهماهنگی زمانی رخ می‌دهد که بازی به ظاهر به بازیکن اختیار و آزادی عمل (Agency) می‌دهد. اما در واقع نتایج تصمیمات بازیکنان بی‌اثر یا از پیش تعیین شده‌اند و بازی، همچنان روایت دلخواه خودش را پیش می‌برد. به قولی با اینکار به شما اختیار کاذب (illusion of choice) می‌دهد. این ناهماهنگی در بازی های استودیوی Telltale بسیار شایع است. شعار آنها (Your Choice Matter) است. اما دقیقاً چیزی که اهمیت ندارد، انتخاب های شماست. زیرا هرکاری اضافه یا کم انجام دهید نهایت چند پایان مختلف را میتوانید شاهدش باشید، که در واقع، خودشان می‌خواستند شما آنها را ببینید. شاید با نظر من مخالف باشید، اما صبر کنید تا مثال یک آزادی عمل درست در گیم‌پلی و روایت بازی را برای‌تان شرح دهم.به عنوان یک مثال موفق و تحسین‌شده از هماهنگی بین حق انتخاب بازیکن و روایت، باید به بازی Disco Elysium 2019 اشاره کنم. در این بازی شما با انتخاب‌هایتان ساختار روایت را تغییر می‌دهید. از گفتگو‌ها و مسیرهای فکری گرفته تا تعیین نتیجه‌ی پرونده شخصیت اصلی، بشدت تحت تاثیر انتخاب‌ها قرار می‌گیرند. زیرا روایت طوری طراحی شده که چندصدایی، انعطاف پذیری و واکنش محور بودن را در بدنه گیم‌پلی حفظ کند. در این حالت هیچ مسیر درست یا اصلی وجود ندارد.این ناهماهنگی میتواند زمانی که یک بازی، دقیقا در وقتی که حق انتخاب می‌خواهید به شما ندهد، مانند بازی Last of Us Part 2. در هنگامی که شما در پایان داستان سراغ (ابی) می‌روید تا او را بکشید. اما شخصیت اصلی (الی) تصمیم به بخشش می‌گیرد، درحالی که شما هنوز هم خواستار مرگ (ابی) هستید. این مثال یکی از بحث برانگیزترین نمونه‌هایی از ناهماهنگی در حق انتخاب بازیکن و روایت است.مورد 7- Audio Narrative Dissonance زمانی که جلوه‌های صوتی در بازی اعم از دیالوگ، موزیک، افکت‌ها و طراحی صوتی با فضا، رویدادها یا روایت کلی بازی هم‌خوانی نداشته باشد، این ناهماهنگی پدید می‌آید.البته این مورد به چهار دسته تقسیم می‌شود:1- موسیقی ناهماهنگ با فضابه عنوان مثال در بازی Fallout 4 که تم غم‌انگیز و فضایی در دنیای ویران شده دارد، رادیو های آن آهنگ های شاد دهه 40 میلادی را پخش می‌کنند. البته در این بخش ممکن است بازی‌ساز از عمد چنین فضایی ایجاد کند تا جنبه‌ی کمدی سیاه و طعنه آمیز داشته باشد. اما در اجرای آن همیشه موفق نیستند.2- بازیگر صوتی (Voice Actor) ناهماهنگ با موقعیت احساسیدر این حالت بازیکن نمی‌تواند درگیری احساسی لازم را تجربه کند زیرا صداگذاری سرد و ماشینی است.تقریباً تمام بازی های قدیمی چنین مشکلی را دارند. از ناراحت شدن های لیان کندی در رزیدنت ایول ۲ اورجینال گرفته تا صداپیشه‌ی Ghost در نسخه اولیه بازی Destiny این ناهماهنگی را دارا هستند. البته به لطف تکنولوژی و فناوری های کنونی و ویس اکتورها، این ناهماهنگی جای کمتری در بازی‌ها دارد. 3- تکرار بیش از حد یا تأخیر دیالوگ متاسفانه این مورد هنوز در بازی های AAA وجود دارد. زمانی را به یاد بیاورید که به لب های شخصیت‌ها دقت کرده‌اند و متوجه شده‌اید، صداگذاری دقیق انجام نشده یا نحوه‌ی لب زدن شخصیت‌ها ربطی به دیالوگ‌ها ندارد. همچنین زمانی که در یک بازی RPG سعی دارید از یک شخصیت مداوم سوال بپرسید، متوجه می‌شوید آن فرد دیگر حرفی برای گفتن ندارد. در واقع این اتفاق در بازی‌ها باعث شده تا مطمئن شویم دیگر آن شخصیت حرف یا ماموریت جدیدی برایمان ندارد و به راهم ادامه دهیم.حالا بنظرتان در بخش دوم این تکرار یک دیالوگ ثابت خوب است یا باید دیالوگ های متفاوت‌تری برای آن شخصیت طراحی شود؟4- استفاده نابجا از موزیک یا قطع ناگهانی آنمطمئن بارها به این مورد برخورده‌اید. برای مثال این مورد بازی Assassin's Creed: Unity یک مثال عالی به حساب می‌آید. زمانی را در بازی به یاد بیاورید که هنگام تغییر از صحنه‌ی مبارزه به کاوش، موسیقی اکشن ناگهان قطع می‌شود و تغییر می‌کند. این تغییر ناگهانی، انسجام احساسی روایت را می‌شکند. مثال خوب برای استفاده نابجا از موزیک، بازی رزیدنت ایول 5 است. این فرنچایز سال‌ها خود را به عنوان یک بازی ترس و بقا معرفی کرده است، اما دقیقاً زمانی که باید حس ترس را منتقل کند، موسیقی هیجان انگیز و اکشن‌محور پخش می‌کند. بطوری که بعد از چند ساعت احساس می‌کنید در یک بازی اکشن نظامی قرار دارید. 8- Visual Narrative Dissonance در این مورد، سبک گرافیکی یا طراحی بصری با تم یا لحن داستان هماهنگ نیست. برای مثال یک داستان تاریک و جدی را با گرافیکی کارتونی و رنگارنگ در نظر بگیرید. در این بخش سبک گرافیکی، رنگ‌بندی، طراحی شخصیت‌ها یا محیط اهمیت ویژه‌ای دارند. زیرا اگر یکی از این عناصر در طراحی درست و هماهنگ با نوع روایت نباشند، باعث گیجی، قطع حس همذات‌پنداری و تضعیف تأثیر روایی می‌شوند. مانند بازی Sunset Overdrive که با گرافیک کمیکی و رنگ های فانتزی درحال روایت داستان یک فاجعه‌ی زیستی است که باعث تبدیل شدن انسان‌ها به هیولا شده است.البته این مورد می‌تواند برای کاهش زهر مضامین جدی و بزرگسالانه هم بکار برود، اما برای بعضی افراد باعث عدم دریافت صحیح پیام یا جدی نگرفتن داستان می‌شود. 9- Interface Narrative Dissonance این مورد در بازی های ویدئویی ممکن است کمی سختگیرانه باشد، اما نمی‌توان از وجود آن غافل شد. وقتی UI (رابط کاربری) بازی، روایت را قطع می‌کند و حس غوطه‌وری را از بین می‌برد. مانند منوی Inventory که کاملاً خارج از دنیای داستان طراحی شده است. به یاد بیاورید زمانی که در بازی رزیدنت ایول ۴ شما همزمان در حال حمل آرپی‌جی، شات‌گان و سلاح های دیگر بودید و حتی سنگین آنها را هنگام بازی حس نمی‌کردید. همچنین HUDهایی که احساس حضور در جهان بازی را از شما می‌گیرند. البته امروز برخی بازی‌ها امکان غیرفعال کردن این مورد را برایتان فراهم کرده‌اند. اما به شما قول می‌دهم، تا زمانی که بارها بازی را به اتمام نرسانید و تمام زیر و بم بازی را یاد نگیرید، سراغ غیرفعال سازی آن نمی‌روید. البته مسئله اصلی در وجود یا عدم وجود این بخش‌ها نیست. مسئله اصلی در ناهماهنگی با روایت داستان است. به عنوان مثال بازی Skyrim با منوهای کاملاً ساده، مدرن و انتزاعی ساخته شده است اما فضای بازی در یک حالت فانتزی از قرون وسطایی با فرهنگ باستانی و افسانه‌ای روایت می‌شود. این ناهماهنگی باعث می‌شود از غوطه‌وری در دنیای بازی خارج شده و به یک سیستم خشک و به دور از فضا پرتاب شوید.10- Ethical Narrative Dissonance هنگامی که یک بازی از نظر اخلاقی روایت مشخصی را ارائه دهد، اما بازیکن بدون درنظر گرفتن عواقب بتواند رفتارهای ضد آن را انجام دهد یا حتی بازی تشویق به انجام آن کار کند، این ناهماهنگی بروز پیدا می‌کند. مثال زیبا و بارز آن بازی Red Dead Redemption 2 است. همانطور که از نام آن پیداست، پیام و مفهوم اصلی بازی درباره رستگاری است. اما در گیم‌پلی، بازیکن می‌تواند آزادانه مردم بی‌گناه را کشته، غارت کرده و حتی حیوانات را بی دلیل سلاخی کند. درست است که بازی از نظر داستانی سعی دارد شما را به انسانی با وجدان تبدیل کند، اما سیستم بازی آن را به شما الزام نمی‌کند یا حتی در مواردی پاداش می‌دهد.11- Systemic Narrative Dissonance وقتی در سیستم های طراحی‌شده (اقتصاد، سطح بندی، آپگرید‌ها و...) در تقابل و تضاد با داستان بازی باشد، این مورد نمود پیدا می‌کند. فرض کنید یک بازی با شعار فقر و ستم طبقاتی حرف می‌زند، اما سیستم مالی بازی، برپایه جمع آوری ثروت بی‌پایان است.برای مثال بازی Meta Gear Solid Phantom Pain نمونه‌ خوبی است. به پیام تمام بازی های متال گیر سالید دقت کنید. در تمام آنها شما شاهد شعارهای ضد جنگی هستید و اصلا این بازی به همین دلیل ساخته شده است. اما بیایید نگاهی به سیستم گیم‌پلی بازی بیندازید. از جمع آوری منابع ریز و درشت گرفته تا ربودن افراد برای ارتقا مرکز فرماندهی‌تان، تماماً باعث می‌شود تا شما در آخر، همان کارهایی را انجام بدهید که در داستان سعی کرده آن را اشتباه بشمارد. 12- Meta-Narrative Dissonance زمانی رخ می‌دهد که روایت درون بازی (داستان یا شخصیت‌ها) با مفهوم کلی یا جایگاه بازی به عنوان یک اثر هنری/رسانه‌ای در تضاد باشد. به بیان ساده‌تر وقتی از یک طرف بازی سعی دارد پیام، معنا یا انتقاد خاص منتقل کند، اما جایگاه خودش را به عنوان یک محصول سرگرمی، آن پیام را بی‌اثر یا متناقض می‌کند. برای درک بهتر به مثال‌ها دقت کنید:داستان و مفهوم کلی بازی Death Stranding درباره‌ی ارتباط انسانی و انزوا است. اما شما در تمام مدت درحال تجربه‌ی یک بازی به شدت تکراری و خسته کننده هستید که بسیاری از بازیکنان خودشان احساس انزوا می‌کنند. درحالی که بازی قصد دارد همبستگی و ارتباط را ترویج دهد. یا در بازی Bioshock نقد ایدئولوژی فردگرایانه و خودمختاری در داستان مطرح است. اما بازیکن تمام مدت مجبور به پیشروی در مسیر خطی است و انتخاب واقعی ندارد. بجز در نجات و کشتن لیتل سیسترها که در ناهماهنگی های قبل بررسی کردیم.13- Cultural Narrative Dissonance این مورد از ناهماهنگی، کمی حساس و متفاوت است. درکل زمانی اتفاق می‌افتد که روایت درحال به تصویر کشیدن فضای فرهنگی خاصی است، اما سیستم‌ها، زبان طراحی، رفتار شخصیت‌ها یا محتوای بازی با فرهنگ اصلی روایت‌شده هم‌خوانی ندارند. این ناهماهنگی می‌تواند ناشی از برداشت های سطحی یا کلیشه‌ای از فرهنگ‌ها، استفاده از طراحی جهانی غربی برای داستان های بومی یا شرقی و تحمیل ارزش‌های فرهنگی بیگانه بر جهان داستان باشد.به عنوان مثال در بازی Ghost of Tsushima شما شاهد روایتی درباره افتخار سامورایی‌ها و زیبایی فرهنگ ژاپن هستید. درحالی که این بازی توسط استودیوی آمریکایی ساخته شده و برداشتی غربی از ارزش‌های سامورایی ارائه می‌دهد. گویی بازی تصویری رمانتیک‌شده و هالیوودی از فرهنگ ژاپنی دارد.در تمامی این 13 ناهماهنگی که با ذکر مثال در کنارهم بررسی کردیم، می‌توان ایراد و گله‌مندی اول مقاله را به آنها وارد کرد. زمانی که داستان یک بازی در خدمت گیم‌پلی آن باشد و از آن تبعیت کند، دیگر شاهد این ناهماهنگی‌ها در بازی های ویدئویی نخواهیم بود. البته که برخی از این موارد تقریباً اجتناب‌ناپذیر هستند، اما حضور و نمایان شدن آنها را می‌توان کم‌رنگ‌ کرد. برای اینکه دقیقاً منظورم را از هماهنگی روایت و گیم‌پلی و مقدم بودن امر گیم‌پلی بر روایت بهتر درک کنید. اجازه دهید با یک بازی منظورم را برسانم.بازی Braid یک بازی در سبک مترویدوینیا است که دارای یک مکانیزم ساده برای به عقب برگرداندن زمان است، چیزی شبیه به بازی Prince Of Persia. داستان بازی درباره‌ی یک قهرمان کوچک به نام Tim است که دنبال شاهزاده‌‌ خانم می‌گردد تا او را نجات دهد. اگر به بخش پایانی بازی برسید، متوجه می‌شوید که یک شوالیه، شاهزاده را دزدیده و شاهزاده فرصت پیدا می‌کند که از دستان شوالیه فرار کرده و به سمت اتاق امن خود در قصر برود. در تمام طول مسیر شما با همکاری شاهزاده تله‌ها و موانعی را از سر راه یکدیگر برمی‌دارید تا به اتاق شاهزاده برسید. در پایان شما به مقصدتان می‌رسید، اما احساس می‌کنید مسئله‌ای وجود دارد که با عقل جور درنمی‌آید. اکنون بازی از مکانیزم برگرداندن زمان به عقب استفاده می‌کند و در این لحظه، خون در رگ‌هایتان سرد می‌شود. اگر زمان را به عقب برگردانید متوجه می‌شوید که شاهزاده از اتاقش بخاطر حضور شما فرار کرده است و تمام مسیر با تله‌ها و موانع مختلف، شاهزاده سعی کرده‌است تا شما را به دام بیندازد. همچنین شما هم این عمل را متقابلاً انجام می‌دادید. و در پایان متوجه می‌شوید که آن شوالیه برای نجات شاهزاده آماده بود و سعی می‌کرد او را از دست شما نجات دهد. در واقع شما تمام مدت، در نقش یک ضد قهرمان درحال بازی بودید و داستان بازی از آخر به اول روایت شده‌است.در اینجاست که مسئله ساختن بازی‌های قصه‌گوی خوب یا گیم‌پلی های جدید و متنوع نیست. بلکه هدف و مسئله اصلی رسیدن به این است که یک بازی، با گیم‌پلی داستان بگوید. به تعبیر ساده‌تر، یک بازی از هرگونه میان‌پرده، نمایش سکانس، شخصیت‌پردازی و هرگونه تمهید غیر از گیم‌پلی دوری کند و فقط با گیم‌پلی قصه‌ای را روایت کند، مانند بازی Braid. یک لحظه بازی God Of War یا هر بازی که دوست دارید را تصور کنید که گیم‌پلی از آن حذف شده باشد. گمان نکنم حذف شدن گیم‌پلی آسیبی به اصل داستان و روایت بازی بزند. اما اگر گیم‌پلی را از بازی Braid حذف کنیم، آن وقت چیزی به نام داستان در این بازی باقی نمی‌ماند. حتی اگر بخواهیم المان کنترل زمان را از این بازی حذف کنیم، باز هم روایت بازی را دچار مشکل می‌کند. حتماً با این مثال متوجه شده‌اید که چقدر جای چنین بازی هایی میان بازی های بزرگ سال خالی است. این گونه بازی‌ها با مقدم شماردن گیم‌پلی بر روایت، امکان بروز ناهماهنگی‌ها را به صفر می‌رسانند. البته ناگفته نماند که بیشتر بازی‌ها بخاطر اینکه بتوانند یک شعار یا پیام اخلاقی را به زور به مخاطبان‌شان منتقل کنند، گرفتار این ناهماهنگی‌ها می‌شوند. در این جا دارد به یکی نقل‌های معروف اشاره کنم که می‌گوید: اگر به دنبال پیام اخلاقی و نقدهای فلسفی می‌گردید، پس بروید و کتاب بخوانید!منظورم این نیست که نباید در بازی های ویدئویی شاهد چنین معانی و پیام هایی باشیم. منظورم این است برای انتقال یک پیام بازی نسازید. بلکه برای بازی که درحال ساخت آن هستید، در درجه‌ی دوم به دنبال داستان و پیام اخلاقی بگردید.همانطور که بارها در متن اشاره کردم، ناسازگاری روایی الزاماً به‌معنای نقص در بازی نیست. بلکه می‌تواند فرصتی برای تعمق بیشتر در روایت، نقد رفتار بازیکن یا حتی ایجاد تنش و خلق معنا باشد. شناخت انواع مختلف این ناسازگاری‌ها کمک می‌کند تا از این لحظه به بعد، با نگاهی عمیق‌تر به بازی‌ها بنگرید و درک بهتری از رابطه‌ی میان داستان، گیم‌پلی و تجربه‌ی بازیکن داشته باشید. MRG_HTJ MRG_HTJ Wed, 28 May 2025 02:41:43 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%AE%D8%B5%DB%8C%D8%AA-dona-beneviento-koiud6slxsdq عنوان: "در سکوت گل‌های بنفش می‌رویند"(این داستان براساس تئوری های مختلف از زندگی دونا بنوینتو نوشته شده است و برخی جزئیات از داستان اصلی دچار تغییر شده است)دونا و عروسکش انجیدر اعماق دره‌ای مه‌آلود، در جایی که خورشید تنها مهمان و سایه‌ها سال‌هاست، ساکن این دره هستند. دختری زندگی‌ می‌کرد که از دنیا فقط یک چیز را می‌شناخت: "سکوت"دونا بنوینتو (Dona Beneviento)، وارث خانواده‌ای اصیل اما نفرین‌شده، از کودکی چهره‌ای غمگین داشت. پدرش به بیماری روانی مبتلا بود و مادرش هنگام زایمان او درگذشت. عمارت بنوینتو که همچون آرامگاهی بر پرتگاه ایستاده بود، جای بازی و خنده نبود. دونا ساعت‌های بی‌پایان را در باغ گل‌های خشک‌شده می‌گذراند، تنها همراهش عروسکی بود که مادرش پیش از مرگ برایش دوخته بود. او نامش را "انجی" گذاشت. روزی که دونا تنها برای بازی کردن به صورت مخفیانه به دهکده رفته بود، بچه‌ها از او استقبال نکرده و اذیتش می‌کردند. یکی از بچه‌ها عروسک چوبی‌اش را محکم به صورت دونا کوبیده و صورتش را زخمی می‌کند. دونا با صورتی غرق در خون، جیغ های بلند همراه با گریه، به سمت خانه می‌دوید. بعد از این اتفاق دونا هرگز از عمارت بیرون نیامد و تنها دوست او عروکسش شده بود.سال‌های زیادی گذشت. پدر دونا درگذشت، اکنون دونا زندگی‌اش را در انزوایی سرد سپری می‌کرد. دونا دچار بیماری روانی‌ای شد که او را از دیگران بیش از پیش جدا کرد. پس از برخورد با مادر میراندا، مادری ظاهراً نجات‌دهنده اما شوم، دونا هم به یکی از چهار لردی تبدیل کرد که بر دهکده حکومت می‌کردند. کادو در بدن او کار گذاشته شد، جای زخم صورتش با بافتی انگل مانند باز شده بود. اما نتیجه‌اش قدرتی شد که حتی خودش هم از آن واهمه داشت: نفوذ به ذهن دیگران، ساختن توهم، و تبدیل واقعیت به تصویر وهم‌آلودی از ترس.اما حتی این قدرت هم نتوانست خلأ قلب دونا را پر کند. او با انجی که حالا صدا پیدا کرده بود، گفت‌وگو می‌کرد، خنده‌های او را تقلید می‌کرد و گاهی شب‌ها از او می‌پرسید: آیا هنوز هم کسی می‌تونه منو دوست داشته باشه؟ با این صورت؟ جوابی نمی‌آمد. فقط صدای خنده‌ای عصبی.دونا و انجی آلوده شده به انگل کادوو بعد، ایتن وینترز آمد.او به‌دنبال دخترش به دهکده آمده بود، اما در نگاه دونا، چیز دیگری هم بود. ایتن با ترس وارد شد اما عقب‌نشینی نکرد. وقتی درِ چوبی عمارت را باز کرد، دونا برای اولین بار پس از سال‌ها دستش لرزید. او از پشت پرده نگاه می‌کرد، چشم‌های خاکستری‌اش او را دنبال می‌کردند. قلبش تند می‌زد. نه از ترس، که از امید.در خلوت ذهنش با انجی گفت:"او فرق داره. نمی‌ترسه... یا حداقل وانمود می‌کنه نمی‌ترسه. شاید... شاید این بار من بتونم چیزی فراتر از سایه باشم."اما او نمی‌توانست سخن بگوید. نه با دهانش، نه با دلش. بلکه از طریق انجی. انجی به ایتن گفت: "بیا تا ابد کنارم هم بمانیم، ایتن. من از میا بهترم، من به تو دروغ نمیگویم."ایتن با لحنی خشن درخواست دونا را رد و بر هدف خودش پا فشاری می‌کرد.اما دونا دست بردار نبود، پس ذهن ایتن را در دست گرفت، و به‌جای کشتن او، خاطراتش را بیرون کشید تا او را بیشتر بشناسد. او را به اتاقی پر از صدای میا برد. خواست بداند ایتن چگونه عشق می‌ورزد، چگونه می‌بخشد، چگونه می‌جنگد برای چیزی که دوست دارد. حسادت قلبش را فشرد. اشک‌هایش بی‌صدا جاری شدند. او از میا کپی ساخت، اما به‌جای میا، خودش را تصور می‌کرد. نه در لباس سیاه، بلکه با لباسی سپید و گلی در دست.در لحظه‌ای دردناک، ایتن در تعقیب انجی وارد اتاق کودک شد. نوزاد هیولایی با دهانی گشوده او را تعقیب می‌کرد. دونا می‌دانست که این هیولا تنها وحشت ایتن نبود، بلکه تصویر ترسیده‌ی خودش بود. آرزو داشت ایتن برگردد، او را ببیند، نه با نفرت.وقتی ایتن، انجی را گرفت و با قیچی پاره کرد، همه‌چیز شکست. توهم فروپاشید.و ایتن، برای اولین‌بار، چهره واقعی دونا را دید. برخلاف تصوراتش بانویی ترسناک نبود. فقط دختری معصوم با چشمانی پر از اشک.او لبخند زد. شاید توهم بود. دونا آهی کشید. دلش می‌خواست بگوید: "دوستت دارم، ایتن. نه به‌خاطر نجاتت. به‌خاطر اینکه نگاه کردی، حتی وقتی همه فرار می‌کردند."ولی چیزی نگفت. فقط لب‌هایش لرزید. و بعد، همه‌چیز تیره شد.بدنش سرد شد، اما دلش گرم بود. برای اولین‌بار در زندگی کوتاه اما پرتنهایی‌اش، احساس کرده بود که زنده است. حتی فقط یک لحظه.در سکوت، گل‌های بنفش کوچکی کنار جسدش رویید.(حالا موسیقی پیوست شده را گوش‌ دهید) MRG_HTJ MRG_HTJ Mon, 19 May 2025 21:59:40 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-bioshock-mwpx8wqewdjg داستان بازی Bioshock در سال ۱۹۶۰، جک (Jack)، در حال سفر با هواپیما بر فراز اقیانوس اطلس است. جک درحال سیگار کشیدن است و کادویی در دست دارد که روی آن نوشته : (جک، با عشق و محبت بسیار از طرف پدر و مادر، میشه لطفا بازش نکن تا...) ناگهان هواپیما دچار نقص فنی شده و سقوط می‌کند. جک به‌عنوان تنها بازمانده، به سمت یک فانوس دریایی بزرگ شنا می‌کند. به محض ورودش به داخل، با جمله‌ای رو‌به‌رو می‌شود که نوشته: نه خدایان، نه پادشاهان، فقط انسان‌ها.در طبقات پایین، او یک زیردریایی پیدا می‌کند که او را به شهر زیرآبی به نام رپچر (Rapture) می‌برد. رپچر شهری است که توسط اندرو رایان (Andrew Ryan) ساخته شده است؛ یک آرمان‌شهر برای نخبگان جامعه که از کنترل دولت، اخلاقیات و چارچوب‌های سنتی فرار کنند. شهری که هنرمندان از سانسور نمی‌ترسند و دانشمندان به علت مرگ و میر در آزمایش‌هایشان محدود نمی‌شوند.در این شهر، کشف ماده‌ای به نام ADAM که از حلزون‌های دریایی استخراج می‌شود، منجر به ایجاد پلاسمیدهایی شده است که به انسان‌ها قدرت‌های فراانسانی می‌دهد. اما استفاده بی‌رویه از ADAM باعث اعتیاد و جنون ساکنان شده و شهر را به ویرانی کشانده است. شهر زیرزمینی Rapture جک پس از ورود به رپچر، با مردی به نام اطلس (Atlas) از طریق رادیو ارتباط برقرار می‌کند. اطلس ادعا می‌کند که خانواده‌اش در خطر هستند و از جک می‌خواهد که به او کمک کند. در مسیر، جک با موجوداتی به نام اسپلایسرها (Splicers) مواجه می‌شود؛ انسان‌هایی که بر اثر استفاده بیش از حد از ADAM دچار جهش‌های ژنتیکی و جنون شده‌اند. این موجودات توسط یک پزشک دیوانه، دست و پاهایشان قطع شده بجایش تیغ و شمشیر کار گذاشته شده است. بعد از کار پزشک دیوانه با تزریق ADAM، آنها را تبدیل به قاتلان خطرناک می‌کرد که تحت کنترل صاحب خود قرار بگیرند.همچنین او بارها با لیتل سیسترها (Little Sisters) مواجه می‌شود؛ ماده‌ی ADAM در بدن دختربچه‌ها بطور چشمگیری تکثیر و تولید می‌شد. همین اتفاق باعث شد تا دانشمندان به بدن دختربچه‌ها مقدار کمی ADAM تزریق کنند و بعد از چند هفته، مقدار بسیار بدست بیاورند. البته تنها راه استخراج، کشتن دختر بچه‌هاست که اتفاق موجب می‌شد هربار دختربچه‌های جدیدی برای این کار پیدا کنند. در این بین برای پیدا کردن و مراقبت از لیتل سیسترها، موجودات جدیدی خلق کردند به نام بیگ ددی (Big Daddy). این موجودات انسان هایی هستند که لباسی آهنی شبیه زیردریایی به تن می‌کنند و کارشان محافظت از لیتل سیسترها است. آنها با تغییر ژنیک و ایجاد احساس پدر دختری میان لیتل سیسترها و بیگ ددی‌ها وابستگی بوجود می‌آوردند.لیتل سیستر و بیگ ددیدر طول مسیر، جک با دکتر بریجید تننبام (Brigid Tenenbaum) آشنا می‌شود که به او پیشنهاد می‌دهد به جای کشتن لیتل سیسترها برای استخراج ADAM، آن‌ها را نجات دهد و حلزون مادر درونی دختربچه‌ها را از بین ببرد؛بریجید بزرگترین دانشمند در حوزه‌ی ژنتیک است که این ماده را با استفاده از یک حلزون دریایی ساخته است. او که زمانی پیش‌روی این راه برای سواستفاده از لیتل سیستر‌ها بود، اکنون درحال جبران اشتباهات گذشته‌ش است.جک با گشت و گذار در شهر رپچر و کشف اطلاعات بیشتر، به‌تدریج در می‌یابد، شهری که با هدف تبدیل شدن به یک آرمان شهر تاسیس شده بود. شهروندانش را قربانی، دانشمندان و هنرمندانش را دیوانه و رئیس این شهر را تبدیل به هیولایی دیکتاتور کرده است. حالا این شهر تبدیل به ویران شهر شده است.اندرو رایاندرنهایت جک به دفتر اندرو رایان می‌رسد و اینجا رایان حقیقتی شوکه‌کننده را فاش می‌کند. رایان از جک می‌پرسد: انسان چگونه از یک برده برتر می‌شود؟ با پول، با قدرت، نه... انسان انتخاب می‌کند و برده اطلاعات می‌کند! جک در واقع پسر نامشروع اوست که توسط فونتین ربوده و با استفاده از مهندسی ژنتیک به‌سرعت رشد داده شده است. فونتین با استفاده از عبارت "Would you kindly" (میشه لطفاً...) جک را شست‌وشوی مغزی داده و او را به یک ابزار مطیع تبدیل کرده است. عبارتی طلایی که با گنجاندن آن در درخواست هایتان، جک بدون سوال، آن را عملی می‌کند.اندرو رایان با استفاده از همین عبارت، جک را مجبور می‌کند که او را با چوب گلف بکشد. این کار نشان‌دهنده اوج فقدان اراده در جک است. همانند رباتی که از قبل برنامه‌ریزی شده تا کارهای وحشتناکی را انجام دهد.اطلس که در این مدت برای پیش‌برد خواسته‌هایش از این جمله استفاده می‌کرد، در واقع فرانک فونتین (Frank Fontaine) است؛ دشمن اصلی اندرو رایان که هویتش را پنهان کرده بود.فرانک فونتین (اطلس)پس از مرگ رایان، فونتین کنترل رپچر را به دست می‌گیرد و جک را تنها رها می‌کند تا زیر آوار اتاق اندرو رایان بمیرد. اما دکتر بریجید و لیتل سیسترها، جک را از راهی مخفی نجات می‌دهند و به او کمک می‌کنند تا شست‌وشوی مغزی‌اش را از بین ببرد. و حالا جک برای مقابله با فونتین، باید لباس یک بیگ ددی به تن کند تا بتواند راه رسیدن به فونتین را سریع‌تر پیدا کند و به لیتل سیسترها نزدیک شود و از کمک آن‌ها بهره‌مند گردد. در نهایت، جک با فونتین مواجه می‌شود. فونتین خود را به دستگاهی متصل کرده که به منبع عظیمی از ADAM دسترسی دارد و او را به یک موجود جهش‌یافته‌ی قدرتمند تبدیل کرده است. جک با مبارزه با فونتین، او را ضعیف می‌کند و درنهایت تعداد بسیاری لیتل سیستر از بدن فونتین آنقدر ADAM خارج می‌کنند که باعث مرگش شود.در پایان جک هر لیتل سیستری را که از شر ماده‌ی ADAM نجات داده باشد، با خود به سطح زمین می‌برد و به‌عنوان پدرخوانده‌شان آنها را بزرگ می‌کند. لیتل سیسترها مانند تمام دختربچه‌ها بزرگ می‌شوند، درس میخوانند، ازدواج می‌کنند و بچه‌دار می‌شود. دختربچه‌ها تا آخرین لحظات عمر جک همانند خانواده‌ای که هیچوقت نداشت، کنارش می‌مانند و برای او سوگواری می‌کنند.درآخر با سوالی ساده اما عمیق، با شما خداحافظی می‌کنم.اندرو رایان : چه چیزی انسان را از یک برده جدا می‌کند، درحالی که یک انسان انتخاب می‌کند و یک برده اطلاعات می‌کند؟ MRG_HTJ MRG_HTJ Sat, 17 May 2025 00:43:31 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D9%87%D8%B1%D8%A2%D9%86%DA%86%D9%87-%D8%A7%D8%B2-resident-evil-9-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%85-dpyj68gc7gh3 تمام اطلاعات موجود از رزیدنت ایول ۹در این مقاله سعی کردیم که تمام شایعات، نظرات لیکرهای معروف و ادعای پلی‌تسترهای این بازی را کنارهم قرار داده، تا بفهمیم چه چیزی در انتظار طرفداران فرنچایز محبوب رزیدنت ایول خواهد بود. بعد از انتشار بازی Resident Evil 8 Village در سال ۲۰۲۱ و ریمیک های پی‌در‌پی از نسخه‌های قبلی این فرنچایز، طرفداران منتظر معرفی نسخه رزیدنت ایول ۹ بودند. این انتظار از سالها پیش از ساخت این نسخه شروع شده بود. البته علت این انتظارها دامن زدن شایعه‌های متعدد در طول این سال‌ها بود.این شایعات از سال‌ها قبل توسط داسک گالم (لیکر معروف در توییتر) منتشر شد. علت معروفیت این کاربر بخاطر اطلاعات درستی است که قبلا از بازی های مختلف منتشر کرده و خود را به کاربران اثبات کرده است. در ادامه این مقاله به شایعاتی که توسط لیکرهای معروف Dusk Golem و Andy و چند نفر که ادعا کرده‌اند پلی‌تستر این نسخه بوده‌اند و قبل از معرفی بازی گیم‌پلی آن را تست کرده‌اند میپردازیم .ظاهراً بازی Resident Evil 9 از سال ۲۰۱۸ در دست ساخت بوده و طبق گزارش‌ها طولانی‌ترین چرخه توسعه و بیشترین بودجه از این سری را به خود اختصاص داده است. طبق گزارش‌ها، کپکام در این بازی از فناوری های جهان باز که مشابه آن در بازی Dragon Dogma 2 و موتور گرافیکی RE Engine در دست توسعه قرار دارد. اما مشکلی که اکثر طرفداران این مجموعه را نگران میکند، ساخت یک بازی ترس و بقا در یک محیط بسیار وسیع است. داسک گالم می‌گوید: ابتدا قرار بوده تا این نسخه با نام رزیدنت ایول ۸ در اختیار بازیکنان قرار بگیرد. طبق گفته های او Capcom به‌طور همزمان با این بازی، در حال توسعه نسخه Village بوده و قرار بوده تا این بازی را به‌عنوان یک عنوان فرعی از مجموعه رزیدنت ایول منتشر کند. اما درنهایت این شرکت تصمیم می‌گیرد تا ویلیج را به‌عنوان یک نسخه اصلی از مجموعه در سال ۲۰۲۱ منتشر کند و بازی دیگر را تحت عنوان رزیدنت ایول ۹ در دستور کار خود قرار بدهد. در ادامه وی اشاره کرد: بازی قرار است در یک جزیره‌ی کوچک واقع در آسیای شرقی دنبال شود که شباهت خیلی زیادی به مناطق کشور سنگاپور دارد. لیکر معروف دیگری بنام Andy اطلاعات قابل توجهی را منتشر کرده است: جیل که با لباسی مانند Re5 Lost in Nightmare و لیان که لباسی مانند انیمیشن RE: Damnation می‌پوشند و ظاهری پیر دارند، شخصیت های اصلی بازی خواهند بود و کریس و بری برتون شخصیت های فرعی بازی خواهند بود. همچنین اشاره کرد: داستان بازی چهار سال بعد از اتفاقات RE8 روایت می‌شود، جیل از طرف BSAA و لیان از طرف D.S.O جزیره‌ای را بررسی میکنند که شرکت سازنده Eveline در آن مستقر است و در حال ایجاد کلون های انبوه از Eveline از طریق ویروس Megamycete است. همچنین در این میان شرکت Blue Umbrella نیز باز خواهد گشت. به طور کلی داستان بازی RE9، پرونده RE7 و RE8 را به پایان خواهد رساند. دشمنان بازی زامبی های تکامل یافته‌ای مانند Ganados در RE4 خواهند بود، که ماه را می‌پرستند و روی بازوهای خود خالکوبی ماه دارند. همچنین لیان توسط یک دشمن دائمی تعقیب خواهد شد و جیل توسط Goatman مورد حمله قرار خواهد گرفت. البته که داسک گالم در خردادماه امسال و در پست‌های جدیدتر خود اشاره می‌کند که ظاهرا آن‌طور که متوجه شده هنوز زمان زیادی تا معرفی بازی رزیدنت ایول ۹ باقی مانده است و احتمالا باید تا اواخر سال ۲۰۲۵ یا اوایل ۲۰۲۶ منتظر معرفی آن باشیم. طرفداران این سری به دنبال معرفی رسمی بازی با یک تریلر در مراسم‌های مختلف ویدیوگیم بوده‌اند که تا به امروز این خیال ناکام مانده است. البته با گمانه‌زنی های اخیر و انتشار تریلر بازی GTA VI، احتمال تاریخ معرفی و عرضه بازی دورتر از قبل شده است. ناگفته نماند که در این مدت چند پلی‌تستر ادعا کرده‌اند، بازی را تجربه کردند و از بعضی ریز جزئیات بازی جدید اطلاع دارند. درصورتی که طبق قانون افشا آنها حق منتشر کردن اطلاعات و جزئیاتی از بازی را ندارند! طبق گفته این پلی‌تسترها: ۱ـ یکی از محیط های بازی، بیمارستان بزرگی است که دارای راهروهای طولانی و تاریک می‌باشد و بسیاری از درب های آن قفل شده است. ۲ـ شخصیت جیل ولنتاین، در این بخش قابل بازی خواهد بود. زامبی ها با جزئیات بالایی طراحی شده‌اند و یکی دیگر از بخش های این بیمارستان محسوب می‌شوند. ۳ـ هیولایی که پلی تستر ها آن را GoatMan می‌نامند، در کل بیمارستان، به دنبال جیل است. این هیولا ظاهری انسان گونه به همراه چشمانی زرد و بزاق سیاه دارد و همچنین از سم برخوردار است و صدای سم های او، در سراسر بیمارستان طنین انداز خواهد بود. ۴ـ هوش مصنوعی این هیولا، داینامیک توصیف شده و به شدت به سر و صداهای داخل بیمارستان واکنش نشان می‌دهد، حتی اگر سر و صداها از جانب زامبی ها باشد. ۵ـ بازی سوم شخص است و دشمنان نیز نوعی زامبی اما بسیار سریعتر و تهاجمی‌تر هستند. این تستر گفته است بخش جیل در بیمارستان در ماه آوریل و بخش لیان در جنگل در ماه سپتامبر تست شده است.پس از انتشار شایعات و گزارش‌های مختلف در خصوص Resident Evil 9، سرانجام شرکت کپکام به صورت رسمی اعلام کرد که بازی جدید این سری در دست توسعه قرار دارد. در جریان شوکیس تابستانی اخیر Capcom، آقای Koshi Nakanishi، کارگردان Resident Evil 7 تایید کرد که بازی بعدی این مجموعه در دست ساخت قرار دارد و او کارگردان این نسخه است. به گفته ناکانیشی که سابقه کارگردانی Resident Evil Revelations و همچنین بعنوان طراح در Resident Evil 5 فعالیت داشته است، همچنین ادعا میکند بازی جدید این فرنچایز یک اثر قابل توجه خواهد بود. کوشی ناکانیشی در این باره گفت: ما در حال ساخت یک Resident Evil جدید هستیم. برای من دشوار بود که متوجه شوم بعد از Resident Evil 7 چه باید کرد. من هنوز نمی‌توانم جزئیات بیشتری را با شما به اشتراک بگذارم، اما امیدوارم در روزی که اطلاعات را منتشر می‌کنم، هیجان‌زده باشید. همچنین جالب است بدانید که به تازگی صفحه مخصوص Resident Evil 9 در سایت Metacritic ساخته شده و تنها اطلاعاتی که میتوان از این صفحه ایجاد شده متوجه شد، این است که بازی برروی پلتفرم های ps5 و Xbox Series X عرضه خواهد شد. همچنین داسک گالم در قالب یک توییت جدید نوشت: یک نکتۀ کوچک اما واقعی؛ نه تنها Resident Evil 9 یک بازی بسیار جاه‌طلبانه است، بلکه کپکام می‌خواهد متای بالای ۹۰ را به دست بیاورد. آن‌ها مدتی طولانی می‌شود که در نسخه‌های اصلی و جدا از ریمیک‌ها، امتیاز +۹۰ را به دست نیاورده‌اند. می‌دانم برخی می‌گویند البته که کپکام می‌خواهد بازی خوب بسازد، اما باید بگویم این سطح از توجه به توسعه بسیار متفاوت است. آن‌ها به خوبی آگاه هستند که از ۲۰ سال پیش و عرضۀ RE4 اورجینال، نسخه‌های اصلی با متای +۹۰ نداشته‌اند. امید آن‌ها این است که RE9 نظر منتقدین و طرفداران را در حد و اندازه‌های بهترین‌های این فرنچایز به خود جلب کند. البته تمام این اطلاعات منتشر شده از منابع غیرمعتبر، آنچنان قابل اعتماد نیستند. بسیاری از افراد برای جلب توجه کاربران و طرفداران ، حاضر به انجام هرکاری هستند و اینکه بخواهیم اینگونه بدون منبع موثقی فقط به این اطلاعات بسنده کنیم، اصلا منطقی نیست. اتفاقی که خیلی من را از این تعریف و تمجید های زودهنگام از بازی RE9 می‌ترساند، این است که دقیقا اتفاق مشابهی که در سال 2013 افتاد و تمام ادعاهای اعضای شرکت کپکام، لیکرها و شایعاتی که خبر از تغییر و تحولی باور نکردنی، حضور بسیاری از کاراکتر های این فرنچایز، دنبال کننده‌ای ترسناک‌تر و هیجان انگیزتر از نمسیس و مسترایکس می‌دادند و با نام رزیدنت ایول 6 منتشر شد، نه تنها نتوانست متای بالای 90 کسب کند بلکه سالهاست بعنوان لکه‌ی ننگی در کارنامه این فرنچایز باقی مانده است. اما بازهم برای قضاوت این بازی زود است و اثبات تبدیل شدن این نسخه به یک شاهکار را فقط زمان مشخص می‌کند. MRG_HTJ MRG_HTJ Wed, 14 May 2025 21:50:31 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-god-of-war-ragnarok-ra6dymbkjqcv بررسی بازی God Of War Ragnarok بازی God of War سابقه‌ای دیرینه و درخشان از انتشار اولین نسخه خود دارد و با وجود انتشار بعضی نسخه‌های بی‌کیفیت مثل God of War Ascension خود را با یک تغییر در سبک گیم‌پلی و داستان، باری دیگر در مرکز توجهات قرار داد. در نهایت این تغییر باعث برنده‌ شدن، عنوان بهترین بازی سال از جشنواره گیم آواردز شد.خیلی ها بر این باور بودند که God of War Ragnarok دیگر چیز جدیدی برای ارائه ندارد، درحالی که نسخه God of War 2018 فقط بستر را برای ماجراجویی های جدید کریتوس فراهم کرده و حالا با انتشار این نسخه فصل برداشت این اتفاقات جذاب رسیده است. اما آیا در استفاده از این پتانسیل فراهم شده برای این نسخه موفق بوده است؟ در ادامه این مقاله به بررسی این بازی در بخش‌های مختلف خواهیم پرداخت.داستان بازی چندسال بعد از اتفاقات نسخه قبلی روایت میشود و کریتوس طبق پیشگویی ها خود را آماده رگناروک (جنگ بزرگ میان قبایل اسکاندیناوی) می‌کند. پسر کریتوس، آتریوس، بیکار نشسته است و به دنبال پیدا کردن خدای جنگ جهان اسکاندیناوی، Tyr، است تا بتواند ذهن پر سوال خود را آرام کند. دراین بین فریا و ثور برای انتقام فرزندان خود به سراغ‌شان می‌آیند و این چالش‌ها بوجود آمده شروعی برای ماجراجویی تازه در جهان خدایان اسکاندیناوی است.اما گودال بزرگ بازی God of War Ragnarok دقیقا در داستان اوست. اینکه در پایان‌بندی بازی، شما با داشتن صدها سناریوی جذاب در ذهن خود، بازی تنها سناریویی از پایان بازی به شما نمایش میدهد که اصلا انتظارش را از یک نام دهن پرکن ندارید. این پایان بندی درحالی رخ میدهد که شما را برای رخ دادن اتفاق هایی حماسی مثل رگناروک ، مقابله با ثور و... از نسخه قبل تشنه نگه داشته بود. اگر شما از تجربه کنندگان نسخه های قبلی خدای جنگ بوده باشید ابدا حسی که در زمان مقابله با زئوس و شکست خدایان نورس داشتید را دوباره تجربه نخواهید کرد و دلتنگی دوران قدیم کریتوس شما را آزار می‌دهد. شاید این اتفاق بخاطر تغییر نام کریتوس از خدای جنگ به خدای امید و مهربانی باشد!داستان درطول بازی روایتی خطی را پیش میگیرد و داستان اصلی را با دیالوگ های بین کاراکترها و کات‌سین‌های بازی روایت می‌کند. البته برای کسب اطلاعات بیشتر نیاز به گشت و گذار های بسیاری خواهید داشت. روایت محیطی بازی همانند نسخه قبل از طریق تابلوهای نقاشی شده در طول بازی توسط Mimir رمزگشایی و تعریف میشود.همچنین شما با انجام ماموریت های فرعی در طول بازی اطلاعات جدید و تازه‌ای از پیچیدگی شخصیت ها و اتفاق هایی که درطول بازی میوفتد بدست میاورید.بازی God of War Ragnarok نسبت به نسخه قبل تغییرات قابل توجهی کرده است و تجربه کامل‌تری از جهان اسکاندیناوی به شما می‌دهد.این تغییرات شامل شخصی‌سازی شیوه مبارزه در بازی است که شما با انتخاب زره‌ها ، تعیین ویژگی ها و سبک های مبارزاتی سلاح‌ها و... میتواند تجربه بازی شما را نسبت به افراد دیگر متفاوت کند.اضافه شدن کاراکتر های مختلف از جمله فریا، ثور، سیندری و... به بازی بعنوان یار کمکی درست همانند آترئوس در نسخه قبل حس و حال تازه‌ای و سرگرم‌کننده‌ای را به بازی بخشیده است. همچنین شما علاوه بر کریتوس، قادر به کنترل آترئوس در بعضی مراحل را برعهده دارید که باعث میشود بخشی از روایت داستان بازی را از دید آترئوس دنبال کنیم.درطول بازی به باگ های مختلفی برخوردم که البته بعد از اتمام روند اصلی بازی بود. البته به لطف آپدیت های متعدد این مشکلات فنی حل شده و ایراد قابل توجهی به حساب نمی‌آیند. اما مشکل Fast Travel با اینکه سعی شده تا مثل نسخه قبل مراجعه به فقط یک بخش از بازی نباشد، اما بازهم حتما باید به مکان هایی مشخصی برای Fast Travel مراجعه کرد که باعث میشود مدت زمان زیادی برای اینکار صرف می‌شود. مخصوصا زمانی که در سرزمینی بی‌طرف که بیشتر انگار برای لود کردن منطقه‌ی انتخاب شده است منتظر می‌مانید. این مسئله زمانی برایتان مشهودتر میشود که درحال انجام ماموریت های فرعی بازی هستید.استفاده از تمام پتانسیل گیم‌پلی بازی مثل اضافه شدن یک سلاح جدید به بازی و گسترش دادن امکانات بازی باعث شده تا این نسخه عملاً به حد کمال خود برسد و تجربه‌ای باورنکردنی بین ۲۰ تا ۶۰ ساعت را در اختیارتان بگذارد.درست است که بازی یک عنوان بین نسلی به حساب می‌آید اما بازی God of War Ragnarok میتواند به شما یک تجربه‌ی گرافیکی فراتر از یک نسخه نسل هشتمی را به شما ارائه دهد.جزئیات محیطی بازی در هر قلمرو از دنیای اسکاندیناوی به طرز مثال زدنی چشمگیر و زیبا هستند، که توانایی این را دارند تا شما را ساعت‌ها در محیط بازی غرق کنند.با وجود جزئیات زیاد در محیط بازی، شما در طول بازی افت فریم خاصی تجربه نخواهید کرد و میتوانید بدون نگرانی از این بازی خوش ساخت لذت ببرید. موسیقی شروع بازی از ابتدا خبر سفری طولانی و ماجراجویی پرمخاطره‌ای را به ما می‌دهد. اگر چه این بازی با اینکه تغییری انقلابی نسبت به نسخه قبل خود نداشته اما باز هم در ایجاد فضاسازی و ساخت اتمسفری حماسی درBoss Fightها و همچنین کات‌سین های بازی که حس عمیقی را میخواهد انتقال دهد بسیار کمک کننده باشد و جان تازه‌ای به بازی ببخشد. امتیاز بازی در سایت Metacritic هم اکنون 93 از 100 است و این دقیقا همان چیزی است که باعث میشود، باری دیگر این بازی مدعی بهترین بازی سال باشد.درکل تجربه بازی God of War Ragnarok با چشم‌پوشی از تمام ایرادات داستانی و شخصیت پردازی آن یک تجربه فوق‌العاده برای شما خواهد بود. تجربه‌ای که سال بعد بتوان از آن بعنوان یک تجربه‌ی تکرار نشدنی از خدای جنگ در جهان اسکاندیناوی نام برد. MRG_HTJ MRG_HTJ Tue, 13 May 2025 21:12:18 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-resident-evil-4-remake-gviysirzxyov بررسی بازی Resident Evil 4 Remakeآیا بازی Resident Evil 4 Remake توانسته از نسخه کلاسیک خود فراتر برود و انقلابی دوباره پس از سالها در ژانر ترس و بقا ایجاد کند؟در این مقاله به بررسی بازی Resident Evil 4 Remake میپردازیم که سعی کرده‌ام بعنوان طرفدار فرنچایز رزیدنت ایول، نگاهی کاملا بی طرفانه در نقد و بررسی بازی داشته باشم.روایت داستانی بازی Resident Evil 4 Remake روایتی خطی را پیش میگیرد که در شروع بازی با یک فلش بک از اتفاقاتی که برسر کاراکتر اصلی (Leon S.Kennedy) در نسخه قبلی بازی رخ داده است نشان می‌دهد.داستان بازی رزیدنت ایول ریمیک ۴ نسبت به نسخه اصلی روایتی تمیزتر و منطقی‌تر دارد. البته در این فرنچایز رویکرد کاملا منطقی و اطلاعات دقیق علمی، جایی ندارد و یکسری شبهات از نسخه کلاسیک به نسخه ریمیک بازی منتقل شده است. اما میتوانیم تغییر دیالوگ های بین کاراکترها را یک نکته مثبت نسبت به نسخه کلاسیک درنظر بگیریم.مشکل بعدی، شخصیت پردازی های بازی است که اگر از طرفداران این مجموعه نبوده باشید از دانستن آن ناکام می‌مانید. بعنوان مثال بازی هیچ اطلاعاتی درباره اتفاقاتی که بین کراوز و لیان در نسخه‌ی فرعی بازی به نام Resident Evil: The Darkside Chronicles Operation Javier رخ داده است، اشاره نمیکند و بازیکن باید به دیالوگ هایی که بین این دو در باس فایتی کوتاه اتفاق می‌افتد، بسنده کند یا به سراغ منابعی دیگر برای فهمیدن ماجرا برود.در این بین به شخصیت پردازی لوییس سرا هم اشاره کنیم که تبدیل به فرد مهمتری نسبت به نسخه کلاسیک بازی شده و اطلاعاتی که از این شخصیت در طول بازی پیدا می‌کنید و بازگو می‌شود، باعث میشود همذات‌پنداری و درک ما از این شخصیت فراتر از یک کاراکتر یاغی اسپانیایی باشد.درکل داستان اصلی بازی هیچ تغییر اساسی نکرده است و روایت آن سرراست و ساده است. البته تغییراتی هم نسبت به نسخه کلاسیک دارد که بیشتر برای کسانی که طرفدار این فرنچایز هستند و نسخه کلاسیک بازی را تجربه کرده‌اند جالب و تاثیرگذار است.بازی از لحاظ گیم پلی پیشرفت چشمگیری نسبت به نسخه کلاسیک داشته است. از مکانیک های مختلف مبارزه مثل پری کردن و نشستن و... تا تغییر سریع سلاح های خود بدون مراجعه کردن به کیف سلاحها، میتواند به شما یک تجربه‌ی منسجم به شما بدهد. اما سوال اینجاست: آیا اضافه شدن این مکانیک‌ها کمکی به تجربه یک بازی در سبک ترس و بقا میکند؟وجود این مکانیک‌‌ها باعث میشود تا شما تجربه‌ای تقریباً شبیه به اکشن_ماجراجویی داشته باشید تا ترس و بقا ، همچنین هرگز ترس کمبود آیتم و ذخیره آیتم های لازم برای استفاده بهتر را تجربه نخواهید کرد. مگر اینکه بازی را بر روی سخت‌ترین حالت یا Professional تجربه کنید.بخش معما و پازل های بازی زیاد درگیر کننده نیست، حتی روی بعضی از آنها نمیتوان اسم معما گذاشت (انگار که برای شخصی با بهره هوشی ضعیف ساخته شده باشد). درست است که این معماها با پیشرفت در روند بازی سخت‌تر میشوند، اما به شما قول میدهم هرگز نیازی به جستجو و کمک گرفتن از دیگران نخواهید داشت و این امر از سرگرم کنندگی بازی کم می‌کند.در گیم بازی بخش هایی که در نسخه کلاسیک بسیار خاطره‌انگیز بودند، حذف شده و اینکار باعث ناراحتی بسیاری از طرفداران این مجموعه از جمله خودم شد. اما گیم پلی منسجم و طراحی مراحل بازی به گونه است که تقریبا وجود آن مراحل را میتوان غیرضروری دانست و حذف آن مراحل چیزی از تجربه بینظیر بازی کم نکند.همچنین اضافه شدن ماموریت های فرعی بازی هم بخشی از تغییرات قابل توجه در گیم پلی بازی نسبت به نسخه اصلی است و میتوان ادعا کرد که گیم پلی نسخه ریمیک بازی نسبت به نسخه اصلی سرگرم کننده‌تر است.ویژگی خوب دیگر بازی اضافه شدن کاستوم های مختلف، با ویژگی های مختلف برای کارکتر لیان و اشلی است. همچنین کاستوم کردن کیف و اضافه کردن ویژگی های اضافه به بازی از طریق وصل کردن اکشن فیگور های کوچک به کیف خود لذت تجربه بازی در New Game+ را دوچندان می‌کند.درکل بازی از لحاظ گیم پلی ابدا خسته کننده نیست و با توجه به اتمسفر گیرا و جذاب بازی را برای شما، میتواند تبدیل به تجربه‌ای لذتبخش کند که در حالت عادی و طی کردن روند معمولی بازی ۱۰ ساعت و در صورت گشت و گذار و موشکافی در محیط بازی بیش از ۲۰ ساعت در اختیارتان بگذارد.بازی در بخش موسیقی آثار فاخری را از خود بجا نمیگذارد، اما موسیقی بازی نقش کمک کننده‌ای در گیم پلی ایفا می‌کند. اگر بازی را با هدفون تجربه کنید، می‌تواند حضور شما را در فضای بازی زنده کند.موسیقی بخش SaveRoom در فرنچایز رزیدنت ایول همیشه مورد توجه بوده است. موسیقی نسخه اصلی بازی جزو یکی از بهترین موسیقی های SaveRoom این فرنچایز حساب کرد. اما این بار موسیقی بخش Loading بازی می‌تواند قبل از شروع هر باره شما را آماده‌ی وارد شدن به اتمسفر ترسناک بازی کند که بنظرم روشی هوشمندانه برای استفاده از Loading بازی است.گرافیک بازی هم نسبت به نسخه اصلی تغییر اساسی داشته اما گرافیک بازی هرگز از بازی های هم نسل خود فراتر نمی‌رود. نکته قابل اشاره دیگر این است که ما قبلا شاهد گرافیک خارق‌العاده‌تری در نسخهResident Evil 2 Remake بودیم که میتوان از لحاظ گرافیکی آن اثر را بهتر از این نسخه دانست. درکل بازی Resident Evil 4 Remake را میتوان یک تجربه‌ی عالی در بخش گیم‌پلی دانست که وظیفه‌ی سرگرم کننده بودن را به خوبی ارائه می‌دهد و در آخر این بازی توانسته امتیاز Metacritic بالای ۹۰ را از آن خود کند. MRG_HTJ MRG_HTJ Mon, 12 May 2025 23:47:02 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%B4%D8%B1%D9%88%D8%B9-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%AE%D8%B5%DB%8C%D8%AA-leon-skennedy-wnbldh6mmhlo شروع داستان لیان اسکات کندی نمی‌دانم باید خودم را آدم خوش شانسی بدونم یا نه! اما آن روز شانس با من یار بود. همه‌چیز از جایی شروع شد که من بخاطر شغلی که از کودکی عاشقش بودم، مجبور شدم رابطه‌‌ام با دوست دختر سابقم را به پایان برسانم. برای انجام این کار خیلی با خودم کلنجار رفتم اما راه دیگری نبود. فراموش کردنش سخت بود، از کسی که بسیار دوست داشتم جدا شده بودم. و حالا فقط الکل، راه نجات من از این احساس بود. فردا ظهر باید در ایستگاه پلیس راکون سیتی حاضر می‌شدم تا به عنوان مامور پلیس جدید شروع به خدمت کنم. به خانه رفتم، ساعت خودم را کوک کردم تا به موقع بیدار بشوم. اما خوابم سنگین‌تر از این حرف‌ها بود. می‌توان گفت تقریباً تمام روز را خواب بودم و حالا باید با عجله خودم را به شهر می‌رساندم.داستان لیان اسکات کندی از جایی شروع می‌شود که با تاخیر، خودش را به شهر راکون سیتی می‌رساند. علت تاخیر او مست کردن و کات کردن با دوست دختر سابقش بود. حالا باید خودش را به سرعت به ایستگاه پلیس راکون سیتی می‌رساند. در مسیر برای بنزین زدن توقف میکند، ابتدا از اینکه پمپ بنزین در سکوت فرو رفته تعجب میکند. درحالی که مشغول بنزین زدن است، صدای شکستن شیشه از درون فروشگاه سکوت را می‌شکند. لیان مشکوک می‌شود و تصمیم میگیرد به داخل فروشگاه نگاهی بیندازد تا علت صدا را جویا شود. لیان: کسی اینجا نیست؟هیچ صدایی نمی‌شنود. کمی فروشگاه را میگردد تا اینکه فردی به شکل زامبی را می‌بیند که درحال خوردن گوشت یک بدن بی‌جان است. وقتی زامبی متوجه حضور لیان می‌شود، بلند می‌شود و به سمت او حمله می‌کند. لیان بی‌معطلی مسلح می‌شود و کار او را یکسره می‌کند.لیان از این اتفاق، وحشت‌زده شده. فروشگاه را می‌گردد تا کلید خروج در پشتی را پیدا کند. زمانی که کلید را پیدا می‌کند، افراد زامبی شده‌ی دیگر به او حمله می‌کنند. اما او توانایی مبارزه با تمام آنها را ندارد. از دست آنها به سمت در فرار می‌کند که ناگهان دختری به زور وارد فروشگاه می‌شود. لیان به سمت او هدف میگیرد و زامبی پشت سر او را می‌کشد. با هم بیرون می‌روند و متوجه می‌شوند توسط تعداد بسیاری از زامبی‌ها محاصره شده‌اند. راهی جز فرار ندارند. هردو به سمت ماشین پلیس پارک شده می‌روند و به سختی فرار می‌کنند. هر دو از این اتفاق شوک زده شده‌اند. کلر خود را معرفی می‌کند و می‌گوید به دنبال برادرش، کریس میگردد. لیان هم خود را معرفی می‌کند و به او خاطرنشان می‌کند که زمانی که به ایستگاه پلیس راکون سیتی برسند، همه چیز روبه راه خواهد شد. آنها به شهر می‌رسند، اما شهر در سکوتی تاریک، خاموش شده است. مسیرشان توسط چندین ماشین بسته شده است و زمانی که بیرون را نگاه می‌کنند متوجه می‌شوند تمام اهالی شهر یا کشته شدند یا سرنوشتی بدتر از مرگ گرفتارشان شده‌است. زامبی‌ها به سمت ماشین حمله میکنند و در این بین کامیونی با سرعت زیاد به سمت‌شان نزدیک می‌شود. تلاش می‌کنند که از ماشین خارج شوند و در نهایت با چپ کردن کامیون و برخورد به ماشین، هرکدام به سویی پرتاب می‌شود. از موج انفجار کامیون جان سالم بدر می‌برند و باهم قرار میگذارند که در ایستگاه پلیس یکدیگر را ملاقات کنند. از این لحظه راه لیان و کلر از هم جدا می‌شود. ایستگاه پلیس راکون سیتی لیان هرطور شده خود را به ایستگاه پلیس راکون سیتی می‌رساند، اما دیگر خیلی دیر شده است. سرنوشت پلیس های شهر راکون سیتی، بهتر از مردمان آن نبوده. حالا لیان به تنهایی باید کلر را پیدا کند و سر از حقایق این اتفاق دربیاورد. کمی در محیط ایستگاه پلیس گشت زد و درحالی داشت از زیر یک کرکره برقی خراب رد می‌شد ناگهان یک زامبی پای او را می‌گیرد و سعی می‌کند لیان را به عقب بکشد. لیان تلاش می‌کند خود را نجات دهد. اما بی فایده است. زامبی های دیگری صدای او را می‌شنوند و دنبال منبع صدا را میگیرند. همه‌چیز رو به پایان که ...(ادامه دارد) MRG_HTJ MRG_HTJ Sat, 10 May 2025 23:27:57 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-the-evil-within-2-osbkrkqc0ekh بازی The Evil Within 2 دنباله‌ای از نسخه پیشین خود از سال 2014 است، که در سال 2017 با هدف بخشیدن جانی دوباره به ژانر ترس و بقا منتشر شد. در انتهای این مقاله به نتیجه خواهیم رسید که آیا بازی The Evil Within 2 توانسته از نسخه اول خود پیشی بگیرد و تبدیل به یک بازی به یاد ماندنی در سبک ترس و بقا بشود؟ یا از این بازی فقط بعنوان تجربه‌ای خسته کننده نام برد.بررسی بازی The Evil Within 2 داستان بازی 3 سال پس از وقایع نسخه ‌اول روایت می‌شود، جایی که کارآگاه سباستین کاستیانوس مامور برجسته‌ پلیس KCPD از حوادث قسمت اول جان سالم به در برده است. اما پلیس حرف‌های او را باور نمیکند و او از شغل خود عزل می‌شود. پس از 3 سال ، جولی کیدمن یکی از کارمندان سابق MOBIUS و دستیار سباستین در نسخه اول، سراغ او می‌آید و به او خبر می‌دهد که دخترش لی لی که سالها پیش در آتش سوزی سوخته بود، هنوز زنده است. حالا کارآگاه سباستین کاستیانوس قصد دارد علاوه بر نجات دادن دخترش لی لی از توطئه‌های گروه ناشناخته‌ای بنام MOBIUS پرده برداری کند.داستان بازی The Evil Within 2 برخلاف نسخه اول که داستان بازی بسیار پیچیده و عمیق بود، اما ما در این نسخه شاهد روایتی به مراتب ساده‌تر و روان‌تر هستیم. با وجود اینکه داستان بازی سعی دارد تا لایه هایی عمیق‌تری از شخصیت اصلی بازی (سباستین کاستیانوس) را برای ما تعریف کند، (که در این عمل موفق ظاهر شده است و بعد از تجربه بازی می‌توانم به شما قول دهم که سباستین کاستیانوس یکی از شخصیت‌ های محبوبتان خواهد شد) اما بازی از ساختن یا حتی تعریف کوتاهی از آنتاگونیست‌های درون دنیای بازی ناکام مانده است.با وجود پتانسیل های بالای موجود در هر یک از شخصیت‌های منفی، بازی نمی‌تواند حتی یکی از شخصیت‌های آنتاگونیست خود را در دنیای بازی معرفی کند و هدف آنها را برای‌ ما شفاف‌تر کند. بنظر من بعضی از شخصیت های منفی بازی توانایی این را داشته‌اند که حتی در یک نسخه جدا از بازی فقط به آنها پرداخته شود، اما در بازی The Evil Within 2 شاهد آشی از انواع آنتاگونیست های مختلف هستیم که هرکدام طعم اندکی از خود بجای می‌گذارند.همچنین بازی علاوه بر تعریف داستان اصلی بازی با کمک گرفتن از ماموریت های فرعی زیاد توانسته داستان بازی را گسترده‌تر کند تا محیطی که سباستین به آن ورود کرده را بیشتر بشناسید.بازی The Evil Within 2 از دید سوم شخص کاراکتر اصلی دنبال می‌شود. این زاویه دوربین تبدیل به یک برگه برنده برای تمامی بازی های در سبک ترس و بقا شده‌است.بازی با وجود کمک گرفتن از بسیاری از المان‌ها، نتوانسته عنصر ترس را درطول بازی به جریان بیندازد و بازی بیشتر حالتی مبهم و مرموز دارد که اگر کمی گشت و گذار در محیط را به سبک بازی خود اضافه کنید حالت ابهام از شما دورتر خواهد شد.محیط بازی بسیار از لحاظ وجود نمادها و ساخت اتمسفر ترسناک چشم نواز است، مخصوصا در اوایل ورود شما به جهان یونیون به مراتب از اواخر بازی ترسناک‌تر و هیجان انگیزتر است. نقاشی ها، تابلو ها، مجسمه هایی از اعضای بدن انسان و... به تجربه‌ی دلهره آور و ترسناک بازی کمک ویژه‌ای می‌کند. این بخش از زمانی که شما با اولین شخصیت منفی دیدار میکنید تا زمان اولین باس فایت شما با همان شخصیت، بخش طلایی بازی در عنصر ترس است. اما بخش بسیار ناامید کننده بازی در مواجهه با باس های بازی است. در کل بازی فقط میتوانیم به یک الی دو باس‌فایت خوب اشاره کنیم. این عملکرد ضعیف در بخش آنتاگونیست‌های بازی و باس‌فایت های آن نشان دهنده این است که، بازی اصلا قصد به چالش کشیدن شخصیت اصلی را ندارد و گویی بازی زمین خلوتی از گردن‌کشی های سباستین است.اصولا در بازی‌های ترس و بقا عنصری که بیش از همه میتواند شما را نگران و وحشت‌زده کند، کمبود آیتم و میزان سلامتی در طول تجربه بازی است. البته این عنصر با گشت و گذار در بازی و ارتقای سلاح‌ها و ارتقای توانایی های فردی کارکتر اصلی، در طول بازی کمرنگ‌تر خواهد شد.لازم به اشاره است که روند بازی نسبت به نسخه قبل خود پیشرفت های زیادی داشته و قابلیت های بسیاری به بازی افزوده شده است. قابلیت ارتقای توانایی های فردی در بازی به پنج شاخه‌ی اصلی سلامتی، مخفی کاری، مبارزه، بازیابی و ورزشی تقسیم شده است. با جمع کردن آیتم‌هایی مخصوص می‌توانید این قابلیت ها را ارتقا داده تا پیشرفت در روند بازی برای شما تسهیل‌تر شود.همچنین اسلحه‌های قسمت قبل با اندکی پیشرفت و تنوع همچنان در بازی حضور دارند و امکان ارتقای آنها نیز فراهم است.بخش قابل توجه بازی سیستم مخفی کاری در بازی است که نسبت به نسخه قبل ساده‌تر شده است. به طوری که بازیکن با دیدن علامت چشم می‌تواند بفهمد که تا چه حد در معرض دید دشمن قرار دارد. البته گزینه مخفی کاری درطول بازی گزینه‌ای نیست که شما به آن وابسته باشید و فرار در بعضی مواقع گزینه‌ای بسیار مناسب‌تر به حساب می‌آید.در کل سیستم مبارزاتی بازی با تنوع قابل قبولی همراه است و میتواند شما را بین ۱۵ الی ۲۰ ساعت بطور کامل محصور کند.گرافیک بازی محصول چشمگیری در نسل خود ارائه نمی‌دهد و تنها میتواند از نظر پیشرفت نسبت به نسخه قبل خود حرفی برای گفتن داشته باشد. البته حتی در این بخش هم ایراداتی غیرقابل چشم پوشی در طراحی چهره و انیمیشن های حرکتی میمیک صورت کاراکترها وجود دارد که میتواند تا حدی دلزدگی در شما ایجاد کند.همانطور که از پارت اول بازی در بخش گیم پلی بسیار راضی بودم، در پارت اول جلوه‌های بصری محیط حرف زیادی برای گفتن دارد و میتواند با طراحی محیطی گیرا، اتمسفر ترسناک بازی را زنده نگه دارد.بازی The Evil Within 2 هرچند شاهکارهای موسیقیایی از خود ارائه نمی‌دهد اما موسیقی متن و افکت های صوتی بازی باعث کمک در به جریان افتادن ریتم هیجان انگیز و دلهره آور بازی شده است و همچنین در صحنه های درام و احساسی بازی نیز نقشی اساسی را ایفا کند. همچنین صداگذاری یکی از نقاط قوت این بازی به حساب می‌آید. البته برخلاف اشکالات لیپ سینک، عمق صداگذاری‌ها و ظرافت در انتخاب صداپیشه‌ها قابل ستایش است.درکل بازی The Evil Within 2 هرچند از لحاظ ترسناک بودن نتوانسته است تا حرکتی رو به جلو را به بازیکن ها ارائه بدهد اما این بازی میتواند به عنوان یک بازی دلهره آور و استرس‌زا نام برد و از تجربه قدم زدن در دنیای بازی، بعنوان تجربه‌ای لذتبخش یاد کرد.در سایت Metacritic امتیاز بازی 80 از 100 است که امتیازی قابل قبول برای چنین عنوانی به حساب می‌آید. MRG_HTJ MRG_HTJ Thu, 08 May 2025 12:11:25 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%AE%D8%B5%DB%8C%D8%AA-leon-skennedy-%D8%AD%D8%A8%D8%B3-%D8%AD%D9%82%DB%8C%D9%82%D8%AA-uhkhyp1w4oza Leon S.Kennedyسال 1999 – واشنگتن دی‌سی، یک سال پس از نابودی راکون سیتیاتاق بوی ضدعفونی‌کننده می‌داد. نور سفید مهتابی از سقف، روی میز چوبی کهنه قهوه‌ای رنگ می‌تابید. لیان اسکات کندی با کت چرم مشکی‌اش روی صندلی فلزی نشسته بود، با نگاهی ثابت به نقطه‌ای نامرئی. او نه پلیس بود، نه قهرمان. او بازمانده‌ای بود که دولت ایالات متحده، مثل ابزاری، در دست گرفته بود. مسئولان دولتی از پشت آینه‌ی اتاق درحال تماشای لیان بودند و سوال‌های متعددی از او می‌پرسیدند. بازجویی از او تمام نشده بود.دولت می‌خواست او را خاموش کند. آنها می‌خواستند حقیقت را درباره راکون سیتی، درباره گناه شرکت آمبرلا و درباره همه‌چیز پنهان کنند. اما لیان با همه زخم‌هایش، هنوز خاموش نشده بود. هنوز در اعماق دلش، آتش سرخی به آرامی می‌سوخت.روزهای او با تمرین می‌گذشت. آموزش‌های تاکتیکی، بازجویی های متعدد و بقا در شرایط بحرانی کار هرروز او بود. مربیانش او را "Survival Machine" می‌نامیدند. اما شب‌ها فقط تنهایی، اتاق هتل نظامی اطراف شهر دی‌سی را پر می‌کرد، صداهای شلیک، جیغ، و اسم‌هایی که حالا فقط در ذهنش زنده بودند، برمی‌گشتند.شریشری برکین… دختر کوچکی که او نجات داده بود. هنوز نامه‌هایش را نگه می‌داشت. هر بار که می‌خواست باور کند دنیای او تهی از معنا شده، خط‌های کودکانه‌ی شری را می‌خواند. تک تک غلط‌های املایی شری و بدخطی هایش در نامه‌ها، عشق واقعی و امید را درون لیان زنده می‌کرد.و کلر ردفیلد، تنها کسی که به معنای واقعی کنار لیان بوده. اما نمی‌توانست کنار لیان بماند. بعد از اتفاقات شهر راکون سیتی، رفته بود تا برادرش کریس ردفیلد را پیدا کند. در نهایت بعد از تمام سختی هایی که کلر برای پیدا کردن برادرش کشید راه‌ش را از بقیه جدا کرده بود و لیان به ندرت خبری از او می‌شنید.کلر ردفیلدبعد از تمامی این سختی‌ها، لیان تغییر کرده بود. اولین مأموریت رسمی‌اش به عنوان مأمور تازه‌کار D.S.O، عملیاتی سِری در مونتانا بود. گزارشی مبهم از یک محموله بیولوژیکی از بقایای آزمایشگاه Umbrella که توسط نیروهای محلی مصادره شده و سپس ناپدید شده بود. مأموریت او شناسایی، بازیابی و نابودی کامل مدارک و شواهد این اتفاق بود.لیان وارد شهری کوچک به‌نام Fort Daniel شد. شهری که در ظاهر آرام بود، اما مردمش با ترس و در خفا زندگی می‌کردند. شب هنگام، اجساد حیواناتی با علائم جهش‌یافتگی در نزدیکی ایستگاه پلیس پیدا شد. نشانه‌ها واضح بودند، ویروسی ناشناخته دوباره در حال پخش بود.الن ریورزلیان با یک افسر محلی به نام «الن ریورز» همکاری کرد. زنی باهوش و شکاک که از همان ابتدا حس کرده بود که لیان فقط برای بازرسی نیامده است. الن ابتدا از لیان متنفر بود، اما رفته رفته با شناخت بیشتر لیان کم‌کم شیفته‌ی لیان شد. جستجوها و گزارش‌های متعدد آن‌ها را به سرداب متروکه‌ای رساند، جایی که بقایای آزمایشگاهی وحشتناک و چندین دانشمند زامبی شده انتظارشان را می‌کشید.اما تنها یک بازمانده‌ی آزمایشگاه باقی مانده‌ بود. مردی به نام بارتولو، دانشمند سابق Umbrella، زنده بود و برنامه داشت نمونه‌ای از ویروس را در ازای پول به یک گروه تروریستی بفروشد. لیان باید تصمیم می‌گرفت: او را زنده برمی‌گرداند یا همان‌جا همه‌چیز را تمام می‌کرد؟ اما لیان نمی‌توانست آنقدر که باید بی‌رحم‌ باشد. تصمیم گرفت بارتولو را تحویل پلیس دهد. اما بالا دستی‌های او، چیز دیگری از لیان میخواستند. او باید تمام مدارک را نابود می‌کرد، باید این‌کار را انجام می‌داد. سلاح خود را سمت بارتولو گرفت. بارتولو عاجزانه التماسش می‌کرد او را نکشد. بارتولو فریاد می‌زند و قول می‌دهد چیزی به کسی نمی‌گوید. لیان تصمیمش را گرفته بود.اما الن مانع لیان می‌شود. الن می‌گوید تمام تلاشش را می‌کند که کسی چیزی نفهمد و بارتولو را به جایی دور بفرسد یا مخفی‌اش کند. لیان نمیخواهد دوباره فردی از جنایت‌ش قسر در برود و این کار مثل انگل بین افراد سودجو انتقال یابد. الن با لیان درگیر می‌شود. لیان نمیخواهد آسیبی به الن برساند. از همان اول کار باید الن را از این ماجرا دور نگه می‌داشت. در این بین بارتولو با چهره‌ای پر از ترس، آخرین نمونه‌ی ویروس را به خود تزریق می‌کند. باز هم اتفاقی مشابه در مکانی متفاوت. بارتولو تبدیل به موجودی عجیب الخلقه و بسیار ضعیف تبدیل می‌شود. برعکس تمامی افرادی که ویروس باعث افزایش جثه و قدرت آنها می‌شود، اما برای بارتولو فرق داشت. ایراد در نقص ژنی او و نسخه‌ی ناقص از ویروس، او را تبدیل به یک غول لجنی تبدیل کرد که بخار سمی و کشنده از بدنش پخش می‌کرد. حالا دیگر راهی جز نابودی بارتولوی غول پیکر نبود. لیان تصمیم گرفت با مواد اشتعال‌زایی که در آزمایشگاه وجود دارد، کار او را یکسره کند. الن هم که می‌بیند راهی باقی نمانده است به لیان کمک می‌کند. همه‌چیز برای یک انفجار بزرگ آماده است که ناگهان بارتولو به آنها حمله می‌کند و الن را می‌کشد. لیان چاره جز شلیک به مواد منفجره و فرار ندارد. با انفجاری مهیب بارتولو تا آخرین وجب از جسمش در آتش می‌سوزد؛ جوری که انگار تا به حال وجود نداشته است.لیان از آزمایشگاه خارج می‌شود و پیامی پیرو استخراجش از آن شهر به مرکز D.S.O ارسال می‌کند. لیان از آنجا سالم خارج می‌شود، اما دوباره افرادی بی‌گناهی که فقط قصد کمک کردن به لیان را داشتند یا هیچ ربطی به این جنایات نداشتند، کشته شدند.او دوباره دنیا را نجات داد. از خطری که ممکن بود ترس را خوراک روزانه‌ی مردم عادی کند. اما درنهایت لیان یک چیز را به خوبی فهمید. (حقیقت باید پنهان بماند). برای کودکانی مثل شری که هنوز امید و عشقی زیبا، در دلشان وجود دارد. برای مردمی که با وجود مشکلات متعدد درحال زندگی هستند اما تحمل به دوش کشیدن این وحشت را ندارد. این تازه آغاز راهی بود که او را به کابوسی بزرگ‌تر در اروپا می‌کشاند...کابوسی که فقط زخم‌های کهنه‌ی لیان را باز می‌کرد...(اکنون فایل صوتی پیوست شده را گوش‌ دهید)(این داستان با الهام از فرنچایز Resident Evil نوشته شده است و بعضی جزئیات و اسم کاراکترها تغییر یافته است) MRG_HTJ MRG_HTJ Sun, 04 May 2025 23:10:48 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-clair-obscure-expedition-33-zvknnxot4rpe (این داستان با روایتی متفاوت و در اصل داستانی تخلیص شده از داستان اصلی بازی است. اگر چه این داستان روایتی از مهمترین پلات توییست بازی است، اما جزئیات آن تغییر کرده و تا حدودی تبدیل به داستانی جدا از داستان اصلی بازی شده است. پس با روایتی متفاوت از داستان اصلی بازی با من همراه باشید.)داستان بازی Clair Obscure Expression 33این داستان درباره‌ی خانواده‌ای است که غم و اندوه سنگینی را به دوش میکشند. خانواده‌ای که زمانی دوران شاد و لذت‌بخشی را می‌گذراند.عکس خانوادگیاین خانواده پنج نفر در عمارتی زیبا زندگی میکردند. این خانواده دو دختر به نام های آلیشیا و کلیا و یک پسر به نام ورسو داشتند. تمام اتفاقات خوب و لحظات بد این خانواده شیرینی خاصی داشت. از روزهای بچگی آلیشیا که تازه شروع به صحبت کردن کرده بود تا فارق التحصیل شدن ورسو، لذت های نابی بودند که با هیچ چیز در دنیا قابل تعویض نبود.آلیشیاتا اینکه تک تک این لحظات زیبا، تنها با یک اشتباه، یک اتفاق ناگواری، مورد تهدید قرار گرفت. شبی که تمام اعضای خانواده درخواب بودند، دختر زیبای خانواده‌، آلیشیا، ناگهان با شکستن یک فانوس، اتاقش آتش گرفت. مدتی از آتش گرفتن اتاق گذشت و این آتش در قسمت های دیگر عمارت هم زبانه کشید. همه اعضای خانواده با دیدن آتش از خانه خارج می‌شوند، اما ورسو متوجه نبود خواهر کوچکترش می‌شود و به سمت اتاق آلیشیا بازمی‌گردد. در نهایت ورسو، به دل آتش میزند و خواهر خود را از آن آتش‌سوزی نجات می‌دهد. اما ورسو در لحظات آخر نمیتواند از عمارت خارج شود و در آن آتش سوزی جان خود را از دست می‌دهد. همچنین آلیشیا در این آتش سوزی صورت زیبایش می‌سوزد و برای همیشه زیبایی مثل زدنی‌اش را از دست می‌دهد.آلیشیادغم از دست دادن ورسو و سوختن صورت زیبای آلیشیا، بر دوش تمام خانواده سنگینی می‌کند. مخصوصاً مادر خانواده، آلین، هیچوقت با این اتفاق کنار نمی‌آید. هرشب کابوس آتش گرفتن عمارت و زنده‌زنده سوختن ورسو به سراغش می‌آیند. عذاب وجدان و فقدان تنها پسرش، آنقدر غیرقابل کنترل می‌شود که بعد از مدتی، آلین سعی می‌کند تا تابلویی نقاشی کند که در آن تمام خانواده در سلامت و خوشحال کنارهم، باری دیگر زندگی می‌کنند. اما این تابلوی نقاشی تنها راه فراری از اتفاقات غم‌انگیز بود. بعد از گذشت سال‌های زیادی از آن اتفاق، نه آلیشیا با صورت سوخته‌ی خود کنار آمده، نه اعضای خانواده مرگ دردناک ورسو را فراموش کرده است.ورسوآلین با نقاشی این تابلو، توهم و رویایی زیبا برای خانواده‌ی خود می‌سازد. رویایی که هیچ درد و غمی در آن معنا ندارد. رویایی که تنها عشق ورزیدن حرف اول و آخر را می‌زند. این تابلوی جادویی مردمانی خوشحال نه از جنس زودگذر، مردمانی ناراحت نه از جنس ماندگار و مردمانی رقابت‌جو نه از جنس برتری طلبی دارد. اما پدر خانواده، رنوآر و دختر بزرگ آنها، کلیا، با این توهم کنار نمی‌آیند. آنها نمیخواهند اتفاقات بد را فراموش کنند. آنها نمی‌خواهند صدای فریاد های ورسو هنگام مرگ را فراموش کنند. آنها نمی‌خواستند درحالی که در دنیای واقعی عمر آنها رو به پایان است، در توهمی رویایی زندگی کنند.رنوآر تصمیم می‌گیرد توصیف و طرح دیگری را به نقاشی اضافه کند. او مرگ را به این سرزمین اضافه می‌کند. چیزی که آلین از این شهر دریغ کرده بود. چیزی که از لحظه‌ی اضافه شدن به شهر، معنای عمیق‌تری به تک تک کلمات و تصمیمات مردم شهر اضافه کرد. دوباره مرگ، سایه به سایه به دنبال انسان‌ها بود، حتی در این تابلو رویایی از شهری زیبا.تابلوی نقاشیاما این بار، مرگ معنای متفاوتی داشت. مرگ موجودی نامرئی نبود که دنبال انسان‌ها باشد. بلکه همواره بر روی آنها سایه انداخته بود و در زمان و سال معینی، انسان ها بخشی از سایه می‌شدند. مردم می‌دانستند دقیقا چه زمانی خواهند مرد. رنوآر در این تابلو نفرینی خلق کرد که مردم با رسیدن به یک سن خاص که هرسال از عدد آن سن کم می‌شد، از تابلوی نقاشی برای همیشه حذف می‌شدند. رنوآر موجودی به نام نقاش را خلق می‌کند که در سرزمینی از دور دست‌ها، هرساله سن مرگ را کاهش می‌داد، و افرادی که از آن سن رد شده بودند، می‌مردند. با این کار رنوآر سعی داشت مردم را از نزدیک شدن به مرگ آگاه نگه دارد.حالا مرگ دیگر موجودی پنهان شده میان درختان و سایه های شب نبود. مرگ سال به سال به افراد مردمان شهر نزدیک‌تر می‌شد. این روند به جایی رسید که سن ۳۳سالگی، سن پیرترین افراد شهر بود. اما سن می‌تواند دقیقا بازتابی از زندگی واقعی باشد. اینکه هرلحظه ممکن است شما در پیرترین سالی که زنده مانده‌اید، بمیرید.با این کار رنوآر سعی می‌کرد با توهم آلین مبارزه کند و هرسال او را به واقعیت زندگی‌شان نزدیک‌تر کند. اما رویای زیبای آلین آنقدر شیرین و دلنشین بود که دل کندن و بازگشت به زندگی تلخ واقعی جزو انتخاب هایش نبود.آلین و رنوآرسوال واقعی زمانی مطرح می‌شود که شما خودتان را جای شخصیت های داستان بذارید. آن زمان است که دیگر قضاوت از هر زمان دیگری سخت‌تر می‌شود.و اما سوال اینجاست، اگر شما قادر به نقاشی و خلق یک زندگی و شهری رویایی بودید، چه شهری را خلق می‌کردید؟ آیا در این شهر مرگ کلمه‌ای بی‌معنا بود یا معنایی عمیق را دنبال می‌کرد؟ و آیا اصلا از قلم‌تان استفاده می‌کردید؟ حالا نوبت شماست که تصمیم به خلق بگیرید.(اکنون فایل صوتی پیوست شده را گوش‌ دهید) MRG_HTJ MRG_HTJ Sat, 03 May 2025 02:17:06 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-alan-wake-remastered-lxmvd92lkytu Alan Wake Remastered در زمانی که تمام استودیوهای بازیسازی در حال کار برروی بازی های آنلاین سرویس و گیم‌پلی‌های طولانی هستند، تجربه بازی های داستانی بیش از هر زمان دیگری کم‌رنگ شده‌اند. حتی برای کسانی که علاقه بسیاری به بازی های داستانی دارند، پیدا کردن بازی که بتواند داستان خوبی را روایت کند و هم گیم‌پلی خسته کننده‌ای نداشته باشد، واقعا سخت شده است. با این اوضاع بازیکنان علاقه‌مند به داستان دو راه بیشتر نخواهند داشت: برای بازی‌های داستان محور جدید منتظر بمانند یا به سراغ بازی های نه چندان قدیمی بروند. مطمئنم مثل من، شما هم گزینه دوم را انتخاب خواهی کرد. متأسفانه تجربه این بازی‌ها به علت بالا رفتن استاندارد های گرافیکی و گیم‌پلی، سخت‌تر شده و برای اینکه این اختلاف تا حدودی حل شود، باید به سراغ بازی‌هایی برویم که آنها را جلوتر از زمان خودشان می‌دانستند.پس باری دیگر به سراغ عنوانی می‌رویم که از زمان خود جلوتر بود اما همانند فیلم‌های دیوید لینچ، با استقبال زیادی در زمان انتشارش روبه‌رو نشد. در این مقاله زیر و بم بازی Alan Wake نسخه Remastered را در کنارهم بررسی می‌کنیم تا به پیشگام بودن یا نبودن آن پی ببریم.Alan Wake بازی از یک کابوس آغاز می‌شود و حالا نویسنده‌‌ی شجاع ما، الن ویک، باید از این کابوس فرار کند. گیم‌پلی بازی بسیار سریع آغاز می‌شود و شما باید با فرار به سمت یک Light House از دست تسخیر شدگانی که به دنبال سرنگونی شما هستند فرار کنید. اگرچه بعد از این شروع طوفانی تقریباً نیم ساعت از بازی به معرفی و آشنا شدن با محیط بازی می‌گذرد، اما طولی نمی‌کشد که دوباره شما را به جهان تاریک بازگرداند.اول از همه باید بدانید که داستان بازی سورئال است و همانطور که در بالا اشاره کردم، قرار نیست همانند فیلم های لینچ، با روایتی سرراست طرف باشیم. به شما قول می‌دهم بعد از فهمیدن داستان بازی، قادر نخواهید بود که برای کسی آن را تعریف کنید یا حتی آن را اسپویل کنید. حتی ممکن است درک دوستانتان از داستان با شما متفاوت باشد. از اول تا آخر بازی، سوالات کوچک و بزرگی برایتان به وجود می‌آید که بعضی جواب‌ها با گشت و گذار و تجربه نسخه‌های بعدی این استودیو بدست خواهد آمد و بعضی از جواب‌ها تنها در دست نویسنده‌ی بازی، یعنی سم لیک است.بازی علاوه بر میان‌پرده‌ها، دیالوگ‌ها و مونولوگ های شخصیت الن ویک، با برگه‌هایی که در محیط بازی پراکنده شده‌اند، سعی می‌کند که روایت منسجمی را ارائه کند. سم لیک با اینکار بازیکنان را به فهم عمیق‌تر داستان وفادار می‌کند، بطوری ممکن تمام محیط را برای پیدا کردن یک برگه بگردند. نکته بسیار جالبی که به آن برخوردم، وجود یک بارکد بود. برایم سوال شد که چرا باید سازندگان یک بارکد را حتی به اشتباه در این مکان قرار دهند. بدون معطلی آن را اسکن کردم و ویدیویی برایم پخش شد که بخشی از داستان را روایت می‌کرد. این بازی از هر روشی که بتواند برایتان داستان نویسنده‌ای را روایت می‌کند که در داستان خودش گیر افتاده و با شروع این بازی، شما هم مثل او گرفتار داستان تاریک بازی خواهید شد.شما با پیشروی در بازی، پیدا کردن تمام برگه‌ها، صحبت کردن با تمام کاراکترها و حتی با دیدن برنامه های تلویزیونی که در مکان های خاص پخش می‌شوند، نمی‌توانید تمام جزئیات بازی را بهم ربط دهید. داستان بازی عمیق‌تر و پیچیده‌تر از این حرفاست. دقیقا همانند تمام آثار سورئال جهان مانند لینچ، نولان و غیره، شما اصلا نباید به دنبال فهمیدن کل داستان باشید. به قول کریستوفر نولان: دست از فهمیدن هنر بردارید و آن را احساس کنید. با این کار شما تا مغز استخوان‌تان بازی را حس خواهید کرد و هرگاه نکته جدیدی از بازی را کشف کنید، برایتان لذتی دوچندان خواهد داشت. البته پیچیدگی و درهم تنیدگی داستان Alan Wake با دیگر آثار استودیوی Remedy به وضوح به چشم‌تان خواهد آمد و اگر بازی های گذشته این استودیو را تجربه کرده باشید، باید نوید ایستراگ های جذابی را به شما بدهم. به عنوان مثال صداپیشه شخصیتی که در طول بازی شما را راهنمایی میکند، جیمز مک کفری، صداپیشه شخصیت مکس پین است. شخصیت اصلی بازی یعنی الن ویک، با داشتن یک چراغ قوه و یک سلاح گرم باید افرادی که تسخیر تاریکی شده‌اند (The Taken) از سرراه خود بردارد. مکانیک تیراندازی و چراغ‌قوه به یکدیگر وابسته‌اند یعنی با Aim ابتدا تاریکی ظاهری آنها که همانند یک سپر عمل می‌کند را با نور از بین میبرید و بعد با شلیک گلوله آنها را نابود می‌کنید. با اینکه بازی همانند سایر عناوین شوتر دارای یک آیکون مشخص برای Aim نیست، اما در شلیک دقیق دچار مشکل نخواهید شد زیرا به کمک چراغ قوه می‌توانید قسمتی که مورد نظرتان است هدف بگیرید و کاملا علت نبود آن را توجیه می‌کند. شاید الان با خودتان بگویید، این مکانیک دو مرحله بازی، روند پیشروی را کند می‌کند و حتی خسته‌کننده بنظر می‌رسد. اگر بخواهید بازی برروی درجه سختی Easy تجربه کنید ممکن است برایتان خسته‌کننده شود، اما اگر بخواهید برروی Normal و Nightmare بازی را تجربه کنید، مطمئن باشید با با بازی روبه‌رو خواهید شد که این مکانیک را ستایش می‌کنید. با وجود منورانداز (Flare Gun) و نارنجک نورزا (Flash Bang Grenade) و وجود سلاح‌های دیگر می‌تواند به تکرار پذیری بازی کمک کنند. ناگفته نماند در طی بعضی مراحل شما یک دویتراگونیست یا یارکمکی به همراه خواهید داشت، که می‌توانند کمی بار مقابله با دشمنان را از دوش‌تان بردارند.نمی‌دانم تا چه اندازه از پروسه ساخت بازی Alan Wake اطلاع دارید. اما نکته‌ای که باید بدانید این است که قرار بوده بازی بصورت Open World باشد. این بازی در زمانی رونمایی شد که تب بازی های جهان باز بسیار داغ بود. اما به دلیل کمبود بودجه و تداخل ژانر بازی با المان های جهان باز این ایده تا حدودی محقق نشد. چون اگر دقت کرده باشید محیط بازی بسیار الکی بزرگ است. ممکن است شما در اوایل بازی برای پیدا کردن آیتم یا برگه‌ای جدید، خلاف مسیراصلی در حال دویدن باشید که در پایان راه متوجه میشوید هیچ‌چیز خاصی در محیط وجود ندارد و ناامید کل راه را به سمت مسیر اصلی بازمی‌گردید. بارها درطول بازی چنین اتفاقی برایم افتاد و یک مسیر طولانی را تا قله کوه رفتم اما در نهایت چندتا خشاب گیرم آمد. همچنین شما در بازی قادر خواهید بود که از ماشین استفاده کنید. اتفاق جالب‌تر این است که با نور بالا زدن و ضربه به تسخیر شدگان میتوانید آنها را نابود کنید. زمانی که شما این قابلیت را بدست می‌آورید، احساس پوچی گشتن محیط را بیشتر از هرزمان دیگری احساس خواهید کرد. البته از اپیزود سوم به بعد محیط بازی کوچک‌تر و حس گشت و‌ گذار در آن کم‌رنگ‌تر خواهد شد و تنها دنبال کردن مسیراصلی بازی هدف‌تان خواهد شد. درحالی که سازندگان با قرار دادن چند ماموریت فرعی، آیتم‌های جذاب‌تر و اضافه کردن درخت سلامت و مهارت، می‌توانستند حس ماجراجویی و گشتن در محیط بازی را از پوچی نجات دهند. شاید اگر بازی کاملا بصورت خطی روایت می‌شد و سعی در القای آزادی عمل مصنوعی نداشت بیشتر از بازی لذت می‌بردم و اگر استودیو با کمبود بودجه روبه‌رو نمی‌شد، بازی حرف بیشتری برای گفتن داشت.بازی از لحاظ گرافیکی نسبت به اولین نسخه پیشرفت های چشمگیری داشته است و نباید از آنها غافل شد، اما اگر با نگاهی سختگیرانه بررسی کنیم، باید به افت فریم های متعدد بازی هم اشاره کرد. شاید توقع بالایی بنظر برسد اما انتظار داشتم، لحظه‌ای افت فریم را تجربه نکنم. به این دلیل که، بازی جلوه‌های بصری شاهکاری در برابر نسل هشتم ندارد، پس تنها با دادن یک فریم ثابت می‌توانست من را راضی نگه دارد که متاسفانه موفق نشد.بازی درباره تاریکی است و اکثرا اپیزودها از محیطی روشن شروع می‌شد و به شب و تاریکی ختم می‌شدند. فیزیک چراغ قوه بازی در تاریکی حرف های زیادی برای گفتن دارد. مخصوصا زمانی که به جنگل پا می‌گذارید و سعی می‌کنید راه‌های مخفی که با علامت های زرد رنگ مشخص شده‌اند پیدا کنید. همچنین سیستم استفاده از منورها در محیط‌های تاریک، آن حس امنیتی که قدم به قدم در جهان الن ویک به دنبالش می‌گردید، پیدا می‌کنید اما این حس تاابد دوام نمی‌آورد.اگر بخواهید بازی را بدون صدا تجربه کنید، بدون شک یکی از طلایی‌ترین عناصر بازی را از دست خواهید داد. از سر و صدای Takenها برای حمله به شما گرفته تا قدم زدن با صدای ترسناک بادی که از میان برگ درختان و رودخانه می‌وزد. البته صداپیشه های افسانه‌ای بازی را فراموش نکنید که ثانیه به ثانیه بازی را برای شما خلق می‌کنند. بخصوص زمانی که الن ویک، با مونولوگ یا تک‌گویی های عمیق و حس برانگیزی شما را در لحظه نگه می‌دارد. تنها ایرادی که می‌توان از بخش جلوه‌های صوتی بازی گرفت، لیپ سینک بازی است. شما بارها در کات‌سین‌ها، به وضوح شاهد عقب افتادن تصویر از صدا خواهید بود و اگر از حق نگذریم، کمی دلتان را میزند.اگر یادتان باشد در بالا به اپیزودی بودن بازی اشاره کردم و جالب است بدانید برای هر اپیزود از بازی یک موسیقی پایانی پخش خواهد شد که داستانی نزدیک به اتفاقات همان اپیزود دارد، این به معنای هنر در قصه گویی است. سم لیک با تک تک المان های بازی، با کات‌سین‌ها، با لول دیزاین، با موسیقی و حتی با انتخاب صداپیشه‌ها و بازیگران هم داستان تعریف می‌کند.در پایان باید بگویم که این بازی آمده تا داستان بگویید، این بازی میخواهد قدرت داستان‌گویی مدیوم بازی های ویدئویی را به رخ سینما بکشد. البته ناگفته نماند که این قدرت با بازی های مختلفی از جمله سری بایوشاک، اینساید و غیره به همگان اثبات شده است. اما زمانی که شما پا به جهان تاریک و سیاه الن ویک می‌گذارید، مطمئن باشید تجربه‌ای خواهد بود که تا مدت‌ها از آن یاد خواهید کرد. MRG_HTJ MRG_HTJ Mon, 28 Apr 2025 23:51:20 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-metal-gear-solid-phantom-pain-abiat7vndkm4 Metal Gear Solid Phantom Painدنیای بازی های ویدئویی هرساله سمت سوی جدیدی پیدا می‌کنند و هر سال ژانرها و المان های خاصی در ویدیوگیم بر سرزبان‌ها می‌افتد. یکی از ویژگی‌هایی که تمام استودیوها در طول این سال‌ها، تلاش کرده‌اند تا در بازی های خود بگنجانند، آزادی عمل است. با پیشرفت تکنولوژی و ارتقای موتورهای بازی‌سازی، پیاده‌سازی این ویژگی، مثل گذشته سخت نیست. اما بازهم مسئله مهمی مطرح است، اینکه چگونه میخواهند آزادی عمل را ارائه کنند و تا چه اندازه‌ای به بازیکن آزادی بدهند. این مقدمه را در گوشه‌ی ذهن خود نگه دارید در ادامه با آن کار خواهیم داشت.سری بازی Metal Gear Solid سیرتکاملی جالبی دارد. زیرا با هر نسخه جدید خود استاندارد های تازه‌ای در صنعت ویدیوگیم تعریف می‌کرد. اما آیا در آخرین نسخه خود یعنی Phantom Pain، توانسته بازهم استاندارد بازیکنان را بالاتر ببرد و امضای هیدئو کوجیما را جاودانه کند؟هیدئو کوجیما همیشه در ذهن من گنگ بوده. سال‌ها تعریف و تمجیدهای بسیاری از رسانه‌های ویدیوگیم و بازیکنان می‌شنیدم. اگر چه هیچوقت فرصت تجربه‌ بازی‌های او را نداشتم تا میزان حقانیت او را از دیدگاه خودم بسنجم. امروز به بهانه‌ی بررسی آخرین نسخه از سری بازی Metal Gear Solid، نظر خود را راجب این بازیسازی افسانه خواهم گفت.Metal Gear Solid داستان بازی متال گیر سالید فانتوم پین چندسال بعد از اتفاقات نسخه Underground Zero روایت می‌شود. جایی که بیگ باس روی تخت بیمارستان چشمان خود را باز می‌کند و متوجه می‌شود، مدت‌ها در کما بوده و چندین عمل جراحی انجام داده. هنوز چندروزی از زمان بهوش آمدنش نگذشته که گروهی برای به قتل رساندن بیگ باس به سراغش می‌آیند و حالا باید عزم خود را برای فرار جزم کند. داستان های سری متال گیر محبوبیت خاصی میان بازیکنان داشته است و این بازی دقیقا همان چیزی است که از سری متال گیر به دنبالش میگردید. بازی با چندین بلات توییست عالی شما را درجای خود میخکوب می‌کند و در آخر داستان رازی پنهان را راجب خود کشف می‌کنید. همانند نسخه های پیشین داستان بازی بصورت روایت خطی پیش می‌رود و سوالات و ابهامات موجود را در پایان بازی تمام و کمال پاسخ می‌دهد. شخصیت های جدید بازی به خوبی ساخته می‌شوند تا حدی که برای از دست دادن بعضی از آنها حسابی ناراحت خواهید شد. اگر بخواهیم کات سین ها را از روند شخصیت پردازی حذف کنیم بازهم در طول بازی کارکترها با دیالوگ های دقیق و تصمیمات مهم خود به اندازه قابل توجهی برای شما ساخته می‌شوند. بخش اعظمی از کارکترها در گیم‌پلی ساخته می‌شود که در ادامه به آن اشاره خواهم کرد. درکل بازی متال گیر سالید فانتوم پین روایتی بی‌نقص و جذاب را پیش رویتان می‌گذارد.Venom Snakeسری بازی های متال گیر پرچم‌دار بازی های مخفی‌کاری به حساب می‌آیند. زمانی که گفتم هیدئو کوجیما استاندارد های تازه‌ای با انتشار هرنسخه از متال گیر تعریف می‌کرد، منظور دقیق‌ترم بازی‌های مخفی‌کاری بود. بازی Metal Gear Solid Phantom Pain به معنای واقعی کلمه توانسته آزادی عمل را در گیم‌پلی خود پیاده‌سازی کند. انگار کوجیما با منطق (هرجور دوست داری ماموریت رو انجام بده اما انجام بده) بازی را ساخته. شما درکل می‌توانید دو روش برای اتمام ماموریت‌ها در پیش بگیرید، بصورت کاملا مخفی و بدون سروصدا یا مثل ترمیناتور حتی یک نفر هم زنده نگذارید. این بازی کاملا دست باز شما را میگزارد تا از هرروشی که باب میل‌تان است بازی کنید. البته در پایان مراحل، هرچقدر در سکوت و بدون ضربه‌خوردن بتوانید ماموریت را به اتمام برسانید امتیاز و رنک بالاتری دریافت خواهید کرد. سیستم مخفی کاری بازی به قدر ارتقا یافته است که گفته می‌شود، بازیکنان قادر هستند بدون کشتن حتی یک نفر، بازی را به اتمام برسانند. همچنین بازی از درجه سختی پویا پشتیبانی می‌کند. بطوری که اگر شما بخواهید تمام مراحل را در شب و بصورت مخفی‌کاری پیش بروید، پایگاه‌ها مورد نظر پروژکتور و سربازان دشمن اکثراً چراغ قوه بدست میگیرند. اگر هم بخواهید بصورت طوفانی حلمه کنید، راه نفوذ به پایگاه سخت‌تر و سربازان با زره و سلاح‌های سنگین منتظر شما خواهند بود. این ویژگی باعث شده سری متال گیر بیش از هرزمان دیگری زنده و پویا باشد تا تجربه‌ای تکرار نشدنی را برایتان رقم بزند. بازی در ابتدا یک iDroid در اختیارتان می‌گذارد که بتوانید بسیاری کارها را از دور انجام دهید، درضمن انتخاب ماموریت‌ها و ارتقای سلاح‌ها در این بستر اجانم می‌شود. اوایل ممکن است کار با آن سخت باشد و یادگیری ویژگی ‌های آن حوصله میخواهد. اما با وجود رابط کاربری صحیح در بازی، شما با یکبار استفاده از آن دیگر دچار مشکل نخواهید شد.ناگفته نماند که شما حاوی پشتیبانی هوایی خواهید بود که با کمک آن میتوانید یک منطقه بمب باران یا در دود فرو ببرید تا راه رسیدن به هدفتان ساده‌تر شود. همچنین اگر یادتان برود قبل از شروع سلاح ضروری یا مهمات اضافه برای ماموریت بردارید، تنها با چند کلیک برروی iDroid میتوانید هرآنچه میخواهید سفارش دهید. در این بازی بخش جدیدی به نام Mother Base اضافه شده که در آن می‌توانید، هرآنچه که در مناطق بازی پیدا میکنید و دوست دارید بعدا از آن استفاده کنید، از طریق یک بالون به این مکان بفرستید. همچنین شما برای این مکان باید نیروی کار با تخصص های مختلف پیدا و منابع مورد نیازشان را تامین کنید. بازی این امکان را به شما می‌دهد تا برای هر ماموریت فردی بجز اسنیک را انتخاب کنید. علاوه بر این میتوانید یک یارکمکی هم با خود ببرید، انتخاب این یار بسیار محدود است اما قابلیت های جدید به تجربه‌تان اضافه میکند. برای مثال شما میتوانید یک سگ سفید شکاری را با خود ببرید که باتوجه به ویژگی‌هایی که برای او آزاد می‌کنید، اون عکس العمل متفاوت داشته باشد. اگر یادتان باشد در ابتدا شخصیت پردازی در طول گیم‌پلی اشاره کردم. این سگ سفید رنگ، ابتدا یک توله سگ کوچک و ضعیف است که در مادر بیس نگهداری می‌شود. در طول زمان این سگ بزرگ می‌شود و آموزش میبیند تا به بیگ باس کمک کند. همچنین شخصیت فرعی دیگری به نام Quiet وجود دارد که در ابتدا دشمن بیگ باس است. چیزی که شخصیت او را بیش از همه جالب می‌کند این است که او حتی یک کلمه هم حرف نمیزند و در طول گیم‌پلی نحوه ارتباط برقرار کردنش با بیگ باس بسیار جالب است. همین اتفاقات کوچک در گیم‌پلی بازی، نشان از تبحره در روایت دارد.جدا از ماموریت های اصلی که تنوع بسیاری دارند، ماموریت های فرعی (Side Ops List) به مرور تکراری خواهند شد. اما آزادی عمل تا حد زیادی، تکراری بنظر رسیدن ماموریت‌ها را می‌گیرد. به بیان ساده‌تر ماموریت ها تکراری هستند اما در روند اتمام، می‌تواند بسته به خلاقیت شما تکراری نباشد. این آزادی عمل به خوبی هرچه تمام‌تر در بازی Metal Gear Solid Phantom Pain اجرا شده، تا حدی که میتوان آن را جلوتر از هم نسلی های خود دانست.Quiet بازی در منطقه از افغانستان جریان دارد و مانند واقعیت، پوشش گیاهی ضعیف و طراوت بسیاری کمی را شاهدش خواهید بود. ممکن است در اوایل، فکر اینکه باید تا آخر بازی در این محیط بی‌آب و علف وقت بگذرانید شما را از بازی زده کند. اما صبر داشته باشید، با پیشروی در بازی راه شما به منطقه سرسبز و بارانی آفریقا خواهد افتاد. این اتفاق شما را کمی از محیط خشک و تکراری دور می‌کند. درطول بازی شاهد هیچ‌گونه باگ و افت فریمی نبودم، اتفاقی که در بازی های امروزی با وسعت ویژگی های مشابه این بازی کمتر شاهدش هستیم. با وجود اینکه گفته می‌شد صداپیشه‌ی بیگ باس تغییر کرده و خیلی‌ها اعتراض داشتند، اما تک تک صداپیشه کار خود را عالی انجام داده‌اند و نتیجه کارشان راضی کننده است.قطعات موسیقی بازی حس و حال شگفت‌انگیزی به بازی اضافه کرده‌اند. بطوری که با پخش شدن موسیقی حماسی بازی، میتوانید حس واقعی بیگ باس بودن را تجربه کنید. بخش جالبی که قسمت موسیقی بازی برایم داشت، آهنگ گوش دادن هنگام ماموریت‌ها بود. در iDroid شما، بخشی وجود دارد که میتوانید هر موسیقی که در بازی وجود دارد، گوش کنید. این اتفاق زمانی جالب‌تر می‌شود که شما صدای آهنگ را روی حالت بلندگو میگزارید تا دشمنان با شنیدنش واکنش نشان دهند. Metal Gear Solid اگر بخواهم بیش از این درباره بازی صحبت کنم، چیزی جز تعریف و تمجید نخواهید شنید. تجربه‌ی این بازی Metal Gear Solid Phantom Pain تمام آن تعریف و تمجیدهای رسانه‌ها و بازیکنان را برایم توجیه کرد. مخصوصا زمانی که دیدم آزادی عمل، چگونه به رشد دی‌ان‌ای مخفی‌کاری بازی کمک کرده. نمی‌دانم شما هیدئو کوجیما را بهترین بازی‌ساز تمام دوران می‌شناسید یا نه. اما او قطعاً یکی از بزرگترین بازی‌سازان تاریخ ویدیوگیم است. MRG_HTJ MRG_HTJ Sat, 26 Apr 2025 22:19:45 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-a-way-out-%D8%B1%D9%81%D8%A7%D9%82%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-nlxj8e8jdrff داستان بازی A Way Out زندان جای عجیبی‌ است. آدم‌هایی با گذشته‌های متفاوت، زیر سقفی مشترک جمع می‌شوند، قانون را از نو می‌سازند، و زمان را با امیدی مبهم می‌گذرانند.وینسنت مورتیوینسنت مورتی تازه‌وارد بود؛ مردی با چهره‌ای موقر، ته‌ریشی مرتب، و نگاهی که بیشتر از آن‌که تهدید باشد، غم بزرگی داشت. او متهم به قتل برادرش شده بود، اما انگیزه‌اش گنگ بود. سابقه‌اش بدون لکه‌ بود. تنها چیزی که روشن بود، میل او به سکوت بود.لئو کاروسودر آن سوی حیاط زندان، لئو کاروسو قرار داشت؛ مردی خشن با زبان تلخ، واکنش‌های تند، و گذشته‌ای پر از فرار، دزدی، و درگیری. سال‌ها میان سلول‌های سرد زندگی کرده بود و حالا با ورود وینسنت، چیزی درونش تغییر کرده بود. شاید حس کرده بود که این مرد، کلید خروجش از این جهنم است.روزی در زمان نهار، درگیری کوچکی پیش آمد. لئو هدف حمله یکی از زندانی‌ها قرار گرفت، و وینسنت – بدون دلیل روشن – به کمکش رفت. آن برخورد، شروع رابطه‌ای شد که در ظاهر، دوستی بود، اما در بطن، وابستگی‌ حیاتی شکل گرفت.طرح فرار به آرامی شکل گرفت. از دزدیدن ابزار از کارگاه گرفته تا خرابکاری در توالت سلول‌های زندان. وینسنت با دقت و برنامه‌ریزی پیش می‌رفت، و لئو با جسارت و بی‌پروایی، اجرای طرح را تضمین می‌کرد. شب فرار، هوا آرام بود. نگهبان‌ها بی‌خبر، و تونلی که با زحمت حفر شده بود، آن‌ها را به زیرزمین تاسیسات رساند. آن‌جا از میان لوله‌ها، سیستم فاضلاب، و یک رودخانه‌ی خروشان عبور کردند. قایق چوبی کهنه‌ای را برداشتند و در دل آب ناپدید شدند.لحظه فرار آزادی آسان نبود. پلیس در تعقیبشان بود. وینسنت شماره‌ی تماس زنی را در ذهن داشت؛ امیلی، خلبانی قدیمی که حاضر شد به آن‌ها کمک کند. و حالا مقصدشان مکزیک بود.در مسیر، به خانه‌ای روستایی پناه بردند. برای نخستین‌بار، درباره‌ی زندگی‌شان صحبت کردند. لئو از همسر و پسر کوچکش الکس گفت، از تلاش برای پدر خوبی بودن در حالی که همیشه تنها انتخابش فرار بود. وینسنت گفت که برادرش، پس از درگیری با هاروی، قاچاقچی معروف، کشته شده و او قصد دارد انتقام بگیرد.به مکزیک رسیدند. خانه‌ی هاروی شبیه قلعه‌ای بود در دل جنگل. با کمک اسلحه‌هایی که تهیه کردند، به قلعه نفوذ کردند. درگیری بالا گرفت. افراد هاروی مسلح و بی‌رحم بودند، اما وینسنت و لئو باهوش‌تر. در نهایت، هاروی در اتاقی تنها، با اسلحه‌ منتظرشان بود. قبل از هر واکنشی، پیشنهاد رشوه داد و بعد تهدید کرد. اما در نهایت کشته شد.هارویدر مسیر بازگشت، سکوت سنگینی بینشان حاکم بود. اما حقیقتی که لئو نمی‌دانست، حالا باید فاش می‌شد.امیلی هواپیما را در منطقه‌ای مشخص فرود آورد. پلیس‌ها در کمین بودند. وینسنت، خودش را معرفی کرد. او مأمور نفوذی پلیس برای افشای ارتباطات هاروی با دایره‌ی فساد اقتصادی بود. مأموریتش نه فقط برای هاروی، بلکه برای کسی بود که از درون، خلاف را هدایت می‌کرد.لئو فریاد کشید. باور نمی‌کرد. دوستی‌ که فکر می‌کرد واقعی‌ست، خیانت از آب درآمده بود. در یک چشم بر هم زدن، اسلحه برداشت، و فرار کرد. پلیس‌ها تیراندازی نکردند. وینسنت، خودش به دنبالش رفت.آخرین رویارویی آن‌ها، در پشت‌بام یک کارخانه متروکه بود. طوفان می‌کوبید، باران بر فلزات زنگ‌زده می‌بارید، و هر دو با چشمانی پر از اندوه و خشم، روبروی هم ایستادند.درگیری شروع شد. و در نهایت، اسلحه‌ روی زمین افتاد. وینسنت یا لئو.پایان لئواگر لئو اسلحه را برمی‌داشت، وینسنت کشته می‌شود و با کمک امیلی، به دیدن خانواده‌اش می‌رود. با اندوهی همیشگی در قلبش، در کنار کسانی که دوستشان دارد. وینسنت کشته می‌شود، اما نامه‌ای برای همسرش باقی می‌گذارد. در آن نامه، از گناهش می‌گوید، و امید به درک شدن.پایان وینسنت اگر وینسنت زنده بماند، لئو جان می‌سپارد. وینسنت به خانه برمی‌گردد. همسرش را در آغوش می‌گیرد، اما چشمانش دیگر آن مرد پیشین نیست. دیدن همسر لئو، و فرزند او، او را درهم می‌شکند.در هر دو پایان، مخاطب تنها با یک سوال باقی می‌ماند:آیا وفاداری به وظیفه، ارزش از دست دادن یک دوست را دارد؟آن هم در دنیایی خاکستری، که انتخاب‌های سیاه و سفید وجود ندارند. MRG_HTJ MRG_HTJ Fri, 25 Apr 2025 21:05:05 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-blasphemous-%D8%B1%D8%B3%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-%DB%8C-%DA%AF%D9%86%D8%A7%D9%87-cqrz9w8pnhte رستگاری در سایه‌ی گناهسرزمین Cvstodia، سرزمینی که زیر سلطه‌ی چیزی به نام "معجزه" (El Milagro) خم شده است؛ مفهومی الهی اما بیرحم، که رنج را فضیلت می‌داند و گناه را منبع تطهیر. در این سرزمین، نیکی پاداشی ندارد جز درد، و مجازاتی جز جاودانگی در شکنجه ندارد.مردمان این دیار، قرن‌هاست که به عبادتی کورکورانه خو گرفته‌اند؛ پاپ‌ها و کشیشان، دست و پا و چشمان خود را به نشانه‌ی بندگی بریده‌اند. صومعه‌ها پر از موجوداتی نیمه‌قدیس، نیمه‌هیولا شده. در چنین فضایی، امید رنگ باخته و فقط ایمانِ آمیخته به ترس باقی مانده است.در دل همین تباهی، داستان توبه‌کاری (Penitent One) آغاز می‌شود؛ مردی بی‌نام، بازمانده‌ی فرقه‌ی برادری گناه سکوت. فرقه‌ای که اعضایش با سکوت، با توبه، و با زخم‌های خود به تطهیر روح باور داشتند. اما آن‌ها نیز قربانی معجزه شدند. همگی قتل‌عام شدند، و تنها او زنده ماند. در میان اجساد، بیدار شد؛ خون بر صورت، زرهی سنگین بر تن، و کلاه‌خودی بلندتر از قامتش بر سر. دست دراز کرد و شمشیری برداشت که با خون خود تقدیس شده بود: Mea Culpa.Penitent One او، (Penitent One)، نه برای انتقام، بلکه برای فهم حقیقت سفرش را آغاز کرد. چرا تنها او زنده مانده بود؟ چه نقشی در این معجزه داشت؟ آیا راهی برای پایان دادن به این چرخه‌ی بی‌پایان درد وجود داشت؟نخستین گام‌های او به سمت شهر کوچکی به نام Albero بود. مردم این شهر هنوز در کور سوی امید نفس می‌کشیدند. برخی او را قدیسی می‌دیدند که از آسمان آمده، برخی دیگر نشانه‌ای از عذاب جدید. در میدان شهر، پیکری آویزان بود؛ راهبی، خود را با زنجیر حلق‌آویز کرده بود تا گناهان مردمش را بر دوش کشد. زن سالخورده‌ای، از توبه‌کار خواست که شمع‌های مقدس را روشن کند. مردی دیگر، از او خواست استخوان نیاکانش را از دخمه‌ای نفرین‌شده بازگرداند.او پذیرفت. نه به‌خاطر مهربانی، بلکه به‌خاطر درک بیشتر معجزه.مردمان شهر Alberoدر هر گوشه‌ی این جهان، صدای درد و دعا به گوش می‌رسید. صومعه‌ای در شمال، Convent of Our Lady of the Charred Visage، جایی بود که خواهران مقدس در سکوت سوخته بودند؛ چهره‌هایی بی‌پوست، چشمانی بی‌اشک. راهبه‌ای نیمه‌جان، Penitent One را ندا داد: "رنج من را ادامه بده."در کوهستان‌های بی‌پایان Mountains of the Endless Dusk، برف نمی‌بارید. آنچه بر زمین می‌نشست، خاکستر بود. اجساد قدیسانی که در دل کوه دفن شده بودند، به‌تدریج در هوا تحلیل می‌رفتند. او در آنجا با سه موجود مواجه شد: Tres Angustias، سه چهره از درد زنانه، پیچیده در پارچه‌های خونین، در طوفانی از ناله‌ها. آن‌ها جسم نبودند، بلکه تجسم اندوه بودند؛ و شکست‌شان، فقط با پذیرش درد ممکن بود.Siner او با هر قدم، گناهی دیگر از خاک برمی‌داشت. استخوان‌هایی جمع می‌کرد، اشک‌هایی هدیه می‌گرفت، دعاهایی را به زبان می‌آورد که معنایشان را نمی‌دانست. در دخمه‌های تاریک، صدای زنجیرهایی بود که قدیسان را به دیوارهای سنگی بسته بود.درون دخمه‌ای به نام Wasteland of the Buried Churches، پیکری عظیم به نام Expósito می‌زیست؛ کودکی عظیم‌الجثه که در گهواره‌ای پوسیده، با صدایی بلند گریه می‌کرد. چشمانش بسته بود، اما دست‌هایش در پی نابود کردن هر جنبنده‌ای بود. او فرزند گناه بود.در راهش، Penitent One با زنی نابینا مواجه شد که آینده را می‌دید. او گفت که پایان این راه، چیزی جز فنا نیست. اما در عین حال، شاید این فنا، تنها راه نجات باشد.او به شهرهایی گمشده رفت. برجی صعود کرد که در هر طبقه‌اش، بخشی از تاریخ Cvstodia به خون کشیده شده بود. خاطره‌ی قدیسان، شکنجه‌گاه‌ها، اعتراف‌خانه‌هایی که در آن روح‌ها در آتش نجات می‌سوختند.در میانه‌ی سفر، شمشیر او، Mea Culpa، شروع به سخن گفتن کرد. نه با کلمات، بلکه با زخم. با قدرتی که از روح گناهکار تغذیه می‌کرد. او به محرابی رسید که صدای The High Wills در آن طنین‌انداز بود. این صدا، نه مرد بود نه زن، نه فریاد نه زمزمه. فقط فرمان بود: "ادامه بده."در راه نهایی، پله‌هایی از استخوان، پلی از خون، و نگهبانانی که زمانی قدیس بودند، حالا مجسمه‌هایی گوشتین شده بودند. قلبشان می‌تپید، اما دعایشان تبدیل به فریاد شده بود. او با شمشیرش آن‌ها را از رنج آزاد کرد.His Holiness Escribarسرانجام، توبه‌کار به جایگاه نهایی رسید؛ معبدی ساخته‌شده از بدن انسان، سقفی از دنده، دیواری از جمجمه. و آنجا، با His Holiness Escribar روبه‌رو شد؛ کسی که با دعا، جسمش را به خدایان نزدیک کرده بود، و حالا به هیولایی نورانی و تباه‌شده تبدیل شده بود. نبردی سهمگین آغاز شد. آسمان، از فریاد او شکافت. زمین، از زخم‌هایش لرزید. و Penitent One، در سکوت، ضربه‌ی نهایی را زد.اما پایان، رهایی نبود.توبه‌کار، شمشیرش را بر محراب گذاشت. زانو زد. دعا کرد. بدنش، آرام‌آرام درون زره و کلاه‌خودش ناپدید شد. او تبدیل شد به نماد بعدی توبه؛ تندیسی ابدی برای نسل بعدی گناهکاران.سرزمین Cvstodia آرام گرفت. اما صدای معجزه، هنوز زنده بود. چرا که رنج، پایان ندارد.تندیس ابدی Penitent One ایمان، در این سرزمین، فقط چهره‌ای دیگر از نفرین است. MRG_HTJ MRG_HTJ Wed, 23 Apr 2025 21:46:34 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D9%86%D8%B3%D8%AE%D9%87-%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-gta-3-iylptixqhbvp GTA 3 بازی GTA 3 نقطه عطف یک فرنچایز بی‌نظیر است. سری بازی GTA با انتشار یک نسخه در هر نسل ویدیوگیم، استاندارد های بازی‌سازی را ارتقا داده است.با انتشار هر نسخه از این مجموعه، توقعات منتقدین و بازیکنان از هر بازی جدیدی که منتشر می‌شود بالاتر می‌رود. طوری که حالا زیربار افت فریم های کوچک، روایت سطحی و گرافیک متوسط بازی‌ها نمی‌روند.بررسی این نسخه از بازی، باید ۲۵سال پیش انجام می‌شد. اما به مناسبت تاریخ عرضه بازی بد نیست کمی با این عنوان خاطره بازی کنیم.کلود اسپیدبازی در شهری فرضی به نام Liberty City واقع در ایالات آمریکا جریان دارد. داستان از جایی شروع می‌شود که کلود اسپید و دوست دخترش درحال سرقت از بانک هستند. همه‌چیز مطابق نقشه پیش می‌رود تا اینکه دوست دختر اسپید به او خیانت میکند و به اسپید شلیک میکند. خوشبختانه اسپید از زخم گلوله جان سالم بدر می‌برد اما او از طرفی توسط پلیس ها دستگیر شده و راهی زندان می‌شود. در طول مسیر انتقال به زندان به ماشین حمل زندانیان حمله می‌شود و رئیس مافیای شهر را از آن نجات می‌دهند. همچنین اسپید در اولین فرصت فرار می‌کند و حالا باید یکبار دیگر جایگاه خود را درمیان گروهک‌ها و مافیای شهر لیبرتی سیتی بدست بیاورد و از دوست دختر انتقام بگیرد. همراه شدن با اسپید در مسیری خطرناک برای کسب شهرت و اعتبار میان گروهک ها، لذت خاصی دارد. درطول بازی و با انجام مأموریت ها متوجه می‌شوید، همان کسانی که بار‌ها برایشان خطر کرده‌اید و گند کاریشان را جمع کرده‌اید، قصد جون شما را کرده‌اند و نمی‌خواهند آوازه‌ی شهرت‌ شما فراتر از خودشان بشود. داستان بازی GTA 3 روایت افراد شهری است که طمع آنها را کور و رقابت برای بقا، بی‌رحم‌شان کرده است. این رقابت تا جایی ادامه پیدا می‌کند که حتی اعضای یک خانواده به یکدیگر سوءقصد می‌کنند. اما اسپید به تمامی این مسائل آگاه است، وقتی از کسی که هیچوقت انتظارش را نداشت خیانت دید، احساس تعلق به افراد را از دست داد. شاید من با تعاریف و برداشت های خودم داستان بازی را یک شاهکار جلوه دادم. اما باور کنید، وقتی می‌گویم بازی را به چشم یک بازی نوستالژی نگاه کنید و در تک تک بخش های آن عمیق شوید، شما هم چنین تعاریف از داستان بازی خواهید داشت. مگر غیر از این است که در داستان‌های سری بازی GTA، افراد به برای کسب شهرت و ثروت حاضر می‌شوند عزیزترین‌شان را قربانی کنند یا از روی طمع خودشان را به کشتن بدهند. درکل شاید داستان های این سری با تغییر شهر و کشور یا شخصیت های خود اعلام تازگی کند، اما مطمئن باشید هیچوقت حس های انسانی در این سری تغییر نخواهند کرد.GTA 3اگر بخواهم درباره گیم‌پلی بازی صحبت کنم، باید بگویم یک لحظه تمام مکانیک های جدید و جزئیات خیره‌کننده‌ی بازی GTA V را کنار بگذارید. بعد از گذر از تمام زیبایی ارتقا یافته، شخصیت پردازی‌ها، تنوع ماشین‌ها و اسلحه‌ها، شما یک بازی به نام GTA 3 خواهید داشت. اما همین عنوان در زمان خود یک بازی انقلابی محسوب می‌شد. با وجود اینکه با دید نوستالژی به سراغ بازی رفتم اما نمی‌توانستم از دست NPCها خونسرد باشم. همچنین بعضی مکانیک‌ها واقعا آزار دهنده بود و جای تعجب داشت که چرا انقدر بازی برایمان جالب بنظر میرسید. برای مثال در ماموریتی باید در یک مسابقه ماشینی با سه تا از بهترین ماشین های بازی رقابت کنید. البته مسئله ناجوانمردانگی رقابت نیست، مسئله این است که با کوچکترین برخورد با ماشین‌ها یا هرچیز دیگر به شدت منحرف می‌شوید. اگر هم بخواهید با پلیس‌ها گلاویز شوید خودتان میدانید چه اتفاقی خواهد افتاد. ناگفته نماند که تجربه بازی در موبایل، سختی بیشتری به تجربه‌تان تزریق می‌کند. مشکل اساسی من در Aim بازی بود، در تمامی نسخه‌ها ایم یکی از بخش های جدا نشدنی است. به لطف سازندگان سعی شده تا این مشکل با نشانه گیری خودکار رفع شود اما هنگام نزاع خیابانی با گنگسرهای چینی میفهمید که اوضاع بدتر شده و شما درحال تیراندازی به مردم عادی هستید. البته این مسائل، زمانی که قرار است شما بازی را برروی گوشی تجربه کنید اتفاق می‌افتد و شما را از نعمتی به نام Aim محروم می‌کند.پس بگذارید همین جا حجت را بر شما تمام کنم که اگر میخواهید این بازی را تجربه کنید، باید حوصله‌ی کمبود‌ها و ایرادت متعدد بازی را داشته باشید.مسئله بعدی که در UX بازی مشکل ایجاد کرده بود و جای تعجب بود که چرا هیچ بهبودی در آن صورت نگرفته، نقشه بازی بود. نه تنها شما قادر به مارک کردن روی نقشه و پیدا کردن مناطق مخصوص نخواهید بود، بلکه مکان‌هایی که توسط خود بازی در ماموریت ها مارک می‌شوند هم به سختی می‌توانید پیدا کنید. شاید سازندگان روی حفظ شدن نقشه توسط بازیکنان حساب ویژه‌ای باز کرده‌اند. درحالی که با یک تغییر رنگ و واضح سازی نوشته‌ها می‌توانستند به Accessibility بازی کمک شایان کنند.GTA 3طراحی بصری بازی اگر چه سعی شده با بهبود هایی کمی جان تازه بگیرد، اما گرافیک بازی به شدت شما را خسته می‌کند و حتی باعث می‌شود از خیر تجربه آن بگذرید.اما یک لحظه صبر کنید، ما درباره بازیی صحبت میکنیم که ۲۵سال پیش ساخته شده و مقایسه با پیشرفت های گرافیکی این سال‌ها دور از انصاف است. پس اگر به دنبال یک تجربه گرافیکی بی‌نقص با ۱۲۰ فریم و مکانیک خیس شدن در باران میگردید، بازی اشتباهی را انتخاب کرده‌اید.فراموش نکنید که کلود اسپید حتی قادر به شنا کردن هم نیست و پس باید برای تجربه دوباره‌ی بازی توقع خود را از گرافیک به کف زمین بچسبانید. اما با این حال، گرافیک بازی انقدر مسئله مهمی برایتان نخواهد بود که در مواقعی تبدیل به معضل شود. درکل شما با یک بازی طرف هستید که میتواند برخلاف خیلی از بازی‌های امروزی گیم‌پلی روان به شما بدهد.از موسیقی و صداگذاری بازی غافل نشوید که واقعا شنیدنی و دلچسب است. از تیکه پرانی آدم‌ها که اسپید با زبان بدن به خوبی جوابشان را می‌دهد، تا برنامه های رادیویی که هرکدام سوژه های خنده‌دار و نابی هستند. شاید امروزه تنوع در هربخش از بازی‌ها ما را احاطه کرده باشند اما زمانی که بخواهیم فرق بهترین‌ها از بدترین‌ها را تشخیص بدهیم، باید به عمق آن مراجعه کنیم. با اینکار دقیقا متوجه می‌شوید که چرا راکستار سال‌هاست که در صنعت ویدیوگیم صاحب نظر است. به عنوان مثال در یکی از شبکه های رادیویی شما شاهد گفتگوی یک مجری با فردی ناشناس خواهید بود که آن فرد با اینکه مست است، اما تمام سعی خود را می‌کند که به سوالات مجری جواب درستی بدهد. طراحی های عمیق نیاز به جزئیات زیاد ندارند بلکه طراحی‌هایی موفق خواهند شد که بتوان ساعت آن درباره‌ی آن حرف زد و جنبه‌های دیگری از آن استخراج نمود.GTA 3شاید با خودتان بگویید که زیادی به بازی سخت گرفتم و انتظار زیادی از بازی داشتم. باید بدانید که هدف از بررسی این بازی دقیقا همین بود. اگر از بررسی و نقدهای من بگذرید و خودتان به تجربه بازی بعد از سال‌ها بپردازید، متوجه نکته عجیبی می‌شوید. اینکه استاندارد‌های شما از آن زمان تا کنون بسیار افزایش یافته است. بطوری که مکانیک‌های محدود یا کوچکترین باگ‌ها شما را از ادامه‌ی بازی پشیمان می‌کند. اگر مثل من بخواهید تنها از حس نوستالژیک و تجربه‌ای ساده لذت ببرید، باید تمام استاندارد های خود را کنار بگذارید و فقط از بازی لذت ببرید. MRG_HTJ MRG_HTJ Wed, 23 Apr 2025 11:36:38 +0330 https://virgool.io/@mrghtj/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-resident-evil-7-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D9%84-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9%DB%8C-n0rxa8uamwfs Resident Evi 7 Biohazard داستان بازینمی‌دانستم پا در چه مسیری گذاشته‌ام. تنها چیزی که می‌دانستم، ویدئوی ضبط‌شده‌ای بود از میا، همسر گمشده‌ام، که می‌گفت "اگر پیدام کردی، دنبالم نیا." اما وقتی سه سال هیچ خبری از کسی که روزی همه چیزت بوده، نمی‌شنوی، دیگر منطق جایش را به اشتیاق و ترس می‌دهد. شاید باید دست میکشیدم، شاید نباید پیگیر میا می‌شدم و مسیری ناشناخته را شروع می‌کردم. اما نتوانستم بعد از این همه مدت چشم‌هایم را ببندم و کسی که بیش از هرچیزی به آن اهمیت میدادم را نادیده بگیرم.اسم من ایتن وینترز است. یک انسان معمولی، بدون سابقه قهرمانی یا مهارت ویژه‌ای. نه پلیس بودم، نه سرباز، نه جاسوس. فقط مردی که عاشق همسرش بود. لوکیشن ضبط ویدیو در ایالت لوئیزیانا ثبت شده بود. از لحظه‌ای که وارد باتلاق‌های خیس و خاکستری آن منطقه شدم، بوی تعفن مرگ را حس کردم. اما هنوز نمی‌دانستم این فقط آغاز یک کابوس واقعی است. خانه‌ی بیکرها در دل باتلاق پنهان شده بود؛ عمارتی قدیمی، پوسیده و متروک. همه‌چیز در آن، از کف چوبی صدادار گرفته تا دیوارهای کپک‌زده، فریاد می‌زد که اینجا جای ماندن نیست. اما قلبم چیزی دیگر می‌گفت: میا اینجاست. باید پیدایش کنم. درهای زنگ‌زده، صداهای زمزمه‌وار، عکس‌هایی که انگار از کابوس‌ها بیرون کشیده شده‌اند، و فیلمی که پیدا کردم: همه چیز مثل پازلی ترسناک کنار هم می‌نشست. در آن فیلم، گروهی مستندساز وارد این خانه شده بودند تا برنامه‌ای درباره خانه‌های متروکه بسازند. اما چیزی که پیدا کردند، مرگ بود. یکی‌یکی ناپدید شدند، و آخرین تصویرشان، نگاه وحشت‌زده‌ای بود به چیزی پشت دوربین.عکس همسرم میاو پس از مدتی گشتن، او را دیدم. میا.اما نه آن میایی که می‌شناختم. نه با آن لبخند نرم و مهربان همیشگی. چشمانش، خالی از روح بودند؛ رفتارش، ترکیبی از جنون و درد. انگار یک نفر دیگر پشت پوستش زندگی می‌کرد. ناگهان حمله کرد. با چاقو. با اره‌برقی. و من، مجبور شدم دفاع کنم. دستانم را با میخ کوبید، و دست چپم را قطع کرد. نمی‌دانستم باید چه کاری انجام بدم. انگار غریبه‌ای در بدن همسرم زندانی شده بود. هیچ راهی برایم نمانده بود جز اینکه با او مقابله کنم. وقتی به خودم آمدم، او روی زمین افتاده بود، غرق در خون. همسری که روز ازدواج‌مان قول داده بودم همیشه از او حفاظت کنم، اکنون درحال تماشای جسم بی‌جانش هستم.اما این پایان نبود. حتی مرگ هم در این خانه معنایی نداشت. فردی مسن من را بیهوش کرد و گفت:(به خانواده خوش آمدی، پسر).خانواده بیکرهاوقتی بیدار شدم، خانواده بیکر بالای سرم بودند. جک بیکر، مردی عظیم‌الجثه با چشمانی دیوانه‌وار؛ همسرش مارگاریت، با صورت چروکیده و نگاهی سرد؛ و لوکاس، پسر روان‌پریش‌شان. البته یک پیرزن سالخورده هم روی ویلچر درحال تماشای من بود. میز شام پر بود از چیزهایی که بهتر است هیچ‌وقت ندانم چه بودند. مرا با طناب بستند، اما زمانی که خانواده صدای تلفن را شنیدند و درخانه پراکنده شدند، فرار کردم.در دل خانه، میان دیوارهای نمور و صدای زوزه باد، حقیقت به آرامی خودش را نشان می‌داد. خانواده بیکر، انسان نبودند؛ موجوداتی بودند که به چیزی فراتر از مرگ آلوده شده بودند. ویروسی، یا بهتر بگویم، انگل، که آن‌ها را تسخیر کرده بود. پشت همه‌ی این قضایا، دختربچه‌ای به نام اِولین بود. نه آن‌طور که کودکان باید باشند؛ بلکه تجسمی از ترس، کنترل و جنون. او می‌توانست ذهن‌ها را تسخیر کند، افراد را مجبور به دیدن توهماتی دردناک کند، و بدن‌ها را به ابزاری برای خشونت تبدیل کند.عکس قدیمی خانواده بیکردر حین جستجو، نسخه‌هایی از گذشته‌ی خانواده بیکر را پیدا کردم. عکس‌ها، نامه‌ها و گزارش‌هایی که نشان می‌داد آن‌ها هم زمانی انسان بودند. قربانیان یک پروژه بیولوژیکی مخفی. اِولین، یک سلاح زیستی ساخته‌شده توسط شرکتی ناشناس، از کنترل خارج شده و این خانواده را به بردگان خود تبدیل کرده بود. شاید دردناک‌ترین بخش داستان همین بود: آن‌ها انتخابی نداشتند. من هم همینطور، راهی جز مقابله کردن نداشتم.زوئی دختر خانواده با کمک زوئی، دختر خانواده که هنوز عقل خود را حفظ کرده بود، تلاش کردم درمانی پیدا کنم. باید ویروس را از بدن میا بیرون می‌کشیدم. اما فقط دو دوز سرم ساخته شد. وقتی جک بیکر دوباره با هیبتی هیولامانند به ما حمله کرد، مجبور شدم از آن سرم برای نابودی‌اش استفاده کنم.حالا فقط یکی باقی مانده بود: میا یا زوئی. انتخابم مشخص بود. سِرم را به میا زدم و به زوئی قول دادم که وقتی از این جهنم بیرون بروم، حتما برای نجاتش کمک میفرستم. اما من حتی به نجات پیدا کردن خودم هم باور نداشتم.عکس ماموریت میادر مسیر فرار به قایق‌مان حمله شد و آب ما را به سمت کشتی متروک در خشکی هدایت کرد. و با ورود به آن، گذشته‌ای پنهان آشکار شد. با غوطه‌وری در خاطرات میا، برایم آشکار شد که او عضو گروه مراقبت از اِولین بوده. میا در آن ماموریت نقش مادر اِولین را بازی می‌کرد، ماموریتی که به اشتباه ختم شد. سقوط از کشتی، گم‌شدنش، و آغاز کابوس.در نهایت، با پیدا کردن محل اختفای اِولین در معدن نمکی، با چهره‌ی واقعی او رو‌به‌رو شدم. "دخترک" حالا به پیرزنی چروکیده تبدیل شده بود. مدت‌ها کنارم بود، بی‌آنکه بفهمم. مبارزه پایانی، در هم‌آمیخته با خاطرات، وحشت، و فریادهای ذهنی بود. اما وقتی هواپیمای نجات، با نشان BSAA ظاهر شد، فهمیدم که دیگر پایان مسیر است.کریس ردفیلد، از هلیکوپتر پیاده شد و مرا به همراه میا از دل تاریکی بیرون کشید.اِولیناما چیزی درونم هنوز خاموش نشده بود. خاطرات خانه بیکر، صورت جک، نگاه خالی میا در لحظه‌ی حمله، و صدای خنده‌های اِولین… همه با من ماندند. حالا هروقت که روی تخت چشمان خود را می‌بندم، از بازگشت اِولین می‌ترسم و می‌ترسم دوباره میا را از دست بدهم. اما همه‌چیز تمام شده است و جای نگرانی نیست. شاید کابوس تمام شده باشد. شاید هم نه.(اکنون فایل صوتی پیوست شده را گوش‌ دهید) MRG_HTJ MRG_HTJ Tue, 22 Apr 2025 18:58:42 +0330