https://virgool.io/feed/@nosakhatmail یادداشت‌هایی برای به گور نبردن ایده‌ها، فرو نخوردن افکار… @Nosakhat fa 2026-04-15 03:48:00 https://files.virgool.io/upload/users/3681687/avatar/cbQiyZ.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@nosakhatmail https://virgool.io/@nosakhatmail/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%86%D8%B8%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%BA%DB%8C%D8%B1-%D9%81%D9%86%DB%8C-%D9%88-%D8%A7%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%B3%DB%8C-oe2tch5d4zef تعاریف در حوزه‌ی تجاوز بسته به عرف و قانون هر کشور می‌تونه متفاوت باشه. اما با در نظر گرفتن وضعیت فعلی، و با توجه به فضای مجازی و اطلاعاتی که روی اینترنت وجود داره، ما در بعضی جاها با یک‌سری دوگانگی‌ها مواجه می‌شیم. یعنی من در کشوری زندگی می‌کنم که قوانینش به شکل خاصی نوشته شده و تعریف متفاوتی از بعضی مفاهیم وجود داره، اما در مورد همون موضوع، می‌بینم در کشورهای دیگه برخوردها کاملاً متفاوتن.متأسفانه این تناقض‌ها باعث سوء‌تفاهم‌های زیادی شده و همراه با عدم آگاهی، اظهار نظر درباره‌ی موضوعات پیچیده باعث نوعی آشوب فکری شده. مخصوصاً درباره‌ی موضوع تجاوز.می‌خوام تأکید کنم که تجاوز، به‌ویژه تجاوز مرد به زن، در سال‌های اخیر تعاریف گسترده‌تری پیدا کرده. البته به نظر من (که سواد حقوقی یا فنی ندارم و فقط از روی مطالعه و پیگیری رسانه‌ها حرف می‌زنم)، گسترش این تعاریف گاهی باعث ابهام هم شده. مثلاً پیش خودم می‌پرسم: فلانی به تجاوز متهم شد، ده سال حرفه و زندگی‌اش زیر سؤال رفت، بعد از ده سال تبرئه شد. در این مدت چه بر سر زندگی اون فرد میاد؟ چرا باید ده سال طول بکشه تا بی‌گناهی ثابت بشه؟خیلی وقت‌ها پشت پرده‌ی پرونده‌ها اتفاقاتی می‌افته که بعضی گفته می‌شن، بعضی نه. مثلاً شاکی به متهم پیشنهاد پول می‌ده که از شکایتش صرف‌نظر کنه، اما اون قبول نمی‌کنه و می‌گه می‌خوام تا تهش برم و حقم رو بگیرم. ده سال بعد تعریف‌ها عوض می‌شن، ادله کنار هم گذاشته می‌شن و نتیجه برمی‌گرده. نمونه‌اش اتفاقی بود که برای کوین اسپِیسی افتاد. ما خودمون وسط تماشای سریال House of Cards بودیم که فصل بعدی ناگهان بدون حضورش ادامه پیدا کرد. قصه تغییر کرد، چون اون زمان متهم به تجاوز جنسی شده بود.اگه اشتباه نکنم چند پرونده براش مطرح شده بود، یکی از اون‌ها مربوط به ۱۳ یا ۱۷ سال قبل بود و اون فرد هم‌جنس‌گرا بود. من کاری به اون بخشش ندارم؛ موضوع من وضعیت کشور خودمونه، جایی که حساسیت بین مرد و زن بیشتر شده و تعریف‌ها داره پیچیده‌تر می‌شه.اما تجاوز، تجاوز است.امروز خیلی چیزها اسمش شده تجاوز، و شاید این گسترش در آینده به درک بهتر و زندگی سالم‌تر منجر بشه، اما فعلاً مرزها و تعریف‌ها نامشخصه و همین باعث سردرگمی می‌شه. از اون طرف، اظهار نظر آدم‌هایی که با قوانین و عرف کشورهای دیگه آشنا نیستن و درباره‌ی پرونده‌های اون کشورها نظر می‌دن، اوضاع رو پیچیده‌تر می‌کنه.مثلاً ویدیویی دیدم از خانمی که می‌گفت:«این پول توی کیف منه. اگه بدون رضایت من برداری، دزدی محسوب می‌شه. من تصمیم می‌گیرم این پول رو بهت بدم، ولی دقیقه‌ی آخر پشیمون می‌شم. از اون لحظه به بعد، اگه رضایت من نباشه، هر برداشتی دزدی محسوب می‌شه.»همین منطق در مورد تجاوز هم مطرحه: اگر رضایت صددرصد وجود نداشته باشه، عمل تجاوز تلقی می‌شه.اما سؤال اینجاست که چطور می‌شه این رو ثابت کرد؟ بین دو نفر که رابطه داشتن، چطور می‌فهمیم تجاوز اتفاق افتاده یا نه؟جرمشناس‌ها و متخصصان اون حوزه باید بررسی کنن، ولی اظهار نظرهای غیر‌فنی و رسانه‌ای معمولاً ماجرا رو خراب‌تر می‌کنن.وقتی چنین اتهامی به صورت عمومی مطرح می‌شه، حتی بعد از تبرئه، ذهنیت مردم تغییر نمی‌کنه.این‌جاست که آسیب اصلی شکل می‌گیره:کسی که واقعاً تجاوز کرده، یا کسی که بی‌دلیل متهم شده، هر دو آسیب روانی سنگینی می‌بینن.از طرفی بعضی‌ها از خلأهای قانونی سوء‌استفاده می‌کنن؛ این یعنی قانون و عرف هنوز نتونستن مرز روشنی تعریف کنن.مشکل دیگه اینه که ما از یک مرز جغرافیایی، درباره‌ی پرونده‌ای در کشور دیگه اظهار نظر می‌کنیم، بدون در نظر گرفتن قانون و فرهنگ اون‌جا. این کار باعث گسترش برداشت‌های اشتباه و در نهایت نابودی زندگی بعضی آدم‌ها می‌شه.با این حال، وجود همین بحث‌ها و گفت‌وگوها – فارغ از درست یا غلط بودنشون – در نهایت به فهم بیشتر کمک می‌کنه. مردم یاد گرفتن حرف بزنن، تحلیل کنن، حتی اگر احساسی یا اشتباه. همین روند گفت‌وگو در سال‌های اخیر باعث شده نگاه خود من هم عمیق‌تر بشه.حداقل حالا وقتی همچین موضوعی پیش میاد، می‌دونم که آگاهی و اطلاعاتم محدوده، قانون نمی‌دونم و باید تحقیق کنم.اما به عنوان یک شهروند معمولی که زندگی عادی خودش رو داره و از حاشیه‌ها دوری می‌کنه، طبیعی‌ه که مواجهه با این موضوعات هنوز برام سخت و سنگین باشه. نقطه سر خط نقطه سر خط Fri, 21 Nov 2025 09:17:26 +0330 https://virgool.io/@nosakhatmail/%D8%A8%D9%87-%D9%86%D8%B8%D9%85-%D8%B1%D8%B3%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%A7%D8%AC%D8%A8%D8%A7%D8%B1-pwygefd8mejv یه وقت‌هایی اجبار واقعاً چیز خوبیه. ما معمولاً فکر می‌کنیم وقتی مجبور به انجام کاری هستیم یعنی تحت فشاریم، اذیت می‌شیم یا هر چیز دیگه. اما وقتی از بیرون نگاه می‌کنی، می‌بینی اجبار بعضی وقت‌ها اتفاقاً خیلی هم کمک‌کننده است.مثلاً من چون شغلم آزاده، قرار بود امروز با یکی از دوستام که کارمنده برم بیرون. چون اون باید سرِ تایم می‌زد بیرون، منم به اجبار مجبور شدم سرِ ساعت از خونه خارج بشم. ولی وقتی بیدار شدم حالم خیلی بد بود؛ به خاطر مریضی‌ای که دارم سرم درد می‌کرد، سنگین بودم، و روزم کاملاً خراب بود. راستش فرقی هم نمی‌کرد؛ اگه خونه می‌موندم هم نمی‌تونستم پنج ساعت بخوابم. نهایتش می‌خواستم نیم ساعت یا یک ساعت بخوابم.اما همین اجبار باعث شد دیسیپلین پیدا کنم. و در نهایت همین دیسیپلینه که نتایج شگفت‌انگیزی برات رقم می‌زنه. نقطه سر خط نقطه سر خط Fri, 21 Nov 2025 09:14:22 +0330 https://virgool.io/@nosakhatmail/%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%DB%8C%D9%86%D9%87-fl8kyooagdah برای روبرو شدن با خودت باید خیلی با وجود باشی. گاهی اوقات فکرهات کسشر محض هستند. گاهی اوقات فریاد ترس‌ها، فشاری اجتماعی که از کودکی در تو ریشه کرده‌اند.این روزها که به خرید ماشین جدید فکر می‌کنم ذهنم خیلی مشغول شده. جالب اینکه قصد خرید یک ماشین دارم، بودجه‌؟ نا محدود.نه نا محدود ابدی، ولی واقعیت دیگه می‌تونم ماشین ۳ میلیاردی بخرم و می‌تونم ماشین ۵ میلیاردی هم بخرم!درگیری هایی که با خودم همه مشخصا روانی هستند. به هیچکدوم نمی‌تونی وزن منطقی بدی. نه که نشه‌ها، با توجه به آشنایی خودم با علم مدیریت می‌دونم میشه چه کارهایی کرد…همین دونستن هست که گاهی اوقات عذاب آور میشه.بسیاری از نکاتی که من رو برای تصمیم بین گزینه‌ها مردد می‌کنه و محدود می‌کنه چیزهایی نیستن که از بیرون معلوم باشه و یا بشه با مشورت حل و فصل کرد.میگم یهو خریدم به چشم نیاد؟فلان ماشین رو نخرم، محدود بشم برای سفر؟فلان رو بخرم مردم نمیگن از کجا پول آورد؟و واقعیت اینکه هیچ‌کدوم از مردم ازت نمیپرسن روزی چند ساعت کار می‌کنی؟ روزانه چقدر مشغله داری؟آخرین بار ماشینت رو کی عوض کردی؟نقطه سر خط. نقطه سر خط نقطه سر خط Fri, 21 Nov 2025 09:12:56 +0330 https://virgool.io/@nosakhatmail/%D8%B1%D9%88%D8%B2%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C-%D9%88-%D8%AA%D8%AE%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B0%D9%87%D9%86-z8abvif32ufs امروز صبح ۵ تا ۱۰ دقیقه توقف زدم برای ماشین. من همیشه زمان طولانی را منتظر این هستم که راننده‌ای درخواستم را بپذیرد.امروز راننده زود پذیرفت. من هنوز لقمه‌ی صبحانه را آماده نکرده بودم. توقف را زدم و برایش نوشتم که در مبدا منتظرم باش.هنوز راننده نرسیده بودم که زدم بیرون، دیدم نرسیده. پلاستیک زباله را بردم بندازم سطل آن طرف که حدود ۱۰۰ متر پیاده روی دارد.زمان رسیدن راننده من داشتم پیامی توی گوشی می‌خواندم و به سمت سطل می‌رفتم و برگشتنی دیدم دارد دور می‌زند که منتظر من باشد.حین دور زدن زیر سپر جلوی ماشینبه حالت سایش گرفت به جدول کنار جوب آب. من همان لحظه رسیدم و سوار شدم.کمی تند و ترش حرف زد با من که؛ شما بودی؟ چرا اشاره نکردی به من؟ گفتم متوجه رسیدنت نشدم. گفت اتفاقا دو بار هم نگاه من کردی 😶خلاصه اینکه؛ خشم به جدول ساییده شدن زیر سپرش را به من خالی کرد. یعنی اگر من اشاره کرده بودم، او آن تیکه مسیر را تا انتها نرفته بود و نمی‌خواست که دور بزند و پس سپرش به جدول نمی‌خورد. نقطه سر خط نقطه سر خط Fri, 21 Nov 2025 09:09:59 +0330 https://virgool.io/@nosakhatmail/%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF%D9%81%D8%A7%D8%AA-%D8%AC%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AD%D8%A7%D9%84-%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D8%B1%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%DA%AF%DB%8C%D8%B1%D9%86%D8%AF-ck2qlhvzp0jv من یک سالی می‌شود که توی جاده ساوه، تهران–ساوه دارم تردد می‌کنم به سمت ساوه و شب‌ها از آن سمت برمی‌گردم. بیشتر از یک سال شده. تقریباً توی یک سال، چند تصادف خیلی بد یا چپ کردن دیدم. ماشین‌های سنگین با بار تصادف می‌کنند. ماشین باری مثل نیسان می‌زند به موتور. موتور هستش. وضعیت خیلی ناراحت‌کننده‌ای دارد. یعنی توی این یک سال دلیلش هم خب مشخصاً، حالا انصافاً جدای از هر چیز دیگر، اولین و اصلی‌ترین دلیل رانندگی بد است؛ می‌بینم بد رانندگی می‌کنند، اصول و قواعد ساده را رعایت نمی‌کنند. چپ و راست شدن‌ها، نمی‌دانم، تغییر جهت‌ها بی‌ملاحظه است. یعنی حتی بخواهم بگویم خیلی می‌بینم که آدم‌ها سرشان توی گوشی است و دارند با موبایل چک می‌کنند یا پیام می‌دهند، می‌گیرند، چپ و راست می‌شوند و بعضاً از کنارشـان وقتی رد می‌شوم می‌بینم که مثلاً طرف دارد با همان سرعت ماکسیمم اتوبان حرکت می‌کند و این‌طوری رانندگی می‌کند.اما متأسفانه اصلاح نمی‌شود وضعیت. من قبل از این توی اتوبان تهران–قم تردد می‌کردم سال‌ها. خب یادم هست چند سال پیش قبل اینکه آنجا تردد ماشین باری ممنوع بشود؛ ماشین‌های باری ترددشان ممنوع است، جاده می‌شود گفت امنیت بیشتری دارد. اما باز هم من تصادف‌های زیادی آنجا دیدم. آنجا نرخش کمتر بود و فقط و فقط دلیلش همین بود، یعنی قطعاً نبود ماشین‌های باری. ولی آن چیزی هم که دوباره مشاهده می‌شد همین عدم توجه به مسائل مختلف، ایمن رانندگی نکردن.همین الآن هم که دارم این متن را می‌نویسم، چند دقیقه پیش از کنار دو فردی که افتاده بودند زمین رد شدم؛ یکی‌شان خونی بود، تکان نمی‌خورد. یکی‌شان خانم بود که تکان می‌خورد و به نظر حالا درد زیادی داشت. یعنی می‌خواهم بگویم یکیشان تقریباً بیهوش بود و یک راننده نیسان که مستأصل در حال تماس تلفنی بود. کاری نمی‌شود کرد. واقعاً مقابله باهاش این نیست که ما بیاییم بنشینیم توی رسانه‌ها بگوییم که کیفیت ماشین‌ها آمده پایین، جاده‌ها و وضعیتش خرابه؛ چون این‌ها همه هست، اما اینکه در ضریب ما چقدر نقش دارند مهم است. کاری باید باشد برای اینکه بیاید آموزش بدهد رانندگی اصولی، جاده‌ها و ماشین‌ها را توجهی بهشان بشود که بتوانیم این صحنه‌ها را کمتر ببینیم. نقطه سر خط نقطه سر خط Fri, 21 Nov 2025 09:08:37 +0330 https://virgool.io/@nosakhatmail/%D8%A7%D9%81%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%85-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D9%88%D9%86%D8%AF-%D9%85%D8%AB%D9%84-%D8%A7%D8%B3%D8%A8-%D9%88%D8%AD%D8%B4%DB%8C-brfwlloc7p5c افکارم تکه‌پاره است. تلاش دارم جمعش کنم، یک جا بتوانم راجع‌به یک موضوعی بنویسم ولی هم افکارم تکه‌پاره است هم می‌گویم ولش کن. گور بابای آن موضوع مسائل شخصی زیادی دارم. ذهنم به یک اسب وحشی شبیه است. فقط می‌دود. واقعاً مثل یک اسب وحشی است. نمی‌خواهم فقط به عنوان یک مثال از اسب وحشی استفاده کنم. اسب وحشی… من نمی‌دانم چرا می‌دود؛ هیچ‌وقت هیچ مطالعه‌ای هم نداشتم که بدانم اسب چرا می‌دود. فقط اسب وحشی. خب اسب با توجه به نوع سبک زندگی‌شان… حالا در واقع به ذهنم نمی‌رسید چی باید بگویم. آن تفاوت اهلی و وحشی‌شان فقط تو همین دویدن است. چون که سایر حیوانات وحشی ممکن است که مثلاً این‌جور تفسیر بشود که وحشی حمله بکند و آدم‌ها یا حیوان‌های دیگر را بخورد و این چیزها؛ ولی با توجه به اینکه اسب یک حیوان گوشت‌خوار نیست، تمام وحشی‌گری‌اش توی دویدن است.خلاصه اینکه ذهن من وضعی اخبار تبدیل می‌شود به یک اسب وحشی و همین‌جوری دائم برای خودش می‌رود توی دودندگی. من دیروز یک صحبتی پیش آمد و کل جریان بحث و جدلی بود. حرف که زدیم، اول چیزی که حالا تلاش دارم ببینمش این بود که باقیِ من چه تصور و نقشی داشتم توی بین صحبتی که بین من و برادرم شد. این بود که قبل‌ترش گفت که این فرد مثلاً چرا توی خط جابه‌جا شده. تو گذشته یک جایی جدید، فردی که نباید را آن‌جایی که گذاشته بودم، چون جایی بود که نباید این خطا اتفاق می‌افتاد. فرض بر این نبود که گذاشتن آن فرد می‌خواهد نقش داشته باشد یا نه. با این مفروضاتی که خب این فرد را من گذاشتم یک جای جدید. فردی که قرار است یک کار ساده انجام بدهد: تایخت بسته‌بندی. و خیلی اهمیت ندارد. هم خرابیه که اتفاق افتاده بود، آنجا برگشتش به من گفت که این‌جوری. خب من آن‌جوری پیش‌فرضی برایم شکل گرفت که این را من بی‌ارتباط و بی‌نقش از این فرد گذاشتن این کار را ببرم جلو. ولی مشکلات نیرو آدم را اذیت می‌کند. بعضی وقت‌ها تصمیم‌هایی که می‌گیری از روی استیصال است؛ شاید تصمیم خیلی درستی هم نباشد ولی تصمیم بهتری به ذهنت نمی‌رسد.الان، دیروز آن نقدی که از من اتفاق افتاده این‌جوری است که من از دیروز تا الان هیچ تفاوتی نکرده. الان اگر یک نیروی جدید بیاید، ترجیح می‌دهم بگذارمش آن‌جا. به این دلیل که یک جایی نیروی خوبی داریم که اخلاق و سازگاری خیلی پایینی دارد. خلق و خوی سازگاری‌اش صفر تقریباً. من تلاش می‌کنم یک جایگزینی برای او ایجاد کنم. خلاصه که این اتفاق‌ها افتاد، ذهن من را به هم ریخت، مغزم را خسته کرد، به خستگی‌ها و فکرهای عادی هم اضافه کرد. برای همین الان فکر من تبدیل شده به یک اسب وحشی. خلاصه اینکه دارد می‌دود.این در برابر مثلاً آن چیزی که می‌خواستم درباره‌اش صحبت کنم آب بود؛ این‌که وضعیت آب تهران این شکلی است، من به‌عنوان شهروند کیم و چه شرایطی دارم و چه نظری دارم. ولی نگاه کردم دیدم آب واقعاً الان دغدغه‌ی من نیست. الان نباید بهش فکر کنم. همین فعلاً باید به فکرم اداره بدهم. یعنی من همین الان هم که دارم این را می‌نویسم مغزم دائماً می‌پرد. ولی چاره‌ای نیست باید می‌نوشتم. حالا اگر بتوانم مثلاً دو ساعت، سه ساعت دیگر یک بار دیگر دست به کیبورد بشوم شاید بتوانم بهتر بنویسم، بهتر فکر کنم، بهتر جریان‌ها را ببینم. نقطه سر خط نقطه سر خط Fri, 21 Nov 2025 09:06:15 +0330 https://virgool.io/@nosakhatmail/%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1-%D8%B1%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D9%87%D8%B1%D9%87-%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D9%85%D8%B1%DA%A9%D8%B2-bekaxwx6ciy6 تمام مشکلات این روزهای بهره وری خلاصه می شود در‌ «عدم تمرکز». دست کم برای من که دلیل اصلی مشکلاتم به همین بر می گردد. حالا لزوما نه اینکه خودم نتوانم تمرکز کنم. گاهی اوقات حجم کارهایم زیاد است. گاهی اوقات فضا و اتمسفر یاری نمی کند. گاهی هم اصلا توقع من بالا است و ذات برخی کارها و فضاها تمرکزپذیر نیستند.لزوما هم درباره بهره وری در کار صحبت نمی کنم. بهره وری در زندگی شخصی ام هم همین چالش را دارد. گزینه ها متعدد و میل به رسیدن بی نهایت. یکجا باید روی امیال کار کنی یکجا هم توقعت را از خودت کم کنی. اینکه می گویم گزینه ها زیاد است منظورم گزینه ها در زندگی است. شما بین تمام مشغله های کاری گزینه هایی مانند شبکه های اجتماعی - فیلم و سریال - روابط اجتماعی مثل شب نشینی با اقوام یا دوست و آشنا - اصلا دید و بازدید که بخشی از وظیفه عرفی است. نمی دانم چیزهای زیادی هستند که بعضا ازدیاد آن ها باعث می شود نتوانی تمرکز داشته باشی.حالا من تلاش زیادی می کنم همیشه. از قبل به کارهای مختلف فکر می کنم و گاهی اوقات همسرم شاکی از این که برای فلان کار و بیسار کار چه کسی برنامه دارد که توقع داری من داشته باشم؟ گاهی اوقات هم خب من ترمز را می کشم و صبر می کنم و پیش خودم می گویم شاید اینجا مرز وسواسش باشد. اما نمی شود که نمی شود. مساله بهره وری نیست لزوما؛ به نقطه ای که مطلوب و رضایت بخش باشد نمی رسم.نمی دانم چرا و چه باید کرد. این نوشته ها صرفا بلند فکر کردن بودند. اگر شما نظری داشتید این زیر بنویسید.پ‌ن: عجب عنوانی شد. خوشم آمد. با توجه به دغدغه همیشگی‌ام در زمینه بهره‌وری و تمرکز می‌توانم متن‌هایی را با عنوان فوق بنویسم. نقطه سر خط نقطه سر خط Sat, 19 Jul 2025 20:04:54 +0330 https://virgool.io/@nosakhatmail/%D9%BE%D8%A7%D9%BE%DB%8C%D9%88%D9%86-%D9%85%D9%85%D9%86%D8%AA%D9%88-%D9%88-no-country-for-old-man-hy7eiwrx0ot1 بعد از مدت‌ها موفق شدم فیلم سینمایی پاپیون را ببینم. خیلی لذت بردم. عاشق همان سکان معروفش هستم که زیاد هم استفاده می‌شود در شبکه‌های اجتماعی؛«آهای حرومزاده‌ها، من هنوز زنده‌ام».پاپیون را چند روز پیش دیدم. شاید قبل از جنگ بود که نصف آن‌ را دیده بودم و نصفه مانده بود. پریشب زدم و ادامه آن را دیدم. بسی کیف کردم.دیروز هم ممنتو - از ساخته‌های قدیمی کریستوفر نولان - را دیدم. این فیلم را هم خیلی سال بود می‌خواستم ببینم. فرصتی دست داد و انفاقا همراه همسرم و دو مهمان دیدیم.الان دارم فیلم No country for old man را می‌بینم. اینم همینطور، مدت‌ها بود نشان کرده بودم. اما خب از آنجایی که همسرم نسبت به اغلب فیلم‌ها و مخصوصا فیلم‌هایی که سال خورده به ساختشان را به این سادگی‌ نگاه نمی‌کند، عقب افتاده بود.امروز که او رفته به دنبال عزاداری و دید و بازدید‌های دهه محرمی، فرصت را غنیمت دیدم.نقطه سر خط.شما کدام یک از این فیلم ها را دیده اید؟ نظرتان چه بوده؟ اگر مایل بودید می توانیم در قسمت کامنت ها درباره این فیلم ها با هم گفت و گو کنیم. نقطه سر خط نقطه سر خط Fri, 18 Jul 2025 09:48:46 +0330 https://virgool.io/@nosakhatmail/%D8%AF%D8%B1-%D8%AD%D8%B3%D8%B1%D8%AA-%D8%B5%D9%84%D8%AD-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%B1-fvqzhcg4gokp می خواهم درباره گذر از این روزهای سیاه بنویسم. امیدوارم که امروز را بتوانیم به عنوان یک روز مهم و تاریخی به نسل های بعدی تعریف کنیم.امروز ۳ تیر ۱۴۰۴ - قاعدتا تاریخ و زمان انتشار را ویرگول می زند. اما دلم می خواهد این روزانه نویسی دست کم برای خودم رسمیت بیشتری داشته باشد. ۱۲ روز از جنگ بین ایران و اسرائیل گذشت. برای من انگار که یک سال گذشت. اولین بارم بود که جنگ را تجربه کردم.پیش از این همیشه از نفی جنگ نوشته ام. البته که نه به عنوان یک فعال (نمیدونم چی چی ایسم). همیشه به عنوان یک شهروند که شاکله اصلی تفکرات سیاسی و اجتماعی اش در بازه سال های ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲ شکل گرفته. بازه زمانی تقریبی ۲۰ سال تا ۳۰ سالگی ام. البته واجد شرایط رای شدنم را فراموش نمی کنم. دوره اصلاحات به ریاست جمهوری سید محمد خاتمی در حال اتمام بود و نماینده اصلاح طلبان در انتخابات معین بود. من که او را نمی شناختم و اصلا دید دقیقی از اصلاحات هم نداشتم. اما نوجوان بودم و می خواستم در اجتماع حضور داشته باشم.الان هم نمی خواهم مطلبی بنویسم چه در تعریف و تمجید و چه نفی هیچ نگرش سیاسی. سال های بعد از ریاست جمهوری روحانی دلسردی عجیبی من را فرا گرفت و تلاش کردم وارد بازی های جناحی قدرت طلبان نشوم دیگر. اما همانطور که گفتم خواستم بازه زمانی را یادآوری کنم که من نوجوان دوره پسا اصلاحات هستم. دوره ای که ما فکر می کردیم شخصی مثل احمدی نژاد اگر هم رئیس جمهور بشود قطعا می شود مطالبات خودمان را داشته باشیم و ... در صورتی که بعدتر برایم روشن شد که بازی چیز دیگری و جای دیگری است.در هر صورت خواستم بگویم نوجوان کدام دوره ام و الان بازه بین ۳۰ و ۴۰ سالگی را پشت سر می گذارم. با آن نگرش تجربه جنگ حقیقتا تلخ است. سال های سال هر جا دغدغه ای مطرح می شد همه نگرانی ما از روند همیشه به جنگ کشانده شدن بود. که البته این روزها احساس می کنم این هم بازی دیگری است. دیدیم که چگونه اسرائیل در کمال جنگ طلبی به کشورمان حمله کرد و ...که البته سالهاست این را می بینیم. فریادهای زیادی هم در محکومیت اسرائیل سر داده شده است اما جهان همیشه به تماشای وحشیگری های آن ها نشسته. اینکه دلیلش چیست نمی دانم!زمان آغاز جنگ روسیه و اوکراین تقریبا در روزه خبری سر می کردم و تازه شروع کرده بودم خیلی درگیر اخبار نباشم. وقتی شنیدم روسیه تانک های خود را برده در مرز و به زودی می خواهد حمله کند این جمله را گفتم: «شوخی است مگه؟ قرن ۲۱ چنین جنگی در نخواهد گرفت!» اما امروز فکر می کنم جنگ وارد سال چهارم شده!بنابراین تمام روزهای بعد از آن هر زمان تهدیدی به من جنگ شد که من خودم را نزدیک آن می دیدم قلبم به تپس می افتاد. مهر ۱۴۰۳ که جمهوری اسلامی به دنبال تلافی یکی از رفتارهای اسرائیل (که یادم نیست چی بود) به تل آویو موشک پرانی کرد و به مدت ۷۲ ساعت پروازهای منطقه روی هوا بود. من تایوان بودم و پرواز برگشت ما امارات بود که خیلی دیرتر و محتاطانه تر پروازها را شروع کرد چه گذشت بر من که چرا من تهران نیستم؟!جنگ کلا بد است. این جنگ اما جدای از همه بدی هایش من فقط خوشحال بودم که از شانس خوب من اینبار داخل ایران و در تهران بودم. روزهای اول که همه در شوک بودیم و نمی دانستیم چقدر طول می کشد و چه ابعادی دارد. تمام دلداری من به اطرافیان این بود که خدایتان را شکر کنید که کنار هم هستیم! وای به حال آن هایی که در برزخ بین خارج از ایران (در امنیت جانی)‌ اما بدون آرامش روانی!امیدوارم این آتش بس پایدار بماند. جهان به صلح پایدار فکر کند و تشنگان قدرت راه بهتری برای ارضا روحیات جاه طلبانه خود پیدا کنند.لعنت به جنگ. نقطه سر خط. نقطه سر خط نقطه سر خط Tue, 24 Jun 2025 20:46:19 +0330 https://virgool.io/@nosakhatmail/%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%88%D8%AA-%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D9%87%D8%A7-%DB%8C%D8%A7-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%A8%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D9%85%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%88%D8%AA-cosyp1mzsvzp یه موضوعی مدتیه که ذهنم رو مشغول کرده و می‌خواستم درباره‌اش بنویسم. موضوع درباره جهان‌بینیه. داشتم با کسی صحبت می‌کردم که از یه واژه استفاده می‌کرد و می‌خواستم اون رو متقاعد کنم که این واژه یعنی چی یا اون یکی واژه یعنی چی، چون با هم اختلاف نظر داشتیم. اما اون صحبت‌ها رو ادامه داد و من چیزی نگفتم، ولی دلم می‌خواست درباره‌اش بنویسم تا کمی حتی برای خودم هم شفاف‌تر بشه.اون دو واژه‌ای که مد نظرم بود، یکی “دنیای متفاوت آدم‌ها” و دیگری “جهان‌بینی متفاوت آدم‌ها” بود. موضوع صحبت‌مون درباره افزایش سن، پذیرش، و نگاه متفاوت آدم‌ها به زندگی بود. برداشت اون این بود که آدم‌ها وقتی پولدارتر می‌شن، جهان‌بینی‌شون هم متفاوت می‌شه. دقیقا از این واژه استفاده کرد. اما منظور من از جهان‌بینی چیز دیگه‌ای بود؛ این‌که وقتی سنت بالا می‌ره، پذیرشت بیشتر می‌شه، و وقتی پول برایت اهمیت کمتری پیدا می‌کنه یا وقتی لذت‌های زیادی رو تجربه می‌کنی، دیگه خیلی از چیزهای مادی تو رو راضی نمی‌کنن. در نتیجه، در این مرحله از زندگی به یه جهان‌بینی متفاوت می‌رسی.اون در ادامه مثالی زد و گفت که مثلاً با کسی درباره سرمایه‌گذاری صحبت کرده، مثل این‌که چه کاری راه بندازه، در چه حوزه‌ای وارد بشه، یا چه خدماتی ارائه کنه. نظرش این بود که پول باعث می‌شه نگاه آدم به سرمایه‌گذاری گسترده‌تر بشه، چون توانایی ریسک بیشتری پیدا می‌کنه و بودجه اولیه بیشتری داره. این تفاوت باعث می‌شه اون آدم از یه دنیای متفاوت با تو حرف بزنه. مثلاً تو وقتی به سرمایه‌گذاری فکر می‌کنی، ذهنت حول یک میلیارد می‌چرخه، اما برای اون رقم‌ها و ابعاد متفاوتی مطرحه.البته خود این تعریف “دنیای متفاوت داشتن” از یه دید فلسفی قابل تفسیره. اگه فلسفی بهش نگاه کنی، می‌شه این‌طور معناش کرد که آدم‌ها توی یه سن و سال خاص به نقطه‌ای می‌رسن که دیگه مسائل مادی براشون اولویت نداره. اون‌هایی که پول زیادی دارن، ممکنه دیگه فایده‌ای توی کار کردن نبینن و درباره یه سری لذت‌های معنوی صحبت کنن. این‌ها چیزهایی بود که می‌خواستم درباره‌شون اینجا بنویسم و برای خودم نگه دارم.نظر شما چیه؟ اصلا به نظر شما مهمه آدم نسبت به انتخاب واژه ها حساس باشه؟اگر پست رو دوست داشتید اونو لایک کنید و برای یکی از دوستانتون که فکر می کنید با شما موافق باشه بفرستید. نقطه سر خط نقطه سر خط Sat, 07 Dec 2024 15:23:46 +0330 https://virgool.io/@nosakhatmail/%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D8%AA-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7-%D8%B4%D8%AE%D8%B5%DB%8C-hsnza6edblaq نمی‌دانم دقیقاً از کجا باید شروع کنم، اما موضوعی که می‌خواهم درباره‌اش صحبت کنم، مدیریت روابط شخصی با اطرافیان است. اینکه چطور باید این روابط را طوری مدیریت کنیم که در یک حد تعادل مناسب باقی بمانند.من به‌عنوان یک فرد حساس (شاید در فارسی این واژه تعریف دقیقی نداشته باشد، اما منظورم بیشتر همان سنسیتیو است)، در ارتباطاتم سیگنال‌های خاصی دریافت می‌کنم. نه اینکه آدم خاصی باشم، اما چیزهایی را می‌بینم که بسیاری نمی‌بینند، یا چیزهایی را بیش از حد حس می‌کنم که شاید لازم نباشد. همین باعث می‌شود که مدیریت روابط برایم اهمیت زیادی پیدا کند. باید روابط را در حدی نگه دارم که نه از حد بگذرد و باعث ناراحتی‌ام شود و نه کمتر از حد باشد که احساس خلا یا دلتنگی کنم.اما اینکه این نقطه تعادل کجاست، خودم هم نمی‌دانم. فهمیدن این موضوع نیاز به کنکاش زیادی دارد. مثلاً با کسی که شش ماه پیش به سفر رفتم و لحظات خوبی را تجربه کردم، شاید دلم بخواهد دوباره سفری مشابه داشته باشم. اما گاهی حس می‌کنم نباید باز هم با همان فرد بروم. شاید این حس از اینجا می‌آید که می‌خواهم تنوعی در روابطم ایجاد کنم یا نمی‌خواهم دیگران احساس کنند رابطه‌ای ویژه‌تر با کسی دیگر دارم.این مسئله باعث چالش‌هایی می‌شود. مثلاً اگر با یک گروه از نزدیکانم چند سال یک بار سفر می‌کنم و با گروه دیگری سالی دو بار، از نگاه بیرونی این پیام را می‌رساند که با گروه دوم صمیمی‌ترم. در حالی که شاید اینطور نباشد.همه این‌ها باعث می‌شود به این نتیجه برسم که مدیریت روابط باید در بازه‌ای متعادل باشد و از رویکردهای صفر و صد دوری کنم. طی چند سال اخیر تلاش زیادی برای این کار کرده‌ام. حالا باید ببینم این مسیر چطور پیش می‌رود.این پست شاید زیادی شخصی باشد. اما اگر شما هم نظری داشتید برایم بنویسد.اگر پست را دوست داشتید لایک بزنید و آن را با یکی از دوستان خود به اشتراک بگذارید.نقطه سر خط. نقطه سر خط نقطه سر خط Sat, 07 Dec 2024 00:29:31 +0330 https://virgool.io/@nosakhatmail/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D9%88-%DA%A9%D9%87-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C-%D8%B2%D9%86%D9%85-gvpjm3z0rlne خب، بهتر است کمی درباره دویدن صحبت کنم. همان‌طور که هاروکی موراکامی، نویسنده ژاپنی، گفته یا شاید یکی دیگر از نویسندگان ژاپنی، موراکامی، بگذریم. در کتابش که سال‌ها پیش خواندم، نوشته بود: “وقتی از دویدن صحبت می‌کنم، از چه چیزی حرف می‌زنم.” از همان موقع فهمیدم که دویدن برای روح و روان اهمیت زیادی دارد. علاوه بر آن، برای سلامت دستگاه تنفسی، قلب و عروق هم مفید است. اما من دویدن را نه برای سلامت روح یا بدن، بلکه برای کاهش وزن شروع کردم.برای توضیح بهتر باید بگویم که سال‌ها تلاش زیادی کردم تا وزن کم کنم، اما به خاطر نوع تغذیه‌ام یا حتی ناآگاهی از برخی مسائل، موفق نمی‌شدم. مثلاً مدتی طولانی نمی‌دانستم که یک لیوان عرق کشمش چه مقدار کالری دارد. یک‌بار که به‌طور تصادفی میزان آن را در نرم‌افزاری وارد کردم، متوجه شدم. چون گزینه‌ای مثل عرق کشمش در آن نبود، ودکا یا ویسکی را انتخاب کردم و دیدم هر پنج شات چیزی حدود ۵۰۰ یا ۶۰۰ کالری دارد، حتی شاید بیشتر. از آنجا بود که فهمیدم کالری الکل بالاست و این هم بخشی از رژیم غذایی روزمره‌ام بود.همیشه تصور می‌کردم فقط با نخوردن شیرینی‌جات و تنقلات می‌توانم مشکلم را حل کنم، اما متوجه شدم عادت‌های دیگری هم در این میان تاثیرگذار است. مثلاً عرق را با مزه‌ای محدود، مثل یک پرتقال یا دوغ، مصرف می‌کردم و فکر می‌کردم همین کافی است.خلاصه، از یک جایی تصمیم گرفتم ورزش را شروع کنم. اما درست زمانی که به باشگاه می‌رفتم، کرونا آمد. چند ماه بعد از شروع پاندمی خودم هم مبتلا شدم و بدنم ضعیف شد. پس از بهبودی، دوباره سعی کردم ورزش کنم، اما بازهم مشکلاتی پیش آمد. گاهی از فضای باشگاه ناراضی بودم، مثلاً جمعیت زیاد می‌شد یا محیط بهداشتی نبود و من حساسیت زیادی به این مسائل داشتم. همین باعث می‌شد باشگاه رفتن را رها کنم.یک زمان‌هایی با مربی خصوصی، مثل یوسف، کار می‌کردم. مکان ورزش شاید ایده‌آل نبود، اما جو خوبی داشت و من انگیزه داشتم. حتی زمانی که دیر می‌رسیدم، مثلاً ساعت ۹ شب، بازهم می‌رفتم و تمرین می‌کردم. اما محدودیت‌هایی، مثل دوری راه، کم‌کم باعث شد این روند را ادامه ندهم.پس از کرونا، ورزش‌های فضای باز بیشتر مورد توجه قرار گرفت. من هم دویدن را در فضای سبز شروع کردم. هرچند اوایل بی‌برنامه بود، اما همین که شروع کردم، حس خوبی داشتم. آن زمان هنوز عادت‌های غذایی اشتباهی مثل خوردن شیرینی و نوشیدنی‌های کالری‌دار را ترک نکرده بودم.اواخر سال ۱۴۰۱ تصمیم گرفتم ورزش را جدی‌تر دنبال کنم. از اردیبهشت ۱۴۰۲ دویدن را به‌صورت منظم شروع کردم و الان که آذر ۱۴۰۳ است، این عادت را حفظ کرده‌ام. البته گاهی به دلیل آسیب‌دیدگی یا استراحت، یک تا دو ماه ورزش نکردم، اما هر بار دوباره ادامه دادم.اخیراً در یک مسابقه شرکت کردم و با وجود خستگی شدید، رکورد سال گذشته خودم را زدم. حالا بعد از چند روز استراحت، احساس کسالت و کرختی می‌کنم، اما می‌دانم این موقتی است. از هفته آینده دوباره شروع می‌کنم و این روند را ادامه خواهم داد. این تجربه‌ها به من یاد داد که دویدن و ورزش باید بخشی از روتین زندگی باشد، نه فقط ابزاری برای کاهش وزن یا رسیدن به ظاهری خاص.نقطه سر خط. نقطه سر خط نقطه سر خط Sat, 07 Dec 2024 00:24:13 +0330 https://virgool.io/@nosakhatmail/%D9%87%D9%85%D9%86%D8%B4%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%D9%87%D8%A7-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D8%B3%D9%87-%D9%BE%D8%A7%D8%AF%DA%A9%D8%B3%D8%AA-%DA%AF%D9%81%D8%AA%DA%AF%D9%88-%D9%85%D8%AD%D9%88%D8%B1-scs0so9sbe5d من یک عادت قدیمی و شاید کمی «پیرمردانه» دارم: از زمانی که رانندگی می‌کنم، همیشه به رادیو گوش می‌دهم. اما در سال‌های اخیر، با فراگیر شدن پادکست‌ها و افزایش تولید آن‌ها، کم‌کم به سمت پادکست گوش دادن رفتم. همزمان، برنامه‌های خوب صوتی و تصویری نیز در پلتفرم‌های مختلف منتشر شدند. به این ترتیب، کیفیت محتوا رشد چشمگیری داشت، خصوصاً در دوران بعد از کرونا که تولید این سبک محتوا شدت گرفت و حالا جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده است. حتی در زبان فارسی هم شاهد ظهور کانال‌های متعددی هستیم که محتوای صوتی و تصویری تولید می‌کنند.من که عادت داشتم بعد از رادیو به این نوع محتواها گوش کنم، دوران سخت ۱۴۰۱ را به همین شکل گذراندم. روزهایی که حال همه بد بود؛ درگیری میان مردم و حکومت جریان داشت و هر روز کشور را در لبه پرتگاه می‌دیدیم. گاهی با خودم فکر می‌کردم که روزهای قبل از انقلاب چه شکلی بوده‌اند، چون به دلیل سن و سالم تجربه‌ای از آن دوران نداشتم. برای فهمیدن شرایط، پادکست‌های مختلفی گوش می‌کردم که عمدتاً روایت‌محور یا داستان‌محور بودند.اخیراً به چند پادکست خیلی خوب علاقه‌مند شده‌ام که دوست دارم معرفی‌شان کنم؛ هم برای کسانی که دنبال محتوای جدید هستند و هم برای این که تولیدکنندگان این پادکست‌ها شنونده‌های بیشتری پیدا کنند. البته انتخاب پادکست برای هر کسی متفاوت است، اما این سه پادکست واقعاً برای من جذاب بوده‌اند:1. کادانس: این پادکست روی گفت‌وگو با افراد فعال در حوزه موسیقی زیرزمینی، به‌ویژه رپ فارسی، تمرکز دارد. این افراد غالباً سبک خاصی دارند که من هم آن را دوست دارم. علاوه بر موسیقی، گاهی با هنرمندان حوزه‌های دیگر هم گفت‌وگو می‌کنند، اما بخش‌های مرتبط با رپ بیشتر مورد علاقه من است.2. طبقه ۱۶: حدود دو سال پیش به صورت کاملاً تصادفی با این پادکست آشنا شدم. از قسمت‌های اولیه آن را دنبال می‌کنم و هنوز هم اگر به هر دلیلی چند قسمت از دستم در برود، به محض این که فرصت کنم، همه را گوش می‌دهم. این پادکست گفت‌وگومحور است و به مسائل بیزینسی می‌پردازد.3. کارگاه: این پادکست هم گفت‌وگومحور است و محتوایی مشابه با طبقه ۱۶ دارد. من هر دو را مرتب دنبال می‌کنم و از مطالب آن‌ها در حوزه بیزینس استفاده زیادی می‌کنم.البته کانال‌های دیگری هم هستند که دنبال می‌کنم، اما این سه پادکست بیشترین توجه من را به خود جلب کرده‌اند. با گوش دادن به این پادکست‌ها، احساس می‌کنم با آدم‌های حسابی هم‌نشین شده‌ام، هرچند که این هم‌نشینی یک‌طرفه است. گاهی نظرم را کامنت می‌کنم و گاهی نه، اما حتی اگر بخشی از گفت‌وگوها را قبول نداشته باشم، این موضوع از ارزش کل محتوا کم نمی‌کند.این گفت‌وگوها باعث شده‌اند احساس کنم دغدغه‌ها و طرز فکرم با این افراد هم‌سو است. امیدوارم معرفی این پادکست‌ها باعث شود افراد بیشتری با آن‌ها آشنا شوند، شنوندگان بیشتری پیدا کنند و تولیدکنندگان نیز انرژی بیشتری برای ادامه کار بگیرند.اگر این پست را دوست داشتید لایک بزنید. همینطور اگر شما هم شنونده این پادکست ها بودید نظرتان را برایم بنویسد. پادکست دیگری که فکر می کنید موضوعاتی شبیه به این ها دارد را در کامنتها معرفی کنید.کانال نقطه سر خط. نقطه سر خط نقطه سر خط Sat, 07 Dec 2024 00:20:41 +0330