https://virgool.io/feed/@nazanin_sahar fa 2026-06-16 21:42:11 https://files.virgool.io/upload/users/226119/avatar/LlOjAA.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@nazanin_sahar https://virgool.io/@nazanin_sahar/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%A2%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%DB%8C%DA%A9-%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D9%87-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%B4%D8%AF-kixeu03ousot روز عجیبی بود.از آن روزهایی که هوا نه سرد است، نه گرم، اما چیزی توی هوا معلق است، شبیه بوی باران پیش از باریدن.دستم توی جیبم بود و پاکت سفیدرنگ آزمایشگاه را مدام لمس می‌کردم.روی پاکت نوشته شده بود: HealthX – تحلیل ژنتیکی سلامت.مدت‌ها بود که وسوسه‌ی دانستن افتاده بود به جانم. اینکه بفهمم در لایه‌های پنهان DNA من، چه رازی خوابیده. چه بیماری‌هایی ممکن است یک روز بی‌هوا سر برسند و زندگی‌ام را زیرورو کنند.با خودم فکر کرده بودم دانستن بهتر از ندانستن است. دانستن یعنی آماده بودن. یعنی شاید بتوانم آینده را تغییر بدهم، یا حداقل غافلگیر نشوم.اما حالا که پاکت توی دستم بود، حال عجیبی داشتم. انگار قرار بود کسی پرده‌ای از زندگی‌ام کنار بزند که هیچ‌وقت نمی‌خواستم ببینمش.نفس عمیقی کشیدم و پاکت را باز کردم.اولین کلمه‌ای که توی چشمم خورد: ریسک بالا برای دیابت نوع دو.خندیدم. تلخ.مادربزرگم سال‌های آخر عمرش را با انسولین زندگی کرد. مادرم هم قند خونش همیشه مرز خطر بود. انگار چیزی در خون ما نوشته شده بود که حالا روی این برگه هم تایید شده بود.چشمم را پایین‌تر کشیدم. ریسک متوسط برای بیماری‌های قلبی.احتمال کم برای آلزایمر.ریسک بالا برای بیماری‌های گوارشی.برگه را بستم.سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و چشم‌هایم را بستم.حالا چه می‌شود؟آیا این برگه، حکم قطعی آینده‌ی من است؟یا یک اخطار، یک تلنگر، یک فرصت برای تغییر؟چند ساعت بعد، لیستی نوشتم.عادت‌هایی که باید تغییر بدهم. کارهایی که باید شروع کنم.مصمم بودم که جلوی همه‌ی این خطرها را بگیرم.صبحانه‌ی سالم، ورزش روزانه، کاهش استرس، چکاپ‌های منظم.اما هر چقدر که می‌گذشت، یک سوال سمج‌تر توی ذهنم زنگ می‌زد: آیا می‌شود همه‌ی آینده را کنترل کرد؟آیا حتی اگر از امروز شروع کنم به دویدن، سبزی خوردن، مدیتیشن و خواب منظم، می‌توانم قطعی جلو این بیماری‌ها را بگیرم؟یا فقط دارم با ترس زندگی می‌کنم، به امید اینکه شاید یک روز دیرتر بیمار شوم؟این ترس از آینده، کم‌کم زیر پوستم خزید.هر بار که دستم می‌لرزید، به دیابت فکر می‌کردم.هر بار که ضربان قلبم بالا می‌رفت، به بیماری قلبی.هر بار که اسمی از فراموشی می‌آمد، به آلزایمر.انگار دانستن، به جای آرامش، سایه‌ای روی زندگی‌ام انداخته بود.سایه‌ای از احتمالات.دو هفته طول کشید تا بفهمم با این اطلاعات چه کنم.تصمیم گرفتم به برگه‌ی آزمایش نه به چشم یک حکم قطعی، بلکه به چشم یک نقشه‌ی راه نگاه کنم.نقشه‌ای که مسیرهای خطرناک را نشان می‌دهد، اما اجبارم نمی‌کند که از آن مسیرها عبور کنم.شروع کردم به تغییراتی کوچک ولی ماندگار.نه از روی وحشت، بلکه از روی احترام به خودم.صبح‌ها زودتر بیدار می‌شدم و سی دقیقه راه می‌رفتم.قند را تا حد ممکن از رژیمم حذف کردم، اما اگر یک روز هوس یک تکه کیک شکلاتی کردم، خودم را سرزنش نکردم.برای ذهنم هم همانقدر وقت گذاشتم که برای بدنم. کتاب خواندم، با آدم‌ها حرف زدم، خاطرات نوشتم.کم‌کم فهمیدم زندگی با آگاهی از خطرات، لزوماً یعنی زندگی با ترس نیست.آگاهی، یعنی فرصت برای بهتر بودن.اما بهتر بودن نه به معنای فرار از بیماری، بلکه به معنای لذت بردن از امروز.یاد گرفتم که همه چیز در دست من نیست.اما می‌توانم کاری کنم که هر لحظه‌ای که دارم، با کیفیت‌تر باشد.اگر روزی دیابت سراغم بیاید، خب، آمده.اگر بیماری قلبی یا هر چیز دیگری، دیر یا زود در کمین باشد، من حداقل می‌دانم که زندگی نکرده‌ام از ترس آن روز.زندگی یعنی انتخاب‌های کوچک هر روز.و HealthX فقط چراغ قوه‌ای بود که به تاریکی احتمالی مسیرم نور انداخت.تصمیم اینکه از کجا بروم و چطور بروم، هنوز هم دست خودم است.شاید راز سلامتی فقط توی ژن‌ها نباشد.شاید توی لبخند زدن توی یک عصر معمولی باشد.توی سلام دادن به کسی که نمی‌شناسی.توی بلند شدن دوباره، بعد از یک روز سخت.امروز دوباره آن پاکت را از کشو بیرون آوردم.روی میز گذاشتم و لبخند زدم.گفتم: «ممنون که گفتی. ولی من هنوز راه خودم را دارم.»و رفتم برای یک پیاده‌روی آرام.نه برای فرار از بیماری.برای بودن.فقط بودن. nazanin_sahar_ nazanin_sahar_ Sat, 26 Apr 2025 18:14:19 +0330 https://virgool.io/@nazanin_sahar/%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D9%81%D9%86%D8%A7%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%D8%AC%DB%8C%D8%AA%D8%A7%D9%84-adxeyjrjitky جهان موازیدنیایی که توش پرداخت مستقیم پیمان برقراره و از طریق دایرکت دبیت می‌شه هر پرداختی رو به سرعت انجام داد، شبیه یه فیلم علمی تخیلیه که به واقعیت تبدیل شده. احساس می‌کنم که از طریق این فناوری‌های دیجیتال آدم‌ها روزبه‌روز دارن تنبل‌تر می‌شن. قبل از پرداخت مستقیم پیمان هم پرداخت‌ها خیلی ساده‌تر از گذشته بودن. ولی خب حالا فقط از دغدغه عدم پرداخت قسط و قبوض به موقع کاسته شده. حالا فقط برای اونایی که به اندازه کافی پول دارن این قضیه خوبه و بهشون حال می‌ده. اونی که نداره چه فرقی می‌کنه که از چه طریقی پرداخت کنه.به هرحال من تصور می‌کنم که دنیایی که چنین فناوری‌های دیجیتالی توش حکمرانی می‌کنن همه آدماش چاقن. تعداد زیادی از افراد از جای خودشون تکون نمی‌خورن. حتی با برطرف شدن این دغدغه ممکنه بحران‌هایی هم به وجود بیان. مثلا وقتی که دیگه دغدغه پرداخت رو نداشته باشی ممکنه که اغلب اوقات قبض‌هات رو نادیده بگیری. انقد که بالاخره فراموش کنی که قبضی برای پرداخت کردن داری. اینجوری ممکنه یادت بره که چقد مصرف داری. حساب مصرف برق و آب و گاز از دستت در می‌ره. فکر می‌کنم که دنیای پرداخت مستقیم پیمان توش مصرف انرژی و آب می‌ره بالاتر. تا جایی که در بازه‌های زمانی کوتاه‌تری با بحران‌های کم‌آبی و بی‌آبی مواجه می‌شیم.کلا ایده من اینه که الان وقتشه که آدما اتفاقا بیشتر در مشقت، سختی و پیچیدگی باشن تا بتونن قدر منابعشون رو بدونن. هم منابع مالی خودشون و هم منابع زیستیشون. آدم در صورتی که در آسودگی‌های فناوری‌های دیجیتال قرار بگیره دیگه نمی‌تونه مدیریت منابع داشته باشه. حساب‌کتابشو که خودش انجام نمی‌ده. پرداخت‌هاشم اگر خودش انجام نده که بعد از یه مدتی نمی‌تونه الف رو از ب تشخیص بده که چه اتفاقی داره می‌افته. خلاصه آره دیگه. چنین فناوری‌هایی برای اونایی خوبن که بالا بالاهان. چون همه تاوان‌ها رو دست آخر اونایی می‌دن که به اندازه کافی پول ندارن.جهان پرداخت مستقیم پیمان دقیقا شبیه یک آرمان‌شهر برای انسان‌هاییه که همه انواع منابع رو در انحصار دارن و بدون توجه به هیچ محدودیتی، مصرف‌کننده‌های محض هستند. بخش‌های مشخصی از این شهر مثل بهشت می‌مونه و همه‌چی توش مهیاس. اما بخش‌های مختلف دیگه‌ای در این شهر وجود دارن که هیچ نقطه مشترکی با اون وضعیت بهشت‌گونه آرمان‌شهر ندارن. محله‌هایی که به زور توشون آب و برق پیدا می‌شه. آدمای گرسنه رو توی این محله‌ها در هر نقطه‌ای می‌شه دید. جنگ و دعوا هم در بین اهالی که قطعا فراگیر می‌شه.جهان پرداخت مستقیم پیمان جهان آسوده‌ایه. اما فقط در صورتی که همه منابع آدم نامحدود باشن. منابع نامحدود داشتن هم که اساسا غیرممکنه. نتیجه اینه که دنیای فوق‌العاده‌ای که برای خودمون ساختیم قرار نیست هرچه آسودگی توش بیشتر باشه به سمت‌وسوی بهتری بره. برعکس، چنین جهانی هیج‌کس توش قدر هیچی رو نمی‌دونه و همه‌چیز به سرعت محکوم به تموم شدنه.من انکار نمی‌کنم که فناوری چه دردهای زیادی رو درمان کرده و چه خلاهای متنوعی رو پر کرده. فقط دارم سعی می‌کنم درباره این صحبت کنم که بهتره قسمی از تلاش و مشقت برای آدم باقی بمونه. هر روش و هر فناوری جدیدی روزمرگی‌های طبیعی آدم رو بیشتر ازش سلب می‌کنه. شعار رایج هم اینه که خب حالا که زندگیت راحت‌تر شده با این فناوری چرا غر می‌زنی؟ حالا که دنیا انقد باحال‌تر شده چرا قدرش رو نمی‌دونی؟ می‌دونی که اجداد تو همه‌چیزشون رو می‌دادن تا فقط می‌تونستن برای چند روز توی چنین جهانی زندگی کنن؟ باشه همه این‌ها قبول. اما مشخصا اجداد ما خیلی بهتر از من و شما قدر داشته‌هاشون رو می‌دونستن و در جهت حفظ اون‌ها تلاش می‌کردن. اجداد ما معنی سختی و مشقت رو خوب می‌فهمیدن و به همین دلیل به راحتی از هر چیز کوچک و بزرگی نمی‌گذشتن. من تصور می‌کنم که اجداد ما ممکن بود که میل زیادی داشته باشن که در چنین جهانی زندگی کنن. اما بلافاصله بعد از چند روز درگیر شدن با دنیای ما، بار و بندیلشون رو جمع می‌کردن و برمی‌گشتن به همون عصری که قبلا بودن. nazanin_sahar_ nazanin_sahar_ Thu, 14 Nov 2024 14:57:27 +0330