https://virgool.io/feed/@mzaryan18 fa 2026-06-15 22:22:30 https://files.virgool.io/upload/users/4896253/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@mzaryan18 https://virgool.io/@mzaryan18/%D9%81%D8%B5%D9%84-%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%81%D8%A7%D8%B5%D9%84%D9%87-cbqc5h86e602 🌑 فصل ۵: فاصلهدو روز از گفت‌وگوی ریوان و مارن گذشته بود.خانه ساکت‌تر از همیشه به نظر می‌رسید.مارن هنوز مثل گذشته رفتار می‌کرد.صبح‌ها غذا درست می‌کرد.به گیاهانش رسیدگی می‌کرد.و گاهی سعی می‌کرد با ریوان صحبت کند.اما ریوان دیگر مثل قبل جواب نمی‌داد.---هر بار که به مارن نگاه می‌کرد، همان جمله در ذهنش تکرار می‌شد.«شورا از من خواست ازت مراقبت کنم.»---شاید مارن راست می‌گفت.شاید واقعاً بعد از مدتی او را مثل پسر خودش دوست داشت.اما حالا ریوان نمی‌توانست مطمئن باشد.---آن عصر دوباره از خانه بیرون زد.بی‌هدف در خیابان‌های آسترال قدم می‌زد.مردم هنوز مثل همیشه از او فاصله می‌گرفتند.اما این بار دیگر برایش مهم نبود.---وقتی به میدان قدیمی شهر رسید، صدایی او را متوقف کرد.---«ریوان!»---آلیا بود.---دختر با دیدن او لبخند زد.اما وقتی نزدیک‌تر شد، لبخندش محو شد.---«حالت خوبه؟»---ریوان شانه بالا انداخت.---«خوبم.»---آلیا اخم کرد.---«دروغ میگی.»---چند لحظه سکوت میانشان حاکم شد.---در گذشته، ریوان همه چیز را به آلیا می‌گفت.هر سؤال.هر ترس.هر فکری که ذهنش را مشغول می‌کرد.---اما حالا...نمی‌توانست.---اگر مارن سال‌ها حقیقت را پنهان کرده بود...از کجا معلوم آلیا چیزی را پنهان نکرده باشد؟---این فکر آزارش می‌داد.---«ریوان؟»---او به خودش آمد.---«چیزی نیست.»---آلیا چند لحظه نگاهش کرد.---«هر چی هست، لازم نیست تنهایی تحملش کنی.»---ریوان چیزی نگفت.---برای اولین بار، نتوانست به حرفش اعتماد کند.---همان شب، در اتاقش نشست و نامه را دوباره خواند.---«تمام شاهدان حذف شدند.»---اگر این درست بود...پس هنوز کسانی وجود داشتند که حقیقت را می‌دانستند.---و او باید پیدایشان می‌کرد.---حتی اگر مجبور می‌شد به تنهایی این کار را انجام دهد.---در اعماق تاریکی زیر شهر...ترک دیگری روی مهر باستانی ظاهر شد.---و صدایی آرام زمزمه کرد:> «تنهایی...»«بهترین آغاز است...»---پایان فصل ۵ aryan mz aryan mz Mon, 15 Jun 2026 13:40:34 +0330 https://virgool.io/@mzaryan18/%D9%81%D8%B5%D9%84-%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1-%D8%AD%D9%82%DB%8C%D9%82%D8%AA%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%BE%D9%86%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%AF-lqvdt3u5uhan 🌑 فصل ۴: حقیقتی که پنهان شدریوان تا صبح بیدار ماند.نامه روی میز اتاقش قرار داشت.هر بار که به آن نگاه می‌کرد، قلبش سنگین‌تر می‌شد.«تمام شاهدان حذف شدند.»«بازماندگان باید تحت نظر قرار بگیرند.»این جملات از ذهنش بیرون نمی‌رفتند.---صبح روز بعد، خانه مثل همیشه آرام بود.صدای خرد شدن هیزم از آشپزخانه می‌آمد.بوی گیاهان خشک‌شده در هوا پیچیده بود.همه چیز عادی به نظر می‌رسید.اما برای ریوان دیگر هیچ چیز عادی نبود.---مارن پشت میز نشسته بود.وقتی ریوان وارد شد، لبخند کوچکی زد.«صبح بخیر.»اما ریوان جوابی نداد.---چند ثانیه سکوت گذشت.سپس ریوان نامه را روی میز گذاشت.---مارن همان لحظه خشک شد.لبخندش محو شد.---«این چیه؟»---ریوان نگاهش را از او برنداشت.«تو بهم بگو.»---مارن آرام نامه را برداشت.هرچه بیشتر می‌خواند، رنگ صورتش بیشتر می‌پرید.---«از کجا پیداش کردی؟»---«مهم نیست.»---مارن سرش را پایین انداخت.---«تو رفتی ساختمان شورا.»---این سؤال نبود.مارن مطمئن بود.---ریوان جلو آمد.«من تمام عمرم فقط از یک نفر درباره گذشته‌م سؤال کردم.»---مارن سکوت کرد.---«فقط از تو.»---سکوت.---«و هر بار یه جواب نصفه دادی.»---مارن نگاهش را پایین انداخت.---«چون نمی‌خواستم آسیب ببینی.»---«یا چون نمی‌خواستی حقیقت رو بدونم؟»---برای چند لحظه فقط صدای باد شنیده می‌شد.---بالاخره مارن آه کشید.---«اون شب... شورا منو صدا زد.»---ریوان بی‌حرکت ماند.---«چند روز بعد از فاجعه.»---مارن به نقطه‌ای نامعلوم خیره شد.انگار خاطره‌ای قدیمی را می‌دید.---«گفتن یه نوزاد پیدا کردن.»---قلب ریوان فرو ریخت.---«من؟»---مارن آرام سر تکان داد.---«آره.»---سکوت سنگینی اتاق را پر کرد.---«بعد چی شد؟»---مارن برای لحظه‌ای تردید کرد.---«ازم خواستن ازت مراقبت کنم.»---ریوان اخم کرد.---«چرا؟»---«نمی‌دونم.»---این بار ریوان عصبانی شد.---«دروغ نگو!»---مارن ناگهان از جایش بلند شد.---«گفتم نمی‌دونم!»---اتاق ساکت شد.---برای اولین بار در تمام سال‌هایی که ریوان او را می‌شناخت، مارن فریاد زده بود.---چند ثانیه بعد پیرمرد نفس عمیقی کشید.---«شورا فقط گفت مراقبش باش.»---«و تو قبول کردی؟»---مارن سرش را پایین انداخت.---«آره.»---«پس تمام این سال‌ها به خاطر دستور شورا کنارم بودی؟»---مارن سکوت کرد.---و همین سکوت از هر جوابی بدتر بود.---بالاخره با صدایی آرام گفت:---«اولش... آره.»---ریوان احساس کرد چیزی درونش شکست.---اما مارن ادامه داد:---«ولی بعدش نه.»---چشم‌هایش لرزید.---«بعدش تو مثل پسرم شدی.»---ریوان چیزی نگفت.---سال‌ها بود که به مارن اعتماد داشت.بیشتر از هر کسی در دنیا.---اما حالا...برای اولین بار شک کرده بود.---اگر این راز را پنهان کرده بود...چه چیزهای دیگری را نگفته بود؟---آن شب، ریوان دوباره خانه را ترک کرد.این بار نه برای پیدا کردن سرنخ.بلکه برای پیدا کردن حقیقتی که احساس می‌کرد همه از او پنهان کرده‌اند.---در اعماق تاریکی زیر شهر...ترک دیگری روی مهر باستانی ظاهر شد.و صدایی آرام در تاریکی زمزمه کرد:> «خوب است...»«بگذار به همه شک کند...»---پایان فصل ۴ aryan mz aryan mz Mon, 15 Jun 2026 00:49:29 +0330 https://virgool.io/@mzaryan18/%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%B3%D9%87%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87-%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B4-%D8%B4%D8%AF%D9%87-qy8n5ygvnv3h 🌑 فصل ۳: پرونده فراموش‌شدهباد سردی در خیابان‌های خالی آسترال می‌پیچید.نیمه‌شب گذشته بود و بیشتر چراغ‌های شهر خاموش شده بودند.ریوان در سایه دیوارها حرکت می‌کرد.هرچه به منطقه شورا نزدیک‌تر می‌شد، قلبش تندتر می‌زد.نمی‌دانست دنبال چه چیزی می‌گردد.اما حس می‌کرد جواب سؤال‌هایش آنجاست.---ساختمان شورا روی بلندترین نقطه شهر قرار داشت.بنایی عظیم از سنگ سفید که حتی در تاریکی نیز ابهت خود را حفظ کرده بود.ریوان از کودکی از اینجا متنفر بود.نه به خاطر ساختمان.بلکه به خاطر آدم‌هایی که داخلش بودند.آدم‌هایی که همیشه سؤال‌هایش را بی‌جواب گذاشته بودند.---در سمت غربی ساختمان، پنجره‌ای شکسته وجود داشت.سال‌ها قبل در یک طوفان آسیب دیده بود.ریوان خودش بارها آن را دیده بود.امشب همان راه را انتخاب کرد.با کمی تلاش خودش را بالا کشید و وارد ساختمان شد.---داخل ساختمان تاریک و ساکت بود.فقط نور ماه از پنجره‌ها روی زمین می‌تابید.ریوان آرام پیش رفت.چندین راهرو را پشت سر گذاشت.تا اینکه به پله‌هایی رسید که به زیرزمین می‌رفتند.ناگهان یاد حرف آن دو پیرمرد افتاد.«پرونده‌ها زیر ساختمان شوراست...»---پله‌ها به اتاقی بزرگ و پر از قفسه‌های چوبی ختم می‌شدند.صدها پرونده قدیمی در آنجا نگهداری می‌شد.گرد و غبار همه جا را پوشانده بود.انگار سال‌ها کسی به اینجا نیامده بود.---ریوان شروع به جستجو کرد.ساعت‌ها گذشت.تقریباً ناامید شده بود.تا اینکه چشمش به یک پوشه قدیمی افتاد.روی آن فقط یک تاریخ نوشته شده بود.سال فاجعه.---دستانش لرزید.پوشه را باز کرد.داخل آن گزارش‌هایی از همان شب قرار داشت.چند صفحه اول عادی بودند.اما در میان آن‌ها یک نامه توجهش را جلب کرد.نامه‌ای که بخشی از آن پاره شده بود.---«عملیات پاکسازی با موفقیت انجام شد...»ریوان اخم کرد.چند خط پایین‌تر را خواند.---«تمام شاهدان حذف شدند.»---نفسش بند آمد.---«بازماندگان احتمالی باید تحت نظر قرار بگیرند.»---دستش محکم‌تر شد.---«کودک پیدا شده...»ادامه جمله پاره شده بود.اما همان کافی بود.---ریوان چند قدم عقب رفت.سرش گیج می‌رفت.اگر این نامه واقعی بود...پس شب فاجعه یک حادثه نبود.کسی آن را به وجود آورده بود.---در همان لحظه صدای قدم‌هایی از طبقه بالا شنیده شد.نگهبانان.---ریوان سریع نامه را برداشت و در لباسش پنهان کرد.سپس به سمت خروجی دوید.اما هنگام فرار یک سؤال مدام در ذهنش تکرار می‌شد:اگر شورا دروغ گفته بود... پس خانواده‌اش واقعاً چگونه مرده بودند؟---در اعماق زیر شهر...ترک دیگری روی مهر باستانی ظاهر شد.و صدایی آرام در تاریکی خندید.«بالاخره... شروع شد...»پایان فصل ۳ aryan mz aryan mz Sun, 14 Jun 2026 22:58:06 +0330 https://virgool.io/@mzaryan18/%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%AF%D9%88%D9%85-%D8%B2%D9%85%D8%B2%D9%85%D9%87-%D8%AD%D9%82%DB%8C%D9%82%D8%AA-krtsypdujxdf 🌑 فصل ۲: زمزمه حقیقتصبح در شهر آسترال با مه سرد و سنگین شروع شد.نور خورشید به سختی از پشت ابرهای تیره عبور می‌کرد و خیابان‌های سنگفرش‌شده هنوز خیس از باران شب قبل بودند.مردم مثل همیشه رفتار نمی‌کردند.نه اینکه عجیب باشند… بلکه انگار همه چیز کمی سنگین‌تر و ترسناک‌تر شده بود.انگار شهر هنوز از یک خاطره دور نمی‌تواند فرار کند.شب فاجعه.---ریوان خیلی زودتر از بقیه بیدار شده بود.در خانه کوچک مارن، صدای شکستن هیزم و بوی گیاهان خشک‌شده فضا را پر کرده بود.مارن پشت میز نشسته بود و گیاهان دارویی را مرتب می‌کرد.بدون اینکه نگاهش کند گفت:«باز هم می‌خوای بری بیرون؟»ریوان کنار در ایستاده بود.«فقط باید راه برم.»مارن آهی کشید.«هر وقت ذهنت شلوغ میشه همینو میگی.»ریوان چیزی نگفت.چون مارن درست می‌گفت.---وقتی وارد شهر شد، همه چیز مثل همیشه بود…اما رفتار مردم نه.نگاه‌ها سریع از رویش رد می‌شد.پچ‌پچ‌ها پشت سرش شکل می‌گرفت.این بار اما چیزهایی می‌شنید که قبلاً توجه نمی‌کرد:«شورا…»«پرونده‌ها…»«زیر شهر…»ریوان قدمش را آهسته کرد.برای اولین بار این کلمات برایش معنی داشتند.---در گوشه بازار قدیمی، دو مرد مسن آرام صحبت می‌کردند.صدایشان پایین بود، اما ریوان شنید.«اون شب چیزی که گفتن نبود…»مرد دیگر سریع اطراف را نگاه کرد.«خفه شو… اینجا نه.»«ولی پرونده‌ها زیر ساختمون شوراست…»سکوت.رنگ از چهره یکی‌شان پرید.«اگه کسی بفهمه، تمومه.»و هر دو سریع دور شدند.اما ریوان همان‌جا ایستاده بود.---پرونده‌ها.زیر ساختمان شورا.این جمله در ذهنش گیر کرد.---شب که شد، ریوان آرام بود… اما درونش نه.برای اولین بار در زندگی‌اش حس می‌کرد چیزی واقعی پیدا کرده.نه یک افسانه…بلکه یک حقیقت پنهان.---مارن متوجه حالش شد.«غذا نخوردی.»«حوصله ندارم.»مارن به آرامی نگاهش کرد.«فکر می‌کنی چیزی رو فهمیدی، درسته؟»ریوان مکث کرد.«اگه همه چیز دروغ باشه چی؟»مارن برای چند لحظه سکوت کرد.بعد گفت:«بعضی حقیقت‌ها آزادی نمیارن… فقط خراب می‌کنن.»---آن جمله تا آخر شب در ذهن ریوان ماند.---نیمه‌شب.شهر کاملاً خاموش بود.ریوان بدون اینکه کسی بفهمد از خانه خارج شد.قدم‌هایش آرام بود اما مطمئن.به سمت منطقه شورا رفت.جایی که جواب همه سؤال‌هایش آنجا بود…یا حداقل، او اینطور فکر می‌کرد.---در اعماق زیر شهر…مهر باستانی دوباره ترک برداشت.و صدایی آرام‌تر از همیشه در تاریکی زمزمه کرد:«نزدیک‌تر…»--- aryan mz aryan mz Sun, 14 Jun 2026 22:21:44 +0330 https://virgool.io/@mzaryan18/%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%A7%D9%88%D9%84%D8%B4%D8%A8-%D9%86%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86-ikyxwctlnipb فصل اول: شب نفرینباران آرامی از بامداد بر شهر آسترال می‌بارید.قطره‌ها روی سقف‌های سفالی خانه‌های قدیمی فرود می‌آمدند و در جوی‌های سنگی کنار خیابان جمع می‌شدند. آسمان از ابرهای تیره پوشیده شده بود و نور خورشید تنها به شکل سایه‌ای کم‌رنگ از پشت آن‌ها دیده می‌شد.خانه کوچک مارن در انتهای محله‌ای قدیمی قرار داشت.خانه‌ای ساده با دیوارهای سنگی و سقفی چوبی که سال‌ها در برابر باد و باران مقاومت کرده بود.صدای خرد شدن هیزم سکوت صبح را شکست.مارن کنار اجاق نشسته بود و تکه‌های چوب را در آتش می‌انداخت.موهای سفیدش زیر نور شعله‌ها می‌درخشید.چهره‌اش پر از چین و چروک بود، اما نگاهش هنوز آرامش خاصی داشت.در اتاق کناری صدای قدم‌هایی شنیده شد.ریوان از خواب بیدار شده بود.پسر هفده‌ساله‌ای با موهای تیره و چشمانی که همیشه خسته به نظر می‌رسیدند.او وارد آشپزخانه شد و بدون حرف روی صندلی نشست.مارن نگاهی به او انداخت.«خوب خوابیدی؟»ریوان شانه بالا انداخت.«مثل همیشه.»مارن لبخند محوی زد.«پس یعنی نه.»ریوان پاسخی نداد.چند لحظه فقط صدای باران شنیده می‌شد.سپس نگاه ریوان به پنجره افتاد.مردم از همان صبح مشغول آماده شدن برای شب بودند.برخی جلوی در خانه‌هایشان نمادهای محافظتی نصب می‌کردند.برخی شمع روشن می‌کردند.و بعضی زیر لب دعا می‌خواندند.ریوان آهی کشید.«باز شروع شد.»مارن متوجه منظورش شد.«هر سال همینطوره.»«هفده سال گذشته. هنوز از یه افسانه می‌ترسن.»مارن برای لحظه‌ای سکوت کرد.«مردم همیشه از چیزهایی که نمی‌فهمن می‌ترسن.»ریوان نگاهش را از پنجره نگرفت.«و منم یکی از اون چیزهام؟»مارن جواب نداد.سکوتش از هر پاسخی سنگین‌تر بود.بعد از صبحانه، ریوان از خانه بیرون زد.هوای شهر سردتر از همیشه بود.بازار شلوغ بود، اما حال و هوای عجیبی داشت.انگار همه منتظر اتفاقی بودند.همین که ریوان وارد خیابان اصلی شد، نگاه‌ها به سمتش برگشت.یک زن دست پسر کوچکش را گرفت و از او دور شد.دو مرد میانسال که کنار مغازه آهنگری ایستاده بودند، زیر لب چیزی گفتند.«خودشه.»«فکر می‌کردم امروز از خونه بیرون نیاد.»«کاش هیچ‌وقت به دنیا نمی‌اومد.»ریوان شنید.اما وانمود کرد نشنیده است.سال‌ها بود که این حرف‌ها را می‌شنید.هر روز.هر ماه.هر سال.اما دردشان هیچ‌وقت از بین نرفته بود.فقط یاد گرفته بود نشانش ندهد.در انتهای بازار، چند کودک مشغول بازی بودند.یکی از آن‌ها ریوان را دید.لبخندش محو شد.چیزی در گوش بقیه گفت.ناگهان همه ساکت شدند.سپس یکی از بچه‌ها سنگ کوچکی برداشت.و به سمت ریوان پرتاب کرد.سنگ به شانه‌اش خورد.چند کودک خندیدند.اما ریوان فقط به راهش ادامه داد.او خسته‌تر از آن بود که واکنشی نشان دهد.«ریوان!»صدایی آشنا باعث شد بایستد.وقتی برگشت، آلیا را دید.دختری که تقریباً تنها دوستش در تمام شهر بود.آلیا با لبخند به سمتش آمد.اما وقتی آثار خاک روی لباسش را دید، اخم کرد.«دوباره؟»ریوان لبخند تلخی زد.«چیز جدیدی نیست.»آلیا با ناراحتی به بچه‌هایی که دور می‌شدند نگاه کرد.«یه روز از این کارشون خسته میشن.»«نه.»«چرا؟»ریوان نگاهش را به خیابان دوخت.«چون از من نمی‌ترسن.»«پس از چی می‌ترسن؟»چند ثانیه سکوت کرد.«از چیزی که فکر می‌کنن هستم.»آن شب، وقتی چراغ‌های شهر یکی‌یکی خاموش می‌شدند، ریوان روی تپه مشرف به آسترال ایستاده بود.همان جایی که هر سال می‌آمد.باد سردی می‌وزید.چراغ‌های شهر زیر پایش مانند ستاره‌هایی کوچک می‌درخشیدند.او نمی‌توانست خانواده‌اش را به یاد بیاورد.اما همیشه در این شب احساس می‌کرد چیزی را گم کرده است.چیزی که هرگز فرصت شناختنش را نداشته.در همان زمان...در اعماق تاریکی زیر شهر...جایی که هیچ انسانی قدم به آن نمی‌گذاشت...مهری عظیم در دل سنگ قرار داشت.روی سطح آن هزاران نشانه جادویی حک شده بود.قرن‌ها بود که این مهر دست‌نخورده باقی مانده بود.اما امشب...صدای ترک خوردن آرامی در تاریکی پیچید.خطی باریک روی سطح مهر ظاهر شد.و صدایی بسیار ضعیف در تاریکی نجوا کرد:«بالاخره... پیدات کردم... ریوان...»سپس سکوت همه جا را فرا گرفت.اما چیزی در اعماق آسترال بیدار شده بود. aryan mz aryan mz Sun, 14 Jun 2026 22:14:53 +0330