https://virgool.io/feed/@nedashadloo fa 2026-06-10 19:36:27 https://files.virgool.io/upload/users/91514/avatar/6EL0s9.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@nedashadloo https://virgool.io/@nedashadloo/%DA%AF%D9%84-%D8%B2%D8%AF%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D9%BE%D9%86%D8%A7%D9%84%D8%AA%DB%8C-ytw7a0nvshiu روزهایی که از جدی شدن بحث کرونا و قرنطینه و شدت گرفتن توصیه‌های بهداشتی می‌گذرد، روزهایی است که تجربه التهاب و اضطراب برای بسیاری از افراد را به همراه دارد، این دلهره به حدی است که برخی این دوران را از آخرالزمان پنداشته اند....توصیه‌های بسیاری پیرامون مسائل بهداشتی و خودمراقبتی فیزیکی صادر و دست به دست شد، اما کمتر پیرامون مواجهه عقلانی با این ویروس صحبت شد، ترسیدیم و با هراس و بدون تأمل و احیانا از سر خیرخواهی اقدام به اشتراک گذاری انواع فایل های صوتی و ویدئوها و متن های هراس انگیز نمودیم و لحظه ای به این فکر نکردیم که منابع اطلاع‌رسانی به اندازه‌ای هستند که نیاز به فعالیت بی‌دریغ ما نباشد و ما می‌توانیم به مدد اطلاع رسانی از کانال‌های رسمی، لحظه ای با خود خلوت کرده و به جای به اشتراک گذاری پیام ها، به سالی که گذشت و دستاوردهای مان فکر کنیم، به سالی که پیش رو داریم و اهداف مان، از فرصت بودن در منزل برای بازی با بچه ها، رسیدگی به گل ها و انجام کارهایی که همیشه می‌خواستیم از شنبه ای نامعلوم آغاز شان کنیم، بپردازیم.واقعا در این مدتی که از «قرنطینه» گذشت چقدر استفاده کردیم؟چند کارمحوله به شنبه نامعلوم را به اتمام که نه، اصلا شروع کردیم؟این روزها فرصت خوبی است که خود را از دین پرونده های باز ذهن‌مان رها کنیم و یکی یکی به آن ها رسیدگی و برای همیشه ببندیم شان، فرصت طلایی برای انجام کارهایی که مهلت شان دارد به سر می آید، کارهایی که دقیقه نود که هیچ، دقیقه صد و بیست بازی را هم سپری کرده و این روزها برای شان حکم پنالتی های تساوی را دارند، خدارا چه دیدی ، شاید به گل نشستند و شادی برای مان آوردند. nedashadloo nedashadloo Wed, 18 Mar 2020 00:41:10 +0330 https://virgool.io/Irandokht/%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D8%B1-%D9%85%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%9B-%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%D9%88%D9%84-dii7polkejb0 وقتی حرف از خشونت علیه زنان به میان می آید، تصویر زنی با جثه ظریف و مردی قلدر به ذهن ها متبادر می شود، اما...درجامعه ای که دختران را به گونه ای بار می آورند که ترسی وهم گونه و همیشگی از مردان دارد، ترسی که خودش هم دلیل واضحی برایش ندارد، او را بدل به موجودی می کند که خود را به طرز عجیبی وابسته به حضور مردی از نزدیکان می کند و با همین نگرش زنی وابسته به شوهر می شود که هویت و موجودیت خود را تنها با داشتن همسرتعریف می کند، هنوز هم دختران زیادی هستند که حتی با ورود به دهه چهارم زندگی و تحت لوای همین نگرش، حتی خودش حق بسیاری از فعالیت های عقلانی را نمی دهد، چه بسیارند دخترانی که در جامعه ما حق سفر رفتن بدون خانواده، انتخاب بدیهی ترین موارد در زندگی و .... را به خود نمی دهند تنها به علت «سایه موهوم مردان».این شبح از بین نخواهد رفت تا زمانی که مادران جسارت تربیت دختران را به گونه ای دیگر پیدا کنند و مردان قدری متفاوت تر رفتار کنند. هر کدام از ما در بازتولید و تثبیت این خشونت چقدر نقش داریم؟ nedashadloo nedashadloo Sat, 30 Nov 2019 19:35:54 +0330