https://virgool.io/feed/@narjes746790 اینجا جاییه برای فرار از روزمرگی ها؛ هر صفحه، دری به یک دنیای تازه باز میکنه fa 2026-06-16 00:51:30 https://files.virgool.io/upload/users/4890385/avatar/Mc1pFB.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@narjes746790 https://virgool.io/@narjes746790/%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D9%86%D9%88%D8%B1-txnaa1hal48p صدای چرخیدن کلید توی قفل اومد.فکر کردم مهگله.سرم رو از آشپزخونه بیرون آوردم و گفتم:ـ مامان جان، امروز چطور گذشت؟اما وقتی در باز شد، یزدان رو دیدم.مثل همیشه با همون لبخند گرمش وارد خونه شد. چند تا کیسه خرید دستش بود. اومد سمت آشپزخونه، خریدها رو روی میز گذاشت و خم شد و یه بوسه روی پیشونیم زد.ناخودآگاه لبخند زدم.هنوزم بعد از این همه سال، بعضی از کارهاش دلم رو گرم می‌کرد.خواستم گونه‌ش رو ببوسم که صدای باز شدن در اومد.هردومون برگشتیم.مهگل با یه لبخند شیطنت‌آمیز دم در ایستاده بود.ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:ـ به‌به! چشم منو دور دیدین؟یزدان خندید.ـ ای پدرسوخته! فضول شدی؟ کبکت هم که خروس می‌خونه. حالا بگو ببینم امروز چه کار کردی؟لبخند مهگل کم‌رنگ شد.کیفش رو روی مبل انداخت و نشست.یه لحظه انگار دنبال کلمات می‌گشت.ـ با هم حرف زدیم... قرار شد که...نگران نگاهش کردم.ـ مامان جان، چرا این‌قدر من‌من می‌کنی؟ حرفتو بزن.یزدان با نگاهش فهموند که بذار خودش آروم حرفش رو بزنه.منم ساکت شدم و روی صندلی نشستم.مهگل یه نفس عمیق کشید.انگار گفتن این حرف‌ها براش راحت نبود.ـ حرف‌هامونو زدیم. هدف‌هامو براش توضیح دادم. گفتم فعلاً به ازدواج فکر نمی‌کنم و می‌خوام روی خودم و آینده‌م تمرکز کنم.چند لحظه مکث کرد.ـ گفتم همیشه نظر بابا و شما برام مهم بوده، ولی این دفعه پای زندگی خودم وسطه.نگاهش کردم.توی چشم‌هاش چیزی بود که قبلاً کمتر دیده بودم.یه جور اصرار...یه جور ترس...و شاید یه جور تردید.ادامه داد:ـ نمی‌خوام یه تصمیم اشتباه بگیرم و بعدش تا آخر عمرم پشیمون بشم. مهم‌تر از همه اینکه من به عماد فقط به چشم پسرعمو نگاه می‌کنم...یزدان حرفش رو برید.ـ دخترم، آخرش چی شد؟مهگل لبش رو گاز گرفت.ـ عماد از حرف‌هام ناراحت شد. ولی گفت یه فرصت دیگه به هم بدیم تا ببینیم چی می‌شه. منم گفتم باید بیشتر فکر کنم.بعد از تموم شدن حرفش، از جاش بلند شد.ـ می‌رم یه کم استراحت کنم.صداش آروم بود، اما بغضش رو می‌شد فهمید.وقتی رفت توی اتاقش، چند ثانیه سکوت بین من و یزدان حاکم شد.یزدان دستی به صورتش کشید.به نظر می‌رسید تا حدی آروم شده، اما هنوز نگرانی از چشماش معلوم بود.از جام بلند شدم و رفتم سمت آشپزخونه.شروع کردم به جمع کردن ظرف‌ها و گذاشتن خریدها توی یخچال.یزدان هم تنقلات و خوراکی‌هایی رو که خریده بود، توی کابینت می‌چید.مثل همیشه چیزهایی رو خریده بود که دوست داشتم.یه لحظه دست از کار کشیدم و بهش خیره شدم.سنگینی نگاهم رو حس کرد.برگشت سمتم و لبخند زد.ـ جانم عزیزم؟ چیزی شده؟آهی کشیدم.ـ نه... فقط یه کم نگرانم.لبخندش محو شد.ـ بابت مهگل؟سر تکون دادم.ـ دلم نمی‌خواد آسیب ببینه. اون هنوز از خیلی چیزا خبر نداره...هنوز حرفم تموم نشده بود که سریع انگشتش رو جلوی لبش گذاشت.ـ هیس... آروم‌تر.همون لحظه صدای مهگل از پشت سرمون بلند شد.ـ چی رو آروم‌تر؟از جا پریدم.یزدان هم غافلگیر شد.هیچ‌کدوممون نفهمیده بودیم کی از اتاقش بیرون اومده.چند ثانیه سکوت بینمون افتاد.بعد یزدان برای اینکه اوضاع رو جمع کنه، خندید و گفت:ـ فال‌گوش وایساده بودی؟مهگل اخم ساختگی‌ای کرد.ـ نه باباجان! گرسنه‌م شده بود. اومدم ببینم مامان چی درست کرده.لبخند زدم، اما ته دلم هنوز آشوب بود. نرجس نرجس Sun, 07 Jun 2026 22:08:48 +0330 https://virgool.io/@narjes746790/%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D9%86%D9%88%D8%B1-kgxwzfanowih صدای محکم بسته شدن در اتاق توی خونه پیچید.از آشپزخونه اومدم بیرون و نگاهم افتاد به یزدان که با صورت برافروخته جلوی اتاق مهگل ایستاده بود. از حالتش معلوم بود اگه یه دقیقه دیگه اونجا بمونه، دوباره دعوا راه می‌افته.آروم بهش نگاه کردم و با چشم‌هام ازش خواستم چیزی نگه.چند ثانیه به در خیره موند، بعد یه نفس عمیق کشید و رفت سمت آشپزخونه.دلم گرفت.چند روزی می‌شد که خونه دیگه اون آرامش همیشگی رو نداشت. انگار بین دیوارهاش پر شده بود از حرف‌هایی که هیچ‌کس جرئت گفتنشون رو نداشت.آروم در زدم.ـ دخترم، می‌تونم بیام تو؟جوابی نیومد.خواستم دوباره در بزنم، ولی پشیمون شدم. مهگل وقتی ناراحت می‌شد، دوست داشت یه مدت تنها باشه.گفتم:ـ ما داریم ناهار می‌خوریم. قرمه‌سبزی پختم، هر وقت دلت خواست بیا.می‌دونستم قرمه‌سبزی رو خیلی دوست داره. شاید همین بتونه از اتاقش بیرونش بیاره.برگشتم آشپزخونه.بوی قرمه‌سبزی کل خونه رو برداشته بود، ولی یزدان فقط با قاشقش توی بشقاب بازی می‌کرد. انگار نه انگار غذای موردعلاقه‌ش جلوشه.کنارش نشستم و برای خودم برنج کشیدم.بعد از چند لحظه سکوت، یه آه کشید و گفت:ـ به نظرت من برای دخترمون کم گذاشتم؟سرم رو بلند کردم و نگاهش کردم.دستی به موهای جوگندمی‌ش کشید و گفت:ـ هر چی خواسته براش فراهم کردم. هیچ‌وقت نذاشتم حسرت چیزی به دلش بمونه. حالا فقط می‌خوام یه بار به حرفم گوش بده.دستم رو گذاشتم روی دستش.ـ یزدان جان، چرا این‌قدر خودتو اذیت می‌کنی؟اخم کرد و گفت:ـ آخه پسر برادرم چه مشکلی داره که قبولش نمی‌کنه؟خواستم جوابش رو بدم که صدای باز شدن در اتاق اومد.هردومون ساکت شدیم.مهگل توی چارچوب آشپزخونه ظاهر شد.چشماش از گریه پف کرده بود و دور عینکش قرمز شده بود. دیدنش دلم رو فشرد.بی‌حرف صندلی کنار پدرش رو کشید و نشست.براش غذا کشیدم.چند لحظه فقط به بشقابش خیره موند.بعد قاشقش رو کنار گذاشت و گفت:ـ با اجازه‌تون... می‌خوام خودم با عماد حرف بزنم.یزدان با تعجب بهش خیره شد.منم منتظر موندم ادامه بده.مهگل انگشت‌هاش رو محکم توی هم قفل کرده بود.یه نفس عمیق کشید و گفت:ـ می‌خوام همه‌چی رو براش توضیح بدم. حتی اینکه علاقه‌ای که بهش دارم فقط به خاطر اینه که پسرعمومه.بعد سرش رو انداخت پایین.نمی‌دونم چرا، ولی یه حس بدی توی دلم افتاد.انگار یه چیزی بود که مهگل نمی‌دونست...یه چیزی که اگه می‌فهمید، شاید همه‌چیز عوض می‌شد. نرجس نرجس Sat, 06 Jun 2026 23:10:09 +0330