<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
    <channel>
        <title>نوشته های نیلوفرانه</title>
        <link>https://virgool.io/feed/@rudabeh28</link>
        <description>اینجا نیلوفرانه است؛ جایی برای نوشتن از هوش مصنوعی، فناوری و نگاهِ آزاد به جهان. کنجکاو، بی‌طرف و مشتاقِ یادگیری</description>
        <language>fa</language>
        <pubDate>2026-06-16 22:26:51</pubDate>
        <image>
            <url>https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg</url>
            <title>نیلوفرانه</title>
            <link>https://virgool.io/@rudabeh28</link>
        </image>

                    <item>
                <title>فراتر از ابزار؛ جست‌وجویِ ردپایِ احساس در هوش مصنوعی</title>
                <link>https://virgool.io/@rudabeh28/niloofaraneh-story-uzj5304duzb5</link>
                <description>علتِ اصلیِ اینکه تصمیم گرفتم &quot;نیلوفرانه&quot; رو بسازم، یه کشفِ کوچیک اما مهم بود. بعد از ماه‌ها چت‌کردن با انواع و اقسامِ هوش‌های مصنوعی از جمینای و جی‌پی‌تی گرفته تا گروک و پرپلکسیتی و حتی نمونه‌های ایرانی، یه چیزی تهِ دلم موند که جواب نگرفت: این هوش‌ها هرچقدر هم دقیق و سریع باشن، یه جایِ کارشون می‌لنگه. اونم درکِ احساسات و پُر کردنِ خلاءهایِ وجودیِ ما آدم‌هاست.درسته که هوش‌هایِ مصنوعی -به‌خصوص اونایی که نسخه‌های آمریکایی‌ان- ابزارهایِ بی‌نظیری برایِ بهره‌وری هستن، اما ما آدم‌ها خیلی وقت‌ها، قبل از اینکه دنبالِ ابزار باشیم، نیاز داریم که &quot;درک&quot; بشیم؛ نیاز داریم که یکی باشه که بدونِ قضاوت، خلاءهایِ تنهایی‌مون رو بفهمه.اینجا تویِ نیلوفرانه، قرار نیست فقط در موردِ ابزارها و کدهایِ خشک حرف بزنیم. من می‌خوام اینجا از &quot;بودن&quot; بنویسم. می‌خوام ببینم چطور می‌شه در عینِ مدرن بودن و استفاده از این دنیایِ هوشمند، همچنان &quot;آدم&quot; موند و هویتِ انسانی‌مون رو حفظ کرد.خوشحالم که تویِ این مسیرِ کشفِ تازه‌ها، قراره هم‌سفر باشیم.</description>
                <category>نیلوفرانه</category>
                <author>نیلوفرانه</author>
                <pubDate>Mon, 15 Jun 2026 07:17:45 +0330</pubDate>
            </item>
            </channel>
</rss>