<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
    <channel>
        <title>نوشته های رسام</title>
        <link>https://virgool.io/feed/@rasam</link>
        <description>مؤسس و مدیر دیزاین آژانس پارادایم | مدیر محصول سابق اسنپ | علاقمند به دیزاین، ارتباطات، تکنولوژی و رسانه</description>
        <language>fa</language>
        <pubDate>2026-04-15 07:50:45</pubDate>
        <image>
            <url>https://files.virgool.io/upload/users/3671/avatar/hBWymS.png?height=120&amp;width=120</url>
            <title>رسام</title>
            <link>https://virgool.io/@rasam</link>
        </image>

                    <item>
                <title>تجربه اقامت در ۳ هاستل در سفر به تایلند</title>
                <link>https://virgool.io/@rasam/3thaihostels-bdlsug7u169l</link>
                <description>هاستل Here در بانکوگتایلند دهمین مقصد محبوب توریستی در دنیاست. این موضوع بیشتر به خاطر جزیره‌ها و سواحل خاص استوایی تایلند، و البته هزینه مقرون به صرفه سفر به تایلند هست.من هفته قبل از نوشتن این مطلب از سفر ۸ روزه به تایلند برگشتم. در این سفر ما از «بانکوگ (پایتخت) - Bangkok» به «کرابی - Krabi» و «پوکت - Phuket» رفتیم، و در هر شهر در یک هاستلی که از قبل رزرو کرده بودیم اقامت داشتیم. در این مطلب می‌خوام بیشتر درباره این ۳ تجربه اقامت صحبت کنم، چون فکر می‌کنم اکثر ایرانی‌ها هاستل رو به عنوان گزینه اقامت در سفر در نظر نمی‌گیرند و به هتل‌هایی که آژانس‌ها و تورهای ایرانی پیشنهاد می‌کنن اکتفا می‌کنند. درحالی که اگر به دنبال سفر ماجراجویانه‌تری هستید هاستل‌ها از بهترین گزینه‌ها هستند. این مطلب صرفاً تجربه من در این سفر هست و ممکنه به کشورها یا سفرهای دیگه یا سلیقه شما قابل بسط نباشه.نقشه تایلند و موقعیت ۳ شهر بانکوگ، کرابی و پوکتسفر به تایلند برای ایرانی‌ها سفر ساده‌ای محسوب میشه و مشکل خاصی برای دریافت ویزا وجود نداره. همینطور پرواز مستقیم هواپیمایی ماهان به بانکوگ، برای کسایی که دوست ندارن توقف داشته باشن کار رو ساده‌تر کرده و با حدود ۷.۵ ساعت پرواز به از تهران به بانکوگ می‌رسید. زمانی که ما این سفر رو انجام دادیم Off Season حساب میشه و ۱-۲ ماهی از زمان اوج سفر به تایلند گذشته. هوای گرم‌‌تر، توریست کمتر و قیمت‌های سرویس‌های توریستی ارزون‌تر از نتایج تصمیم سفر در زمان Off Season تایلنده.برای رزرو آنلاین هاستل شما به اطلاعات یک کارت اعتباری نیاز دارید. با یک جستجوی ساده گزینه‌های زیادی از سرویس‌های ایرانی این خدمت رو به شما ارائه می‌دن و به طور مثال می‌تونید با استفاده از یک Visa Gift Card پرداخت آنلاین خودتون رو انجام بدید.اغلب هاستل‌ها دو نوع اتاق‌ چند تخته (Dorm) و خصوصی رو ارائه می‌دند، و Dormها تجربه رایج و اصلی هاستل‌ها هستند. بین ۲ تا ۶ تخت دو طبقه در یک اتاق، سرویس حمام و دستشویی مشترک بیرون اتاق، کمد یا Locker شخصی (بدون قفل)، حوله و پریز برق و چراغ مخصوص هر تخت، تنها امکاناتی هستند که باید انتظارشون رو داشته باشید. هر شب اقامت در Dorm‌های هاستل بسته به امکانات و محبوبیت اون در تایلند بین ۵ تا ۱۷ دلار هزینه داره که با حدود ۱۰ دلار معمولاً معقول‌ترین گزینه‌ها در دسترستون هستند.وبسایت Hostel Worldما برای انتخاب هاستل در هر شهر، از وبسایت Hostel World استفاده کردیم. اولین نکته‌ای که در این تجربه من رو شگفت‌زده کرد تنوع گزینه‌ها و انتخاب‌های موجود بود. Hostel World فقط در شهر بانکوگ ۴۲۲ گزینه داره و محتوای بی‌نظیر تصویری و متنی وبسایت و اهمیت ویژه به تجربه‌ها و امتیازهای مهمون‌های قبلی در هر هاستل، موضوع رو حسابی جذاب می‌کنه.HOSTELWORLD.comجدای موضوعات کلی مثل تمیزی، رفتار کارکنان، امنیت و موقعیت، شما می‌تونید براساس حال‌ و هوا و احساسی که دنبالش هستید هاستل رو انتخاب کنید. رنج گسترده‌ای از هر فضایی که دنبالش باشید رو در هاستل‌ها پیدا می‌کنید و این یکی از مهم‌ترین دلایل ترجیح هاستل به هتل‌هاست.تجربه‌ها و نظرات و امتیازات به طرز ويژه‌ای اهمیت دارند و تفاوت هر 0.1 امتیاز بیشتر در هر معیار کاملاً مشهوده. همینطور ترند‌هایی رو میشه دید، مثلاً هاستل‌های اجتماعی‌تر تمیزی کمتری دارند اما همچنان محبوبن، و هاستل‌های خلوت‌تر امکانات بیشتری دارند و تمیزتر هستند اما مهمون‌ها فضای اجتماعی ضعیفشون رو نقد می‌کنند.چرا هاستل؟بالاتر اشاره کردم که تنوع حال و هوا و فضایی که تو هاستل‌های مختلف وجود داره یکی از اصلی‌ترین دلایل انتخابشون هست، اما مهم‌ترین دلیل ترجیح اقامت در هاستل، بدون شک ارتباطات و تعاملات اجتماعی‌ای هست که می‌تونید داشته باشید.هاستل Here در بانکوگاکثر افرادی که در هاستل‌ها اقامت می‌کنند Solo Backpacker هستند و اگر باهاشون وارد گفتگو بشید متوجه میشید که از یک تا چند ماه تنها در سفر هستند و بین ۲۰ تا ۳۰ سال سن دارند. در ۲ هاستل اولی که ما بودیم بیشتر مهمون‌ها اروپایی و آمریکایی بودند و در هاستل سوم بیشتر هندی.اغلب این افراد داستان‌های شگفت‌انگیزی برای تعریف کردند دارند و البته شما هم به خاطر ایرانی بودن داستان‌های شگفت‌انگیز خودتون رو دارید! به گفته Reception هاستل‌ها تقریباً اولین مهمون‌های ایرانیشون بودیم و خودمون هم تو هیچکدوم کسی رو از ایران ندیدیم. در مکالمه‌ها آخرین حدسی که از کشور مبدأ ما زده می‌شد ایران بود و در کل برای همه جای تعجب داشت.این ارتباطات از بهترین اتفاقات یک سفر ماجراجویانه‌ست. دیدن گستردگی تفاوت فرهنگ‌ها و البته صحبت با تعداد زیادی از اون‌ها دید بازتری از موقعیتتون در دنیا به شما می‌ده. چنین تجربه‌ای در اقامت هتل یا حتی Couch Surfing به این صورت ممکن نیست. یکی از مهمون‌ها از من می‌پرسید شما بز نگه می‌دارید؟ و یکی دیگه شروع می‌کرد از شعر‌های خیام خوندن! مهمون‌هایی از آمریکا و کانادا تا استرالیا، چین، هند و فلسطین.بررسی کوتاه ۳ هاستلهاستل Here در Bangkok: هرچیزی که از یک هاستل انتظار دارید! فضای Hipster با نور طبیعی زیاد - لوکیشن بسیار خوب - محیط تمیز و فضای اجتماعی بسیار فعال - یک ساختمان با معماری قدیمی و چوبیهاستل Here در بانکوگهاستل Slumber Party در Krabi: این هاستل یک Party Hostel حساب میشه و تمرکز اصلیشون روی این موضوعه - موقعیت بد - کیفیت سرویس و تمیزی پایین - فضای اجتماعی و خب Cluture Shock برای ما ایرانی‌هاهاستل Bearpacker در Phuket: ساکت و بسیار تمیز - تقریباً بدون فضای اجتماعی و کاملاً غیر فعال - موقعیت عالی - تجربه شبیه به اقامت در یک هتل (پس هتل گزینه بهتریه!)هاستل Slumber Party در Krabi - هاستل Bearpacker در Phuketاگر علاقه به صحبت کردن و آشنایی با کسی رو ندارید یا عادت دارید با چمدون و بار زیاد سفر کنید احتمالاً هاستل‌ها بهترین گزینه نیستند. همینطور قطعاً اگر با خانوادتون درحال سفر هستید، هتل‌ها گزینه‌های بهتری هستند. باید متوجه این موضوع باشیم که در یک محیط اجتماعی اقامت داریم و بیشتر از هتل، به خوابگاه شباهت داره.اما اگر کمی ماجراجویانه‌تر به سفر نگاه کنیم و آماده تجربه‌های جدید‌تری باشیم اقامت در هاستل‌های مختلف بعد جدیدی به سفر و تجربه شما میده و پیشنهاد می‌کنم حتماً تجربش کنید.</description>
                <category>رسام</category>
                <author>رسام</author>
                <pubDate>Fri, 14 Jun 2019 18:11:25 +0430</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>چرا لوگو اسنپ کپی نیست؟</title>
                <link>https://virgool.io/CreativePie/whysnapplogoisntcopied-jaesfsvpsyfa</link>
                <description>نمونه‌های مشابه لوگو اسنپ  داستان این که یک شرکت بزرگ چطور لوگو خودش رو کپی کرده، مطلب لایک‌خور و بامزه‌‌ای برای تعریف کردنه، بنابراین به راحتی پخش میشه و مخاطب طبق پیش زمینه ذهنی «ایرانی کپی کار» به راحتی تأییدش می‌کنه. شما هم احتمالاً به نمونه این پست‌ها برخوردید یا خودتون بهش اشاره کردید. برای اینکه تکمیل بشه، من چند نمونه دیگه هم اینجا اضافه کردم که شاید ندیده باشید.نمونه‌های بالا به غیر از توییتر و پست‌های مرتبط دیگه، از جستجوی عبارت &quot;Pin location logo&quot; و مشابه اون پیدا شدند. این نمونه‌ها یا شرکت فعال هستند یا طرح آماده (Stock) که به فروش می‌رسند. در قبال این موضوع میشه ۲ تصور مختلف داشت، تصور اول اینه که فکر کنیم همه ۱۶ نمونه بالا (و احتمالاً صدها نمونه مشابه دیگه) از هم کپی کردند و تصور دوم اینه که فکر کنیم تصادفاً شبیه هم شدند.تصور اول به دلیل گستردگی ریشه هرکدوم از نمونه‌ها و پراکندگی موضوعی/جغرافیایی و... اون‌ها نمی‌تونه درست باشه. اما دلیل محکمی وجود داره که تصور دوم درسته و اون مفهوم Genericity یا عمومیت در طراحی هویت برنده.وقتی درباره طراحی گرافیک و نشان از عمومیت صحبت می‌کنیم، منظور اینه که از تصاویر اختصاصی مربوط به موضوع استفاده نکنیم. این مفهوم بسته به اینکه چه هدفی در ارتباط تصویری داریم باید تضعیف یا تقویت بشه.فرض کنید قصد داریم یک علامت برای مفهوم «قابل اشتعال» طراحی کنیم. کاربرد این علامت روی بسته‌بندی و مواد قابل اشتعال و به عنوان هشدار به مخاطبه، بنابر این باید بدون هیچ پیچیدگی‌ای با مخاطب «ارتباط» برقرار کنه، اینجا مهم نیست که چقدر از نشان خاص، زیبا یا نوآورانه‌ای استفاده کردید و تنها معیار ارزیابی «قابلیت درک» تصویر است.ارتباط تصویری بدون نیاز به استفاده از ارتباط کلامی و نوشتاری مفهوم را منتقل می‌کند.طراحی لوگو بخشی از طراحی هویت تصویری (Visual Identity) یک برنده و به طور کل زیر مجموعه «ارتباط تصویری» که به طراحی گرافیک می‌شناسیمش. می‌دونیم که هر ارتباطی شامل «فرستنده، پیام/رسانه، گیرنده» میشه و اگر درمورد طراحی گرافیک هم به همین صورت فکر کنیم و تصمیم بگیریم خطاهای کمتری خواهیم داشت.مجدداً فرض کنید قصد داریم یک تصویر از آتش طراحی کنیم، اما این‌بار به عنوان لوگو یک شرکت. در اینجا قسمتی از «پیام» ارتباط تصویری ما باید دربرگیرنده این موضوع باشه که این تصویر معرف شرکت X است. «گیرنده» یا مخاطب ما باید «ویژه بودن» و «اختصاصی» بودن این تصویر رو درک کنه و این موضوع با یک تصویر آتش ساده که تمرکزش روی «انتقال مفهوم آتش» باشه ایجاد نمی‌شه. پس ما سعی می‌کنیم شاخصه‌های دیگری به این تصویر اضافه کنیم که اون رو پیچیده‌تر و «خاص‌تر»‌ بکنه. نتیجه به عنوان مثال می‌تونه یکی از فرم‌های زیر باشه.نمونه نشان‌های عمومی آتشاین تصاویر از فرم آتش برچسب «قابل اشتعال» خاص‌ترند، اما همچنان عمومیت دارند. دلیل این عمومیت این است که پیچیدگی‌های ایجاد شده (مثلاً خطوط سفید) به قدر کافی برای مخاطب معنی‌دار نیستند و صرفاً عناصر «تزئینی» درک می‌شوند. در نمونه پایین سمت چپ اگر رنگ را حذف کنیم حتی به سختی می‌توان درک کرد که این تصویر آتش است.لوگو فعلی اسنپ دچار همین عارضه شده. این تصویر از ترکیب علامت پین به نشانه موقعیت مکانی و حرف P (حرف آخر اضافی بعد از Snap به معنی فوری) ساخته شده، علامت پین فرمی شناخته شده و قابل درک است که به قدر کافی به عنوان لوگو یک برند خاص نبوده، به همین جهت تغییر کرده و حرف P به عنوان «خصوصیت» اضافه شده، اما این تغییر همراه با مشکلات زیر بوده:با تغییر بیش از اندازه فرم اصلی، علامت پین به راحتی قابل شناسایی نباشد.مخاطب حرف P را تشخیص نمی‌دهد و حتی اگر تشخیص دهد ارتباط مفهومی نزدیکی با اسنپ پیدا نمی‌کند.تغییر بیش از اندازه ساده است و به راحتی قابل بازسازیست، که این موضوع احتمال پیدا شدن مشابه‌های دیگر رو بیشتر می‌کنه.در طراحی تصویری برای هویت برند نیاز داریم که پیچیدگی‌ها و خصوصیت‌هایی که به تصاویر اضافه می‌کنیم و آن‌ها را با هم ترکیب می‌کنیم هم از نظر پیام هم از نظر فرمی به قدر کافی به برند و فعالیت آن نزدیک و «اختصاصی» باشند که بتوان از آن‌ به عنوان «نشان یک برند» استفاده کرد، تصویری که با دیدنش دقیقاً به یاد یک کسب و کار مشخص می‌افتیم و می‌توان آن کسب و کار را با این نشان شناخت.پ.ن اول: لوگو و فعلی اسنپ پس از ری‌ـ‌برند از تاکسی‌یاب به اسنپ در سال ۹۳ توسط تیم داخلی برندینگ اسنپ طراحی شده و قبلاً اشاره شده که هویت بصری درحال بازنگری و تدوین نسخه جدید هست.پ.ن دوم: این مطلب درمورد ماجرای پیش آمده لوگو «اسنپ، سامانه هوشمند حمل‌و‌نقل» است و به کسب‌و‌کارهای هم‌خانواده ارتباطی نداره.پ.ن سوم: اینجا درمورد اینکه چطور از عمومیت لوگو برندها جلوگیری میشه کرد می‌تونید بیشتر بخونید.پ.ن چهارم: Snakes have legs</description>
                <category>رسام</category>
                <author>رسام</author>
                <pubDate>Tue, 03 Apr 2018 01:38:58 +0430</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>کمتر و بهتر</title>
                <link>https://virgool.io/@rasam/lessandbetter-vx4dykvgp8ac</link>
                <description>چطور ممکنه؟ ما از وقتی به دنیا اومدیم همیشه دنبال امکانات «بیشتر» بودیم. به طور غریزی یا خودآگاه همیشه غذای بیشتر، لباس‌های بیشتر، وسایل بیشتر یا اخیراً فرزند بیشتر معادل زندگی بهتر برای ما جا افتاده. ما به حدی درگیر بیشترها هستیم که در این مسیر معمولاً فراموش می‌کنیم که اساساً در حال تلاش برای حل چه مسئله‌ای هستیم؟ قسمتی از این بیشترخواهی در فرهنگ ما ریشه دارد. به طور مثال اگر تولیدات شرکت‌ها و مردم اسکاندیناوی را ببینیم یا زندگی مردم سنتی‌تر ژاپن را دنبال کنیم چنین دیدگاهی را نخواهیم یافت، درحالی که حتی از خوراک، معماری یا کف‌پوش‌های خانه‌های ما مشخص است که به عنوان یک فرهنگ، چطور فکر می‌کنیم و چه چیزی را می‌پسندیم.در دنیای امروز ما بیشتر تبلیغ می‌کنیم تا شناخته‌تر شویم یا محصولمان را بیشتر توسعه می‌دهیم تا موفق‌تر شویم. اما به نظر می‌رسد که هرچه در این مسیر پیش می‌رویم راه‌ ما پیچیده‌تر و طولانی‌تر می‌شود. در حقیقت ما به طرزی کورکورانه «بیشترخواهی» فرهنگمان را وارد کسب‌و‌کار، تکنولوژی و تعاملات اجتماعی خودمان کردیم و از این‌که درست کار نمی‌کند تعجب می‌کنیم.من از زمانی که دیتر رمس را شناختم متأثر از نگاهش به دیزاین، اشیاء و جامعه هستم. در دوران دانشگاه محصولی با ریشه‌یابی طرز فکرش طراحی کردم و هر جا شد از ۱۰ اصل «دیزاین خوب» اوی نوشتم یا صحبت کردم. دیتر رمس خصوصاً در ایران به قدر کافی تجاری و برند شده نیست که کسی غیر از طراحان صنعتی او را بشناسد، اما به نظر من نوع نگاه او چاره مشکلات امروز خیلی از ما خصوصاً در حوزه رسانه، تکنولوژی و محصول است.Braun TP1 Portable Radio, designed in 1959 by Dieter Rams امروز هرکسی که خودش را کمی علاقمند به دیزاین بداند از واژه «مینیمال» در حرف‌ها توصیف‌هایش استفاده می‌کند. این‌کار را می‌کنیم بدون اینکه برخورد مینیمال را بشناسیم. مینیمال برای ما تبدیل به یک استایل یا ترند طراحی شده در حالی که به عنوان یک طرز فکر یا شیوه زندگی مطرح می‌شود.دهمین اصل دیزاین خوب دیتر رمس که به عقیده خودش از بقیه اهمیت بیشتری هم دارد و به نوعی برآیند آن‌هاست می‌گوید: Good Design is as little design as possible و این جمله فلسفه او را که گاهی با عبارت Responsible Design از آن یاد می‌کند توصیف می‌کند. با اینکه صحبت درمورد این موضوع جذابیت خود را دارد و به ظاهر هر مخاطبی موافق آن است، درنظر گرفتن این رویکرد در عمل کار ساده‌ای نیست. شما برای اینکه بتوانید از چیزی «کم»‌ کنید بدون این‌که به هدف‌‌ اصلی آن آسیبی وارد شود بلکه حتی آن را بهبود بخشد، نیاز به تمرین، تلاش و مهارت بالایی خواهید داشت. شما نیاز دارید مداوم از خود بپرسید که «اگر این قسمت را حذف کنم چه لطمه‌ای می‌بینم؟» و این‌کار به مراتب پیچیده‌تر از «اضافه» کردن است.زمانی که بتوانیم با کمتر، زندگی یا تولیدات بهتری را بسازیم می‌توانیم به آن افتخار کنیم. چنین ساخته‌ای از آن‌جایی که نیاز به درک دقیق مسئله، مخاطب و شرایط خواهند داشت تا از آن‌ها فراتر نروند، به احساس رضایت شخصی و آرامش ما کمک می‌کند. از طرف دیگر به ما کمک‌ می‌کنند که بهینه‌تر زندگی کنیم، ساده‌تر فکر کنیم و خلاق‌تر باشیم.پیش‌نمایشی که اخیراً از مستند در حال ساخت زندگی دیتر‌ رمس منتشر شده را ببینید: https://player.vimeo.com/video/250511026?color=ffffff&amp;byline=0&amp;portrait=0 </description>
                <category>رسام</category>
                <author>رسام</author>
                <pubDate>Fri, 02 Mar 2018 16:20:24 +0330</pubDate>
            </item>
            </channel>
</rss>