https://virgool.io/feed/@rezaalisafaeii fa 2026-06-16 11:55:35 https://files.virgool.io/upload/users/4135414/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@rezaalisafaeii https://virgool.io/@rezaalisafaeii/%D9%BE%DB%8C%D8%B1%D9%BE%D8%B3%D8%B1-%D8%A7%DA%A9%D8%AA%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%86%DB%8C-%D8%B2%D8%AE%D9%85-%D9%BE%D8%AF%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D8%B9%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D8%AF-zcibcomeovgk مقدمهپیرپسر اکتای براهنی فیلمی است در ستایش فروپاشی یک خانه، یک پدر، یک نسل ؛ فیلمی که بر پایه تضادهای پدر و پسر، سنت و مدرنیته، سکوت و خشونت، مردانگی و زوال شکل می گیرد. فیلمی که نه به دنبال قهرمان‌سازی است و نه راه‌حل می‌دهد؛ بلکه در تلاش است تصویر صادقانه‌ای از بی‌پناهی انسان معاصر ایرانی، به‌ویژه روشنفکر طبقه متوسط، ترسیم کند.بیایید قبل از بررسی فیلم به سراغ چکیده ی داستان این فیلم برویم و ضمنا این تحلیل و بررسی جهت شکل گیری هر چه بهتر حاوی اسپویل بعضی از صحنه ها و اتفاقات است ؛ پس اگر این فیلم را همچنان ندیده اید ، لینک تحلیل و بررسی بنده را در گوشه کناری سیو کنید و سپس به سراغ خواندن این مقاله بیایید. فیلم پیر پسر داستان خانواده‌ای سه‌نفره شامل غلام (با بازی حسن پور شیرازی) و دو پسرش به نام های علی (با بازی حامد بهداد) و رضا (با بازی محمد ولی زادگان ) است که در آپارتمانی قدیمی و دوطبقه زندگی می‌کنند. علی و رضا هر کدام مادری جدا از دیگری داشته‌اند. دو پسر که در آستانهٔ میان‌سالگی قرار دارند، مصرانه تلاش می‌کنند پدر را راضی به فروش خانه کنند، اما غلام که مردی معتاد، دائم‌الخمر و هوس‌باز است هر بار از این کار طفره می‌رود و بیش از آنکه نگران آیندهٔ فرزندانش باشد، به دنبال خوش‌گذرانی است. رابطهٔ آنها هیچ شباهتی به روابط معمول میان پدر و فرزند ندارد و هر رویدادی که در جریان داستان رخ می‌دهد، این پیوند را پیچیده‌تر کرده و اندک عاطفهٔ باقی‌مانده را نیز به‌تدریج از میان می‌برد. در این حین غلام به اصرار فرزندان راضی به فروش خانه میشود ؛ اما دختری به نام رعنا ( با بازی لیلا حاتمی) به دنبال سر پناهی میگردد و غلام برای بدست آوردن دل رعنا و پیاده سازی افکار شومش از فروش خانه منصرف میشود و و طبقه ی دوم را به رعنا با مبلغی نا چیز اجاره میدهد. خانه، در «پیرپسر»، تنها یک مکان نیست. تمام عناصرش نمادهایی از وضعیت روانی و اخلاقی شخصیت‌هاست. از تلویزیونی که در داستان میشکند و باز هم پسران برای تماشای برنامه به پای تلویزیون شکسته می نشینند ، خانه ای که سراسر چرک است اما طبقه ی بالا با آمدن رعنا رنگ و بوی جدیدی به خود میگیرد ؛ این خانه، با پدری ویران‌گر، دو پسر سرخورده، و ورود زنی به‌ظاهر نجات‌بخش، صحنه‌ای‌ست برای نمایش چرخه معیوب خشونت و بی‌هویتی. پدر خانواده، مردی‌ست عیاش، هوس‌ران، بی‌اخلاق و بی‌منطق؛ نمادی کامل از پدرسالاری فرسوده‌ای که همچنان می‌خواهد بر پسرانش حکومت کند. اما علی و رضا ، هیچ‌کدام توان ایستادگی در برابر او را ندارند. یکی در سکوت می‌پوسد، دیگری در تقلای نابود کردن پدر، خود را نابود می‌کند.پدر ، مردی که قانون ندارد، هنوز پسر استپدر، مهره‌ی فاسد این خانه است. او سعی دارد خود را "آنتیک" جا می‌زند اما چیزی جز یک کمد پوسیده نیست. گذشته‌اش، اشتباهاتش و تمایلات جنسی حل‌نشده‌اش، همه چیز را مسموم کرده. او نه‌تنها عامل مرگ عاطفی مادر علی (فرهنگی که دق کرد) است، بلکه مادر رضا را هم به فرار کشاند. او دو زن را به معنای واقعی کلمه از بین برده، و حالا دنبال سومین نفر است: رعنا. پدر از آن مردهایی‌ست که هوس را پشت موعظه پنهان می‌کند. دیدن رعنا باعث آتش گرفتن تمام آنچه باقی‌مانده از باورهای گذشته‌اش می‌شود. نمادهایی مثل "شاخ‌هایی که از پشت تصویر به او چسبیده‌اند" یا تلویزیون شکسته و داغون، کنایه‌هایی به اوضاع روانی و اخلاقی اوست.دو پسر، دو سر طیفعلی پسر بزرگ‌تر است. آرام، خجالتی، با نگاه‌هایی که گاهی از سر هوس است، اما به‌وضوح در تضاد با پدر. ساده‌پوش است، با اتاقی که پر از کتاب‌های بی‌جا و مکان است، درهم‌ریخته مثل ذهنش. علی مستندساز است، اما حتی این کار را هم نیمه‌کاره رها می‌کند؛ او مدام در حال فرار از خود است. فرار از اعتقادات، اما بی‌جرأت در عبور از آن‌ها. او به پدرش می‌گوید «پیرپسر»، لقبی که درواقع به خودش هم بازمی‌گردد؛ پسرکی که پیر شده اما هنوز مانده در خانه‌ای که بوی کثافت می‌دهد.رضا برخلاف علی، خام، ترسو و همیشه معترض است. او شبیه پدرش می‌شود. از آن‌ دست شخصیت‌هایی‌ست که علیه ظلم حرف می‌زنند اما همان ظلم را بازتولید می‌کنند. او دنبال کشتن پدر است، اما دست خودش را به خون آلوده نمی‌کند، بلکه می‌خواهد علی این کار را بکند. انگار حتی در انتقام هم شجاعت نداردعلی، پیرپسر یا بازمانده ماجرا؟شخصیت علی، به‌عنوان مستندساز خاموش و فروخورده، مرکز ثقل روانی فیلم است. او برخلاف برادرش رضا، که به دنبال کنش های خشونت‌آمیز و فیزیکی‌ نیست، مسیر سکوت و انفعال را انتخاب کرده. اما این سکوت، پر از طغیان درونی و عقده های انباشت شده است. انتخاب لقب «پیرپسر» از سوی پدر برای او، کنایه‌ای‌ست به فرزندی که هرگز استقلال پیدا نکرده، و همزمان مسخ شده در چرخه‌ای که پدر به او تحمیل کرده. علی، همانند بسیاری از مردان نسل امروز، نه قهرمان است، نه ضدقهرمان. او تنها بازمانده‌ای‌ست از خانه‌ای که به‌آرامی روی سرش خراب می‌شود.رعنا، زنِ نجات‌بخش یا اغواگر؟رعنا، زنی با ظاهر کاریزماتیک، نگاهی زیرکانه، و رفتاری دوگانه، همچون یک شبح وارد خانه می‌شود. او هم صدا دارد و هم سکوت، هم حضور دارد و هم فرار می‌کند. رعنا، برای هرکدام از مردان داستان، معنایی متفاوت دارد: برای پدر، ابژه هوس؛ برای رضا، ابزار تسلط؛ و برای علی ترکیبی از عشق ، ترس و رهایی. او کسی‌ست که شوخی می‌کند، فریب می‌دهد، اغوا می‌کند، اما در عین حال، می‌تواند عمیق‌ترین زخم‌ها را نیز لمس کند. اگر علی کلید درک جهان فیلم باشد، رعنا قفل آن است. هر دو گمشده‌اند؛ هر دو در پی خویشتن‌اند، اما راه را از یکدیگر می‌پرسند یا بهتر بگم یاد میگیرند . رعنا شخصیتی لایه‌لایه دارد. با لباس‌های کاریزماتیک وارد خانه می‌شود، رنگ را به فضای مرده می‌پاشد. او زیبایی دارد، زرنگی دارد، نگاه زیرکانه و صدای ساز ویلن‌سل‌اش شبیه زنی است که از دل یک رمان ادبی بیرون آمده باشد. اما همان‌قدر که اغواگر است، متناقض و غیرقابل اعتماد هم هست. او پول غلام را خرج می‌کند، دست علی را می‌گیرد و او را می بوسد، اما در رفتارهایش دوگانگی دیده می‌شود. رعنا نه فرشته است و نه شیطان؛ زنی است که یاد گرفته در این جامعه چطور بازی کند. صدایی که در گوش‌مان پیچیده می‌شود و انگار رعنا آن را می‌شنود، نشانه‌ای از فشار روانی‌ای‌ست که تحمل می‌کند؛ شاید صدای همه‌ی تصمیمات غلطی که در گذشته گرفته.دوست غلام ، وعده‌فروشِ بی‌جایگاهدر میان شخصیت‌های حاشیه‌ای اما معنادار فیلم، دوست غلام نماینده‌ی تیپ آشنایی از انسان‌های بی‌هویت در جامعه‌ی امروز است؛ آن‌هایی که قدرت ندارند اما حرف می‌زنند، تأثیر ندارند اما دخالت می‌کنند. او با زبان بازی و وعده‌های پوشالی‌اش، هم غلام را جلو می‌اندازد، هم رعنا را در مسیر اشتباه می‌کشد. نقش او در روایت شاید کم‌رنگ باشد، اما حضورش نشانه‌ای‌ست از یک قشر پرادعا اما بی‌ریشه؛ آدم‌هایی که پشت نقاب "رفیق"، فقط ابزار پیش‌برد منافع دیگران هستند. او نه منتقد است، نه متفکر، نه دلال واقعی؛ فقط صدایی‌ست در پس‌زمینه که وانمود می‌کند می‌فهمد، ولی چیزی جز پژواک پوچی نیست.نمادپردازی؛ شکار مفهمومیاکتای براهنی در «پیرپسر» از نمادها به‌شکلی هوشمندانه و نه بیش از حد شعاری استفاده می‌کند:تلویزیون شکسته: نماد فروپاشی روایت‌های رسمی، حقیقت‌های تحریف‌شده، و بی‌صدایی نسل جدید.نور آبی: سرمای روانی شخصیت‌ها، انجماد احساسی، و خلأ گرمای خانوادگی.مزون خاک گرفته مادر رضا در زیرزمین: زیبا بودن در خفا؛ ناپیدایی نقش زن در فرهنگ معاصر.کتاب‌های پراکنده علی: ذهنی پاره‌پاره، پراکنده، روشنفکری بی‌پناه.ماریجوانا : گرایش نسل جدید به گریزهای مصنوعی برای تحمل و فرا از واقعیت.چاقو زدن دقیقه نودی: ناتوانی نسل جدید در کنشگری به موقع؛ فاجعه‌ای دیرهنگام.شاخ‌های پشت سر پدر در قاب: نماد حیوانیت، یا حتی شیطانی شدن پدرسالاری.چشم‌چرانی فروشنده کتاب : نقد خرده‌فرهنگ مردانه، که زن را ابزار می‌بیند حتی در فضاهای روشنفکری.خنده‌ای که آدم را لو می‌دهد : نقاب‌هایی که با کوچک‌ترین نشانه می‌افتند.تابلوی نقش نبرد رستم و سهراب : حضور پدر و پسر در نبردی که در آن برنده ای ندارد آینه و غلام؛ خودشیفتگی در فقدان هویتغلام شخصیتی‌ست که در ظاهر پر از اعتماد به نفس و جاه‌طلبی است، اما واقعیتش چیزی جز خلأ درونی نیست. او مدام خود را در آینه نگاه می‌کند، موهایش را مرتب می‌کند، ژست می‌گیرد؛ اما این نه از سر علاقه به زیبایی، بلکه نوعی وسواس به تصویر بیرونی خالی از معناست. آینه در اینجا ابزار «خودفریبی» است. غلام تلاش می‌کند با نگاه کردن به آینه، نسخه‌ای از خودش بسازد که نیست؛ مردی موفق، خواستنی، مطمئن... اما پشت این قاب براق، مردی تهی ایستاده که برای رسیدن به رعنا حتی به پول دروغین و رفاقت تقلبی متوسل می‌شود. غلام در آینه دنبال هویت گمشده‌اش می‌گردد، و درست مثل تمام آن‌هایی که فقط «ظاهر» را می‌سازند، هیچ‌گاه نمی‌تواند «خود» واقعی‌اش را ببیند. آینه برای او ابزاری‌ست برای پنهان‌کاری، نه شناخت. یک تصویر براق از دروغی که باور کرده.میتینگ هنری ؛سیرکِ تظاهر، پوسته‌ای به‌جای معنادعوت رعنا از علی برای شرکت در یک میتینگ هنری، لحظه‌ای‌ست که فیلم به شکل زیرپوستی وارد نقد فضاهای روشنفکری تصنعی می‌شود. جایی که آدم‌ها نه برای شنیدن، بلکه برای دیده‌شدن جمع می‌شوند؛ نه برای معنا، بلکه برای برند شخصی، پز روشنفکری، و خودنمایی. علی که انسانی درون‌گرا و محتاط است، در این فضا احساس بیگانگی می‌کند. او تماشاگر نمایشی از «هیاهو برای هیچ» است؛ جایی که حرف‌های پرطمطراق زده می‌شود، اما پشت آن‌ها هیچ زیست، هیچ تجربه و هیچ درد واقعی‌ای نیست.رعنا علی را به این میتینگ می‌برد، شاید برای اینکه وارد دایره‌ای از آدم‌ها شود که خودش در آن‌ها نقش بازی می‌کند؛ اما علی نمی‌تواند دروغ بگوید، نقاب بزند، یا خودنمایی کند. این‌جاست که تضاد بنیادین میان علی و دنیای اطرافش، و حتی بین او و رعنا، عمیق‌تر می‌شود. میتینگ نماد دنیایی‌ست که "ظاهرِ فرهنگ" دارد، اما در باطن، هیچ‌ چیز جز تکرار و تقلید نیست.روان‌شناسی خشونت و میراث پدرپدر در این فیلم، نماد نسلی‌ست که نه تنها خود در برابر سنت و نوگرایی شکست خورده، بلکه فرزندانش را نیز به سمت سقوط می‌کشاند. رضا در تکرار پدر به دنبال حذف پدر است و علی، تنها زمانی به پدر چاقو می‌زند که دیگر کار از کار گذشته. فیلم در لایه عمیق‌تری، به معنای واقعی کلمه ی«تأخیر» می پردازد : تأخیر در واکنش، در انتخاب، در مواجهه با واقعیت و همین تأخیر است که نسل‌ها را می‌بلعد.صدا، موسیقی و تدوین؛ ابزار روایت روانیموسیقی در «پیرپسر» نه تزئینی‌ست، نه فقط احساسی. صداهای تکرارشونده، زمزمه‌ها، پژواک‌های ویالن و ویالن‌سل که صدایش تداعی‌گر فضای روانی فیلم‌هایی چون «شاتر آیلند» است و در کنار تدوین پرشده از مکث‌های که فضایی ایجاد می‌کند تا بیشتر از تصویر، در ذهن مخاطب نفوذ ‌کند. حتی سکوت‌ها در این فیلم صدا دارند؛ فریادهایی هستند که گفته نمی‌شوند و به معنای واقعی می توان گفت موسیقی در خدمت فیلم است.پیام های فلسفی و اجتماعیدنیا رو آدم‌های بد ساختن و خوبی یعنی خاک‌برسری، از زبان شخصیت‌ها، تزهای تلخ اجتماعی هستند.هر کس باید خودش را بسازد، اما آیا در جامعه‌ای که "پول همه چیز را تعیین می‌کند"، ساختن ممکن است؟خانواده‌ای که پدرش قانون ندارد، پسری تحقیر شده، دیگری بی‌جهت خشمگین، و زنی که بلد است از نگاه استفاده کند، نمی‌تواند جایی برای نجات باشد.پایان‌بندی؛ بازنده‌ای که تنها زنده مانددر سکانس پایانی، علی به پدرش چاقو می‌زند، اما نه برای انتقام، بلکه شاید برای پایان دادن به دور باطل گذشته. اما این کنش هم دیر است؛ رضا مرده، رعنا مرده ، خانه ویران شده. علی تنها مانده، با بدنی خسته و ذهنی پر از کتاب و سکوت. گویی فیلم می‌گوید: آن‌که می‌خواهد انسان خوب بماند، باید تنهایی را هم تاب بیاورد.انتقاد؛ شاهکاری که شاهکار نبود پیرپسر با تمام جزئیاتش آن‌قدر که می‌گویند شوکه‌کننده و غیرقابل پیش‌بینی نیست. تابلو نقش «نبرد رستم و سهراب» که از همان ابتدا در قاب دیده می‌شود، پایان ماجرا را لو می‌دهد. قصه‌ی کشته شدن پدر از سکانس اول مشخص است، و حتی از سکوت و صبر بیش‌ازحد علی هم می‌توان حدس زد که او همان کسی‌ست که می‌ماند و داستان را تمام می‌کند — آرامشی پیش از طوفان.بازی لیلا حاتمی کاملاً معمولی‌ست. اگر دیالوگ‌ها به لوندی‌های معمول او اشاره نکنند، مخاطب شاید هیچ چیز خاصی در بازی صورت و رفتار او تشخیص ندهد. یکی از سکانس‌هایی که باورپذیر نیست، دعوای رعنا و غلام در ماشین است که نه‌تنها مصنوعی، بلکه گاهی اگزوتیک به نظر می‌رسد.ابهاماتی هم در روایت وجود دارد؛ مثلاً مشخص نیست علی چطور خانه‌ی پدری رعنا را پیدا می‌کند، یا خودروی ۲۰۶ از کجا آمده؟ او که همیشه پیاده به محل کار می‌رفت و حتی زمانی که با رضا از بنگاه املاک بیرون آمدند، باز هم پیاده به خانه برگشتند، چرا ناگهان با ماشین ظاهر می‌شود؟برخی از سکانس‌ها نیز طولانی و کش‌دار هستند، طوری که نه‌تنها باعث هم‌ذات‌پنداری نمی‌شوند، بلکه مخاطب را از داستان جدا می‌کنند و حوصله‌اش را سر می‌برند.کلام آخرتمام این موضوعات را گفتم تا یادآوری کنم که شاید «پیرپسر» فیلمی زیبا و تا حدی تابوشکن باشد ، شاید قصه‌ی تلخی باشد، اما آینه‌ای‌ست روبه‌روی زخم‌های پنهان خانواده، مردانگیِ از ریخت‌افتاده و امیدهایی که زیر لایه‌ای از ترس و سکوت دفن شده‌اند.، اما شاهکار یا بی‌نقص نیست. با نگاهی ساده به ماجرا، شاید بشود گفت تماشای دوباره‌ی این فیلم برای من جذابیتی آنچنانی ندارد.با این حال، نمی‌توان انکار کرد که شخصیت‌ها به‌خوبی ساخته و پرداخته شده‌اند. بازی حسن پورشیرازی و حامد بهداد به‌جا و قابل‌قبول است، اما شگفتی اصلی برای من محمد ولی‌زادگان بود؛ بازیگری که پیش‌تر با اجرای اگزوتیک او در سریال «گردن‌زنی» ارتباط برقرار نکرده بودم، اما این‌بار کاملاً مجذوب بازی‌اش شدم.در نهایت، اگر این تحلیلم برات جذاب، مفید یا حتی قابل بحث بود و دوست داشتی از ادامه‌ی این نوع محتوا حمایت کنی.نوشتن با شما معنا پیدا می‌کنه. Rezaalisafaei Rezaalisafaei Sat, 02 Aug 2025 13:38:14 +0330 https://virgool.io/@rezaalisafaeii/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%82%DB%8C-%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82%DB%8C%D8%AA-%D8%B1%D8%A7-%D8%AE%D9%81%D9%87-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D8%AF-frjdbkwjxgc5 وقتی بازار موسیقی، خلاقیت را خفه می‌کنداز نخستین روزهای پیدایش بشر تا امروز، انسان‌ها برای بقا، زندگی و رشد، همواره نیازمند اکتشافات و اختراعات پی‌درپی بوده‌اند. اگرچه شیوه‌ی زندگی در طول تاریخ، با انقلاب‌های صنعتی و فرهنگی متعدد دستخوش تغییرات گسترده‌ای شده، اما آنچه در مسیر پیشرفت انسان‌ها نقش اساسی ایفا کرده، الگوگیری درست و آگاهانه از افراد موفق است.برای مثال، بسیاری از افرادی که به حوزه‌ی اقتصاد علاقه‌مندند، معمولاً مسیر زندگی و موفقیت شخصیت‌هایی مانند بیل گیتس را دنبال می‌کنند. اگر همین امروز سری به صفحات مجازی بزنید، با حجم زیادی از جملات الهام‌بخش از زبان افراد موفق مواجه خواهید شد. طبیعی‌ست که در دنیای موسیقی نیز چنین الگوبرداری‌هایی وجود داشته باشد و هنرجویان موسیقی سعی کنند مسیر موفقیت موزیسین‌های بزرگ را دنبال کنند.با این حال، این روند الگوگیری تنها زمانی مفید و زیباست که خلاقیت و نوآوری که اساسی‌ترین عامل موفقیت است تحت‌الشعاع آن قرار نگیرد. نباید اجازه داد اولویت‌ها جابه‌جا شوند یا تقلید جای ابتکار را بگیرد.در حال حاضر، معیار موفقیت یک آرتیست در فضای موسیقی بیشتر به تعداد فالوئرها، تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی و پر کردن سالن‌های کنسرت محدود شده است. این امر یکی از دلایل اصلی کپی‌برداری و تکرار آثار هنری‌ست. با این حال، موضوع به همین جا ختم نمی‌شود؛ بلکه عوامل دیگری نیز در این مسیر نقش دارند که نادیده گرفتن آن‌ها باعث ساده‌نگری به مسئله می‌شود.در سال‌های اخیر، شاهد واکنش‌های تند و گاه غیرمنصفانه‌ی مخاطبان موسیقی بوده‌ایم؛ واکنش‌هایی که همچنان آثار و تبعاتشان قابل مشاهده است. خواننده‌ها از فعالیت در سبک مورد علاقه‌ی خود هراس دارند، زیرا کافی‌ست کمی از چارچوب مورد انتظار مخاطب فاصله بگیرند تا با موجی از تخریب و ریزش طرفداران روبه‌رو شوند.برای مثال، در زمانیکه قطعه‌ی قاتل از رضا صادقی که منتشر شد، با وجود کیفیت فنی بالا و تأثیرگذاری عاطفی‌اش، با نقدهایی سنگین مواجه شد. اما سوال اینجاست ، رضا صادقی امروز چه می کند ؟ آیا این نشان نمی‌دهد که گاه خودِ مخاطب، دست و پای هنرمند را برای خلق نوآوری می‌بندد؟ شاید این موضوع نتواند به‌ تنهایی توجیهی برای همه‌ی مشکلات باشد، اما اگر به آمار و وضعیت کلی موسیقی کشور نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که چنین روندی برای آینده‌ی موسیقی می‌تواند خطرناک باشد.در چنین شرایطی، تهیه‌کنندگان که عمدتاً قاتلان خلاقیت هستند ، تنها بازیگران این میدان پوچ تلقی می‌شوند. با گسترش باندهای تبلیغاتی در بازار موسیقی، تنها راه «شنیده شدن» برای بسیاری از هنرمندان، حرکت در مسیر تکرار و کلیشه است. این روزها، صدای تبلیغات با ارقام عجیب و غریب، بلندتر از صدای خودِ خواننده‌هاست. بارها دیده شده افرادی که کوچک‌ترین استعداد موسیقایی ندارند، به یک‌باره صاحب استودیو و برگزارکننده‌ی کنسرت می‌شوند؛ در حالی‌که هنرمندان بااستعداد واقعی، همچنان در سکوت باقی مانده‌اند.یکی از مشکلات رایج ما چه در زندگی شخصی و چه در عرصه‌ی هنر تصمیم‌گیری‌های کورکورانه است. اگر اطراف خود را نگاه کنید، چند درصد از اطرافیانتان مسیر زندگی متفاوتی دارند؟ حتی با خوش‌بینانه‌ترین نگاه، این درصد بسیار پایین است. در موسیقی نیز چنین است؛ چند درصد از خوانندگان پاپ، صدایی متفاوت یا سبکی نو دارند؟ چرا پس از ورود متفاوت شادمهر عقیلی به موسیقی در دهه‌ی هشتاد، شاهد ظهور صداهایی با رنگ و لحن مشابه او بودیم؟ چرا از سال ۱۳۹۵ به بعد، اکثر قطعات شاد و ریتمیک به سمت فرمول‌های یکسان و قابل پیش‌بینی رفتند؟ پاسخ روشن است: خواننده برای مشهور شدن، به‌جای خلاقیت، به تکرار و تقلید روی می‌آورد.در پایان، هرچند دلایل مختلفی برای وضعیت کنونی موسیقی می‌توان برشمرد، اما ریشه‌ی اصلی همه‌ی آن‌ها در یک عامل نهفته است: غلبه‌ی تجارت بر هنر. Rezaalisafaei Rezaalisafaei Thu, 24 Jul 2025 16:19:06 +0330 https://virgool.io/@rezaalisafaeii/%D8%A8%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85-%D8%A2%D8%BA%D8%A7%D8%B2-%D9%87%D8%B1-%D8%A2%D8%BA%D8%A7%D8%B2%DB%8C-urpg8ixctk75 مینویسم ...سال هاست مینویسم ؛ عاشق تحلیل و آنالیز هر چیزی در این کره ی خاکی هستم .گاهی به سراغ موسیقی میروم که مرهم جان است ، گاهی به سراغ موضوعات اجتماعی میروم که مرهم درد است و گاهی نوشخوارهای ذهنیم را به نام مقاله ای بی آب و نان منتشر میکنم ؛ اما امروز که فهمیدم خانه ای است برای دیده شدن و شاید کسب درآمد با خودم گفتم : از قافله ی قلم های وامانده ی ویرگول جا نمانم .دیر آمدم ؛ میدام دیر آمدم چرا که تا به حال هیچ گاه تصمیم به انتشار عقیده ها و فروش نوشته هایم نگرفته ام اما امروز که عرصه ی زندگی به خلقم تنگ شده گفتم شاید بد نباشد کمی با نوشتن و حمایت دستان پر مهر شما حال دلم را خوب کنم.تو بمان و حامی چرخش قلم من باش Rezaalisafaei Rezaalisafaei Tue, 22 Jul 2025 19:41:52 +0330