https://virgool.io/feed/@raziehmahfoozi گاهی ذهنم شلوغ‌تر از یه کافه وسط ظهره... می‌نویسم تا آروم شه، شاید تو هم یه گوشه از این شلوغی رو دوست داشته باشی. fa 2026-06-16 10:32:41 https://files.virgool.io/upload/users/4001119/avatar/uV1b68.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@raziehmahfoozi https://virgool.io/@raziehmahfoozi/%D8%B5%D8%AF%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D8%B4%D8%AA-%D9%BE%D9%86%D8%AC%D8%B1%D9%87-le3kyukyty4x باران آرام روی شیشه‌ی پنجره می‌کوبید.نور چراغ‌های خیابان از لای پرده‌ی نیمه‌باز اتاق می‌تابید، اما گوشه‌ی اتاق هنوز تاریک بود. دخترک هر شب، درست بین تاریکی و نور، می‌نشست و به آسمان نگاه می‌کرد.دلش برای پدرش تنگ شده بود، و همیشه منتظر بود نشانه‌ای از او ببیند.«اونجاست... بابام.»با انگشت کوچکش، یکی از ستاره‌ها را نشان می‌داد.پدربزرگ همیشه می‌گفت آدم‌ها بعد از مرگ ستاره می‌شن.اما مادربزرگ هیچ‌وقت نمی‌خندید. فقط سکوت می‌کرد و به نقطه‌ای روی دیوار زل می‌زد، جایی که عکس قدیمیِ پدر، در قاب چوبی پوسیده آویزان بود.دخترک هر شب با پدرش حرف می‌زد، راز می‌گفت، حتی گاهی قهر می‌کرد.یک شب، وقتی نور ستاره چشمک زد، دخترک ناگهان انعکاس خودش را در آینه‌ی روبرو دید.یک لحظه از خودش ترسید، اما با خودش گفت: «شاید فقط خیال‌پردازی‌ست.»بعد، پاکت زردرنگ کهنه‌ای را مادربزرگ جلویش گذاشت:– اینو... پدرت گذاشته بود برات. ولی تا حالا نتونستم بدمش.صدای مادربزرگ لرزان بود، مثل کسی که سال‌ها کابوسی را قورت داده.دخترک پاکت را گرفت، کاغذ داخلش پر بود از خطوط کج‌ومعوج، انگار که با عجله نوشته شده باشد:> «اگر اون ستاره پلک زد، نرو نزدیک پنجره.شب‌هایی هست که اون... من نیستم.اگر صدام زدی و صدام از پشت سرت اومد، فرار کن.هیچ‌وقت پشت آینه رو نگاه نکن.فقط صبح‌ها باهام حرف بزن، نه شب.چون شب... من ستاره نیستم.»دخترک نفسش بند آمد.همان شب، ستاره‌ی پدر دوبار پلک زد.صدایی آرام از پنجره آمد:– عزیز دلم… من اینجام… نمی‌خوای بیای بهم بگی شب بخیر؟دخترک لرزید و دست‌هایش را مشت کرد. نمی‌خواست پشت سرش را نگاه کند، اما سایه‌ای بلند و خمیده روی دیوار افتاد.نه… این سایه پدرش نبود.گردنش کج‌تر بود و دست‌هاش بلندتر از حد معمول.نور ستاره خاموش شد.تا صبح، دخترک حرفی نزد. نه به مادربزرگ، نه به کسی.فقط صبح روز بعد، یادداشتی زیر قاب عکس پدر چسباند:> «بابا… اگه تو هنوز اونجایی، یه بار دیگه پلک بزن.ولی اگه اون نیستی… بذار بابام تو آسمون بمونه، نه پشت سر من.»هر داستان، قطره‌ای از دل است که به رود زندگی می‌ریزد.با دل باز بخوان و حس کن…و همیشه یادت باشد، قصه‌ها ادامه دارند، حتی وقتی صفحه آخر را می‌بندی.امیدوارم خوشتون اومده باشهخودم موقع نوشتنش خیلی ترسیدم مخصوصا اینکه تنها بودم امیدوارم شما موقع خوندنش تنها نباشید😅😨اگه برای داستان های بعدی موضوعی دارید بگید تا داستان های بعدیم رو با اون موضوع بنویسم❤️❤️یه چالش برای سرگرمی: یک جمله بگو که از ۵ کلمه درست شده باشه و ترسناک‌باشهمثلا جمله خودم: زنگ زد، ولی مرده بود😅شما چه چیزی به ذهنتون اومد کافه افکار کافه افکار Sun, 08 Jun 2025 05:56:25 +0330 https://virgool.io/@raziehmahfoozi/%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D8%B1-%D8%AA%D8%B1%DA%A9-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%87-yx2lmjeiihhp هر روز بعد از زنگ آخر مدرسه، دختری نوجوان بی‌سر و صدا به سمت دیوار ترک‌خورده و قدیمی مدرسه می‌رفت. دیواری که مثل تکه‌ای فراموش‌شده از زمان، بین کلاس‌ها ایستاده بود و اغلب نادیده گرفته می‌شد.او کنج همان گوشه می‌نشست، قلم‌مو را از کیفش درمی‌آورد و شروع به کشیدن می‌کرد؛ خطوطی که ظریف و پرجزئیات بودند اما هیچ‌کس به آن‌ها توجه نمی‌کرد. بچه‌ها به صدای پچ‌پچ‌های مسخره‌کنان رویش می‌خندیدند و معلم‌ها با بی‌تفاوتی از کنار می‌گذشتند. اما او گوش نمی‌داد.نقاشی، پر از رنگ‌ها و شکل‌هایی بود که انگار قصه‌ای را به تصویر می‌کشید. هر روز کمی بیشتر کامل می‌شد. دخترک با هر ضربه قلم‌مو، گویی می‌خواست چیزی را زنده نگه دارد؛ چیزی که فقط خودش می‌فهمید و هیچ‌کس دیگر نمی‌دید.روزها گذشتند و بچه‌ها کم‌کم خسته شدند از مسخره کردنش، اما او همچنان کنار دیوار بود. کم‌کم نقاشی او، شبیه تصویری بزرگ و زنده از یک دنیای گمشده شد. دنیایی که نه کسی می‌توانست واردش شود، نه کسی می‌دانست چرا اینقدر برای او مهم است.با گذشت ماه‌ها، نقاشی روی دیوار بیشتر و بیشتر توجه مدیر مدرسه را جلب کرد. مردی که سال‌ها در همان مدرسه کار کرده بود، حالا کنجکاو شده بود بداند این اثر زیبا و متفاوت را چه کسی کشیده است.یک روز پس از مدرسه، مدیر به سمت دیوار رفت و با دقت به نقاشی نگاه کرد. خطوط ظریف و رنگ‌های گرم آن برایش یادآور چیزی آشنا بود. در همان لحظه، دخترک که آنجا نبود، اما اثرش همه جا حضور داشت.چند روز بعد، مدرسه در بهت و اندوه فرو رفت؛ دخترک نوجوان، به خاطر سنگینی غم و مسخره شدن‌های روزمره، ناگهان از میان آن‌ها رخت بربسته بود. هیچ‌کس فکر نمی‌کرد چنین قلب کوچکی تحمل این همه درد را داشته باشد.مدیر مدرسه، تصمیم گرفت دیوار ترک‌خورده را رنگ بزند و از شر نقاشی خلاص شود، اما وقتی قلم‌مو را روی دیوار برد، ناگهان تصویر کامل‌تری از نقاشی نمایان شد. نقاشی که انگار یک داستان پنهان را فاش می‌کرد؛ تصویری که تنها دختری که آن را کشیده بود می‌توانست راز آن را بفهمد.او با استاد نقاشی مدرسه تماس گرفت تا درباره این اثر صحبت کند. استاد که سال‌ها پیش این مدرسه را رنگ کرده بود، وقتی نقاشی را دید، حیرت‌زده شد و گفت: «این نقاشی را مادری کشیده که سال‌ها پیش با من همکار بوده و در مورد این اثر با من صحبت میکرد اما روز بعد وقتی می خواست اثرش را به نمایش بگذارد به خاطر نجات جان فرزندش از تصادف با ماشین خود را جلوی او انداخت و مرد. شاید دختر او بوده که این نقاشی را کامل کرده»هیچ‌کس نمی‌دانست دخترک چقدر به مادرش وابسته بود و چطور با کشیدن این نقاشی، می‌خواست یاد و خاطره او را زنده نگه دارد. نقاشی، تنها یادگاری از مادری بود که سال‌ها پیش رفته بود و حالا دخترک، با آخرین نفس‌هایش آن را تمام کرده بود.«هر داستان، قطره‌ای از دل است که به رود زندگی می‌ریزد.با دل باز بخوان و حس کن…و همیشه یادت باشد، قصه‌ها ادامه دارند، حتی وقتی صفحه آخر را می‌بندی.» کافه افکار کافه افکار Sat, 07 Jun 2025 09:19:13 +0330 https://virgool.io/@raziehmahfoozi/%D9%88%DB%8C%D8%B1%DA%AF%D9%88%D9%84-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%86-%DB%8C%D8%B9%D9%86%DB%8C-gv7loturt95u ویرگول برای مردم شاید فقط یه سایت باشه، یه جای معمولی برای نوشتن،اما برای من ویرگول یعنی یک نفس عمیق وسط هیاهوی زندگی،یه پناهگاه که می‌تونم هر چی تو دلم هست رو بدون ترس از قضاوت، بریزم روی صفحه.ویرگول برای من مکثی‌ست،ولی نه مکثی کوتاه و بی‌اهمیت،بلکه مکثی طولانی، که توش پرواز می‌کنم با کلماتم،جایی که یاد می‌گیرم همه آدم‌ها، با هر فکری، یه جای خوب دارند،حتی اگر بعضی فکرها پوسیده باشند، ویرگول اونجاست که من و تو،می‌تونیم با هم حرف بزنیم،بدون اینکه بخوایم همدیگر رو تغییر بدیم.ویرگول به من یاد داد،که حتی اگر دنیا پر از قضاوت باشه،یه جایی هست که فقط باید شنیده بشی. کافه افکار کافه افکار Fri, 06 Jun 2025 10:45:14 +0330 https://virgool.io/@raziehmahfoozi/%D9%BE%D9%84%D9%87-%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1%D9%85-lbxz6aq6w8fz شبی بارانی بود.دختری کوچک در تاریکی گریه می‌کرد. صدایش آرام بود، اما آن‌قدر لرزان که دلِ دیوارهای خانه را هم می‌لرزاند.مادر، خسته از یک روز سخت، پله‌ها را بالا می‌آمد. اما تا صدای هق‌هق دخترک را شنید، بی‌درنگ ایستاد.روی پله‌ی چهارم نشست.دختر را آرام در آغوش گرفت، پیشانی‌اش را بوسید و با همان صدای همیشگی و امن، گفت:«گریه نکن عزیزم... من اینجام... همه‌چی خوب میشه.»و دخترک، در آن آغوش نرم و آشنا، آرام شد…همان‌جا، روی پله‌ی چهارم… جایی که انگار فقط برای آن لحظه ساخته شده بود.چند سال گذشت.خانه هنوز همان خانه بود.پله‌ها همان پله‌ها…اما مادر دیگر کمتر از اتاقش بیرون می‌آمد. موهایش کمی سپید شده بودند و گام‌هایش آهسته‌تر.و دختر؟ حالا خودش شب‌ها از پله‌ها بالا می‌رفت…قوی‌تر، بزرگ‌تر، اما در دل هنوز همان کودک بود.هر وقت قدم به پله‌ی چهارم می‌گذاشت، بی‌اختیار مکثی می‌کرد.نگاهش روی همان نقطه می‌ماند، جایی که مادرش آن شب نشسته بود…لبخندی بی‌صدا، پر از مهر و دلتنگی، روی لبانش می‌نشست.و بعد، آرام به راهش ادامه می‌داد.نه مادرش، نه خودش…هیچ‌کدام هیچ‌وقت درباره‌ی آن شب چیزی نگفتند.اما پله‌ی چهارم، هنوز راز آن آرامش نیمه‌شب را در خود دارد.جایی میان خستگی مادر و ترس کودک…جایی که عشق، بی‌کلام‌ترین شکل خودش را زندگی کرد.«هر داستان، قطره‌ای از دل است که به رود زندگی می‌ریزد.با دل باز بخوان و حس کن…و همیشه یادت باشد، قصه‌ها ادامه دارند، حتی وقتی صفحه آخر را می‌بندی.» کافه افکار کافه افکار Fri, 06 Jun 2025 08:28:47 +0330 https://virgool.io/@raziehmahfoozi/%D8%A7%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-xofapljtbpls این داستان درباره دختریه که توی یک روز بارونی، نامه‌های قدیمیِ دوست صمیمیش رو پیدا می‌کنه... نامه‌هایی که سال‌ها توی صندوق پست جا مونده بودن و حالا قراره راز یه دل‌تنگیِ طولانی رو براش آشکار کنن. داستانی درباره دوستی، انتظار... و حسرتی که خیلی دیر خونده می‌شه.باران آرام روی شیشه‌ی پنجره می‌رقصید، انگار که هر قطره قصه‌ای از روزهای گذشته را زمزمه می‌کند.یونا کنار صندوق پست ایستاده بود، دست‌هایش سرد و خیس شده بود. صندوق کوچک چوبی پر از نامه بود، نامه‌هایی که سال‌ها نخوانده در انتظار بودند.با دستان لرزان یکی یکی نامه‌ها را برداشت. پاکت‌ها قدیمی شده بودند، کاغذها زرد و شکننده. اسم فرستنده همه روی پاکت‌ها یکی بود: سویان، دوست صمیمی و همیشگی‌اش، کسی که از کودکی قسم خورده بودند هیچ‌وقت همدیگر را فراموش نکنند.یونا نشست روی پله‌های کوچک، اولین نامه را باز کرد و شروع به خواندن کرد:«یونا عزیزم، امروز دوباره باران بارید و من به یاد روزهایی افتادم که با هم زیر باران بازی می‌کردیم...»صدایش آرام اما پر از اشک شد.نامه‌ها یکی پس از دیگری خوانده می‌شدند، هر کدام پر از خاطره، وعده‌ها و اشتیاق سویان برای دیدار دوباره‌ی یونا.سویان در یکی از نامه‌ها نوشته بود:«دوست دارم هر روز نامه‌ای برایت بنویسم، تا وقتی که دوباره همدیگر را ببینیم... من همیشه منتظر تو هستم، مثل تو که منتظر منی...»سویان، که همیشه به نظر می‌رسید قوی و پر امید باشد، در آخرین نامه صدایش تغییر کرد.یونا نامه را با دستانی که دیگر از شدت گریه نمی‌توانستند ثابت بمانند باز کرد. نامه پر از درد و ناامیدی بود:«یونا، این آخرین نامه‌ی من است... دیگر نمی‌توانم بیشتر از این ادامه دهم. تو را همیشه در قلبم دارم، ولی زمان من به پایان رسیده است...»صدای باران بلندتر شده بود، اشک‌های یونا با باران یکی شده بود. حسرت، تنهایی و داغ از دست دادن دوست صمیمی‌اش، قلبش را می‌فشرد.او آنقدر چشم به راه سویان بود، که حتی نمی‌دانست سویان در سکوتی ناگهانی رفته است.یونا روی پله‌ها نشست، نامه‌ها را در آغوش گرفت و بی‌صدا، زیر باران سرد گریه کرد.باران همه‌جا را شست، اما آن بغض و انتظار دیرینه را هیچ وقت نمی‌توانست بشوید...خوشحال میشم نظرتون رو راجب به داستانم بگید❣️❣️ کافه افکار کافه افکار Thu, 05 Jun 2025 21:33:14 +0330