https://virgool.io/feed/@paryebadi fa 2026-06-07 01:31:50 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@paryebadi https://virgool.io/@paryebadi/%D8%B2%D9%86-%D8%A8%D8%A7-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3-bhsimlhixs0k از گذشته تا به امروز تنها چیزی که ثابت مانده و همواره در زندگی انسان‌ها بوده، تغییر کردن است. بسیاری از سنت‌ها و رسومات، قوانین و معیارهای زیبایی یا حذف شدند یا تغییر کردند.یکی از معیارهای زیبایی در دوران قاجار، داشتن سبیل بود. زنان مانند مردان برای برداشتن موهای بدن خود هیچ اقدامی نمی‌کردند. سبیل نازک و باریک، یکی از نشانه‌های زیبایی زنان بود که حتی در عکس‌ها و نقاشی‌های آن‌ها نیز دیده می‌شود. حتی زنان کم مو، از سایه‌های مشکی برای بالای لبشان استفاده می‌کردند تا سبیلشان بیشتر به چشم بیاید؛ اما حالا مشاهده می‌کنیم معیارهای زیبایی در جامعه امروز خلاف آن را نشان می‌دهد.آداب و رسوماتی نیز هستند که امروزه کمتر مشاهده می‌شوند. به‌عنوان‌مثال در مورد صرف چای، در خیلی از نقاط، رسم بوده و یا هست؛ کسی که یک یا چند چایی خورده و دیگر تمایلی به‌صرف چای ندارد، استکان خود را بر روی نعلبکی می‌خواباند تا میزبان از آن آگاه شود.همه این عرف­ها و رسومات به این دلیل بوده که انسان نیاز خود به جذاب و دوست‌داشتنی بودن را رفع نماید. انسان‌ها همیشه سعی کرده‌اند با احترام گذاشتن به دیگران و تلاش برای اینکه در نظر آن‌ها محبوب و خوشایند به نظر برسند، شأن شخصیتی خود را بالابرده و جایگاه خود را در جامعه و در قلب افراد باز کنند.ازآنجاکه همیشه زنان موردتوجه بوده‌اند و بیشتر وقت خود را با کودکان برای تربیت آن‌ها می‌گذراندند، اگر بدانند چطور یک زن امروزی باشند و از آداب و سننی که نشان‌دهنده احترام به دیگران و رعایت حقوق آنان است اطلاع داشته ­باشند، یک جامعه بیشترِ مسیر خود را در جهت پیشرفت و رفاه طی می­کند. دانستن این موارد نه‌تنها خوب است، بلکه ضروری نیز هست؛ زیرا بسیاری از افراد، دانسته یا ندانسته رفتاری از خود نشان می‌دهند که همین رفتار کوچک، مانند اثر پروانه‌ای می‌تواند بر کل جامعه تأثیر بگذارد و جامعه پر ‌شود از انسان‌های خشمگین و عصبانی که حقوق یکدیگر را نادیده می‌گیرند. درنتیجه شادی و خلاقیت در بین انسان‌ها از بین می‌رود. جامعه بدون خلاقیت نیز جامعه‌ای سرد و بی‌روح خواهد بود که از دنیای خودش عقب میفتد و ناامیدی و نفرت در آن ریشه خواهد کرد. یک زن جذاب و آگاه می‌تواند با قدم‌های کوچک و خرامانِ خودش و لبخندهایی پر از امید، بذر مهربانی و شادی را در جامعه بکارد. چه زیباست که اولین قدم را تو برداری تا در بهار آینده، شاهد شکوفایی زیباترین خنده‌ها و آرامش‌بخش‌ترین زندگی در زیر سایه مهربانی‌مان باشیم.این کتاب را نه‌تنها به زنان، بلکه به مردان صبور و سخت‌کوش جامعه نیز توصیه می‌کنم؛ چراکه درک متقابل زنان و مردان بهترین راه‌حل برای بسیاری از مشکلات و رفع سوء تفاهمات است که می‌تواند اثرات شگفت‌آوری در ساختن یک زندگی ایده آل بر پایه درک و احترام بگذارد. paryebadi paryebadi Fri, 19 Nov 2021 16:39:16 +0330 https://virgool.io/ketabaz/%D8%A8%D8%AE%D8%B4%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%AC%D8%A7%D8%AF%D9%88%DB%8C-%D8%B9%D8%B2%D8%AA-%D9%86%D9%81%D8%B3-xo3yohytp5ko همیشه حواسمان به این هست که در چشم دیگران چطور به نظر می‌رسیم. این‌که آن‌ها از رفتار و گفتار ما چه برداشتی خواهند داشت و چه تصویری از ما در ذهنشان نقش خواهد بست. وقتی با فردی که برایمان بسیار مهم است و او را ارزشمند می‌دانیم، قرار ملاقات داریم، از قبل به تک‌تک کلماتی که قرار است به او بزنیم، فکر می‌کنیم. به این‌که چطور با او صحبت کنیم تا ازنظر او فردی جذاب، قدرتمند و شایسته‌ی احترام باشیم و نتیجه‌ی دیدارمان موفقیت‌آمیز باشد. اگر قرار باشد باکسی روبرو شویم که دوستش داریم، بهترین خودمان را به محل قرار می‌بریم. هنگامی‌که او صحبت می‌کند، تمام توجهمان را به او می­دهیم. طوری که انگار جز او کسی در دنیایمان وجود ندارد. چشمان ما فقط او را می­بیند و گوش‌هایمان تنها صدای او را می‌شنود. سخنانش را در قلب و جانمان حک می­کنیم. حرف‌های ناگفته‌اش را از چشمانش می‌دزدیم و در کشتزارهای دوردست ذهنمان می‌­کاریم تا جوانه‌های خاطراتش را در نبودش آبیاری کنیم. شادی‌هایش را با خنده‌هایمان می‌پرورانیم و غم‌هایش را در نطفه خفه می­کنیم. اشتباهاتش را نادیده گرفته و از عیب‌هایش چشم می‌پوشیم. با او به‌گونه‌ای صحبت می‌کنیم که حس غرور و قدرت کند. او را تا عرش می‌بریم و زمین را از عشق، برایش فرش می‌کنیم. باورش داریم، هر طور که باشد. همان‌گونه که هست، دوستش داریم. بیشتر از خودمان و عمیق‌تر از خودش.اما آیا در رفتار با خودمان نیز ما همان فردیم؟! چرا خودمان را که ارزشمندترین فرد زندگی‌مان هستیم، محترم نمی‌شماریم. درست وقتی‌که باید خودمان را باور کنیم تا نیروی ایمان، ما را به سمت آرزوهایمان هل دهد، با گفتگوهای درونی ناعادلانه، خودمان را پس می‌زنیم و با افکار منفی و دور از واقعیت، تمام احساسات و انگیزه‌مان را مورد بی‌رحمی قرار می‌دهیم. توانمندی‌های ظاهرنشده‌ی وجودمان را در تاریکخانه‌ی ذهن آشفته‌مان جاگذاشته و نمی­گذاریم عکسش در دنیایمان غوغا کند. با کوچک‌ترین لغزش و اشتباهی بدون محاکمه، خود را مجازات کرده و حبسی بدون عفو را به دیگر حکم‌هایمان اضافه می‌کنیم. معصومیت درونمان را با باورهای سمی، آلوده کرده و آن را بازیچه‌ی قضاوت‌های یک‌طرفه‌ای می­کنیم که جز درد چیزی برای زخم‌های التیام نیافته‌ی روحمان ندارد.ما همان انسانیم؛ اما وجود خودمان را شایسته‌ی ارزشمندی نمی‌دانیم و درونمان را در تاریکی‌هایمان رها می‌کنیم. ما متوجه آن نیستیم که تاریکی دنیای بیرونمان از سیاهی درونمان نشئت‌گرفته است. دلیل ناکامی‌ها و ناخشنودی‌هایمان را در اطرافمان جستجو می‌کنیم، درصورتی‌که علت اصلی‌اش را باید در وجود خودمان شناسایی کنیم. اگر خودمان را بلد باشیم، هیچ نشانی‌ای را در جهانمان گم نمی‌کنیم و آدرس اشتباهی نمی‌رویم. همه‌چیز در درون خودمان هست. دنیای درون ما آن‌قدر کامل و بزرگ است که اگر فقط به گوشه‌ای از آن سفر کنیم با عمیق‌ترین ناشناخته‌های وجودمان آشنا می‌شویم. آنگاه به قدرت واقعی تفاوت‌هایمان پی می‌بریم و می‌توانیم آن‌ها را برگ برنده‌ای کنیم، برای پیروزی در مقابله با کاستی‌هایمان. به‌جای دراز کردن دستمان به سمت بیگانه دست خودمان را می‌گیریم و خود را در آغوش می‌کشیم. می‌گویند:"هیچ محبتی بی‌جواب نمی‌ماند." پس شایسته است بیشترین عشقمان را نثار وجود خودمان کنیم تا هزاران برابرش را باز پس گیریم. این همان لحظه ایست که شکوفا می‌شویم وجهانمان را آن‌طور که اراده می‌کنیم، تغییر می‌دهیم.همانند خورشیدی که از پرتواش همگان بهره‌مند می­شوند... paryebadi paryebadi Fri, 15 May 2020 17:10:34 +0430