https://virgool.io/feed/@nearfuturepod در هر اپیزود پادکست آینده نزدیک درباره یک تکنولوژی یا اختراع صحبت می‌کنیم که ممکنه در آینده نزدیک زندگی ما انسان‌ها رو تحت تاثیر خودش بذاره fa 2026-06-18 02:59:42 https://files.virgool.io/upload/users/2201040/avatar/wRTIMu.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@nearfuturepod https://virgool.io/nearfuturepod/%DA%AF%D9%88%D8%B4%D8%AA-%D8%A2%D8%B2%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-zepan8qg5rza وقتی که در مورد غذا فکر یا صحبت می‌کنیم، مطمئنا اولین چیزی که ذهن ما رو به خودش جلب میکنه تکنولوژی نیست. انقدر طعم، عطر، ظاهر غذا یا حتی میزان گرسنگی خودمون توی اون لحظه برامون مهمه که شاید تا به حال در مورد فرآیند تهیه‌ اون غذا فکر نکرده باشیم. چه برسه به اینکه بخوایم خیالبافی کنیم که مثلا در آینده‌ نزدیک صنعت غذا قراره به کجا برسه.تو این اپیزود می‌خوام در مورد گوشت‌های آزمایشگاهی صحبت کنم. با من همراه باش تا بشنوی گوشت آزمایشگاهی چیه و در آینده‌ای نزدیک موقع نوش جان کردن همبرگر باید انتظار چه چیزی رو داشته باشی. آینده‌ای که شاید نزدیک‌تر از تصورات ما باشه.سلام من بابک معمار هستم و تو داری به نهمین اپیزود آینده‌ نزدیک گوش میدی که در ششم شهریور ماه ۱۴۰۰ منتشر میشه. پادکستی که توی هر قسمتش من در مورد یک فناوری، اختراع یا تکنولوژی صحبت می‌کنم که ممکنه در آینده‌ نزدیک زندگی من و شما رو تغییر بده. قبل از اینکه وارد داستان این قسمت بشیم من دو تا عذرخواهی باید بکنم.اول بابت اشتباهی که در قسمت قبل داشتم و شنونده‌های عزیز گوشزد کردن، دو اپیزود قبلی من گفتم که ۷۵ درصد از جو کره‌ زمین از هیدروژن تشکیل شده که خب این اشتباهه. عنصر نیتروژن هست که ۷۵ درصد جو زمین را تشکیل میده. اگر بخوام اصلاح کنم جمله‌ خودم رو باید بگم که ۷۵ درصد از جرم کره‌ زمین از هیدروژن تشکیل شده. هیدروژن عنصریه که خیلی راحت با عناصر دیگه ترکیب میشه و اگر به محیط پیرامون خودمون نگاه کنیم بسیاری از مواد رو می‌بینیم که یک بخشی از اون عناصر هیدروژن هستند. مثلا خیلی خوشحالم که بعضی از شنونده‌ها دقت نظر داشتن و کامنت گذاشتن برام.دومین مورد هم این که این قسمت قرار بود که دو روز پیش منتشر بشه و یه تاخیر دو روزه داشت که دلیلش یک سری از مسائل فنی بود. من بابت هر دوی این موارد عذرخواهی می‌کنم. خب دیگه بریم سراغ اینی چند هفته‌ پیش من داشتم به اپیزود ۲۱ پادکست داکس گوش می‌دادم که پیمان بشردوست عزیز توی اون قسمت که یک اسم خیلی جالب هم داشت به اسم توطئه‌ گاوی، میاد در مورد تاثیرات مخرب دامداری‌های صنعتی روی محیط زیست صحبت می‌کنه و خب یک داستان خیلی زیبا رو بر اساس اون مستندی که دیده تعریف می‌کنه. لینک این قسمت پادکست داکس رو حتما توی بخش توضیحات این اپیزود میذارم که اگر دوست داشتی برید و گوش بدید به این اپیزود.توی یک بخشی پیمان عزیز میاد یه آماری رو میگه که واقعا واسه من تامل‌برانگیز بود. این که میزان تولید گاز دی‌اکسید کربن که از پرورش دام و طیور ایجاد میشه، خیلی بیشتر از آلایندگی که کل صنعت حمل و نقل درست می‌کنه.توی یک بخش دیگه میگه که نصف آب مصرفی در کشور آمریکا برای تولید گوشت و مرغ استفاده میشه. حالا مسائله جالب‌تر از این هم میشه. به نظرت برای تولید یک همبرگر کوچیک ما چقدر آب مصرف می‌کنیم؟ اصلا تا حالا بهش فکر کردی؟ چیزی نزدیک به ۲۵۰۰ لیتر آب برای یک دونه همبرگر! ۲۵۰۰ لیتر فقط برای یک دونه همبرگر ساده! خب این مقدار واقعا زیاده و به نظر من باید یه کم بیشتر روش فکر کنیم. من به نظرم حتما به این اپیزود گوش کنید. از نظر من خیلی مطالب جالبی داشت. هر چند که بعضی از قسمت‌هاش به قول پیمان مغرضانه بود اما من توصیه می‌کنم که حتما گوشش بدین.گوش دادن به همین اپیزود باعث شد که من برم دنبال این که ببینم در آینده‌ نزدیک چه چیزی قرار جایگزین گوشت بشه تو رژیم غذایی ما انسان‌ها؟ چون اگر همینجوری بخوایم پیش بریم با مشکلات خیلی زیادی در آینده‌ نزدیک مواجه میشیم. غیر از این مواردی که گفتم پیش‌بینی می‌شه که تا سال ۲۰۵۰ جمعیت کره‌ زمین به حدود ۹ ممیز ۷ دهم میلیارد نفر برسه. در حالی که الان جمعیت کره‌ زمین چقدره؟ ۷ میلیارد و ۷۰۰ میلیون نفر. یعنی در کمتر از ۳۰ سال ۲ میلیارد نفر قراره اضافه بشن به تعداد افرادی که الان دارن روی کره‌ زمین زندگی می‌کنن.با پیشرفت‌های زیادی که تو حوزه‌ پزشکی داره اتفاق می‌افته، مثل روش‌های درمان موثرتر، داروهای جدید و درمان بیماری‌هایی که خب ممکنه الان علاجی براش وجود نداشته باشه و حتی رعایت بیشتر بهداشت عمومی تو خیلی از کشورهای در حال توسعه این احتمال وجود داره که توی این سه دهه جمعیت کره‌ زمین حتی از ده میلیارد نفر هم بیشتر بشه. خب این موضوع می‌تونه تاثیرات زیادی بذاره روی کره‌ زمین.هر چه جمعیت کره‌ زمین بیشتر بشه، تامین انرژی به یک چالش بزرگتر تبدیل میشه و ما باید دنبال منابع انرژی تجدیدپذیر باشیم. هر چه تعداد افراد بیشتری روی زمین زندگی کنند، امکان برآورده کردن نیازهای اصلی اونام سخت‌تر میشه؛ مثل نیاز به خوراک پوشاک و مسکن. از طرف دیگه این روند رشد جمعیت می‌تونه تاثیر مخرب زیادی روی محیط زیست بذاره. مثلا میزان ترافیک شهرها بیشتر میشه؛ آلودگی هوا هم افزایش پیدا می‌کنه و میزان گازهای گلخانه‌ای هم به همین خاطر میره بالاتر.موضوع خیلی مهمی که همین الان هم میشه تاثیرات ویران کننده رو روی محیط زیست ببینیم. نکته‌ایه که می‌خواستم از این حرفایی که زدم بهش برسم این بود که هر چه میزان جمعیت بره بالاتر باید غذا و خوراک بیشتری هم تولید کنیم. اگر میزان تقاضای غذا بره بالاتر خب قاعدتا گوشت بیشتری هم باید تولید بشه. دام و طیور بیشتری هم باید پرورش داده بشه و خب طبق اون چیزی که توی مستند توطئه‌ گاوی گفته شد، محیط زیست هم بیشتر تخریب میشه.در نتیجه این عوامل دست به دست هم داد که دانشمندان به فکر این باشن که بتونن گوشت رو از روش‌های دیگه و به کمک مواد اولیه‌ دیگه تولید کنن که توی این اپیزود من می‌خوام برات بگم که این گوشت‌های جدید چی هستن؟ و چجوری تولید میشن؟ پس با من همراه باشید.به احتمال زیاد در آینده وقتی که بری از قصابی بخوای گوشت بخری دو تا گزینه میذارن جلوی روت که از نظر طعم و مزه خیلی شبیه به همن. با این تفاوت که برای تولید یکی از اون‌ها هیچ حیوونی کشته نشده. اصطلاحا به این گوشت‌ها میگن گوشت‌های آزمایشگاهی. اول به نظرم بهتره ببینیم که اصلا تاریخچه‌ استفاده از جایگزین گوشت یا گوشت‌های آزمایشگاهی به کجا می‌رسه؟ فکر می‌کنی چند ساله بشر به فکر تولید یک محصول جدید افتاده که طعم ظاهر و بافت شبیه به گوشت داشته باشه اما گوشتی نباشه که برای تولیدش یک حیوان زبون بسته رو قربانی کرده باشه؟شاید تو نگاه اول فکر کنی که خب احتمالا نهایتا ۱۵۰ سال دیگه ولی اشتباه قدمتش خیلی بیشتر از این حرفاست. داستان برمی‌گرده به سال ۹۶۵ میلادی که چینی‌ها طعم و مزه‌ توفو رو تغییر میدن و بهش میگن گوشت بره تقلبی. تولد تو پرانتز توفو یک ماده‌ غذاییه که با شیر سویای غلیظ شده درست میشه. بعد اون رو تحت فشار قرار میدن و قطعات محکم و سفید رنگی شبیه به پنیر به وجود میاد. اولین بار هم توفو نزدیک به سه هزار سال پیش توی چین درست شده پرانتز بسته.بعد همینطور که رو به جلو حرکت می‌کنیم، توی کتاب‌های آشپزی دستور پخت غذاهای مختلفی ارائه شده که به نحوی جایگزین گوشت بوده. نکته‌ جالبم اینجاست که همه‌ این کتاب‌های آشپزی هم مربوط به شرق آسیاست. بالاخص چین و بعدش ژاپن قرن شونزده میلادی و بعد از اون هم اندونزی اوایل قرن نوزده. می‌رسیم به اوایل سال ۱۸۵۲ که برای اولین بار زمزمه‌هایی از اینکه میشه موادی رو جایگزین گوشت کرد توی دنیای غرب هم شنیده میشه. اگر به تاریخ دقت کنی ببین سال ۹۶۵ میلادی توی چین و حالا بعد از۹۰۰ سال تازه رسیده به دنیای غرب. یعنی بعد از نهصد سال تازه تو اروپا و آمریکا صحبت میشه از این که بتونیم گوشت رو جایگزین کنیم.کم کم زمان هم می‌گذره و اوایل قرن بیستم توفوهای ژاپنی پاشون رو باز می‌کنن به بازار. از لندن و پاریس گرفته تا کالیفرنیا پر میشه از توفوهای ژاپنی. بعد از جنگ جهانی اول هم محصولاتی که بر پایه‌ سویا یا گلوتن گندم هستند به بازار میان و خب به مرور اسم این محصولات هم عوض میشه. به جای اینکه بگن محصولات جایگزین گوشت، بهشون میگن محصولات شبیه به گوشت. یعنی میت آلترنیتیو «Meat Alternative» تبدیل میشه به میت لایک «meat like».نکته‌ خیلی جالبی هم که برای من وجود داشت وقتی داشتم منابع این اپیزود آماده می‌کردم، این بود که جناب چرچیل که می‌شناسیمش و یکی از پر آوازه‌ترین نخست‌وزیری بریتانیا بوده، ایشون در مورد تولید گوشت‌های آزمایشگاهی پیش‌بینی کرده و تو یکی از مقاله‌هایی که از جانب ایشان چاپ شده، گفته که زمانی خواهد رسید که انسان پرورش یک مرغ کامل رو به منظور استفاده از بال و سینه‌ اون‌ها رها می‌کنه و این اعضا را به صورت جداگانه در محیط‌های کشت مناسب رشد میده. من عین جمله رو آوردم که یک وقت پس و پیش نشه و واقعا واسه من جالب بود که چرچیل چه ذهن آینده‌نگری داشته.بعد تو این زمان میریم جلوتر و می‌رسیم به اوایل دهه‌ نود که بیشتر در مورد این موضوع در مجامع مختلف بحث میشه و دیگه با ورود به هزاره‌ یک شکل جدی به خودش می‌گیره اما اولین کسی که به رویای تولید گوشت آزمایشگاهی جامه عمل پوشاند یک پزشک هلندی اندونزی‌تبار بود به اسم ویلیام اس جی دبلیو که سال ۱۹۹۹ موفق شد این کار رو انجام بده. البته این آقا یک سرگذشت بسیار جالبی داره که حتما توی یک پست و پادکست در موردش صحبت می‌کنم. اگر دوست دارید که در مورد اپیزودهایی که توی پادکست من در موردش صحبت می‌کنم مطالب بیشتری بدونید، لطفا توییتر و اینستاگرام پادکست رو به اسم فیوچرپاد دنبال کنید. لینک رو در توضیحات همین اپیزود هم میذارم.البته اینکه فکر کنی گوشت مصرفی خونه به جای دامداری از آزمایشگاه بیاد، یه کم شاید عجیب به نظر بیاد. الان ولی اشخاص مشهوری مثل آقای بیل گیتس «Bill Gates» و ریچارد برنسون «Richard Branson» شروع به سرمایه‌گذاری کردند تو این حوزه. پس به نظر میرسه که این فناوری می‌تونه صنعتی با درآمد کلان داشته باشه و تاثیرات زیادی رو هم روی زندگی بشر بذاره. حتی سال ۲۰۰۸ بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر حیوانات میاد و یک جایزه یک میلیون دلاری میذاره برای اولین موسسه‌ای که بتونه گوشت آزمایشگاهی به دست مصرف‌کننده برسونه.سال ۲۰۱۳ هم اولین همبرگر جهان با استفاده از گوشت آزمایشگاهی درست شد. البته با قیمت ۲۵۰ هزار یورو. قیمتش واقعا سرسام‌آوره ولی نتیجش این شد که استارتاپ‌های زیادی توی این زمینه شروع به فعالیت کردن. قبل اینکه ادامه بدم یک نکته در مورد اسم این گوشت من بگم بهتون. تو ایران این گوشت‌ها رو بیشتر به اسم گوشت مصنوعی می‌شناسن که به نظرم اشتباهه. چون در ادامه‌ پادکست می‌شنوید که هیچ فرقی از نظر بافت بین گوشت‌های عادی و گوشت‌های آزمایشگاهی وجود نداره.غیر از گوشت مصنوعی و آزمایشگاهی، گوشت تمیز، گوشت بدون کشتار، پرورشی، گیاهخواری یا کشاورزی سلولی هم به این نوع گوشت‌ها میگن. در ادامه‌ این پادکست هم من برای گوشت‌هایی که ما همین الان داریم ازش استفاده می‌کنیم واژه‌ گوشت‌های سنتی به کار می‌برم. با این توضیحات بریم سراغ اینکه ببینیم این گوشت‌ها اصلا چجوری ساخته میشه؟تا اینجای پادکست من در مورد این صحبت کردم که اصلا به چه دلیلی ما به سمت استفاده از گوشت‌های آزمایشگاهی پیش میریم و توی بخش بعدی هم یکم اومدم درمورد تاریخچه‌ گوشت‌های آزمایشگاهی صحبت کردم. الان می‌خوام یه کم دقیق‌تر وارد موضوع بشم و برات در ادامه بگم که چه مراحلی باید طی بشه تا گوشت آزمایشگاهی رو تولید کنن. کلا فرآیند تولید این گوشت‌ها میاد و توی آزمایشگاه‌های مجهز انجام میشه. به همین خاطر هست که اصلا بهش میگن گوشت آزمایشگاهی.به صورت خیلی خلاصه برای ساخت گوشت آزمایشگاهی میان تعدادی سلول نمونه بدون اینکه درد یا آسیبی به گاو وارد بشه رو برداشت می‌کنند و طی یک فرآیند پیچیده اونو رشد میدن، تکثیرش می‌کنند و در نهایت هم محصول نهایی به دست میارن. دقیقا همونطور که چرچیل پیش‌بینی کرده بود. جالب اینجاست که میشه این فرآیند رو تعمیم داد و برای پرورش مرغ، ماهی، خرگوش، میگو یا هر حیوونی که انسان گوشتشو می‌خوره استفاده کرد.حالا تصور کن که توی کشورهای مختلف چقدر می‌تونه متفاوت باشه نیاز بازار برای تولید گوشت آزمایشگاهی. مثلا توی ذهنت نیاز ایران و چین رو تجسم کن و ببین که چه میزان بازار و سلیقه‌ مصرف گوشتشان فرق داره.اولین قدم برای شروع کار انتخاب سلول استارتره. حالا سلول استارتر چیه؟ اون نمونه‌ایه که برای شروع تولید گوشت آزمایشگاهی ازش استفاده می‌کنن رو بهش میگن سلول استارتر یا سلول آغازین.راه‌های مختلفی هم خب وجود داره برای اینکه بتونن این سلول استارتر رو بدست بیارن. هم می‌تونن گاو بی‌هوش کنند و از بدن موجود زنده نمونه‌برداری کنن هم میشه از بانک سلولی استفاده کرد یا حتی میشه نمونه رو از گوشت تازه برداشت کرد. حالا بیایم ببینیم که ماهیت این سلول‌های استارتر چیه؟ این سلول‌ها هم می‌تونن از نوع سلول‌های اولیه که عضله و چربی رو شامل می‌شن باشن هم میتونن از سلول‌های بنیادی انتخاب بشن.حالا فرقش چیه؟ تفاوتش اینه که اگر از سلول عضله و چربی استفاده بشه، به دلیل اینکه سلول اولیه از قبل رشد خودشو کرده، وقتی که تکثیر میشه به دلیل طی کردن طبیعی فرآیند رشد کیفیت بالاتری داره. چون خب بافت عضله و چربی به درستی و با اون نظم طبیعی شکل گرفته ولی یک نکته‌ منفی هم داره. این که نرخ تکثیر یا اون سرعت تکثیر و رشدش پایینه.تو خیلی از موارد میان از روش دوم استفاده می‌کنند. یعنی از سلول‌های بنیادی. کار این سلول‌ها تو بدن حیوونا اینه که وقتی جراحت می‌بینن، بافت عضلانی رو تولید می‌کنن. سلول‌های بنیادی مثل یک صفحه‌ خالی می‌مونه. به خاطر همین این سلول‌ها کاملا وابسته می‌شن به عوامل محیطی و میتونن به راحتی به چربی یا عضله تبدیل بشن ولی خب زحمت نوشتن تو این صفحه خالی هم میفته به گردن دانشمندان.بعد از اینکه مرحله‌ اول تموم شد و اون سلول استارتر رو انتخاب کردن، میان اون رو داخل محیط رشد که یک مایع دارای انواع پروتئین‌ها، ویتامین‌ها، قند و اسیدهای آمینه هست قرار میدن. این محیط مایع باعث رشد و تکثیر سلول‌ها میشه و این کار رو میان تا زمانی ادامه میدن که چندین تریلیون سلول تولید بشه. توی پرانتز هر تریلیون معادل هزار میلیارده. یعنی یک دونه یک با دوازده تا صفر تراز بستن.مرحله‌ آخر کار رو هم بهش میگن شکل‌دهی. شما یه خونه رو درنظر بگیر. وقتی می‌خوان یه خونه رو بسازن آجرها به تنهایی باعث ساخت اون خونه نمیشن. احتیاج به ملات، بتن، سیمان هم هست .ساخت گوشت هم دقیقا همینطوره.سلول‌های گوشتی هم وقتی که رشد کردن و تکثیر شدن، بدون یک ماده‌ موثر که بتونه بهشون شکل بده به گوشت تبدیل نمیشن. تو بدن جانداران ساختارهای کلاژنی میان یه همچین کاری رو انجام میدن. در نتیجه برای تولید گوشت‌های آزمایشگاهی هم از همچین مواردی که عملکرد مشابه اون ساختارهای کلاژنی دارن استفاده میشه. چالش برانگیزترین و پیچیده‌ترین مسائله‌ای که برای تولید گوشت‌های آزمایشگاهی هم وجود داره دقیقا همین مرحله‌ آخره.پس به صورت خلاصه برای تولید گوشت سه مرحله باید انجام بشه. اول انتخاب سلول‌های استارتر، دوم قرار دادن این سلول‌ها در محیط کشت و در مرحله‌ سوم هم شکل‌دهی.یکی از سوال‌هایی که ذهن افراد رو به خودش مشغول میکنه اینه که خب اصلا گوشت‌های آزمایشگاهی چه مزیتی نسبت به گوشت‌های سنتی دارن؟ یکی از مسائلی که مطرح میشه اینه که خب بخشی از افرادی که گرایش پیدا کردن به گیاهخواری به این دلیل بوده که مخالف کشتن موجودات زنده برای مصارف غذایی بودن و از اونجایی که برای تولید گوشت آزمایشگاهی هیچ موجود زنده‌ای سلاخی نمیشه، در نتیجه هیچ محدودیتی برای این دسته از گیاه‌خواران هم ایجاد نمی‌کنه.مزیت بعدی فضای لازم برای تولید گوشته. توی دانشگاه آکسفورد یک سری تحقیقات انجام شده که نشون میده پرورش گوشت در آزمایشگاه‌ها فضای مورد نیاز برای تولید گوشت رو ۹۹ درصد نسبت به روش‌های دامداری سنتی کاهش میده. خب نتیجه‌ این کار چیه؟ این موضوع باعث میشه که هزینه‌ تولید گوشت از بُعد نگهداری به صورت نمایی کاهش پیدا بکنه. در نتیجه هم قیمت محصول نهایی کمتر می‌کنه و هم تولیدکننده‌هایی که فقط به دنبال سود خودشون هستن رو ترغیب می‌کنن که بیان به سمت تولید گوشت‌های آزمایشگاهی.شاید بزرگترین مزیت استفاده از این گوشت‌ها کاهش صدماتی باشه که دامداری‌های صنعتی به محیط زیست می‌زنن. اگر خاطرت باشه من اول اپیزود گفتم در مورد خطرات دامداری صنعتی برای محیط زیست و حتی بقای انسان. طبق تحقیقات دانشگاه آکسفورد تولید گوشت‌های آزمایشگاهی باعث میشه تولید گازهای گلخانه‌ای به میزان قابل توجهی کاهش پیدا کنه و اگر استفاده از سوخت‌ها و منابع پاک انرژی در زمینه‌های صنعتی هم انجام بگیره، می‌تونیم سیاره آبی رو از نابودی نجات بدیم.گاهی مواقع اسمی که روی یک محصول یا تکنولوژی جدید گذاشته میشه، کاملا هوشمندانه انتخاب میشه و در راستای تاثیرگذاری اون محصوله. اگر خاطرت باشه یکی از اسم‌های گوشت‌های آزمایشگاهی گوشت تمیز بود. حالا دلیل انتخاب این اسم چیه؟ دلیلش اینه که چون این گوشت‌ها در آزمایشگاه تولید میشن، همه‌ آلودگی‌های موجود در گوشت هم کنترل میشه و از بین میره.از طرف دیگه در تغذیه دام‌ها از آنتی‌بیوتیک‌ها هم استفاده میشه که می‌تونه مشکلات زیادی رو هم برای دام به وجود بیاره هم برای انسان که خب در تولید گوشت‌های تمیز این فاکتور هم حذف میشه و جالب اینجاست که سطح چربی و کلسترول رو هم می‌تونن در مراحل تولید کنترل کنند تا یک محصولی رو به دست من و شما برسونن که کاملا سالم و تمیز باشه. یعنی دقیقا مثل شیر که با درجه‌ چربی مختلف در بازار ارائه میشه. در آینده‌ نزدیک باید منتظر عرضه شدن گوشت‌هایی به بازار باشیم که روی بسته‌بندی میزان چربی ذکر شده باشه.اگر به اون روی سکه‌ گوشت‌های آزمایشگاهی نگاه بندازیم خب مشکلاتی وجود داره. هزینه همیشه اولین موردیه که شرکت‌ها و کمپانی‌های بزرگ برای عرضه‌ محصولشون به بازار اون رو بررسی می‌کنن. گفتم که تو هزینه‌ تولید اولین همبرگر با گوشت آزمایشگاهی ۲۵۰ هزار یورو بود. چه سالی؟ سال ۲۰۱۳. الان در حال حاضر این هزینه رسیده به ۹ یورو به ازای هر همبرگر و مشخصه که خیلی کمه. البته نه به واحد پول کشور خودمون.جالب اینجاست که بدونی هزینه‌ تولید همبرگرهای عادی که با گوشت سنتی درست میشن فقط یک یوروئه. یعنی همین الان هم نه برابر هزینه‌ بیشتری داره. اگر بخوایم از گوشت آزمایشگاهی برای تولید همبرگر استفاده کنیم ولی خب پیش‌بینی می‌شه که در آینده‌ نزدیک قیمت تمام شده‌ این محصول کمتر از همبرگره و گوشتای سنتی بشه.از طرف دیگه هم پیچیدگی کشت و مهندسی بافت یکی از دست‌اندازهای تولید این محصوله. مثلا در بدن موجودات زنده انتقال مواد غذایی اکسیژن به سلول یا خارج کردن مواد زائد به کمک رگ‌ها انجام میشه. تو فرآیند کشت باغ‌های آزمایشگاهی این وظیفه رو رآکتورزیستی انجام میدن. طراحی این راکتورها خب خیلی پیچیدگی بالایی داره و باید خیلی دقیق انجام بشه. همین پیچیدگی‌های طراحی ارتباط مستقیمی پیدا می‌کنه با بالا رفتن هزینه‌ها ولی باز هم اینجوری به نظر میاد که با وجود همه‌ این سختی‌ها آینده‌ روشنی در انتظار گوشت‌های آزمایشگاهی باشه.داشتم روی این اپیزود کار می‌کردم به این نتیجه رسیدم که حرکت به سمت تولید گوشت‌های آزمایشگاهی تقریبا غیر قابل اجتنابه. یعنی در آینده‌ نزدیک یا شاید یه کم دورتر احتمال این که دیگه هیچ حیوونی رو برای تامین گوشت نکشیم وجود داره که خب یه خبر خیلی خوب برای حمایت کننده‌های محیط‌زیسته ولی مطمئنا مخالفت‌های بسیاری هم وجود داره. چون به‌هرحال صنعت یک صنعت فوق‌العاده پرسوده و خب کمپانی‌های بزرگ تولید گوشت مقاومت خیلی زیادی نشون میدن دربرابرش.اگر بخوام با عدد و رقم بهت نشون بدم یک مثال ساده رستوران زنجیره‌ای مک‌دونالده. تو سال۲۰۲۰. مک‌دونالد چیزی حدود ۴ ممیز ۷ دهم میلیارد دلار فروش داشته. یک عدد فوق‌العاده بالا. تازه این فقط یک رستوران زنجیره‌ای که من دارم در موردش صحبت می‌کنم. اگر این رو تعمیمش بدیم روی همه‌ رستوران‌ها و همه‌ انواع گوشت‌های خوراکی، مثل مرغ و ماهی می‌بینی که چه حجم بالایی از پول داره جابه‌جا میشه تو این صنعت.یکی از بزرگ‌ترین موانع این هست که تولیدات گوشت‌های آزمایشگاهی به صورت انبوه انجام بشه. هرچند احتمالا روزی این مقاومت شکسته میشه. البته نمیشه تلاش‌های گروه‌های حمایت از حیوانات رو هم در نظر نگرفت ولی ممکنه کمپانی‌های بزرگ پیش‌بینی کنند که در آینده‌ نزدیک به خاطر مشکلات زیست محیطی و اقتصادی ممکنه گوشت‌های طبیعی دیگه تولید نشن یا خیلی کم تولید بشن، تلاش بکنن تا ذائقه‌ی مردم رو بیان تغییر بدن و ببرن به سمت گوشت‌های مصنوعی یا آزمایشگاهی.مثلا همین الان رستوران‌های کی‌اف‌سی و برگرکینگ اومدن به منوی خودشون همبرگرهای گیاهی رو هم اضافه کردن. هر چند که با مخالفت فعالان حقوق حیوانات مواجه شده و حتی بیانیه هم اومدن دادن و گفتن که شما نمی‌تونید ما رو با این محصولات بخرین و وانمود کنید که دوست ما هستین. به هر حال باید منتظر بود و دید در آینده‌ نزدیک چی پیش میاد.چیزی که شنیدید نهمین اپیزود پادکست آینده‌ نزدیک بود. مرسی که تا این‌جا همراه من بودید و مرسی که از پادکست آینده‌ نزدیک حمایت می‌کنید. واقعا این حمایت‌ها برای من خیلی دلگرم‌کننده‌اس و کمک می‌کنه که بفهمم دارم توی مسیر درستی گام برمی‌دارم. لطفا اگر هر نظری انتقادی پیشنهادی دارید توی اپلیکیشن‌های مختلفی که پادکست رو از اونجا می‌شنوی یا صفحه‌ توییتر یا اینستاگرام آینده‌ نزدیک حتما برام کامنت بذارید. چون من تک تک این کامنتا رو می‌خونم و خب گرفتن این فیدبک‌ها بهم کمک میکنه که بتونم توی مسیر درست برم.مثل همیشه هم خب من به حمایت‌های شما احتیاج دارم. لطفا اگر پادکست می‌شنوی و اون رو دوست داری، به یک یا چند تا از دوستات معرفی کن و با اون‌ها پادکست به اشتراک بذار. شاید اون‌ها هم به موضوع تکنولوژی‌های آینده علاقه‌مند باشن. پادکست آینده‌ نزدیک رو می‌تونی از کست باکس، اپل پادکست، گوگل پادکست یا هر اپلیکیشن پادگیر دیگه‌ای هم بشنوی. من بابک معمار هستم و هفته‌ فوق‌العاده‌ای رو برات آرزو می‌کنم از پادکست آینده‌ نزدیک.بقیه قسمت‌های پادکست آینده نزدیک را می‌تونید از طریق CastBox هم گوش بدید: https://castbox.fm/episode/نه-|-گوشت-آزمایشگاهی-id4853891-id480982391?utm_source=website&utm_medium=dlink&utm_campaign=web_share&utm_content=%D9%86%D9%87%20%7C%20%DA%AF%D9%88%D8%B4%D8%AA%20%D8%A2%D8%B2%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-CastBox_FM پادکست آینده نزدیک پادکست آینده نزدیک Wed, 03 May 2023 16:50:27 +0330 https://virgool.io/nearfuturepod/%D8%A2%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D9%86%D8%B1%DA%98%DB%8C-d61gqkzgv4q8 نزدیک به یک سال از سومین دهه‌ قرن ۲۱ گذشته و به نظر میاد زمین در وضعیت خیلی بدی قرار داره. از بحران‌های اقتصادی و اپیدمی کرونا تا بحران محیط‌زیست و کم‌آبی که متاسفانه تو این هفته‌های اخیر اخبار دردناکی در موردش می‌شنویم از گوشه و کنار کشور خودمون. پیش‌بینی می‌شه یکی از بحران‌های پیش روی نسل بشر بحران انرژی باشه. سال‌هاست که محققان و دانشمندان هشدار میدن که به زودی دیگه خبری از سوخت‌های فسیلی مثل نفت و گاز نخواهد بود و باید به دنبال منابع جدید انرژی باشیم. همین موضوع باعث شد که تو این اپیزود برم به سراغ منابع انرژی در آینده‌ نزدیک. آینده‌ای که شاید نزدیک‌تر از تصورات ما باشه.سلام من بابک معمار هستم و شما به هشتمین اپیزود آینده‌ نزدیک گوش میدین که در ۱۴ مرداد ماه ۱۴۰۰ منتشر میشه. پادکستی که تو هر قسمتش من در مورد یک فناوری اختراع یا تکنولوژی صحبت می‌کنم که ممکنه در آینده‌ نزدیک زندگی من و شما رو تغییر بده. تو این قسمت به پیشنهاد یکی از دوستان خوبم نسرین عزیز از پادکست «2.persian.germans» قراره در مورد منابع انرژی در آینده‌ نزدیک صحبت کنم. یعنی زمانی که سوخت‌های فسیلی به اتمام می‌رسند، قراره از چه منابعی استفاده کنیم؟ برای اینکه بتونیم انرژی مورد نیاز برای نسل بشر رو تامین کنیم ممکنه اسم. بعضی از این منابع رو شنیده باشید و بعضیاشون براتون جدید باشه. دیگه بریم و سر بخوریم تو داستان انرژیا.تخمین می‌زنند که در طول یک شبانه‌روز کره‌ زمین به چیزی حدود ۳۲۱ میلیارد کیلووات ساعت انرژی نیاز داره. این میزان شامل تمامی جنبه‌های مصرف انرژی میشه. مثلا مثل مصارف خونگی، کاربردهای صنعتی و اقتصادی که باعث میشه چرخ عظیم اقتصاد دنیا بچرخه یا انرژی که لازمه تا ما بتونیم تلویزیون تماشا کنیم، پادکست گوش بدیم با لپ‌تاپ‌هامون کار کنیم یا از اینترنت صیانت نشده استفاده کنیم. بخش بزرگی از این نیاز از سوختن سوخت‌های فسیلی مثل زغال سنگ، نفت یا گاز طبیعی تامین میشه. سوخت‌هایی که از زمان انقلاب صنعتی تا الان دارن واقعا چرخ اقتصاد دنیا رو می‌چرخونن.تاثیرش رو هم خب ما داریم می‌بینیم توی دنیای اطرافمون. گرمای زمین، تغییرات اقلیم و آب و هوا، آب شدن یخ‌های قطبی و تخریب محیط زیست، فقط یه بخشی از هنرنمایی ما انسان‌هاست. از یه طرف دیگه به نظر میاد که خب زمانی تا تمام شدن این سوخت‌های فسیلی که میلیون‌ها سال طول کشیده تا تشکیل بشن نمونده. پس واقعا لازمه که ما دنبال منابع جدید انرژی باشیم. منابعی که راحت بشه ازشون استفاده کرد؛ پاک‌تر باشن؛ کمتر به محیط زیست آسیب بزنند و به طور کلی بتونیم از اون‌ها به صورت دائم استفاده کنیم.خب حالا با این توضیحات بریم سراغ اولین منبع انرژی. اولین منبع انرژی در آینده که خب همین الانم ما باهاش آشنا هستیم، «انرژی هسته‌ایه». همون که میگن حق مسلم ماست. سوخت رآکتورهای هسته‌ای که الان داره ازشون استفاده میشه عنصری به اسم اورانیومه «Uranium». من وارد جزئیات این که چه فرآیندی انجام میشه و این انرژی چجوری بدست میاد نمیشم. چون واقعا از بحث ما خارجه ولی اینکه شکافت هسته‌ای قراره تو این راهکار تامین انرژی استفاده بشه رو یه گوشی ذهنت در نظر داشته باش.غیر از اورانیوم عناصر دیگه‌ای هم هستن که خاصیت پرتوزایی داشته باشند و از اون‌ها بشه برای تولید انرژی در فرآیند شکافت هسته‌ای استفاده کرد. یکی از این عناصر، عنصریه به اسم توریوم یا سوریم «Thorium». توریوم نودمین عنصر جدول تناوبی. اسمش رو هم از یکی از خدایان نورس «Norse» یعنی سور یا تور گرفتن. اگر اهل فیلم دیدن و سینما باشید، خب شخصیت تور توی فیلم‌های کمپانی مارول دیدید. تو پرانتز اگر علاقه‌مندی که در مورد قصه‌های اساطیر قوم‌های مختلف بدونی و باهاشون آشنا بشید، من حتما پیشنهاد میدم که پادکست ساگا رو گوش کنید که اونجا به طور کامل در مورد تور هم صحبت کرده پرانتز بسته.برای سادگی من به این عصر دیگه میگم توریوم. گفته میشه که توریومم می‌تونه بیست میلیون برابر زغال سنگ انرژی تولید کنه. خب این یعنی یک منبع انرژی فوق‌العاده زیاد. قبلا از توریوم برای تولید توری‌های چراغ‌های گازی استفاده می‌کردن و به عنوان یک پوشش برای سیم‌های تنگستن هم توی وسایل الکتریکی مصرف می‌شده و خب کاربردهای دیگه‌ایم داشته. به خاطر این ویژگی پرتوزایی این عنصر خب این قابلیت رو داره که ما بتونیم توی رآکتورهای هسته‌ای هم ازش استفاده کنیم و از طریق همون فرآیند شکافت هسته‌ای که گفتم ازش انرژی دریافت بکنیم.از لحاظ فراوانی این عنصر یعنی توریم، میگن حدود سه یا چهار برابر از اورانیوم تو طبیعت بیشتره و جالب اینجاست رآکتوری هم که میاد توریوم به عنوان سوخت استفاده می‌کنه، تقریبا همه‌ توریوم رو می‌سوزونه و در نتیجه ما دیگه با مفهومی به اسم زباله‌ هسته‌ای هم مواجه نیستیم و در مقابل اورانیوم زباله‌ خیلی خیلی کمتری تولید می‌کنه و خب ضرر کمتری هم برای محیط زیست داره.خب حالا ممکنه از خودت بپرسی که اگر توریوم انقدر نسبت به اورانیوم بهتره، ضرر کمتری داره، پس چرا ما تا الان از توریوم استفاده نکردیم؟ یعنی فقط رآکتورهایی که می‌شنویم اینور اونور دنیا مثل همونکه توی بوشهر داره در واقع ازش استفاده میشه از اورانیوم داره استفاده می‌کنه.یه دلیل ساده داره و اونم اینه که این عنصر برای ساخت سلاح اتمی مناسب نیست و فقط برای اهداف سودجویانه می‌تونیم ازش استفاده کنیم. تخمین می‌زنند که هند بزرگ‌ترین منبع توریوم جهان به شمار میاد و حتی دولت هند هم اعلام کرده که می‌خواد از این به بعد از این عنصر بیاد برای تامین سوخت نیروگاه‌های هسته‌ای خودش استفاده کنه و در واقع اونو بیاد جایگزین اورانیوم کنه.البته باید این رو هم بگم که برای این کار باید یه تغییرات و اصلاحاتی رو هم روی رآکتورهای هسته‌ای انجام بدن و خب یکی از دلایلی هم که بقیه‌ کشورها هنوز برای استفاده از اورانیوم اصرار دارن همینه که خب نیازه تا تغییراتی انجام بشه که هزینه‌های بالاتری رو هم می‌تونه به دنبال داشته باشه. برای همین هم احتمالا تا زمانی که اورانیوم به وفور پیدا میشه، از توریوم استفاده نشه اما خب میشه از همین حالا اون رو به عنوان سوخت بعدی نیروگاه‌های هسته‌ای در نظر گرفت. پس اولین منبع شد عنصر توریوم.دومین منبع انرژی که می‌خوام در موردش صحبت کنم نیروی جزرومده. دلیل اصلی جزرومد تاثیر نیروی گرانش ماه روی زمینه. البته خورشید هم خب تاثیری روی جزر و مد داره اما به دلیل فاصله‌ خیلی زیاد در مقیاس با فاصله‌ ماه از زمین، اثرگذاریش کمتر نسبت به ماه.نیروی جزرومد یکی از اصلی‌ترین منابع انرژی تجدیدپذیر به شمار میاد ولی در مراحل اولیه توسعه‌اش قرار داریم. عامل اصلی تولید انرژی از این طریق هم نیرویی که موقع جزرومد باعث جابه‌جایی آب دریاها و تولید موج میشه. میشه از سه نوع تکنولوژی مختلف برای تولید انرژی استفاده کنیم توی فرآیند جزرومد. اولین مورد این که بیایم نیروگاه‌هایی رو در سواحل دریاها و اقیانوس‌ها بسازیم. چیزی شبیه به سد و نیروگاه‌های آبی و خب به کمک توربین‌های بزرگی که اینجا وجود داره میشه برق تولید کرد.روش دوم رو بهش میگن حصارهای جزرومدی. تو این روش توربین‌ها رو میان به صورت عمودی در بستر دریا قرار می‌دن. اونجا در واقع می‌کارنشون و با حرکت آب این توربین‌ها به کار میفتن و انرژی الکتریسیته تولید میشه.روش سوم هم استفاده از توربین‌های جزرومدیه که تقریبا شبیه به تکنولوژی توربین‌های بادیه. یعنی اگر این توربین‌های بادی رو تصور بکنید، شبیه به اون رو داخل آب قرار میدن و با استفاده از گردش این توربین‌ها انرژی الکتریکی به دست میاد. محققان حوزه‌ انرژی هم معتقدند که کیفیت و قابلیت اطمینان این روش در مقایسه با سایر انرژی‌های تجدیدپذیر بالاتره اما در طرف مقابل هزینه و سرمایه خیلی زیادی احتیاج داره که خب باعث میشه طرح‌های توسعه‌ای این نوع منبع انرژی محدودتر بشه.سومین منبع انرژی که میشه از اون برای تولید انرژی استفاده کرد، یکی دیگه از عناصر جدول تناوبی، یعنی: هیدروژن. همین حالا که من دارم در مورد هیدروژن صحبت می‌کنم، از این عنصر در زمینه‌ پالایش نفت، تولید آمونیاک و تامین سوخت خودروهای برقی هم استفاده میشه ولی پتانسیل خیلی بالایی داره این عنصر برای استفاده و تامین انرژی تو زمینه‌های دیگه.خیلی جالبه که بدونین نزدیک به ۷۵ درصد جو کره‌ زمین از هیدروژن تشکیل شده ولی چون این عنصر نسبت به اکسیژن سبک‌تره، میره توی لایه‌های بالاتر جو قرار می‌گیره و با عنصرهای دیگه ترکیب میشه. به خاطر همین هم روی سطح زمین به صورت طبیعی هیدروژن پیدا نمیشه و ما باید تولیدش کنیم.یک نکته‌ جالب دیگه هم در مورد هیدروژن اینه که در وزن یکسان بالاترین میزان انرژی رو نسبت به سوخت‌های دیگه تولید می‌کنه اما در عین حال حجم کمتری رو هم اشغال می‌کنه. به خاطر همین هم هیدروژن به عنوان سوخت اصلی برنامه‌های فضایی ناسا استفاده میشه. هیدروژن رو از همین الانم می‌تونیم به عنوان یکی از منابع اصلی انرژی در آینده در نظر بگیریم. چرا؟ چون هم یک منبع انرژی تجدیدپذیره و هم اینکه بدون آلودگیه. بدون آلودگی وقتی میگم معنای واقعی. فرض کن اگر تو خونه مثلا اجاق گاز یا بخاری که با هیدروژن بسوزه داری استفاده می‌کنی، دیگه اصلا احتیاجی نیست که از دودکش بخوای استفاده کنیم.جالب اینجاست اگر هیدروژن به عنوان سوخت خودرویی که داری سوارش میشی استفاده بشه، آبی که از سوختنِ این هیدروژن تولید می‌شه رو می‌تونی بدون هیچ مشکلی نوش جان کنی و خب خیلی جالبه یک منبع بدون آلودگی. این سوخت گاز گلخانه‌ای تولید نمی‌کنه، بارون اسیدی به وجود نمیاره، هیچ پسماندی هم نداره و به طور کلی در یک کلام من می‌تونم بگم که هیچ ردپایی از خودش به جا نمی‌ذاره. پس هیدروژن هم شد چی؟ سومین منبع انرژیمون.من خودم به شخصه عاشق خونه‌هایی با نور طبیعی زیادم. شاید تو هم اینجور خونه‌ها رو دوست داشته باشی. مثلا من دوست دارم وقتی که صبح از خواب پا میشم اتاق خوابم، پذیرایی یا آشپزخونه غرق نور خورشید باشه. یه جورایی می‌دونی بهم انرژی و احساس قدرت بیشتری میده وقتی که گرما و نورش رو حس می‌کنم روی صورتم. واقعا هم نور خورشید انرژی‌بخشه. با وجود اینکه فاصلش تا زمین نزدیک به ۱۵۰ میلیون کیلومتره و خب نزدیک ۸ دقیقه هم طول می‌کشه که نورش به کره‌ زمین برسه ولی یکی از منابع انرژی مورد علاقه‌ انسان‌هاست هست.مطمئنا میشه از این انرژی دائم و پرقدرت استفاده کرد. احتمالا تو سال‌های اخیر در مورد انرژی خورشیدی و پنل‌های خورشیدی زیاد شنیده باشید و یا مطالب زیادی رو خونده باشین. پنل‌هایی که اگر مثلا ما روشون سرمایه‌گذاری کنیم و بیابان‌های کشور مثل کویر لوت رو باهاش فرش کنیم، می‌تونیم بدون اغراق بدون اغراق تمام انرژی کشورو تامین کنیم اما در آینده‌ نزدیک قراره این پنل‌ها به صورت گسترده‌تری استفاده بشن در پنجره‌های خورشیدی.مخترعین الان دارن روی پنجره‌هایی کار می‌کنن که بشه از اون‌ها به عنوان سلول‌های خورشیدی استفاده کرد که اگر خب این محقق بشه، دیگه ما پنجره‌هایی داریم که می‌تونن به عنوان پنل‌های خورشیدی عمل بکنن و انرژی خورشید رو دریافت بکنن. این پنجره‌ها از لحاظ ظاهر هیچ فرقی ندارند با پنجره‌های معمولی و به راحتی می‌تونن نور خورشید رو به الکتریسیته تبدیل کنن.حالا اینجا چه اتفاقی میفته؟ این پنجره‌ها رو میان با یک لایه نازک از ذرات سیلیکونی که بهش میگن نقاط کوانتومی می‌پوشونن و اون بخش از طیف نور خورشید که به عنوان نور مرئی می‌شناسیم و چشم ما قابلیت دیدن اون‌ها رو داره، از این پنجره‌ها عبور می‌کنه و بقیه‌ طیف نور که چشم ما نمی‌تونه اون‌ها رو ببینه رو جذب می‌کنه و تبدیل به الکتریسیته می‌کنه. حالا فرض کن برج‌ها و آسمان‌خراش‌های که کلا با شیشه پوشیده شدن و نمای شیشه‌ای دارن، مثل مثلا برج خلیفه‌ امارات، می‌تونن چه میزان الکتریسیته تولید کنن و خب به راحتی می‌تونن میزان برق مورد استفاده‌ خودشون رو تامین کنن.حالا که صحبت از انرژی خورشیدی شد، میشه فراتر از این هم بهش نگاه کرد. به دلیل اینکه زمین به دور خودش گردش می‌کنه و پدیده‌ای به اسم روز و شب به وجود میاره، خب عملا میزان تابش نور خورشید به پنل‌های خورشیدی محدود میشه و پدیده‌های دیگه‌ایم مثل وجود یا عدم وجود ابر در آسمان می‌تونه روی این بخش تاثیرگذار باشه.از طرف دیگه بخشی از انرژی خورشید هم خب به خاطر لایه‌های مختلفی که در اتمسفر زمین وجود داره به هدر میره که البته این هدررفت لازم و ضروریه برای بقای نسل بشر. پس میشه برای اینکه همیشه نور خورشید در دسترس باشه ما این پنل‌های خورشیدی رو به جایی ببریم که به صورت دائم نور خورشید بهش بتابه. یعنی کجا؟ یعنی فضا.شاید الان یکم عجیب و خنده‌دار به نظر بیاد ولی خب امکانش هست. همونطور که ما تونستیم تلسکوپ فضایی هابل رو مستقر کنیم، شاید یه روزی هم در آینده‌ نزدیک بتونیم یک مزرعه از پنل‌های خورشیدی رو هم در فضا قرار بدیم. من بهش میگم «مزرعه‌ خورشیدی فضایی».این مزرعه‌ عظیم میتونه انرژی رو مستقیما از خورشید دریافت کنه و اون رو بعد به ایستگاه‌هایی که در زمین وجود داره و قابلیت دریافت انرژی رو دارن ارسال کنه. البته هزینه‌ ساخت این مزرعه خیلی زیاده و دلیل اصلی این که هنوز کسی هم قدمی برداشته برای ساختنش همینه اما ممکنه در آینده نزدیک با پیشرفت بیشتر در علم این هزینه‌ها پایین بیاد و شرکت‌هایی مثل اسپیس ایکس «SpaceX» پیشگام بشن در ساختن مزرعه‌های خورشیدی فضایی.اگر از یه زاویه‌ دیگه نگاه کنیم تولید انرژی از هیدروژن و پنجره‌های خورشیدی پتانسیل خیلی بالایی دارند که به عنوان یک منبع انرژی تجدیدپذیر نقش خیلی مهمی رو در مبارزه با تغییرات آب و هوایی در آینده‌ نزدیک ایفا کنن و باعث بشن که دیگه خبرهایی از این دست که بازم یه کوه یخ از خود جدا شد یا اینکه تا چند سال دیگه اثری از قطب شمال باقی نمی‌مونه رو تو اخبار نشنویم.خب تا اینجا چی گفتم؟ بذارین یه مرور سریع بکنم. تا این جای پادکست من اومدم در مورد پنج نوع منبع تولید انرژی در آینده‌ نزدیک صحبت کردم. دو تا از عناصر جدول تناوبی یعنی هیدروژن و توریوم رو گفتم که می‌تونیم به عنوان یک منبع برای تولید انرژی در نظر بگیریم. سوم در مورد نیروی جزر و مد صحبت کردم و مورد چهارم و پنجم که نزدیک به هم بود، یعنی پنجره‌های خورشیدی و مزرعه‌ای خورشیدی فضایی.روش‌های دیگه‌ای هم برای تامین انرژی وجود داره. ما انسان‌ها برای انجام کارهای خودمون خب به انرژی احتیاج داریم. این انرژی رو ما در طول روز از طریق مواد غذایی دریافت می‌کنیم و این مواد غذایی به ما کمک می‌کنه تا بتونیم کارهامون رو انجام بدیم، ورزش کنیم یا حتی فکر کنیم. به زبان دیگه ما یه جورایی خودمون مصرف کننده‌ انرژی به حساب میایم.حالا فرض کن یه راهی وجود داشته باشه که این مسیر رو ما دو طرفه کنیم. یعنی چی؟ یعنی علاوه بر این که ما مصرف کننده‌ انرژی باشیم، بتونیم اون رو تولید بکنیم. مثلا اگر خاطرت باشه توی اپیزود تلفن همراه من گفتم که ممکنه باتری‌هایی در آینده‌ نزدیک به بازار بیاد که ما بتونیم با چرخاندن اون‌ها یعنی با انرژی مکانیکی خودمون اون رو شارژ بکنیم. انرژی مکانیکی رو در واقع بیایم به انرژی الکتریسیته تبدیل بکنیم. اگه درسای دوره‌ دبیرستان خاطرت باشه، ما یه قانونی داریم توی فیزیک به اسم قانون پایستگی انرژی.این قانون چی میگه؟ این قانون میاد میگه که انرژی از بین نمیره. فقط از یک حالت به حالت دیگه تبدیل میشه. مثلا وقتی ما داریم ورزش می‌کنیم، بخشی از اون انرژی رو که به دست آوردیم از مواد غذایی، به عنوان سوخت میدیم به عضلاتمون. یه بخش دیگه هم به صورت گرما از بدن ما خارج میشه. حالا چه اتفاقی میفته؟ چی میشه اگر ما بیایم از این هدر رفت انرژی جلوگیری کنیم؟ ممکنه قطعات الکترونیکی یا شاید نانوربات‌هایی طراحی بشن که داخل بدن ما قرار بگیرن و بتونن این مقدار انرژی رو به نحوی ذخیره کنن و اون رو انتقال بدن.ممکنه به نظر بیاد که خب یک انسان در طول روز مگه چقدر می‌خواد انرژی تولید بکنه؟ درسته. حرف درسته فکرت ولی این مقدار انرژی یا ضربدر هشت میلیارد جمعیت همین الان کره‌ زمین بکن. بعد می‌بینی که خب نه واقعا یه عدد خیلی بزرگیه. پس یک راه دیگه‌ای تولید انرژی هم اینه که ما بیایم از خود انسان‌ها استفاده کنیم برای تولید انرژی. همین الان که داری به این اپیزود گوش میدی، تعداد خیلی زیادی نیروگاه‌های بادی تو سراسر کره‌ زمین دارن انرژی الکتریکی تولید می‌کنن.توربین‌های بادی بزرگی که با نیروی باد پروانه‌هاشون می‌چرخه و همین حرکت به نسبت ساده میزان قابل توجهی انرژی به وجود میاره. تو کشور خودمونم چند تا از این مزارع بادی وجود داره ولی خب احتمالا نیروگاه منجیل به خاطر اینکه اولین نیروگاه بادی کشور به حساب میاد از بقیه معروف‌تر باشه.نکته‌ جالب اینه که هرچی ما از سطح زمین بالاتر میریم بادها میزان ورزششون شدیدتر میشه و خب قدرتشون افزایش پیدا می‌کنه. خب این موضوع می‌تونه یک مزیت باشه که ما باید ازش استفاده کنیم و در عین حال هم یک محدودیته. چرا؟ چون که این توربین‌های بادی تا یک ارتفاع خاصی می‌تونن قرار بگیرند دیگه؟ از اون بالاتر عملا نمی‌تونن از توربین‌های بادی استفاده بکنن.تخمین می‌زنند که اگر همین مزارع بادی که الان تو دنیا وجود داره، توی ارتفاع بالاتری قرار داشتن. یعنی تو ارتفاع ششصد متری از سطح زمین، الان بلندترین توربین بادی دنیا حدود ۱۸۶ متر ارتفاشه که حالا با احتساب پروانه‌هاش چیزی نزدیک به ۲۰۰ متر می‌شه. حالا فرض کنید اگر این توربین‌ها توی ارتفاع ۶۰۰ متری قرار داشتند می‌شد تا ۲۷ برابر انرژی که الان داره تولید میشه ازشون انرژی تولید کرد.به خاطر همین یه ایده جدید به ذهن کارآفرین‌ها رسید و اون ایده چی بود؟ اون ایده طراحی بالن‌های بادی بود که بیان یه سری بالن بسازن شبیه به موتور هواپیما ولی با اندازه‌ بزرگتر که وسطش یک توربین بادی قرار می‌گیره و این رو می‌فرستن به آسمون. اینجوری خیلی راحت میشه از قدرت بادهای قوی‌تری که بعضی وقتا سرعت این بادها به ۱۵۰ کیلومتر در ساعت می‌رسه استفاده کرد. این بالن‌ها رو می‌فرستن به اون ارتفاع مثلا حدودا ۶۰۰ متری و اونجا از قدرت باد استفاده می‌کنن و میتونن انرژی الکتریسیته تولید بکنن.آخرین منبع انرژی که می‌خوام در موردش صحبت کنم همجوشی هسته‌ایه. اول باید فرق بین همجوشی هسته‌ای و شکافت هسته‌ای رو بگم. اگر خاطرت باشه تو قسمت اول گفتم که این کلمه‌ شکافته‌های هسته‌ای رو یه جای ذهنت بذار. حالا اینجا می‌خوایم ازش استفاده کنیم. تو فرآیند شکافت هسته‌ای میان به هسته‌ای یک اتم سنگین و ناپایدار مثل همون اورانیم نوترون می‌تابونه و این باعث میشه که این اتم به چند تا عنصر سبکتر تقسیم بشه و در کنارش یک مقدار انرژی هم آزاد بشه.پس این شد فرآیند شکافت هسته‌ای. برعکس این پروسه میشه همجوشی هسته‌ای. همجوشی هسته‌ای وقتی اتفاق میافته که دو تا هسته سبک‌تر با هم ادغام بشن و یک هسته‌ پایدار و سنگین‌تر به وجود بیارن. تو این روش انرژی خیلی زیادی تولید میشه. دقیقا مثل اتفاقی که الان داره توی خورشید میفته. روی خورشید اتم‌های هیدروژن که سبک هستند با هم ترکیب میشن و اتم هلیوم به وجود میارن که سنگین‌تره و انرژی رو از خودش آزاد می‌کنه. این فرآیند که باعث حیات روی کره‌ زمین شده.دیگه من وارد جزيیات بیشتر نمیشم. فقط این رو می‌خواستم بگم که از همجوشی هسته‌ای هم میشه برای تولید انرژی استفاده کرد و نکته‌ جالبم اینجاست که این کار باعث به وجود اومدن زباله هسته‌ای نمیشه و یک روش کاملا پاک به حساب میاد. در مقابل شکافت هسته‌ای که ما اونجا خب زباله‌های هسته‌ای هم داریم.توی این اپیزود من اومدم در مورد هشت تا راهکار برای تولید انرژی در آینده‌ نزدیک صحبت کردم. البته خب راهکارهای دیگه‌ای هم مطرح شده و خب از منابع دیگه‌ای هم میشه تولید انرژی کرد. مثل سوخت‌های زیستی، مثل استفاده از فضولات حیوانی و انسانی و یا من حتی شنیدم که دارن راهکارهایی رو طراحی می‌کنن که از جلبک‌ها یا حتی قهوه بتونن انرژی تولید کنن ولی خب تو این اپیزود من به نظرم این مواردی که گفته شد جالب‌تر بود. به خاطر همین هم اونا رو بیان کردم.فقط یه سوال اینجا باقی می‌مونه. اونم اینه که خب اگر ما این همه منبع انرژی پاک داریم و خیلی از اون‌ها هم الان داره ازشون استفاده میشه و تولید انرژی می‌کنن، چرا ما کمتر در موردش می‌شنویم؟ یا چرا کمتر از اون حدی که باید داریم ازشون استفاده می‌کنیم؟ جوابشم خب خیلی پیچیده نیست: پول. نه اینکه فکر کنی منظورم اینه که پول برای سرمایه‌گذاری کمه. مثلا سال ۱۹۷۷ قیمت سلول‌های پنل خورشیدی نزدیک به ۷۶ دلار بود ولی خب تو سال ۲۰۲۰ این قیمت شده ۵۰ سنت: یعنی نیم‌دلار.داستان برمی‌گرده به پولی که شرکت‌های نفتی دارن از فروش محصولات نفتی به دست میارن. تو ده سال اخیر فقط سود حدود پنج تا شرکت بزرگ نفتی دنیا نهصد میلیارد دلار بوده. دقت کن فروششون‌ رو نگفتم. سود خالص این عدد بوده و خب این عدد خیلی بزرگه. پس تا زمانی که ما انسان‌ها خودمون دلمون نسوزه برای نجات خودمون و کره‌ زمین، مطمئنا تغییری اتفاق نمیفته.چیزی که شنیدی هشتمین قسمت پادکست آینده‌ نزدیک بود. تو هفته‌های اخیر متاسفانه تو کشور خودمون اتفاقاتی افتاد که باعث شد که حداقل من یه کم ناامید بشم نسبت به یک سری از مسائل. بحث خوزستان، بحث بی‌برقی، بی‌آبی و کلی مشکلاتی که متاسفانه با کشورمون الان درگیرشه.امیدوارم امیدوارم روزی این مشکلات حل بشن و ما با امید به فردامون به آینده‌مون نگاه کنیم. منتظر شنیدن نظرات انتقادات و پیشنهاداتت هستم. چون باعث میشه که هم من انرژی بگیرم و هم نقاط ضعف خودم رو بهتر بشناسم. واقعا سپاسگزارم از همه‌ کسایی که توی کست باکس و صفحه اینستاگرام نظرشون رو برامون میفرستن.اگر از اپل پادکست می‌شنوید آینده‌ نزدیک رو خوشحال میشم که اونجا امتیاز بدید و این باعث میشه که پادکست بهتر دیده بشه. مثل همیشه آینده‌ نزدیک به حمایت‌های شما احتیاج داره که اون رو به دوستانتون معرفی کنید یا به بقیه پیشنهادش بدید. پادکست‌های فارسی با حمایت‌های شما عزیزان که به جلو پیش میره. آدرس شبکه‌های اجتماعی آینده‌ی نزدیک رو هم می‌تونید توی توضیحات همین اپیزود مشاهده کنید. آینده‌ نزدیک رو می‌تونی از کست باکس، گوگل پادکست و یا هر اپلیکیشن پادگیر دیگه‌ای بشنوید. من بابک معمار هستم و آخر هفته‌ فوق‌العاده‌ای رو برات آرزو می‌کنم از پادکست آینده‌ نزدیک.بقیه قسمت‌های پادکست آینده نزدیک را می‌تونید از طریق CastBox هم گوش بدید: https://castbox.fm/episode/هشت-|-انرژی-id4853891-id480982390?utm_source=website&utm_medium=dlink&utm_campaign=web_share&utm_content=%D9%87%D8%B4%D8%AA%20%7C%20%D8%A7%D9%86%D8%B1%DA%98%DB%8C-CastBox_FM پادکست آینده نزدیک پادکست آینده نزدیک Sat, 18 Mar 2023 18:32:06 +0330 https://virgool.io/nearfuturepod/%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B4%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%BA%D8%B2%DB%8C-a1pi63ecrmr2 پیش‌بینی میشه در سال‌های آینده دیگه برای یادگیری زبان احتیاجی به رفتن به کلاس‌های مختلف وجود نداره و به کمک یک تراشه‌ مغزی می‌تونیم هر زبانی رو که بخوایم روی مغزمون بارگذاری کنیم و به اون زبان صحبت بکنیم. این موضوع باعث شد که تو این اپیزود برم به سراغ اینکه ببینم تو دنیای امروز تراشه‌های مغزی در چه مرحله‌ای هستن؟ و قراره در آینده به چه سطحی برسن؟ اگر دوست دارید بیشتر در مورد تراشه‌های مغزی بدونین ازتون دعوت می‌کنم که همراه من باشید در پادکست آینده‌ نزدیک. آینده‌ای که شاید نزدیک‌تر از تصورات ما باشه.سلام من بابک معمار هستم و شما به هفتمین اپیزود آینده‌ نزدیک گوش میدین که در ۱۸ تیرماه ۱۴۰۰ منتشر میشه. پادکستی که من تو هر قسمتش در مورد یک فناوری، اختراع یا تکنولوژی صحبت می‌کنم که ممکنه در آینده‌ نزدیک، زندگی من یا شما رو تغییر بده. تو این قسمت تصمیم گرفتم که در مورد تراشه‌های مغزی صحبت بکنم. قطعه‌ خیلی کوچیک که داخل مغز ما قرار می‌گیره و کمک می‌کنه تا عملکرد مغزمون بهبود پیدا بکنه. به قول علی بندری عزیز ذهن ما اگر ماشین بود، ما مدهوش قدرت سازنده‌اش می‌شدیم.وقتی که بچه هستیم فقط با گوش دادن به صداها و کلماتی که واقعا هیچ درکی ازشون نداریم و شاید هیچ معنایی هم واسمون نداشته باشه، معمولا بعد از دو سال یاد می‌گیریم که چه جوری صحبت بکنیم و منظور خودمون رو بیان بکنیم برای بقیه و خب این نشون میده که ذهن ما واقعا یک قدرت خارق العاده داره.واقعا هیچ فرقی نداره که ما معتقد باشیم به نظریه فرگشت داروین یا هر تئوری دیگه‌ای که در مورد خلقت و پیدایش انسان وجود داره اما یه چیزی مسلمه. این که مغز ما مغز انسان در طول تاریخ رشد پیدا کرده. پیچیده‌تر شده. این قدرت رو به انسان داده که بتونه با محیط اطرافش ارتباط برقرار بکنه و تونسته هرروز مسائل سخت‌تری رو حل بکنه. چالش‌های بیشتری رو مدیریت بکنه و باهاشون دست و پنجه نرم کنه.تو پرانتز اگر به نظریه تکامل داروین علاقه‌مندید، من پیشنهاد می‌کنم که حتما اپیزود ۲۱ پادکست بی‌پلاس یعنی ایده خطرناک داروین رو گوش بدید. لینکش رو تو توضیحات می‌ذارم. مغز انسان توی این سیر تاریخی به صورت پیوسته رشد کرده. تبدیل شده به چیزی که خیلی از دانشمندان ما مدعی هستیم که امروز می‌شناسیمش. به نظر من هنوز خیلی اسرار ناپیدایی وجود داره که باید سال‌ها زمان ببره تا ما اون‌ها رو بشناسیم.دانشمندا هر روز تلاش می‌کنن تا یه سری روش‌های جدید پیدا بکنن. الگوریتم‌های جدید پیدا بکنن که با استفاده از اون‌ها بتونن مغز انسان رو ارتقا بدن. ظرفیت استفاده از مغز رو بالاتر ببرن. به ما کمک می‌کنند تا بتونیم روی کارهامون تمرکز بیشتری داشته باشیم و خب اینجوری بتونیم کارایی مغزمون رو بالاتر ببریم. انواع و اقسام کلاس‌های مختلف، مدیتیشن، کلی محتوای آموزشی که الان تو فضای مجازی می‌بینی، دارن در مورد این صحبت می‌کند که چگونه یاد بگیریم ظرفیت مغزمون رو ببریم بالا.مطمئنم که توی اینستاگرام، فیس‌بوک یا گروه‌های واتساپ دیدید اینجور محتوا رو. من خودم به شخصه روش‌های مختلفی امتحان کردم. کتاب‌های مختلفی رو خوندم که بتونم یاد بگیرم چه جوری ظرفیت مغزمو ببرم بالاتر. بتونم کاراییش رو ببرم بالاتر. بتونم تمرکز بیشتری بکنم روی کارها. خب این نشون میده که نه تنها دانشمندا که حتی مردم عادی هم علاقه دارند که یاد بگیرن چه جوری مغزشونو پرورش بدن. قدرتش رو بیشتر بکنن و توانایی‌هاش رو ببرن بالاتر و جالب اینجاست که پتانسیل ذهن ما آدما برای رشد خیلی بیشتر از اون چیزیه که فکر می‌کنیم.خیلی تحقیقات زیادی روی مغز انسان انجام شده که خب نشون میدن ما واقعا با یه ساختار منحصر به فرد سر و کار داریم که شاید زمان خیلی زیادی احتیاج باشه که ما بتونیم درک درستی ازش پیدا بکنیم و واقعا این یکی از رازهای خلقته.مغز ما انقدر پیچیده است که تا حالا هیچ کامپیوتری رو توی جهان نتونستیم بسازیم که مثل مغز ما عمل بکنه یا حتی یکم کارکردش نزدیک به مغز ما باشه. حالا فرض کن که بخوایم کامپیوتر رو به مغز متصل بکنیم. به نظرت چه اتفاقی میفته؟ مطمئنم اگر با قابلیت‌های مغز بیشتر آشنا بشید، بدونید که چقدر سریع کار می‌کنه یا چه حجمی از اطلاعات رو می‌تونه تو خودش ذخیره بکنه، انگشت به دهن می‌مونید و شایدم تاسف بخوره که چرا تا حالا ازش به درستی استفاده نکردی. اینجوری شاید یه درک دقیق‌تری پیدا بکنی که خب چرا دانشمندان تلاش می‌کنن که بتونن کامپیوتر رو به مغز متصل بکنن.احتمالا تا حالا اسم نورون‌های مغزی رو شنیدید. سلول‌های سیستم عصبی مغز انسان که وظیفشون چیه؟ این که بتونن پیام‌ها رو دریافت بکنن. پردازش بکنن و اطلاعات رو منتقل بکنه. حالا فکر می‌کنید که چند تا از این سلول‌ها تو مغز هر کدوم از ما وجود داره. یه میلیون؟ یک میلیارد؟ نه یک عددی که خیلی بزرگتر از این حرفاست. شاید باورت نشه ولی ۸۶ میلیارد نورون در مغز هر کدوم از ما آدم‌ها وجود داره. یعنی یه چیزی نزدیک به یازده برابر جمعیت کره‌ زمین. یک عددی که اصلا به صورت دیوانه کننده‌ای بزرگه.حالا فرض کن که بخوام مغز رو با یک دیسک سخت یا یک هارد دیسک چیزی که خب توی کامپیوتر برای ذخیره‌ اطلاعات ازش استفاده می‌کنیم مقایسه کنم. مغز انسان می‌تونه یه چیزی نزدیک به دو و نیم میلیون گیگابایت اطلاعات رو ذخیره بکنه. یک عددی که خیلی بزرگه. من خودم وقتی که اولین بار دیدم شاخام دراومد. بزرگی این عدد وقتی مشخص میشه که بیای و مقایسه بکنی با لپ‌تاپ یا کامپیوتری که داری باهاش کار می‌کنی. معمولا لپ‌تاپ یا کامپیوتری که امروز ازش استفاده می‌کنی، حجم اطلاعاتی که شما می‌تونید روش ذخیره بکنی یه چیز حدود ۱۰۲۴ گیگابایته. حالا دو و نیم میلیون گیگابایت کجا و ۱۰۲۴ گیگابایت کجا؟ ولی نکته اصلی اینم نیست.نکته‌ اصلی اینجاست که مغز ما فقط به بیست وات انرژی احتیاج داره که بتونه این همه اطلاعات رو پردازش بکنه و ذخیره بکنه. واسه همینه که از نظر مصرف انرژی، مغز انسان خیلی مقرون به صرفه است و واقعا داره فوق‌العاده عمل می‌کنه.شاید تا اینجا خیلی تعجب کرده باشی. به خودت بگی که وای عجب مغزی داریم ما! ولی خب این همه‌ ماجرا نیست. قسمت جذاب ماجرا اینجاست که اومدن چهارمین کامپیوتر قدرتمند دنیا رو برنامه‌ریزی کردند تا بتونه مغز انسان رو بازسازی بکنه. فعالیت مغز انسان رو شبیه‌سازی بکنه. بعد این کامپیوتر برای اینکه بتونه یک ثانیه از فعالیت مغز انسان رو بازسازی بکنه، چهل دقیقه زمان نیاز داشت. این خیلی حرف بزرگیه. یعنی یک ثانیه از عملکرد مغز ما برابر با چهل دقیقه عملکرد یک کامپیوتره. اونم نه یه کامپیوتر معمولی، چهارمین کامپیوتر قدرتمند دنیا.الان شاید یه کم درک بیشتری پیدا بکنی از این که چقدر مغز ما قدرت داره ولی خب یه سوال اینجا مطرح میشه و اونم اینه که خب اگر مغز ما انقدر قدرتمنده، دیگه چه احتیاجی که ما بخوایم مغز رو متصل بکنیم به کامپیوتر؟ درسته. مغز ما خیلی قدرت بیشتری داره. می‌تونه پردازش بیشتری رو انجام بده و اگر از این زوایا بهش نگاه بکنیم خب سطح بالاتری داره نسبت به کامپیوترها ولی مغز ما یه سری محدودیت هم داره. اگر برای مثال یه بخشی از مغز ما آسیب ببینه، احتمال این وجود داره که دیگه اون بخش بهبود پیدا نکنه. امیدوارم در سال‌های آینده پیشرفت بکنه و خب ما به جایی برسیم که بتونیم مغز رو هم درمان بکنیم.موارد اینچنینی باعث میشه که ما بیایم به کامپیوتر به عنوان یک ابزار یدکی نگاه بکنیم. یعنی یک بستری رو به وجود بیاریم که مثلا یک قطعه‌ کامپیوتری یک قطعه الکترونیکی بتونه وظیفه‌ اون عضو آسیب دیده رو انجام بده. البته اصلا به این راحتی که من دارم در موردش صحبت می‌کنم نیست و خب باید علم خیلی پیشرفت بکنه. کارهای خیلی بیشتری تو حوزه‌ کامپیوتر، هوش مصنوعی، علم پزشکی انجام بشه تا بتونیم به اون مرحله برسیم.برای تحقق این هدف یکی از شرکت‌هایی که امروز پیشگامه، شرکت نئورالینک «Neuralink». شرکتی که موسسش کسی نیست جز آقای ایلان ماسک و مطمئنم که حتما اسمش رو شنیدید و من هم تو اپیزود اول یعنی گردشگری فضایی در موردش صحبت کردم.شرکت نئورالینک برای این تاسیس شد که موسسش اعتقاد داشت که خب ما می‌تونیم مغز رو به کامپیوتر متصل کنیم. یعنی بیایم یک قطعه‌ الکترونیکی رو داخل مغز بذاریم و با استفاده از اون فعالیت‌های نرون‌های مغزی رو بررسی بکنیم و حتی باعث تحریک اون‌ها بشیم.مغز ما تشکیل شده از میلیاردها نورون که وظیفه‌ اصلیشون انتقال پیام‌هاست. حالا من دیگه وارد جزئیات هر نورون نمیشم. چون هر نورون از قسمت‌های مختلفی تشکیل شده. تو این دستگاه عصبی پیام‌ها به صورت علائم الکتریکی خیلی ضعیف میان بین نورون‌ها جابه‌جا میشن و خب به بخش‌های مختلف مغز میان. اینجوریه که مثلا ما می‌تونیم دستمون رو تکون بدیم. می‌تونیم به اشیای دوروبرمون نگاه بکنیم یا می‌تونیم حرف بزنیم یا هر کاری که به ذهنت می‌رسه رو می‌تونیم حالا چه به صورت ارادی یا به صورت غیر ارادی انجام بدیم. یعنی همه‌ این پروسه، همه‌ این کارها، همه‌ این فعالیت‌ها با انتقال همین پیام‌ها انجام میشه.حالا سوالی که مطرح میشه اینه که خب ما تراشه الکترونیکی رو ساختیم، چجوری می‌خوایم این رو با مغز ارتباط بدیم؟ چجوری قراره این تراشه داده‌ها رو بخونه؟ متخصصان نئورالینک سلول‌های مغزی رو مثل سیم‌کشی برق در نظر می‌گیرند و از اونجایی که خب این سلول‌ها دارن سیگنال‌های الکتریکی رو جابه‌جا می‌کنن، پس خیلی راحت می‌تونیم یه چیپ الکتریکی قرار بدیم و این سیگنال‌ها رو دریافت بکنیم.تو این قطعه الکترودها به ۹۶ تا رشته‌ مجزا تقسیم میشن که حتی از موی انسان هم باریکتره. پس ببین ما خیلی مقیاس کوچیکی رو داریم در نظر می‌گیریم. یک تار موی خودت رو در نظر بگیر. از اونم باریک‌تر. در مجموع هم ۳۰۷۲ تا الکترود تو این قطعه قرار می‌گیره. برای اینکه این قطعه رو بخوان توی مغز قرار بدن، میان از عمل اصطلاحا کاشت استفاده می‌کنن یا ایمپلنت.این کار با استفاده از یک دستگاه جراحی که برای همین کار اصلا درست کردن و طراحیش کردن انجام میشه. یک قسمت از جمجمه رو به اندازه یک سکه برش میدن و هر کدوم از این رشته‌ها رو با استفاده از اون دستگاه به قشر مغز می‌دوزند. درست مثل چرخ‌خیاطی. این رشته‌ها رو طوری توی مغز قرار میدن که روی غشای مغز با نورون‌ها در ارتباطند و می‌تونن سیگنال‌ها رو دریافت بکنن یا ارسال بکنن و جالب اینجاست که این عمل فقط شانزده دقیقه زمان می‌بره. یعنی در عرض شونزده دقیقه این کل پروسه‌ عمل انجام میشه و اون قطعه رو توی مغز شما می‌کارند.برای یک عمل سطح بالای این چنینی خیلی شگفت‌انگیزه. برای خوندن داده‌ها هم از روی این رشته‌ها یه چیپ الکتریکی رو پشت گوش قرار میدن که وظیفه‌ انتقال داده رو به کامپیوتر بر عهده داره. این چیپ از یک باتری تشکیل شده که به صورت وایرلس شارژ می‌شه و طوری طراحی شده که حتی بعدا بشه به صورت بلوتوث وصل بشه به گوشی‌های همراهمون.احتمالا در آینده‌ای نزدیک این عمل کاشت دقیقا به راحتی عمل اصلاح عیوب چشمی یا همون عمل لیزیک که به صورت عام همه می‌شناسیم. کسی که تجربه‌ عمل رو داشته باشه، می‌دونه که این عمل خیلی ساده است و خیلی هم با سرعت انجام میشه. شاید یه روز هم ما بشینیم زیر این دستگاه و عمل رو روی مغز ما انجام بدن.تا اینجای داستان در مورد این صحبت کردم که قدرت مغز انسان چقدره. این که تراشه‌های مغزی که نئورالینک ارائه کرده چجوری هست؟ و چجوری کار می‌کنن؟ الان وقتشه که یکم در مورد آزمایش‌هایی بگم برات که این شرکت انجام داده.سال ۲۰۲۰ تو مراسم معرفی دستاوردهای شرکت، ایلان ماسک میاد سخنرانی می‌کنه تراشه‌ مغزی نئورالینک رو معرفی می‌کنه و از اهداف بزرگی شرکتش در سر داره صحبت می‌کنه و در ادامه مراسم از سه تا خوک رونمایی می‌کنه. اولین خوک اسمش جوش بود که توی مغزش هیچ تراشه‌ای نکاشته بودن و فقط می‌خواستن نشون بدن که یک خوک در حالت طبیعی چه واکنشی از خودش نشون میده؟ چجوری غذا می‌خوره؟ یا چجوری آب می‌خوره؟خوک دوم اسمش درسی بود و یک تراشی مغزی رو داخل مغز درسی کاشته بودن و بعد از دو هفته هم اون درآورده‌ بودن. اینجوری می‌خواستن نشون بدن که هر زمان که مایل باشی، می‌تونی تراشه رو از داخل مغز دربیاری. بدون این که براش مشکلی پیش بیاد یا روتین زندگیت تغییر بکنه و دوباره برگردی به حالت اولیه.سومین خوک هم اسمش گوتری بود که یک تراشه مغزی رو داخل مغزش کار گذاشته بودن و با هر حرکتی هر عملی که انجام می‌داد، سیگنال‌ها رو می‌تونستن روی کامپیوتر ثبت بکنن. همه‌ فعل و انفعالات مغز گوتری رو به صورت سیگنال برای کامپیوتر ارسال می‌کردند و روی کامپیوتر ذخیره می‌کردن. اینجوری توی اون مراسم اومدن از گام اول که فقط اتصال مغز به کامپیوتر بود، رونمایی کردند و نشون دادن که این کار رو واقعا می‌تونن به صورت درستی انجام بدن.این ماجرا گذشت تا امسال یعنی سال ۲۰۲۱. نئورالینک اومد این بار از یک میمون رونمایی کرد. یک تراشه مغزی رو براش کار گذاشته بودن و این میمون نشسته بود و داشت بازی کامپیوتری انجام می‌داد. حالا بازی به چه صورت بود؟ روی صفحه‌ مانیتور یک مربع بزرگ رو به ۲۵ تا مربع کوچکتر تقسیم کرده بودن و توی هر زمان به صورت رندوم یکی از این مربع‌ها روشن‌ می‌شد. هدف بازی چیه اینجا؟ هدف بازی اینه که میمون با استفاده از دسته‌ بازی یک دایره‌ توپر رو جابه‌جا کنه و ببره روی اون مربعی که به صورت تصادفی روشن‌ شده و اگر بتونه این کار رو با موفقیت انجام بده برای اون میمون بهش به عنوان جایزه یه خوراکی میدن.این تراشه مغزی رو روی اون قسمتی از مغز میمون کار گذاشته بودن که مسئول حرکت بود. حرکت دست مثلا و به راحتی این سیگنال‌ها رو می‌تونستن منتقل بکنن به کامپیوتر. خب تا اینجا همه چی به نظر عادی میاد دیگه؟ اما داستان از اینجا شکل جدیدی به خودش می‌گیره.اومدن سیم دسته‌ بازی رو قطع کردن. یعنی دیگه عملا دسته‌ بازی کار نمی‌کرد. از مدار خارج شده بود و اینجا بود که سیگنال‌هایی که از مغز میمون دریافت می‌شد رو به جای سیگنال‌های دسته‌ بازی می‌فرستادن برای کامپیوتر بازی. بعد اومدن بررسی کردن دیدن دایره‌ها بازم دقیقا داره میره روی همون نقطه‌ای که خونه‌ رنگی وجود داره و میمون غذاش رو می‌گیره. اینجوری میمون با ذهن خودش دایره‌ها رو جابه‌جا می‌کرد و این نشون میداد که تراشه داره به درستی سیگنال رو دریافت می‌کنه و ثبت می‌کنه.من خودم فیلم این آزمایش رو تو یوتیوب دیدم و حتما اگر علاقه‌مندید برید و ببینیم. هم فیلم آزمایش اول وجود داره هم آزمایش دوم. خیلی جالب بود و واقعا به نظرم برای انسان یک افق روشنی رو در زمینه‌ استفاده از تراشه‌های مغزی نشون میده.تو این مرحله واقعا می‌تونم بگم که ما انسان‌ها وارد یک فاز جدید شدیم. دریچه‌های خیلی زیادی به روی انسان باز شده. مثلا کسایی که نابینا هستن می‌تونن با استفاده از این تراشه بیناییشون رو به دست بیارن یا افرادی که ناشنوا هستن، می‌تونن صداها رو بشنون و حتی این احتمال وجود داره کسایی که دارای ناتوانی حرکتی هستن، مثلا نمی‌تونن راه برن، دستشون رو نمی‌تونن تکون بدن یا به صورت کامل فلج هستند هم بتونن دوباره توان استفاده از اون عضو از کار افتاده‌اشون رو به دست بیارن یا جالبه حتی افرادی که صرع دارند یا پارکینسون دارن، این‌ها هم امیدی هست که بشه در آینده با استفاده از همین تراشه‌های مغزی بهبود پیدا بکنن.شاید در آینده‌ نزدیک ما بتونیم گوشی‌های هوشمند خودمون رو هم با همین تراشه‌های مغزی کنترل کنیم. یعنی شما لازمه مثلا فکر بکنید که می‌خواید به یک شخص پیام بدین یا بهش زنگ بزنید و فقط با فکر کردن اون عمل انجام بشه روی گوشی. حتی میشه پا رو یه گام فراتر گذاشت. اینجور میگن که ذهن انسان هیچ چیزی رو پاک نمی‌کنه. یعنی هیچ چیزی به صورت دائم توی ذهن ما پاک نمیشه. اگر چیزی تو خاطرمون نیست یا به یاد نمیاریم، در واقع این ذهن ماست که داره اون رو نادیده می‌گیره.به کمک این تکنولوژی یعنی همین تراشه‌های مغزی، ممکنه که ما بتونیم خاطراتی که تو ذهنمون هست رو به یاد بیاریم. چه اون خاطراتی که الان به یادشون داریم و چه اون‌هایی که فکر می‌کنیم فراموش کردیم و اون‌ها رو مثل یک ویدیو تماشا بکنیم و همه‌ احساساتی که توی اون لحظه و توی اون مکان داشتیم رو دوباره تجربه بکنیم. یعنی به معنای واقعی باز همون لحظه رو زندگی کنیم. بدون اینکه کوچکترین تغییری داشته باشه و شاید شاید بتونیم خاطرات تلخمون رو یا هر خاطره‌ دیگه‌ای رو ویرایشم بکنیم. تغییرش بدیم و اونجوری که خودمون دوست داریم بازسازیش کنیم.حتی ممکنه یه روزی برسه که ما بتونیم این خاطرات رو تو اینستاگرام به اشتراک بذاریم. اینجوری افراد دیگه می‌تونن اون حس و حال و اون لذت زیبای اون خاطره رو تجربه بکنن. فقط کافیه که اون خاطره‌ به اشتراک گذاشته شده رو بیان روی ذهنشون بارگذاری بکنن و با تمام وجود حسش بکنن. حتی خاطره‌ افرادی که دیگه در بین ما نیستن و خب این برای همیشه ماندگار میشه. به خاطر اینکه همه‌ این خاطره‌ها داره روی کامپیوتر ثبت میشه و این داده و این اطلاعات برای همیشه می‌تونه موندگار بشه.حتی ممکنه برای اینکه یک مطلبی رو سرچ بکنید، احتیاج نباشه که دیگه لپ‌تابتون رو باز بکین، متصل بشی به اینترنت، گوگل رو باز بکنید، اونجا کلمات رو تایپ بکنید. ذهنت خیلی راحت می‌تونه به صورت اتوماتیک دنبال اون چیزی که مد نظرت هست بگرده. از طریق تراشه‌ای که داخل مغزت هست ارتباط برقرار بکنیم با موتورهای جستجو و خیلی راحت تو اینترنت سرچ بکنید دنبال اون مطلبی که می‌خوای.بعد حتی می‌تونید اون رو روی مغزت بارگذاری بکنی. مثل دقیقا آپلود کردن یک فایل. اینجوری میشه خیلی راحت مثلا هر زبانی رو که بخوای یاد بگیری یا هر مهارتی رو در عرض چند ثانیه بهش مسلط بشی. یعنی دیگه اصلا نیازی نیست که بخوای برای دوره‌های طولانی مدت و سخت و بگذرونی.دقیقا یاد فیلم ماتریکس افتادم وقتی داشتم این مطالب می‌خوندم و برام اون فیلم تداعی شد. دیگه حتی نیازی نیست که ما دوربین عکاسی یا فیلمبرداری داشته‌ باشیم. خیلی راحت با حرکت چشمت و با هماهنگی مغز می‌تونی چیزی که داری می‌بینی رو ضبط بکنی و اون رو در کامپیوترت یا سیستم کلود یا ابر ذخیره بکنیم. بعدا بشینی نگاهش بکنی و ویرایش بکنی. اصلاحش بکنی. حتی صحبت از اینه که برای درمان افسردگی، غلبه به اضطراب یا حتی از بین بردن اعتیاد هم بتونیم از این تراشه‌های مغزی استفاده بکنیم و در سطح بعدی می‌تونیم به حیات جاویدان هم فکر بکنیم.فرض کن که اطلاعات مغزی‌ رو بشه به یه بدن دیگه منتقل کرد. حالا می‌خواد این جسم بدن یک شخص دیگه باشه یا بدنی که توی آزمایشگاه تولید شده باشه. می‌دونم الان چه حسی دارید. یه شگفتی همراه با ترس!همه‌ این کاربردهایی که تا الان در موردش صحبت کردم مثل یادآوری خاطرات، بالا بردن سطح کارایی مغز یا کاربردهای پزشکی تراشه‌های مغزی، زمانی برای ما به نظرم جذابه که ما به نیمه‌ پر لیوان نگاه بکنیم. مثل هر تکنولوژی جدیدی که به وجود میاد، تراشه‌های مغزی هم می‌تونن علاوه بر تاثیر و عملکرد مثبتی که دارن نیمه‌ تاریک داشته‌ باشن. چی میشه اگر اطلاعات نادرست یا دستکاری شده وارد مغز انسان بشه؟ چی میشه اگر خاطراتی که تو ذهنمون وجود داره دستکاری بشن؟ جوری که افراد سودجو بتونن ازش استفاده بکنن.تصور کن مثلا یک گروه هکر بتونن این تراشه‌ها دستکاری کنن یا حتی ممکنه از این طریق بشه افراد رو کنترل کرد. رفتارشون، اعمالشون و حتی زندگیشون رو به کمک این تراشه‌ها به دست گرفت. کنترل ذهن افراد واقعا می‌تونه ویران کننده باشه. نگرانی‌های خیلی زیادی وجود داره برای سطح دسترسی شرکت‌ها و دولت‌ها به این تکنولوژی و نهادهای زیادی از همین الان نگرانند که در آینده نوع جدیدی از برده داری به وجود نیاد.اینجا خب کاربردهای نظامی هم می‌تونن خودشونو نشون بدن. فرض کن که مثلا ابرسربازهایی رو به وجود بیارن که بشه با این تراشه‌ها مغز اونا رو کنترل کرد و یا اصلا حتی بدون نیاز به استفاده از روش‌های شکنجه، تراشه‌های مغزی رو میان داخل مغز اون شخصی که مد نظرشون هست می‌کارن و خیلی راحت اطلاعاتش رو خارج می‌کنن و واقعا من خودم وقتی فکر می‌کردم که چه نیمه‌ تاریک می‌تونه داشته باشه تراشه‌های مغزی و چه استفاده‌هایی می‌تونن ازش بکنن، یکم شک برم داشت که اصلا احتیاج است چنین چیزی اختراع بشه یا نه؟به هر حال در آینده‌ نزدیک ما بیشتر خواهیم شنید از این تکنولوژی. امیدوارم حداقل به نفع بشریت باشه تا به زیانش. چیزی که شنیدین هفتمین قسمت پادکست آینده‌ نزدیک بود. ممنون از پیام‌هایی که برام می‌ذارین. چه در کست باکس، چه در صفحه اینستاگرام پادکست، واقعا بهم انرژی میده و باعث میشه که بیشتر تلاش بکنم برای اینکه بتونم اپیزودهای بهتری رو بسازم.یک عذرخواهی هم بکنم برای تاخیر یک هفته‌ای که برای انتشار این پادکست رخ داد. بخشیش تقصیر من بود. بخشیشم خب تقصیر برق و آب و اینترنت. امیدوارم دوستان حواسشون به بیمارستان‌ها باشه حداقل. چون جون مردم ارزش بالاتری داره نسبت به بیت کوین.خوشحالم که تا این‌جا همراه من بودین. آینده‌ نزدیک واقعا به حمایت‌های شما نیاز داره. اگر کسی رو می‌شناسید که فکر می‌کنید به تکنولوژی‌های آینده علاقه‌منده، لطفا حتما آینده‌ نزدیک رو بهش معرفی کنید و یا حتی می‌تونید اگر دوست داشتین، یکی از اپیزودهایی که خودتون بیشتر بهش علاقه دارید رو براش پخش بکنید. پادکست‌های فارسی با حمایت‌های شما عزیزانه که به جلو پیش میره.آدرس شبکه‌های اجتماعی آینده‌ نزدیک رو هم می‌تونید توی توضیحات همین اپیزود مشاهده کنید. حتما به صفحه اینستاگرام سر بزنین و نظرات انتقادات و پیشنهادات خودتون رو تو کست باکس، اپل پادکست، گوگل پادکست یا هر جای دیگه‌ای که صدای من رو از طریق اون می‌شنوید برامون ارسال کنید تا نقاط ضعف و قوت خودم رو بهتر بشناسم. من بابک معمار هستم و آخر هفته‌ فوق‌العاده‌ای رو براتون آرزو می‌کنم از پادکست آینده‌ نزدیک.بقیه قسمت‌های پادکست آینده نزدیک را می‌تونید از طریق CastBox هم گوش بدید: https://castbox.fm/episode/%D9%87%D9%81%D8%AA-%7C-%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B4%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%BA%D8%B2%DB%8C-id4853891-id480982389?utm_source=website&utm_medium=dlink&utm_campaign=web_share&utm_content=%D9%87%D9%81%D8%AA%20%7C%20%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B4%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C%20%D9%85%D8%BA%D8%B2%DB%8C-CastBox_FM پادکست آینده نزدیک پادکست آینده نزدیک Sat, 18 Mar 2023 18:24:11 +0330 https://virgool.io/nearfuturepod/%D8%B4%D8%B4-%D8%AA%D9%84%D9%81%D9%86-%D9%87%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%87-cfkjdvyohp3z تو دنیای امروز تلفن‌های همراه هوشمند تبدیل شدن به یکی از اجزای جدایی ناپذیر زندگی ما آدم‌ها. حتی تصور اینکه چند ساعت بتونیم ازشون دور بمونیم و کاری باهاشون نکنیم، برای خیلی از ماها غیرقابل تحمله. فرض کنید بهتون بگم برای چند ساعت نمی‌تونیم به اینستاگرام، فیس‌بوک، یوتیوب یا حتی اپلیکیشن پادگیری که همین الان دارید صدای من رو از اون می‌شنوید رو داشته‌ باشین. حتی تصورش هم برای خیلی‌ها سخته. چون خیلی وابسته‌ایم به گوشیامون. به دستگاهی که بهش میگیم گوشی هوشمند ولی شاید پونزده سال دیگه حس ما به گوشی‌هایی که همین الان داریم ازشون استفاده می‌کنیم مثل نگاهمون باشه به گوشی نوکیا یازده دو صفر.یه گوشی خیلی خاطره انگیز برای ماها همونقدر ساده شاید گوشی‌های نسل بعدی امکاناتی بهمون بدن که الان تو رویاهام اونا رو می‌بینیم. اگر دوست دارین بیشتر در مورد گوشی‌های همراه در آینده بدونین ازتون دعوت می‌کنم که همراه من باشید در پادکست آینده‌ نزدیک. آینده‌ای که شاید نزدیک‌تر از تصوراتمون باشه.سلام من بابک معمار هستم و شما دارین به ششمین اپیزود آینده نزدیک گوش می‌دید که در ۲۰ خرداد ۱۴۰۰ منتشر میشه. پادکستی که تو هر قسمتش من در مورد یک فناوری اختراع یا تکنولوژی صحبت می‌کنم که ممکنه در آینده تو زندگی من و شما تغییر ایجاد کنه. تو این قسمت می‌خوام در مورد تلفن‌های همراه صحبت بکنم که به احتمال زیاد همین الان دارید از طریق اون صدای منو می‌شنوید.تلفن‌های همراه یا موبایل نیازی به تعریف ندارن. دستگاه‌هایی هستند که خب هممون می‌شناسیم. چندین ساله که تبدیل شدن به یکی از اعضای خونمون و هر روز داریم باهاشون کار می‌کنیم. الان دیگه متاسفانه دست بچه‌ها به جای کتاب و اسباب بازی گوشی‌های موبایل دارن هنرنمایی می‌کنند. در واقع دستگاه ناشناخته‌ای نیست برامون اما اینکه در آینده چه جوری قرار تغییر بکنه واقعا جای صحبت داره.ممکنه فکر کنیم خب مگه چه اتفاقی قراره برای گوشیامون بیفته؟ گوشی گوشیه دیگه. مثل همیشه یا می‌خوایم باهاش زنگ بزنیم یا عکس بگیریم. اینستاگرام یا حتی ایمیلامونو چک بکنیم. اگه از این دسته آدما هستن حتما پیشنهاد میدم تا آخر این اپیزود رو گوش بدین. شاید خیلی نظرتون تغییر کنه در مورد آینده‌ همین گوشی موبایلی که الان در دستتونه. در واقع پیش‌بینی می‌شه که تلفن‌های همراه نقش بیشتری رو در آینده، در زندگی روزمره‌ ما قراره بازی بکنن. بیشتر از چیزی که امروز داریم می‌بینیم.حالا این تغییرات هم می‌تونه در ظاهر گوشی‌ها باشه هم در عملکردشون. یعنی اون خدماتی که می‌تونن به ما ارائه بدن. ظاهر موبایل از ابتدای اختراع شدنشون خیلی تغییر کردن. شاید بعضیا یادشون بیاد اولین موبایل‌هایی که اومدن تو بازار خیلی بزرگ بودن. خیلی سنگین بودن. یعنی قشنگ می‌شد باهاشون آدم کشت. بعد به مرور کوچک‌تر و کوچک‌تر شدند. تا اینکه گوشی‌های هوشمند اومدن تو بازار که هم خب طراحی شیک‌تری داشتن هم کارایی بالاتری داشتن.اما دوباره باز تو یک دهه‌ اخیر به مرور گوشی‌ها برای اینکه به ما بتونن قابلیت‌های بیشتری بدن مثلا دوربین‌های با کیفیتی داشته باشن یا ظرفیت باتری بالاتری داشته باشن، بزرگتر شدن ولی این تغییرات به نظرتون تا کجا می‌تونه ادامه داشته باشه؟ در آینده ظاهر و اندازه‌ گوشی‌ها چطوری ممکنه تغییر بکنه؟ خب نظریه‌های خیلی زیادی در این باره هست.یکی از مشکلاتی که خیلی از ماها باهاش مواجهیم وقتیه که داریم با گوشیامون کار می‌کنیم، میزان فضایه اشغال می‌کنه. ممکنه به راحتی نتونیم توی جیبمون اون جا بدیم یا اگه تو ماشین هستیم ممکنه جایی نباشه که بتونیم با اطمینان گوشیمون بذاریم و مطمئن باشیم که وقتی مثلا ترمز می‌کنیم یهو نیفته کف ماشین. این مسائله که نمیشه جای مناسبی برای گوشی زمانی که ازش استفاده نمی‌کنیم پیدا بکنیم باعث میشه وقتی گوشی از دستمون میفته احتمال این که به صفحه‌اش آسیب برسه زیاد بشه. خرج زیادی رو بذاره رو دستمون. مخصوصا با قیمت‌های بالایی که الان گوشی‌ها دارن.یکی از راه حل‌هایی که پیشنهاد شده تلفن‌های تاشو هستن. گوشی‌هایی که بتونیم خیلی راحت اونا رو تا بکنیم. مثل یه کاغذ آچار که از وسط تا می‌زنیم. اینجوری یه صفحه نمایش بزرگ رو می‌تونیم نصف بکنیم تا بشه راحت‌تر باهاش کار کرد. یا مثل گوشی جی ال ایکس ساخت خودمون بشه. اون راحت گذاشت تو جیب. اینجوری خب دیگه احتمال آسیب رسیدن به گوشی واقعا کم میشه اما از اون طرف قیمت این گوشی‌ها خیلی بالاست و خب هنوز به تولید انبوه هم نرسیده و بیشتر به عنوان یک نمونه نمایشی معمولا تو نمایشگاه‌های فناوری ازش استفاده می‌کنن.مورد دیگه‌ای که خب خیلی نگرانی در موردش وجود داره اینه که اصلا کاربرها مایل هستند از این گوشی استفاده بکنن؟ اصلا استقبال میشه استفاده از این گوشی‌ها یا نه؟ شما مثلا حاضرین یه گوشی تاشو داشته‌ باشین؟ به نظرتون چه قابلیت یا استفاده‌ بیشتری می‌تونه برامون داشته باشه؟ همین موضوع یکی از عوامل اصلیه که باعث شده هنوز شرکت‌هایی که تولیدکننده گوشی‌های هوشمند باشن متقاعد نشن که می‌تونن گوشی‌های تاشو رو به تولید انبوه برسونن.مورد بعدی استفاده از فریم‌های انعطاف‌پذیره. مثلا وقتی داریم یک فیلمی رو با استفاده از گوشیمون می‌بینیم و احساس می‌کنیم که خب این صفحه‌ گوشی الان خیلی کوچیکه، می‌تونیم خیلی راحت با کشیدن گوشه‌های تلفن بزرگترش کنیم. یک صفحه نمایش بزرگ‌تر رو با همون موبایل خودمون داشته باشیم و یا اینکه گوشی رو بتونیم دور مچ دستمون بپیچیم. به عنوان یک ساعت هوشمند مثلا ازش استفاده کنیم. مخصوصا وقتی داریم ورزش میکنیم و خیلی راحت اینجوری می‌تونیم علایم حیاتی بدن مثل ضربان قلب رو مانیتور کنیم.اگه یادتون باشه موبایل‌های قدیمی اونایی که توی دهه‌ نود یا اوایل دوهزار ازش استفاده می‌کردیم دکمه داشتن. یعنی برای اینکه ما بخوایم شماره بگیریم یا اس‌ام‌اس بدیم به کس دیگه باید از دکمه‌ روی صفحه استفاده می‌کردیم. مثلا اگر می‌خواستیم حرف دال رو تایپ بکنیم باید یک بار عدد پنج رو فشار می‌دادیم یا اگر می‌خواستیم ژ رو تایپ بکنیم باید پنج بار پنج رو فشار می‌دادیم و تازه خیلیم باید دقت می‌کردیم توی زمان‌بندی فشار دادن دکمه. یعنی اگر یک ثانیه دیرتر یا زودتر فشار می‌دادیم دکمه ممکن بود یه حرف دیگه رو واسمون تایپ بکنه.سرتونو درد نیارم. خیلی کار سختی بود. خیلی زمان‌بر بود. حالا اگر می‌خواستید اس‌ام‌اس دادن به پدر مادرمون یاد بدیم که یه داستانی می‌شد واقع. بعد از اون گوشی‌های هوشمند اومدن به بازار. کار رو واسمون یه کم راحت‌تر کردن. صفحه‌های لمسی دنیا رو قبضه‌ کرد. کار خیلی باهاشون ساده‌تر شده بود ولی سوال اینکه این نوع طراحی الان واقعا بهترین طراحی گوشی‌ها به شمار میان؟ و خب جوابشم اینه که احتمالا نه.اگه طرفدار فیلم‌های علمی تخیلی باشید، احتمالا هولوگرام‌های سه بعدی رو دیدین. اینکه بتونیم تصاویر یا اجسام رو در فضا شناور کنیم. درست مثل کاری که آیرونمن موقع طراحی و کار با کامپیوتر انجام میدن. یعنی گوشی رو بذاریم روی میز و تصویر فیلم یا اپلیکیشن رو توی فضای اتاق بهمون نمایش بده و خب با لمس کردن اون در فضا هم هر تغییری رو بخوایم بتونیم انجام بدیم.حتی ممکنه دوربین‌های گوشی ما بتونن نسبت به حرکت مردمک چشم ما واکنش نشون بدن و بر مبنای چیزی که داریم بهش نگاه می‌کنیم اون آیتم انتخاب بشه یا حرکت چشم ما حتی بتونه صفحه رو جابه‌جا کنه. در حال حاضر این نوع تکنولوژی‌ها رو ما بیشتر توی فیلم‌ها می‌بینیم ولی خب در آینده‌ نزدیک ممکنه به یک واقعیت بدل بشن.تو سال‌های اخیر در مورد پیشرفت‌های پردازشگرها یا دوربین‌های موبایل زیاد شنیدیم ولی هیچوقت صحبتی از باتری‌ها نیست. قطعه‌ای خیلی ضروری به حساب میاد در واقع. حداقل روزی دوبار گوشیامون رو حالا بسته به اینکه چقدر میزان مصرف داریم شارژ می‌کنیم. در واقع اگر بخوایم حساب بکنیم باتری‌ها توی یک دهه‌ اخیر هیچ پیشرفتی نداشتن. از همون باتری‌های قدیمی منتهی روی دستگاه‌هایی که قدرت پردازش بیشتری دارند و قوی‌تر هستند داریم استفاده می‌کنیم.در نتیجه مصرف باتری‌هامون هم بالاتر رفته. تکنولوژی‌هایی مثل شارژ سریع یا حالا فست شارژ «fast charg» و شارژ بی‌سیم هم الان دارن استفاده میشن اما در آینده‌ای نزدیک ممکنه راه‌های جدیدی برای شارژ گوشی ارائه بشه.شرکت‌هایی که الان دارن گوشی موبایل تولید می‌کنن دنبال این هستن که بتونن محصولاتی رو به بازار عرضه کنن که سازگاری بیشتری با محیط زیست داشته باشه. یعنی هم از موادی استفاده کنن برای ساخت گوشی‌ها که در طبیعت تجزیه بشن یا اصطلاحا زیست تخریب پذیر باشند و هم از انرژی‌های پاک برای شارژ گوشی‌ها استفاده کنن. اینجوری نیاز به تولید برق کمتر میشه. سوخت فسیلی کمتری سوزونده میشه و خب خیلی به محیط زیست کمک می‌کنه.برای مثال یک نمونه ساده استفاده از انرژی خورشیدیه که خب همه جا تقریبا در دسترسه و دیگه نیازی نیست که ما به برق دسترسی داشته باشیم. مخصوصا برای کسانی که به واسطه‌ شغلشون یا موقعیت جغرافیایی که توش هستن شاید به برق دسترسی نداشته باشن. همیشه یا افرادی که در محیط‌های باز کار می‌کنن خب این نوع شارژ خیلی می‌تونه براشون راحت‌تر باشه.تو طراحی‌های اولیه‌ای که انجام شده با نگه داشتن گوشی برای سه دقیقه زیر نور خورشید میشه اون و برای یک تماس یک دقیقه‌‌ای شارژ کرد. شاید به نظر خب خیلی کم بیاد ولی حداقل برای برقراری تماس‌های ضروری مناسبه. یه جور شارژ اضطراری به حساب میاد. روش دیگه‌ای که میشه در نظر گرفت قابلیت شارژ مکانیکیه.اگر فیلم‌های صامت رو دیده باشید، برای اینکه بخوان ماشیناشون رو روشن کنن. از یه ابزاری استفاده می‌کردن به اسم هندل. حالا ما نمی‌خوایم با هندل گوشیامون شارژ کنیم ولی با انگشت می‌تونیم. در واقع باتری‌هایی رو می‌خوان طراحی بکنن که دارای یک حلقه‌ خالی هست وسطشان که انگشت به راحتی داخلش قرار می‌گیره و می‌تونیم باتری مثل یک اسپین بچرخونین و اینجوری باتری رو شارژ بکنیم. شاید یه کم خنده‌دار به نظر بیاد برامون ولی خب یه روشیه که واقعا دارن روش کار می‌کنن.البته هنوز خیلی ابهامات وجود داره. حتی برای همین روش ساده. این که میزان چرخش چقدر باشه یا قدرتش چقدر باشه که به باتری صدمه نزنه، باعث شکستگی نشه، این‌ها همه مواردی که باید بررسی بشه. حتی میشه از تبدیل انرژی حرکتی بدن خودمون به برق گوشی موبایل شارژ کرد. حالا این انرژی می‌خواد موقع ورزش کردن تامین بشه و یا حتی موقع راه رفتن معمولی. چیزی که مسلمه اینه که در آینده‌ نزدیک باتری‌ها هم باید تغییر بکنن تا بتونن پاسخگوی نیازهای جدید ما باشن.خب تا اینجا در مورد این صحبت شد که موبایل‌هایی که ما در آینده می‌خوایم ازشون استفاده کنیم از لحاظ ظاهر از لحاظ فیزیکی ممکن چه تغییراتی به گوشی‌های امروزی داشته باشن؟ اینکه صفحه‌ انعطاف‌پذیری داشته باشن؟ از هولوگرام استفاده کنیم؟ یا اینکه برای شارژ باتری دیگه به برق وابسته نباشه؟یکی دیگه از بحث‌هایی که در مورد گوشی‌های نسل آینده در موردش صحبت میشه، اینه که شاید در آینده خدماتی که تلفن‌های امروزی به ما میدن تفکیک بشه. یعنی چی؟ یعنی اینکه شاید خیلی از اپلیکیشن‌هایی که داریم الان ازشون استفاده می‌کنیم منتقل بشن به دستگاه‌ها یا اشیای دیگه. مثلا اگر اپیزود پوشاک رو گوش داده باشید، اونجا گفتم که ممکنه در آینده لباس‌هایی طراحی بشن که به صورت کامل بدن ما رو مانیتور کنن و با استفاده از هوش مصنوعی معیارهای سلامتی رو بسنجن.یا اینکه با استفاده از لنزهای هوشمند از مناظر بتونیم عکس بگیریم. اطلاعات آب و هوا، بورس، نتایج مسابقه‌های ورزشی و اخبار رو روی چشممون ببینیم. پس این موارد باعث میشه که خب دیگه نیازی به گوشی‌هایی که بخوایم همه‌ این خدمات رو به ما ارائه بدن کمتر باشه. دیگه نیازی نیست که گوشی‌ها یک سخت‌افزار خیلی قدرتمند داشته‌ باشن. در نتیجه می‌تونیم گوشی‌های ساده‌ای طراحی کنیم.برای همین یک طراحی‌ای که در موردش الان صحبت میشه اینه که گوشی‌ها فقط و فقط قابلیت برقراری ارتباط صوتی داشته‌ باشن. اسمش رو هم گذاشتن ایر فون «ear phone» معنای گوش. تو این طراحی، دستگاهی که قراره مثل موبایل رفتار بکنه یک قطعه‌ مستطیل شکله و یک صفحه‌ نمایش کوچک و صفحه کلید لمسی داره. شبیه به هندزفری بی‌سیم روی گوش قرار می‌گیره و برای برقراری تماس تلفنی میشه ازش استفاده کرد. خیلی جمع و جور، کوچیک و با حداقل امکانات. شاید واقعا در آینده‌ نزدیک ما به گوشی‌ها همین قدر ساده نگاه کنیم.از طرف دیگه وقتی که یک گوشی جدید می‌خریم، معمولا یه طول عمر سه تا پنج ساله رو براش در نظر می‌گیریم. البته خب نظر هر کسی تو این زمینه متفاوته ولی با توجه به پیشرفت تکنولوژی، امکاناتی که اون گوشی می‌تونه بهمون بده، اپلیکیشن‌های جدیدی که طراحی میشن و نیاز به سخت‌افزار قوی‌تر دارن یا خب خیلی دلایل دیگه بعد از چند سال معمولا میریم و یک گوشی به روزتر می‌خریم.ممکنه از دوربین گوشی راضی باشین، باتریش هنوز همون قدرت قبل داشته باشیم اما چون سیستم عامل جدید که کمپانی ارائه داده روی گوشیمون نصب نمیشه مجبوریم کل موبایل رو عوض کنیم. چرا؟ چون موبایل‌هایی که ما ازشون استفاده می‌کنیم یک ساختار یکپارچه دارن و خب نمی‌تونیم تغییر تو یک قسمتش بدیم. مجبوریم کل گوشی رو عوض کنیم. بریم یه گوشی جدیدتر بخریم ولی ممکنه در آینده نزدیک دیگه نیازی به این کار نباشه.با چی؟ با استفاده از موبایل‌های ماژولار «Modular smartphone». تو دنیای کامپیوتر، طراحی ماژولار یعنی اینکه هر بخش به صورت مستقل کاری که بهش محول شده رو بتونه انجام بده و این بخش‌های مختلف وقتی کنار هم قرار می‌گیرند یک سیستم رو تشکیل میدن و اون خروجی نهایی که ما مد نظرمون هست رو به ما ارائه میدن.موبایل‌های ماژولار هم در واقع دارن از همین ایده تبعیت می‌کنن. برای هر قسمت موبایل هم یک ماژول وجود داره. به راحتی قابل تغییره. میشه جایگزین کرد و ارتقاش داد. در واقع من به عنوان یک خریدار می‌تونم انتخاب کنم که دوست دارم دوربین گوشیم چند مگاپیکسل باشه؟ چقدر حافظه داشته باشه گوشی؟ یا قدرت پردازشش چقدر باشه؟ اصطلاحا خودم گوشیم رو شخصی‌سازی می‌کنم و با کنار هم قرار دادن این ماژول‌ها گوشیم خودم می‌سازم. وقتی که حس کردم دوربین گوشیم ضعیفه، دیگه لازم نیست برم یه موبایل جدید بخرم. کافیه فقط همون ماژول دوربین رو عوض کنم.البته این ایده چند وقتی هست که مطرح شده ولی هنوز محصول با کیفیت بالا و تولید انبوه که مشتری‌ها براش سر و دست بشکنن نداشته. تا چند اول اینکه این ماجرا پیچیدگی‌های خاص خودشون دارن و نحوه‌ اقتصادشون ممکن برای کاربر دردسرساز باشه. از طرف دیگه این ماژول‌ها فعلا قیمت خیلی بالایی دارن و من و شما به عنوان مشتری ترغیب نمی‌شیم که بریم گوشی ماژولار بخریم.و نهایتا اینکه باید یک استاندارد خاصی بین تولیدکننده‌ها وجود داشته باشه تا ماژول‌هایی که از برندهای مختلف خریداری می‌شن بتونن با هم هماهنگی داشته باشن بتونن با هم کار بکنن. وگرنه اگر مثلا ما گوشی ماژولار سامسونگ بخریم حتما باید ماژول‌هایی طراحی شده سامسونگ رو هم بخریم. بازم گوشی‌ها انحصاری میشن. درسته که الان همه‌ این مشکلات سر راه موبایل‌های ماژولار وجود داره ولی در آینده‌ نزدیک احتمالا بیشتر می‌شنویم در مورد این نوع گوشی‌ها.همراه این همه تغییرات گسترده‌ای که ممکنه اتفاق بیفته برای گوشی‌ها، احتمالا یک سری فناوری‌های جانبی هم تغییر کنه. همین الان که داریم به این پادکست گوش میدیم، اینترنت نسل پنج تو بعضی از کشورها تست شده اما هنوز مشخص نیست که چه زمانی در اختیار همه قرار بگیره. هنوز هیچ برنامه‌ای دقیقی براش در نظر نگرفتن اما احتمالا روزی به فراگیری نسل چهار خواهد شد. اون زمان دیگه خرید گوشی‌هایی که می‌تونن با فناوری نسل پنج کار بکنن عادی میشه و احتمالا روی استفاده از اینترنت نسل شیش سرمایه‌گذاری می‌کنن.احتمال اینکه روزی لباس‌هایی بپوشیم که بخشی از عملکرد امروز گوشی‌های موبایل رو انجام بدن وجود داره. شاید روزی استفاده از شلوارهایی که با موبایلمون ارتباط مستقیم داشته باشن خیلی عادی بشه. حتی ممکنه کارو یک قدم فراتر گذاشت و روزی برسه که مغز با موبایلمون ارتباط برقرار کنه و اینجوری هر چیزی که تو ذهنمون می‌گذره رو روی صفحه اعمال بکنیم.از اونجایی که الان اکثر ارتباط‌ها با گوشی به صورت بی‌سیم انجام میشه مثل هندزفری، احتمال اینکه پورت‌های موجود روی گوشی‌های کم‌کم حذف بشن هم خیلی زیاده و دیگه حتی برای شارژ گوشی هم از منابع شارژ بی‌سیم استفاده کنیم. واقعا باید صبر کرد و منتظر موند تا ببینیم چی پیش میاد؟ اما یک چیز قطعیه و اونم این که تلفن‌های همراه منتظر تغییرات زیادی هستند در آینده.چیزی که شنیدین ششمین قسمت پادکست آینده‌ نزدیک بود. خوشحالم که تا این‌جا همراه من بودین. آینده‌ نزدیک به حمایت‌های شما خیلی نیاز داره. بزرگترین حمایت شما هم مثل همیشه معرفی آینده‌ نزدیک به کساییه که فکر می‌کنین به شنیدن داستان‌هایی در مورد تکنولوژی‌های آینده علاقه‌مندن یا حتی یکی از قسمت‌های پادکست که فکر می‌کنیم برای اون فرد جذابه رو می‌تونیم براش پخش کنیم تا بشنون.آدرس شبکه‌های اجتماعی آینده‌ نزدیک رو هم می‌تونید و توضیحات همین اپیزود گوش کنید. حتما به صفحه اینستاگرام سر بزنین و نظرات انتقادات و پیشنهادات خودتون رو توی کست باکس، اپل پادکست، گوگل پادکست یا هر جای دیگه‌ای که صدای من و از طریق اون می‌شنوید برام ارسال کنید تا نقاط ضعف و قوت خودم رو بهتر بشناسم.من بابک معمار هستم و آخر هفته‌ فوق‌العاده‌ای رو براتون آرزو می‌کنم از پادکست آینده‌ نزدیک.بقیه قسمت‌های پادکست آینده نزدیک را می‌تونید از طریق CastBox هم گوش بدید: https://castbox.fm/episode/شش-|-تلفن-همراه-id4853891-id480982388?utm_source=website&utm_medium=dlink&utm_campaign=web_share&utm_content=%D8%B4%D8%B4%20%7C%20%D8%AA%D9%84%D9%81%D9%86%20%D9%87%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%87-CastBox_FM پادکست آینده نزدیک پادکست آینده نزدیک Thu, 16 Mar 2023 18:31:43 +0330 https://virgool.io/nearfuturepod/%D9%BE%D9%86%D8%AC-%D9%84%D9%86%D8%B2-%D9%87%D9%88%D8%B4%D9%85%D9%86%D8%AF-uj4o6abjjucs بین حواس پنجگانه انسان حس بینایی جایگاه ویژه‌ای داره. حسی که در لحظه ازش استفاده می‌کنیم تو اکثر فعالیت‌های روزمره نقش بازی می‌کنه و بیش از هشتاد درصد از داده‌های ورودی به مغز از طریق اون‌ها انجام میشه. حالا فرض کنید که بتونین مثل جغدها در شب ببینیم یا قدرت بینایی عقاب‌ها رو داشته باشیم. ممکنه بخندین بگین این چیزا مخصوص ابرقهرمان‌هاست. حالا باور کنین یا نه در آینده‌ نزدیک چشم انسان‌ها این قابلیت‌ها رو پیدا می‌کنه؛ با استفاده از لنزهای هوشمند.اگر این مقدمه‌ کوتاه حس کنجکاوی‌تون رو تحریک کرد و شما هم مثل من علاقه‌مند شدین که بدونین لنزهای هوشمند چی هستن و در آینده‌ای نزدیک چه تاثیری تو زندگی ما می‌تونن داشته باشن؟ ازتون دعوت می‌کنم که همراه من باشید در پادکست آینده‌ نزدیک. آینده‌ای که شاید نزدیک‌تر از تصوراتمون باشه.سلام. من بابک معمار هستم و شما به پنجمین اپیزود آینده‌ نزدیک گوش میدین که در ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۰ منتشر میشه. پادکستی که تو هر قسمتش من نتیجه‌ کنجکاوی خودم رو در مورد اینکه در آینده‌ نزدیک تکنولوژی چگونه دنیای ما را تغییر خواهد داد براتون بیان می‌کنم. تو این قسمت می‌خوام در مورد لنزهای هوشمند صحبت کنم. تکنولوژی‌ای که با استفاده از اون ممکنه نگاه جدیدی به دنیا داشته باشیم.اهمیت حس بینایی رو وقتی با تمام وجود حس می‌کنیم که چشم‌هامون رو ببندیم و تلاش کنیم تا با دنیای اطرافمون ارتباط برقرار کنیم؛ مثل یک فرد نابینا. خیلی سخته فراتر از تصوراتمون. مشکلات بینایی می‌تونه روی حرکت کردن، غذا خوردن، خوندن و نوشتن، ورزش کردن یا بهتره بگم همه‌ جنبه‌های زندگی ما تاثیر بذاره. انواع بیماری‌های مختلف هم این عضو حساس بدن رو تهدید می‌کنه. مثل آب مروارید و آب سیاه.حتی با بالا رفتن سن کم کم میزان عملکرد و کارایی چشم پایین میاد و دچار پیر چشمی می‌شیم. تو این اپیزود اما می‌خوام در مورد تکنولوژی‌ای صحبت کنم که قراره به ما کمک کنه تا این محدودیت‌ها رو دور بزنیم؛ یعنی لنزهای هوشمند. قبل از هر چیز بهتره یکم از ساختار چشم و فرایند بینایی صحبت کنم.چشم انسان یکی از پیچیده‌ترین اعضای بدن ماست که از قسمت‌های مختلفی تشکیل شده. سال‌ها پیش دانشمندان فکر می‌کردند پرتویی از چشم ما خارج میشه که وقتی به اشیای مختلف می‌خوره، باعث میشه ما اون‌ها رو ببینیم. هر چند تا مدت‌ها یک نظریه‌ علمی خیلی قوی بود اما مثل خیلی از اشتباهات بشری این یکی هم رد شد.ما هر چیزی رو با انعکاس نوری که از اون شی به چشممون می‌رسه می‌بینیم. این نور از طریق قرنیه و عدسی سفرش رو به داخل چشم ما آغاز می‌کنه و در شبکیه چشم متمرکز میشه. بعد سلول‌های عصبی در شبکه از طریق عصب بینایی، فوتون نور رو که در واقع بخشی از طیف امواج الکترومغناطیس به مغز می‌فرستن. این کار باید در هر لحظه و در کسری از ثانیه انجام بشه تا مغز ما به درستی بتونه تصاویر رو پردازش کنه و رابطه‌ معناداری بین تصاویر به وجود بیاره.در غیر این صورت ما نمی‌تونیم درک درستی از محیط اطراف خودمون داشته باشیم و اون رو فقط به صورت چند تصویر مجزا که پشت سر هم نمایش داده شده می‌بینیم. بدون اینکه مغز ما بتونه ارتباطی بین اون‌ها پیدا کنه. به نظر خیلی ساده میاد اما یک فرایند کاملا پیچیده‌ست. با این پیچیدگی بالا اما چشم انسان محدودیت‌های زیادی هم داره.اول اینکه چشم ما تنها قابلیت دیدن بخش کوچیکی از طیف امواج الکترومغناطیس رو داره و بهش واکنش نشون میده که بهش میگیم نور مرئی. طول موجی بین ۳۸۰ تا ۷۲۰ نانومتر اما خارج از این محدوده رو حس نمی‌کنیم. نمی‌تونیم امواج رادیویی فروسرخ، فرابنفش یا گاما ببینیم.محدودیت بعدی تعداد رنگ‌هاییه که چشم انسان می‌تونه اون‌ها رو تشخیص بده، چیزی حدود یک میلیون رنگ. البته برای آقایون خیلی کمتر از این عدده. هرچند درک از رنگ چیزیه که بین افراد مختلف فرق داره. مثلا افرادی که به اون‌ها تتراکرومات «Tetrachromate» گفته میشه می‌تونن رنگ‌های خیلی بیشتری نسبت به مردم عادی ببینند اما باز هم تشخیص تعداد رنگ‌ها محدوده.مطمئنا برای همه‌ ما پیش اومده که وقتی وارد یک محیط تاریک می‌شیم مدتی طول می‌کشه تا چشممون به تاریکی عادت کنه و بتونیم تا حدودی اجسام دور و برمون رو تشخیص بدیم. از طرف دیگه برای اینکه بتونیم رنگ‌ها رو تشخیص بدیم، چشم به فوتون‌های نوری بیشتری نیاز داره. به همین دلیل که در شرایط ضعیف نوری می‌تونیم نوع جسم تشخیص بدیم اما رنگش رو نه. در نتیجه در تشخیص رنگ، چشم انسان خیلی قوی نیست.محدودیت دیگه‌ای که باهاش روبرو هستیم اینه که چشم ما تا چه فاصله‌ای رو می‌تونه ببینه؟ همونطور که قبلا گفتم شرط دیدن یک شی، رسیدن فوتون ساطع شده از سطح اون شی به چشم ماست. وقتی شب‌ها به بالا نگاه می‌کنیم و از آسمون پر ستاره‌ای بالای سرتون لذت می‌برین، در واقع داریم به ستاره‌های غول پیکری نگاه می‌کنیم که به دلیل فاصله‌ بسیار بسیار زیادی که با ما دارن تنها به صورت نقاط درخشانی در آسمان به چشم ما میاد و چشم ما نمی‌تونه ابعاد واقعی اون‌ها رو ببینه.در کنار همه‌ این موارد، دقت چشم‌های ما هم خیلی محدوده. برای مثال اگر دو نقطه‌ مجزا در فاصله‌ای نزدیک به شما قرار داشته باشن می‌تونیم اون‌ها رو از هم جدا تشخیص بدین اما اگر در یک فاصله‌ی دور باشن به صورت یک نقطه به نظر میان براتون. درنتیجه می‌بینیم که چشم انسان با اینکه یک عضو مهم در بدن ما به شمار میاد اما کاستی‌های بسیاری هم داره و دانشمندان تلاش زیادی می‌کنند تا بتونن اون‌ها رو رفع کنن.حالا که با ساختار چشم آشنا شدیم و محدودیت‌های اون رو شناختیم، دیگه وقتشه که بریم سراغ بحث اصلی این اپیزود. همه‌ ما در مورد لنزهای چشمی اطلاعات داریم یا حداقل اسمش رو شنیدیم. این لیست‌ها با اهداف مختلفی استفاده میشن. بعضی افراد برای مصارف پزشکی و بعضی‌ها هم فقط برای زیبایی و تغییر رنگ چشم‌هاشون از لنز استفاده می‌کنن.تو پرانتز بگم که اگر از لنز استفاده می‌کنید حتما با دکتر مشورت و همه‌ توصیه‌های پزشکی رو رعایت کنید. من خودم سال‌ها از لنزهای طبی استفاده می‌کردم اما با وجود رعایت همه‌ نکات بهداشتی باز هم مشکلاتی برای چشمام بوجود آورد.لنزها مستقیما روی قرنیه چشم قرار می‌گیرند و با تغییر دادن مسیر تابش نور، باعث بهبود دید انسان میشن ولی در آینده‌ نزدیک باید منتظر نسل جدیدی از لنزهای چشمی باشیم که قابلیت‌های به مراتب بیشتر از نمونه‌های امروزی خواهند داشت. امکاناتی که شاید امروز فقط می‌تونیم اون‌ها رو تو فیلم‌هایی مثل ماموریت غیرممکن ببینیم.لنزهای هوشمند از لحاظ ظاهر دقیقا شبیه به لنزهای معمولی هستند اما از لحاظ کاربرد تفاوت از زمینه تا آسمون. هرچند یکی از کاربردهای لنزهای هوشمند اصلاح عیوب چشم مثل نزدیک‌بینی یا دوربینی خواهد بود که همون کاربرد اصلی لنزهای طبیه اما خیلی کاربردهای متنوع دیگه هم می‌تونه داشته باشه که اگر چند دقیقه‌ دیگه منتظر بمونین، به اون‌ها هم می‌رسیم.لنزهای هوشمند تماسی، مشابه لنزهای مورد استفاده‌ امروزی هستند که به راحتی میشه اون‌ها رو داخل چشم قرار داد. حتی ممکنه این لنزها داخل چشمی باشند که در این صورت نیاز به جراحی هست و با استفاده از اون‌ها میشه نظارت دقیق‌تری روی سلامت کاربر به ویژه بیماران داشت. برای ساخت این لنزها از هیدروژل‌ها «Hydrogels» استفاده می‌کنند که می‌تونه فشار فیزیکی ناشی از حرکت چشم رو تحمل کنه و باعث میشه اکسیژنی که برای چشم لازمه، به راحتی به برسه.در مورد هیدروژل‌ها هم حتما پستی رو در صفحه‌ اینستاگرام پادکست می‌ذارم. تو اگه علاقه‌مند بودین در موردش بیشتر اطلاعات داشته باشیم. آدرس صفحه اینستاگرام رو هم در توضیحات همین اپیزود گذاشتم. برای اینکه این لنزها به راحتی روی چشم قرار بگیرن و اون رو اذیت نکنند، باید قطری در حدود چهارده میلیمتر و ضخامتی بین صد تا دویست میکرومتر داشته باشن.حالا فرض کنید روی لنز که شبیه به یک دیسک خمیرهی کوچیکه، باید حسگرها و قطعات الکترونیکی برای مدیریت مصرف انرژی، کنترل عملکرد سنسورها، پردازنده، حافظه برای ذخیره داده‌ها و حتی سیستم‌های ارتباطی مثل بلوتوث برای ارتباط با سایر دستگاه‌ها، مثل گوشی‌های هوشمند هم قرار بگیره.یکی از چالش‌های اصلی لنزهای هوشمند تامین انرژی لازم برای این لنزهاست. انتقال انرژی به یک قطعه‌ نازک که روی چشم قرار داره اصلا آسون نیست. باتری‌های معمولی بزرگ هستند و باید مجددا طراحی بشن. طوری که مواد شیمیایی مورد استفاده در اون‌ها در صورت نشتی مشکلی برای چشم و فردی که داره از لنز استفاده می‌کنه به وجود نیاره.برای حل این مشکل یک روش پیشنهادی این بوده که از انتقال بی‌سیم برای تامین انرژی استفاده کنیم و از اونجایی که برای استفاده از این روش منبع تغذیه باید خیلی نزدیک باشه به لنز در حدود چند سانتی‌متر، استفاده از عینک‌های قابلیت ارسال انرژی رو دارن پیشنهاد شدن. روشی که باید تحقیقات بیشتری در موردش انجام بشه تا به بافت چشم آسیب نرسونه.راه دیگه‌ای که به ذهن دانشمندان رسیده استفاده از سنسورهای انرژی خورشیدیه. در واقع تبدیل نور به توان الکتریکی. البته میزان فوتون‌های نوری که برای این کار اختصاص داده میشه خیلی مهمه. طوری که باعث نشه برای تامین انرژی دیدمون مختل باشه. حتی میشه از سنسورهای پیزو الکتریک برای تبدیل حرکت مکانیکی پلک چشم به انرژی الکتریکی استفاده کرد و یا استفاده از مواد شیمیایی موجود در اشک چشم می‌تونه راهکار دیگه‌ای باشه تا مشکل انرژی لنزهای هوشمند حل بشه.چالش بعدی حسگرهایی هستند که تو ساخت لنزها ازشون استفاده می‌کنیم. این سنسورها که بیشتر تو کاربردهای پزشکی کارایی دارن، باید خیلی دقیق و در عین حال ارزون باشن. مخصوصا وقتی که لنزها به صورت یکبار مصرف طراحی میشن. این سنسورها باید طوری طراحی بشن که برای مدت طولانی و شاید تا چند سال بتونن کار کنن. برای همین محققان دارن روی حسگرهای زیستی در مقیاس نانو کار می‌کنن تا بتونن هزاران حسگر رو روی یک لنز قرار بدن و طول عمر اون رو بالاتر ببرن.اگر دوست دارین کمی بیشتر در مورد مقیاس نانو بدونید، پیشنهاد می‌کنم اپیزود دوم آینده‌ نزدیک، یعنی نانوربات‌ها رو گوش کنید. در کنار این چالش‌های اصلی لازمه مطمئن باشیم این سنسورها با قابلیت اطمینان بالایی کار می‌کنن و کانال ارتباطی بین سنسورها و گوشی هوشمند امنیت لازم رو داشته باشه تا حریم شخصی افراد مورد سوء استفاده قرار نگیره و افراد سودجو نتونن به این اطلاعات دسترسی داشته باشن.این واقعیت رو باید در نظر داشته باشیم که انسان‌ها همواره تلاش دارند تا راه‌هایی برای زندگی طولانی‌تر و سالم‌تر پیدا کنن. در نتیجه اینکه همه‌ تکنولوژی‌های آینده‌ای نزدیک به نحوی در راستای این هدف علم پزشکی گام بردارند اصلا جای تعجب ندارن.یکی از کاربردهای اصلی لنزهای هوشمند هم کمک به پزشکیه. امروزه نزدیک به ۲۵۳ میلیون نفر در سراسر جهان با نوعی اختلال بینایی زندگی می‌کنن. در نتیجه لنزهای هوشمند می‌تونن بسیار مفید و موثر باشن تا بشه هر چه زودتر بیماری‌های چشمی را تشخیص داد. همچنین از این لنزها میشه به عنوان لنز طبی هم استفاده کرد تا عیوب شایع چشمی مثل نزدیک بینی و دوربینی مشکلی برای ما به وجود نیاره.به علاوه این لنزها قراره بتونن بقیه‌ پارامترهای فیزیولوژیکی رو هم کنترل کنن. مثلا سطح گلوکز رو در اشک چشم بیماران دیابتی بسنجن یا حتی فشار داخل چشم را اندازه‌گیری کند تا به نوعی بتونن از وقوع اتفاقات بدتر پیشگیری کنن.یکی دیگه از کاربردهای این لنزها که هم جنبه‌ فانتزی داره و هم نظامی، قابلیت عکسبرداریه. اگر شما هم مثل من به دنیای فیلم علاقه‌مند باشین، احتمالا سری فیلم‌های ماموریت غیرممکن دیدین که توی یکی از قسمت‌ها یکی از کاراکترهای فیلم با استفاده از لنزی که تو چشمش داشت و با پلک زدن شروع به عکسبرداری می‌کنه. لنزهای هوشمند می‌تونن این قابلیت رو داشته باشن که شما با پلک زدن از چیزی که دارن به اون نگاه می‌کنین عکس‌های با کیفیت بالا یا حتی فیلم بگیرین.این مورد می‌تونه در زمینه‌های نظامی کاربرد زیادی داشته باشه. چون دیگه نیازی به حمل دوربین نیست و بدون جلب توجه زیاد میشه از هر محیطی عکسبرداری کرد.یکی دیگه از کاربردهای نظامی لنزهای هوشمند ایجاد توانایی دید در شبه. همونطور که در اول اپیزود گفتم چشم انسان برای دید نیاز به نوری داره که از سطح اون جنس به چشم ما برسه. در محیط‌های تاریک به خصوص در شب قدرت دید ما کاهش پیدا می‌کنه اما لنزهای هوشمند می‌تونن مثل عینک‌های دید در شب عمل کنن و با فیلمبرداری حرارتی از محیط به کمک یک لایه اتم کربن به نام گرافن که طیف کاملی از نور از جمله اشعه ماورای بنفش رو جذب می‌کنه به سربازان کمک کنند تا دید کاملی در شب داشته‌ باشند.نیروهای نظامی می‌تونن با استفاده از این لنزها و الگوریتم‌های هوش مصنوعی، افراد بر اساس چهره شناسایی کنند و سوابق کیفری اون‌ها رو ببینن. نیروهای پلیس می‌تونن به جای استفاده از دوربین‌هایی که در لباسشون قرار می‌گیره از این لنزها استفاده کنند تا ایمنی بالاتری براشون داشته باشه.عینک‌های هوشمند محصولاتی هستند که امروزه زیاد از اون‌ها می‌شنویم. عینک‌هایی که قابلیت نمایش اطلاعات رو بر روی شیشه‌ خودشون دارن، قراره لنزهای هوشمند هم این قابلیت رو به ارث ببرند و اطلاعات مستقیما روی شبکیه چشم قرار بدن و تجربه‌ متفاوتی رو برای انسان به وجود بیارن. همچنین این لنزها به کاربر اجازه می‌دهند تا بتونه روی اشیای مختلف زوم و ریزترین اجسام رو به راحتی مشاهده کنه.فرض کنید یک میکروسکوپ تو چشمتون کار گذاشتن. این مورد می‌تونه در علم پزشکی کاربرد داشته باشه و به جراحان کمک کنه تا عمل‌های بسیار حساس رو انجام بدن و یا حتی با استفاده از این لنزها و با کمک تشخیص چهره به علایم حیاتی هر بیمار و سوابق پزشکی اون‌ها دسترسی داشته باشن.حتی این لنزها ممکنه قابلیت اتصال به دوربین‌های کنترلی که در خانه‌های هوشمند ازشون استفاده میشه رو داشته باشن تا شما بتونین از هر مکانی روی خونتون نظارت داشته باشین و شاید ده‌ها کاربرد دیگه که باید منتظر بمونیم تا این لنزها به صورت عمده عرضه بشن.انتظار میره تا سال ۲۰۲۵ بازار جهانی لنزهای چشمی به چیزی حدود دو میلیارد دلار برسه. این رقم نشون میده که تحقیق و توسعه‌ لنزهای هوشمند از لحاظ اقتصادی چقدر می‌تونه سودآور باشه. در دهه‌های آینده انتظار میره که طیف وسیعی از لنزهای هوشمند برای کاربردهای پزشکی، نظامی و حتی عمومی وارد بازار بشه. هر چند تا اون زمان باید تلاش بشه تا محدودیت‌ها و چالش‌های پیش رو رفع بشه. به هر حال خیلی باید مراقب این عضو حیاتی بدنمون باشیم. چشم‌ها پنجره‌هایی هستند که به سمت قلب باز میشن.چیزی که شنیدین پنجمین قسمت پادکست آینده‌ نزدیک بود. خوشحالم که تا اینجا با من همراه بودید. یه توضیح اضافه در انتهای این اپیزود بدم. عذرخواهی می‌کنم بابت اینکه هفته‌ پیش اپیزودی منتشر نشد. چون طبق روال عادی این اپیزود باید هفته‌ پیش در اختیارتون قرار می‌گرفت. قبل از انتشار این اپیزود، پادکست آینده‌ای نزدیک هر دو هفته یکبار منتشر می‌شد اما حالا برای اینکه موضوعات جذاب‌تری رو بتونم معرفی کنم و کار با کیفیت‌تری رو ارائه بدم تصمیم گرفتم که هر سه هفته یکبار اپیزود جدید رو منتشر کنم.پادکست آینده‌ نزدیک با حمایت‌های شما پابرجا می‌مونه و بزرگترین حمایت شما هم مثل همیشه معرفی آینده‌ نزدیک به کسانیه که فکر می‌کنیم به شنیدن داستان‌هایی در مورد تکنولوژی‌های آینده علاقه‌مندن.آدرس شبکه‌های اجتماعی آینده‌ نزدیک رو هم می‌تونید تو توضیحات همین اپیزود مشاهده کنید. حتما به صفحه اینستاگرام سر بزنید و نظرات انتقادات و پیشنهادات خودتون رو برامون ارسال کنید که هم باعث دلگرمی بیشتر من میشه و هم نقاط ضعف و قوت خودم رو بهتر می‌سازم.من بابک معمار هستم و آخر هفته‌ فوق‌العاده‌ای رو براتون آرزو می‌کنم از پادکست آینده‌ نزدیک.بقیه قسمت‌های پادکست آینده نزدیک را می‌تونید از طریق CastBox هم گوش بدید: https://castbox.fm/episode/پنج-|-لنز-هوشمند-id4853891-id480982387?utm_source=website&utm_medium=dlink&utm_campaign=web_share&utm_content=%D9%BE%D9%86%D8%AC%20%7C%20%D9%84%D9%86%D8%B2%20%D9%87%D9%88%D8%B4%D9%85%D9%86%D8%AF-CastBox_FM پادکست آینده نزدیک پادکست آینده نزدیک Sat, 11 Mar 2023 18:44:05 +0330 https://virgool.io/nearfuturepod/%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%87%D9%88%D8%B4%D9%85%D9%86%D8%AF-euf0tnmgzh27 نزدیک به چهارده ماهه که کرونا مهمون ناخونده ماست و بارها به دلیل قرنطینه چندین هفته در خونه‌هامون حبس بودیم. گذراندن وقت بیشتر تو خونه شاید باعث این بشه که کم و کاستی‌های بیشتری از خونه به چشممون بیاد اما همین خونه‌ها برای آدم‌هایی که صد سال پیش زندگی می‌کردند مثل یک رویا بوده.اگر کسی بهشون می‌گفت که روزی خونه‌ها قرار امکانات امروزی رو داشته باشن، مثلا ماشین‌هایی که لباس‌ها یا ظرف‌ها رو می‌شورن کلی بهش می‌خندیدن و مسخره می‌کردن اما حالا این امکانات هم خیلی از ماها رو راضی نمی‌کنه. این تبعید اجباری به خونه‌هامون باعث شد که کنجکاو بشم خونه‌ها در آینده چه شکلی خواهند بود؟ آینده‌ای که شاید نزدیک‌تر از تصورات ما باشه.سلام من بابک معمار هستم و شما به چهارمین اپیزود آینده‌ نزدیک گوش میدین که در ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۰ منتشر میشه. پادکستی که در هر قسمت اون من نتیجه‌ کنجکاوی خودم رو در مورد اینکه در آینده‌ نزدیک، تکنولوژی چگونه دنیای ما رو تغییر خواهد داد براتون بیان می‌کنم. تو این قسمت می‌خوام در مورد خونه‌های آینده یا اصطلاحا خونه‌های هوشمند صحبت کنم. توضیح بدم که این خونه‌ها چی هستن و در آینده چه شکلی خواهند بود؟تعریفی که از هوشمندی خونه‌ها داریم تو هر دهه تغییر می‌کنه. مثلا یه زمانی داشتن آیفون، یک خونه رو تو دسته‌ خونه‌های هوشمند قرار می‌داد و یا درهای ریموت باعث تمایز یک خونه نسبت به خونه‌ دیگه می‌شد. پس می‌بینیم که تکنولوژی عامل اصلی هوشمندسازی خانه‌هاست.تو سال‌های اخیر روی هوشمندسازی خونه‌ها به صورت جدی سرمایه‌گذاری شده و دلایل مختلفی هم براش وجود داشته. اول اینکه ما انسان‌ها همیشه علاقه داشتیم که از آخرین تکنولوژی‌ها در اطراف خودمون استفاده کنیم. خرید انواع گوشی‌ها یا ساعت‌های هوشمند به خاطر همین علاقست. حالا که این تکنولوژی‌ها پاشون رو به خونه‌ ما باز کردن، مردم با آغوش باز می‌پذیرنش.دلیل دوم افزایش سریع تعداد افراد مسن با طول عمر بیشتر و در مقابل اون کاهش تعداد بچه‌های خانواده‌هاست. در خیلی از موارد بچه‌ها به نقاطی دوردست نسبت به والدین خودشون مهاجرت می‌کنن. در نتیجه این افراد بعد از بازنشستگی با مشکلات زیادی روبرو میشن.در طرف مقابل به دلیل مشکلات اقتصادی خیلی از افراد نسل جدید توان مستقل شدن از خانواده رو ندارن و این باعث میشه که چند نسل در یک خونه و در کنار هم زندگی کنن. به همین دلیل باید خونه‌های انعطاف‌پذیر متناسب با نسل‌های مختلف طراحی بشه که با تغییر نیازهای افراد خانواده هم سازگار باشن.طراحی خانه‌های هوشمند رو میشه از دو نقطه نظر بررسی کرد. یکی مصالح به کار رفته شده برای ساخت این خونه‌هاست که البته موضوع بحث امروز نیست و تو یک اپیزود تکمیلی حتما در موردش صحبت می‌کنم و دوم تکنولوژی‌های به کار رفته شده در طراحی این خونه‌ها.برای مثال استفاده از دوربین‌های کنترلی متصل به اینترنت که با کمک‌شون از محل کار یا هر جای دیگه بتونیم روی خونه نظارت داشته باشیم، بخش کوچیکی از پروسه‌ هوشمندسازی خونه هاست که همین الان هم ازش استفاده می‌کنیم اما این مثال یکی از امکانات پیش پا افتاده و ساده خانه‌های هوشمند در آینده‌ نزدیکه.ساعت شیش صبحه. ساعت زنگ‌دار توی اتاق زودتر از همیشه شروع به زنگ زدن می‌کنه. اشتباه نکنید. خبری از آتش‌سوزی یا دزدی نیست. فقط ساعت هوشمند شماست که برنامه‌ روزانتون رو بررسی کرده و متوجه شده که امروز یک قرار ملاقات خیلی مهم دارید. پس برای اینکه به موقع برای جلسه آماده بشین شما رو زودتر از همیشه بیدار کرده.وقتی وارد حموم میشین، دوش آب گرم به صورت خودکار شروع به فعالیت می‌کنه و آب بلند و لذت بخشی رو روی بدنتون حس می‌کنید. ماشین الکترونیکی که توی پارکینگ پارک شده با استفاده از پنل‌های خورشیدی یا توربین‌های بادی که روی سقف خونتون نصب شده کاملا شارژ و آماده‌ استفاده است.درها به صورت اتوماتیک بعد از خروج‌تون از خونه قفل میشن. غروب وقتی که بعد از یک روز سخت کاری به خونه برمی‌گردین، لباس هوشمندی که به تن دارین دمای خونه رو با بدنتون سازگار کردن، ناگهان متوجه یک بسته‌ پستی غیر منتظره میشین که به وسیله‌ یکی از پهپادهای هوشمند براتون آورده شده و انتظارتون رو می‌کشه.وقتی بسته رو باز می‌کنین با تعجب به داروی سرماخوردگی داخلش نگاه می‌کنین. به نظر میاد حس‌گرهای سلامتی که توی حموم خونه فعال هستند، علائم یک بیماری قریب‌الوقوع رو شناسایی کردند و به صورت خودکار سفارش دارو دادن. این تصویریه که از آینده‌ خونه‌های هوشمند وجود داره. خونه‌هایی که شاید در آینده‌ای نزدیک من و شما هم مشغول زندگی تو اون‌ها باشید.از دید فناوری، هوش مصنوعی و اینترنت اشیا بیشترین نقش را در خانه‌های هوشمند بازی می‌کنن. برای دوستان عزیزی که شاید اینترنت اشیا، اینترنت آف تینگز «Internet of things» یا آی او تی «IOT» رو نشنیده باشند یا شنیده باشن اما تعریفش رو ندونن، بگم که به زبان ساده اینترنت اشیا یعنی این که هر شئی که دور و برتون می‌بینین رو بتونین به اینترنت متصل کنید. برای مثال تمامی تلویزیون‌های متصل به اینترنت در دسته‌ دستگاه‌های استفاده کننده از اینترنت اشیا قرار می‌گیرند.در حال حاضر نزدیک به هفت میلیارد دستگاه به اینترنت وصل هستند اما هرچه استفاده از خونه‌های هوشمند بیشتر و فراگیرتر بشه، این صنعت مطمئنا رونق بیشتری پیدا می‌کنه. نوآوری‌های هوش مصنوعی در آینده‌ نزدیک مطمئنا تمامی ابعاد زندگی ما رو تحت تاثیر قرار میده.همین حالا از انواع دستیارهای صوتی هوشمند روی گوشی و لپ‌تاپ خودمون استفاده می‌کنیم. مثل سیری «Siri»، کورتانا «Cortana» یا الکسا «Alexa» و به کمک اون‌ها از آخرین اخبار یا پیش بینی وضع هوا باخبر میشیم. در نسل بعدی خونه‌ها این دستیاران هوشمند یا سیستم‌های مشابه به اون‌ها می‌تونن به عنوان هسته‌ مرکزی هوشمند یا اصطلاحا اسمارت هاب «Smart Hub» مورد استفاده قرار بگیرن.این هسته‌ مرکزی به عنوان یک واسط بین انسان و خونه ایفای نقش می‌کنه و شما می‌تونید مثلا به کمک اون میزان روشنایی، تغییرات دما یا حتی سیستم‌های امنیتی خونه‌ خودتون رو تنها از طریق صدا کردن و دادن دستورات به این دستیاران هوشمند مدیریت کنید.همچنین الگوریتم‌های هوش مصنوعی علاوه بر انجام دادن دستورات صاحبخونه، می‌تونن پروسه‌ای یادگیری رو هم انجام بدن. بخشی از این یادگیری در مورد عادت‌های فردی هر شخصه. یعنی این الگوریتم‌ها با مشاهده‌ کارها، رفتارها و عملکرد شما در خونه، در مورد شما اطلاعاتی به دست میارن تا سرویس‌های بهتری رو در اختیارتون بذارن.برای مثال فرض کنید که شما صبح‌ها دوست دارید به نوع خاصی از موسیقی گوش بدید یا برنامه‌ تلویزیونی خاصی رو در ساعت مشخصی تماشا کنید. الگوریتم‌های هوش مصنوعی وقتی که به درصد قابل قبولی از اطمینان بابت یادگیری برسن، به طور خودکار هر روز صبح پلی لیست آهنگ‌هایی که بهشون علاقه دارین یا الگوریتم احتمال میده که اون‌ها رو دوست دارین رو براتون پخش می‌کنن و یا اون برنامه‌ تلویزیونی خاص رو براتون نمایش میده.حتی این الگوریتم‌ها قادر خواهند بود نیازهای شما رو پیش بینی کنند و به طور خودکار براتون سفارش بدن. مثلا یخچال خونه به صورت اتوماتیک اسکن می‌کنه و مواد غذایی که مورد نیاز باشه براتون خریداری میشه. برنامه‌های حوزه‌ بهداشت و سلامت بخش غیرقابل چشم‌پوشی در خانه‌های هوشمند به حساب میاد. دوربین‌ها و سنسورهایی در داخل یخچال تعبیه میشن که می‌تونن میزان مصرف مواد غذایی مختلف رو ثبت و بررسی کنن.اگر مصرف نوشابه از حد مشخصی بالاتر بره به شما اخطار داده میشه و مواد مغذی و میوه‌ بیشتر به سبد خرید یا مصرف‌تون در طول روزهای آینده اضافه میشه. فناوری مشابهی کابینت‌هایی که داروها در اون نگهداری میشن رو بررسی می‌کنه و اگر ساکنین خونه داروی خاصی رو مصرف می‌کنند چک می‌کنه تا مشکلی در آینده به دلیل اتمام دارو به وجود نیاد.حتی حسگرهایی در توالت با اسکن مواد زائد انسانی علایم هرگونه بیماری بالقوه رو بررسی و میزان سلامتی اعضای خونه رو کنترل می‌کنن. استفاده از آینه‌های هوشمندی که هدفشون نظارت روی سلامت کاربران به کمک تجزیه و تحلیل پوست اون‌هاست هم اصلا دور از انتظار نیست. در کنار اینترنت اشیا و هوش مصنوعی، ربات‌ها هم نقش‌های خیلی مهمی رو در خانه‌های هوشمند بر عهده می‌گیرن.همین حالا تو بعضی از خونه‌ها از جارو برقی‌های هوشمند یا سگ‌های ربات استفاده میشه اما در آینده چطور؟ بعضی از شرکت‌های مبل سازی دارن روی قطعاتی کار می‌کنند که بر اساس نیاز شما تغییر کنن؟ اگر می‌خواین غذا سرو کنید، مبل به صورت اتوماتیک تبدیل به میز میشه و یا حتی اگر یک صندلی در سر راه شما قرار داشته باشه خودش جابه‌جا خواهد شد.حتی شرکت ان‌ویدیا «Nvidia» که ما اون رو به عنوان تولید کننده‌ پردازنده‌های گرافیکی می‌شناسیم، مشغول کار روی یک بازوی رباتیک هوشمند که به عنوان آشپز عمل کنه و هر کاری از برش سبزیجات تا کمک به تمیز کردن خونه رو انجام بده. این ایده برای والدینی که هر دو مشغول به کار هستند یا کاربران معلول خیلی مفید به نظر میاد.در آینده‌ نزدیک خونه‌های هوشمند به انرژی‌های پاک وابسته خواهند بود. استفاده از صفحه‌های خورشیدی یا توربین‌های بادی گسترش بیشتری پیدا می‌کنن. هسته‌ مرکزی هوشمند، مدیریت کنترل انرژی رو بر عهده می‌گیره و با مدیریت مصرف انرژی از طریق تنظیم دمای خونه و خاموش کردن یا تنظیم نور چراغ‌ها بدون کمک انسان کمترین هزینه را برای خانواده رقم می‌زنه.حتی صحبت از طراحی اتاق‌های ورزشی با کف پوش‌های متحرک برای دویدن هست که بتونه بخشی از انرژی لازم را از خود شما تامین کنه اما در کنار همه‌ این مزایا مثل هر فناوری و تکنولوژی دیگه‌ای، نیمه‌ تاریکی هم برای خانه‌های هوشمند وجود داره. تمامی این هوشمندی که باعث بررسی و یادگیری عادات و رفتارهای ما میشه و ممکنه در آینده‌ نزدیک بخش جدایی ناپذیر از زندگی ما بشه، نگرانی‌های زیادی رو هم در زمینه‌ حفظ حریم خصوصی ایجاد کرده.مطمئنا همونطور که خونه‌های ما اطلاعات بیشتری در مورد ما به دست میارن، حفظ امنیت اهمیت بیشتری پیدا می‌کنه. وقتی صحبت از دستگاه‌هایی میشه که می‌تونن قفل خونه‌ ما رو از راه دور باز یا بسته با استفاده از دوربین به زندگی ما نگاه و حساس‌ترین داده‌های شخصی ما را جمع‌آوری کنند امنیت سایبری بسیار حیاتی خواهد بود.هر دستگاهی که به اینترنت متصل می‌شه، یک هدف بالقوه برای هکرها به حساب میاد. در واقع همین حالا هم خیلی از وسایل هوشمند موجود در خونه‌ها توسط هکرها مورد حمله قرار می‌گیرن. چه برای دسترسی به داده‌هایی که در اختیار دارند یا برای استفاده از اون‌ها در حملات سایبری بزرگتر. به همین دلیل تامین امنیت سیستم‌های هوشمند و تصویب قوانین مختلف به منظور حفظ داده‌های شخصی افراد لازم و حیاتیه و در نتیجه باید خونه‌ها و پروتکل‌های امنیتی رو بسیار هوشمندانه طراحی کنیم.چیزی که شنیدین قسمت چهارم پادکست آینده‌ای نزدیک بود که در هر قسمتش من سعی می‌کنم در مورد یک تکنولوژی که ممکنه در آینده‌ نزدیک زندگی ما انسان‌ها رو تحت تاثیر قرار بده صحبت کنم. امیدوارم از شنیدن این قسمت خوشتون اومده باشه. پادکست آینده‌ نزدیک رو می‌تونید از طریق تمامی اپلیکیشن‌های پادکست مثل اپل پادکست، گوگل پادکست و کست باکس بشنوید و اون رو برای دوستانتون یا هر کسی که فکر می‌کنید به شنیدن پادکست علاقه‌منده به اشتراک بذارید.پادکست فارسی که هر روز در حال رشد و گسترشه، به شنیده شدن توسط شما و انتقادات و پیشنهادات‌تون نیازمنده. لطفا نظرات خودتون رو از طریق اپ‌های پادکست یا ایمیل و یا صفحه‌ اینستاگرام که می‌تونین آدرسشون رو در توضیحات این اپیزود مشاهده کنید برام بفرستید. هر کدوم از نظرات شما انرژی فوق‌العاده و دلگرم کننده‌ای به من میده که بتونم با دقت بیشتری کارم رو ادامه بدم.من بابک معمار هستم و آخر هفته‌ فوق‌العاده‌ای رو براتون آرزو دارم از پادکست آینده‌ نزدیک.بقیه قسمت‌های پادکست آینده نزدیک را می‌تونید از طریق CastBox هم گوش بدید: https://castbox.fm/episode/چهار-|-خانه-هوشمند-id4853891-id480982386?utm_source=website&utm_medium=dlink&utm_campaign=web_share&utm_content=%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1%20%7C%20%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87%20%D9%87%D9%88%D8%B4%D9%85%D9%86%D8%AF-CastBox_FM پادکست آینده نزدیک پادکست آینده نزدیک Sat, 11 Mar 2023 18:37:08 +0330 https://virgool.io/nearfuturepod/%D8%A2%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-%D9%BE%D9%88%D8%B4%D8%A7%DA%A9-tlwzolvxs1mf دوست دارین در آینده لباسی که می‌پوشید چه توانایی یا قدرتی رو بهتون اضافه کنه؟ فکر می‌کنین لباس‌های آینده چه شکلی باشن؟ صنعت پوشاک داره به سمتی پیش میره که توانایی‌های بدن ما رو به حداکثر برسونه. عملکردش رو افزایش بده و انسان‌ها رو به مهارت جدیدی مجهز کنه. با من همراه باشید تا ببینیم صنعت پوشاک در آینده چه شکلی خواهد بود؟ من بابک معمار هستم و شما به سومین اپیزود آینده‌ نزدیک گوش میدین که در ۲۶ فروردین ۱۴۰۰ منتشر میشه. آینده‌ای که شاید نزدیک‌تر از تصورات ما باشه.انسان‌ها از دیرباز برای در امان بودن از تغییرات آب و هوا، گرما، سرما و سایر خطراتی که اون‌ها رو تهدید می‌کرد از پوشش استفاده می‌کردن. از اولین پوشش انسان اطلاع دقیقی در دسترس نیست. این که چه زمانی برای اولین بار چیزی به اسم لباس بر تن انسان خردمند رفت برای ما یک سواله ولی حدس می‌زنیم که اولین لباس‌ها ۱۷۰ هزار سال پیش تولید شدن.در طول تاریخ و در دوره‌های مختلف همیشه شاهد تغییرات زیادی تو سبک پوشش و به اصطلاح مد بودیم. از پوشیدن شنل، کفش‌های پاشنه بلند که اولین بار برای مردها طراحی شده بودند تا کت و شلوارهای شیک و لباس‌هایی که الان به راحتی تو اینترنت می‌تونیم سفارش بدیم. تغییر پشت تغییر، کافیه یه نگاه به عکس‌های دهه‌ شصت و هفتاد خودمون بندازیم و اون وقته که خیلی راحت مفهوم تغییر رو تو کشور خودمون حس می‌کنیم اما همه‌ این تغییرات یک نقطه‌ مشترک داشتن که اونم تکنولوژیه.در طی قرون متمادی شاهد پیشرفت‌های زیادی در تکنولوژی بودیم که هر بار مد رو چند گام به جلو پرتاب کرده. از اختراع ماشین‌های ریسندگی تا انقلاب صنعتی که باعث شد تولید به صورت ساخت یافته و عمده انجام بشه. در قرن جدید نانو تکنولوژی «Nano technology» بخش بزرگی از تغییرات به وجود آورده.تو قسمت قبل در مورد نانوربات‌ها گفتیم که چه کاری در داخل بدن ما قراره انجام بدن و تو این اپیزود می‌بینیم که نانو تکنولوژی چه خوابی برای بیرون بدن ما دیده. تکنولوژی‌های جدید روز به روز در حال رشد هستند و می‌تونن تغییرات زیادی در صنعت پوشاک به وجود بیارن. تغییراتی که ممکنه ترسناک به نظر بیان اما چنان مهیج و جذابن که نمیشه از اون‌ها صرف‌نظر کرد.ممکنه لباس‌هایی طراحی بشن که قدرت فوق بشری به ما بدن و خیلی از شخصیت‌های ابرقهرمان رو به زودی در دنیای واقعی ببینیم. شاید در آینده نزدیک شاهد پرواز کردن آیرون‌من «Ironman» در آسمان‌ها باشیم یا مردهای عنکبوتی زیادی در حال بالا رفتن از ساختمان‌های سر به فلک کشیده توجه‌مون رو جلب کنن. شاید شنل نامریی هری پاتر «Harry Potter» به زودی به دستمون برسه و خودمون رو از چشم بقیه پنهون کنیم و هزار و یک شاید دیگه که فقط باید صبر کنیم و ببینیم در آینده‌ نزدیک به حقیقت می‌پیوندند یا نه؟به طور کلی اگر بخوایم نقش تکنولوژی رو در آینده‌ صنعت پوشاک بررسی کنیم، می‌تونیم اون رو از دو زاویه‌ مختلف ببینیم. اول نقش تکنولوژی در تولید پارچه و دوم نقش تکنولوژی در عملکرد لباس‌ها. تولید پارچه‌ خوب و مرغوب نقش اصلی رو در کیفیت یک لباس بازی می‌کنه. لباس‌های ابریشمی به دلیل همین کیفیت بالا همیشه مورد توجه خاندان‌های مرفه در طول تاریخ بودن.در دهه‌ ۱۹۶۰ با اختراع الیاف مصنوعی مثل پلی‌استر «polyester» امکانات جدیدی برای صنعت مد در راه پیشرفت به وجود اومد. در زمان حال اما وارد شدن تکنولوژی‌های نوین به این صنعت، درهای پیشرفت خارج از تصوری رو به روی صنایع پوشاک باز کرده و آینده‌ صنعت مد به تکنولوژی‌های مواد اولیه‌ جدید گره خورده.وجود استارتاپ‌های بزرگ در زمینه‌ مد و پوشاک باعث شده که تلاش بیشتری برای یافتن نسل جدیدی از مواد اولیه در آزمایشگاه‌های مختلف انجام بشه. هدف این استارت آپ‌ها پیدا کردن الیاف جدید برای تولید لباس‌های با کیفیت، استقامت و تنوع بالاتر و بعضا قیمت پایین‌تره.در روش‌های سنتی ابریشم از پرورش کرم‌های ابریشم در مقیاس خیلی زیاد به دست میاد اما حالا دانشمندان تونستن با شناخت دی‌ان‌ای «DNA» عنکبوت‌ها و شناسایی بخشی از دی‌ان‌ای که وظیفه‌ تولید تار عنکبوت رو دارن، ابریشم عنکبوت رو تولید کنن. الیافی که استحکام و کیفیت خیلی بالاتری نسبت به الیافی دارن که الان داریم از اون‌ها استفاده می‌کنیم.همچنین برخی کمپانی‌ها به دنبال جایگزینی برای چرم حیوانی هستن و خود موفق هم شدن در آزمایشگاه‌ها یک نوع قارچ تولید کردند که با استفاده از اون چرم طبیعی رو به وجود میارن. حتی در پژوهشی با استفاده از برگ‌های آناناس موفق به تولید چرم شدن. استفاده از این چرم‌های گیاهی علاوه بر نجات دادن بسیاری از حیوانات و عدم کشتار اون‌ها به حفظ محیط زیست هم کمک بسیار زیادی می‌کنه.به عنوان یک نمونه عملی در این بخش شرکت آدیداس «Adidas» با همکاری سازمان‌های محیط زیستی از پلاستیک‌های بازیافتی برای تولید برخی از لباس‌های شنا و سایر محصولات خودش استفاده می‌کنه که با استقبال مصرف‌کننده‌ها مواجه شده.با وجود هشت میلیون تن زباله‌ پلاستیکی که هر سال دارن اقیانوس‌ها را آلوده می‌کنند، شرکت‌های دیگه‌ این حوزه هم تمایل نشان دادند تا بخشی از محصولات خودشون رو به کمک این مواد تولید کنن. مطمئنا در آینده سهم بیشتری از بازار رو این دسته محصولات تشکیل خواهند داد. بنابراین در آینده‌ نزدیک، الیاف برای تولید پارچه و چرم‌های قابل استفاده همگی احتمالا در آزمایشگاه‌های پیشرفته تولید خواهد شد.همونطور که گفتم بخش دوم نقش تکنولوژی در عملکرد لباس‌هاست. منظور از عملکرد اون قابلیت، توانایی بیشتر یا سرویسیه که با پوشیدن این لباس ما می‌تونیم ازش استفاده کنیم. طیف وسیعی از انسان‌ها می‌تونن با توجه به نیازهاشون، اهداف کاریشون یا حتی جغرافیایی که در اون زندگی می‌کنن لباس متفاوتی رو انتخاب کنن.در ساخت لباس‌های نسل جدید از الیاف هوشمندانه استفاده خواهد شد. در نتیجه این پروژه‌ بزرگ نیاز به گردآوری تیمی از متخصصان و دانشمندان حوزه‌های نانو تکنولوژی، برق، مکاترونیک «mechatronics»، نرم‌افزار و هوش مصنوعی داره. لباس‌های هوشمند پنجره‌های جدیدی رو در آینده‌ نزدیک به روی بشر باز می‌کنن. با این توضیحات بریم و با چند نمونه از این لباس‌ها که احتمالا در آینده خیلیاشون رو توی قفسه‌های لباس فروشی خواهیم دید آشنا بشیم.حوزه‌های پزشکی و ورزشی خیلی امیدوارن که تکنولوژی‌های جدید صنعت پوشاک بتونه دریچه‌ تازه‌ای رو به روی پزشکان و مربیان ورزشی باز کنن. در آینده لباس‌هایی طراحی خواهند شد که بتونن داده‌های حیاتی مثل ضربان قلب، میزان تنفس یا حتی تعداد دقیق گام‌های برداشته شده توسط فرد رو ثبت کنن. این داده‌ها قراره برای پزشک یا مربی فرستاده یا حتی توسط یک برنامه‌ کامپیوتری بررسی بشن و اگر نیاز به مراجعه‌ حضوری باشه، با فرستادن یک پیام شخص رو از اون آگاه کنن.بزرگ‌ترین مزیت این لباس‌ها اینه که بدن فرد در هر لحظه در حال بررسی شدن و مراقبته و دیگه نیازی به استفاده از وسایل جانبی اضافه نیست. این نوع فناوری حتی ممکنه در اندازه‌های کوچکتری هم طراحی بشه. برای مثال جوراب‌های حاوی حسگر رو در نظر بگیرید که با گوشی‌های هوشمند در ارتباطن و می‌تونن تعداد قدم‌ها سرعت و کالری سوزانده شده را محاسبه کنن یا حتی روش فرود پا در هنگام پیاده‌روی و دویدن رو شبیه‌سازی کنن که کمک بسیاری به شناسایی آسیب‌های ورزشی خواهد کرد اما در حوزه‌ لباس‌های ورزشی متخصصین تنها به یک لباس برای ارسال علائم حیاتی اکتفا نکردند بلکه آرزوهای بزرگتری در سر دارن.همه‌ ما با مفهوم آسیب‌دیدگی ورزشی آشناییم. حالا فرض کنید یک لباس ورزشی با فناوری بسیار بالا به تن داریم که بتونه هنگام آسیب دیدگی فیزیوتراپی «Physiotherapy» رو برای شما انجام بده. این لباس‌ها دارای حسگرهایی خواهند بود که پس از شناخت نوع آسیب دیدگی این امکان رو برای ما فراهم می‌کنند که بعدا به بهترین شکل فیزیکی خودش برگرده و آسیب از بین ببره.در حوزه‌های صنعتی اما از لباس‌های آینده انتظارات دیگه‌ای وجود داره. لباس‌هایی که به اون‌ها اصطلاحا لباس‌های سوپرابیلیتی «Super ability» گفته میشه که توانایی و قدرت کار بیشتری رو برای انسان فراهم می‌کنن. مثلا یک شخص پنجاه ساله بتونه اجسام بسیار سنگین موجود در محیط‌های کاری یا سایت‌های ساختمانی رو به راحتی جابه‌جا کنه.این لباس‌ها که در حال حاضر نمونه‌های اولیه طراحی شده یک اسکلت بسیار سنگین مبتنی بر هیدرولیکه «hydraulic» که برای کار کردن نیاز به موتور داره. یک موتور خارجی بسیار بزرگ و دست‌ و پاگیر. البته تحقیقات روی این لباس‌ها ادامه داره و تلاش مخترعین اینه که بتونن یک لباس ظریف‌تر رو طراحی کنن و اگر هیچ لباسی برای تقویت قدرت انسان در محیط‌های کاری عرضه نشه اما در آینده لباس‌های هوشمند نقش بسیار پررنگی را در این فیلد کاری بر عهده خواهد داشت.یک تیشرتو تصور کنید که بتونه به جای شما ببینه رو بکشه و حواس شما رو تقویت کنه. این لباس‌ها به ابزاری ضروری در صنایع شیمیایی تبدیل خواهند شد و به کارگران اجازه می‌دهند تا گازهای سمی و نشتی‌های احتمالی را پیدا و از بروز فاجعه‌های بسیار بزرگ جلوگیری کنند. در کنار این موارد کارهای بسیار زیادی در دانش و فناوری انجام شده که در آینده‌ نزدیک آنچه ما می‌پوشیم رو هم تغییر خواهد داد. در ادامه برخی از این لباس‌ها را معرفی می‌کنم که در آینده‌ نزدیک انتظار میره ما مردم عادی بتونیم ازشون استفاده کنیم.اول لباس‌هایی با قابلیت تغییر رنگ و طرح. فرض کنید توی مهمونی نشستین و موقع خوردن غذا مقداری از نوشیدنی روی لباس سفیدتون می‌ریزن. چه حسی بهتون دست میده؟ چقدر خوشحال میشین؟ اگر بدونید که لباستون این قابلیت رو داره تا رنگش رو تغییر بدین، طوری که دیگه لکه روی لباس مشخص نباشه یا وقتی ببینین شخص دیگه‌ای دقیقا همون طرح لباس شما رو به تن داره، تصمیم بگیرین طرح لباستون رو از راه راه به ساده تغییر بدید. به نظرم خانم‌ها از این قابلیت استقبال ویژه‌ای می‌کنن.در آینده تغییر رنگ لباس‌ها آسون خواهد بود و دیگه احتیاجی به خرید چند دست از یک لباس با رنگ‌های متفاوت نیست. الیاف بافته شده در این لباس‌ها شامل یک میکرو سیم نازک فلزیه. جریان الکتریکی از طریق میکرو سیم‌ها عبور می‌کنه و درجه حرارت نخ کمی افزایش میده و در نهایت رنگدانه‌های خاصی که در لباس طراحی شدند با تغییر دما تغییر رنگ می‌دهند و باعث عوض شدن رنگ لباس خواهند شد.مورد بعدی شلوارهای جین قابل اتصال به شبکه هستن. شرکت گوگل روی پروژه‌ای کار می‌کنه که در اون نخ‌های رسانایی در شلوارهای جین بافته بشن تا از این طریق بتونید از الیاف لمسی استفاده کنید و به راحتی به تلفن همراه یا هر شبکه‌ دیگه‌ای متصل بشید. به کمک این شلوارها و با لمس اون می‌تونین درخواست اوبر یا اسنپ بدین. تلفنتون رو سایلنت کنید و یا حتی از راه دور لامپ‌ها خاموش و روشن کنید. شاید الان یکم پیچیده به نظر بیاد اما در آینده‌ نزدیک ممکنه.سومین مورد لباس‌هایی با قابلیت شارژ کردن سایر وسایل هستن. در حال حاضر کاپشن هایی طراحی شده‌اند که قابلیت شارژ کردن تلفن‌های همراه را دارن. این آپشن‌ها مجهز به باتری قابل شارژی هستند که در قسمت پشت لباس قرار می‌گیرند و از صفحات خورشیدی برای تامین انرژی خودشون استفاده می‌کنن. حالا اما به دنبال ساخت نخ‌هایی برای برداشت انرژی از بدن خودمون هستیم. این نخ‌ها در تار و پود لباس قرار می‌گیرند و با استفاده از الکتریسیته ساکن که به لطف اصطکاک بین اعضای بدن مثل دست و پا به وجود میاد امکان شارژ تلفن همراه رو به وجود میاره.لباس‌های کنترل‌کننده‌ دمای بدن، می‌تونن به عنوان کاربرد بعدی خیلی پرطرفدار باشن. زمانی که لباس‌های رسمی و بیرون از خونه می‌پوشین، حتما تجربه کردین که ممکنه یک لحظه احساس گرما و چند دقیقه باید احساس سرما کنید. در آینده می‌تونید از طریق لباسی که به تن دارین دمای بدن خودتون رو کنترل و تنظیم کنین. تا به حال شده سوار یکی از ماشین‌هایی که صندلیش قابلیت خود گرمایشی داره بشین؟ چیزی شبیه به اون رو تصور کنید.در گام بعدی حتی این امکان وجود داره که این لباس‌ها اطلاعات دمای بدن شما رو برای سیستم کنترل انرژی یا گرمایشی خونتون ارسال کنن تا قبل از اینکه وارد خونه بشین دمای خونه تنظیم شده باشه.قابلیت دیگه‌ای که به لباس‌ها در آینده اضافه خواهد شد، امکان تغییر اندازه‌ لباس‌ها است. علاوه بر تغییر رنگ لباس‌ها فرض کنید بتونین اندازه‌ لباس‌هاتون رو هم تغییر بدین. البته این فناوری مبتنی بر علم پیچیده‌ الیافه. یعنی تغییر ساختار مولکولی منسوجات. به این صورت که انعطاف‌پذیری ساختاری تقویت بشه تا اقلام در یک نقطه محکم‌تر بافته بشن و در نقاط دیگه بازتر.در کنار همه‌ این موارد لباس‌های محافظتی هم به صورت عمده عرضه خواهد شد. لباس‌هایی که به ما کمک می‌کنند تا در مقابل مهاجمان از خودمون محافظت کنیم. یک نمونه از این دست لباس‌ها ژاکت‌هایی هستند که یک شوک قدرتمند اما غیر کشنده ایجاد می‌کنن. در حالی که مهاجم شوک دردناکی رو تحمل می‌کنه که موجب از دست دادن تعادلش میشه، فردی که ژاکت رو به تن داره توسط لایه داخلی محافظت میشه.این دسته لباس‌ها کاربردهای دیگه‌ای هم خواهند داشت و به منظور مقاومت در برابر گلوله، ضربات چاقو و حتی برخورد مشت از فناوری‌های جدید در نانو تکنولوژی استفاده می‌کنن.محققان دانشگاه ام آی تی «MIT» متوجه شدند که نانوذرات فلزاتی مثل آهن رو میشه با استفاده از آهنربا کنترل کرد و این ایده به ذهنشون رسیده که در تولید پوشاک هم میشه ازش استفاده کرد.به کمک این فناوری می‌تونیم خصوصیات پارچه رو تغییر بدیم و اون رو از ماده‌ای نرم به جسمی سخت تبدیل کنیم تا از کسی که اون لباس پوشیده در برابر خطرات محافظت کنیم. هر چند که هنوز تحقیقات زیادی در این زمینه در حال انجامه ولی نوید روزهای خوبی رو در آینده‌ نزدیک میده.همه‌ ما به نوعی درگیر استفاده از ماشین لباسشویی برای تمیز کردن لباسامون بودیم و با مشکلاتش آشنایی داریم. چه بسا شمایی که دارین این اپیزود رو می‌شنوین هم لباس‌های رنگی و سفید رو با هم شسته و نتیجه‌ فوق‌العاده هم دیده باشید اما دیگه نگران نباشید. لباس‌های خود تمیز شونده یا سلف کلینینگ «Self-cleaning» احتمالا در بالای لیست لباس‌های آینده قرار دارن.دانشمندان ادعا می‌کنند که ساختارهای فلزی بسیار کوچیکی که به الیاف پنبه متصل میشن، در اثر قرار گرفتن در معرض نور خورشید می‌تونن باعث از بین رفتن آلودگی‌ها بشن. محققان حوزه‌ نانو ساختارهای سه بعدی مس و نقره رو روی پنبه رشد دادن و بعد از اون در تولید پارچه استفاده کردند.این پارچه وقتی در معرض نور خورشید قرار بگیره، نانو ساختارها انرژی خورشید را جذب می‌کنند و در نتیجه اتم‌های فلزی برانگیخته میشن. ساختار لکه‌های روی سطح پارچه رو خراب می‌کنند و در عرض چند دقیقه لباس کاملا تمیز میشه. البته هنوز برای دور انداختن ماشین‌های لباسشویی زوده و تحقیقات بیشتری باید در این زمینه انجام بشه.مواردی که تا الان در موردش صحبت کردیم، تنها بخشی از ایده‌هاییه که در ذهن انسان برای ساخت در آینده وجود داره. انسان همواره آرزو داشته تا قدرت، توانایی‌ها و مشخصه‌های فیزیکی خودش رو ارتقا بده و بدنی با ویژگی‌های قهرمان‌های داستان‌های علمی ـ تخیلی داشته‌ باشه. تلاش برای ساخت لباس‌هایی که به کمک اون‌ها بتونیم پرواز کنیم، لباس‌هایی که به کمک اون‌ها بتونیم سریع‌تر راه بریم یا بدویم، لباس‌هایی که به عنوان یک چشم به افراد نابینا کمک کنن، لباس‌های آموزشی که به شما آموزش حرکات ورزشی و حتی باله رو بدن، تنها بخشی برای محقق کردن این آرزوهاست.به هر حال بسیاری از محدودیت‌هایی که امروزه مردم با اون‌ها روبرو هستن روزی به گذشته‌ ما تبدیل میشن و ما اون‌ها رو در آینده به عنوان قابلیت در نظر می‌گیریم. صنعت مد، آینده‌ ما انسان‌ها رو به طرز چشمگیری تغییر میده و با ارزش‌های انسانی و دستاوردهای شخصی همسو میشه.چیزی که شنیدین سومین قسمت پادکست آینده‌ نزدیک بود که در هر قسمتش من سعی می‌کنم در مورد یک تکنولوژی که ممکنه در آینده نزدیک زندگی ما انسان‌ها رو تحت تاثیر بذاره صحبت کنم. امیدوارم از شنیدن این قسمت خوشتون اومده باشه. تو این قسمت در مورد مزیت‌های ما در آینده مد صحبت کردم اما از شما می‌خوام که در مورد معایبش بگین. به نظرتون چه چیزهای خطرناکی ممکنه در صنعت پوشاک به وجود بیاد؟لطفا جواب‌هاتون، نظرات، انتقادات و پیشنهادات‌تون رو از طریق اپ‌های پادکست صفحه‌ اینستاگرام و یا ایمیل برام ارسال کنید. بزرگترین کمک شما به پادکست آینده‌ نزدیک اینه که اون رو برای دوستانتون به اشتراک بذارید و یا حتی روی گوشی موبایلشون یکی از اپلیکیشن‌های پادکست رو نصب کنید و پادکست فارسی رو بهشون معرفی کنید. من بابک معمار هستم و آخر هفته‌ فوق‌العاده‌ای رو براتون آرزو دارم از پادکست آینده‌ نزدیک.بقیه قسمت‌های پادکست آینده نزدیک را می‌تونید از طریق CastBox هم گوش بدید: https://castbox.fm/episode/سه-|-پوشاک-id4853891-id480982385?utm_source=website&utm_medium=dlink&utm_campaign=web_share&utm_content=%D8%B3%D9%87%20%7C%20%D9%BE%D9%88%D8%B4%D8%A7%DA%A9-CastBox_FM پادکست آینده نزدیک پادکست آینده نزدیک Tue, 28 Feb 2023 18:19:50 +0330 https://virgool.io/nearfuturepod/%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%D9%88-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B1%D8%AF-%D9%86%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D9%87%D8%A7-sbckflqpni5u کوچکترین تکنولوژی‌ای که تا به حال ازش استفاده کردین چی بوده؟ گوشی موبایل؟ ساعت هوشمند؟ علم اما داره به سمت ساخت ماشین‌هایی پیش میره که حتی با چشم هم نمی‌تونیم اون‌ها رو ببینیم. هزاران برابر کوچک‌تر از یک تار موی انسان. با من همراه باشید تا ببینیم نانوربات‌ها «Nanorobot» چین و چجوری قراره زندگی ما انسان‌ها رو تغییر بدن؟ من بابک معمار هستم و شما به دومین اپیزود آینده‌ای نزدیک گوش می‌دید که در اواسط فروردین ۱۴۰۰ منتشر میشه. آینده‌ای که شاید نزدیک‌تر از تصور ما باشد.یه زمانی که آرمسترانگ اولین قدم‌ها و روی سطح ماه برمی‌داشت، این جمله رو برای زمین مخابره کرد: «قدمی کوچک برای یک انسان گامی بزرگ برای بشریت» اما حالا بعد از پنجاه سال دوران دستاوردهای خیلی بزرگ اما در عین حال خیلی کوچیک رسیده. هر چند که هنوز هم با دیدن سفینه‌های بزرگ فضایی مات و مبهوت می‌شیم اما یکی از بزرگترین پیشرفت‌های بشر حالا داره در مقیاسی اتفاق می‌افته که فراتر از حد تصور ما ریزه. در مقیاس نانو.چی؟ نانو؟ تصوری دارین از این اندازه؟ اگر تو دبیرستان شاگرد خوبی بوده باشین، شاید یه گوشه از ذهنتون باشه که هر یک نانومتر معادل ده به توان منفی نه متر یا به عبارت دیگه هر یک متر برابر با یک میلیارد نانومتر. اگر می‌خواین یکم درک بهتری پیدا کنین که تا چه حد از مقیاس کوچیکی صحبت می‌کنیم بذارین یه مثال براتون بزنم. قیاس متر و نانومتر، مثل نسبت اندازه‌ کره‌ زمینه به یک تیله‌بازی. تصورش یکم سخته. حالا فرض کنید قرار کارهای بزرگی تو اون سایز کوچک انجام بدیم.اما داستان نانوربات‌ها از کجا شروع میشه؟ از سال ۱۹۵۴ یه آقایی به اسم ریچارد فاینمن «Richard Feynman» که یک فیزیکدان آمریکایی هست، تو یکی از سخنرانی‌ها این طور میگه که: «یک روزی در آینده‌ نزدیک بشر ماشین‌های خیلی خیلی کوچیکی درست می‌کنه که می‌تونن کارهای خیلی خیلی بزرگی انجام بدن». در واقع جرقه‌ ایده‌ نانوربات‌ها از همین سخنرانی زده میشه.نانوربات‌ها دسته‌ای از فناوری‌های به اصطلاح در حال ظهوره که هدفش ساخت ماشین‌ها یا ربات‌هایی در مقیاس نانومتره که برای انجام عملیاتی خاص و در بعضی مواقع تکرارشونده با دقت بسیار بالا طراحی میشن. تو پرانتز بگم که اصطلاحات نانوربات «Nanorobot»، نانوماشین «Nano Machine»، نانوبات «Nanobots»، این‌ها همه معادل هم هستند و اگر در ادامه هر کدوم از این لغات رو شنیدین، بدونین که در مورد یک چیز داریم صحبت می‌کنیم.نانو ماشین‌ها هنوز هم در مرحله‌ تحقیق و توسعه هستند. هر چند که بعضی از نمونه‌های اولیه اون مورد آزمایش قرار گرفتن. مثلا نانورباتی طراحی شده که اندازه‌اش حدود یک و نیم نانومتره و کارش شمارش تعداد مولکول‌های خاص در یک نمونه شیمیاییه. تصور کنید ماشینی طراحی کردیم که تعداد مولکول‌ها رو می‌شمره.برای نانوربات‌ها ساختار و معماری استانداردی وجود نداره اما وجود بعضی ویژگی‌ها و بخش‌ها ضروریه. نانوربات‌ها دارای حسگرهایی هستند برای اینکه محیط اطراف خودشون رو شناسایی کنند تا از برخورد با سایر اجسام جلوگیری بشه.این ربات‌های کوچیک نیاز به چنگال‌هایی هم دارند که به وسیله‌ اون‌ها بتونن کارهایی که ازشون انتظار میره و واسش طراحی شدن رو انجام بدن. در کنار این‌ها بخشی به نام تاژک‌های حرکتی هم وجود داره که وظیفه‌ جابجایی نانوروبات‌ها را بر عهده داره. منبع انرژی نانوماشین‌ها هم می‌تونه انرژی جنبشی سیال، تغییر دما یا نیروی الکترومغناطیس باشه. خیلی وارد جزئیات ساختاری نانوماشین‌ها نمیشم. چون خیلی تخصصی میشه بحثمون.بهتره بریم سراغ کاربردهای نانوربات‌ها. از نانوربات‌ها قراره تو حوزه‌های مختلف علم و تکنولوژی استفاده بشه. از پزشکی گرفته تا کاربردهای نظامی، علوم کامپیوتر و شیمی. مثلا پردازنده‌هایی در ابعاد نانومتر طراحی شده که ترانزیستورهای بیشتری رو میشه روی مدارش قرار داد. در نتیجه قدرت پردازش تا دو برابر افزایش پیدا می‌کنه. مطمئنا این ماشین‌ها در ادامه پای خودشون رو به شاخه‌های دیگه‌ علم هم باز خواهند کرد.با همه‌ این تفاسیر اما مهم‌ترین زمینه‌ای که دانشمندا خیلی چشم امید دارند که در آینده‌ نزدیک خبرهای خیلی خوبی ازش شنیده بشه، بیشتر کاربرد نانوربات‌ها در علم پزشکیه که بهش میگن «پزشکی نانو». این تکنولوژی به قدری با سرعت بالا در حال پیشرفته که به گفته‌ خیلی از دانشمندا از اواسط قرن حاضر میلادی زندگی ما آدم‌ها را به کلی متحول می‌کنه. چون یه تاثیری به مراتب بیشتر از ظهور اینترنت.از اینجا به بعد شاید چیزهایی که میگم بیشتر به نظرتون شبیه به فیلم‌های علمی تخیلی بیاد اما اگر بخوایم خیلی خوب متوجه کاربرد نانو ربات‌ها بشیم، باید سفر کنیم به دنیای خیال. همین الان که داریم به این پادکست گوش میدین، در مراکز تحقیقاتی روی نانو ربات‌هایی دارن کار می‌کنن که وقتی نفس می‌کشیم، همراه با گرد و غبار وارد دستگاه تنفس بشن. یعنی شاید در سال‌های آینده چنان تکنولوژی‌های پیشرفته‌ای در کنار شما باشن که حتی روحتون هم از وجودش بی‌خبر باشه.ترسناک شد نه؟ ترسناک‌تر هم ممکنه بشه اما یه کم دیگه صبر کنیم و تا آخر این اپیزود همراهم باشین. اما اول اجازه بدین از جنبه‌های شیرین و مثبت نانوربات‌ها صحبت کنیم. یعنی نانوربات‌ها در علم پزشکی.یکی از شاخه‌هایی که با ورود به هزاره‌ جدید رشد چشمگیری را تجربه کرده، دانش پزشکیه. هر سال تحقیقات زیادی در زمینه‌ بیماری‌های مختلف مثل دیابت، بیماری‌های قلبی، سرطان و ایدز انجام میشه. این پژوهش‌ها به احتمال زیاد منجر به از بین رفتن بسیاری از بیماری‌ها، کاهش عوامل و عوارض بعضی از امراض و جراحی‌ها و در نهایت در آینده‌ای نزدیک باعث طول عمر بیشتر ما انسان‌ها میشه.حتی بعضی‌ها پا رو فراتر گذاشتند و میگن راه‌حل زندگی جاویدان همین نانوربات‌ها هستن. شوخی شوخی با جناب عزرائیل هم شوخی. دانشمندان تلاش می‌کنند نانوربات‌هایی طراحی کنند که به داخل بدن ما فرستاده بشن و نقش محافظ و درمانگر رو برای ما ایفا کنن. این ریزماشین‌های هوشمند می‌تونن چند نسخه از خودشون تولید کنند و جایگزین بافت‌های فرسوده و آسیب دیده بشن و اینجوری جلوی پیر شدن و از کار افتادگی اعضای بدن ما رو بگیرن. حتی بعد از مرگم این نانوربات‌ها تو کالبدشکافی استفاده میشن. برای اینکه محل دقیق آسیب رو شناسایی کنن.به طور کلی کاربرد نانو ربات‌ها تو علم پزشکی رو میشه به سه دسته تقسیم کرد. دسته‌ اول کاربردهای پزشکی ـ جراحی. از قدیم الایام پزشک‌ها به دنبال راه‌های مختلف برای شناسایی و درمان بیماری‌ها بودند. از جمله ابوعلی سینای بزرگ که کلی روش‌های هوشمندانه رو تو کتاباش شرح داده.یکی از روش‌های خلاقانه‌ای که از چندین قرن پیش رواج پیدا کرد، عمل‌های جراحی هستن اما همین روش کارآمد هم مشکلاتی داره. مثلا بعضی وقتا دوره نقاهت بعد از عمل خیلی طولانیه یا همراه با عوارض جانبیه. حتی گاهی وقتا این عمل‌ها باعث مرگ بیمار هم میشن یا حتی ممکنه به خاطر ضعف جسمانی بیمار، عملی که باید برای نجات جونش انجام داد رو کنسل کنن.اما اگر از نانوربات‌ها استفاده بشه، می‌تونیم این موانع رو پشت سر بگذاریم و خیلی از عمل‌های فوق‌العاده سخت رو به آسونی انجام بدیم. مثلا عمل قلب یا مغز رو سرپایی انجام بدیم. جالبه نه؟ عمل‌هایی که جزو سخت‌ترین جراحی‌های دنیاست، فقط طی یک یا دو ساعت انجام بشه و بعد راحت برین خونه. تو این روش نوین جراحی، نانوربات‌ها وارد بدن میشن. عضو بیمار رو شناسایی و به صورت گروهی اون رو درمان می‌کنند. البته زیر نظر یک پزشک و به این ترتیب طیف وسیعی از عمل‌های جراحی خیلی راحت انجام میشه.دسته‌ دوم کاربردهای پزشکی ـ دارویی. یکی دیگه از کاربردهای مهم نانوربات‌ها که خیلی بهش امید وجود داره بحث داروسازی هدفمنده. در حالت عادی وقتی من و شما بیمار می‌شیم و به پزشک مراجعه می‌کنیم، انواع و اقسام داروهای مختلف بهمون داده میشه که باید طبق نظر پزشک و سر وقت مصرفشون کنیم اما این روش هم عیب‌هایی داره.وقتی ما دارو مصرف می‌کنیم، این دارو وارد رگ‌های خونی ما میشه و سفرش رو به تمام قسمت‌های بدن ما آغاز می‌کنه. در نتیجه علاوه بر عوارض جانبی‌ای که هر دارو داره که البته در افراد مختلف متفاوته و ممکنه یکسان بروز نکنه، احتمال اینکه تاثیرگذاری کمتری روی قسمت بیمار بدن بذاره هم وجود داره.با استفاده از نانوربات‌ها اما ربات با استفاده از حسگرهای خودش، عضو بیمار رو شناسایی می‌کنه و دارو رو فقط به همون عضو تزریق می‌کنه. به نظرتون مزیت این روش چیه؟ این که با تزریق دارو به همون عضو موردنظر هم سرعت اثربخشی دارو بالا میره و هم عوارض جانبی رو از بین می‌بره. چون دیگه اصلا دارویی به سایر قسمت‌های بدن وارد نمیشه که بخواد از خودش حساسیت نشون بده ولی بزرگترین کمک این نانوربات‌ها به بیمارانیه که نیاز به شیمی‌درمانی دارن دیگه شیمی درمانی براشون طاقت‌فرسا نیست و اثر مخرب اون هم از بین میره.تا اینجا گفتم که نانوربات‌ها سه دسته کاربرد اصلی دارن تو علم پزشکی. اول کاربردهای پزشکی ـ جراحی، دوم کاربردهای پزشکی ـ دارویی و در نهایت دسته‌ سوم کاربردهای پزشکی ـ زیستی. کارکرد این دسته، پیچیدگی بیشتری نسبت به دو مورد قبلی داره و به دلیل حسگرهای بسیار حساس و کاری که قراره داخل بدن ما انجام بده علم پزشکی رو متحول می‌کنه.این نانوربات‌ها قراره با روش‌های خاص ارتباطات موجود بین سلول‌های بیولوژیکی بدن ما رو شناسایی و کنترل کنند و اون‌ها رو بهبود بدن. یعنی اینکه روی نحوه‌ عملکرد سلول‌های داخل بدنمون نظارت کنن. یادتونه گفتم نانوربات‌ها یکم ترسناکن؟ راستشو بخواین این دسته ذهن من رو یه کم قلقلک داد که آیا میشه تو سلول‌های بدن تغییر داد و اون‌ها رو طوری تقویت کرد که تبدیل بشیم به ابرانسان؟ شما چی فکر می‌کنید؟هنوزم اما راه طولانی‌ای در پیش داریم تا این کارکردها به فاز عملیاتی برسن. الان فقط می‌تونیم خیال‌پردازی کنیم و از مزایا و معایبش صحبت کنیم. جنبه‌های مختلفی برای تولید این نانوربات‌ها باید در نظر گرفته بشن. روی خیلی از مسائل باید فکر کرد و براشون برنامه‌ریزی‌های بلند مدت داشت. این نانوربات‌ها باید دوام فوق‌العاده بالایی داشته باشن. باید طوری طراحی بشن که برای سالیان متمادی در بدن کار کنن. بدون اینکه ذره‌ای عملکردشون مختل بشه. ابعادشون هم خیلی مهمه. چون بدن ما و سیستم دفاعی منحصر به فردی که داره، ممکنه این نانوربات‌ها رو به عنوان یک عامل بیماری‌زا شناسایی کنه.از طرف دیگه هوش مصنوعی به کار رفته تو این نانوربات‌ها باید بسیار پیشرفته باشن تا هم بهترین گزینه رو در جهت تشخیص بیماری انتخاب کنند و هم در کوتاه‌ترین زمان ممکن این کار رو انجام بدن. در نانوربات‌ها باید فاکتور دقت بسیار بالا باشه. مثلا در درمان بیماری سرطان، باید مکانیسم‌های درمانی طوری باشه که فقط سلول‌های آسیب دیده نابود بشن و به بقیه‌ سلول‌های زنده آسیبی نرسه.جالب اینجاست که دانشمندان دانشگاه ایالتی آریزونا «University of Arizona» تونستن نانوربات‌هایی تولید کنند که با قطع کردن منبع خون دریافتی سلول‌های سرطانی، اون‌ها رو کوچیک کنن. این ویژگی‌ها باعث میشه که از نانوربات‌ها در مکان‌هایی که امکان دسترسی به عضو مورد نظر سخت یا امکان‌پذیر نیست یا حتی زمان‌هایی که عواقب دردناک و دشواری توسط پزشک پیش‌بینی میشه، استفاده کنیم.در کنار همه‌ این مزایایی که گفتیم، باید اون روی سکه رو هم دید. حتما با خودتون می‌گین نانوربات‌ها چقدر خوبن؟ چقدر کارایی دارن؟ چقدر مفیدن برای زندگی ما آدم‌ها؟ اما نانوربات‌ها روی تاریک هم دارن. اول بذارید یکم در مورد عیب‌های کوچیک نانوربات‌ها بگم براتون. بعد بریم سراغ نیمه‌ تاریکشون.اول اینکه باید در ساخت نانوربات‌ها خیلی خیلی دقت باشه. به دلیل اینکه نانوربات‌ها وارد بدن میشن و در واقع مثل یک عضو جدید قراره در بدن ما فعالیت بکنن، اگر با دقت طراحی نشن و درست عمل نکنن، نه تنها برای بدن مفید نخواهد بود بلکه اثرات مضری هم خواهند داشت. از طرف دیگه هزینه‌ تولید این محصول خیلی بالاست و نمیشه به صورت عمده تولیدش کرد و فقط برای اهداف یا اشخاص خاص میشه ازش استفاده کرد.در کنار این‌ها طراحی فوق‌العاده پیچیده‌ نانوربات‌ها رو هم باید اضافه کرد ولی هنوز نقاط تاریک‌تر دیگه‌ای هم وجود داره. مثل هر تکنولوژی و نوآوری جدید که همیشه برای اهداف بشردوستانه ازش استفاده کرد هم ضد بشریت. خیلی کاربردهای دیگه‌ای برای نانوربات‌ها پیش‌بینی میشه. به خصوص در عرصه‌ نظامی. ماشین‌هایی که انقدر ریزن که با چشم دیده نمیشن، به راحتی میتونن وارد بدن هر شخصی بشن و به راحتی کاری که لازم هست رو انجام بدن.جایی نوشته شده که سلاح‌های آینده نانوربات‌ها هستن. نانوربات‌ها خیلی راحت می‌تونن وارد جریان خون بشن. پس هیچ کاری براشون نداره که یه کم سم وارد خون کنن یا خیلی راحت قسمت‌های حساس و حیاتی بدن رو برش بدن و باعث خونریزی داخلی و مرگ بشن. تکنولوژی‌ای که برای نجات از مرگ طراحی شده بود خودش بشه عامل مرگ.حتی میگن از این نانوربات میشه برای جاسوسی نفوذ به پایگاه دشمن و فاش شدن اطلاعات حساس هم استفاده کرد. به همین خاطر خیلیا معتقدن نانوربات‌ها باید یک تکنولوژی اپن سورس «open source» باشند و در انحصار هیچ دولت یا سازمانی قرار نگیرند. تازه این‌ها همه در شرایطی که ما آدم‌ها کنترل نانوربات‌ها را در دست داشته باشیم.یادتونه اوایل اپیزود گفتم که این ریزماشین‌ها می‌تونن چندین نسخه از خودشون تکثیر کنن؟ حالا اینو بذارید کنار هوش مصنوعی فوق‌العاده بالایی که این ماشین‌ها باید داشته باشن و حالا فرض کنین دیگه ما هم روشون کنترل نداشته‌ باشیم.شاید ما انسان‌ها هم نانوربات‌های ساخت گونه‌ دیگه‌ای بودیم و از کنترل اون‌ها خارج شدیم و در آینده‌ای نزدیک به سرنوشت همون‌ها دچار بشیم. البته اینا همش فرضیاته اما به هر حال باید همه‌ این جوانب در نظر گرفته بشن.دیگه بهتر داستان این قسمت رو هم تموم کنیم. مطمئنا در آینده‌ نزدیک بیشتر از نانوربات‌ها خواهیم‌ شنید. به خصوص در زمینه‌ پزشکی. شاید روزی برسه که تبدیل بشیم به انسان‌های جاودان با طول عمرهای بسیار زیاد و هر موقع که خودمون اراده کنیم پرواز کنیم به دیار باقی. البته دیگه اون زمان، زمین نمی‌تونه میزبان این میزان جمعیت باشه و شاید دلیل این که داریم میریم به سمت مریخ هم همین موضوع باشه.جمله‌ آخر رو می‌خوام از پادکست مختصر و مفید قرض بگیرم. ما انسان‌ها آینده‌ بسیار درخشانی رو در پیش داریم ولی فعلا مهم‌ترین وظیفمون اینه که مراقب باشیم ظرف دویست سال آینده منقرض نشیم و شاید نانو ربات‌ها یکی از دلایل این انقراض باشن.چیزی که شنیدین دومین قسمت پادکست آینده‌ نزدیک بود که در هر قسمتش من سعی می‌کنم در مورد یکی از تکنولوژی‌هایی که ممکنه در آینده‌ نزدیک زندگی ما انسان‌ها رو تحت تاثیر قرار بده صحبت کنم. این پادکست رو می‌تونید از طریق تمامی اپ‌های پادکست بشنوید و یا از طریق شبکه‌های اجتماعی که لینکش توضیحات همین قسمت هم هست دنبال کنید.بزرگترین کمک شما به پادکست آینده‌ نزدیک اینه که اون رو برای دوستانتون به اشتراک بگذارید و نظرات خودتون رو از طریق هر پلتفرمی که صدای من رو از اون می‌شنوید ارسال کنید. من بابک معمار هستم و آخر هفته‌ فوق‌العاده‌ای براتون آرزو دارم از پادکست آینده‌ نزدیک.بقیه قسمت‌های پادکست آینده نزدیک را می‌تونید از طریق CastBox هم گوش بدید: https://castbox.fm/episode/دو-|-نانوربات‌ها-id4853891-id480982384?utm_source=website&utm_medium=dlink&utm_campaign=web_share&utm_content=%D8%AF%D9%88%20%7C%20%D9%86%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%AA%E2%80%8C%D9%87%D8%A7-CastBox_FM پادکست آینده نزدیک پادکست آینده نزدیک Tue, 28 Feb 2023 18:16:21 +0330 https://virgool.io/nearfuturepod/%DB%8C%DA%A9-%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D9%81%D8%B6%D8%A7%DB%8C%DB%8C-ivbr5j3jlu7s تا به حال با خودتون فکر کردین اگه کسی ازتون بپرسه همین الان دوست داریم به کجا سفر کنید چی جوابشو میدین؟ به کدوم شهر یا کشور تو رویاهاتون سفر کردین؟ بعضی‌ها اما رویاهاشون فراتر از تصورات ماست. سفر به خارج از سیاره‌ای که ما اونو خونه‌ خودمون می‌دونیم؛ سفر به فضا. با من همراه باشید تا ببینیم گردشگری فضایی چیه و چطور در آینده ممکنه مسیر زندگی خیلی‌ها رو تغییر بده. من بابک معمار هستم و شما به اولین اپیزود پادکست آینده‌ای نزدیک گوش میدین که در اسفند ۹۹ منتشر می‌شه. آینده‌ای که شاید نزدیک‌تر از تصور ما باشه.یکی از رویاهای همیشگی ما آدم‌ها این بوده که بتونیم به فضا به کهکشان‌های دور یا به نقاط تاریکی که هنوز نورش به چشم ما نرسیده سفر کنیم. شاید این آرزو تو سر خیلی از بزرگان علم نجوم از قدیم گرفته مثل گالیله «Galilei » و کوپرنیک «Copernicus» تا بزرگترین فیزیکدان‌ها و اخترشناسای امروز، مثل مرحوم استفن‌هاوکینگ «Stephen Hawking» و نیل تایسون «Neil Tyson» وجود داشته اما به دلیل نبود امکانات و تکنولوژی، نتونستن به سفر برن. البته در دنیای امروز مردم عادی هم مشتاق این سفرها هستند. البته شاید نقش تاثیر فیلم‌های کمپانی مارول رو دست کم گرفت.به هر حال در قرن جدید با پیشرفت‌های زیادی که در همه‌ علوم داشتیم، سفر به فضا برای ما آدم‌های عادی هم امکان‌پذیره. یک اسم جالب هم براش انتخاب کردن؛ «گردشگری فضایی». حالا این لغت به چه معناست؟ یعنی سفر به فضا برای اهداف تفریحی. یعنی شما فرض کن همین عید دو روز دیگه به جای اینکه برنامه‌ شمال بچینی یا بخوای بری مثلا اصفهان یا شیراز، البته نرید به خاطر کرونا لطفا، یهو تصمیم بگیری بری فضا. بلیت بخرین. چمدون ببندی. سوار سفینه‌ات بشی و بری.اما داستان ما و فضا از کجا شروع میشه؟ دهه‌ شصت و هفتاد میلادی که رقابت فضایی بین ایالات متحده‌ آمریکا و شوروی سابق به اوج خودش رسیده و عملا با فرستادن یوری گاگارین «Yuri Gagarin» به فضا در سال ۱۹۶۱ توسط شوروی پای ما انسان‌ها به فضا باز میشه. جایی که تا اون لحظه از شر ما در امان بود. آمریکا هم که نمی‌خواست کم بیاره، تو سال ۱۹۶۹ آرمسترانگ رو «Armstrong» پیاده کرد روی سطح ماه و القصه.دیگه کاری به تاریخچه‌ چند ساله‌ سفرهای فضایی نداریم و برمی‌گردیم به قصه‌ خودمون. تا حالا با خودتون فکر کردین از ۱۹۶۱ یوری گاگارین سفرش را آغاز کرد تا امروز یعنی سال ۲۰۲۱ توی این ۶۰ سال چند نفر به فضا رفتن؟ نزدیک به ۵۸۰ نفر. یعنی سالی تقریبا ۹ یا ۱۰ نفر. البته این عدد اصلا کوچیک نیست. با سطح فناوری و پیچیدگی سفر خیلی هم بزرگه.در چند سال اخیر پیشرفت‌های فوق‌العاده‌ای داشتیم توی این زمینه به لطف اشخاصی مثل ایلان ماسک «Elon Musk» که مطمئنا هم اسم خودش و هم اسم شرکتش یعنی اسپیس ایکس «SpaceX» رو شنیدیم. از این تعداد تنها درصد بسیار کمی به عنوان گردشگر، سفر خودشون رو آغاز کردن؛ یعنی هفت نفر. اولین نفری که به عنوان توریست فضایی پا به ایستگاه فضایی بین‌المللی گذاشت، آقایی بود به اسم دنیس تیتو «Dennis Tito» بود. تو سال ۲۰۰۱ که پول بلیتش اون موقع حدود ۲۰ میلیون دلار ناقابل بود. یکم جلوتر در مورد این سفر بیشتر براتون توضیح میدم.پس می‌بینیم که این نوع سفرها همچین ارزون هم نیستن. البته هستن کسایی از پس مخارجش بر بیان. نمونه‌ ایرانیش رو هم داشتیم. مثلا آقای خاوری با قیمت دلار امروزم حساب کنیم می‌تونست بره ولی خب نرفت. البته ما یک نماینده‌ی بهترم داشتیم برای این کار. خانم انوشه انصاری که در سال ۲۰۰۶ به عنوان اولین زن گردشگر فضایی و چهارمین نفری که با هزینه‌ شخصی به این سفر رفت، عازم فضا شد و طول مدت سفرشون هم ۱۱ روز بود.پس به عنوان اولین نقطه ضعف، این نوع سفرها هزینه‌ خیلی بالایی دارند و اگر بخوان به عنوان یک کسب و کار درآمدزا مطرح بشن و عموم مردم بتونن ازش استفاده کنن، باید تلاش بشه تا هزینه‌ها پایین بیاد. البته این هزینه‌ها بسته به نوع سفر متفاوته. حتما الان می‌پرسین مگه ما چند نوع سفر فضایی داریم؟ خب سه نوع. دسته‌ اول سفرهای مداری اوربیتال «Orbital trips»، دوم زیرمداری ساب اوربیتال «Sub-orbital spaceflight» و سوم سفر به ماه یا لونار «Lunar».نوع اول این سفرها که متداول‌ترین نوع هم به شمار میان، سفرهای مداری اوربیتال هستن که در اون سفینه‌ها به حدود چهارصد کیلومتر بالاتر از سطح دریا فرستاده میشن و مسافرا چند روز یا حتی بیش از یک هفته را در فضا می‌مونن و هتل محل اقامت هم جایی نیست جز ایستگاه فضایی بین‌المللی.توی پرانتز، سفر خانم انصاری هم از همین نوع بود. تا چند ماه پیش سفرهای مداری توسط فضاپیمای سایوز «Soyuz» روسی انجام می‌شد ولی خب اسپیس ایکس و دوست خوبمون آقای ایلان ماسک پا به عرصه گذاشت و دو فضانورد رو پس از سال‌ها از خاک آمریکا فرستاد به فضا و قدرت‌نمایی کرد و تبدیل به اولین شرکت خصوصی‌ای شد که تونست فضانوردان را به مدار زمین بفرسته.یکی از ضعف‌های این نوع سفر اینه که تغییر مدار و انتقال به ایستگاه فضایی چندین ساعت یا بهتره بگیم چندین روز طول می‌کشه و برای کسایی که خیلی حال و حوصله‌ سفرهای طولانی و نشستن زیاد تو محیط بسته ندارن، اصلا توصیه نمیشن. هزینه‌ این سفر هم هنوز دقیقا مشخص نیست ولی تا حدود پنجاه میلیون دلار تخمین زده میشه.علاوه بر این مسافران باید تست‌ها و آموزش‌هایی رو هم بگذرونن تا صلاحیت سفرشون مشخص بشه که چندین هفته طول می‌کشه و خوب هزینه هم داره. اگر خاطرتون باشه گفتم که اولین سفر و گردشگری به فضا آقای تیتو انجام داد. اواخر دهه‌ نود میلادی شرکت روسی که مسئول نگهداری از ایستگاه فضایی میر بود، تصمیم گرفت برای اینکه بتونه بخشی از هزینه‌های این ایستگاه سالخورده رو برآورده کنه، با همکاری یک شرکت آمریکایی بلیت سفر به این ایستگاه رو بفروشن. البته قسمت نبود. آقای تیتو برای ایستگاه فضایی میر. چون تصمیم گرفته شد منابع مالی این ایستگاه قطع بشه.پس آقای تیتو یک مقصد جدید پیدا کرد. یعنی ایستگاه فضایی بین‌المللی. آقای تیتو وقتی بهش گفتن گردشگر فضایی خیلی ناراحت شد. چون می‌گفت بابا من آموزش‌هایی دیدم که سخت‌ترین روزهای عمرم بود و کلی اعتراض کرد که بهش نگن توریست. البته هیچ تاثیری هم نداشت. به هر حال آقای تیتو شما اولین توریست فضایی مایی.کمپانی اسپیس ایکس تو زمینه‌ سفرهای مداری برنامه‌ ویژه‌ای دارد. این شرکت اعلام کرده که اواخر سال ۲۰۲۱ یا اوایل ۲۰۲۲، ۴ گردشگر به دور مدار زمین می‌فرسته اما سفینه‌ اونا به ایستگاه فضایی بین‌المللی متصل نمیشه. بلکه فقط روی مدار به دور زمین می‌چرخه که احتمالا هزینه‌ کمتری رو برای مسافران خواهد داشت. چون همین الان فقط هزینه‌ اقامت در ایستگاه فضایی شبی ۳۵ هزار دلاره. البته غیر از اسپیس ایکس، شرکت‌های دیگه‌ای هم هستند که از همین الان دنبال مسافر برای سفرهای آتی می‌گردن. یه جور آژانس مسافرتی فضایی.شرکت‌هایی مثل اسپیس ادونچرز «Space Adventures» و اکسیوم اسپیس «Axiom Space» که انواع خدمات گردشگری فضایی مداری رو ارائه میدن و در کنار اون‌ها ویرجین گلکتیک «Virgin Galactic» که با ناسا یک توافق نامه امضا کرده و قراره دوازده گردشگر رو به فضا بفرسته. علاوه بر این، شرکت اکساسیم اسپیس که الان اسمش رو شنیدیم، قراره با مشارکت اسپیس‌ایکس در اکتبر ۲۰۲۱، ۳ مسافر رو به مدت ۱۰ روز به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرسته.همونطور که قبلا هم گفتم مدت زمان سفر تا ایستگاه فضایی طولانیه. از این ده روز مسافرا هشت روز رو در ایستگاه فضایی بین‌المللی اقامت دارن و دو روز رو در راه رفت و برگشت به زمین سپری می‌کنن. نکته‌ جالب این که شایعه شده تام کروز «Thomas Cruise» هنرمند سرشناس هالیوودی، یکی از مسافران این پروازه. امان از دست تام کروز با این کارهای خارق‌العاده‌ای که می‌کنه.در کنار این برنامه‌ها صحبت از ساخت یک هتل اقامتی در مدار زمین در ارتفاع ۳۲۰ کیلومتری هم هست با ظرفیت ۶ نفر که البته دو نفر از اون‌ها خدمه هستن. تجربه‌ یک سفر فوق‌العاده‌ دوازده روزهه، دیدن فضا، تجربه‌ بی‌وزنی و یک هتل لوکس تنها با ده میلیون دلار.شاید یه کم گیج کننده باشه. شنیدن این همه عدد و رقم با اختلاف زیاد. ده میلیون کجا؟ پنجاه میلیون کجا؟ راستش برای خود منم یه کم غیرعادیه ولی قصدم این بود که بهتون بگم چقدر همه چی هنوزم که هنوزه جدید و تازه است تو این صنعت و حتی هیچ قیمت دقیقی رو نمیشه براش برآورد کرد. البته مسئولین می‌گن همش حبابه. باید صبر کنیم تا این حباب‌ها بشکنه و به قیمت‌های واقعی برسیم تو سال‌های آینده.نوع دوم سفرهای فضایی، سفرهای زیرمداری ساب اوربیتال نام دارند. البته قبل از اینکه ببینیم این نوع سفرها به چه شکلی انجام میشن، بهتره یک واژه رو تعریف کنیم. فضای بیرونی یا اوتر اسپیس. فضای بیرونی زمین از صد کیلومتر بالاتر از سطح دریا شروع میشه. جایی که هیچ هوایی وجود نداره. پروازهای زیر این حد فاصل تا حدودای هشتاد تا نود کیلومتر بالای سطح دریا انجام میشن رو میگن زیرمداری.اگر بخوایم یکم درک بهتری از این فاصله داشته باشیم، خوبه بدونیم شاتل‌های فضایی تا ارتفاع سیصد کیلومتری پرواز می‌کنن. ایستگاه فضایی بین‌المللی تو ارتفاع ۴۰۲ کیلومتری قرار داره. فاصله تا ماه حدود ۳۸۳ هزار کیلومتره و تا مریخ حدود ۲۲۵ میلیون کیلومتر راهه.نوع دوم سفرهای فضایی توسط دو کمپانی به اسم ویرجین گلکتیک و بلواورجین «Blue Origin» انجام میشه که خب مالک بلواورجین هم کسی نیست جز آقای جف بزوس «Jeffrey Bezos» مالک آمازون. کلا نفر اول و دوم ثروتمند دنیا گویا خیلی به فضا علاقه دارن. حالا من وارد جزئیات فنی و نوع موشک‌هایی که استفاده می‌کنن نمیشم. این اخبار تکمیلی رو می‌تونید تو اینستاگرام ما دنبال کنید به اسم نیروفیوچرپاد که لینکش رو تو توضیحات می‌ذارم براتون.تو این نوع سفر فضاپیما پس از پرتاب تا ارتفاع مشخصی حدود نود تا صد کیلومتری بالا میره. همون جایی که بهش میگیم ابتدای فضای بیرونی و مسافران در حالتی با جاذبه‌های بسیار بسیار کم شناور می‌مونن و بعد از چند دقیقه سفینه به سمت زمین حرکت می‌کنه و فرود میاد. هزینه‌ این نوع از سفرهای فضایی چیزی بین ۲۰۰ تا ۲۵۰ هزار دلاره برای هر نفر. حتی با این قیمت هم حدود هزار نفر تا الان ثبت نام کردن.البته باز هم مسئولین ابراز امیدواری کردند که در سال‌های آتی بتونن قیمت‌ها رو کاهش بدن و طی ده سال آینده به پنجاه هزار دلار برسونن. جالبه بدونین این نوع سفرها بعد از موفقیت سفرهای مداری مطرح شدن. حتی یه جایزه‌ یک میلیون دلاری هم برای اولین شرکتی که بتونه یک وسیله‌ نقلیه برای این نوع سفر طراحی کنه و آزمایش موفقیت آمیزی داشته باشه در نظر گرفتن که شرکت اسپیس شیپ وان «SpaceShipOne» موفق شد این جایزه رو به دست بیاره.قیمت معقولانه‌تر و سرمایه‌گذاری‌های انجام شده در این زمینه، نوید این رو میده که منتظر خبرهای بیشتر در مورد این دسته از سفرها در سال‌های آینده باشیم و مسافران هم تمایل بیشتری به استفاده از این نوع سفرها داشته‌باشن.خب تا اینجا در مورد دو نوع از سفرهای فضایی صحبت کردیم. بزارین یه مرور کلی بکنیم دوباره. گفتیم که سه نوع سفر گردشگری به فضا داریم. نوع اول مداری اوربیتال، نوع دوم زیرمداری یا ساب اوربیتال و نوع سوم سفر به ماه یا لونار. حالا بریم سراغ دسته‌بندی سوم در مورد سفر به ماه یکم مسائله پیچیده‌تر میشه و نمیشه خیلی دقیق در موردش صحبت کرد.اول این که تا حالا کسی سفر تفریحی یا گردشگری به ماه نداشته و تا الان هر سفری که صورت گرفته اکتشافی و علمی بوده. دوم اینکه باید ببینیم منظور از سفر به ماه چیه؟ آیا قراره حول یک مدار دور ماه بچرخیم یا نه؟ قراره روی ماه فرود بیایم و یا این که قراره از زمین حرکت کنیم به سمت ماه بریم بعد از یک یا چند دور چرخیدن به دور ماه دوباره به زمین برگردیم. از طرف دیگه بازم بحث هزینه مطرحه. هزینه‌ای بسیار بالا نسبت به دو نوع سفر قبلی. هزینه‌ این نوع سفر نزدیک به ۱۵۰ میلیون دلار برای هر نفر برآورد شده.حستون رو درک می‌کنم. چون مخ خودم هم سوت کشید. این‌ها مواردی که باید در مورد سفر تفریحی به ما زودتر مشخص بشن. با این وجود چندین پروژه همین حالا هم تعریف شده. مثلا پروژه‌ دیمون «TMON» که توسط میلیاردر ژاپنی یوساکو مایزاوا «Yusaku Maezawa» و با همکاری اسپیس ایکس انجام میشه و قراره تا سال ۲۰۲۳ چند نفر رو برای سفر گردشگری به ماه بفرسته.قراره تو این پروژه شش تا هشت نفر هنرمند برجسته در یک تور شش روزه با همراهی خود آقای مایزاوا حول محوری دور ماه بچرخن. نیت آقای مایزاوا هم اینه که این هنرمندان برای خلق آثار هنری جدید الهام بگیرند. حالا جا برای الهام گرفتن نداشتین می‌خوان برن ماه.البته اسپیس ایکس تنها شرکتی نبوده که قصد اعزام مسافر به ماه رو داشته. حدود یک دهه پیش شرکت اسپیس ادونچرز «Space Adventures» برنامه‌ مسافرتی جالبی رو مطرح کرد که ابتدا مسافران را به ایستگاه فضایی بین‌المللی اعزام کنن و بعد از ده روز اقامت در اونجا و در مسیر برگشت به زمین به مدت شش روز هم به دور ماه بگردن. قشنگ یک سفر ماه عسلی واقعی ولی خب تا امروز که انجام نشده. احتمالا در آینده‌ای نه چندان دور بیشتر از سفرهای گردشگری به ما خواهیم‌ شنید.توسعه و گسترش گردشگری فضایی در حال حاضر توسط چند شرکت مطرح رو به جلو حرکت می‌کنه. البته تا اینجا اسم بعضی‌هاشون رو شنیدیم اما حالا خیلی مختصر از برنامه‌ این شرکت‌ها هم صحبت کنیم. شرکت ویرجین گلکتیک «Virgin Galactic» تلاش داره تا سفرهای منظم زیرمداری رو برنامه‌ریزی کنه و تا الان هم کلی بلیت پیش فروش کرده.شرکت دیگه‌ای که تو همین زمینه فعال و رقیب اصلی ویرجین گلکتیک به شمار میاد، شرکت بلواورجینه که البته هنوز پولی از بلیت فروشی دریافت نکرده. اسپیس‌ایکس که یکی از پیشروترین شرکت‌ها در صنعت فضایی به شمار میاد، اهداف بسیار بلند پروازانه‌ای رو دنبال می‌کنه و بیشتر تمرکزش به سفر به ماه و سفرهای فضایی فراتر از مدار زمین معطوف شده.شرکت اوریون اسپن «Orion Span» طرح ساخت یک ایستگاه فضایی مخصوص رو مطرح کرده که در واقع یک هتل فضایی به شمار میاد و قراره در مدار زمین قرار بگیره و جالبه بدونید که حتی از الان چند تا مشتری هم جا رزرو کردن که احتمالا سال ۲۰۲۲ میرن به سفر.در نهایت شرکت بویینگ «Boeing Co» که اون به عنوان یکی از غول‌های صنعت هوایی می‌شناسیم با ناسا قراردادی امضا کرده برای همکاری در زمینه‌ فرستادن گردشگر به فضا. تا علاوه بر بخش سخت‌افزاری و ساخت کپسول خدمه، در زمینه‌ بلیت فروشی هم فعال باشه.البته بودن شرکت‌هایی که پا به عرصه گذاشتند و بعد از چند سال ورشکست شدن یا تلاش‌هاشون تا امروز اصلا موفقیت‌آمیز نبوده. مثل کمپانی د گلدن اسپایک «The golden spike».دیگه بهتر داستان این قسمت رو تموم کنیم. باید قبول کرد که در سال‌های آینده مطمئنا اخبار خیلی زیادی از فضا سفرهای فضایی و گردشگری فضایی خواهیم شنید. به خصوص پروازهای زیرمداری، به خاطر هزینه‌ کمترش. البته قوه‌ تخیل و اراده‌ انسان برای دستیابی به خواسته‌های جدید رو نباید دست کم گرفت. همین اراده باعث میشه که آینده‌ صنعت گردشگری فضایی تغییر کنه و شاید یک روز زحل را از نزدیک ببینیم.در کنار تقسیم‌بندی سه‌گانه‌ گردشگری فضایی به نظرم دسته‌بندی چهارمی رو هم باید اضافه کنیم و اونم سفر گردشگری به مریخه. البته هنوز زوده ولی خب در آینده‌ نزدیک و با برنامه‌های اعلام شده اسپیس ایکس امکان این سفر هم مطمئنا فراهم میشه و باید منتظر روزی باشیم که برای تعطیلات بریم سیاره‌ همسایه یعنی مریخ، سیاره‌ سرخ.خیلی ممنون که وقت گذاشتین و به اولین قسمت پادکست آینده‌ نزدیک گوش دادین. لطفا نظرات و پیشنهادات‌تون رو از طریق اپ‌های پادکست مثل اپل پادکست یا کست باکس یا هر جای دیگه‌ای که صدای من می‌شنوید و یا از طریق شبکه‌های اجتماعی برامون ارسال کنید. تمام لینک‌های ارتباطی رو در توضیحات پادکست می‌تونید پیدا کنیم. لطفا پادکست‌های فارسی رو گوش کنید. اونا رو به اشتراک بگذارین و به ما برای ارتقای اون کمک کنید.بقیه قسمت‌های پادکست آینده نزدیک را می‌تونید از طریق CastBox هم گوش بدید: https://castbox.fm/episode/%DB%8C%DA%A9-%7C-%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D9%81%D8%B6%D8%A7%DB%8C%DB%8C-id4853891-id480982383?utm_source=website&utm_medium=dlink&utm_campaign=web_share&utm_content=%DB%8C%DA%A9%20%7C%20%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C%20%D9%81%D8%B6%D8%A7%DB%8C%DB%8C-CastBox_FM پادکست آینده نزدیک پادکست آینده نزدیک Wed, 22 Feb 2023 21:37:28 +0330 https://virgool.io/nearfuturepod/%D8%B5%D9%81%D8%B1-%D8%A2%D8%BA%D8%A7%D8%B2-pebxwvj6rfx3 تو دنیای امروز هر لحظه امکان داره با یک تکنولوژی یا اختراع جدید مسیر زندگی خیلی از آدم‌ها تغییر کنه. اگر امروز رو با پنج سال پیش مقایسه کنیم، می‌بینیم که تغییرات زیادی تو هر زمینه‌ای رخ داده. با همه‌گیر شدن دسترسی به اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، افراد هر جامعه زودتر به اخبار پیرامون خودشون دست پیدا می‌کنن.من بابک معمار قصد دارم در پادکست آینده‌ای نزدیک شما رو با تکنولوژی‌ها یا اختراعاتی آشنا کنم که شاید امروز در مراحل اولیه‌ توسعه باشد اما در آینده‌ای نزدیک ممکنه به یک ابزار کارآمد و مهم برای ما آدم‌ها تبدیل بشن. ممکنه با شنیدن هر اپیزود با مباحثی آشنا بشیم که از شنیدنش تعجب کنید. بهش بخندید یا حتی مسخرش کنید اما خدا رو چه دیدی؟ شاید چند سال دیگه مشغول دست و پنجه نرم کردن با همون تکنولوژی باشیم. پس با من همراه باشید.در پادکست آینده‌ نزدیک ما رو می‌تونید در تمامی اپ‌های پادکست و یا از طریق شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید. بقیه قسمت‌های پادکست آینده نزدیک را می‌تونید از طریق CastBox هم گوش بدید: https://castbox.fm/episode/%D8%B5%D9%81%D8%B1-%7C-%D8%A2%D8%BA%D8%A7%D8%B2-id4853891-id480982382?utm_source=website&utm_medium=dlink&utm_campaign=web_share&utm_content=%D8%B5%D9%81%D8%B1%20%7C%20%D8%A2%D8%BA%D8%A7%D8%B2-CastBox_FM پادکست آینده نزدیک پادکست آینده نزدیک Sun, 19 Feb 2023 11:33:21 +0330